සමලිංගිකත්වය යනු එකම ලිංගයේ හෝ ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවයේ සාමාජිකයන් අතර ඇති ආදර ආකර්ෂණය, ලිංගික ආකර්ෂණය හෝ ලිංගික හැසිරීමයි. ලිංගික දිශානතියක් ලෙස, සමලිංගිකත්වය යනු එකම ලිංගයේ පුද්ගලයින් කෙරෙහි "චිත්තවේගීය, ආදර සහ / හෝ ලිංගික ආකර්ෂණයන්හි පවතින රටාවකි". එමෙන්ම එය "එම ආකර්ශන, ආශ්‍රිත හැසිරීම් සහ එම ආකර්ෂණයන් පවතින තවත් අය එකතුව ප්‍රජාවකට අයත්වීම මත පදනම් වූ පුද්ගලයෙකුගේ අනන්‍යතාව පිළිබඳ හැඟීමක් ද දක්වයි."

ද්වීලිංගිකත්වය සහ විෂමලිංගිකත්වය මෙන්ම සමලිංගිකත්වයද විෂමලිංගික-සමලිංගික වර්ණාවලියේ ඇති ප්‍රධාන ලිංගික දිශානති වර්ගීකරණ තුනෙන් එකකි. එක් පුද්ගලයකුගේ ලිංගික දිශානතිය තීරණය වන්නේ කෙලෙසදැයි විද්‍යාඥයින් විසින් නිශ්චිතවම හඳුනාගෙන නැතත්, එයට ජානමය, හෝමෝනමය සහ පාරිසරික බලපෑම් අතර සංකීර්ණ අන්තර්ක්‍රියාවක් හේතුවන බව ඔවුන්ගේ විශ්වාසය වෙයි. තවද එය තෝරාගැනීමක් ලෙස නොසලකන විද්‍යාඥයින් විසින් මෙහි හේතු සාධක පැහැදිලි කිරීමට ජීව විද්‍යාත්මක සිද්ධාන්ත වලට,( එනම් ජානමය සාධක, පූර්ව කළල පරිසරය) හෝ  සමාජයීය සාධක යොදාගැනීමට නැඹුරුවක් දක්වති. එමෙන්ම දෙමාපියන් හෝ පූර්ව ළමා ඇත්දැකීම් ලිංගික දිශානතිය තීර්ණය කිරීමෙහිලා බලපාන බවට සැලකිය යුතු සාක්ෂි ලැබී නැත. සමලිංගිකත්වය අස්වාභාවික දෙයක් ලෙස සමහර පුද්ගලයින් විශ්වාස කරන නමුත් විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ වලින් පෙන්වා දී ඇත්තේ සමලිංගිකත්වය සාමාන්‍ය සහ මානව ලිංගිකත්වයේ ස්වාභාවික විචලනයක් බවත් එමගින් සෘණාත්මක මානසික ප්‍රතිඵල ඇති නොවන බවත්ය. මනෝවිද්‍යාත්මක මැදිහත්වීම් මගින් ලිංගික දිශානතිය වෙනස් කළ හැකි බව ඔප්පු කිරීම සඳහා ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි ලැබී නැත.

සමලිංගිකයන් සඳහා පොදු යෙදුම් ලෙස සමරිසි, සමකාමී යෙදුම් භාවිතා වේ. අගතියට හෝ වෙනස් කොට සැලකීම් වලට ලක් වීමට ඇති හැකියාව නිසා බොහෝ සමරිසි පුද්ගලයින් තමාගෙ ලිංගික දිශානතිය/අනන්‍යතාව විවෘතව හඳුනානොගැනීමෙන් සමලිංගික හෝ සමලිංගික පුද්ගලයින්ගේ ප්‍රතිශතය සහ සමලිංගික ප්‍රේම සම්බන්ධතා ඇති හෝ සමලිංගික ලිංගික අත්දැකීම් ඇති පුද්ගලයින්ගේ අනුපාතය පර්යේෂකයන්ට විශ්වාසදායක ලෙස තක්සේරු කිරීම දුෂ්කර ය. සමලිංගික වීම අගතිය හෝ වෙනස් කොට සැලකීම් වලට ලක් වීම හේතුවෙන් විවෘතව හඳුනා ගැනීම.

නිරුක්තිය
ඉංග්‍රීසි බසින් සමලිංගිකත්වය හදුන්වන homosexual යන වචනය ග්‍රීක භාෂාවේ ὁμός(same)සම වචනයත් ලතික් භාෂාවේ  sexus යන වචනයත් එක්වීෙමන් සෑදී ඇති.සමාන ලිංගිකයන් අතර ඇතිවන ලිංගික සම්බන්ධතා  මෙයින්ම අදහස් කරයි..මෙහිදී පුරුෂයන් පුරුෂයන් අතර ඇතිවන ලිංගික සබදතා මෙන්ම  ස්ත්‍රීන් ස්ත්‍රීන් අතර ඇතිවන සබදතා(නාරිමෛථුන්‍ය) මෙයට අයත්ය.

ඉතිහාසය

මානව ඉතිහාසයේ මූලාරම්අභයේ දී ප්‍රාථමික මානවයා තම ලිංගික ආශාවන් තමාට අවශ්‍යවූ මොහොතේම නිදහස්ව ඉටුකරගත්හ.මානවයා ක්‍රමයෙන් ශීෂ්ටාචාරයන් ගොඩනගාගැනීමත් සමග විරුද්ධ ලිංගිකයන් අතර ඇතිවන ලිංගික ක්‍රියාවලියට චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර ගනාචාර ජනචාර නිතිරීති එක්කර ගනිමින් ලිංගික ක්‍රියාවලියට සීමා පනවාගැනීම සිදුවිය.මිනිසා මෙසේ සංස්කෘතික මිනිසකු බවට පත්වීමත් සමග ඇතිවූ සංස්කෘතික තහංචි මගින් සීමාකර ඇති ලිංගික ආවේගයන් පිටකර ගැනීමට විකල්ප ක්‍රමයක් ලෙස සමලිංගික ක්‍රියාකාරකම් වලට යොම්විය.වර්තමානයේ පවා විරුද්ධ ලිංගික චර්යා මගින් තම ආශාවන් තෘප්ත කරගැනීමට නොහැකිවූවිට සමලිංගික ක්‍රියාකාරකම් වලට යොමුවීම දක්නට ලැබේ.මෙයට හොද උදාහරණයක් ලෙස බන්ධනාගාර උප සංස්කෘතිය දැක්විය හැකිය.ඒ අනුව ආදී මානවයාද තම ලිංගික ආශාවන් තෘප්ත කරගැනීමට භාවිතකළ විකල්පයක් ලෙස සමලිංගිකත්වය බිහිවූ බව මානව විද්‍යාඥයන් විශ්වාස කරයි.ඇතැම් සතුන්සේ අතර පවා ලිංගික ආවේගයන් පිට කිරීමේ විකල්ප ක්‍රමයක් ලෙස සමලිංගික ඇසුර පවත්වයි.උදාහරණ ලෙස අලි ඇතුන් දැක්විය.කෙසේ වෙතත් මෙම සමලිංගික සම්බන්ධතා කෙරෙහිද ශිෂ්ට සම්පන්න මිනිසා තුල ඇතිවූයේ විරෝධී ආකල්පයකි. බොහෝ ආගම් හා දර්ශනයන් මගින් දක්වා ඇති ආකාරයට සමලිංගික සම්භන්ධතා යනු ස්වභාව ධර්මයේ කැමැත්තට එරෙහිව යාමක් හා දේව කැමැත්තට පිටුපෑමක් ලෙස සළකා ඇත.ඇතැම් සංස්කෘතීන්ට අනුව සමලිංගික චර්‍යවල නිරතවීම මරණ දණ්ඩනයට යටත්වීය හැකි බරපතල අපරාධයක් ලෙස සැළකූහ.ඇතැම් ප්‍රාථමිත සමාජවල පැවති චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර වීශ්වාසයන් නිසා සිදුවූ ස්ත්‍රී පුරුෂ අනුපාතය බරපතල ලෙස වෙනස්වීම පදනම් කරගෙන ලිංගික අවශ්‍යතා සපුරාගැනීමට සමලිංගික සේවනය භාවිතා කර ඇතිබව මානව විද්‍යාඥයන් පෙන්වාදෙයි.ගැහැණු දරුවකු ඉපදීම අශුභ සිදුවීමක් ලෙස සැළකූ ඇමරිකානු ස්වදේශික ආදිවාසීන් උපතේදීම ගැහැණු දරුවන් මරා දැමීය.ඇතැම් ආදිවාසීන් ගැහැණුන් බිළි පූජා සදහා භාවිත කළහ.මේ ආකාරයෙන් සිදුවූ ස්ත්‍රී පුරුෂ අසමතුලිතතාවයට පිළියමක් ලෙස ඇතැම් ප්‍රාථමික සමාජ සමලිංගිකත්වයට නැඹුරුවිය.ඇතැම් සමාජවල පවතින දැඩි අන්නවාදී ආකල්ප නිසා තම ගහනයෙන් පිට විවාහ සිදුකර ගැනීම අනුමත නොකරයි.එවන් සමාජවල ඇතිවන ස්ත්‍රී පුරුෂ ජනගහනයේ පරස්පරතා හේතුවෙන් තම ජනකොටසින්ම මනාලයෙකු හෝ මනාසියක් සොයා ගැනීමට නොහැකිවූ විට පහිර්ජන්‍ය විවාහයන් සිදු නොකර සමලිංගික සහකරුවකු සොයා ගැනීම සිදු කරයි.

අප්‍රිකාව
මුල් වරට සමලිංගික යුවලක් හමුවන්නේ ක්‍රිස්තු පූර්ව 2400 දී පමණ පුරාණ ඊජිත්තුවෙනි මානව විද්‍යාඥයින් පවසන ආකාරයට ලෙසොතෝ රාජ්‍ය යෙහි ගෝත්‍රික ස්ත්‍රීන් අතර සමලිංගික සබදතා අනුමතවී ඇතිබව පැවසේ එවන්ස් ප්‍රීව්චාඩ් දක්වන ආකාරයට අසාන්දේ පුරුෂයන් අතර සමලිංගික සබදතා පැවතිබව වාර්ථා කරයි.අසාන්දේ ගෝත්‍රික වැඩිහිටි පුරුෂයන් නව යොවුන් වියේ පසුවන වයස 12ත් 13 අතර පිරිඹි දරුවන් සමලිංගික චර්යා සදහා යොදාගැනීම සිරිතක් ලෙස සිදුකර ඇතිබව එවනස් ප්‍රීචාර්ඩ් සදහන් කරයි.ඒ අනුව අප්‍රිකානු සමාජවල සමලිංගික චර්යා අතීතයේ සිට පවතිනබව විශ්වාස කළ හැකි ආකාර සාක්ෂි ලැබී ඇත.නූවර් සමාජයේද එම ගොත්‍රිකයන් අතර සමලිංගික විවාහ ක්‍රමයක් පැවතී ඇත.එම විවාහයේදී ස්ත්‍රීන් දෙදෙනකු විවාහවීම සිදුවී ඇත.

ඇමරිකාව
ඇමරිකාවට යුරෝපා ජාතීන් පැමිණීමට පෙර සිටම ඇමරිකානු ස්වෙද්ශීක ආදිවාසීන් අතර සමලිංගික සම්බන්ධතා පැවතුනි.ඔවුන් තම ගෝත්‍රයට අයත් සමාජිකයන් සමග සමලිංගික වර්‍යා පැවැත්වීම සිරිතක් වශයෙන් සිදුවිය.ලතින් අමරිකානු ස්වදේශිකයන් වූ මායන් ඇස්ටෙක් න්වෙචාස් මෝචස් සැපොටික් යන ගෝත්‍රිකයන් අතර සමලිංගික සබධතා පැවතිබව මානව විද්‍යාඥයන් සදහන් කරයි.ස්පාංඥ්ඥ අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් මෙම ස්වදේශික ජනයා ප්‍රසිද්ධියේ සමලිංගික සේවනය කරනු දුටු විට ඔවුන්ට මරණීය දණ්ඩනය දීම පණපිටින් පුඵස්සා දැමීම හා සිරුර කැබලි වලට ඉරා සුනඛයන්ට කෑමට දීම වැනි දඩුවම් පමුණුවන ලදී.කතෝලිකයන් වූ යුරෝපා ජාතීන්ට අනුව සමලිංගිකත්වය බරපතල වරදක් කොට සැළකීය.1986 දී එක්සත් ජනපද ශේෂ්ඨාධිකරණය මගින් පුරුෂ සමලිංගික සේවනය දණ්ඩන අපරාධයක් ලෙස නම් කළේය.එහෙත් එම තීරණය 2003 වසරේදී ඉවත්කරගන්නා ලදී.1998 වසරේදී සමලිංගික විවාහ වලට විරුද්ධව ව්‍යවස්ථා යොජනාවක් ගෙනඑනු ලැබුවද 2003 වසරේදී සමලිංගික අයිතිවාසිකම් පිළිගැනීමට එක්සත් ජනපද ශේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කිරීමත් සමග සමලිංගික විවාහ සහදා නිත්‍යානුකූල අනුමැතිය ලැබිණි.

අග්නිදිග ආසියාව
චීන සාහිතය ග්‍රන්ථ තුල පුරුෂ සමලිංගිකත්වය පිළිබද සදහන් කර ඇත.විරුද්ධ ලිංගික සබදතා මෙන්ම සමලිංගික සබදතා 2 වන ශත වර්ෂෙය් දී චීනෙය් පැවතිබව චීන සාප්‍රධායික කවි වල දැක්වේ.කෙසේ නමුක් ඇතැම් බටහිර සංස්කෘතීන් හා ප්‍රාථමික සංස්කෘතීන්වල මෙන් සමලිංගික චර්යා චීනය තුල දක්නට නොලැබේ.

සිංගප්පූරුව
සිංගප්පූරුව තුල සමලිංගික වර්‍යාවල නිරතවීම එරට දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 377A වගන්තිය යටතේ වසර දෙකකට නොඅඩු සිර දඩුවමකට යටත් විය හැකි වරදකි.

ශ්‍රී ලංකාව
1886 දී සමපාදිත දණ්ඩ නීති සංග්‍රහය අනුව ලංකාව තුල සමලිංගික වර්‍යාවල නිරතවීම දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 365 සහ 365Ą වගන්තීන්ට අනුව දඩුවම් ලැබියහැකි වරදකි.ඒ අනුව දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 365 වගන්තිය අනුව යම් පුද්ගලයතු ස්වකැමැත්තෙන්  සම ලිංගික වර්‍යාවක හෝ එසෙත් නොමැතිනම් සතකු සමග හෝ අනෙක් පාර්ශවයේ කැමැත්ත ඇතිව හෝ නැතිව සමලිංගික චර්යාවක යෙදේනම් වසර 10 සිර දඩුවමක් සහ දඩයකට යටත්විය යුතුය.බාල වයස්කරුවකු සමග සමලිංගික ඇසුරක් නම් බරපතල වැඩසහිත වසර 10 නොඅඩු සිරදඩුවමක් හෝ වසර 20 සිර දඩුවමක් සමග දඩයකට යටත්විය යුතුය.එසෙම අපරාධයට යටත්වූ අයට අධිකරණයේ අභිමතය පරිදි නියමකල වන්දියක් ගෙවීමට සිදුවේ.

365A වගන්තිය අනුව යම් පිරිසක් ප්‍රසිද්ධ ස්ථානයක දී සමලිංගික වර්‍යාවල ස්ව කැමැත්තෙන් යෙදේනම් වසර 2 කට නොඅඩු සිර දඩුවමක් හා දඩයක් ගෙවීමට සිදුවේ.බාල වයස්කරුවකු සමග සමලිංගික ඇසුරක් නම් බරපතල වැඩ සහිත වසර 10 සිර දඩුවමක් හෝ වසර 20 සිර දඩුවමක් සහිත දඩයක් හා අධිකරණයේ අභිමතය පරිදි වන්දියක් ගෙවීමට සිදුවේ.

මේ අනුව ශ්‍රී ලංකාව තුල සමලිංගික වර්‍යාවකට තම අභිමතය පරිදි අනෙක් පාර්ශවයේ කැමැත්ත ඇතිව හෝ නැතිව සමලිංගික වර්‍යාවක යෙදීම දඩුවම් ලැබියහැකි වරදකි.

යුරෝපය

ග්‍රීක සාහිත්‍ය කෘතීන්ට අනුව සහ ජනප්‍රවාදයන්ට අනුව සමලිංගික සබදතා පැවතිබව විස්තරවෙයි.

ලිංගිකත්වය හා අනනයතාවය
ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය යනු අනෙකාගේම ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවයේ පෞද්ගලික හැඟීමයි. [1]  ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය අනන්‍යතාවය උපතේදී පුද්ගලයෙකුගේ පවරන ලද ලිංගිකත්වය සමඟ සම්බන්ධ විය හැකිය, නැතහොත් එයින් වෙනස් විය හැකිය. [2]  ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය ප්‍රකාශ කිරීම සාමාන්‍යයෙන් පුද්ගලයෙකුගේ ලිංගික අනන්‍යතාවය පිළිබිඹු කරයි, නමුත් මෙය සැම විටම එසේ නොවේ. [3] [4]  යම් පුද්ගලයෙක් යම් ස්ත්‍රී පුරුෂ භූමිකාවකට අනුකූලව හැසිරීම්, ආකල්ප සහ පෙනුම ප්‍රකාශ කළ හැකි නමුත්, එවැනි ප්‍රකාශනයන් තුළින් අනිවාර්යයෙන්ම ඔවුන්ගේ ලිංගික අනන්‍යතාවය පිළිබිඹු විය නොහැක.  ස්ත්‍රී පුරුෂ අනන්‍යතාවය යන වචනය මුලින්ම භාවිතා කළේ 1964 දී රොබට් ජේ. ස්ටොලර් විසිනි. [5]

 සමාජයේ අනෙකුත් සාමාජිකයින් සම්බන්ධයෙන් පුද්ගලයෙකුගේ ස්වයං අනන්‍යතාවයේ පදනම ලෙස ක්‍රියා කළ හැකි ලිංගික වර්‍ග සමූහයක් සෑම සමාජයකම තිබේ. [6]  බොහෝ සමාජ වල, පුරුෂයින්ට හා කාන්තාවන්ට පවරා ඇති ස්ත්‍රී පුරුෂ ලක්‍ෂණ අතර මූලික බෙදීමක් ඇත, [7] බොහෝ මිනිසුන් පිළිපදින සහ ලිංගිකත්වයේ සහ ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවයේ සෑම අංශයකම පුරුෂභාවය හා ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය පිළිබඳ අපේක්ෂාවන් ඇතුළත් ලිංගික ද්විමය: ජීව විද්‍යාත්මක ලිංගිකත්වය, ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය  , සහ ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය ප්‍රකාශ කිරීම. [8]  සමහර පුද්ගලයින් තම ජීව විද්‍යාත්මක ලිංගිකත්වයට පැවරී ඇති ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය පිළිබඳ සමහර අංශ හෝ සියල්ල හඳුනා නොගනිති;  සමහර සමාජ වල තුන්වන ලිංගික කාණ්ඩ ඇත.

ජනවිකාශනය

මනෝවිද්‍යාව
මනෝ විද්‍යාව තුල මුල් යුගයේ දී සමලිංගිකත්වය අසාමාන්‍ය මානසික තත්වයක් ලෙසත් මානසික රෝගයක් ලෙසත් සැළකීය.කෙසේ වෙතත් 1971 න් පසු ඇමරිකානු මනෝ විද්‍යාඥයන්ගේ සංගමය විසින් මෙය මනසික රෝග වර්ගීකරනයෙන් ඉවත් කිරීමට තීරණය කළහ.එයට හේතු වූයේ නව විද්‍යාත්මක සොයාගැනීම් සහ සාධක වේ.එය මානසික රෝගය නොවන බවට පිලිගෙන ඇත.

සමලිංගිකත්වය මානව ශිෂ්ටාචාරය පුරා පැවති චර්‍යාවකි. සමලිංගිකත්වය ග්‍රීක සහ රෝම ශිෂ්ටාචාර වලදී අස්වාභාවික චර්‍යාවක් ලෙස සැලකුනේ නැත. ග්‍රීක ඉතිහාසඥයෙකු වන හිරොඩෝටස් ග්‍රීක සමාජයේ පැවති සමරිසි චාරිත්‍ර ගැන ලියා තිබේ. ආදි අප්‍රිකානු සහ උතුරු ඇමරිකානු ස්වදේශිය ජන සමාජ වල සමලිංගිකත්වයට තහංචි නොවීය. රතු ඉන්දියානුවන් අතර සමකාමීන් හඳුන්වන ලද්දේ ද්විත්ව ආත්මයක් ඇති (Two-spirited ) තැනැත්තන් ලෙසටය. පිතෘ මූලික සමාජයක් වූ රෝම සමාජයේද සමරිසි බව පිළිගෙන තිබුණි. රෝම කවියෙකු වූ වර්ජිල් සමරිසියන් අතර තිබූ ආදරය පිලිබඳ කවි ලියුවේය.

රෝම ශිෂ්ටාචාරය බිඳ වැටීමෙන් පසුව නැගී ගෙන ආ නව ආගමික ප්‍රවනතා සම ලිංගිකත්වය ප්‍රතික්ශේප කරන ලදි. ආදි ක්‍රිස්තියානි දේශකයෙකු වූ ටර්ටූලියන් ( කි.ව 155-ක්‍රි.ව 240) සමලිංගිකත්වය අස්වාභාවික සහ දුරාචාර ක්‍රියාවක් බව දේශනා කලේය. බයිබලයේ සඳහන් වන පරිදි දෙවියන් වහන්සේ විසින් සොඩාම් සහ ගොමෝරා නගර දෙක විනාශ කර දමන්නේ ඔවුන් සමලිංගිකත්වය පරිචාරය කල බැවිනි. ඉස්ලාම් දහමට අනුව සමලිංගිකත්වය පාපයකි.ඒ සඳහා දඞුවම් කල යුතුය. ඉස්ලාමික ශරියා නීතියට අනුව සමලිංගික සේවනය සඳහා හිස ගසාදැමීමෙන් හෝ ගල්ගැසීමෙන් මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කරනු ලැබේ. යුදෙව් ටෝ‍රා ග්‍රන්ථයේද සමලිංගිකත්වය ප්‍රතික්ශේප කරයි.

ආගමික මති මතාන්තර නිසා බොහෝ සමාජ වල සමරිසියන් කෙරෙහි වෛරයක් මෙන්ම විරෝධයක් මතු විය. 13 වන සියවසේදී ක්‍රිස්තියානි ශාස්ත්‍රඥයෙකු වූ තෝමස් ඇක්වයිනාස් සම ලිංගිකතාව ස්වභාව ධර්මයට එදිරිව යන අස්වාභාවික ක්‍රියාවක් ලෙස දේශනා කලේය. මධ්‍යතන යුගයේ යුරෝපයේ ක්‍රිස්තියානි පල්ලිය විසින් සමරිසියන් ඝාතනය කිරීමට අනුබල දෙන ලදි. ස්පාඤ්ඤ සංවික්‍ෂණ සමයේදී (Spanish Inquisition ) සමරිසියන් ලෙස සැක කල ගැහැනුන් සහ මිනිසුන් සාතන් ගේ දරුවන් ලෙස පරිභවයට පත් කොට පණ පිටින් පුළුස්සා මරා දමන ලදි.

එංගලන්තයේ වික්ටෝ‍රියානු සමාජය තුල සමලිංගිකත්වයට නෛතික තහනමක් තිබූ අතර සමලිංගික චෝදනා ලද සාහිත්‍යධර ඔස්කා වයිල්ඩ් සිරගෙට නියම විය. 1871 දී එංගලන්තයේ වේදිකා නළුවන් දෙදෙනෙකු වූ තෝමස් බෝල්ටන් සහ විලියම් පාර්ක්ට එදිරිව සමලිංගික චෝදනා ගොනු කරන ලදි. කෙසේ නමුත් එම නඩුවේදී චෝදනා සනාත කිරීමට සාක්‍ෂි නොවූයෙන් ඔවුන් දෙදෙනා නිදහස් කරන ලදි. වික්ටෝ‍රියානු එංගලන්තය සමලිංගිකත්වය භයානක අපරාධයක් ලෙස නම් කරන ලදි.

බෞද්ධ සංස්කෘතිය තුල සමරිසියන් පීඩාවට පත් කිරීමක් නොවීය. බුදුන් වහන්සේ සමරිසියන් කෙරෙහි බලන ලද්දේ මානුෂික ඇසකිනි. බෞද්ධ ඉතිහාසයේ කොසොල් රජුගේ ඇමතියන් දෙදෙනෙකු අතර තිබූ සමලිංගික සබඳතාවක් ගැන සඳහන් වේ. එසේම බුදුන් ගේ රූපයට ඇළුම් කල වක්කලී තෙර තුල යම් ආකාරයකට සමරිසි ආශයන් තිබූ බවට උපකල්පනය කල හැකිය. කච්චායන තෙර කෙරෙහි ඇළුණු සෝරෙයිය සිටුවරයා තුලද මතු වූයේ සමරිසි හැඟීම්ය.

අතීත ලංකාවේ සමලිංගිකයන් ලිංගික පාපයේ වරදකරුවන් ලෙස සලකා ඝාතනය කිරීම් ගැන වාර්තා නොවේ. එසේම කේරෝස් ,රොබට් නොක්ස් , පර්සිවෙල් යනාදීන් ගේ වාර්තා වල සමරිසියන් කෙරෙහි තිබූ සමාජ එදිරියක් ගැන සඳහනක් නැත . ඇතැමෙක් විශ්වාස කරන පරිදි මහා කවි කාලිදාස සහ කුමාරදාස රජු අතර සමරිසි සබඳතාවක් තිබී ඇත. අතීත ශ්‍රී ලාංකික ග්‍රාමීය සමාජයේ සමලිංගිකත්වය නම් කරන ලද්දේ පන්සලේ සෙල්ලම යනුවෙනි. සමලිංගිකත්වය සඳහා වෙනත් සිංහල භාෂිතයක් නොවීය. සමලිංගිකත්වය කෙරෙහි අතීත ලාංකිකයා දක්වන ලද්දේ මධ්‍යස්ථ ස්වභාවයක් බව පෙනී යයි.

ලිංගික දිශානතිය (Sexual Orientation) සහ සමලිංගිකතාව පිළිබඳ බොහෝ මත තිබේ. සමලිංගිකත්වය සඳහා ජාන , හෝමෝන සහ පරිසර සාධක බලපවත්වන බව පෙනී යයි. සත්ව ලෝකයේද සමකාමීත්වය වාර්තා වී ඇත.

ජර්මානු මනෝ වෛද්‍යවරයෙකු වූ රිචඩ් වොන් ක්‍රාෆ්ට් ඊබිං 1840 දී සමලිංගිකත්වය සහ ස්වයං වින්දනය ලිංගික අපගාමී චර්‍යාවන් ලෙස නම් කලේය. බටහිර ලෝකයේ සමකාමීත්වය සාපරාධී ක්‍රියාවක් ලෙස නීතිගත වීමට රිචඩ් වොන් ක්‍රාෆ්ට් ඊබිංගේ බලපෑම හේතු කාරක විය.

1905 දී සිග්මන්ඩ් ෆ්‍රොයිඩ් තම Three Essays on the Theory of Sexuality සහ 1920 දී The Psychogenesis of a Case of Homosexuality in a Woman මගින් සමලිංගිකත්වය විග්‍රහ කලේය. වික්ටෝ‍රියානු සංස්කෘතිය තුල උපත ලබා එම සංස්කෘතිය තුල ජීවත් වූ ෆ්‍රොයිඩ් මනෝ වෛද්‍ය රිචඩ් වොන් ක්‍රාෆ්ට් ඊබිං අනුව යමින් සමලිංගිකත්වය මානසික ව්‍යාකූලතාවක් නිසා පැන නගින බව කීවේය.එහෙත් සමකාමී බව මානසික ව්‍යාධියක් බව ෆ්‍රොයිඩ් කීවේ නැත. එසේම යුරෝපයේ සමකාමීන් පෙළූ නීති වලට ෆ්‍රොයිඩ් එකඟ නොවීය. සමකාමීත්වය මනෝ ලිංගික වර්ධනයේදී (Psycho-sexual Development) මතු වන අවහිරතාවක් නිසා පැන නගින බව ෆ්‍රොයිඩ් විශ්වාස කලේය. එසේම ෆ්‍රොයිඩ් ගේ සිසුවෙකු වූ මනෝ වෛද්‍ය හැරී ස්ටක් සුලිවන් සමකාමියෙකු විය.

ලිංගිකත්වය පිළිබඳ පර්‍යේෂකයෙකු වූ ඇල්ෆ්‍රඩ් කිංසි 1943 – 1953 අතර කාලයේදී Sexual Behavior in the Human Male / Sexual Behavior in the Human Female නමින් සුප්‍රකට ග්‍රන්ථ දෙකක් එළි දක්වන ලදි. කින්සිට අනුව සෑම පුද්ගලයන් දහ දෙනෙකුගෙන් එක් අයෙකු සමකාමියෙකු වෙයි. පුද්ගලයන් සමකාමීන් ලෙස වර්ග කිරීමටද කින්සි විරුද්ධ විය. ඔහුට අනුව ලිංගික දිශානතිය ස්ථායී නොවේ. එය යම් යම් සාධක මත වෙනස් විය හැකිය. උදාහරණයක් ලෙස දීර්ඝ කාලයක් පුරා සිරගත කරන ලද විශම ලිංගික සිරකරුවන් තුල ඇතැම් විට සමලිංක රුචිය වර්ධනය වූ අවස්ථාවන් ඔහු පෙන්වා දුන්නේය. සමලිංගිකත්වය දෙස වඩාත් විද්‍යාත්මකව බැලීමට ඇල්ෆ්‍රඩ් කිංසි ගේ පරියේෂණ ඉවහල් විය.

1952 දී ඇමරිකානු මනෝ වෛද්‍ය සංගමය විසින් පළ කරන මානසික රෝග වර්ගීකරණ කාර්‍ය සංග්‍රහයේ (The Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders -DSM ) සමලිංගිකත්වය මානසික ව්‍යාධියක් ලෙස නම් කරන ලදි. එහෙත් ඇමරිකානු මනෝ වෛද්‍යවරයෙකු වූ රොනල්ඩ් බේයර් ගේ පරියේෂණ සහ පත්‍රිකා නිසා සමලිංගිකත්වය කෙරෙහි වඩාත් වෛද්‍ය විද්‍යාත්මකව බැලීමට ඇමරිකානු මනෝ වෛද්‍ය සංගමය යොමු විය. මේ නිසා 1973 දී සමලිංගිකත්වය මානසික ව්‍යාධියක් නොවන බව ඇමරිකානු මනෝ වෛද්‍ය සංගමය සඳහන් කරන ලදි. 1987 දී සමලිංගිකතාව DSM වර්ගීකරණයෙන් සහමුලින්ම ඉවත් විය. එසේම ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය 1992 සමලිංගිකත්වය තම අන්තර්ජාතික සංඛ්‍යාන රෝග වර්ගීකරණය හෙවත් ICD (International Statistical Classification of Diseases) ඉවත් කර ගන්නා ලදි.

සමලිංගිකයන් මානසික වශයෙන් පසුගාමීන් නොවන බව පරියේෂණ වලින් පෙන්වා දී තිබේ. සුප්‍රකට සමකාමීන් අතර මහ ඇලෙක්සැන්ඩර් රජු , මයිකල් ඈන්ජලෝ , ලියනාඩෝ ඩා වින්චි , ඇලන් ටියුරින් ,එල්ටන් ජෝන් යන පුද්ගලයන් වාර්තා වී තිබේ.

සමකාමීන් හෙවත් එල්.ජී.බී.ටී ප්‍රජාව ( lesbian, gay, bisexual or transgender -LGBT) නොහොත් සමලිංගික, ද්වි ලිංගික සහ ලිංග විපර්‍යාසිකයන් කෙරෙහි වර්තමානයේ බොහෝ සමාජ දක්වන්නේ එදිරිවාදී බවකි. ඉරානයේ සෞදි අරාබියේ , යේමනයේ සමලිංගිකයන් මරණ දඞුවමට යටත් වෙති එසේම උගන්ඩාව නයිජීරියාව, රුසියාව ඇතුළු රටවල් 77 තුල (ශ්‍රී ලංකාවද ඇතුළුව) සමරිසියන්ට එරෙහිව නීති පනවා තිබේ.

සමරිසියන් කෙරෙහි දක්වන බිය සහ එදිරිවාදී බව හෝමෝෆෝබියාව (Homophobia) ලෙස හැඳින්වේ. ඇතැම් විට යම් පුද්ගලයෙකුට අවිඥානිකව මතු වන සමකාමී ආශයන් නිසා ඔහු හෝ ඇය සමකාමීන් කෙරෙහි වෛරයක් අනුගත කල හැකි බව විද්වතුන් පවසති උදාහරණයක් ලෙස ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් තුල අවිඥානිකව සමකාමී ආශයන් මතුවූ අතර ඔහු එය යටපත් කිරීමට මහත් වෙහෙසක් දැරීය. මෙම අවිඥානික සමකාමී ආශය නිසා ඔහු සමලිංගිකයන් ගෑස් කාමර වෙත යැවීය.ඇමරිකානු මනෝ විද්‍යාඥයෙකු වන හෙන්රි මරේ ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් තුල පැවති පරපීඩාකාමී අවිඥානික සමකාමී ආශය පිළිබඳව සඳහන් කොට ඇත.තවද ඇමරිකාවේ සමකාමී පුද්ගලයන් දඩයම් කල එෆ්.බී.අයි ආයතනගේ එඩ්ගා හූවර් ද රහසිගත සමලිංගිකයෙකු විය. මතුපිටින් ඔහු සමකාමීන් කෙරෙහි දැඩි විරෝධයක් දැක්වීය.

නිදහස් මතධාරී ප්‍රන්ස කොමියුනිස්ට්වරියක මෙන්ම ලෙනින් ගේ හිතවතියකද වූ ඉනේසා අර්මාන්ඩ් සෝවියට් දේශයේ ලිංගික නිදහස පිලිබඳව ක්‍රියා කල නමුදු සමකාමීන් ගේ අයිතිවාසිකම් ගැන ඇය අමතක කලාය. සෝවියට් දේශය තුල සමරිසියන්ට නිදහසක් නොවීය. ඔවුන් ගේ ජීවිත බොහෝ විට අවසන් වූයේ පුනරුත්ථාපන කඳවුරු වලය. ස්ටාලින් යුගයේදී සමලිංගික චෝදනා සඳහා දඞුවම වූයේ වසර පහකට ශ්‍රම කඳවුරකට යැවීමයි. එසේම කියුබාවේ ෆිදෙල් කැස්ත්‍රෝද සමරිසියන්ව කඳවුරු වලට ගාල් කරන ලදි.

1791 දී ප්‍රන්ස විප්ලවයෙන් පසු සමලිංගිකයන්ට එරෙහිව තිබූ නීති ඉවත් කරන ලදි. එහෙත් නැපොලියානු යුද සමයේදී යලිත් වරක් සමලිංගිකයන්ට එරෙහිව නීති සම්පාදනය විය. ෆැන්කෝගේ පාලන සමයේදී ස්පාඤ්ඤයේ සමරිසියන්ට දැඩි දඞුවම් පමුනුවන ලදි. යුරෝපයේ තිබූ සමරිසි විරෝධය අවසන් වීම සනිටුහන් වන්නේ 1989දී ඩෙන්මාර්කය විසින් සමලිංගික සබඳතා නීතිගත කිරීමෙන් පසුවය. මේ වන විට බොහෝ යුරෝපීය සහ උතුරු ඇමරිකානු රටවල් විසින් සමලිංගිකත්වය නීතිගත කොට ඇත.

දණ්ඩ නීති සංග්‍රහය අනුව ලංකාව තුල සමලිංගික වර්‍යාවල නිරතවීම දඩුවම් ලැබියහැකි වරදකි. මෙම නීතිය පනවා තිබෙන්නේ 1886 දීය. සමලිංගික සම්බන්ධතා "ස්වභාවික නොවන ලිංගික හැසිරීමක්" සහ සාපරාධී ක්‍රියාවක් ලෙසින් විග්‍රහ කරන මෙම නීතිය බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදී යුගයේ පනවන ලද අතර මේ වන විට බ්‍රිතාන්‍ය සමලිංගික විවාහය නීතිගතකර තිබේ.

මානව හිමිකම් පාර්ශවයෙන් සහ මානවවාදී ලෙසින් සළකා බලන විට වැඩිහිටියන් දෙදෙනකු ස්වකැමැත්තෙන් කිසියම් ප්‍රේම සම්බන්ධතාවක් පවත්වන්නේ නම් සංස්කෘතිය හෝ සදාචාරාත්මක හේතු පදනම් කරගනිමින් ඔවුන්ව පීඩාවට පත් නොකල යුතු බව ජාතික මානව හිමිකම් කොමිසමේ සභාපතිනි මහාචාර්ය දීපිකා උඩුගම පෙන්වා දෙන්නීය. මේ අතර සමලිංගික සබඳතා සම්බන්ධයෙන් කැබිනට් මණ්ඩලය හමුවට ආ යෝජනාව තමන් ඉවත දැමූ බව ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ප්‍රකාශ කොට තිබේ.

කෙසේ නමුත් පුද්ගලයකුගේ ලිංගික දිශානතිය සහ ලිංගික අනන්‍යතාවය මත ප්‍රචණ්ඩත්වය, හිංසා කිරීම, විවේචනය, බැහැරකිරීම, ගර්භාවට පත්කිරීම මානුශිකවාදීද කියා සිතීමේ කාලය එලැඹී තිබේ.

හේතුව

ජීව විද්‍යාත්මක සහ පාරිසරික නිර්ණායක
ලිංගික දිශානතිය පිළිබඳව පැහැදිලි කිරීම සඳහා විද්‍යාඥයින්, ජීව විද්‍යාත්මක ආකෘතීන්ට කැමැත්තක් දැක්වුවද, ලිංගික දිශානතියේ වර්ධනය යම් එක් සාධකයක ප්‍රතිඵලයක් බව ඔවුහු විශ්වාස නොකරති. ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් විශ්වාස කරන්නේ එය ජීව විද්‍යාත්මක හා පාරිසරික සාධකවල සංකීර්ණ අන්තර් ක්‍රියාකාරීත්වයක් මගින් තීරණය වන බවත් එය කුඩා අවධියේදී හැඩගස්වීමට ලක්වන දෙයක් බවත් ය.

විශේෂයෙන්ම, පිරිමි පුද්ගලයන්ගේ ලිංගික දිශානතිය තිරණය කිරිමේදී සමාජයීය සාධක වලට වඩා, ජීව විද්‍යාත්මක සාධක හේතු වන බව පැහැදිලි කිරීමට සැලකිය යුතු තරම් සාක්ෂි වැඩි වශයෙන් පවතී. ලිංගික දිශානතිය සම්බන්ධයෙන් දෙමව්පියන් වෙතින් ලබන අත්දැකීම් හෝ ළමා වියේ අත්දැකීම් භූමිකාවක් ඉටු කරන බව පැහැදිලි කිරීම සඳහා ප්‍රමාණවත් සාධකයක් නොමැත. ලිංගික දිශානතිය තේරීමක් යැයි විද්‍යාඥයින් විශ්වාස නොකරයි.

"සමලිංගික ජාන"

බොහෝ උත්සාහයන් තිබියදීත්, "සමලිංගික ජානයක්" හඳුනා ගැනීමට තවමත් හැකි වී නොමැත. කෙසේ වෙතත්, සමලිංගිකත්වයේ ජානමය පදනමක් සඳහා සැලකිය යුතු තරම් සාක්ෂි පවතී. නිවුන් පුද්ගල අධ්යයනයන් මත පදනම්ව, විශේෂයෙන් පුරුෂයින් තුළ, 8 වන වර්ණදේහය, X වර්ණදේහයේ Xq28 පථය සහ අනෙක් වර්ණදේහයන්හි බොහෝ ස්ථාන මේ සමඟ සබඳතාවයක් පවතින බව පෙන්නුම් කරයි.

2010 දශකයේ සිට, විය හැකි යැයි සැලකෙන බහිර්-ප්‍රවේණික සාධක ලිංගික දිශානතිය පිළිබඳ ජාන පර්යේෂණවල වැඩි අවධානයක් යොමු වූ මාතෘකාවක් බවට පත්ව තිබේ. ASHG 2015 වාර්ෂික රැස්වීමේදී ඉදිරිපත් කරන ලද අධ්‍යයනයකින් හෙළි වූයේ මානව ජීනෝමයේ කලාප නවයක මෙතිල්කරණ රටාව ලිංගික දිශානතියට ඉතා සමීපව සම්බන්ධ වී ඇති බවයි.

සමලිංගිකත්වය සඳහා හේතු සාධක වන කරුණු පිළිබඳ පර්යේෂණයන් සිදු කිරීම දේශපාලන හා සමාජීය විවාදයන් වලට තුඩු දෙන හේතුවක් වන අතර එය ජානමය හැඩහුරු කැපීම සහ ප්‍රාග්ප්‍රසව පරීක්ෂාව පිළිබඳව සැලකිල්ලට භාජනය වීම වැඩි කිරීමට හේතු වී තිබේ.

සෞඛ්‍ය

විෂමලිංගික චර්යා නිසා මෙන්ම  සමලිංගික චර්යා නිසා ද බොහෝ ලිංගිකව සංප්‍රේෂණයවන රෝග ව්‍යාප්තවෙයි.HPV,HIV,සුදුබිංදුම (ගොනෝරියාව),උපදංශය(සිෆිලික්ස්),හෙපටයිටිස්  බී ,ක්ලැමෙඩියා වැනි රෝග උදාහරණ ලෙස දැක්විය හැක. මෙම හේතුව නිසා ඇතැම් යුරෝපා රටවල සමලිංගික චර්යාවල නිරතවන ස්ත්‍රීන් හෝ පුරුෂයන් ගෙන් රුධිර පාරවිලනය සදහා රුධිරය ලබාගැනීම තහනම් කර ඇත.ඒඩ්ස් රෝගය මුල් අවධියේ දී ද වැඩිවශයෙන් ව්‍යාප්තවී ඇත්තේ සමලිංගික වාර්‍යාවල නිරතවූ පුරුෂයන් අතරය.ඇතැම් රටවල විරුද්ධ ලිංගික සභදතා මගින් ව්‍යාප්තවනවාට වඩා බහුලව සමලිංගික වර්‍යා මගින් ඒඩ්ස් හා වෙනත් ලිංගිකව සම්ප්‍රේෂණයවන රෝග ව්‍යාප්තවී ඇත. මෙම තත්වය වැඩි වශයෙන් දකුණු ආසියාව අප්‍රිකාව ලතික් අමරිකා රටවල වාර්ථාවේ. මෙයට හේතුව ලිංගාශ්‍රීත රෝග ව්‍යාප්තිය පිළිබදව සාමාන්‍ය ජනයා අතර ඇති නො දැනුවත් බවයි.

වෙනත් සතුන් අතර

1999 සිදු කල පර්යේෂණයකට අනුව සත්ව විශේෂ 450 පමණ සත්ව විශේෂ අතර සමලිංගික චර්යා දක්නට ලැබෙන බව වර්ථා කරඇත.විශේෂයෙන් ප්‍රිමාටාවන් හා ඇකන්තොසෙප්ලා (Acanthocephala) පවුලට අයත් පණුවන් අතර සමලිංගික චර්යා පවතින බව සත්ව විද්‍යාඥයන් පෙන්වා දෙයි.මීට අමතරව ඇතැම් කුරුළු විශේෂ උදා:කලු හංසයින්,ලෙයිසන් ඇල්බටෝස්,ඉබිසස්,පෙන්ගුවින්,ගිජු ලිහිණියන්,පරෙවියන්,ඇතැම් ක්ෂීරපායින් උදා:ඇමසන් ඩොල්ෆින්,ඇමරිකානු බයිසන් ගවයා,වවුලන්,ඇතැම් වානර විශේෂ,බෝතල්නාසැති ඩොල්ෆින්,අලි ඇතුන්,ජිරාෆ්,මාමසේට් හා මකාකේ වදුරන්,සිංහයන් බැටළුවන් හයිනන්,කටුස්සන්,ඉබ්බන්,බත් කූරන්,පළතුරු මැස්සන් හා මකුණන් දැක්විය හැක.

මේවාත් බලන්න

සටහන්

සමලිංගිකතාව


Arwal es una ciudad de la India, centro administrativo del distrito de Arwal, en el estado de Bihar.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 80  a 70 km de la capital estatal, Patna, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 12 783 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bihar

Arwal


Georg Klimm (*  21. Oktober 1913; † 19. Dezember 2000) war ein deutscher Lehrer und Politiker (CSU).

Werdegang
Klimm wurde als Sohn eines Vermessungsingenieurs geboren und wuchs in Freising auf. Seine Gymnasialzeit verbrachte er in einem Internat in Rosenheim, wo er auch musikalisch gefördert wurde. 1933 legte er die Reifeprüfung ab. Nach dem verpflichtenden Arbeitsdienst in Benediktbeuern studierte er in München Alte Sprachen und auf Rat eines Ministerialrats zudem Musik, weil es in Bayern an Musiklehrern fehlte. Nach der Lehramtsprüfung kam er nach Münnerstadt. 1938 wurde er zur Wehrmacht eingezogen. Im Russlandfeldzug wurde er durch einen Lungenschuss schwer verletzt. Es folgten Lazarettaufenthalte. Gegen Kriegsende geriet er in amerikanische Gefangenschaft. Wegen seiner Verletzungen wurde er bald entlassen und kehrte nach Freising zurück, wo er Musiklehrer am Dom-Gymnasium wurde. Die Schule blieb bis zu seiner Pensionierung berufliche Wirkungsstätte.

Angeregt durch Stadtrat Warmuth ließ sich Klimm in den Freisinger Stadtrat wählen und wurde bald Zweiter Bürgermeister der Stadt. Bei der Oberbürgermeisterwahl 1970 konnte er sich aber nicht gegen Adolf Schäfer (SPD) durchsetzen.

Klimm wurde auch in den Bezirkstag von Oberbayern gewählt. Von 1966 bis 1986 war er dessen Präsident. In seiner Amtszeit wurden die Freilichtmuseen Glentleiten und Amerang eingerichtet. Maßgeblich beeinflusste er die Einrichtung eines ordentlichen Lehrstuhls für Kinder- und Jugendpsychiatrie an der Medizinischen Fakultät der Universität München.

Er war Ehrenmitglied der katholischen Studentenverbindung Isaria Freising.

Ehrungen
 1983: Verdienstkreuz 1. Klasse der Bundesrepublik Deutschland
 1987: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland
 Bayerischer Verdienstorden
 Kommunale Verdienstmedaille in Silber und Gold
 Goldene Bürgermedaille der Stadt Freising

Literatur
 Dom-Spiegel, 2. Jahrgang 1994, Nr. 2

Politiker (Bayern)
Bezirkstagspräsident
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Träger des Bayerischen Verdienstordens
CSU-Mitglied
Deutscher
Person (Freising)
Geboren 1913
Gestorben 2000
Mann
Korporierter im KV
Ehrenmitglied einer Studentenverbindung

Georg Klimm


Ansley es una parroquia civil y un pueblo del distrito de North Warwickshire, en el condado de Warwickshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Ansley tiene una superficie de 11,14 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Ansley tenía 2267 habitantes (48,13% varones, 51,87% mujeres) y una densidad de población de 203,5 hab/km². El 23,33% eran menores de 16 años, el 71,15% tenían entre 16 y 74 y el 5,51% eran mayores de 74. La media de edad era de 37,01 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 28,14% estaban solteros, el 54,72% casados y el 17,15% divorciados o viudos.

El 98,1% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,97% de la población, mientras que el 0,93% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,59% eran blancos, el 0,57% mestizos, el 0,26% asiáticos, el 0,13% negros, el 0,22% chinos y el 0,22% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 81,89%, el budismo por el 0,31%, el islam por el 0,13% y cualquier otra religión, salvo el hinduismo, el judaísmo y el sijismo, por el 0,22%. El 11,97% no eran religiosos y el 5,48% no marcaron ninguna opción en el censo.

1026 habitantes eran económicamente activos, 976 de ellos (95,13%) empleados y 50 (4,87%) desempleados. Había 931 hogares con residentes y 32 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Warwickshire
Parroquias civiles de Warwickshire

Ansley (Warwickshire)


සිටවා මාස 03ක් තුළ ඵලදාව ලබා ගත හැතිය.මෙය කිරට මෙන්ම තෙලටද  වාෂ්පයෙන් තම්බාද ආහාරයට ගත හැකිය.ලංකාවේ සෑම පලාතකම පාහේ වවා ගත හැකිය දේශිය වශයෙන් ප්‍රබේද රාශියක් පවතී එයින් හොදම වන්නේ ඇත්දළ බණ්ඩක්කාය
එළවළු

බණ්ඩක්කා


Mișcarea literară Siuru, denumită astfel după pasărea de foc din mitologia fino-ugrică, a fost fondată în 1917 în Estonia. A fost o mișcare expresionistă și neo-romantică opusă tradiției formaliste a Tinerilor Estoni (Noor-Eesti).

Membri
Împreună cu fondatorul August Gailit, mișcarea a inclus următorii tineri poeți și scriitori: Marie Under, Henrik Visnapuu, Johannes Semper, Friedebert Tuglas, Peet Aren, Otto Krusten și Artur Adson.

Între 1917 și 1919, Siuru a publicat trei volume de poezie. În 1919 au apărut conflicte în cadrul grupului. Visnapuu și Gailit au plecat, în timp ce Johannes Barbarus și August Alle s-au alăturat ca membri noi.

Program
Membrii Siuru au avut afinitate pentru futurism și impresionism. Poezia lor a fost adesea considerată ca fiind scandaloasă datorită naturii ei erotice. Filozofia grupului Siuru a subliniat libertatea spiritului uman. Motto-ul grupului a inclus expresiile Carpe diem! și Fie ca bucuria creației să fie singura noastră forță care ne pune în mișcare, cea din urmă fiind sugerată de Friedebert Tuglas. Simbolul grupului a fost o crizantemă albă.

Semnificație

Un rezultat important al activităților grupului Siuru a fost popularizarea literaturii în rândul populației estone, ceea ce a dus la dezvoltarea activă a literaturii estone originale în tânăra Republică a Estoniei. În timp ce mișcarea în sine a avut o durată scurtă, lipsită de independența estonă și de mișcarea literaturii naționale care a urmat, membrii acesteia au devenit figuri importante în literatură estonă de-a lungul primei perioade de independență a Estoniei și în exilul comunității literare estone în timpul ocupației sovietice.

Marie Under (1883-1980) a fost liderul mișcării, publicându-și prima carte, Sonnete, în 1917. În timp ce expresiile sale despre natură au avut o audiență mare, erotismul ei sincer a șocat conservatorii, dar a continuat cu acest motiv în lucrările ulterioare. Marie Under a avut o lungă și distinsă carieră literară, a fost nominalizată la premiul Nobel pentru literatură de opt ori. Ea este una dintre scriitoarele estone cu cele mai multe traduceri. Și-a publicat ultima carte în 1963.

Artur Adson (1889-1977) și-a publicat prima sa colecție de poezii, Suflet arzând, în 1917.  A urmat o altă colecție, Vechea lanternă (Vana lanterna, 1919), ambele conținând din poeme de dragoste juvenilă. Adson a continuat să-și extindă pe scară largă genul, inclusiv prin abordarea problemelor sociale într-o formă clasică. Adson a scris numeroase piese de teatru. Cei patru regi (Neli Kuningat, 1931), o piesă dramatică despre Răscoala Estonă din 1343, este considerată cea mai palpitantă lucrare a sa. A continuat să scrie în exil, publicând și câteva cărți de memorii, ultima în 1954 la Toronto (Lumea pierdută. Kadunud maailm). Adson a fost al doilea soț al Mariei Under.

Note

Bibliografie
 Artur Adson, "Siuru-raamat", Tallinn, Tänapäev, 2007, 2017

Fondări în 1917
Literatură estonă
Grupuri literare
Expresionism
Neoromantism

Siuru


Standard Gauge, also known as wide gauge, was an early model railway and toy train rail gauge, introduced in the United States in 1906 by Lionel Corporation.  As it was a toy standard, rather than a scale modeling standard, the actual scale of Standard Gauge locomotives and rolling stock varied.  It ran on three-rail track whose running rails were  apart.

Origins
Lionel dubbed its new standard "Standard Gauge" and trademarked the name. Lionel's Standard Gauge is distinct from the standard gauge of real railroads, and the later 1:64 scale S gauge popularized by American Flyer after World War II.  Due to the trademark, Lionel's competitors mostly called their similar offerings "wide gauge".

Historians offer two alternative explanations for the creation of Standard Gauge.  One is that Lionel misread the specifications for Märklin's European Gauge 2, measuring the distance between the inside portion of the rails rather than between the centers of the rails as Märklin did, thus accidentally making a slightly larger and incompatible standard.  The other possibility is that the change was a deliberate effort to forestall European competition by creating incompatible trains.  While many believe the latter is more likely, since several U.S. companies such as Carlisle & Finch were producing trains to that standard, no definitive proof in favor of either theory has ever surfaced.

Standard Gauge production began in 1906 or 1907.  A Lionel catalog exists showing Standard Gauge with a post mark that appears to indicate 1906; however, most collectors feel that production did not begin until 1907, and that Lionel manufactured their 2 7/8 inch gauge line through 1906.

Lionel's competitors
Whatever the reason for its initial creation, Lionel's Standard Gauge caught on at the expense of gauges 1 and 2.  No fewer than four American competitors adopted Lionel's gauge: Ives in 1921, Boucher in 1922, Dorfan in 1924, and American Flyer in 1925.  While all the manufacturers' track was the same size and the trains and buildings approximately the same scale, the couplers for the most part remained incompatible, making it impossible to mix train cars from different manufacturers without modification.

The increased number of manufacturers seemed to give legitimacy to Lionel's gauge. The boom of the 1920s made large toy trains affordable and Standard Gauge had its heyday in the mid-1920s only to virtually disappear during the Great Depression.  Ives filed for bankruptcy in 1928 and its offerings were off the market by 1932.  American Flyer discontinued its Standard Gauge trains in 1932. Dorfan went out of business in 1934.  Lionel discontinued Standard Gauge trains in 1940.  Boucher, the last of the wide gauge manufacturers, folded in 1943.

O gauge, was smaller, less expensive to manufacture and it required less space to operate a layout. Thus, it became the most popular scale in the United States almost by default.

Decline of Standard Gauge
Lionel did not introduce a new Standard Gauge piece after 1933.

In 1937, there were some Lionel 500 series cars that were created with new trucks that had box couplers. This shows that Lionel invested in tooling to modernize Standard Gauge, but ultimately did not put them into production.

The toy train market evolved into scale modeling. Lionel's prized 700e Hudson was cataloged in O-gauge from 1937 as their top-of-the-line train.  The larger Standard Gauge no longer symbolized top-of-the-line Lionel.  Lionel last showed Standard Gauge in their 1940 catalogs, ultimately only offering rolling stock, which suggests they were selling off existing inventory.

After 1940
Standard Gauge managed to survive in South America. Doggenweiler, a firm in Chile, produced a small quantity of trains in Standard Gauge and Gauge 2 from 1933 until about 1960.  Standard Gauge was revived in the United States in the 1950s by the small firm McCoy Manufacturing, who produced trains of original design well into the 1990s.  In the 1970s, Williams Electric Trains began producing and marketing reproductions of Lionel trains of the 1920s and 1930s.  This line was later marketed by Lionel itself, and was produced and marketed by MTH Electric Trains. until 2021 when MTH went out of business.

A number of smaller manufacturers, mostly one- and two-person operations, hand-build and marketed reproductions of very early Standard Gauge trains.

Manufacturers

American Flyer
Bing
Boucher
Dorfan
Ives
Lionel Corporation
McCoy
MTH
Williams

See also

 Rail transport modelling
 Three-rail track
 Gauge 1
 Gauge 2
 Rail transport modelling scales
 Model railway scales

References

External links
 "More About Gauge" guide from Lionel discussing gauges other than O, including model railroad standard gauge

Model railroad scales
Toy trains

Standard Gauge (toy trains)


Narednik James (eng. The Hurt Locker) je američki ratni film iz 2009. u režiji Kathryn Bigelow, a scenarist je Mark Boal. Glavne uloge tumače Jeremy Renner, Anthony Mackie, Brian Geraghty, Christian Camargo, Ralph Fiennes, David Morse i Guy Pearce. Film prati tim vojnika za onesposobljavanje eksplozivnih sredstava koji su na meti pobunjenika te prikazuje njihove psihološke reakcije na stres u borbi. Boal se u pisanju scenarija oslanjao na svoje iskustvo tijekom novinarstva u ratu.

Narednik James premijerno je prikazan na Venecijanskom filmskom festivalu 2008. godine. Film je prikupio pozitivne ocjene kritičara koji su pohvalili režiju Kathryn Bigelow, Rennerovu izvedbu, scenariji i akcijske sekvence. Film je nominiran za devet nagrada Oscar i osvojio ih je šest, uključujući i onu za najbolji film. Ostaje jedini pobjednik za najbolji film kojeg je režirala žena.

Radnja

Uloge

 Jeremy Renner kao narednik prve klase William James
Anthony Mackie kao narednik J.T. Sanborn
Brian Geraghty kao stručnjak Owen Eldridge
Guy Pearce kao stožerni narednik Matthew Thompson
Christian Camargo kao pukovnik John Cambridge
David Morse kao pukovnik Reed
Ralph Fiennes kao civilni vođa tima
Evangeline Lilly kao Connie James
Malcolm Barrett kao narednik Foster
Christopher Sayegh kao Beckham
Sam Spruell kao Charlie
Suhail Dabbach kao bombaš samoubojica

Izvori

 "The Hurt Locker (2009)". Box Office Mojo
 "Collateral Awards – 65th Venezia Film Festival 2008". VeniceWord International Media Services

Vanjske poveznice

Američki filmovi 2000-ih
Ratni filmovi
Dobitnici Oscara za najbolji film
Dobitnici Oscara za najbolji originalni scenarij
Dobitnici Oscara za najboljeg redatelja

Narednik James


විබි ස්ච්රිප්ට් (විෂුවල් බේසික් ස්ක්‍රිප්ට්ටින් එඩිෂන්) යනු මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම විසින් දියුණු කරනු ලැබූ විෂුවල් බේසික් මත අනුරූප වූ සක්‍රිය කොටස්කර භාෂාවකි.

වීබී ස්ක්‍රිප්ට්


Marc Basnight (May 13, 1947 – December 28, 2020) was an American politician who served as a Democratic member of the North Carolina State Senate, representing the 1st district, from 1984 through his resignation just before the start of what would have been his 14th term in 2011. His district included constituents in Beaufort, Camden, Currituck, Dare, Hyde, Pasquotank, Tyrrell, and Washington counties.

Career
A small business owner, Basnight held the position of President pro tempore from 1993 until Democrats lost their Senate majority in the November 2010 elections. In December 2006, Senate Democrats officially backed him for a record eighth term in that post, and in January 2009, Senate Democrats and two Republicans backed him for a ninth term.  Such bipartisan support is rare when electing presiding officers in the North Carolina legislature. In the wake of the 2010 elections, Basnight said he would not seek any leadership post in the minority Democratic caucus when the legislature reconvened in January 2011. Then, he announced he would resign just before the opening of the new legislature, due to health issues. In an Associated Press interview February 13, 2012, asked if he had Lou Gehrig's disease (ALS), Basnight said, "I may have it, may not." Benjamin Brooks of Carolinas Medical Center said Basnight had progressive bulbar palsy and that, while someone could die from the condition, it was also possible to live a long time. Brooks said medication was slowing the disease's progress, and that it was uncertain whether Basnight had ALS.

On March 7, 2019, the North Carolina State Board of Transportation voted to name the 2.8-mile Oregon Inlet bridge opened three days earlier for Basnight.

Personal life and business
Basnight was born in Manteo, North Carolina, and graduated from Manteo High School in 1966. He married the late Sandy Tillett on March 23, 1968; they parented two children together, Caroline and Vicki.  Basnight chaired the Dare County tourist bureau from 1974 to 1976, and was a member of the North Carolina Board of Transportation from 1977 to 1983. Though Basnight never attended college, he received an honorary bachelor's degree from East Carolina University in 1996. Basnight was a member of the Masons.

Basnight owned a restaurant, the Lone Cedar Cafe, between Manteo and Nags Head on the Outer Banks.  It burned to the ground May 1, 2007, in what was determined to be a fire caused by arson. It has since been rebuilt.

Basnight died on December 28, 2020. He was 73 years old.

References

External links
Follow the Money – Marc Basnight
2006 2004 2002 2000 1998 1996 campaign contributions
News & Observer "Under the Dome" profile

|-

1947 births
2020 deaths
Deaths from motor neuron disease
Neurological disease deaths in the United States
People from Manteo, North Carolina
Democratic Party North Carolina state senators
East Carolina University alumni
21st-century American politicians

Marc Basnight


Pasticcio  ili pastiche je u glazbi naziv za operu ili drugo djelo koje se sastoji od dijelova skladbi istog ili drugih skladatelja, ili imitira stil izvornog autora. U 18. stoljeću to je bio izrazito popularan način skladanja opera. Za razliku od parodija, pasticcio ne ismijava i ne izruguje se djelima koje imitira, već ih uznosi i proslavlja.

Etimologija
Iz grčkog παστὰ [pastá] (kaša), preko latinskog pasta (tijesto), nastala je u kasnolatinskom jeziku riječ pasticium (pašteta), koja se zatim u 16. stoljeću u talijanskom javlja kao pasticcio [pasti'č:o], u značenju: pašteta, odnosno jelo od mesa i paste, a u širem značenju smjesa ili mješavina. Francuski jezik preuzeo je talijanski oblik kao pastiche [pas.tiš]. Međutim, pojmovi s tim značenjem više se ne koriste u suvremenom talijanskom i francuskom jeziku.

Mnogi jezici preuzeli su te pojmove iz talijanskog i francuskog u drugom značenju: oponašanje ili imitacija, ali se talijanski oblik pasticcio prvenstveno rabi u glazbi, a francuski pastiche u umjetnosti općenito (književnost, likovna i scenska umjetnost, arhitektura).

Oblici
Pasticcio se može javiti u različitim oblicima:
 Uspješna opera postavljena u drugom kazalištu. U 18. stoljeću bilo je uobičajeno prilagoditi glazbu novim uvjetima izvođenja. Tako su, na primjer, arije koje ne odgovaraju novom izvođaču zamjenjivane novima, obično pupularnima.
 U nekim kazalištima, obično provincijskim, često su publici kao isječci predstavljana nova djela popularnih skladatelja. Libreto je pritom prilagođavan, ili je kućni libretist smišljao novi zaplet za skup odabranih djela.
 Skladatelj može kombinirati (reciklirati) dijelove iz svojih starijih u novo djelo. Na primjer, Händelova opera "Oreste" ne sadrži nijednu novu skladbu, već dijelove njegovih ranijih opera.

Povijest
Praksa sastavljanja pasticcija započela je u 17. stoljeću, a procvat (kad se i počeo rabiti naziv pasticcio) bio je između 1720. i 1750. godine u Europi, osim Francuske u kojoj se praksa javlja kasnije. Zaštita autorskih prava u to vrijeme nije postojala te su pasticciji bili lak način za stvaranje novih skladbi. Uvođenjem novih formi u operi, koje su nastojale spojiti glazbu i dramu, pasticciji su izašli iz mode.

Uporaba pasticcija nije bila ograničena samo na opere, već su se koristili i u drugim žanrovima, kao što su na primjer oratoriji ili koncerti.

Primjeri
Mnogi su skladatelji sastavljali pasticcije, ili koristeći svoja ranija djela, ili rabeći djela drugih skladatelja. Primjeri su mnogobrojni, a ovdje je navedeno nekoliko primjera poznatijih skladatelja.
 Händel je rado sastvaljao pasticije, kako u operama (Caio Fabbricio, Catone, Didone abbandonata, Giove in Argo, Lucio Papirio dittatore, Oreste, Venceslao...) tako i u oratorijima.
 Antonio Vivaldi u operama (Dorilla in Tempe, Bajazet).
 Christoph Willibald Gluck u operama (La finta schiava, Tircis et Doristée, Le caprice amoureux, Arianna, Isabelle et Gertrude)
 Gioachino Rossini je reciklirao svoja djela, te je na primjer uvertiru opere "Aurelijan u Palmiri" koristio još tri puta, među kojima i u čuvenom Seviljskom brijaču. Međutim, drugi skladatelji opera rado su koristili njegova djela.
 Mozartova prva četiri koncerta za klavir su pasticciji. Orkestracija sonata tadašnjih njemačkih virtuoza poslužila je 11-godišnjem Mozartu za učenje strukture kompozicije. Njegova kasnija djela također su rabili drugi skladatelji, ali i on sâm, kao na primjer Non più andrai u dva navrata.
 Svih deset melodija iz valcera Na lijepom plavom Dunavu op. 314 Johann Strauß je reciklirao iz svojih prijašnjih objavljenih valcera, što je 2015. godine dokazao njemački muzikolog Norbert Linke.

Izvori
 Natuknica "pasticcio" u Hrvatskoj enciklopediji, www.enciklopedija.hr (pristupljeno: 4. svibnja 2020.)
 Natuknica "pasticcio" na Hrvatskom jezičnom portalu, hjp.znanje.hr (pristupljeno: 4. svibnja 2020.)
 Natuknica Pasticcio u Austrijskom glazbenom leksikonu, Oesterreichisches Musiklexikon online, www.musiklexikon.ac.at
 Oliver Das Gupta: "Strauss recycelt, Brahms beneidet" (Strauss reciklira, Brahms zavidi), članak o valceru "Na lijepom plavom Dunavu", Süddeutsche Zeitung, www.sueddeutsche.de  (objavljeno: 10. ožujka 2017., pristupljeno: 5. svibnja 2020.)

Glazba

Pasticcio


نظرية الانبعاث  كانت نظرية منافسة للنظرية النسبية الخاصة لشرح نتائج تجربة ميكلسون ومورلي. تتبع نظريات الانبعاث مبدأ النسبية في عدم وجود إطار مفضل لانتقال الضوء، ولكن هذه النظريات تقول بأن الضوء ينبعث بسرعة هي سرعة الضوء بالنسبة لمصدره بدلاً من تطبيق مُسَلَمَة عدم التنوع، وهذا ما يجعل نظرية الانبعاث تجمع الكهرومغناطيسية التقليدية والميكانيكا بنظرية نيوتنية بسيطة.

مراجع

نظريات فيزيائية متجاوزة
إسحاق نيوتن
تاريخ الفيزياء
فلسفة طبيعية
نظريات علمية متجاوزة

نظرية الانبعاث


William Ferguson "Bill" Thomson (* 23. März 1914 in Troon, Vereinigtes Königreich; † 6. August 1993) war ein kanadischer Eishockeyspieler, der in seiner aktiven Zeit von 1930 bis 1949 unter anderem für die Detroit Red Wings in der National Hockey League spielte.

Karriere
Bill Thomson begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der Juniorenmannschaft der Kenora Thistles, für die er in der Saison 1930/31 aktiv war. Anschließend spielte er sechs Jahre lang für die Amateurmannschaft Ports Athur Ports – später in Bearcats bzw. Indians umbenannt. Mit der Mannschaft aus Port Arthur repräsentierte er Kanada bei den Olympischen Winterspielen 1936. Im Anschluss an das Turnier blieb er noch ein Jahr lang in Port Arthur, ehe er in das professionelle Eishockey wechselte. In der Saison 1937/38 spielte der Flügelspieler zunächst für die Syracuse Stars aus der International-American Hockey League. Bei diesen begann er auch die folgende Spielzeit, ehe er innerhalb der IAHL zu den Pittsburgh Hornets wechselte.

Von 1939 bis 1941 stand Thomson für den AHL-Teilnehmer Indianapolis Capitals auf dem Eis. Die Saison 1941/42 verbrachte er bei den Omaha Knights aus der American Hockey Association. Von 1942 bis 1945 lief er wieder für die Indianapolis Capitals in der AHL auf. Parallel zu seinen zahlreichen Stationen in den Minor Leagues, spielte er zudem insgesamt zehn Mal für die Detroit Red Wings in der National Hockey League.

Von 1945 bis 1949 lief Thomson für die St. Louis Flyers und Hershey Bears in der American Hockey League sowie die Minneapolis Millers, Tulsa Oilers und Dallas Texans in der United States Hockey League sowie die Seattle Ironmen aus der Pacific Coast Hockey League auf. Anschließend beendete der Olympiateilnehmer von 1932 seine Karriere im Alter von 37 Jahren.

International
Für Kanada nahm Thomson an den Olympischen Winterspielen 1936 in Garmisch-Partenkirchen teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1936 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Kanada)
Eishockeyspieler (Pittsburgh Hornets, 1936–1956)
Eishockeyspieler (Hershey Bears)
Eishockeyspieler (Syracuse Stars)
Eishockeyspieler (St. Louis Flyers)
Eishockeyspieler (Indianapolis Capitals)
Eishockeyspieler (Detroit Red Wings)
Olympiateilnehmer (Kanada)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1936
Kanadier
Geboren 1914
Gestorben 1993
Mann

Bill Thomson


Mike Dirnt (doğum adı Michael Ryan Pritchard), (d. 4 Mayıs 1972), Green Day grubunun basgitaristi.

Eroin müptelası bir anne tarafından dünyaya getirilmiş ve bir başka aileye evlatlık verilmiştir. Evlatlık verildiği çift Mike daha yedi yaşındayken boşandı. İlkokul beşinci sınıftayken Billie Joe Armstrong ile tanıştı. 15 yaşında Billie Joe'nun kaldığı odanın yanındaki odayı kiralayarak birbirleriyle daha da yakınlaştılar. Mike Dirnt de Billie Joe gibi The Frustrators adında bir yan grupta çalmaktadır. Şu anda boşanmış olan Mike'ın bir kızı var.

Dış bağlantılar
 Green Day Resmi Web Sitesi*

1972 doğumlular
Amerikalı bas gitaristler
Green Day
Yaşayan insanlar
Amerikalı söz yazarları
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı punk rock gitaristleri
Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Kaydı Grammy Ödülü sahipleri

Mike Dirnt


ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති ගස් විශේෂයකි. දැවමය සහ ඖෂධීමය වැදගත්කමක් ඇත.

කැට කෑල


Bovolenta steht für:
 Bovolenta (Italien), italienische Gemeinde

Bovolenta ist der Familienname folgender Personen:
 Arnaud Bovolenta (* 1988), französischer Freestyle-Skier
 Fabio Bovolenta (* 1956), italienischer Curlingspieler
 Vigor Bovolenta (1974–2012), italienischer Volleyballspieler

Bovolenta


Karlo Muradori (Drvar, 1914. – Zagreb, 1971.), hrvatski nogometaš i nogometni trener. Igrao u napadu.

Životopis
Rođen je u Drvaru. Igrao je za SAŠK iz Sarajeva (1933. – 1938.) iz kojeg je prešao u Concordiju iz Zagreba (1939. – 45.). Bio je član slavne Concordijine navale Beda – Kodrnja – Muradori – Golob – Ajbek. Poslije rata i gašenja Concordije, igrao je za Slobodu iz Zagreba do 1946. i nakon toga za Lokomotivu iz Zagreba (1947. – 1948.). Muradori je i u arhivama NK Maksimira.

Bio je vođom napada. Odlikovala ga je preciznost, osjećaj za prostor i realizaciju. Poznat po golovima postignutim vrhom kopačke.

Poslije igranja posvetio se trenerskom poslu. Vodio Jedinstvo, Zagreb i Trešnjevku.

Naslovi
 Prvak Hrvatske 1942.

Izvori

Hrvatski nogometaši
Hrvatski nogometni treneri
Nogometaši NK Lokomotive
Treneri NK Zagreba
Životopisi, Drvar

Karlo Muradori


FK Nevėžis (Futbolo klubas "Nevėžis") je profesionalni nogometni klub iz Kėdainiai u Litvi. Natječe se u 1 ligi (D2).

Povijest
Osnovan je 1945. godine.

U elitnom razredu je radi od 2021. godine.

Boje kluba
 Bijelo/plava.

Sezoni

Stadion
FK Nevėžis domaće utakmice igra na Kėdainių stadionas, čiji je kapacitet 3.000 sjedećih mjesta.

Značajni igrači
  Darius Maciulevičius, (2010.)
  Julius Kasparavičius, (2021.–)

Treneri
  Vytautas Vaškūnas, 2005. – 2007.
  Saulius Vertelis, 2010., 2011. – 2014., 2015.
  Marius Skinderis, 2017.;
  Vitalijus Stankevičius 2017. – 2021.;
  Darius Gvildys od 2021.

Izvori

Vanjske poveznice
 Oficialna str.
 1 lyga of.str.
 Soccerway

Nevėžis

FK Nevėžis


Sebastian Stalder est un biathlète suisse, né le .

Biographie

Palmarès

Jeux olympiques

Légende :
 — : non disputée par Sebastian Stalder

Championnats du monde

Légende :
 DNS : non partant
 — : non disputée par Sebastian Stalder

Coupe du monde
 Meilleur classement général :  en 2023.
 Meilleur résultat individuel : .
Mis à jour le 19 mars 2023

Classements en Coupe du monde

Championnats du monde juniors

Notes et références

Liens externes

Naissance en janvier 1998
Naissance en Suisse
Biathlète suisse
Biathlète (homme) aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Sebastian Stalder


මහා වල් පාත්ත ස්තූපය හෙවත් දැවැන්ත කැළෑ පාත්ත පැගෝඩාව () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ  චීනයේ ෂාන්සි පළාතේ දකුණු ෂි'ආන්හි පිහිටි බෞද්ධ ස්තූපයකි. මෙය ඉදිවූයේ 652 ටෑං රාජවංශ සමයේ වන අතර මෙහි මුල් ගොඩනැගිල්ල මහල් පහකින් සමන්විත විය. 704දී වූ සේටියෑන් අධිරාජිනියගේ පාලන සමයේ  මෙම ව්‍යූහය නැවත ඉදිවූ අතර එහි බාහිර ගඩොලු මුහුණත පිළිසකර කෙරුණේ මිං රාජවංශ සමයේ ය. මෙම ස්තූපය භාවිතයට ගැනුණු ප්‍රධාන අරමුණු වූයේ බෞද්ධ පරිවර්තකයකු සහ සංචාරකයකු වූ හියුංසාං විසින් ඉන්දියාවේ සිට චීනය වෙත රැගෙන ආ සූත්‍ර සහ බුදුන් වහන්සේගේ ප්‍රතිමා තැන්පත් කිරීමයි.

වටපිටාව සහ ඉතිහාසය
මෙහි මුල් පැගෝඩාව ඉදිවූයේ ටෑංහි ගඔෂොං අධිරාජයාගේ (රා. 649–683) පාලන සමයේ ය. එවකට එහි උස 54 m (අඩි 177) විය. තලන ලද පස් සහ බාහිර පාෂාණ මුහුණතකින් යුත් එම ඉදිකිරීම ඉන් දශක පහකට පසු ඇදවැටිණි. 704 වර්ෂයේ දී වූ සේටියෑන් නම් රජකරන අධිරාජිනිය විසින් මෙම ස්තූපය නැවත ඉදිකොට එයට අමතර මහල් පහක් එක් කරන ලදී.

1556 දැවැන්ත භූකම්පනයක් හේතුවෙන් ස්තූපයට දැඩිව හානි සිදුවූ අතර එහි උස මහල් තුනකින් අඩු විය. ඒ අනුව එහි වත්මන් උස වන මහල් සතක් දක්වා එය පත් විය.

මෙම ව්‍යූහය බටහිරට මඳක් (අංශක කිහිපයක්) ආනතව පිහිටා ඇත. මෙයට සම්බන්ධ තවත් ගොඩනැගිල්ලක් වන 8වන සියවසේ ඉදිවූ ෂ්'ආන්හි කුඩා වල් පාත්ත ස්තූපයට 1556 භූමිකම්පාවෙන් එතරම් හානියක් සිදුනොවිණි (තවමත් ප්‍රතිසංස්කරණය කොට නොමැත). මිං රාජවංශ (1368–1644) සමයේදී මහා වල් පාත්ත ස්තූපය පුළුල් ලෙස ප්‍රතිසංස්කරණය කෙරිණි. 1964දී එය නැවත පිළිසකර කෙරිණි. වර්තමානයේ මෙම ස්තූපයේ උස 64 m (අඩි 210) වේ. එහි මුදුනේ සිට මුළු ෂි'ආන් නගරයම මනාව දැකගත හැක.

මෙම කුළුණ දා චි'එන් විහාර සංකීර්ණය ඇතුළත පිහිටා ඇත . ෂි'ආන් මෙට්‍රෝහි 3වන තීරුවේ දා යැන් ටා ස්ථානයේ සිට මේ වෙත ළඟා විය හැක. මෙහි එක් පිවිසුමක් උතුරු චතුරස්‍රයේ ඊසානදිග අන්තයෙහි පිහිටා ඇත. මෙහි නව පිවිසුමක් උතුරු චතුරස්‍රයේ වයඹදිග අන්තයෙහි විවෘත කිරීමට නියමිත ය.

ගැලරිය

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්
Benn, Charles (2002). China's Golden Age: Everyday Life in the Tang Dynasty. Oxford: Oxford University Press.
Ingles, O.G. "Impressions of a Civil Engineer in China," The Australian Journal of Chinese Affairs (Number 7, 1982): 141–150.
Heng Chye Kiang. (1999). Cities of Aristocrats and Bureaucrats: The Development of Medieval Chinese Cityscapes. Singapore: Singapore University Press. .
Watson, William. (2000). The Arts of China to A.D. 900. New Haven: Yale University Press. .

ෂාන්සිහි බෞද්ධ විහාරස්ථාන
ෂි'ආන්හි ගොඩනැගිලි සහ ව්‍යූහ
චීන ස්තූප
ටෑං රාජවංශ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
7වන සියවසේ බෞද්ධ විහාරස්ථාන
7වන සියවසේ නිමකෙරුණු කුළුණු
652 ස්ථාපිත කිරීම්
8වන සියවසේ බෞද්ධ විහාරස්ථාන
704
ෂාන්සිහි ප්‍රධාන ජාතික ඓතිහාසික සහ සංස්කෘතික අඩවි
වූ සේටියෑන්
චීනයේ ලෝක උරුම අඩවි
ෂි'ආන්හි සංචාරක ආකර්ෂණයන්

මහා වල් පාත්ත ස්තූපය


Maria Gaetana Agnesi (Milano, 16. svibnja 1718. – Milano, 9. siječnja 1799.) je bila talijanska matematičarka.

Životopis
Radila je kao sveučilišna profesorica u Bologni i članica tamošnje Akademije; njezine Osnove analitike za talijansku mladež (Istituzioni analitiche ad uso della gioventù italiana, 1748.) jedan su od prvih sustavnih prikaza integralnog i diferencijalnog računa. Zalagala se za obrazovanje žena. Po njoj su nazvani algebarska krivulja Agnesina versiera, krater na Veneri (Agnesi) i planetoid (16765 Agnesi).

Izvori

Vanjske poveznice

Talijanski matematičari
Životopisi, Milano

Maria Gaetana Agnesi


ديفيد الرابع أو ديفيد الباني (1073 – 1125) كان ملك جورجيا من عام 1089 إلى 1125، وهو من أسرة باجراتيوني. يعتبر ديفيد الرابع أعظم وأشهر حاكم في تاريخ جورجيا.

أبرز إنجازاته طرد الأتراك السلاجقة من البلاد، حقق أكبر انتصاراته عليهم في معركة ديدجوري عام 1121. مكنته إصلاحاته في الجيش والإدارة من توحيد البلاد وإخضاع معظم أراضي القوقاز لسيطرة جورجيا. كان ديفيد الرابع أيضا مسيحيا متدينا وصديقا لرجال الكنيسة، وراعيًا للثقافة المسيحية، مجدته الكنيسة الجورجية الأرثوذكسية.

مراجع

أشخاص من كوتايسي
سلالة باغراتيوني الحاكمة
قديسون جورجيون
قديسون في القرن 12
ملوك أرثوذكس
ملوك جورجيا
مواليد 1073
مواليد في كوتايسي
وفيات 1125
وفيات في تبليسي

ديفيد الرابع


Crkva sv. Katarine, rimokatolička crkva na Badiji. Podignuta je u 16. stoljeću, u isto vrijeme kad i crkva Gospe od Milosti (Gospe Milosrdne). Podignuta je na najvišem vrhu otoka. Građena je s prelomljenim vodom na brodom i nad pravokutnom apsidom. U potpunosti je opustošena nakon oduzimanja Badije franjevcima Odlukom (na zahtjev vojnih vlasti) Predsjedništva vlade NR Hrvatske od 12. prosinca 1949. godine.

Izvori

Katoličke crkve u Hrvatskoj
Badija

Crkva sv. Katarine na Badiji


The Full Gospel Fellowship of Churches and Ministers, International (FGFCMI), also known simply as The Fellowship, is a fellowship of like-minded Pentecostal churches and ministers.

The Fellowship was formed from the common thought of some 100 ministers in the Voice of Healing movement that began in 1948.

On September 18 and 19, 1962 Gordon Lindsay, who was a prominent voice in the movement at the time, held a convention at the Baker Hotel in Dallas for interested ministers.  Plans were laid and the Full Gospel Fellowship of Churches & Ministers International was born. Temporary officers were elected to serve until the great National Convention in latter part of June 1963. John Mears President, J.C. Hibbard Vice-President, Gordon Lindsay Secretary-Treasurer, W. A. Raiford Executive Secretary. June 28, 1963, A. C. Valdez was elected president.

The implication of the terminology Full Gospel is that many
mainline denominations leave out parts of the gospel - such as miracles,
speaking in tongues, divine healing,  while the Full Gospel maintains
it in its entirety and for every aspect of the individual.

Though its full constitutional name is still the Full Gospel Fellowship of Churches & Ministers International, its shortened name for common use is
The Fellowship.  The Fellowship maintains offices in Irving, Texas. In 2006, there were 902 participating churches with 414,100 members.

External links
Official Web Site

References

Handbook of Denominations in the United States, by Frank S. Mead, Samuel S. Hill, and Craig D. Atwood

Finished Work Pentecostals
Pentecostal denominations

The Fellowship (FGFCMI)


"Ey Irân" (, ) is an Iranian patriotic song that serves as the country's unofficial national anthem. The music was composed by Ruhollah Khaleqi, and the lyrics were written by Hossein Gol-e-Golab. This anthem was first performed by Gholam-Hossein Banan.

History

The song's history dates back to World War II in Iran. In September 1941, the Allied Forces occupied the country following the Anglo-Soviet invasion of Iran. The idea of this poem inspired the poet when he saw the Allied flags waving from the military barracks and the deplorable situation of the country. One day when visiting Khaleqi, Gol-e-Golab witnessed a clash between two Iranian and British soldiers. When Gol-e-Golab recounted the incident, he wanted to write a poem to keep Iran and the Iranian spirit alive in it. Khaleqi decided to compose the song and Banan would sing the poem.

Gol-e-Golab was inspired to write this song by his patriotism. He was quoted as saying:

"Ey Irân" served as the country's de facto national anthem for a brief period with the establishment of Iran's interim government following the Iranian Revolution in 1979.

Performances
Its first performance was held for two consecutive nights on 27 October 1944 in the military primary school, performed by Banan on Istanbul Street. "Ey Irân" garnered a lot of popularity that listeners demanded its repetition; thus, it was renewed three times. The reception and impact of this anthem caused the then minister of culture to invite the musicians to the Sound Broadcasting Center to record a page of it and broadcast it daily on Radio Tehran.

After the Revolution of 1979, several people were imprisoned for collaborating in the preparation of this anthem, and singing it was considered a crime, but after a while, it was used to inspire soldiers in the Iran–Iraq War.

In 1990, Golnoush Khaleghi, the daughter of Ruhollah Khaleqi, who was in Tehran for the 25th anniversary of her father's death, re-arranged the anthem for orchestra, solo and group singing, which was released on the album May Nab by Sorush Publications. The monologue in this version is performed by Rashid Vatandust.

Lyrics

Persian original

English translation
An English translation can be found here.

See also
 National Anthem of the Islamic Republic of Iran

Notes

References

External links
Ey Irân,  Ruhollâh Xâleqi (music), Hossein Golgolâb (lyrics), Golnuš Xâleqi (arrangement, 1991)
Thousands of Persians sing EY IRÂN in the Nôruz Concert, Oberhausen Arena, March 2014 (VIDEO)
Original version of EY IRÂN anthem with the complete lyrics in Persian
Ey Irân, Ey Irân Video by Daryâ Dâdvar 2007.
Ey Irân performed by Zoroastrian Gatha Group, MPEG audio.

Historical national anthems
Iranian patriotic songs
Asian anthems
1944 songs
Songs about Iran
Songs of World War II

Ey Iran


John Singer Sargent (/ˈsɑrdʒənt/; ) a fost un artist american, considerat cel mai mare pictor de portrete al generației sale, operele sale evocând luxul epocii Edwardiene. În cariera sa, a creat aproximativ 900 de picturi în ulei și mai mult de 2.000 de acuarele, precum și nenumărate schițe și desene în cărbune.

Sargent s-a bucurat de recunoaștere internațională ca pictor de portrete, deși nu fără controverse și critici; o exla Paris Salon, Portret de Doamnă X, a fost destinat să-și consolideze poziția ca o societate pictor, dar s-a dus într-un scandal în loc. De la începutul munca lui a fost caracterizată de remarcabilă tehnică a instalației, în special în capacitatea lui de a trage cu o perie, care în anii de mai târziu a inspirat admirație precum și critici pentru un presupus superficialitate. Lui a comandat lucrări au fost în concordanță cu grand mod de portrete, în timp ce lui informale studii și picturi peisaj afișează o familiaritate cu Impresionismul. Mai târziu în viață Sargent și-a exprimat ambivalența cu privire la restricțiile formale portret de muncă, și și-a dedicat mare parte din energie pentru a murală pictură și lucru en plein air. El a trăit majoritatea vieții sale în Europa. Istoricii de artă, în general, ignorat de societate artiști, cum ar fi Sargent până la sfârșitul secolului 20.

Începuturi
Sargent este descendent al lui Epes Sargent, un lider militar și jurist. Înainte de nașterea lui John, tatăl său, FitzWilliam (n. 1820 Gloucester, Massachusetts), era un chirurg oftalmolog la Spitalul Wills Eye din Philadelphia. După ce sora mai mare a lui John a murit la vârsta de doi ani, mama sa, Mary (născută Singer), a suferit o cădere nervoasă, iar cuplul a decis să meargă în străinătate pentru a se recupera. Au rămas expatriați nomazi pentru tot restul vieții lor. Deși instalați în Paris, părinții lui Sargent se mutau în mod regulat, odata cu schimbarea anotimpurilor, la mare și la munte în Franța, Germania, Italia și Elveția. În timp ce Mary era însărcinată, s-au oprit în Florența, Toscana, din cauza unei epidemii de holeră. Acolo s-a născut pictorul în 1856. Un an mai târziu, sora lui s-a născut. După nașterea ei, FitzWilliam a demisionat de la postul său din Philadelphia și a dat ascultare rugăminților soției de a rămâne în străinătate. Au trăit modest pe o mică moștenire pe fondul unor economii, trăind o viață liniștită alături de copiii lor. Li s-au mai născut încă patru copii în străinătate, dintre care doar doi au trecut de copilărie.

Deși tatăl său i-a fost un profesor de subiecte de bază, tânărul Sargent a fost un copil neascultător, mai interesat de activități în aer liber decât studiu. Mama sa era convinsă că călătoriile prin Europa, vizitarea de muzee și biserici, i-ar oferi tânărului Sargent un nivel satisfăcător de educație, multe încercări de a-l școli în mod formal  eșuând. Mama lui era un bun artist amator și tatăl său era un bun ilustrator medical.De timpuriu, ea i-a dat carnețele pentru desen și l-a încurajat. Tânărul Sargent lucra cu grijă la desenele lui, și copia cu entuziasm imagini cu nave și peisaje detaliate din paginile publicației The Illustrated London News. FitzWilliam însă spera că interesul fiului său față de nave și mare l-ar putea conduce spre o cariera navală.

Când acesta avea treisprezece ani, mama sa spunea că John "schițează destul de bine, și are <<un ochi>> remarcabil. Dacă ne-am putea permite să-l dăm la lecții, ar putea fi în curând un artist." Tot atunci el a primit niște lecții de pictat în acuarelă de la Carl Welsch, un peisagist german. Deși educația lui a fost departe de a fi completă, Sargent a devenit un tânăr extrem de inteligent și cosmopolit, realizat în artă, muzică și literatură. Acesta era fluent în limba franceză, italiană și germană. La șaptesprezece ani, Sargent a fost descris ca "plin de voință, curios, hotărât și puternic", "totuși timid, generos și modest". A fost bine familiarizat cu mulți dintre marii maeștri, după cum a scris în 1874: "Am învățat în Veneția să îl admir foarte mult pe Tintoretto și să îl consider, poate, secund numai raportat la Michelangelo și Tițian."

Lucrări

Portrete

Secolul al XIX-lea

La începutul anilor 1880, Sargent a expus portrete cu regularitate la Salon, acestea fiind în mare parte reprezentări în mărime naturală ale unor femei, cum ar fi Madame Edouard Pailleron (1880) și Madame Ramon Subercaseaux (1881). El a continuat să primească notificări pozitive din partea criticilor.

Cele mai bune portrete ale sale dezvăluie individualitatea și personalitatea modelului ce pozează; admiratorii lui cei mai înfocați cred că Sargent este egalat în această privință numai de Velázquez, care a fost unul dintre cele mai mari influențe ale sale. Una dintre cele mai expuse și mai iubite opere ale sale din acea perioadă este Doamna cu Trandafiri (1882), un portret al lui Charlotte Burckhardt, o prietenă apropiată și cu posibile implicații romantice.

Cel mai controversat, Portretul Doamnei X (Madame Pierre Gautreau) (1884) este considerat acum una dintre cele mai bune lucrări ale sale, și fiind favoritul artistului; Acesta a declarat în 1915: "cred că acesta este cel mai bun lucru pe care l-am făcut." Când a fost dezvelit la Salonul din Paris în 1884, a stârnit o reacție atât de negativă încât probabil a determinat mutarea artistului la Londra. Pictura nu a fost comandată de către model, ci el a urmărit-o pentru posibilitatea realizării portretului, spre deosebire de majoritatea portretelor realizate de el, în care clienții l-au căutat. Sargent a scris unei cunoștințe comune:

Finalizarea picturii a durat mai bine de un an. Prima versiune a portretului Doamnei Gautreau, cu faimoasul decolteu adânc, pielea alb-pudrată, și capul întors în mod arogant, reprezentând-o în mod intenționat într-o rochie sugestivă cu o singură bretea lăsată pe umăr, ceea ce a potențat efectul general, mai îndrăzneț și mai senzual. Sargent a repictat breteaua buclucașă într-o încercare de a încerca să atenueze furorile, dar dauna a fost făcută deja. Comenzile din Franța se împuținau și Sargent i-a destăinuit prietenului său Edmund Gosse în 1885 că din acest motiv a contemplat renunțarea la pictura, în favoarea muzicii sau a afacerilor.

În 1907, la vârsta de 51 de ani, Sargent și-a închis oficial studioul. Ușurat, a afirmat că "Pictarea unui portret ar fi destul de amuzantă dacă pictorul nu ar fi fost forțat să vorbească în timp ce lucrează ... Ce neplăcere să trebuiască să distrezi modelul ce pozează și să arăți fericit când te simte mizerabil". În același an, Sargent a pictat autoportretul său modest și serios, ultimul, pentru colecția de autoportrete celebră a Galeriei Uffizi din Florența, Italia.

Acuarele

În lunga sa carieră Sargent a pictat mai mult de 2.000 de acuarele, care acoperă peisaje  dinspre spațiul rural englezesc spre Veneția spre Tirol, Corfu, Orientul Mijlociu, Montana, Maine și Florida.  Fiecare destinație a oferit stimulente picturale și comori artistului.  Chiar și în timpul liber, scăpat de presiunile atelierului, a pictat cu o intensitate neliniștită, desenând adesea de dimineață până seara.

Sutele sale acuarele din Veneția sunt deosebit de notabile, multe făcute din perspectiva unei gondole.  Culorile sale erau uneori extrem de vii și, după cum un comentator a observat: "Totul este redat cu intensitatea unui vis".  În Orientul Mijlociu și în nordul Africii, Sargent a pictat beduini, ciobani și pescar. În ultimul deceniu al vieții sale, a produs multe acuarele în Maine, Florida și în Occidentul American, reprezentând faună, floră și popoare native.

Ultimii ani și moartea

În 1922, Sargent a fondat, împreună cu Edmund Greacen, Walter Leighton Clark și alții, Galeriile de Artă Grand Central din New York.   Sargent a participat activ la galerii și la academia lor, Școala de Artă Grand Central, până la moartea sa în 1925.  Galeriile au ținut o mare expoziție retrospectivă a operei lui Sargent în 1924.   El s-a întors apoi în Anglia, unde a murit pe 14 aprilie 1925 din cauza unei boli de inimă.   Sargent este îngropat în Cimitirul Brookwood din apropiere de Woking, Surrey.

Expozițiile memoriale ale operei lui Sargent au avut loc la Boston în 1925, la Muzeul Metropolitan de Artă din New York și la Academia Regală și la Galeria Tate din Londra în 1926.  Galeriile Grand Central au organizat de asemenea o expoziție postumă în 1928 a unor schițe și desene de pe parcursul întregii sale cariere, nemaivăzute până atunci.

Relațiile și viața personală

Sargent a fost un burlac pe toată durata vieții, cu un cerc larg de prieteni.  Biografii l-au portretizat odată ca fiind serios și reticent.   Cu toate acestea, recent se sugerează că a fost un om privat, complex și pasionat, cu o identitate homosexuală care i-a modelat arta.    Această viziune se bazează pe prietenii și asociațiile sale; distanța totală ademenitoare a portretelor sale; modul în care lucrările sale provoacă noțiunile secolului al XIX-lea cu privire la diferența de gen;  nudurile sale erotice, ignorate anterior; și unele portrete de sex masculin sensibile și erotice, inclusiv cele ale lui Thomas E. McKeller, Bartholomy Maganosco, Olimpio Fusco  și cele ale artistului aristocrat Albert de Belleroche, care a fost expus în sala sa de mese din Chelsea.    Sargent a avut o prietenie romantică intensă și de lungă durată cu Belleroche, despre care se spune că Sargent l-ar fi putut poate folosi ca model pentru Doamna X.

S-a sugerat că reputația lui Sargent în anii 1890 drept "pictorul evreilor" s-ar fi datorat empatiei sale și complicității de a se bucura de alteritatea lor socială reciprocă.   O astfel de clientă, Betty Wertheimer, a scris că atunci când era la Veneția, Sargent "era interesat doar de gondolieri venețieni".    Pictorul Jacques-Émile Blanche, care a fost unul dintre primele sale modele, a spus după moartea lui Sargent că viața sa sexuală "era notorie în Paris și în Veneția, pozitiv scandaloasă.  El a fost un homosexual frenetic. "   Adevărul despre acest lucru nu poate fi stabilit niciodată.

Au existat multe prietenii cu femei: s-a sugerat că cele cu modelele sale, Rosina Ferrara , Amélie Gautreau și Judith Gautier, ar fi putut escalada la romantism.   Pe când era tânăr, Sargent, de asemenea, a curtat-o pentru o perioadă pe Louise Burkhardt, modelul pentru Domnișoara cu Trandafir.

Referințe

Nașteri în 1856
Nașteri pe 12 ianuarie
Decese în 1925
Decese pe 14 aprilie
Americani expatriați în Franța
Oameni din Florența
Pictori americani din secolul al XIX-lea
Pictori americani din secolul al XX-lea

John Singer Sargent


Cueva de los Tayos (espanhol, "Caverna dos Oilbirds") é uma caverna localizada nas encostas orientais da Cordilheira dos Andes, na província de Morona-Santiago, no Equador. Às vezes é chamada de Cueva de los Tayos de Coangos (o Río Coangos fica próximo).

A caverna é nomeada após as aves noturnas chamadas "oilbirds" (Steatornis caripensis) que habitam a caverna. Estes pássaros são únicos porque são as únicas aves noturnas que usam ecolocalização para se orientar no escuro.

Localização
A Cueva de los Tayos está localizada na província de Morona-Santiago, no Equador, nas encostas orientais da Cordilheira dos Andes. A caverna fica a 2 quilômetros (1,2 milhas) ao sul do rio Santiago e 800 metros (2.600 pés) a oeste do rio Coangos. A entrada principal da caverna está situada a uma altitude de cerca de 800 metros (2.600 pés) em camadas finas de calcário e xisto, dentro de uma floresta tropical no fundo de um vale seco.

A Cueva de los Tayos é a caverna mais longa do Equador, com 4,6 quilômetros (2,9 mi) de passagens espaçosas e uma câmara medindo 90 por 240 metros (300 por 790 pés). A maior das três entradas é um poço de 65 metros (213 pés) de profundidade. A caverna tem um alcance vertical de 201 metros (659 pés) com seu ponto mais baixo terminando em um carter.

O acesso à caverna é restrito e é necessário obter permissão para visitá-la. Para conseguir a permissão, é preciso pagar uma taxa destinada a melhorar as comunidades e obter a autorização na Federação Interprovincial de Centros Shuar (FICSH) em Sucúa, Equador.

A Cueva de los Tayos é usada pelo povo nativo Shuar, que desce na caverna a cada primavera usando escadas de videira e tochas de bambu para coletar pássaros do óleo incipientes ("guácharos" ou "tayos" em espanhol). As referências escritas à caverna remontam a 1860 e foram visitadas por garimpeiros e militares na década de 1960.

História
é uma caverna localizada na província de Morona-Santiago, no Equador. A caverna foi descoberta pelos nativos Shuar, que desciam na caverna a cada primavera para coletar filhotes de pássaros do óleo, uma espécie de ave noturna que habita a caverna. A caverna era usada pelos Shuar como um local sagrado e era considerada uma passagem para o submundo.

A primeira referência escrita à caverna remonta a 1860, quando foi visitada por exploradores europeus. Durante a década de 1960, a caverna tornou-se mais conhecida no mundo ocidental graças a expedições lideradas pelo explorador e engenheiro austríaco Juan Moricz, que tinha um grande interesse na região e em culturas antigas. Moricz acreditava que a caverna continha evidências de uma civilização antiga e realizou várias expedições na região em busca de provas de sua teoria.

As expedições de Moricz, foram bem-sucedidas em descobrir novas áreas da caverna e colecionar amostras de artefatos, como cerâmicas e ferramentas de pedra, que sugeriam a presença de atividade humana na caverna. No entanto, Moricz nunca encontrou evidências concretas de uma civilização antiga na caverna.

Após a morte de Moricz em 1991, a caverna continuou sendo um local de interesse para cientistas e exploradores. Em 2008, uma expedição liderada pela National Geographic Society realizou uma nova medição da caverna, confirmando sua extensão e características geológicas.

Hoje em dia, a caverna é usada principalmente para fins turísticos, com visitas regulares de pessoas que querem explorar a beleza natural e os mistérios da Cueva de los Tayos. A caverna também é importante para os nativos Shuar, que ainda a utilizam como um local sagrado e de coleta de pássaros do óleo. A preservação da caverna é uma preocupação constante das autoridades locais e organizações de proteção ambiental.

Hoje, a Cueva de los Tayos é um local turístico popular e também continua a ser um importante local de estudo para os cientistas. Seu passado fascinante e sua beleza natural fazem dela um local único e valioso para a humanidade.

O Ouro dos Deuses
Uma expedição de 1969 à caverna é descrita no livro de Pino Turolla, de 1970, Além dos Andes. Erich von Däniken escreveu em seu livro de 1973, O Ouro dos Deuses, que János Juan Móricz (1923-1991) havia afirmado ter explorado a Cueva de los Tayos em 1969 e descoberto montes de ouro, esculturas incomuns e uma biblioteca de metal. Esses itens teriam sido encontrados em túneis artificiais que teriam sido criados por uma civilização perdida com a ajuda de seres extraterrestres. Von Däniken já havia afirmado em seu livro de 1968, Eram os Deuses Astronautas?, que seres extraterrestres estiveram envolvidos em civilizações antigas.

Expedição BCRA de 1976
Como resultado das afirmações publicadas no livro de von Däniken, uma investigação da Cueva de los Tayos foi organizada por Stan Hall da Escócia, em 1976. Uma das maiores e mais caras explorações de cavernas já realizadas, a expedição envolveu mais de cem pessoas, incluindo especialistas em diversas áreas, militares britânicos e equatorianos, uma equipe de filmagem e o ex-astronauta americano Neil Armstrong. A equipe também incluiu oito experientes espeleólogos britânicos que exploraram minuciosamente a caverna e realizaram uma pesquisa precisa para produzir um mapa detalhado da mesma. Não havia evidências das afirmações mais exóticas de Von Däniken, embora algumas características físicas da caverna fossem semelhantes às suas descrições e alguns itens de interesse zoológico, botânico e arqueológico tenham sido encontrados. O pesquisador líder encontrou-se com a fonte indígena de Moricz, que afirmou que haviam investigado a caverna errada e que a verdadeira caverna era secreta.

Expedições 2006-2009

Como amigo e discípulo dos principais protagonistas e descobridores das cavernas (década de 1960), o explorador e cineasta argentino Alex Chionetti realizou uma série de expedições entre 2006 e 2009. Em 2007, ele alcançou as profundezas da principal caverna (a Cueva del Río Coangos) após vários meses de ida e volta pela selva e hostilidades dos povos indígenas locais.

Chionetti descobriu figuras de animais ao longo dos rios subterrâneos no sistema de cavernas Pastaza Tayos, assim como uma gravação em uma pátina de ouro representando um duplo quadrilátero. Também em Coangos, ele foi o primeiro a registrar digitalmente o agora chamado Portão de Entrada Moricz (anteriormente de Von Daniken), destacando o que é chamado de "pedra fundamental", um detalhe arquitetônico que provaria que partes da estrutura foram construídas ou adaptadas à paisagem ou ambiente natural das cavernas.

O explorador argentino, colocou o lugar no mapa (2010) ao atuar como produtor consultor para a série 'Ancient Aliens' (History Channel, Promoeteous Entertainment).

Em seu livro de best-seller "Mistérios das Cavernas Tayos", Chionetti narra sua emocionante exploração e odisseia de sobrevivência quando um grupo nativo Shuar decidiu atacar seu grupo depois de deixar as cavernas. A imprensa americana cobriu a história na primeira página, descrevendo Chionetti como um verdadeiro Indiana Jones, lutando pela selva amazônica e perseguido como o lendário explorador do cinema.

Rumo ao Desconhecido (Expedição de 2018)
Em 31 de janeiro de 2018, a Caverna de Tayos foi destaque no 6º episódio da 4ª temporada de "Expedition Unknown", intitulado "Hunt for the Metal Library". O programa acompanhou a expedição liderada pelo explorador Josh Gates e sua equipe, que se dirigiu ao Equador para explorar as profundezas da caverna.

Para a expedição, a equipe de Gates contou com a ajuda de um guia local da tribo Shuar e de Eileen Hall, filha de Stan Hall, líder da expedição de 1976 que investigou a caverna após as alegações de Von Däniken. A equipe teve que superar vários obstáculos, como atravessar rios caudalosos, enfrentar condições climáticas adversas e desbravar a densa floresta equatorial para chegar à entrada da caverna.

Uma vez dentro da caverna, a equipe enfrentou desafios ainda maiores, como o labirinto de passagens e a escuridão total. Eles usaram tecnologia avançada, como drones e equipamentos de escaneamento a laser, para ajudá-los a mapear e explorar a caverna.

Embora a equipe tenha encontrado algumas evidências interessantes de atividade humana na caverna, como antigas ferramentas de pedra e cerâmicas, eles não encontraram nenhuma biblioteca de metal. ou outras evidências de uma civilização avançada. No entanto, a expedição foi considerada um sucesso, já que conseguiu explorar áreas da caverna que nunca haviam sido exploradas antes e ajudou a lançar luz sobre os mistérios e lendas que cercam a Caverna de Tayos.

Após a exaustiva e arriscada expedição às cavernas nas profundezas das selvas equatorianas, o renomado explorador Josh Gates e dois membros de sua equipe da Expedição Desconhecida relataram ter contraído uma doença desconfortável e preocupante: a histoplasmose, uma infecção fúngica comumente transmitida pelas fezes de morcegos.

A histoplasmose é uma doença respiratória causada pelo fungo Histoplasma capsulatum, que cresce em solos úmidos ricos em nitrogênio devido à presença de excrementos de morcegos, aves e outros animais. Quando as fezes secam e são perturbadas, os esporos do fungo podem ser inalados e causar a infecção.

Após a expedição, Josh Gates e sua equipe foram submetidos a testes médicos, e os resultados indicaram a presença de anticorpos para o Histoplasma capsulatum em seus sistemas. Felizmente, com o tratamento médico adequado, eles conseguiram se recuperar completamente da doença.

Biblioteca de metal
A biblioteca de metal é um dos principais objetos de interesse relacionados à Cueva de los Tayos, uma caverna localizada na floresta amazônica do Equador. Segundo a teoria de Erich von Däniken, um escritor suíço conhecido por suas especulações sobre a possibilidade de contato entre seres humanos antigos e seres extraterrestres, a biblioteca é composta por placas metálicas com inscrições que contêm conhecimento avançado. A existência desta biblioteca de metal foi relatada pela primeira vez em 1973, no livro "O Ouro dos Deuses", de von Däniken.

Desde então, a existência desta biblioteca tem sido objeto de controvérsia e muitas expedições foram organizadas para tentar encontrá-la. No entanto, até hoje, não há evidências concretas que comprovem a existência da biblioteca de metal. Muitas pessoas acreditam que a teoria de von Däniken é infundada e que a biblioteca é uma invenção. Outros argumentam que a biblioteca pode existir, mas que ainda não foi encontrada.

Apesar das divergências de opinião, a biblioteca de metal continua a intrigar muitas pessoas, e a Cueva de los Tayos permanece como um local de grande interesse arqueológico e histórico.

Ver também
Paititi

Akakor

El dourado

Cavernas do Equador
Arqueologia do Equador
Pseudoarqueologia

Cueva de los Tayos


Botrychium is a genus of ferns, seedless vascular plants in the family Ophioglossaceae. Botrychium species are known as moonworts. They are small, with fleshy roots, and reproduce by spores shed into the air. One part of the leaf, the trophophore, is sterile and fernlike; the other, the sporophore, is fertile and carries the clusters of sporangia or spore cases.  Some species only occasionally emerge above ground and gain most of their nourishment from an association with mycorrhizal fungi.

The circumscription of Botrychium is disputed between different authors; some botanists include the genera Botrypus and Sceptridium within Botrychium, while others treat them as distinct. The latter treatment is provisionally followed here.

Taxonomy

  – pointed moonwort
  – Alaska moonwort
  – upswept moonwort, triangle-lobed moonwort, upward-lobed moonwort
  – northern moonwort
  – prairie moonwort, prairie dunewort, Iowa moonwort
  – dainty moonwort, crenulate moonwort
  – thin-leaved moonwort
 Botrychium dusenii (Christ 1906) Alston 1960
  – reflected grapfern
 Botrychium furculatum Popovich & Farrar 2020
  – Frenchman's Bluff moonwort
  – western moonwort
  – triangle moonwort, triangle grapefern, lance-leaved grapefern
 Botrychium lineare  – skinny moonwort, narrowleaf grapefern
 Botrychium lunaria  – common moonwort, grapefern moonwort
 Botrychium matricariifolium  – daisy-leaved moonwort, matricary grapefern, matricary moonwort, chamomile grapefern
 Botrychium michiganense Wagner ex Gilman, Farrar & Zika 2015 (Michigan moonwort)
 Botrychium minganense  – Mingan's moonwort
 Botrychium montanum  – western goblin, mountain moonwort
 Botrychium mormo  – little goblin moonwort
 Botrychium neolunaria  – common moonwort
 Botrychium onondagense
 Botrychium pallidum  – Pale moonwort
 Botrychium paradoxum  – paradox moonwort, peculiar moonwort
 Botrychium pedunculosum  – stalked moonwort
 Botrychium pinnatum  – northern moonwort
 Botrychium pseudopinnatum  – false northwestern moonwort, false daisy-leaved grapefern
 Botrychium pumicola  – pumice moonwort, pumice grape-fern
 Botrychium simplex  – least moonwort, little grapefern, least grapefern
 Botrychium socorrense  – Isla Socorro moonwort
 Botrychium spathulatum  – spatulate moonwort, spoon-leaved moonwort
 Botrychium sutchuanense Chien & Chun 1959
 Botrychium tolucaense Wagner & Mickel 2004
 Botrychium tunux  – moosewort
 Botrychium × watertonense  – Waterton grapefern
 Botrychium yaaxudakeit  – giant moonwort, Yakutat moonwort

Conservation

Moonworts can be found in many environments, including prairies, forests, and mountains.  While some Botrychium species are quite rare, conservation efforts can be difficult.  Determining the rarity of a species is complicated by the plants' small leaves, which stand only 2-10 centimeters above the soil.  Even more of a challenge in obtaining an accurate population count is the genus's largely subterranean life cycle.  The vast majority of any one population of moonworts actually exists below ground in banks consisting of several types of propagules.  One type of propagule is the ungerminated spores, which must percolate through the soil beyond the reach of light in order to germinate.  This presumably increases the probability that the spore will be in range of a mycorrhizal symbiont before it produces the tiny, roughly heart-shaped gametophyte, which also exists entirely below ground.  Finally, some species produce gemmae, a form of asexual propagation achieved by budding of the root.

Juvenile and dormant sporophytes can also be hidden in the soil for long periods of time.  Mature sporophytes do not necessarily produce a leaf annually; they can remain viable underground for up to 10 years without putting up a photosynthetic component.  This feat is made possible by their dependence on symbiotic partnership with AM fungi of the genus Glomus, which supply most fixed carbon for growth and reproduction.

This mycorrhizal dependence has also made lab cultivation of moonworts difficult.  Thus far, only germination of the gametophyte has been successful.

References

External links

  USDA Plants Profile for Botrychium (grapefern)
 Efloras.org: Flora of North America, treatment of genus Botrychium
 ITIS.gov: List of Botrychium species — with species links.

Fern genera
Ferns of the Americas
Ferns of the United States
Taxa named by Olof Swartz

Botrychium


Roditelji u akciji (skraćeno Roda) je udruga građanki i građana osnovana 5. rujna 2001. godine sa sjedištem Zagrebu. S misijom mijenjanja društva u odgovorno prema djeci, roditeljima, budućim roditeljima i obiteljima - informiranjem, educiranjem, aktivnim zagovaranjem i sudjelovanjem u procesima promjene, kao i poticanjem roditelja i ostalih društvenih skupina na preispitivanje postojećeg stanja i sudjelovanja.

Udruga je članica međunarodnih organizacija: IBFAN - International Baby Food Action Network, Fertility Europe, ENCA - The European Network of Childbirth Associations i COPE - Children Of Prisoners Europe, a u Hrvatskoj je članica Inicijative koja se zalaže za sustavno i kvalitetno uvođenje odgoja i obrazovanja za ljudska prava i demokratsko građanstvo u odgojno-obrazovni sustav - GOOD Inicijativa. Predsjednica udruge je Marija Renić.

Povijest

Područja rada
Udruga se zauzima za dostojanstvenu trudnoću, roditeljstvo i djetinjstvo u Hrvatskoj. Prepoznata je u javnosti u područjima ostvarivanja prava na adekvatnu rodiljnu naknadu i prava na rodiljni i roditeljski dopust, medicinski potpomognutu oplodnju, trudnoće i poboljšanja uvjeta rađanja, promociji, edukaciji i savjetovanju o dojenju, edukaciji i podršci roditeljima i budućim roditeljima, sigurnosti djece u prometu te zagovaranju prava djeteta i roditelja za vrijeme bolničkog liječenja djeteta.

Udruga je osnovač društvenog poduzeća Rodin let d.o.o.u prosincu 2012.godine, kao nastavak socijalno- poduzetničkog projekta šivanja i prodaje platnenih pelena i majica s originalnim natpisima. Poduzeće djeluje putem web-trgovine.

Članstva u međunarodnim i domaćim organizacijama
Roda je članica sljedećih međunarodnih organizacija:

- IBFAN - International Baby Food Action Network

- Fertility Europe

- ENCA - The European Network of Childbirth Associations

- COPE - Children Of Prisoners Europe

Izvori
https://www.roda.hr/udruga/o-rodi/o-udruzi-roda/
Udruge za zaštitu ljudskih prava
Ginekologija i porodništvo
Medicinska etika i deontologija

Roditelji u akciji (udruga)


Zerfaliu (sardisk: Tzorfolìu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 15 meters højde og har 1.092 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 15,56 km² og grænser til kommunerne Ollastra, Paulilatino, Simaxis, Solarussa og Villanova Truschedu.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Zerfaliu


Šazilije su derviši šazilijskog tarikata (derviškog reda) koji je osnovao Ebu Hasan Eš-Šazili. Ovo je najpopularniji derviški red u sjevernoj Africi. Njihovi pripadnici također vjeruju da je Ebu Hasan Eš-Šazili iz izravne Poslanikove loze.

Vanjske povezice
 Sve podjele u islamu (V)

Derviški redovi

Šazilije


Mrs. Miniver er en amerikansk film fra 1942 instrueret af William Wyler. Filmen er baseret på Jan Struthers fiktionelle karakter om fru Miniver, som blev bragt i klummer i The Times. Historierne var inspireret af Struthers familiære oplevelser.

Handling

Selvom hun ikke er så "socialt privilegeret" som i bogen, lever fru Kay Miniver (Greer Garson) i filmversionen stadig et relativt behageligt liv i et hus kaldet "Starlings" i en by udenfor London. Huset har en stor have med en privat hængebro over Themsen.

Hendes mand Clem (Walter Pidgeon) er en succesfuld engelsk arkitekt (trods hans nordamerikanske accent). De har tre børn: de yngste Toby og Judy (Christopher Severn og Clare Sandars), og en ældre søn Vin (Richard Ney), der går på universitetet. De har intensiv hjemmehjælp: Gladys (Brenda Forbes) og kæresten Ada (Marie De Becker).

Da Anden Verdenskrig lurer i baggrunden kommer Vin hjem fra universitetet og møder Carol Beldon (Teresa Wright), barnebarn af den aristokratiske lady Beldon (Dame May Whitty) fra naboen Beldon Hall. Trods Vins idealistiske holdning til klasseforskelle og Carols praktisk altruisme bliver de kærester. De gifter sig til sidst. Mens krigen kommer tættere på, føler Vin, at han skal gøre sin pligt og melder sig til RAF som pilot og får base nær sine forældres hjem.

Clem bruger sin motorbåd til at hjælpe med evakueringen af Dunkerque. Familiescener fra et luftangreb vises, hvor hr. Foley (Reginald Owen), butiksejer og sikkerhedsofficer råder dem til at trække gardinerne for; og de henvises i deres egen hjemmebygget bunker i haven. Kay finder en skadet tysk pilot (Helmut Dantine) i sin have. Hun giver ham mad og plejer ham roligt og tilkalder politiet.

Efter blomsterfestivalskonkurrencen, hvor stationsforstanderen (Henry Travers) rose "Mrs. Miniver" vinder over lady Beldons rose, kører Kay med Carol Vin til hans eskadron, lige som et luftangreb begynder. På vej hjem stopper Kay bilen: Carol bliver skadet af et tysk fly, og hun dør kun få minutter efter, at de er kommet hjem. Befolkningen samles i den sønderbombede kirke, hvor præsten (Henry Wilcoxon) vidner om deres tro i en stærk prædiken.

Menigheden synger "Fremad, kristne soldater", mens fly efter fly ses i V-formation gennem et gabende hul i den udbombede kirke.

Wilcoxon og instruktøren William Wyler skrev og omskrev prædikenen aftenen før sekvensen blev optaget . Den havde så stor betydning, at den blev brugt af præsident Roosevelt, og en del af den blev brugt som folder på flere sprog og udgivet i hele det tyskbesatte territorium.

Eksterne henvisninger

Dramafilm fra USA
Amerikanske film fra 1942
Oscar for bedste film
Film instrueret af William Wyler
Romantiske film fra USA

Mrs. Miniver


The Gulf of Guacanayabo () is a bay along the southern coast of Cuba, bordered by Granma and Las Tunas provinces.

Overview
The largest port on the bay is Manzanillo, and the gulf is bordered to the north-west by the Jardines de la Reina archipelago. Cuba's longest river, the Cauto River, empties in the Gulf of Guacanayabo.

It is also where, in 2005, Hurricane Dennis had its peak effect.

References

Guacanayabo
Geography of Granma Province
Geography of Las Tunas Province

Gulf of Guacanayabo


Takahiro Shimotaira (født 18. december 1971) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol og FC Tokyo.

Han har tidligere trænet Kashiwa Reysol.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Takahiro Shimotaira


Les ruses de l'amour, aussi écrit Ruses d'amour et portant le sous-titre Le procès de Damis, est un ballet en un acte de Marius Petipa, sur une musique d'Alexandre Glazounov, composé en 1898 et portant l'opus 61.

Publié en 1899, le ballet verra sa première mondiale au Théâtre de l'Ermitage de Saint-Pétersbourg, le 29 janvier 1900.

Contexte
En 1899, le chorégraphe et administrateur Ivan Vsevolojski prend la direction du théâtre impérial de l'Ermitage: il charge Petipa de créer trois courts ballets pour la saison 1900-1901 du théâtre de l'Ermitage et auxquels assisterait la cour impériale russe.

Pour ces scénarios, Petipa s'inspire d'une variété de sujets en collaboration avec Alexandre Glazounov et Riccardo Drigo.

Le premier ballet de cette nouvelle trilogie est Les Ruses d'amour (ou Le Procès de Damis) inspiré du style rococo français; sa chorégraphie est notée selon la méthode Stepanov et fait à présent partie de la Collection Sergeyev.

La première de janvier 1900 est assurée par les danseurs étoiles Pierina Legnani (Isabella) et Pavel Gerdt (Damis). Cette version fut aussi dansée la même année avec Olga Preobrazhenskaya en Isabella.

Personnages
 Lucinde, la duchesse;
 Isabelle/Isabella, sa fille;
 Marinette, la soubrette;
 Damis, fiancé d'Isabelle;
 Frontin, valet de Damis;
 Divers invités de Lucinde, amies d'Isabelle, comédiens et villageois.

Argument
Le ballet raconte l'histoire de la fille d'une duchesse, Isabella, qui se déguise en servante pour vérifier si son fiancé, le marquis Damis, l'aime pour elle-même plutôt que pour son titre.

Damis se rend chez la duchesse Lucinda, dont il est fiancé à la fille (Isabella) qu'il n'a jamais rencontré. Isabella met le jeune homme à l'épreuve en échangeant ses vêtements avec sa servante (Marinette) et en tentant de séduire Damis. Damis passe honorablement l'épreuve et reçoit sa main en récompense.

Livret
Introduction
Le rideau se lève sur le décor d'un parc. À gauche: un grand escalier conduit au château de la duchesse; le milieu de la scène représente une pelouse.
Au lever de rideau sont présents plusieurs groupes de danseurs et des jeux dans le style de Watteau.
Ces gens sont invités par la duchesse pour assister aux retrouvailles de sa fille Isabella avec Damis, son fiancé qu'elle ne connaît que de nom. Ils prennent le chocolat sur la pelouse.
Scène I
Récitatif mimique (Gavotte. Musette): Après une brève introduction musicale (récitatif-mimique), Isabella et un jeune comte dansent une gavotte, accompagnés aux luths et musettes par des seigneurs invités.
Sarabanda (pour 4 paires)
Farandole
Scène II (La deuxième scène fait intervenir une troupe de marionnettistes dans le parc du château.)
Danse des marionnettes
Scène III (Isabella déclare son amour pour Damis.)
Scène IV
Scène V
Variation
Scène VI. Marcia
Scène VII. Grande valse (scène d'intrigue entre Isabella, Marinette et Damis)
Scène VIII
Scène IX
Scène X (dénouement final de l'intrigue: Damis comprend qu'il a été l'enjeu d'une manipulation et déclare son amour à Isabella)
Scène XI
Ballabile des paysans et des paysannes
Grand pas des fiancés
Variation
La Fricassée

Analyse
La partition est écrite pour orchestre symphonique dans la tonalité principale de fa majeur.

Après une brève introduction (Allegro moderato, 88 BPM) citant l'air de J'ai du bon tabac, un « Più mosso » (130 BPM) – dans lequel les violons effectuent un moto perpetuo en doubles croches – précède le lever le rideau sur la première scène champêtre. Le matériau mélodique et rythmique du premier thème y est repris (souvent tronqué) dans divers pupitres d'instruments.

Scène I
Un solo de harpe arpégé (Allegretto) fait office de pont avant un tutti accompagnant le début de la scène I. Ce tutti reprend des éléments mélodiques de J'ai du bon tabac variés rythmiquement (notamment aux cordes et bois).

Un court « récitatif mimique » introduit une gavotte traitée traditionnellement (à 2 temps et 62 BPM à la blanche); le thème de cette première danse, exposé aux violons I, est construit sur un « antécédent-conséquent » rythmique sur 8 mesures (4+4). La Musette fait entendre un thème contrastant et plus rapide en ré majeur à la flûte.

Dans cette suite de danses à la française suit, sans pause, une Sarabande en sol mineur, dont la mesure est à trois blanches. On y perçoit une allusion aux rythmes doublement pointés de la musique française du tournant du .

La Farandole en do majeur clos cette suite, avec une mélodie ternaire, rapide et à 8 mesures; elle rappelle le jeu du tambourinaire provençal.

Le thème du Récitatif-mimique réapparait en pont avant la Scène II.

Scène II
Un petit thème contrastant en ré majeur vient introduire une Danse des marionettes [sic]. C'est ici une mélodie ternaire (3/8) rapide, battue à la mesure et qui fait intervenir le piccolo et le célesta de paire, de manière virtuose.

Après cette longue scène, les éléments narratifs du récitatifs reprennent, mêlés au matériau mélodique des marionnettes, pendant que les marionnettistes s'éloignent.

Scène III
La scène III s'ouvre sur un motif en si b majeur, prégnant aux violons et à la flûte, en double croche, accompagné par du matériau rythmique rappelant le début du thème de J'ai du bon tabac. Un solo de clarinette en mi b M est l'élément moteur de la scène III – dans laquelle Isabelle déclare son amour pour Damis à sa mère.

Musicalement, la scène prend la forme d'un grand crescendo général en si majeur, tonalité particulièrement « lumineuse », où l'on remarque une diminution rythmique du thème de l'amour aux cuivres (créant une impression de grandiosité des sentiments). Elle se termine sur un ritenuto et une orchestration allégée, mettant en avant les cordes et la harpe arpégée dans une atmosphère de rêverie.

Scène IV
Une modulation en sol majeur a lieu entre la fin de la Scène III (en si M) et le premier accord de la Scène IV (en sol, tonalité à la tierce inférieure). Un thème trochée doublement pointé rappelle la noblesse du caractère du jeune et beau marquis entrant.

Scène V
Une scène en sol majeur, plus rubato et narrative pendant cet échange entre la duchesse déguisée en soubrette et son futur époux qui ignore son identité. Jeu de caractères (contrastes rythmiques et mélodiques) entre les bois aigus et les cordes.

Une variation à trois temps, en si b majeur (danse de « Marinette ») vient ponctuer l'échange. Son thème est un « antécédent-conséquent » de huit mesures. Le ton voisin de ré mineur est utilisé dans une seconde partie contrastante.

Scène VI
La scène est constituée d'une unique Marche en la majeur, symbolisant l'arrivée de la Duchesse et de sa cour.
La fin de la scène est caractérisée par un crescendo général qui se termine par un accord de dominante (de si b majeur) quatre mesures avant la Scène VII.

Scène VII
Grande Valse en si b majeur (introduction de 28 mesures).
Dans la deuxième partie, l'orchestration sert de guide à l'affirmation des deux caractères féminins antagonistes de la scène: d'un côté la « fausse duchesse » (la servante Marinette) représentée par un thème plus proche de la Mazurka que de la Valse et un rythme plus « lourd » ponctué par les cymbales et la grosse caisse; tandis que la vraie Isabella (déguisée en soubrette) bénéficie d'un thème plus gracieux (flûtes et hautbois) accompagné par les cordes sans percussions et qui apparaît deux fois en entier au cours de cette valse.

Une transition en la b majeur vient conclure la scène de la valse.

Scène VIII
Scène extrêmement courte, consistant en une transition orchestrale (en fa majeur) vers la Scène IX. Le sentiment pressant de la scène VIII se fait sentir par l'indication « Allegro agitato », où le marquis déclare sa flamme à Marinette – qui entre temps a repris sa place réelle de servante – qu'il croit aimer.

Scène IX
L'effet suspensif et la confusion au début de cette micro-scène (une page) sont accentués par la présence de trilles et l'incertitude tonale dans laquelle l'oreille se trouve. Même tonalité générale que la précédente.

Scène X
Dans cette scène « du dénouement » une introduction de vingt mesures (en la b majeur) précède un nouveau thème en si majeur – tonalité « lumineuse » – et marqué Andante puis Moderato. Cette scène amène effectivement au climax de l'œuvre et au dénouement final de l'intrigue, avec un tutti du thème, accentuant un effet de plénitude de la situation.

Scène XI
La suite de danses villageoises en ré majeur est marquée par des rythmes ternaires et un tempo plus rapide (Presto).

Suit le grand pas de deux (Andantino), toujours ternaire.

La Fricassée, Finale de l'œuvre, rejoint la tonalité originelle de fa majeur dans une danse à deux temps enjouée (Allegro moderato).

Enregistrements notables
 A.K. Glazunov: Les ruses d'amour, Mikhail Chernyakhovsky, Orchestre symphonique de la radio de l'URSS
 Glazunov: Ruses d'amour, Horia Andreescu, Orchestre philharmonique moldave de Iași; Label: Marco Polo (1987)

Notes et références

Voir aussi

Pages liées
 Raymonda
 Les Saisons

Liens externes
 Galerie photo de la première (sur https://petipasociety.com)
 Enregistrement complet (56'43'') par Ievgueni Svetlanov (dir.) et l'Orchestre symphonique de l'URSS, sur Yewtu.be

Ballet
Ballet de Petipa
Œuvre d'Alexandre Glazounov

Ruses d'amour


EL arroyo Lechiguana es un curso fluvial uruguayo que atraviesa el departamento de Cerro Largo.

Nace en la Sierra de Aceguá, cerca del límite con Brasil y desemboca en el río Negro tras recorrer alrededor de 27 km.

Cuenca del río Negro (Uruguay)
Lechiguana
Lechiguana

Arroyo Lechiguana