Jalen Montez Duren (New Castle, 18 de novembro de 2003) é um jogador norte-americano de basquete profissional que atualmente joga no Detroit Pistons da National Basketball Association (NBA).

Ele jogou basquete universitário pela Universidade de Memphis e foi selecionado pelo Charlotte Hornets como a 13º escolha geral no Draft da NBA de 2022.

Primeiros anos
Vindo de Sharon Hill, Pensilvânia, Duren cresceu jogando futebol americano e beisebol, além de basquete, no qual acabou se concentrando à medida que envelhecia e aprimorava suas habilidades. Na oitava série, ele media cerca de 2,03 m e ganhou reconhecimento no circuito da Amateur Athletic Union (AAU). Fortes exibições na MADE Hoops Middle School Academy e no CP3 Rising Stars Camp naquele verão solidificaram sua posição como um dos melhores jogadores de sua classe.

Carreira no ensino médio
Duren se comprometeu a jogar basquete colegial na Roman Catholic High School na Filadélfia. Ele teve médias de 12,8 pontos, 9,3 rebotes e 2,5 bloqueios e levou seu time ao segundo título consecutivo da Liga Católica da Filadélfia. Naquele verão, ele também teve um desempenho de destaque no Nike Elite 100 Camp 2019.

Em seu segundo ano, Duren teve médias de 18,1 pontos, 12,5 rebotes e 3,4 bloqueios e levou seu time a um recorde de 18-10. Na primeira rodada dos playoffs da Liga Católica, ele registrou 18 pontos e 18 rebotes contra Bonner-Prendergast. Na semifinal, ele registrou 20 pontos e 18 rebotes na vitória por 83-73 sobre o Archbishop Wood. Eles perderam na final para o Neumann Goretti apesar dos 11 pontos e 16 rebotes de Duren.

Em seu terceiro ano, Duren foi transferido para a Montverde Academy em Montverde, Flórida. Em janeiro de 2021, ele teve fortes exibições competindo contra talentos de alto nível no St. James NIBC Invitational em Washington, DC, incluindo uma jogada sendo transmitida no SportsCenter. Ele teve médias de 15,5 pontos, 10,6 rebotes e 2,4 bloqueios e levou a equipe a um recorde de 20–1. Ele também foi reconhecido como o Jogador de Basquete do Ano pela MaxPreps Florida High School de 2020–21.

Recrutamento
Duren ultrapassou Emoni Bates em seu terceiro ano como o melhor candidato na classe de recrutamento de 2022 de acordo com ESPN, 247Sports e Rivals. Em 6 de agosto de 2021, ele se reclassificou para a classe de 2021 e se comprometeu a jogar basquete universitário pela Universidade de Memphis rejeitando as ofertas de Kentucky e Miami (Flórida) e de equipes da G-League e da NBL da Australia.

Carreira universitária
Em 19 de novembro de 2021, Duren registrou 19 pontos, 19 rebotes e cinco bloqueios na vitória por 74-62 contra Western Kentucky. Ele ganhou o Prêmio de Novato do Ano da ACC e foi selecionado para a Primeira-Equipe da AAC.

Duren levou Memphis à sua primeira aparição no Torneio da NCAA desde 2014. Como calouro, ele teve médias de 12 pontos, 8,1 rebotes e 2,1 bloqueios. Em 18 de abril de 2022, Duren se declarou para o Draft da NBA de 2022, abrindo mão de sua elegibilidade universitária restante.

Carreira profissional

Detroit Pistons (2022–Presente)
Duren foi selecionado pelo Charlotte Hornets como a 13ª escolha geral no draft da NBA de 2022. No dia do draft, ele foi negociado com o New York Knicks e depois com o Detroit Pistons. Em 7 de julho de 2022, Duren assinou um contrato com os Pistons.

Em 19 de outubro, Duren fez sua estreia na NBA e registrou 14 pontos, 10 rebotes e três bloqueios na vitória por 113–109 sobre o Orlando Magic.

Em 10 de fevereiro de 2023, Duren fez um duplo-duplo com 30 pontos e 17 rebotes na vitória por 138-131 contra o San Antonio Spurs.

Estatísticas da carreira

Universitário

Fonte:

Prêmios e Homenagens
NBA
 NBA All-Rookie Team:
 Segundo Time: 2023

Perfil do jogador
Duren exerce influência no garrafão devido ao seu tamanho, força, capacidade atlética e trabalho de pés que lhe permite dominar os dois lados da quadra. Jake Weingarten, fundador do site de recrutamento StockRisers.com, o descreveu como um aluno da décima série pronto para a NBA em meio a relatos de que a NBA estava considerando reduzir a idade mínima para o draft de 19 para 18 anos.

Sua estrutura fisicamente imponente e talento para bloquear arremessos atraíram comparações com Bam Adebayo do diretor nacional de basquete da 247Sports, Eric Bossi, enquanto seu técnico da AAU, Chris Rountree, o comparou a Marvin Bagley III.

Links externos

 Biografia do Memphis Tigers
 Academia Montverde Águias biografia
 Biografia do basquete americano

Basquetebolistas do Detroit Pistons
Basquetebolistas do Delaware
Pessoas vivas
Nascidos em 2003
Naturais de Delaware

Jalen Duren


බෙයිජිං යනු උතුරු චීනයේ පිහිටි විශාල නගරයක් වන අතර මෙය මහජන චීන ජනරජයේ අගනුවර ද වේ. මෙය පීකිං යන නමින් ද හඳුන්වනු ලැබේ. මධ්‍යම රජය යටතේ නගර සභාවක් ලෙස පාලනය වන බෙයිජිං, උතුරින්, බටහිරින්, දකුණින් සහ නැගෙනහිර කුඩා කොටසකින් හෙබෙයි පළාතට ද ගිනිකොණින් ටියාංජිං නගරයට ද මායිම් වේ. චීනයේ ඉපැරණි අගනගර හතර අතරින් එකක් ලෙස ද බෙයිජිං සැළකේ.

මහා මාර්ග හා දුම්රිය මාර්ග රාශියක් හරහා වැටී ඇති බෙයිජිං නගරය චීනයේ ප්‍රවාහන සන්ධිස්ථානයකි. චීනයට ඇතුළු වන බොහෝ අන්තර්ජාතික ගුවන් ගමන් පැමිණෙන්නේ ද බෙයිජිං වෙතය. තව ද මහජන චීන ජනරජයේ දේශපාලනික, අධ්‍යාපනික සහ සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානය වශයෙන් බෙයිජිං සැළකේ. ආර්ථික මධ්‍යස්ථාන ලෙස සැළකෙන්නේ ෂැංහයි සහ හොං කොං නගර ය. 2008 වසරේ ඔලිම්පික් තරග පැවැත්වුණේ ද බෙයිජිං නගරයේය.

"බෙයිජිං" යන්නෙහි තේරුම "උතුරු අගනුවර" යන්නයි. මේ ආකාරයට දිශාවන් මගින් අගනගර නම් කිරීම බොහෝ නැගෙනහිර ආසියානු රටවල සිරිතක් ව පැවතිණි. පීකිං යන නම පසුව චීනයට පැමිණි ප්‍රංශ මිෂනාරීන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද්දකි.

මූලාශ්‍ර

චීනය

බෙයිජිං


Aymar de Lézardière, né le  à Nantes et mort le  à La Chapelle-Glain, est un peintre, dessinateur, graveur à l'eau-forte et à la pointe sèche, aquarelliste et illustrateur français.

Biographie
Aymar de Lézardière naît le  à Nantes, de Paul Robert de Lézardière, conseiller général de la Vendée, et de Jeanne Robineau de Rochequairie.

Il étudie à l'École des Beaux-Arts de Paris, où l'accueille l'atelier de gravure de Jacques Beltrand et de Robert Cami.

Il passe sa vie à peindre et graver les paysages du terroir français et tout particulièrement ceux de la Vendée. Les bois, les étangs et les marais lui donnent l'occasion de traduire sur le cuivre la poésie de l'eau, de l'arbre et son émotion devant la nature.

Mort en 1995, une exposition posthume a lieu en 2019 à Talmont-Saint-Hilaire.

Notes et références

Liens externes

Naissance en novembre 1917
Naissance à Nantes
Décès en novembre 1995
Peintre français du XXe siècle
Graveur français du XXe siècle
Graveur sur cuivre
Aquafortiste français
Graveur à la pointe sèche
Dessinateur français
Aquarelliste français
Illustrateur français
Décès dans la Loire-Atlantique
Élève de l'École nationale supérieure des beaux-arts au XXe siècle

Aymar de Lézardière


Kulturologija je, najsažetije rečeno, znanstvena disciplina koja proučava kulturu. Ubraja se u humanističke i društvene znanosti. Utemeljiteljem discipline smatra se britanski antropolog Edward Burnett Tylor svojim djelom »Primitivna kultura« (1871.)

Izvori

Kultura

Kulturologija


ريان بلال ، لاعب كرة قدم سعودي، مركزه الهجوم، من مواليد المدينة المنورة ولد 17 يونيو 1989.

الحياة الشخصية
ريان هو شقيق اللاعب عمار بلال.

مسيرته الكروية

أحد السعودي

بدأ بلال ممارسته لكرة القدم في حي الجرف في المدينة المنورة ثم التحق بنادي أحد ليتدرج في فئاته السنية وقد كان النجم اليافع والواعد للفريق الأول هبط فريق أحد العريق لدوري الدرجة الثانية السعودي فقام بعدة تغييرات بالفريق حيث بات النجم ريان بلال مهاجم الفريق الأوحد وعمره لم يتجاوز الثامنة عشر حينها فتمكن من تسجيل 10 أهداف محتلاً المركز الثاني في قائمة الهدافين موسم 2006-2007 ليساهم وبشكل كبير في عودة فريقة إلى مصاف أندية الدرجة الأولى.

النصر السعودي

بعد موسمه المذهل مع نادي أحد أصبحت الأندية الكبيرة مهتمه بخدمات اللاعب الواعد فقرر أن ينتقل إلى نادي النصر السعودي .

لعب ريان في موسمه الأول 2007-2008 مع نادي النصر في بطوله الأمير الراحل فيصل بن فهد، وقد كان الفريق حينها بعيداً عن الألقاب ليساهم ريان في تأهل نادي النصر إلى النهائي في أول موسم له بتسجيله سبعة أهداف في المسابقة محتلاً المركز الثاني أيضاً وعندما أرادوه في النهائي كان المهاجم الصغير حاضراً فتسبب بضربة جزاء قبل أن يسجل هدف الفوز في المباراة التي انتهت بفوز النصر بهدفين لهدف أمام نادي الهلال السعودي .

أصبح ريان مهاجماً أسياسياً في أغلب مباريات الفريق في المواسم التالية له
و تعتبره بعض الجماهير النصراوية خليفة للأسطورة السعودية ماجد عبد الله، حيث كان إضافة فعلية للهجوم النصراوي بجانب اللاعب سعد الحارثي واللاعب محمد السهلاوي.

التعاون السعودي

في صيف العام 2012 انتقل المهاجم ذو ال23 ربيعاً إلى صفوف نادي التعاون السعودي.

لعب أيضاً لأندية القادسية والفيصلي و الرائد وو الاتفاق أحد والأنصار و وج و النجمة و الأنوار.

المنتخب السعودي

سبق وأن استدعي ريان بلال إلى المنتخب السعودي الأول ولعب مباراة ودية واحدة أمام منتخب تايلند وكان له بصمته فيها بتسجيله أحد الاهداف، وقد شارك في بطولة خليجي 20 في اليمن و لكنه كان حبيس مقاعد البدلاء معظم الأوقات .

روابط خارجية

المصادر

لاعبو كرة قدم رجالية سعوديون
رياضيون من المدينة
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من المدينة المنورة
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو دوري الدرجة الثالثة السعودي
لاعبو دوري الدرجة الثانية السعودي
لاعبو دوري الدرجة الرابعة السعودي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كرة قدم سعوديون
لاعبو منتخب السعودية لكرة القدم
لاعبو منتخب المملكة العربية السعودية لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي أحد
لاعبو نادي الأنصار (السعودية)
لاعبو نادي الأنوار
لاعبو نادي الاتفاق (السعودية)
لاعبو نادي التعاون (السعودية)
لاعبو نادي الرائد
لاعبو نادي الفيصلي (السعودية)
لاعبو نادي القادسية (السعودية)
لاعبو نادي النجمة (السعودية)
لاعبو نادي النصر (السعودية)
لاعبو نادي وج
مواليد 1409 هـ
مواليد 1988
مواليد 1989

ريان بلال


Rosine Dagniho est une femme politique béninoise et plusieurs fois députée à l'Assemblée nationale du Bénin.

Biographie
Rosine Dagniho est une femme politique du Béninet élue députée à l'Assemblée nationale lors des élections législatives de 2019  pour le compte de la 18ème circonscription électorale. Elle est élue sous la bannière des Bloc Républicain. Elle est la secrétaire générale chargée des relations extérieures de ce parti.

Références

Articles connexes
 Condition des femmes au Bénin
 Eugénie Chantal Ahyi Dedevi
 Amissétou Affo Djobo
 Anne Cica Adjaï
 Mariama Baba Moussa
 Sofiatou Schanou

Députée béninoise

Rosine Dagniho


تشكل الدراسات النووية الحرارية أحد الاتجاهات الأساسية لعمل معهد كورتشاتوف. ومن هذه الناحية كان المعهد أول مؤسسة في البحث العلمي في روسيا والاتحاد السوفيتي بدأت البحوث النووية الحرارية. في هذا المعهد بالذات تم اختراع وصنع أول جهاز نووي حراري عرف باسم «توكاماك» اعتمد كأساس كأساس لبناء أول مفاعل نووي حراري تجريبي اليوم.

يتطلب التفاعل النووي الحراري استمرار بقاء البلازما الفائقة الحرارة لنظائر الهيدروجين لفترة زمنية طويلة بهذا القدر أو ذاك. وقد أظهرت التجربة ان العلماء السوفيت الذين طرحوا فكرة «توكاماك» أي صنع حجرة بشكل طوق ذي ملفات كهرمغناطيسية كانوا اقرب الناس إلى حل هذه المعضلة.

ان أساس «توكاماك» يتمثل في حجرة مفرغة من الهواء بشكل طوق. وتطلق على هذا الشكل الهندسي اسم الطوق وباللاتينية" torus ". ولهذا فان الحجرة تكون«طوقية» الشكل. ويتم فيها احراق البلازما. ويلف الطوق بحلقات من ملفات مغناطيس كهربائي قوي يضغط بمجاله على السيل البلازمي. وتقوم الوحدة الكهربائية في وسط الطوق بطرد البلازما في حركة دائرية. والجهاز الذي نراه الآن هو «توكاماك _ 15» _ أي التوكاماك من آخر جيل. ونصب فيه أقوى مغناطيس كهربائي فائق التوصيل في العالم. ويقول الخبراء الروس إن الإمكانيات التجريبية التي يوفرها «جهاز توكاماك -15» لتسخين البلازما، تعتبر بحكم خصائصه المميزة فريدة من نوعها وليس لها مثيل في العالم.

صنع أول جهاز«توكاماك» في العالم في معهد كورتشاتوف في عام 1955. كان لنشر ذلك النبأ وقع الصاعقة على الاسماع في العالم. كيف لا وقد تمكن العلماء في الإتحاد السوفيتي من السيطرة على البلازما الساخنة وحصرها ولو لمهلة قصيرة جدا. ومنذ ذلك الحين بدأت في البلدان المتطورة ازدهار حقيقي لتقنيات التوكاماك. إلا أن العلماء ما زالوا يدققون الحسابات النظرية ويجرون التجارب على البلازما. ثم جاءت الخطوة التالية لتطوير هذا الإتجاه العلمي في صنع مفاعل نووي حراري مكتمل.

كان الاتحاد السوفيتي قد طرح في حينه فكرة بناء مفاعل نووي حراري دولي تجريبي قائم على تقنيات «توكاماك». اما اليوم فتحتل روسيا بما لديها من خبرة أحد المواقع الرئيسية في مشروع «ايتر» الذي تشارك فيه كل من روسيا والولايات المتحدة وكندا والصين وكازاخستان والهند وكوريا واليابان والإتحاد الأوروبي.

اننا نعتبر من واجبنا المشاركة في مشروع «ايتر» الذي يؤمن الطاقة الكهربائية لأحفادنا. فهذا المشروع العلمي الأساسي يمثل احدث البرامج والمستجدات ويحمل الأمل إلى البشرية جمعاء ويمد الأيدي إلى اجيال المستقبل.

وهكذا فلدى زيارة مركز كورتشاتوف سوية مع برنامج «نبض المستقبل» ستتمكنون من الاطلاع على أفضليات صناعة الطاقة النووية الحرارية قياسا إلى النووية وكذلك من الاطلاع على المستجدات في مجال الطب النووي ومبتكرات تكنولوجيا النانو، كما ستتمكنون من زيارة البيت الذي عاش فيه ايغور كورتشاتوف اعظم عالم ذري سوفيتي.

مراجع

التقنية النووية في الاتحاد السوفيتي
برنامج الأسلحة النووية في الاتحاد السوفيتي
مرافق فيزياء الجسيمات
معاهد أبحاث
معاهد أبحاث في الاتحاد السوفيتي
معاهد أبحاث في روسيا

معهد كورتشاتوف


Syoïka (en , ce qui signifie « roucouler» en altaï) est un village de la république de l'Altaï, dans le raïon de Tchoïa en Russie. Sa population s'élevait à  habitants en 2023.

Géographie
Le village se situe dans la république de l'Altaï, en Sibérie, au centre-sud de la Russie. Le village se situe sur la rivière éponyme, un affluent de la rivière Sarakoksha, elle-même affluent de la Biia, affluent de l'Ob. À cause de l'activité minière, la rivière est hautement polluée. La localité se situe à  de Gorno-Altaïsk et à  de Moscou. Ynyrga est le village le plus proche. Le village se situe dans les montagnes de l'Altaï, et son altitude est de .

Le climat selon la classification de Köppen est dfc, c''est-à-dire un climat subarctique.

Histoire
Le village aurait été fondé en 1811, mais il est mentionné pour la première fois dans l'ouvrage « Listes des lieux peuplés de la province de Tomsk » en 1904. En effet, et jusqu'en 1920, le village et l'Altaï faisaient partie du gouvernement de Tomsk. Au début du XXe siècle, des colons russes explorent la région, parmi lesquels Vassili Sapojnikov, un géographe et botaniste russe qui a visité et décrit le village.

La révolution russe n'impacte pas le village dans un premier temps, mais dès 1923 une mine d'or artisanale est ouverte et le village commence à se développer.

La mine d'or s'agrandit en 1949, avec la découverte d'importants gisements, permettant de financer le développement du village. Ainsi, des commerces, un dispensaire, une centrale électrique et une école sont construites au cours de la décennie suivante. En 1960, la mine avait déjà produit  d'or.

Malgré la dislocation de l'URSS, la mine reste publique pendant les années 1990. Les années 2000 voient l'inauguration d'une nouvelle école, mais aussi de l'acquisition de la mine par la Siberia Mining Company pour 111 millions de roubles, et la mine est agrandie.

Population
Recensements (*) ou estimations de la population :

Économie
La mine Vesley est la principale activité de la ville. Elle extrait de l'or, de l'argent et du cuivre et emploie 700 personnes. La production d'or dans la république de l'Altaï provient à 80% de la mine. Elle extrait aussi de la wollastonite, un minéral recherché. Le gisement de ce minéral est estimé à 9 millions de tonnes.

Transport
Le village est relié au réseau routier russe par la , revêtue en asphalte allant de Tchoïa au nord à Ynyrga au sud.

Liens externes

 Syoika sur vtourisme.com

Notes et références

Village dans la république de l'Altaï
Raïon de Tchoïa

Syoïka


Royal Rumble 2000 a fost cea de-a treisprezecea ediție a Royal Rumble, un eveniment pay-per-view de wrestling profesionist, produs de World Wrestling Federation. A avut loc pe 23 ianuarie din anul 2000 în Madison Square Garden din New York.

Rezultate
 Tazz l-a învins pe Kurt Angle
 Tazz l-a lăsat pe Angle K.O. cu "Tazzmission".
 Acesta a fost debutul lui Tazz în WWF.
 The Hardy Boyz i-au învins pe The Dudley Boyz într-un Tag Team Elimination Table Match (10:17)
 Matt și Jeff l-au eliminat pe Bubba Ray după un "Event Omega" pe o masă.
 Bubba Ray și D-Von l-au eliminat pe Matt după un "Asisted Second Rope Powerbomb" către o masă.
 Jeff l-a eliminat pe D-Von după un "Swanton Bomb" de pe un balcon la intrare pe o masă.
 Chris Jericho i-a învins pe Hardcore Holly și Chyna câștignd posesia unică a Centurii Intercontinentale (7:30)
 Jericho a numărat-o pe Chyna după un "Lionsault"
 Chyna și Jericho erau co-campioni înainte de meci.
 The New Age Outlaws (Road Dogg & Mr.Ass) i-au învins pe The Acolytes (Faarooq & Bradshaw) păstrându-și centurile Campionatele pe echipe din WWF (2:35)
 Mr.Ass l-a numărat pe Bradshaw după un "Famouser".
 În timpul luptei, X-Pac a intervenit în favoarea lui Road Dogg și Mr.Ass
 Triple H l-a învins Cactus Jack într-un Street Fight Match păstrându-și Campionatul WWF (26:51)
 Triple H l-a numărat pe Jack după un "Pedigree" pe pioneze.
 După meci Jack l-a atacat pe Triple H care se afla pe o targă.
 În timpul luptei The Rock l-a atacat pe Triple H.
 The Rock a câștigat meciul Royal Rumble 2000 (51:49)
 The Rock l-a eliminat în sfârșit pe The Big Show câștigând meciul.

Wrestling
2000 în sport
Evenimente pay-per-view WWE

Royal Rumble (2000)


Der Young Artist Award in der Kategorie Bester Hauptdarsteller in einem Spielfilm ist eine der Auszeichnungen, die jährlich in den Vereinigten Staaten von der Young Artist Foundation verliehen werden, einer 1979 gegründeten Non-Profit-Organisation. Sie richtet sich an Schauspieler, die jünger als 21 sind und eine hervorragende Leistung in einer Hauptrolle in einem Spielfilm erbracht haben. Von 1979 bis 2000 war die Auszeichnung unter dem Titel Youth in Film Award als Bester Hauptdarsteller in einem Spielfilm, sowie unter zahlreichen anderen Variationen im Laufe der Jahre bekannt, wobei sich der Grundgedanke hinter dem Preis seit seiner Gründung nicht verändert hat. Die Gewinner werden in einer geheimen Abstimmung durch die 125 Mitglieder der Young Artist Association sowie durch frühere Youth-in-Film- und Young-Artist-Award-Gewinner ermittelt.

Geschichte
Während der letzten 34 Jahre hat die Young Artist Association eine Gesamtanzahl von 43 Awards in der Kategorie Bester Hauptdarsteller in einem Spielfilm an 40 verschiedene Schauspieler verliehen. Die Gewinner des Awards erhalten die traditionelle Young-Artist-Award-Statuette, eine vergoldete Figur eines Mannes mit einem Fünfstern über seinem Kopf, die an eine kleine Oscarstatuette in Kindergröße erinnert. Der erste Preisträger war Dennis Christopher, der bei den Youth in Film Awards 1979 für seine Rolle in Vier irre Typen – Wir schaffen alle, uns schafft keiner ausgezeichnet wurde. Der bisher letzte Preisträger war Tom Holland, der für seine Rolle in The Impossible bei den Young Artist Awards 2013 geehrt wurde.

In der Geschichte des Awards, wurde die Kategorie Bester Hauptdarsteller in einem Spielfilm mehrere Male aufgespalten. Bis zur 3. Verleihung der Awards im Jahr 1981 konnten für die Kategorie alle Schauspieler nominiert werden, ganz egal ob die Rolle nun als Haupt- oder Nebenrolle angesehen wurde. Bei den Youth in Film Awards 1982 wurde aufgrund dieser Tatsache die Kategorie Bester Nebendarsteller in einem Spielfilm als ein getrennter Award eingeführt. In den späten 1980er- und den frühen 1990er-Jahren, wurde die Kategorie für drei Verleihungen, 1987, 1989 und 1994, aufgespalten. Während dieser drei Jahre teilte die Young Artist Association die Kategorie in vier Unterkategorien, Bester männlicher Superstar in einem Spielfilm, Bester Hauptdarsteller in einem Spielfilm (Drama), Bester Hauptdarsteller in einem Spielfilm (Comedy oder Fantasy) und Bester Hauptdarsteller in einem Spielfilm (Horror oder Mystery), auf. Indessen fusionierte die Organisation nach der 15. Verleihung diese Unterkategorien wieder zu einer zusammen.

Beginnend mit den Youth in Film Awards 1993, teilte die Organisation die Kategorie ein weiteres Mal auf, wobei eine Kategorie für junge Filmschauspieler unter zehn Jahren eingeführt wurde. Die Kategorie Bester Schauspieler in einem Spielfilm – zehn Jahre oder jünger wurde im Zuge dessen zu einem festen Bestandteil der Young Artist Awards und werden auch heute noch (Stand: Verleihung 2013) vergeben. Trotz der Gründung einer Kategorie für Schauspieler im Alter von zehn oder jünger werden auch weiterhin einige Hauptdarsteller unter zehn in dieser Kategorie nominiert.

Rekorde
Während die Young Artist Association heutzutage strenge Anforderungen in Bezug auf das Alter der Nominierten für einen Young Artist Award hat, hatten sie ursprünglich keine besonderen Altersbeschränkungen. Heute müssen die Kandidaten, die für einen Young Artist Award wählbar sind, zum Zeitpunkt der Dreharbeiten für das jeweilige Projekt zwischen dem Alter von fünf und 21 sein. Allerdings ist der älteste Gewinner des Award des Besten Hauptdarstellers in einem Spielfilm Dennis Christopher, der zum Zeitpunkt seines Gewinnes für Vier irre Typen – Wir schaffen alle, uns schafft keiner bei der ersten Verleihung der Awards 23 Jahre alt war. Der jüngste Gewinner ist Mason Gamble, der zum Zeitpunkt seines Gewinnes für Dennis bei den Youth in Film Awards 1993 acht Jahre alt war.

Die folgende Liste ist eine Aufzählung von Rekorden der häufigsten Nominierten und Gewinnern in der Kategorie Bester Hauptdarstellers in einem Spielfilm. Die Gewinner und Nominierten in den anderen Filmkategorien, wie Bester Nebendarsteller in einem Spielfilm, Bester Schauspieler in einem Spielfilm – zehn Jahre oder jünger und Bester Hauptdarsteller in einem internationalen Spielfilm, werden nicht mitgezählt.

Gewinner und Nominierte
Für die ersten 23 Verleihungen überspannte der Bewerbungszeitraum, aufgrund der vielen Fernsehpreise die ebenfalls von der Young Artist Association präsentiert werden, zwei Kalenderjahre. So zum Beispiel wurde bei der ersten Verleihung der Awards, die im November 1979 stattfand, die jungen Künstler honorierte, welche in Fernsehserien und in Spielfilmen mitspielten, die zwischen dem 1. September 1978 und dem 31. August 1979 veröffentlicht wurden. Beginnend mit den 24. Young Artist Awards, die im März 2003 stattfand, wurde der Bewerbungszeitraum auf ein volles Kalenderjahr, also vom 1. Januar bis zum 31. Dezember, erweitert, ähnlich wie bei den Oscars.

Die unten aufgeführten Filme werden mit ihrem deutschen Verleihtitel (sofern ermittelbar) angegeben, danach folgt in Klammern in kursiver Schrift der fremdsprachige Originaltitel. Die Nennung des Originaltitels entfällt, wenn deutscher und fremdsprachiger Filmtitel identisch sind. Die Gewinner stehen hervorgehoben in fetter Schrift an erster Stelle.

1979–1980

1981–1990

1991–2000

2001–2010

2011–2020

Anmerkungen

Siehe auch
 Juvenile Award
 Broadcast Film Critics Association Awards/Beste Jungdarsteller
 Saturn Award für den besten Nachwuchsschauspieler

Weblinks
 Offizielle Webpräsenz der Young Artist Foundation
 Fotos zu den Young Artist Awards bei LIFE.com

Einzelnachweise

Hauptdarsteller in einem Spielfilm
Erstverleihung 1979
Darstellerpreis
Jugendförderpreis

Young Artist Award/Bester Hauptdarsteller in einem Spielfilm


Daniel Robert Eldon (18 de setembro de 1970 - 12 de julho de 1993) foi um fotojornalista, artista e ativista britânico-queniano, morto na Somália enquanto trabalhava como fotojornalista da Reuters cobrindo a Guerra Civil Somali. Seus diários foram publicados postumamente em quatro volumes pela Chronicle Books, incluindo The Journey Is the Destination, The Art of Life e Safari as a Way of Life.

Em 2016 foi lançado um filme em sua homenagem "The Journey is the Destination", cinebiografia  estrelada por Ben Schnetzer como Dan, além de Maria Bello e Ella Purnell interpretando sua mãe e irmã respectivamente.

Livros

Fotógrafos da Inglaterra
Fotógrafos de guerra
Guerra Civil Somali

Dan Eldon


Pigen fra Oradour er en film instrueret af Ib Makwarth.

Handling
Lørdag den 10. juni 1944 står den otte-årige Genevieve Desourteaux op for at gå i skole. Hvad hun ikke ved, er, at bare ti kilometer derfra planlægger SS en aktion mod hendes fødeby Oradour-sur-Glane i Midtfrankrig, - en total udslettelse af byen og dens befolkning. 642 mennesker blev brutalt myrdet - mænd, kvinder, børn og gamle. Historien om massakren fortælles i filmen med nøgterne billeder fra åstedet, som det tager sig ud i dag med mennesketomme, græsbevoksede ruiner. Filmens intention er at lade tragedien i Oradour være synonym med alle massakrer før og nu, - en advarsel mod racisme og fremmedhad. Filmen fik en Robert i 2001 i form af "Dokumentarfilm-juryens Specialpris".

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2000
Film om 2. verdenskrig fra Danmark
Dokumentarfilm fra Danmark

Pigen fra Oradour


Spitz este o rasă de câini domestici caracterizați prin blană lungă, groasă și, de cele mai multe ori, albă și urechi și bot ascuțite. Coada se încovoaie adesea peste spatele câinelui sau atârnă în jos. Originea exactă a câinilor din acest tip nu este cunoscută, deși majoritatea celor văzuți astăzi provin din regiunea arctică sau din Siberia. Acest tip de câini a fost descris ca Canis pomeranus de naturalistul german Johann Friedrich Gmelin în revizuirea sa a lucrării Systema Naturae în 1788.

Note

Rase de câini

Spitz


Biserica evanghelică din Valea Lungă este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Valea Lungă, comuna Valea Lungă. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 8363.02.

Ansamblul este format din următoarele monumente:
 Biserica evanghelică ()
 Incintă fortificată ()

Localitatea
Valea Lungă, mai demult Hususău, Husăsău, (în dialectul săsesc Longenduel, în , în ) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Alba, Transilvania, România.

Atestarea documentară a existenței localității o avem de la începutul secolului al XIV-lea. În anul 1309 se amintește de existența unui arhidiaconat din care făcea parte și localitatea Valea Lungă, menționându-se preotul acestei localități Arnold de Longavalle.

Biserica
Lăcașul de cult a fost construit în secolul al XIV-lea, iar câteva zeci de ani după aceea a fost fortificat cu un zid de apărare. Biserica, în stil gotic târziu, a primit în 1729 un tavan casetat cu 118 panouri. Altarul baroc și amvonul datează din anul 1725, iar cristelnița de piatră din Evul Mediu. Biserica deține fragmente de pictură murală. Cripta de sub corul bisericii a fost utilizată ca osuar. Zidurile circulare ale fortificației sunt construite din piatră spartă și măsoară cinci metri înălțime. Au rezistat până în zilele noastre două din cele șase turnuri. În 1981 a fost reconstruit turnul-clopotniță pe temelia vechiului turn prăbușit. Cele două clopote datează de la 1592 (cel mic), respectiv 1710 (cel mare).

Imagini din exterior

Imagini din interior

Vezi și
 Valea Lungă, Alba

Legături externe
Fișă de monument
Monumente istorice din România Fișă și localizare de monument

Note

Bibliografie

 Hermann Fabini. Universul cetăților bisericești din Transilvania. Sibiu: Editura Monumenta, 2009, 279 p.
Iambor Petre, Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
Adrian Andrei Rusu, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.
George Oprescu, Bisericile, cetăți ale sașilor din Ardeal, Editura Academiei, București, 1956.
Țiplic Ioan-Marian, Organizarea defensivă a Transilvaniei în evul mediu (secolele X-XIV), Editura Militară, București, 2006.

Monumente istorice din județul Alba
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România
Biserici fortificate din Transilvania
Biserici din județul Alba
Biserici din secolul al XIV-lea din România

Biserica evanghelică din Valea Lungă


A reação de Balz-Schiemann (também chamada de reação de Schiemann) é uma reação química na qual uma amina aromática primária é transformada em um fluoreto de arila por meio da reação com ácido tetrafluorobórico, formando-se um intermediário tetrafluoroborato de arenodiazônio. Essa reação é uma rota tradicional para a produção de fluorobenzeno e de alguns derivados relacionados, incluindo o ácido 4-fluorobenzoico.

A reação é conceitualmente semelhante à reação de Sandmeyer, que converte sais de arenodiazônio em outros haletos de arila (ArCl, ArBr). No entanto, enquanto a reação de Sandmeyer envolve um reagente/catalisador de cobre e intermediários radicais, a decomposição térmica do tetrafluoroborato de diazônio ocorre sem um promotor e acredita-se que gere cátions arila altamente instáveis (Ar+) que abstraem F− de BF4− para dar o fluoroareno (ArF), juntamente com trifluoreto de boro como subproduto.

Inovações
A reação tradicional de Balz-Schiemann emprega HBF4 e envolve o isolamento do sal de arenodiazônio. Ambos os aspectos podem ser modificados com fins lucrativos. Outros contraíons têm sido usados no lugar de tetrafluoroboratos, como hexafluorofosfatos (PF6−) e hexafluoroantimonatos (SbF6−) com rendimentos aprimorados para alguns substratos. A reação de diazotização pode ser efetuada com sais de nitrosônio, tais como [NO]SbF6, sem isolamento do intermediário de diazônio.

História
A reação recebeu o nome dos químicos alemães Günther Balz e Günther Schiemann.

Bibliografia

Reações orgânicas
Diazocompostos

Reação de Balz–Schiemann


Wataru Hashimoto (født 14. september 1986) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Vissel Kobe.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Wataru Hashimoto


This article lists the winners and nominees for the NAACP Image Award for Outstanding Variety – Series or Special. Currently An Evening of Stars: Tribute to and Black Girls Rock! hold the record for most wins in this category with three each.

Winners and nominees
Winners are listed first and highlighted in bold.

1980s

1990s

2000s

2010s

2020s

Multiple wins and nominations

Wins

3 wins
 An Evening of Stars: Tribute to
 Black Girls Rock!

2 wins
 It's Showtime at the Apollo
 Oprah's Master Class

Nominations

6 nominations
 Def Poetry Jam

5 nominations
 An Evening of Stars: Tribute to
 Black Girls Rock!
 Oprah's Master Class
 Showtime at the Apollo

4 nominations
 Sinbad's Summer Jam

3 nominations
 The Chris Rock Show
 Saturday Night Live

2 nominations
 American Idol
 BET's Annual Walk of Fame
 Family Feud

References

NAACP Image Awards


Albert Benjamin Cunningham ou A. B. Cunningham, né le  à  en Virginie-Occidentale et mort le  à Lubbock au Texas, est un écrivain américain, auteur de roman policier.

Biographie

Albert Benjamin Cunningham naît en 1888 à  dans l'État de la Virginie-Occidentale. Après un bref passage dans l'armée américaine, il s'inscrit au Muskingum College de New Concord dont il sort diplômé en 1913. En 1915, il obtient une licence en droit de l' de Madison. Il s'inscrit ensuite à l'université de New York qu'il quitte avec une maîtrise en 1916. Il obtient un doctorat en littérature à l' en 1917. Il publie la même année son premier roman,  The Manse at Barren Rocks.

Il travaille par la suite comme professeur d'anglais. Il enseigne notamment à l'université d'État de Washington et à l'université de Pennsylvanie de Shippensburg. Il retourne ensuite à l'université de New York, où il obtient en 1929 un doctorat en sociologie et en psychologie. La même année, il rejoint l'université Texas Tech, où il termine sa carrière en 1945.

Au cours de sa carrière de romancier, il écrit sous son nom et sous les pseudonymes de Garth Hale et Estil Dale. Il publie notamment sous son nom une série policière consacré aux enquêtes du shérif Jess Roden, dont la majorité des aventures se déroule dans la région rurale de Deer Lick, dans le Kentucky.

Il décède à Lubbock en 1962.

Œuvre

Sous le nom d'A. B. Cunningham
 The Manse at Barren Rocks (1917)
 The Chronicle of an Old Town (1919)
 Old Black Bass (1922)
 Animal Tales of the Rockies (1925)
 Murder at Deer Lick (1939)
 Murder at the Schoolhouse (1940)
 The Strange Death of Manny Square (1941)
 The Bancock Murder Case (1942)
 Death at The Bottoms (1942)
 The Affair of the Boat Landing (1943)
 The Great Yant Mystery (1943)
 Death Visits the Apple Hole (1945)
 Murder Before Midnight (1945)
 The Cane-Patch Mystery (1946)
 Death of a Bullionaire (1946)
 Death Rides a Sorrel Horse (1946)
 One Man Must Die (1946)
 Death Haunts the Dark Lane (1948)
 The Death of a Wordly Woman (1948)
 Murder Without Weapons (1949)
 The Hunter Is the Hunted (ou Blood Runs Cold) (1950)
 The Killer Watches the Manhunt (1950)
 Skeleton in the Closet (1951)
 Who Killed Pretty Becky Low? (1951)
 Strange Return (1952)

Sous le pseudonyme de Garth Hale
 Straight is the Gate (1946)
 This Pounding Wheel (1947)
 The Victory of Paul Kent (1948)
 After the Storm (1949)
 Substance of a Dream (1950)
 One Big Family (1950)
 Legacy for our Sons (1950)
 The Everlasting Arms (1953)

Sous le pseudonyme de Estil Dale
 The Last Survivor (1952)

Notes et références

Source
 .
 .

Liens externes

  Biographie de Albert Benjamin Cunningham

Romancier américain du XXe siècle
Auteur américain de roman policier
Naissance en Virginie-Occidentale
Naissance en juin 1888
Décès en septembre 1962
Décès à Lubbock (Texas)
Décès à 74 ans
Étudiant de l'université de New York

Albert Benjamin Cunningham


Europska zajednica (Europska ekonomska zajednica), prethodnica Europske unije
 EZ Rock
 Češka (kôd ozemlja FIPS PUB 10-4 : EZ)
 EZcode, vrsta crtičnog koda za kamerafone
 EZ Aquarii
 Notacija E-Z
 E-ZPass, jedna elektronička naplata cestarine u dijelovima SAD
 EZ TAG, jedna elektronička naplata cestarine
 Sun-Air of Scandinavia (IATA-in kôd EZ)
 E-Z Rollers, drum and bass sastav
 eZ Platform, sljedeća generacija eZ Publisha
 eZ Publish, sustav za upravljanje sadržajem, otvorena koda
 EZ Word, program za obradu teksta

EZ


රෝමානු මහේස්ත්‍රාත්වරු යනු,  පුරාතන රෝමයේ තෝරා පත් කර ගනු ලැබූ නිලධාරින් කොටසක් වූහ. රෝමානු රාජධානි  කාල පරිච්ඡේදයේදී, ප්‍රධාන විධායක මහේස්ත්‍රාත්වරයා වූයේ රෝමයේ රජ විය. එකල ක්‍රියාත්මක වූ ආතාරයෙන්, ඔහුගේ බලය පරමාධිකාරී විය. ඔහු ප්‍රධාන පූජකයා, ව්‍යවස්ථා නිර්මාතෘ, විනිශ්චයකාරයා සහ, යුද්ධ හමුදාවේ එකම සෙන්පතියාද විය. රජු මිය ගිය කල්හී, ඔහුගේ බලයන්,  රෝමානු සෙනෙට් මන්ත්‍රී මණ්ඩලය වෙත ප්‍රතිවර්තිත වූ අතර, එය විසින්, නව රජෙකු තෝරා පත් කර ගැනුමට ඉඩ සලසන, අතුරු-රජෙකු තෝරා ගනු ලැබිණි. රාජාණ්ඩුව වෙතින් ජනරජය වෙත සංක්‍රාන්තියෙහිදී, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාමය බල තුලනය,  විධායකයෙහි (රෝමානු රජ) සිට රෝමානු සෙනෙට් මන්ත්‍රී මණ්ඩලය වෙත පැවරිණි. ක්‍රිපූ 509 දී රෝමානු ජනරජය සංස්ථාපනය කල විටදී, රජ විසින් දරණ ලද බලතල, රෝමානු කොන්සල්වරුන්ට පවරන ලද අතර, සෑම වසරකදීම, මෙම කොන්සල්වරුන් දෙදෙනෙකු තෝරා පත් කර ගන්නා ලදහ. ජනරජයේ මහේස්ත්‍රාත්වරු තෝරා පත් කර ගන්නා ලද්දේ රෝමයේ ජනතාව විසින් වන අතර, මෙම එක් එක් මහේස්ත්‍රාත්වරයා වෙත "ප්‍රධාන බලතල" (මෙයර් පොටෙස්ටස්) නමින් හැඳින්වුනු යම් මට්ටමක බලතල පවරා දෙන ලදි.

ආශ්‍රිත
 ඇබට්, ෆ්‍රෑන්ක් ෆ්‍රොස්ට් (1901). අ හිස්ට්‍රි ඇන්ඩ් ඩිස්ක්‍රිප්ෂන් ඔෆ් රෝමන් පොලිටිකල් ඉන්ස්ටිට්‍යුෂන්ස්. එලිබ්‍රෝන් ක්ලැසික්ස්  (ISBN 0-543-92749-0).

සටහන්

රෝමානු මහේස්ත්‍රාත්


Anatolia, Türk heavy metal grubu Pentagram'ın 1997 yılında piyasaya çıkan üçüncü stüdyo albümüdür.

Albümde bulunan birçok parça İngilizcedir. Türkiye'de Raks Müzik etiketiyle, Avrupa'da Century Media Records etiketiyle piyasaya sürülmüştür. Aşık Veysel uyarlaması olan Gündüz Gece dışında tüm şarkılar Pentagram imzalıdır.

Albüme katkıda bulunanlar arasında eski Pentagram solisti Ogün Sanlısoy, pop müzik sanatçıları Emre Altuğ, Ferhat Göçer ve Sertab Erener vardır. İskender Paydaş Behind the Veil şarkısında klavye, Ercan Irmak Time şarkısında ney, Ahmet Koç da Anatolia şarkısında bağlama çalmıştır.

Albümdeki şarkılar
 Anatolia
 1000 in the Eastland
 Dark is the Sunlight
 Gündüz Gece
 Stand to Fall
 Give Me Something to Kill the Pain
 Welcome the End
 Anatolia (Türkçe)
 On the Run
 Time
 Behind the Veil
 Fall of a Hero
 Sonsuz

1997 albümleri
Pentagram albümleri
İngilizce albümler
Raks Müzik albümleri

Anatolia (albüm)


Eurovision Song Contest 2017 var den 62. udgave af Eurovision Song Contest. Konkurrencen fandt sted i International Exhibition Centre i Kyiv, Ukraine, efter Jamala vandt i Sverige i 2016 for Ukraine med sangen "1944".

Konkurrencen bestod af to semifinaler, der afholdtes henholdsvis 9. og 11. maj, og en finale 13. maj 2017. Den 31. oktober 2016 blev deltagerantallet fastlagt til 43 deltagere; Rumænien og Portugal deltog igen efter ikke at have deltaget i konkurrencen i 2016. men efter Rusland trak sig fra konkurrencen i år blev det nedsat til 42 lande

Vinder af konkurrencen blev for første gang nogensinde Portugal, som var repræsenteret af Salvador Sobral med sangen "Amar Pelos Dois". Sangen vandt med 758 point, hvilket er en ny rekord for Eurovision Song Contest.

Fordi Ukraine ikke ville lade Ruslands deltager, Julia Samoylova, rejse ind i Ukraine, nægtede den russiske tv-station at transmittere Eurovision Song Contest. Dermed blev de udelukket af konkurrencen.

Værtsby og mødested
Borgmesteren i Odessa i det sydvestlige Ukraine, Hennadyj Trukhanov, havde udtrykt interesse for, at byen skulle være vært for konkurrencen. Borgmesteren i Kyiv, Vitalij Klitjko, udtrykte ligeledes sit ønske om, at Kyiv skulle være vært for konkurrencen og nævnte Olimpiyskiy National Sports Complex som et af de mulige afholdelsessteder. Det ukrainske tv-selskab, NTU, sagde, at de vil beslutte værtsby og spillestedet i sensommeren eller begyndelsen af efteråret.

23. juni 2016 lancerede NTU og den ukrainske regering formelt udbudsprocessen for interesserede byer for værtsskabet af 2017-konkurrencen. Udvælgelseskriterierne blev færdiggjort af en regeringsudnævnt organisation under ledelse af premierministeren i Ukraine Volodymyr Grojsman. Valget af værtsby blev gennemført i fire etaper:
 24. juni-8. juli: Interesserede byer afgav deres bud.
 8.-15. juli: NTU-arbejdsgruppen og det organisatoriske udvalgs medlemmer gennemgik bud inden deres formelle præsentationer.
 18.-22. juli: Kandidatbyerne præsenterede deres bud for det organisatoriske udvalg. To kandidatbyer udvalgtes og deres bud blev sendt til EBU.
 22. juli-1. august: Finalistbyer blev besøgt af repræsentanter for EBU og medlemmerne af organisationen for at undersøge infrastrukturen i byerne og deres bud med hensyn til gennemførelsen. Efter den endelige beslutning blev beslutningen præsenteret på et pressemøde.

 Følgende kriterier blev skitseret for udvælgelsen af den endelige værtsby
 Arenaen skal have et overdækket tag og en kapacitet på mindst 7.000 tilskuere, helst op til 10.000 tilskuere.
 Hotelkrav: Værtsbyens hoteller skal have europæisk standard og rimeligt prissatte hotelværelser, der er ideelt placeret i forhold til byens centrum og arena; værtsbyen skal kunne levere mindst 2.000 værelser: 1.000 til delegationerne fra de deltagende tv-stationer og 1.000 for akkrediterede medier og fans.
 Værtsbyen skal kunne garantere sikkerheden for deltagerne, medlemmer af delegationer og gæster.
 Værtsbyen skal have moderne transportinfrastruktur: en international lufthavn, tilgængeligheden af regelmæssig transport mellem lufthavnen, byen og hoteller, bekvem trafik i byen og mulighed for at lave ekstra transportruter.
 Et internationalt pressecenter skal være afsat til at rumme omkring 1.550 journalister.
 Steder for diverse receptioner og afskedsbegivenheder skal være tilgængelige, der skal kunne være mindst 3.000 personer.
 Byen skal afgive et socialt program sammen med deres bud, der skal vise gæstfrihed, originalitet, kulturelle værdier og identitet og Ukraine.

Mulige steder for afholdelse af konkurrencen

De farvemarkerede byer og spillesteder (Dnipro, Kyiv og Odessa) var kvalificeret til udvalgsrunden.

{| class="sortable wikitable"
!By
!Sted
!Kapacitet
!Bemærkning
|- style="background:#F2E0CE;"
|Dnipro
|DniproEuroArena
|9.500
|Forslaget indeholder komplet ombygning af spillestedet herunder tilføjelse af et tag, der er planlagt til at være afsluttet i marts 2017
|-
|Kharkiv
|Metalist Oblast Sports Complex
|40.000
|Har været vært for tre gruppespil i UEFA Euro 2012. Ville kræve betydelig ombygning, herunder tilføjelse af et tag
|-
|Kherson
|Yubileyniy-Hallerne
|5.500
|Værtskab ville have betydet yderligere konstruktioner og udvidelse af hallerne, som ville tage omkring 7-8 måneder.
|- style="background:#F2E0CE;"
| rowspan="3" |Kyiv
|Sportpalast Kyiv
|max. 10.000
|Vært for Eurovision Song Contest 2005 og Junior Eurovision Song Contest 2009. Kan have problemer med at blive klar, da stedet vil være vært for en del af IIHF World Championship 1. Division (VM i ishockey) 22.-28. april 2017.
|-
|Olympiske Stadion
|max. 80.000
|Vært for finalen i Euro-2012. På grund af den store størrelse er stadionet ikke egnet.
|- style="background:#F2E0CE;"
|International Exhibition Centre (IEC)
|max. 13.000
|Den største udstillingshal i Ukraine. Blev 24. august 2016 valgt som det foretrukne sted til at afholde konkurrencen.'''
|-
| rowspan="2" |Lviv
|Arena Lviv
|max. 35.000
|Opførelse af et tag er nødvendigt for værtskab.|-
|Ufærdig basketballarena
|9.000 - 10.000
|Et ufærdigt spillested oprindeligt planlagt til EuroBasket 2015, der var 25 % fuldført, da byggeriet standsede.|- style="background:#F2E0CE;"
|Odessa
|Stadion Tschomorenz
|34.000
|Opførelse af et tag er nødvendigt for værtskab.|}

 Format

 Datoer
De foreløbige datoer for konkurrencen blev annonceret 14. marts 2016 på et møde blandt delegationslederne i Stockholm, med semifinalerne planlagt til at finde sted 9. og 11. maj, og finalen 13. maj 2017. De foreløbige datoer blev også de endelige.

 Værter
Tatiana Terekhova, der har kommenteret på Eurovision Song Contest i seks år, gav udtryk for sin interesse i at være vært ved Eurovision Song Contest.

 Åbningsceremonien
Åbningsceremonien er planlagt til at blive afholdt i området St. Sophia. Her samles delegationerne fra alle de deltagende lande i konkurrencen og mødes med den akkrediterede presse. Begivenheden bliver overværet af en lang række journalister og Eurovision-fans.

 Sted
Jon Ola Sand har fortalt de ukrainske arrangører, at fokus bør være på siddepladser, ikke ståpladser, på grund af arenaens store størrelse.

Opgaver derudover:
 Forbedring af transportforbindelser i området til IEC, euro-klubben og Eurovision-landsbyen.
 Shuttlebusser skal køre mellem IEC og euro-klubben, som er placeret i CEC Parkovy.
 Vandtaxi skal gå mellem en terminal nær IEC og en terminal i det centrale Kyiv.
 Uden for IEC skal området moderniseres og give mulighed for indslag til branding af Eurovision.

Det samlede budget for afholdelsen er på UAH 240 millioner (11 millioner euro).

Yderligere detaljer blev annonceret om de planlagte størrelser af visse aspekter af spillestedet og placeringen af specifikke nødvendige strukturer. Det grønne værelse vil være 800 m² og vil blive placeret tæt på scenen. Den planlagte størrelse på scenen er 750 m². Pressecenteret vil være på 4.000 m² og være stort nok til, at der kan være pressekonferenceværelse, og studier vil være placeret i det. Hvis der er behov for yderligere faciliteter, kan parkeringspladsen på forsiden af IEC bruges.

 Lodtrækning til semifinalerne
Lodtrækningen er en del af den proces, der afgør, i hvilken semifinale hvert land skal deltage. Lodtrækningen fandt sted i Kyiv den 31. januar 2017. De forskellige lande var opdelt i seks forskellige grupper, hvor lande i den samme gruppe ofte er dem, der stemmer på hinanden. Dette skal være med til at øge spændingen om resultatet.

 Deltagerliste

 Semifinale 1
Lodtrækningen fandt sted den 31. januar 2017 i Kyiv.

Af de direkte finaledeltagende lande stemte ,  og  i denne semifinale. Lande, der gik videre til finalen, er markeret med orange.

de ti lande blev råbt op i en vilkårlig rækkefølge:

 Tele og Jurystemmer i Semifinale 1

 Semifinale 2

Af de direkte finaledeltagende lande stemte ,  og  i denne semifinale. Lande, der gik videre til finalen, er markeret med orange. Rusland skulle egentlig været på scenen som nummer tre, men da Ruslands deltager var blevet udelukket fra indrejse i Ukraine, deltog landet ikke i dette års Eurovision Song Contest.

de ti lande blev råbt op i en vilkårlig rækkefølge:

 Tele og Jurystemmer i Semifinale 2

 Finalen
I finalen var der 26 lande, hvor 10 var fra den første semifinale og 10 var fra den anden semifinale; de resterende var Eurovisions fem største bidragsydere samt værtslandet.

 Tele og Jurystemmer i Finalen

 Lande, der ikke deltog i 2017
Følgende lande deltog ikke i årets konkurrence:

 Internationale transmissioner
  - Julia Zemiro og Sam Pang (SBS, alle shows)
  - Fransk: Maureen Louys og Jean-Louis Lahaye (La Une, alle shows); Nederlandsk: Peter Van de Veire (Één, alle shows)
  - Ole Tøpholm (DR1, alle shows)
  - Estisk: Marko Reikop (ETV, alle shows); TBA (Raadio 2, semifinale and finale); Russisk: Aleksandr Hobotov (ETV+, alle shows)
  - Finsk: TBA (Yle TV2, TV Finland og Yle Radio Suomi, alle shows); Svensk'': Eva Frantz og Johan Lindroos (Yle TV2, TV Finland og Yle Radio Vega, alle shows)
  - Marianne James og Jarry (France 4, semifinaler); Marianne James, Stéphane Bern og Amir Haddad (France 2, finale)
  - Maria Kozakou og Giorgos Kapoutzidis (ERT1, ERT HD, ERT World, ERA 2 og Voice of Greece, alle shows)
  – Evgeny Perlin (Belarus-1 og Belarus-24, alle shows)
  - Andrea Delogu og Ema Stokholma (Rai 4, semifinaler); Flavio Insinna og Federico Russo (Rai 1, finale)
  - Artur Orzech (TVP 1, alle shows)
  - José Carlos Malato og Nuno Galopim (RTP1 og RTP Internacional, alle shows)
  - Lia Fiorio og Gigi Restivo (SMtv San Marino og Radio San Marino, alle shows)
 - José María Íñigo og Julia Varela (La 1, alle shows)
  - Scott Mills og Mel Giedroyc (BBC Four, semifinaler); Graham Norton (BBC One, finale); TBA (BBC Radio 2, finale)
  - Edward af Sillen og Måns Zelmerlow (SVT1, alle shows); Carolina Norén, Björn Kjellman og Ola Gäverth (SR P4, alle shows)
  - Libor Bouček (ČT2, semifinaler); Libor Bouček og Martina Bárta (ČT1, finale)
  - Peter Urban (One, alle shows; NDR Fernsehen, 2. semifinale; Das Erste, finale)
  - Tetiana Terekhova og Andriy Horodyskyi - (Pershyi Natsionalnyi, alle shows); Olena Zelinchenko og Roman Kolyada (Radio Ukraine, alle shows)
  - Krisztina Rátonyi og Freddie (Duna og Duna World, alle shows)
  - Andi Knoll (ORF eins, alle shows)

Kommentatorer i ikke deltagende lande
  Kina - TBA (Hunan TV, alle shows)

Se også
 Eurovision Young Dancers 2017
 Junior Eurovision Song Contest 2017

Referencer

2017

Eurovision Song Contest 2017


Dilkea clarkei je biljka iz porodice Passifloraceae, roda Dilkea. Prihvaćeno je ime. Nema sinonima. Spada u podrod Dilkea.

Raste u Gvajani, u Gornjoj Demerari-Berbice, Gornjem Takutuu, Gornjem Essequibu.

Nazvana je po Hughu Davidu Clarkeu, botaničaru Sveučilišta Sjeverne Karoline u Ashevilleu koji je prikupljao floru iz Gvajane. Primjerke ove biljke ubrao je u planinama Kamoa na 520 metara nadmorske visine, u regiji Gornji Takutu - Gornji Essequibo.

Nije svrstana u IUCN-ov popis ugroženih vrsta.

Izvori

Vanjske poveznice
Dilkea na Germplasm Resources Information Network (GRIN) , SAD-ov odjel za poljodjelstvo, služba za poljodjelska istraživanja.

Dilkea

Dilkea clarkei


Sven Görtz (* 13. November 1967 in Höhn, Westerwald) ist ein deutscher Hörbuchsprecher, Schriftsteller und Singer-Songwriter.

Leben
Görtz studierte Philosophie, Anglistik und Germanistik an der Justus-Liebig-Universität Gießen. Görtz hat zahlreiche Klassiker der deutschen und internationalen Literatur als Hörbücher eingelesen. Unter anderem veröffentlichte er eine komplette literarische Lesung der Bibel. Von der HR2-Hörbuchbestenliste würde Görtz für seine Ein-Mann-Inszenierung des Hörspiels Unter dem Milchwald von Dylan Thomas ausgezeichnet, bei der er über 30 unterschiedlichen Figuren interpretierte. Seit 2008 liest Sven Görtz die deutschsprachigen Hörbücher des Weltbestsellerautors Paulo Coelho für den Diogenes Verlag.

2010 trat Görtz zum ersten Mal mit Liebe… ist eine besondere Form von Geisteskrankheit als Buchautor in Erscheinung. Mit dem gleichnamigen Live-Programm war er drei Jahre auf Tournee. 2013 erschien der erste Kriminalroman von Görtz unter dem Titel Da liegt ein Toter im Brunnen im Emons Verlag. Der Band um die beiden Ermittler Hauptkommissar Christoph Rubin und Journalist Carl Bernstein ist die erste Folge einer Krimiserie, die in der fiktiven Stadt Bad Löwenau spielt. Die Bücher Da haben wir den Salat (2013) und Die Prophezeiung von Bad Löwenau (2014) folgten.

Weiterhin ist er mit unterschiedlichen literarisch-musikalischen Bühnenprogrammen in Deutschland, Österreich und der Schweiz regelmäßig auf Tournee. Seine Romane schreibt er auf Deutsch, seine Songs auch auf Englisch. Nach seinen Bühnenprogrammen Klassik ist, wenn man trotzdem lacht (2005–2009), Das literarische Kabarett (2009–2012) und Liebe… ist eine besondere Form von Geisteskrankheit (2010–2013), ist Sven Görtz seit 2012 mit seinem Programm Wo war ich stehen geblieben? – Das literarische Konzert auf Tournee. Seit Februar 2013 ist Sven Görtz zudem mit der Inszenierten Lesung seiner Kriminalromane (Die Krimi-Show mit Musik) im deutschsprachigen Raum unterwegs.

Hörbücher (Auszug)
 Rat Krespel von E.T.A. Hoffmann (ZYX Music, 2004)
 Die Fermate von E.T.A. Hoffmann (ZYX Music, 2004)
 Lenz von Georg Büchner (ZYX Music, 2004)
 Bechsteins Märchen (ZYX Music, 2005)
 Die Freude An Komödie von Joachim Ringelnatz (ZYX Music, 2005)
 Ein Ereignis An Der Owl-Creek-Brücke von Ambrose Bierce (ZYX Music, 2005)
 Die Dame mit dem Hündchen von Anton Tschechow (ZYX Music, 2005)
 Die Schreckliche Deutsche Sprache von Mark Twain (ZYX Music, 2005)
 Die Bibel (Diogenes, 2006)
 Hörportrait: Marilyn Monroe (ZYX Music, 2006)
 Hörportrait: Heinrich Heine (ZYX Music, 2006)
 Kurt Tucholsky: Satire Und Humoresken (ZYX Music, 2006)
 Heinrich Heine: Gedichte (ZYX Music, 2006)
 Der Schimmelreiter von Theodor Storm (ZYX Music, 2006)
 Die Bäsle-Briefe von W.A. Mozart (ZYX Music, 2006)
 Gebrüder Grimm: Märchen (ZYX Music, 2006)
 H.C. Andersen: Märchen  (ZYX Music, 2006)
 Wilhelm Hauff: Die schönsten Märchen (ZYX Music, 2006)
 Hörportrait: W. A. Mozart (ZYX Music, 2006)
 Hörportrait: R. M. Rilke (ZYX Music, 2006)
 Geschichte der griechischen Philosophie (Diogenes, 2007)
 Das große Novellen Hörbuch (ZYX Music, 2007)
 Brida von Paulo Coelho (Diogenes, 2008)
 Das Große Mozart-Hörbuch (ZYX Music, 2008)
 Mord(s)vergnügen (BÄNG, 2009)
 Der Sieger bleibt allein von Paulo Coelho (Diogenes, 2009)
 Edgar Allan Poe: Die Welt Des Horrors (ZYX Music, 2009)
 Casanovas Erotische Memoiren (ZYX Music, 2009)
 Die Verwandlung von Franz Kafka (ZYX Music, 2009)
 Das Freudenhaus: Maupassants Novellen (ZYX Music, 2009)
 Liebe… ist eine besondere Form von Geisteskrankheit (LangenMüller, 2010)
 Die große Klassiker-Box (ZYX Music, 2010)
 Meistererzählungen von A. Tschechow (ZYX Music, 2010)
 Galgenlieder von C. Morgenstern (ZYX Music, 2010)
 Kuttel Daddeldu. Ringelnatz Klassiker (ZYX Music, 2010)
 Die Judenbuche von Annette von Droste-Hülshoff (ZYX Music, 2010)
 Mozart auf der Reise nach Prag von Eduard Mörike (ZYX Music, 2010)
 Die Leiden des jungen Werther von Goethe (ZYX Music, 2010)
 Spiegel, das Kätzchen von Gottfried Keller (ZYX Music, 2010)
 Schutzengel von Paulo Coelho (Diogenes, 2011)
 Das große Novellen Hörbuch 2 (ZYX Music, 2011)
 Leutnant Gustl von A. Schnitzler (ZYX Music, 2011)
 Aleph von Paulo Coelho (Diogenes, 2012)
 Die Partyüberraschung – Heitere Geschichten (BÄNG, 2012)
 Ich habe Dich so lieb – Liebesgedichte (BÄNG, 2012)
 Der Rabe Ralf – Komische Gedichte (BÄNG, 2012)
 Die Sterntaler – Märchen (BÄNG, 2012)
 Der Froschkönig – Märchen (BÄNG, 2012)
 Max und Moritz (BÄNG, 2012)
 Die Schriften von Accra von Paulo Coelho (Diogenes, 2013)
 Der Wanderer von Paulo Coelho (Diogenes, 2013)
 Kein Tag gleicht dem anderen von Paulo Coelho (mit Martin Stock) (BÄNG, 2013)
 Da liegt ein Toter im Brunnen (emons:, 2013)
 Da haben wir den Salat (emons:, 2013)
 Die Prophezeiung von Bad Löwenau (emons:, 2014)
 Die Verwandlung von Franz Kafka (Masterpieces, 2014)
 Traumnovelle von Arthur Schnitzler (Masterpieces, 2014)
 Schachnovelle von Stefan Zweig (Masterpieces, 2014)
 Romeo und Julia auf dem Dorfe von Gottfried Keller (Masterpieces, 2014)
 Kleider machen Leute von Gottfried Keller (Masterpieces, 2014)
 Novelle von Johann Wolfgang von Goethe (Masterpieces, 2014)
 Der Verbrecher aus verlorener Ehre von Friedrich Schiller (Masterpieces, 2014)
 Die Judenbuche von Anette von Droste-Hülshoff (Masterpieces, 2014)
 Michael Kohlhaas von Heinrich von Kleist (Masterpieces, 2014)
 Das Erdbeben in Chili von Heinrich von Kleist (Masterpieces, 2014)
 Der Schimmelreiter von Theodor Storm (Masterpieces, 2014)
 Die Spionin von Paulo Coelho, (Diogenes, 2016)

Bücher
 Die Prophezeiung von Bad Löwenau  (emons:, 2014)
 Da haben wir den Salat (emons:, 2013)
 Da liegt ein Toter im Brunnen (emons:, 2013)
 Liebe… ist eine besondere Form von Geisteskrankheit (LangenMüller, 2010)

Live-Programme
 Die Krimi Show mit Musik (seit 2013)
 Wo war ich stehen geblieben? - Das literarische Konzert (seit 2012)
 Paulo Coelho: Auf den Spuren eines Suchenden (2008–2014)
 Liebe… ist eine besondere Form von Geisteskrankheit (2010–2013)
 Das literarische Kabarett (2009–2012)
 Mord(s)vergnügen (seit 2009)
 Klassik ist, wenn man trotzdem lacht (2005–2009)

Auszeichnungen
 2001 HR2-Hörbuchbestenliste für Unter dem Milchwald von Dylan Thomas

Weblinks
 Offizielle Website

Einzelnachweise

Musiker (Deutschland)
Autor
Deutscher
Geboren 1967
Mann

Sven Görtz


L.A. Style est un duo musical de techno néerlandais, formé et produit en 1991 par l'animateur radio Wessel van Diepen (pseudonyme Maxx Mondino) et le producteur Michiel van der Kuy (pseudonyme Denzil Slemming). Le projet a connu son plus grand succès avec le titre .

Biographie
Le projet musical L.A. Style a été formé spécialement pour ce genre musical en raison de la scène techno/rave qui devenait de plus en plus populaire à l'époque. Pour Michiel van der Kuy, il s'agissait au départ d'un projet ludique en plus de ses projets réguliers comme Laserdance et Koto, avec lesquels il produisait respectivement du genre spacesynth. Les deux styles de musique sont absolument différents, ce qui a rendu l'ensemble si intéressant pour van der Kuy.

Pour L.A. Style, Michiel van der Kuy a utilisé le pseudonyme de Denzil Slemming, car son vrai nom ne sonnait pas assez international à ses yeux. Bien que Laserdance soit le projet principal de Michiel à l'époque, le premier single  de L.A. Style est devenu son plus grand succès mondial en 1991/1992. Le single a été la première chanson rave à se classer dans le  américain. L.A. Style vendra  à des millions d'exemplaires dans le monde entier, sera classé premier dans plusieurs pays et sera certifié le disque d'or en Amérique et aux Pays-Bas. La ligne de basse de la chanson contient des sons issus du projet Koto. La mélodie a été conçue dans un style de tango dans un habillage techno moderne à l'époque. L'idée du titre vient de Van der Kuy, qui a remarqué que plusieurs producteurs de musique de l'époque utilisaient très souvent des samples de James Brown. Van der Kuy voulait, avec ce titre, lancer de manière ironique une sorte de petite protestation contre cette utilisation de samples.

Le deuxième single, , avec la chanteuse invitée Nicolette, originaire du Nigeria, n'a plus atteint les classements des singles qu'aux Pays-Bas. L'album , sorti en 1993, n'a pas connu de succès dans les charts. Trois autres singles ont suivi, qui ne se sont pas non plus classés dans les charts. Le projet est dissous en 1995 en raison de l'absence de succès.

Discographie

Albums studio
 1993 :  (ZYX Music)

Singles
 1991 :  ( en Allemagne,  en Suisse,  en Autriche,  aux États-Unis,  aux Pays-Bas, disque d'or aux États-Unis)
 1992 :
 1993 :
 1994 :
 1995 :

Notes et références

Liens externes

Groupe néerlandais de musique électronique
Groupe de techno
Groupe musical formé en 1991
Groupe musical séparé en 1995

L.A. Style


Aşıklar Mağarası, Antalya'nın Alanya ilçesinde bir mağaradır.

Alanya yarımadasının, denize yakın yamacında iki girişli bir mağaradır. Cilvarda Burnu'na doğru teknenin kayalıklara yanaşmasından sonra kayalara tırmanılarak çıkılır. Birkaç adımda mağaranın alçak girişine gelinir. 75 metre uzunluğundadır. Alçak tavanı nedeniyle mağaranın içinde zaman zaman eğilerek yürünür. Mağaranın Damlataş tarafındaki ağzı, denizden on beş metre kadar yüksektedir ve buradan denize atlanır. Kayalıklara tutunarak aşağıya inmek çok daha zordur. Söylenceye göre antik çağın korsanları bu mağarada ganimetlerini ve esir kızları saklamıştır.

Kaynakça

Alanya
Antalya'daki mağaralar
Türkiye'deki mağaralar

Aşıklar Mağarası


O procedimento de radiotelefonia inclui várias técnicas usadas para esclarecer, simplificar e padronizar as comunicações faladas em rádios bidirecionais, em uso pelas forças armadas, na aviação civil, nos sistemas de despacho policial e de bombeiros, Serviço Rádio do Cidadão e rádio amador.

As comunicações de procedimentos de voz destinam-se a maximizar a clareza da comunicação falada e reduzir erros na mensagem verbal pelo uso de uma nomenclatura aceita. Consiste em um protocolo de sinalização, como o uso de códigos abreviados como os códigos 10 do SRC, os códigos Q do radioamadorismo e aviação, códigos policiais, etc., e jargão.

Alguns elementos do procedimento de voz são compreendidos em muitas aplicações, mas existem variações significativas. As forças armadas dos países da OTAN têm procedimentos semelhantes para facilitar a cooperação e as organizações pseudomilitares muitas vezes baseiam seus procedimentos neles, de modo que existem alguns pontos em comum.

Os impactos de ter operadores de rádio que não são bem treinados em procedimentos padrão podem causar problemas operacionais e atrasos significativos, como exemplificado por um caso de radioamadores durante o furacão Katrina, em que:...muitos dos operadores que foram implantados tinham excelentes kits de viagem e habilidade técnica, mas estavam seriamente carentes de habilidade para lidar com o tráfego. Em um caso, levou quase 15 minutos para passar uma mensagem de 25 palavras.

Comunicações militares

Procedimento de radiotelefonia


Simurg (Farsça: سيمرغ), Zümrüdüanka veya sadece Anka; kökeni Pers mitolojisi ve edebiyatına dayanan, efsanevi, iyicil bir kuştur. Sênmurw (Pehlevi) ve Sîna-Mrû (Pâzand) diğer isimlerindendir. Eski Mısır mitolojisindeki Feniks ve Türk mitolojisindeki Hüma  veya Tuğrul gibi kuşlarla benzer özellikler taşır.

Simurg figürü Pers sanatı ve edebiyatının tüm dönemlerinde görülür. Azerbaycan, Gürcistan, Orta Çağ Ermenistan'ı, Doğu Roma İmparatorluğu ve Pers kültürünün etkili olduğu başka bölgelerin ikonografilerinde de görülür.

Etimoloji

İsim Avesta'daki mərəγô saênô "Saêna kuşu"ndan türemiştir. Orijinalde bir yırtıcı kuş, kartal veya şahin, olduğu etimolojik olarak aynı olan Sanskritçe śyenaḥdan çıkarılabilir.

Halk etimolojisinde ilişkilendirilen ilk öğe Farsça sī "otuz"dur. Fakat tarihi anlamda ilgili değillerdir. Bu kuşun küllerinden yeniden doğduğu da söylentiler arasındadır.

Mitoloji

Mistik kuş Simurg Fars sanatında kuş şeklinde, kanatlı dev bir yaratık olarak resmedilmiştir. Zaman zaman köpek başına ve aslan pençelerine sahip bir tavus kuşu olarak da resmedilmiştir. Bazen insan yüzü ile de resmedildiği olmuştur. Bir bölümü memeli olduğu için yavrularını emzirirdi. Yılanlara karşı bir düşmanlığı vardı ve yaşadığı yer fazlasıyla sulaktı. Bir antik İran tanımında Simurg'un kendisini alevlerle kaplayana kadar 1700 yıl yaşar, daha sonraki tanım ve kayıtlarda ise onun ölümsüz olduğu ve Bilgi Ağacı'nda bir yuvası olduğundan bahsedilmiştir.

İran efsanesine göre, bu kuş o kadar yaşlıdır ki dünyanın yıkılışına üç kez tanık olmuştur. Tüm bu zaman boyunca, Simurg o kadar çok öğrenmiştir ki tüm zamanların bilgisine sahip olmuştur.

Sasani Persler Simurg'un yere bereket bahşedeceğine ve dünya ile göğün arasındaki birliği sağlayacağına inanırlardı. Yaşam ağacı, Gaokerena'da tünediğine ve her türlü şeytani şeyi tedavi eden, düzelten kutsal Haoma bitkisinin yöresinde yaşadığına inanılırdı. Daha sonraki İran geleneklerinde Simurg ilahiliğin bir sembolü haline gelmiştir. Ayrıca, Sên-Murv/Simurg Pers edebiyatında Homâ olarak tanımlanmış, Arapça'ya ise Rukh olarak girmiştir.

Simurg uçuşa kalktığında, bilgi ağacının yaprakları titrer her bitkinin tohumlarının dökülmesine neden olurdu. Bu tohumlar dünyanın her yanına dağılır gelmiş geçmiş her bitki çeşidinin kök almasını sağlar ve böylece de (bu bitkiler yoluyla) insanoğlunun tüm hastalıklarını tedavi ederler. Simurg'un tüylerinin bakır renginde olduğu söylenmiştir. Her ne kadar başlarda bir köpek-kuş olarak tasvir edilse de, daha sonraları sıklıkla bir insan veya köpeğin başıyla gösterilmiştir. Onun iyiliksever bir doğası olduğu ve kanatlarının bir dokunuşunun her türlü hastalık veya yarayı tedavi edeceğine inanılırdı.

Şehnâme'de Simurg
Firdevsî'nin destansı eseri Şehnâme'de (Şahların Kitabı) Simurg en tanınmış halini almıştır. Şehnâme'de Simurg'un Prens Zal ile olan ilişkisi yer alır. Şehnâme'ye göre Kral Sam'ın oğlu Zal albino olarak doğmuştur. Kral Sam albino oğlunu görünce, çocuğun şeytanların tohumu olduğunu düşünüp çocuğu bir dağa terk etmiştir. Çocuğun ağlayışlarını duyan yumuşak kalpli Simurg çocuğu alıp büyütür. Zal her türlü bilgiye sahip Simurg'dan hikmet almış birçok şey öğrenmiştir. Yine de büyüyüp bir yetişkin olduğu zaman insanların dünyasına girmek ister. Simurg çok üzülse de, ona bir tane altın tüy verip gitmesine izin vermiştir. Eğer Zal, Simurg'un yardımına ihtiyaç duyarsa bu tüyü yakacaktır.

Krallığına döndüğünde Zal güzel Rudaba'ya aşık olur ve onunla evlenir. Karısı bir oğula hamile kalır fakat doğum zamanı geldiğinde birçok sorun yaşarlar. Zal karısının doğum sırasında öleceğini fark eder ve tam Rudabah ölüme yakınken Zal Simurg'u çağırmaya karar verir. Ortaya çıkan Simurg Zal'ın bir tür sezaryen benzeri yöntem uygulamasını sağlar ve Rudabah ile çocuğun hayatını kurtarır. Bu çocuk daha sonra en ünlü ve büyük Pers kahramanlarından biri olacak Rüstem'dir.

İslami dönem

Bu konuda daha detaylı bilgi için bakınız: Mantık-ut Tayr.

İranlı Sufi şair Ferid ud-Din Attar eseri Mantıku't-Tayrda (Kuşların Dili) Simurg'u arayan bir kuş sürüsünden bahseder.

Sembolizmde Simurg
Sufi Ferîdüddîn-i Attâr bu kuştan kendini aramanın sembolü olarak söz eder. Batı'da Feniks, İran geleneğinde Simurg, Orta doğu geleneğinde Anka kuşu, Türk geleneğinde Kerkes adını alan bu efsanevi kuşların ortak bir özelliği ölümsüzlüktür. Ayrıca bu kuşlarla ile ilgili anlatımlarda genellikle bir yanma motifi bulunur. Örneğin,  Kerkes, Herodot ve Plütark'ın değindiği Feniks'te de görüldüğü gibi, öleceği zaman, bir tür ateş olup kendi kendini yakan ve kendisinden yeniden doğan bir kuştur. Anka ya da Zümrüd-ü Anka Orta doğu geleneğine göre, Kaf Dağı'nda yaşar.
Bu efsanevi kuş sembolizmlerinde simgelenen başlıca anlamlar, spiritüel aydınlanma ve reenkarnasyon olarak açıklanır. Feniks sembolizminde kuşun yanması cehenneme iniş deneyimini, yeniden doğması ise arınılarak saf şuur halinin elde edilişini simgelemektedir.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kaf Dağı'na yolculuk, Can Dündar

Kafkas mitolojisi
Pers mitolojisi
Efsanevi kuşlar
Şehnâme karakterleri

Simurg


Amidinele alcătuiesc o clasă de compuși organici derivați ai oxoacizilor, care conțin o grupă funcțională C(=NH)NH2. Aceasta se poate asemăna cu grupa amidă, în care un atom de oxigen este înlocuit de o grupă NH.

Carboxamidine

Când oxoacidul de la care provine amidina este un acid carboxilic, atunci amidina face parte din clasa carboxamidinelor sau carboximidamidelor (denumirea IUPAC).

Carboxamidinele se denumesc adesea simplu ca amidine, deoarece sunt cel mai comun tip de amidine în chimia organică. Cea mai simplă amidină este formamidina sau formimidamida, HC(=NH)NH2, urmată de acetamidina sau acetimidamida, H3C-C(=NH)NH2

Proprietăți
Amidinele au proprietăți bazice mai pronunțate decât amidele și sunt printre cele mai tari baze neionizate.

Protonarea amidinelor are loc la atomul de azot hibridizat sp2, deoarece sarcina pozitivă rezultată va fi delocalizată pe ambii atomi de azot. Speciile cationice rezultate prin protonare se numesc cationi amidiniu..

Vezi și
 Amidă
 Carboxamidă
 Guanidină
 Imidazolină

Referințe

Grupe funcționale

Amidină


Das Katzunghaus (Herzog-Friedrich-Straße 16) ist ein  Wohn- und Geschäftshaus in der Innsbrucker Altstadt. Es wurde das erste Mal 1455 erwähnt, einer seiner berühmtesten Besitzer war wohl Konrad Seusenhofer, der Hofplattner Kaiser Maximilians I.

Architektur

Das fünfgeschoßige Eckhaus über rechteckigem Grundriss stammt im Kern aus der 1. Hälfte des 16. Jahrhunderts. Es weist Lauben und zwei Fensterachsen an der Herzog-Friedrich-Straße und zwölf Fensterachsen an der Seilergasse auf. An der Ecke befindet sich ein über die ganze Höhe reichender turmartig vorgezogener Erker. Die figürlichen Reliefs am Erker stammen von Gregor Türing, der mit seinem Vater auch an den Wappenreliefs des Goldenen Dachl gearbeitet hat. Die Reliefs entstanden um 1530, wurden jedoch im Zuge der neugotischen Umgestaltung der Fassade im Jahre 1862 durch Zementabgüsse ersetzt. Den Original-Reliefs am nächsten kommen die vier Turnierszenen und die vier Spielleute (zwei mit bäuerlichen Trompeten- und Holzbläsern mit einem tanzenden Brautpaar, das dritte mit Musikanten mit Geige, Klarinette und Laute, das vierte mit zwei Landsknechten mit Schwegel und Trommel). Die Szenen erinnern an die damalige Funktion des Stadtplatzes als Austragungsort ritterlicher Kampfspiele und Aufführungen.

Das spitze Dach des Erkers und die neo-gotische Fassadengestaltung wurden erst 1967 bei einer erneuten Renovierung wieder entfernt. Dabei wurden auch alle Stockwerke am Erker mit Reliefs versehen.

Zuckerbäckerfamilie Katzung
Die Wurzeln der heutigen Konditorei/Bäckerei und des Cafés Katzung gehen bis ins Jahr 1775 zurück. Johann Reiß, bürgerlicher Stadtkoch, vererbte das Haus und das Gewerbe an seine Frau, von der es 1791 in den Besitz der Familie Katzung überging. Anton Georg Katzung, der in Innsbruck 1793 eine Konditorei eröffnete, wurde darauf zum 2. Hof-Zuckerbäcker der Erzherzogin Maria Elisabeth und Stadtkoch. Letzterer Umstand weist wohl darauf hin, dass man in Innsbruck damals in der Herstellung von feinen Konditorwaren die Hauptaufgabe eines Stadtkochs erblickte.

Da damals mit dem Haus das Gewerbe der Stadtkocherei verbunden war, wurde es über all die Erbstreitigkeiten und Veräußerungen aufgrund von Schulden hinweg weitergegeben. 1910 übergab Rosa Katzung das Haus mitsamt der  ihrem Sohn Richard. Dessen Tochter Paula, die "Frau Cafetier Katzung", Urenkelin des Anton, starb am 30. Dezember 2000. Sie hatte nie eine Konditorenlehre gemacht, galt jedoch als die old Lady und grande Dame der Altstadtgastronomie.  Seither führt die Familie Dengg das Café Katzung, das heute noch auf den Namen und die Tradition aus früheren Zeiten hinweist. Im 1. Stock können in den barocken Salons Friedl und Pauli für feierliche Veranstaltungen gemietet werden, auch die Bäckerei ist nach wie vor in Betrieb.

Literatur
 Herta Haisjackl: Das Kaffeehaus und die Familie Katzung 1795 – 2000. Innsbruck 2007

Weblinks

Katzunghaus
Katzunghaus
Erbaut im 15. Jahrhundert
Gotisches Bauwerk in Tirol
Innsbruck
Katzung
Katzung
Innsbruck
Baudenkmal (Tirol)
Unternehmen (Innsbruck)
Kultur (Innsbruck)

Katzunghaus


Mathaeus de Aquasparta () a fost un călugăr franciscan, ministru general al ordinului, cardinal al Bisericii Catolice și filosof scolastic. Autor de inspirație bonaventuriană, avînd la bază surse care trimit spre Augustin și spre Avicenna, Mathaeus a fost una dintre figurile importante ale dezbaterilor teologice și filosofice de la finalul secolului al XIII-lea, discutînd problema intenționalității subiectului, a posibilității cunoașterii de sine și a puterii umane de cunoaștere a singularului, alături de autori precum Henri de Gand, Duns Scotus, Pierre de Jean Olivi și, mai tîrziu, William Ockham.

Întrebări despre cunoaștere (Quæstiones de Cognitione)
Cu o contribuție esențială la dezvoltarea teoriei moderne a cunoașterii, Mathaeus de Aquasparta este primul autor medieval care impune, pe urmele filosofiei lui Anselm de Canterbury, Avicenna, Augustin și Aristotel, dar reinterpretați în manieră proprie, ideea că intelectul are acces la cunoașterea singularelor și la cunoașterea de sine. Opera sa, sursă importantă pentru Duns Scotus sau William Ockham, ne permite să surprindem geneza unei filosofii franciscane ale cărei consecințe sînt fundamentale pentru sfîrșitul Evului Mediu și modernitate. Lectura textelor selectate în această ediție este un bun punct de plecare pentru efortul de a regîndi locul real al lui Mathaeus în istoria filosofiei medievale.

Ediția în limba română:
 Mathaeus de Aquasparta, Întrebări despre cunoaștere, ediție bilingvă, traducere, ediție îngrijită, notă introductivă, tabel cronologic și postfață de Ana Irimescu, Editura Polirom, Iași, 2010.

Note

Nașteri în 1240
Decese în 1302
Cardinali italieni
Franciscani
Teologi creștini din secolul al XIII-lea

Mathaeus de Aquasparta


Erythrymenia, monotipski rod crvenih algi iz porodice Hymenocladiaceae, dio reda Rhodymeniales. Jedina vrsta je E. obovata, morska alga uz obalu Južne Afrike; tipski lokalitet je kod Port Alfreda u provinciji Eastern Cape

Izvori

Hymenocladiaceae

Erythrymenia


La Drôme Classic 2018 var den 5. udgave af cykelløbet La Drôme Classic. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 25. februar 2018. Det blev vundet af fransk Lilian Calmejane fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Lasse Norman Hansen kørte for
Jakob Egholm kørte for
Mikkel Frølich Honoré kørte for
Alexander Kamp kørte for
Asbjørn Kragh Andersen kørte for
Jesper Schultz kørte for
Torkil Veyhe kørte for

Resultater

Referencer

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

La Drôme Classic 2018


La dernière Reine de Tahiti est un téléfilm français réalisé par Adeline Darraux et diffusé pour la première fois en Polynésie française le  sur Polynésie La   et en France métropolitaine le  sur France 2.

Cette fiction autour de Pōmare IV (1813–1877), reine de l'île de Tahiti au , est une production de GMT (Mediawan) pour France 2, réalisée avec la participation de France Télévisions et de TV5 Monde ainsi que le soutien du gouvernement de la Polynésie française.

Synopsis

Au royaume de Tahiti, la jeune reine 'Aimata Pōmare doit composer avec les missionnaires britanniques de la London Missionary Society installés sur l'île, où ils ont imposé la religion protestante et la langue anglaise.

Mariée de force à l'âge de 10 ans au prince Tanetoa, dont elle vit séparée, elle s'affiche librement avec son amant Ariʻifaaite, ce qui irrite le révérend anglais George Pritchard, qui n'apprécie pas non plus sa façon de s'habiller et de pratiquer les danses traditionnelles de l'île avec les jeunes gens de l'île. Estimant ces pratiques indignes d'une reine, Pritchard lui impose la présence d'une gouvernante anglaise, Miss Madison, pour lui apprendre les usages de la bonne société britannique.

Le prince Tanetoa, revenu sur l'île, s'introduit chez 'Aimata, la frappe et tente de la violer. Conseillée par Miss Madison, 'Aimata veut porter plainte auprès de Pritchard, qui lui répond que la loi anglaise dit qu'il n'y a pas de viol entre époux. Elle lui rétorque que frapper une reine, par contre, est un crime de lèse-majesté et elle exige en conséquence le départ immédiat et définitif du prince ainsi que l'annulation de son mariage. Pritchard accède à sa première demande mais répond que, pour l'annulation du mariage, il faut l'accord du roi George IV, chef de l'église anglicane : il feint alors d'écrire au roi. Un an plus tard, sans réponse de Londres, la jeune reine 'Aimata décide, en guise de mesure de rétorsion, de ne plus rendre la justice qu'en tahitien, même lors des procès impliquant des citoyens britanniques : « Votre roi reste sourd à ma demande. C'est que nous ne parlons pas la même langue ».

Ayant appris que le pape peut annuler un mariage, 'Aimata menace de se convertir à la foi catholique afin de pouvoir épouser Ariʻifaaite car il est temps de donner un héritier à la couronne : comme elle est soutenue par le chef Tati, Pritchard cède et 'Aimata peut enfin divorcer de Tanetoa et épouser Ariʻifaaite.

Mais l'expulsion de deux missionnaires catholiques français arrivés clandestinement sur l'île donne à la France l'occasion d'intervenir militairement sur l'île et de chercher à imposer un protectorat français. La reine rassemble ses guerriers et charge, drapeau au vent, les soldats français débarqués sur l'île mais l'affrontement, très inégal, tourne au massacre. Blessée, la reine est contrainte par le chef Tati de fuir en radeau avec Ariʻifaaite et leur fils vers l'île de Raiatea où ils sont accueillis par son oncle, le souverain local Tamatoa IV.

Après avoir longtemps espéré en vain l'intervention de la reine Victoria et de sa Royal Navy, 'Aimata finit par se soumettre aux conditions du gouverneur français Armand Joseph Bruat et revient à Tahiti.

Elle négocie de façon ferme et habile avec Bruat et obtient de lui la construction d'un hôpital et d'écoles non seulement pour les garçons mais également pour les filles, qui ont droit selon elle au même niveau d'enseignement que les garçons. Bruat s'implique dans la réalisation de ces projets chers à la reine et développe avec elle une amitié durable.

Fiche technique

 Titre français : Pomaré, la Dernière Reine de Tahiti
 Réalisation : Adeline Darraux
 Scénario : Francis Bianconi, Sophie Deschamps et Olivier Doran sur une idée originale de Francis Bianconi
 Musique : Nicolas Jorelle
 Décors : Catherine D'Ovidio
 Costumes : Florence Sadaune
 Photographie : Dominique Bouilleret
 Montage : Stéphanie Gaurier
 Production : Louise Barnathan et Julien Dewolf
 Sociétés de production : GMT Productions ; France Télévisions et TV5 Monde (coproduction)
 Société de distribution : France Télévisions
 Prestataire VFX : Les Tontons Truqueurs
 Production exécutive en Polynésie française : Pacific Prod TV
 Pays de production :
 Langue originale : français
 Format : couleur
 Genre : biographie historique
 Durée :
 Dates de première diffusion :
 Polynésie française :  (avant-première au Grand Théâtre de la Maison de la culture) ;  sur Polynésie La
 France métropolitaine :  sur France 2

Distribution

Les Tahitiens
 Tuheï Adams : la reine de Tahiti 'Aimata Pōmare IV
 Terence Telle : Ariʻifaaite, second époux de la reine
 Jacques Laurent : le prince Tanetoa, premier époux de la reine
 Manuarii Bonnefin : le roi Pōmare II, père de la reine
 Teiva Manoi : le chef Tati
 Eddy Kelly : Teva, garde de la reine
 Lee Rurua : Mahana, la nourrice d'Aimata
 Anivaï Penehata : 'Aimata à 10-14 ans
 Keha Desbordes : Ariʻifaaite à 17 ans

Les Raiatéens
 Ioan Lenoir : Tamatoa IV, roi du Royaume-Uni de Raiatea et Tahaa

Les Britanniques
 Bernard Le Coq : le révérend George Pritchard
 Alexia Barlier : Miss Madison
 Sam Chemoul : le révérend John Darling
 Jean Roche : le pasteur Orsmond
 Françoise Carlier-Durand : Miss Orsmond

Les Français
 Pascal Ortega : l'amiral du Petit-Thouars
 Thierry Godard : le gouverneur Armand Joseph Bruat
 Laurent Brissonaud : le consul Jacques-Antoine Moerenhout

Production

Genèse et développement
En , le président de la Polynésie française, Édouard Fritch, reçoit, sur son île, l'un des scénaristes, Francis Bianconi, la réalisatrice, Adeline Darraux et le directeur de production, Frank Lebreton, pour une discussion sur le projet du téléfilm La Dernière Reine de Tahiti : l'île soutient l'équipe de la production au profit .

Le communiqué de presse publié le  par France Télévisions précise : .

Distribution des rôles
En , on apprend que le rôle-titre serait interprété par l'actrice Tuheï Adams, aux côtés de Bernard Le Coq, Alexia Barlier, Terrence Telle, Thierry Godard, Eddy Kelly, Teiva Manoi, Lee Rurua et Sam Chemoul.

Tournage
Le tournage se déroule du  au  en Polynésie française.

Comme le précise le communiqué de presse de France Télévisions : .

Diffusions et audience
En France métropolitaine, le téléfilm, diffusé le  sur France 2, réunit 2,36 millions de téléspectateurs soit 11,4 % de l'ensemble du public, la chaîne se classant troisième des audiences.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Famille Pomare
 Histoire de Tahiti
 Polynésie française
 Pōmare IV
 Royaume de Tahiti

Liens externes

Téléfilm français des années 2020
Téléfilm diffusé en 2022
Téléfilm biographique
Film biographique sur une reine
Téléfilm historique
Téléfilm se déroulant au XIXe siècle
Téléfilm se déroulant en Polynésie française
Téléfilm tourné en Polynésie française
Téléfilm de France Télévisions

La dernière Reine de Tahiti


Yerleşim yerleri
Kırköy, Kızılcahamam - Ankara ili Kızılcahamam ilçesine bağlı mahalle
Kırköy, Posof - Ardahan ili Posof ilçesine bağlı köy
Kırköy, Yayladere - Bingöl ili Yayladere ilçesine bağlı köy
Kırköy, Uğurludağ - Çorum ili Uğurludağ ilçesine bağlı köy
Kırköy, Kale - Denizli ili Kale ilçesine bağlı mahalle
Kırköy, Uzunköprü - Edirne ili Uzunköprü ilçesine bağlı köy
Kırköy, Muş - Muş ili merkez ilçesine bağlı belde

Kırköy


Paravóla, en , est un village et un ancien dème du district régional d'Étolie-Acarnanie en Grèce. En 2010, il est fusionné au sein du dème d'Agrínio.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ancien dème en Grèce
Village en Grèce
Étolie-Acarnanie

Paravóla


Časni sude, nisam kriv ili Lov na Gotovinu 2 je hrvatski dokumentarni film iz 2013. godine autorice Nade Prkačin, HTV-ove novinarke. Premijerno je prikazan 16. studenoga 2013. godine. Nastavak je filma Lov na Gotovinu. Nastao je korištenjem arhivskih snimaka Hrvatske televizije, poput izvješća, izjava, komentara i reportaža. Dokumentarni film prati kronološkim nizom zbivanja od uhićenja generala Ante Gotovine u prosincu 2005. sve do njegove oslobađajuće presude i povratka u Pakoštane. Prikazano je suđenje, svjedočenja, saga o topničkim dnevnicima, presudi i doček.
Film je u godinu dana od oslobađajuće presude hrvatskim generalima prikazan u preko pedeset hrvatskih gradova.

Auorici Nadi Prkačin je krajem 2013. službeno zabranjeno korištenje televizijske arhive bez nadzora urednika i provjere, zbog čega su joj pismo potpore potpisale 54 udruge proizašle iz Domovinskog rata.

U siječnju 2014. godine Nada Prkačin dobila je otkaz na HRT-u. Obrazloženje uz otkaz bilo je da je dokumentarce o generalu Anti Gotovini Lov na Gotovinu i Časni sude, nisam kriv "napravila bez odobrenja nadređenih, koristeći arhivu te da je na Youtubeu neprimjereno govorila o svojim kolegama i HRT-u ustvrdivši da program HTV-a nije profesionalan."

Vidi
Amarcord 1
Amarcord 2
Komšije
Lov na Gotovinu
Šlep za rasute terete
O Bože, zašto ja...
Moj Osijek se ne da
Osijek nepokoreni grad
Lupi petama, reci sve za Hrvatsku

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi o Anti Gotovini

Časni sude, nisam kriv


الماهيكاري هي ديانة يابانية جديدة وكلمة ماهيكاري مشكلة من قسمين هما: «ما» وتعني باليابانية «صحيح»، «هيكاري» وتعني «ضوء» فتصبح كلمة ماهيكاري معناها «الضوء الصحيح»؛ وتشير إلى مجموعة من الديانات اليابانية الجديدة شينشوكيو shinshūkyō التي أسسها يوشيكازو أوكادا (1901-1974) وقد قام في سنة 1959 بإنشاء مؤسسة دينية تدعى: لوكي هيثي يوكوشو طومي نو كاي (Lucky Heathy Company of Sun Light Children) وفي سنة 1963 أصبحت تسمى باسم آخر وهو سيكاي ماهيكاري بونمي كيودان (Sekai Mahikari Bunmei Kyodan).

لقد استمدت الماهيكاري كل من علم الكون والقيم والطقوس من ديانة يابانية جديدة أخرى وهي سيكاي كيوسيكيو (Sekai Kyuseikyo) والتي هي بدورها تتأثر كثيرا بالـ أوموتوكو وهي من أقدم الديانات اليابانية الجديدة التي تحتوي على عناصر من الشنتو (التركيز على النقاء، الإشارة إلى الآلهة والتبجيل للإمبراطور) والبوذية (الاعتقاد بالتناسخ) والديانة التقليدية اليابانية (تأليه الزعيم، معجزة الشفاء...)

الماهيكاري والليفيت
حسب الوثائق الرسمية للماهيكاري التي تقول بأن أتباع هذه الديانة هم الليفيت (levites) الحقيقيين، وقد ذكر أوكادا بأن اليهود فقدو أفضليتهم عند الله عندما سمحو بتدمير هيكل سليمان ونتيجة لذلك تعرضو لمعاناة كبيرة عبر التاريخ. فبدلا من أن يدمرو نهائيا أبقى الله على مجموعة منهم تدعى الليفيت وادعى أوكادا أنهم كانو عبارة عن قبيلة يابانية وذكر أن الليفيت هم حماة المقدسات اليهودية والقبيلة الأكثر رعاية وتفضيلا من الله. فأتباع الماهيكاري حاليا هم الخلق الجديد لأرواح الليفيت لأنهم هم من يحمي المقدسات اليهودية وهم شعب الله المختار حسب قول أوكادا

المنظمات التابعة للماهيكاري
المنظمات التالية هي منظمات تابعة لديانة الماهيكاري والتي يمكن تصنيفها على أنها شينشوكيو والتي تأثرت بأوكادا مؤسس هذه الديانة:

انتشار الماهيكاري
يقدر عدد أتباع الماهيكاري بجميع طوائفها في العالم حوالي 150 ألف إلى 1.1 مليون ويتركز تواجدهم بالأخص في اليابان وتوجد أقليات صغيرة لهم في عدد من البلدان.

المصادر

 دراسة موجزة حول ثقافة السوكيو ماهيكاري
 السوكيو ماهيكاري في أوروبا وأفريقيا
 السوكيو ماهيكاري في الولايات المتحدة الأمريكية

الدين في آسيا
شركات الواقع الافتراضي
شينشوكيو
منظمات دينية أسست في 1959
منظمات دينية مقرها في اليابان

ماهيكاري (ديانة)


جوستاف فخنر  من مواليد 19 أبريل 1801 ووفيات 28 نوفمبر 1887 هو فيلسوف وعالم ألماني، درس الفيزيولوجيا على يد فيبر ثم درس الفيزياء والكيمياء والرياضيات.

كان جوستاف من رواد علم النفس التجريبي ومؤسس السيكوفيزيقا وصاحب قانون (فيبر - فخنر للأحساس). ويربط هذا القانون بين المثير والأحساس بمعادلة رياضية تقول ان شدة الأحساس يتناسب تناسباً طردياً مع لوغاريتم شدة المثير، أي إن الزيادة في شدة المثير تؤدى إلى الزيادة في شدة الإحساس.

الأحساسات قبل فخنر كانت اشياء في نهر الشعور مفتاحها الاستبطان وبتوصفها عبارات من حياتنا اليومية، اما بعد فخنر فالأحساسات أصبحت ردود افعال من الممكن فحصها بطريقة موضوعية وقياسها مباشرة ومعالجتها احصائياً باستخدام القانون العام الذي يطبق على كل أنواع الاحساسات.

إسهاماته
نشر فخنر أوراقًا علمية في الكيمياء والفيزياء، وترجم أعمالًا في الكيمياء كتبها جان بابتيست بيو ولوي جاك تينار من الفرنسية. يظهر جانب مختلف ومهم في شخصيته في قصائده وأعماله الفكاهية، مثل كتابه التشريح المقارن للملائكة (1825)، الذي كتبه تحت الاسم المستعار «دكتور ميز».

عناصر الفيزياء النفسية
كان كتاب عناصر الفيزياء النفسية (1860) عمل فخنر الأهم. انطلق من فكرة الفلسفة الأحادية التي تقول إن حقائق الجسد وحقائق الوعي، وإن لم يكن ممكنًا اختزال إحداها في الأخرى، هما جانبان مختلفان لواقع واحد. تتجلى أصالته في أنه حاول اكتشاف علاقة رياضية دقيقة بينهما. نتيجته الأشهر هي القانون المعروف باسم قانون فيبر–فخنر الذي يمكن أن يُعبر عنه على النحو التالي:«كي تزداد شدة الإحساس وفق متتالية حسابية، يجب أن يزداد الحافز وفق متتالية هندسية».وُجد بالفعل أن القانون مفيد جدًا، إلا أنه فشل عند تطبيقه على الأحاسيس الشديدة جدًا والخفيفة جدًا. ضمن النطاق المفيد، يقول قانون فخنر إن الإحساس هو دالة لوغاريتمية للكثافة الفيزيائية. أشار إس. إس. ستيفنز إلى أن قانونًا كهذا لا يفسر حقيقة أن العلاقات المُدركة بين المنبهات (مثلًا، أوراق ملونة باللون الأسود، والرمادي الداكن، والرمادي، والرمادي الفاتح، والأبيض) لا تتغير عند تغير الكثافة الإجمالية (تغير مستوى إضاءة الأوراق). اقترح في ورقته الشهيرة لعام 1961 تحت عنوان «تكريم فخنر وإلغاء قانونه» أن شدة الحافز مرتبطة بالإدراك عبر دالة أسية.

صيغة فخنر العامة لحساب عدد الوحدات في أي إحساس هي S = c log R، حيث يرمز S إلى الإحساس، ويرمز R إلى المنبه المقدر عدديًا، ويرمز c إلى الثابت الذي يجب تحديده بشكل مستقل عن طريق التجربة في كل تتالٍ محدد من الحساسية. انتُقد منطق فخنر بالنظر إلى أن الأحاسيس ليست مركبة كالمنبهات. يقول ويليام جيمس: «كل إحساس يقدم نفسه بكونه وحدة لا تقبل التجزئة، ومن المستحيل فهم أي معنى واضح لفكرة أن الأحاسيس كتل من الوحدات المجتمعة».

تأثير لون فخنر
في عام 1838، درس فخنر أيضًا الإدراك الحسي الغامض آنذاك لما يسمى حتى اليوم تأثير لون فخنر، إذ تُرى ألوان عند النظر إلى نموذج متحرك ملون بالأبيض والأسود. تمكن الصحفي الإنجليزي وعالِم الهواة تشارلز بنهام، في عام 1894، من تعريف الناطقين باللغة الإنجليزية على هذا التأثير عبر اختراع القرص الدوار الذي يحمل اسمه. لا نعرف ما إذا كان فنخر وَبنهام قد التقيا بالفعل لأي سبب من الأسباب.

الوسيط
في عام 1878، نشر فخنر ورقة طوّر فيها مفهوم الوسيط. تطرق لاحقًا إلى الجماليات التجريبية وفكر في تحديد أشكال الأجسام الممتعة جماليًا وأبعادها. استخدم بشكل رئيسي قياسات اللوحات لتكون قاعدة بياناته. في كتابه لعام 1876 روضة علوم الجماليات، استخدم طريقة التصنيفات القصوى لمعرفة الأحكام الذاتية.

يرجع الفضل إلى فخنر عمومًا في إدخال الوسيط إلى التحليل الرسمي للبيانات.

الحس المرافق
في عام 1871 أبلغ فخنر عن إجراء أول مسح تجريبي لصُوريّة الأحرف الملونة عند 73 ممن يختبرون الحس المرافق. تبعت ذلك أعمال فرانسيس غالتون في ثمانينيات القرن التاسع عشر.

فصل الجسم الثفني
تناولت إحدى تكهنات فنخر حول الوعي الدماغَ. في زمنه، كان من المعروف أن الدماغ متناظر بشكل ثنائي وأن هناك انقسامًا عميقًا بين نصفيه اللذين يرتبطان عبر مجموعة من الألياف الوصلية تُسمى الجسم الثفني. تكهن فخنر بأن قطع الجسم الثفني يؤدي إلى تشكل تيارَي وعي منفصلَين يجعلان العقل اثنين، لكنه اعتقد أن نظريته هذه لن تخضع للاختبار. خلال منتصف القرن العشرين، عمل روجر سبيري ومايكل غازانيغا على مرضى الصرع ذوي الجسم الثفني المفصول ولاحظا أن فكرة فخنر غير صحيحة.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من مقاطعة سيليزيا
أعضاء هيئة تدريس جامعة لايبتزغ
إحصائيون ألمان
خريجو جامعة لايبتزغ
رياضياتيون ألمان
رياضياتيون ألمان في القرن 19
علم وظائف الأعضاء
علماء نفس ألمان
فلاسفة ألمان
مسيحيون ألمان
ملحدون ألمان
مواليد 1801
وفيات 1887
وفيات في لايبزيغ
روحية شاملة

جوستاف فخنر


The Fellowship of Fundamental Bible Churches (FFBC) is a fellowship of independent, autonomous, fundament churches established in 1939. It is considered only a fellowship of like-minded churches, rather than a denomination. Local congregations in the fellowship have no financial obligations to the fellowship, and the fellowship exercises no control over them. It is only expected that the churches believe and teach theology that is consistent with the Fundamentals of the Faith.

The church originated in a split from the Methodist Protestant Church, which was in merger talks with the Methodist Episcopal Church and the Methodist Episcopal Church, South. Shortly before almost all of the Methodist Protestant Church joined the two Methodist Episcopal bodies to form The Methodist Church, the more conservative churches in the Methodist Protestant Church's Eastern Conference reorganized as the Bible Protestant Church. It took its current name in 1985.

Doctrinally, the FFBC professes to hold these distinctives: "Biblically literal in our interpretation; dispensational (not covenantal) in our theology; premillennial and pretribulational in our eschatology; evangelistic and missions-oriented in our outreach; Biblically separated in personal life and ecclesiastical associations, and baptistic with regard to the mode and subjects of baptism." They also oppose the Pentecostal and Charismatic movements, holding that spiritual gifts such as speaking in tongues were sign gifts that ceased to operate after the close of the New Testament canon.

Currently (2018), the FFBC comprises 18 churches spread out over New Jersey, Pennsylvania, New York, Michigan, and California. The fellowship operates the Tri-State Bible Camp & Conference Center in Montague, New Jersey. Most churches in the fellowship are either "Bible Churches" or "Baptist Churches". The Fellowship of Fundamental Bible Churches is a member of the American Council of Christian Churches.

External links
Official Web Site

Fundamentalist denominations
Christian organizations established in 1939
1939 establishments in the United States


Zeus heykeli, M.Ö. 456 yılında Olimpos Dağı'nda inşâ edilen Zeus Tapınağı için Fidias tarafından yapılan ve tanrı Zeus'u oturur hâlde betimleyen devasa bir heykeldi. Fidias'ın  M.Ö. 438 ile 430 yılları arasında yaptığı tahmin edilen 13 metre yüksekliğindeki görkemli eseri "Dünyanın Yedi Harikası" arasındadır.

Heykel altın ve fildişinden imâl edilmiştir. Zeus'un oturduğu taht, abanoz ağacından yapılmış, altın, fildişi ve değerli taşlardan kakmalar ile süslü hâliyle heykelin kendisinden daha etkileyiciydi. Heykel, Zeus'u sağ elinde zafer tanrıçası Nike ile, sol elinde ise değerli metallerden süslemeler ve bir kartal kakması ile bezeli bir asa tutarken betimlenmekteydi.

Zeus Tapınağının içinde bulunan heykel, tapınağa ancak sığabiliyordu, hatta oturur vaziyette tasvir edilen Zeus, ayağa kalksa tapınağın tavanı yıkılacakmış gibi duruyordu." Üzerinde, Yunan tanrılarının ve sfenks gibi mistik hayvanlar figürleri yer alıyordu. Heykelin derisi fildişinden, sakalı, saçları ve elbisesi altındandı. Karanlık bir koridordan geçilerek görülebildiği için, parlak fildişi, insanların gözünü alıyor ve derinden etkiliyordu.

Olimpiyat oyunları, 391 yılında Theodosius tarafından putperestlik gerekçesiyle yasaklanınca Zeus Tapınağı da ziyaretten men edildi. "Dünyanın Yedi Harikası" arasında sayılan heykel, Atina'nın ileri gelenleri tarafından, yeni kurulan Konstantinopolis'e taşındı ve orada da 462 yılındaki büyük yangında yok oldu.

Olimpos'ta 1829'da Fransızlar tarafından burada bulunan heykele ait bazı parçalar Paris'te Louvre Müzesi'nde sergilenmektedir.

Zeus, Yunan mitolojisinde en güçlü ve önemli tanrıdır. Gökyüzü ve şimşek tanrısı olarak da geçmektedir.

Kaynakça

Fidias heykelleri
Antik Yunanistan'da sanat
Kayıp heykeller
Yunanistan'daki yıkılmış merkezî yerler
MÖ 5. yüzyılda eserler

Zeus Heykeli


De luriske danse omfatter en række folkedanse, der er populære blandt forskellige grupper af luriske folk, som har dannet, udviklet sig og overført i de efterfølgende generationer.

På grund af opdagede genstande og arkæologiske udgravninger fra luriske beboede områder som Kozagaran, Tepe Giyan, Tepe Musiyan, CheghaMish og Kul-e Farah er det tydeligt, at dansehistorien foregår under de ariske vandringer indad i det iranske plateau.

Dansestil

Der er mange dansestile, der er fælles i luriske beboede områder. De mest fremherskende kurdiske dansestile er lommetørklæde dans, Čupi danser (herunder SanginSamâ, Se-Pâ (tre trin) og Du-Pâ (To trin)), og pinddansen (Çubâzi eller Tarka-bâzi), der er kampsport.

Noter

Dans
Kultur i Iran

Lurisk dans


العليقي هو أحد أنواع التمور التونسية ويوجد بالواحات الغربية من نفزاوة ومن بينها البرغوثية والجرسين. وهو في حجم بسر حلو ويفضل أن يؤكل عندما تكون الثمرة في حالة تحول من البسر إلى التمر أي ما يسمى محليا بـالطروفي بحيث يكون طرف الثمرة بسرا والطرف الآخر تمرا.

تمور تونسية
نخيل

العليقي


Die Communauté de communes de la Lomagne Tarn-et-Garonnaise ist ein französischer Gemeindeverband mit der Rechtsform einer Communauté de communes im Département Tarn-et-Garonne in der Region Okzitanien. Sie wurde am 2. Juni 1997 gegründet und umfasst 31 Gemeinden. Der Verwaltungssitz befindet sich im Ort Beaumont-de-Lomagne.

Mitgliedsgemeinden

Quellen

Lomagne TarnetGaronnaise
Gegründet 1997


Bank of China Kulesi, (Çince: 中銀大廈, İngilizce: Bank of China Tower), Hong Kong'da yer alan gökdelendir. mimar I. M. Pei tarafından tasarlanmıştır. 72 katlı olan gökdelenin uzunluğu 367 metredir ve dünyanın en uzun gökdelenlerinden biridir. 17 Mayıs 1990'da açılmıştır.

Ayrıca bakınız

 Bank of China

Hong Kong'daki gökdelenler
350 metrenin üzerindeki gökdelenler
I. M. Pei'in eserleri

Bank of China Kulesi


7968 Elst-Pizarro, 1979 OW7, 1996 N2, 133P/Elst-Pizarro, komet i asteroid glavnog pojasa.

Prototip je kometa glavnog pojasa. Kruži u orbiti unutar asteroidnog pojasa, ali pokazao je prašnjavi rep kakvi imaju kometi kad je bio blizu perihelu 1996., 2001. i 2007. godine.
Kao asteroid spada u obitelj Temida/obitelji Beagle.

Samo je osam objekata u Sunčevu sustavu koje je dvojako označeno, i kao komet i kao asteroid: 2060 Hiron (95P/Hiron), 4015 Wilson-Harrington (107P/Wilson-Harrington), 7968 Elst-Pizarro (133P/Elst-Pizarro), 60558 Eheklo (174P/Eheklo), 118401 LINEAR (176P/LINEAR), (323137) 2003 BM80 (282P/2003 BM80), (300163) 2006 VW139 (288P/2006 VW139) i (457175) 2008 GO98 (362P/2008 GO98). S obzirom na dvostruki status, astrometrijska promatranja tih objekata objekta trebalo bi izvješćivati pod označavanje malih planeta.

Izvori

Kometi

7968 Elst-Pizarro


"Novalis", (2 Mayıs 1772 - 25 Mart 1801) erken Alman romantizmi'nden yazar ve filozof. Gerçek ismi "Georg Philipp Friedrich Freiherr von Hardenberg".

Novalis ilk eğitimini özel öğretmenlerden aldı. Bu öğretmenlerin arasında Christian Daniel Enhard Schmid de vardır ki Novalis Schmid ile daha sonra üniversite eğitiminin başında tekrar karşılaşacaktır. Novalis daha sonra Eisleben'deki Luther gramer okuluna gitmiş, burada retorik ve antik edebiyata dair bilgi ve yeteneklerini geliştirmiştir. Novalis 1790'dan 1794'e kadar Jena'da hukuk okumuştur. Eğitimi sırasında Schiller ile tanışmış ve Schiller'in derslerine katılmıştır. Schiller'in hastalık döneminde ona dostluk göstermiştir. Ayrıca Goethe, Herder ve Jean Paul ile de tanışmış, Ludwig Tieck, Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling ve Friedrich ve August Wilhelm Schlegel kardeşler ile arkadaş olmuştur.

Ekim 1794'te kamu hizmetinde çalışmaya başlayan Novalis bu sıralarda tanıştığı Sophie von Kühn ile 15 Mart 1795'te nişanlandı. Nişanlısı 1797'de öldü ve bu Novalis'i çok etkiledi.

1795-1796 arasındaki dönemde Novalis Johann Gottlieb Fichte'nin bilimsel doktriniyle ilgilenmiştir ki bu dünyaya bakış açısını büyük oranda etkilemiştir. Ayrıca, Fichte'nin felsefesindeki çeşitli kavramları geliştirmiş, bu konuda çalışmalarda bulunmuştur.

Birkaç ay sonra Saksonya'daki Freiberg Madencilik Akademisi'ne jeoloji çalışmak için girmiştir. 1798'de ilk fragmanları Athenäum isimli dergide yayımlanmıştır. Novalis'in ilk yayınının ismi Blüthenstaubdur ki bu aynı zamanda "Novalis" mahlasını da ilk kullandığı yerdir.

Aralık 1798'te Novalis Julie von Charpentier ile nişanlanır. Ağustos 1800'de tüberküloz hastalığına yakalanır. 25 Mart 1801'de Weißenfels'de vefat eder.

Dış bağlantılar
 Novalis hakkında bilgi (İngilizce)
 Thomas Carlyle, "Novalis", 1829 (İngilizce)
 Schloss Oberwiederstedt, International Society (Almanca)

18. yüzyıl Alman şairleri
19. yüzyıl Alman şairleri
18. yüzyıl Alman roman yazarları
19. yüzyıl Alman roman yazarları
1772 doğumlular
1801 yılında ölenler
Veremden ölenler

Novalis


Yukarıdere, Ulus - Bartın ili Ulus ilçesine bağlı köy
 Yukarıdere, Ilgaz - Çankırı ili Ilgaz ilçesine bağlı köy
 Yukarıdereköy, Serdivan - Sakarya ili Serdivan ilçesine bağlı mahalle
 Yukarıdere, Çaycuma - Zonguldak ili Çaycuma ilçesine bağlı köy

Yukarıdere


Johan Vandewalle (d. 15 Şubat 1960, Brugge, Belçika), Belçikalı bir dilbilimcidir. Ghent Üniversitesi'nde ders vermektedir ve Türk dillerinde uzmanlaşmıştır.

Hayatı
15 Şubat 1960 yılında Belçika'nın Brugge kentinde doğan Vandewalle Türkçeye ilk olarak on üç yaşında, Türkiye'ye yaptığı bir aile tatili sırasında ilgi duymaya başladı.

Johan Vandewalle dillere odaklanmaya karar vermeden önce başlangıçta inşaat mühendisliği ve mimarlık okudu.

1993 yılında eşi Linda Gezels ile birlikte Doğu dilleri ve kültürlerinin öğretilmesine adanmış bir merkez olan Orientaal vzw'yi kurdu.

1990 yılında Türkçe Öğretiminde Başarı Ödülü ve 2005 yılında Ali Şir Nevai Türk Diline Hizmet Ödülü dahil olmak üzere, Türkçe ile ilgili çalışmalarından dolayı çeşitli ödüller almıştır.

Linda Gezels ile evlidir. 1996 doğumlu Alexander ve 1997 doğumlu Eveline isimli iki çocuğu bulunmaktadır.

Eğitimleri
 1983 yılında Gent Üniversitesi' nden İnşaat Yüksek Mühendisi olarak mezun oldu.
 1985 yılında Doğu dilleri ve kültürleri üzerinde Gent Üniversitesi'nde uzman oldu.
 1985 yılında Gent Üniversitesi'nde Slav dilleri konusunda çalışmaya başladı.
 1986 yılında dilbilim uzmanı oldu.

Bildiği diller
35 dil bilen Johan Vandewalle'nin bildiği diller; Felemenkçe, Danca, Latince, İngilizce, Almanca ve Türkçenin yanı sıra Farsça, Çağdaş Arapça, Rusça, Osmanlıca, Klasik Arapça ve Eski Slavca. Türkçeye olan merakından Özbekçe, Kazakça, Kırgızca, Türkmence, Azerice, Uygurca, Tatarca, Başkurtça, Tuvaca, Orhunca, Eski Uygurca, Kumanca ve Çağatayca. Arapça kursu sonucunda da Mısır ve Fas Arapçasını öğrendi. Seyahatlerde kullanmak amacıyla da İtalyanca, Arnavutça, Yunanca, Hintçe, Urduca ve Fince, dil merakından dolayı da Galca, Japonca, Svahili ve Sırpça biliyor. 1987 yılında katıldığı yarışmada, 22 yaşayan dili kullanarak 'en çok dil bilen Belçikalı' unvanı aldı.

Kaynakça

1960 doğumlular
Belçikalı doğubilimciler
Yaşayan insanlar
Türkologlar

Johan Vandewalle


Wong Kar-Wai (王家衛; mandarin dilinde Wáng Jiāwèi), (d. 17 Temmuz 1958, Şanghay), daha çok Hong Kong'da çalışan Çinli sinemacı, yönetmen, senaryo yazarı.

Beş yaşındayken ailesi Şanghay'dan Hong-Kong'a taşındı. Hong-Kong Politeknik okulunda okudu ve 1980'de grafik bölümünden mezun oldu. Hong Kong TV'sinde önce yapım yardımcısı oldu, daha sonra senaryo yazmaya başladı. Senaryosunu yazdığı, 1981 yapımı pembe dizi Don't Look Now başarı kazandı.

1982'de TV'den ayrıldıktan sonra, romantik komediden melodrama değişik türlerde onlarca senaryo yazdı. 1988'de çektiği ilk uzun metrajlı filmi As tears Go By eleştirmenlerden büyük övgü aldı.

1997'de Happy Together ile Cannes Film Festivali en iyi yönetmen ödülüne değer bulundu. 2000 yapımı In the Mood for Love sinema seyircisi ve eleştirmenlerce beğenildi. 2001'de BMW markası için The Hire: The Follow adlı kısa metrajı çekti.

2004'te, El adlı bölümünü çektiği, diğer bölümlerinde Michelangelo Antonioni ve Steven Soderbergh'in imzası olan Eros 61. Venedik Film Festivali'nde ilk gösterimini yaptı.

2006'da 59. Cannes Film Festivali'nde jüri başkanlığı yaptı ve bu görevi üstlenen ilk Çinli oldu.

Filmografi ve Ödüller
Wong'un yapıtları, uzun metrajlı yönetmenliğini üstlendiği on film, sadece senarist olarak yer aldığı 16 film ve yapımcılığını üstlendiği farklı yönetmenlerden çıkan yedi filmden oluşuyor. Aynı zamanda, reklam filmleri, kısa filmler, müzik klipleri ve iki antoloji filmine de katkıları olmuştur. Asya, Avrupa, Kuzey Amerika ve Güney Amerika'daki kuruluşlardan adaylık ve ödüller aldı. Wong, 2006 yılında, Fransız Hükûmeti'nden Şeref Nişanı: Şövalye'yi kabul etmiştir. 2013 yılında Fransa Dışişleri Bakanı Laurent Fabius tarafından Sanat ve Edebiyat Nişanı'nın (Ordre des Arts et des Lettres) en yüksek rütbesi olan Komutan unvanı verilmiştir. 2014 yılında, Hindistan Uluslararası Film Festivali, Wong'a Yaşam Boyu Başarı Ödülü verdi.

Yönetmen ve senarist olarak

Kaynakça

1958 doğumlular
Çinli film yönetmenleri
Çinli senaristler
Yaşayan insanlar
César Ödülü sahipleri
Şanghay doğumlular

Wong Kar-wai