este cel mai frecvent nume de familie japonez.  Este adesea romanizat (în caracterele alfabetului latin) ca Sato, Satoh, Saato ori Satou. Este pronunțat ca "".

Sato se poate referi la următoarele,

Nume de familie

Istorice

 Satō Sankichi (1857–1947), chirurg japonez;
 Satō Tetsutarō (1866–1942), amiral și teoretician militar japonez.
respectiv
 Akira Satō (fotograf) (1930–2002), fotograf japonez;
 Chiyako Sato (1897–1968), cântăreață de ryūkōka japoneză;
 Eisaku Satō (1901–1975), fost prim-ministru al Japoniei;
 Jackie Sato (1957–1999), luptător profesionist japonez;
 Kennosuke Sato (1891–1967), jurnalist japonez;
 Kōtoku Satō (1893–1959), comandant al Diviziei 31 în Operațiunea U-Go;
 Kōji Satō (1911–1955), fotograf japonez;
 Naotake Satō (1882–1971), diplomat și politician japonez;
 Nobusuke Kishi (1896–1987), născut Nobusuke Sato, fost prim-ministru al Japoniei;
 Tomiko Satō (1893–1994), soția comunistului chinez Guo Moruo;
 Tadashi Sato (1923–2005), artist american, originar din Hawai'i;
 Yukiko Okada (1967–1986), născut Kayo Sato, cântărț japonez.

Alte articole

 Nume de familie japoneze
 Nume proprii japoneze

Referințe, note

Legături externe

Nume de familie japoneze

Satō


Filme românești din 2009 — Filme românești din 2010 — Filme românești din 2011
Aceasta este o listă de filme românești din 2010:

Lista

 Eu când vreau să fluier, fluier, de Florin Șerban
 Poker, de Sergiu Nicolaescu
 Aurora, de Cristi Puiu
 Europolis, de Corneliu Gheorghiță - IMDB -
 Morgen, de Marian Crișan
 Marți, după Crăciun, de Radu Muntean
 WebSiteStory, de Dan Chișu - IMDB
 Portretul luptătorului la tinerețe, de Constantin Popescu
 Buna! Ce faci?, de Alexandru Maftei
 Principii de viață, de Constantin Popescu - IMDB
 Oul de cuc, de Ioan Cărmăzan - IMDB
 Dacă bobul nu moare, de Sinisa Dragin - IMDB
 Periferic, de Bogdan George Apetri - IMDB -
 Eva, de Adrian Popovici - IMDB
 Mănuși roșii, de Radu Gabrea - IMDB
 Despre cosmetice și fericire, de Ruxandra Zenide - CineMagia
 Burta balenei, de Ana Lungu, Ana Szel - IMDB
 Circul Vesel, de Claudiu Mitcu - CineMagia

 Filme de televiziune

 În derivă (serial), de Adrian Sitaru, Titus Muntean - IMDB
 Iubire și onoare (serial), de Iura Luncașu - IMDB
 Moștenirea, (serial), de Laurențiu Maronese, Mihai Brătilă, Iura Luncașu - IMDB
 Gala: The Movie , de Marius Barna, Ionel Popescu - IMDB
 State și Flacăra - Vacanță la Nisa, de Iura Luncașu și Laurențiu Maronese

 Filme de scurt metraj

 Stopover, de Ioana Uricaru - IMDB
 Muzica în Sânge, de Cătălin Mitulescu - IMDB
 Derby, de Paul Negoescu - IMDB
 Colivia, de Adrian Sitaru - IMDB
 Watch Out for the Sunset, de Vlad Oancea - IMDB
 Adulter, de Peter Kerek - IMDB
 Oxigen, de Adina Pintilie - IMDB
 Captivi de Crăciun, de Iulia Rugină - IMDB
 Outrageously Disco, de Nicolae Constantin Tănase - IMDB
 Rahela, de Olimpia Stavarache - CineMagia

 Documentare

 Kapitalism, rețeta noastră secretă, de Alexandru Solomon - IMDB
 Autobiografia lui Nicolae Ceaușescu, de Andrei Ujică - IMDB
 Memoria de piatră, de Iosif Demian - CineMagia
 The Shukar Collective Project, de Matei-Alexandru Mocanu - IMDB
 Singur acasă – O tragedie românească, de Ionuț Cârpătorea - IMDB
 Metrobranding', de Ana Vlad, Adi Voicu - IMDB

 Documentare scurte
 Summer Camp Romania, de Necula Tedy - IMDB

Note

Legături externe
Filme românești din 2010 la IMDb.com
Filme românești din 2010 la Cinemagia.ro

Filme din 2010Filme românești
România
Liste de filme românești

Listă de filme românești din 2010


Die Delmenhorster Geest ist eine naturräumliche Haupteinheit innerhalb der naturräumlichen Großregion des Zentralen Norddeutschen Tieflandes. Sie ist Bestandteil des Naturraums der Ems-Hunte-Geest. Teile der Delmenhorster Geest sind Bestandteile des Naturparks Wildeshauser Geest.

Naturräumliche Gliederung
Die Delmenhorster Geest gliedert sich naturräumlich in folgende naturräumliche Untereinheiten:
 (zu 59 Ems-Hunte-Geest)
 595 Delmenhorster Geest
 (595.0 Delmenhorster Geest)
 595.00 Kirchhattener Geest
 595.01 Dötlinger Huntetal
 595.02 Dötlinger Geest
 595.03 Wildeshauser Dünen-Talsandgebiet
 595.04 Huntloser Sandebene
 595.05 Ahlhorner Geest
 595.06 Ganderkeseer Geest

Begrenzt wird die Delmenhorster Geest im Süden und Südwesten von der naturräumlichen Haupteinheit der Cloppenburger Geest, im Westen von der Haupteinheit der Hunte-Leda-Niederung, im Norden durch die Haupteinheit der Wesermarsch sowie im Osten durch die Thedinghäuser Vorgeest sowie die Syker Geest.

Lage

Die Delmenhorster Geest umfasst die westlichen Teile des Stadtgebiets von Delmenhorst, die Gemeinden Ganderkesee, Dötlingen, Teile der Gemeinde Großenkneten und der Samtgemeinde Harpstedt sowie die Kreisstadt Wildeshausen. Bis auf die zur kreisfreien Stadt Delmenhorst gehörenden Gebiete ist die Delmenhorster Geest Bestandteil des Landkreises Oldenburg. Insgesamt umfasst die Delmenhorster Geest eine Fläche von 573 km².

Naturraum
Die Delmenhorster Geest ist eine während der Saale-Eiszeit entstandene und in der Weichsel-Kaltzeit unter periglazialen Bedingungen überprägte Altmoränenlandschaft. Als solche ist sie durch geringe Höhenunterschiede geprägt. Auf der Delmenhorster Geest wechseln sich Bereiche mit Geschiebelehm und Sandplatten ab, die durch schmale Auenbereiche der das Gebiet entwässernden Flüsse und Bäche zerschnitten werden. Alte Wälder finden sich auf der Delmenhorster Geest nur noch im Bereich der ehemaligen herrschaftlichen Bannwälder des Stenumer Holzes, des Waldgebiets der Stühe sowie im Hasbruch.

Massiver Raubbau an der Natur durch die bis zu den Agrarreformen des 19. Jahrhunderts üblichen Plaggenwirtschaft im Rahmen des Ewigen Roggenbaus führten ab dem Hochmittelalter an den sandigen Standorten zur Bildung großflächiger Heidelandschaften mit den für sie charakteristischen Podsolen. Vielerorts bildeten sich nahezu vegetationslose Ödländer mit Wehsandflächen und z. T. meterhohen Wanderdünen, die wiederum die Landwirtschaft vor große Probleme stellte.

Mit der Einführung von Mineraldüngern und der Aufteilung der Allmenden wurden diese Heideflächen in Ackerland umgewandelt. Zur Verbesserung des Kleinklimas, v. a. aber als Windschutz wurden die einzelnen Ackerschläge mit Wallhecken umgeben.

Die für die Landwirtschaft sehr ungünstigen Standorte der Binnendünen mit ihren extrem nährstoffarmen Böden wurden nach deren Kultivierung durch die staatliche Forstverwaltung mit Kiefermonokulturen aufgeforstet. Um die Qualität der Standorte zu verbessern und die bei den für die hier anzutreffenden Podsole typische Ortsteinschicht aufzubrechen, wurden ab der Mitte des 19. Jahrhunderts große Flächen vor der Aufforstung mit Dampfpflügen tiefgepflügt.

Die im 19. Jahrhundert aufgeforsteten Kiefermonokulturen erwiesen sich jedoch auf die Dauer als außerordentlich windanfällig. Durch den Orkan Quimburga am 13. November 1972 wurden diese Wälder auf der Delmenhorster Geest binnen weniger Stunden nahezu vollständig zerstört. Auf Grund neuerer Erkenntnisse in der Forstwirtschaft erfolgte jedoch in den Folgejahren die Wiederaufforstung, nun jedoch teilweise als Laubmischwald. Heute sind auf der Delmenhorster Geest etwa 20 % der Gesamtfläche Wald.

Flüsse
Wichtigste Vorfluter der Delmenhorster Geest sind unter anderem die Hunte, die das Gebiet in ihrem Abschnitt zwischen Wildeshausen im Süden und Huntlosen im Norden durchfließt, die auf der Delmenhorster Geest entspringende Welse sowie die Brookbäke, die den Hasbruch durchfließt. Die zahlreichen Auebereiche sind nicht nur aus naturschutzfachlicher Sicht von herausragender Bedeutung, sondern stellten den Ausgangspunkt für die Besiedlung der Delmenhorster Geest dar.

Kulturlandschaft

Das Gebiet der Delmenhorster Geest ist im Bereich der Lehmplatten bereits ein seit der Jungsteinzeit vom Menschen geprägter Siedlungsraum. Die Großsteingräber, wie die Glaner Braut, die Visbeker Braut und der Visbeker Bräutigam aus der Jungsteinzeit sind hierfür wichtige Zeugen.

Der unmittelbar an der Niederung der Welse gelegene Heidenwall bei Dehltun in der Gemeinde Ganderkesee, eine vorgeschichtliche Fluchtburg, ist ein weiterer Zeuge früher Besiedlung.

Wildeshausen, am Übergang der alten Flämischen Straße über die Hunte gelegen, hatte nicht nur als Marktplatz und Verkehrsknoten eine herausragende Bedeutung, sondern auch mit der Alexanderkirche als mittelalterlicher Wallfahrtsort.

Das heutige Landschaftsbild der Delmenhorster Geest ist im Wesentlichen ein Werk des 19. Jahrhunderts, als im Rahmen der Teilung der Allmenden Heideflächen und Ödländer nach ihrer Kultivierung aufgeforstet bzw. in Ackerland umgewandelt wurden.

Ein wesentliches für die norddeutschen Geestlandschaften charakteristisches Landschaftselement stellen auch auf der Delmenhorster Geest die sogenannten Wallhecken dar, die in der Region auch unter dem Begriff Över oder Knicks geläufig sind. Dies mit Altbaumbeständen bestockten Anlagen entstanden im Rahmen der Teilung der Allmenden im Rahmen der Agrarreformen des 19. Jahrhunderts als Windschutz für die neu entstandenen Ackerflächen und stehen auf Grund ihres hohen Wertes als Lebensraum so wie für das Landschaftsbild unter Schutz.

Naturschutzgebiete
Innerhalb der naturräumlichen Hauptregion der Delmenhorster Geest befinden sich die Naturschutzgebiete Hasbruch, Poggenpohlsmoor, Huntloser Moor, Tannersand und Gierenberg, Barneführer Holz und Schreensmoor, Hatter Holz, Glaner Heide, Döhler Wehe, Stühe sowie die Bäken der Endeler und Holzhauser Heide im Raum zwischen Ahlhorn und Wildeshausen.

Insgesamt stehen im Naturraum Delmenhorster Geest 3,25 % der Gesamtfläche unter Naturschutz.

Einzelnachweise

Geographie
Geographie (Delmenhorst)
Naturraum der Ems-Hunte Geest

Delmenhorster Geest


Postulínskórall (fræðiheiti: Lophelia pertusa) er tegund kóraldýra sem myndar kóralrif í köldum sjó Atlantshafs, Karíbahafs og Alboranhafs. Postulínskóralrif eru mikilvæg búsvæði fyrir fjölda dýrategunda. Postulínskórall á hins vegar undir högg að sækja vegna þess hversu hægt hann vex, vegna skemmda af veiðarfærum og vegna olíuleitar og olíuvinnslu.

Postulínskórall lifir á hafsvæðum við Ísland.

Vöstur og útlit
Postulínskórall myndar hægvaxta kóralrif sem vex um 1 millimetra á ári. Geislakolefnisgreining á kóralrifi utan við Norður-Karólínu bendir til þess að rif geti orðið 40.000 ára gömul og að stakar kóralgreinar geti lifað í 1.000 ár. Stærsta postulínskóralrif sem þekkt er vex utan við Lofoten í Noregi. Það er um 3 km × 35 km og vex á um 300-400 metra dýpi.

Vistfræði
Postulínskóralrif eru búsvæða ýmissa tegunda djúpsjávarfiska. Hafáll (Conger), hákarlar og ýmsir aðrir hópar fiska (t.d. enska: groupers and hake). Hryggleysingjar sem sækja í postulínskóralrif eru meðal annars slöngustjörnur, lindýr, marflær og krabbar. Ofan við postulínskóralrif eru sumir djúpsjávarfiskar, til dæmis silfurfiskar (Argyropelecus) og laxsíld (enska: lanternfish). sérlega algengir sem bendir til þess að þeir tengist fæðuvef kóralrifjanna.

Myndir

Tilvísanir

Kórallar
Kóraldýr

Postulínskórall


La mesorregión del Sudoeste Paraense es una de las seis mesorregiones del estado brasileño del Pará. Es formada por la unión de catorce municipios agrupados en dos microrregiones.

Es también la región menos poblada del Estado del Pará, donde se encuentra una considerable preservación de la vegetación nativa, con excepción de la línea de carreteras Transamazônica y Santarém-Cuiabá que facilitan la logística y la actividad maderera, siendo esas dos actividades las principales responsables por el crecimiento económico del área.

Microrregiones
 Altamira
 Itaituba

Referencias

Enlaces externos

Mesorregiones de Pará

Mesorregión del Sudoeste Paraense


Gaziosmanpaşa, İstanbul'un bir ilçesidir. İstanbul'un geç dönem yerleşimlerinden olan ve daha önce Taşlıtarla ve Küçükköy mevkii olarak bilinen Gaziosmanpaşa, 1950'li yıllardan sonra gelişmiş, 1963 yılında da ilçe yapılmıştır. Gaziosmanpaşa'nın merkezine eskiden Taşlıtarla denirdi. Gaziosmanpaşa ilçesi Bayrampaşa, Esenler, Eyüpsultan ve Sultangazi ilçeleri ile komşudur.

Nüfusun artmasıyla trafik sorunu da artmaktadır. T4 tramvay hattı ve M7 metro hattının açılmasıyla modern bir ulaşıma da sahip olmuştur. Bu yüzden en fazla göç alan ilçe konumuna gelmiştir.

Nüfus
Gaziosmanpaşa'da 16 mahalle vardır. 2008 yılında çıkarılan yeni yasa çerçevesinde Arnavutköy ve Sultangazi ilçe statüsü kazanmıştır.Bu iki ilçenin kurulmasıyla Gaziosmanpaşa'nın nüfusu 1.013.048'den (2007) 460.675'e (2008) düşmüş ve "Türkiye'nin en kalabalık ilçesi" unvanını kaybetmiştir.

1990 Genel Nüfus Sayımı'na göre ilçe merkezinin genç bir nüfusa sahip olduğu belirlenmiştir; 20 yaşın altındaki nüfus toplam nüfusun yarısına yakındır. Yine aynı sayıma göre, ilçe merkezinde 6 yaşın üzerindeki okuryazarlık oranının %88,1 olduğu görülmüştür. İlçe merkezinde okuma yazma bilenlerden %81,3'ü bir öğrenim kurumundan mezun olmuştur. Bunlardan %75,7'si ilkokulu, %12,9'u ortaokul ve dengi okulları, %9,2'si lise ve dengi okulları ve %2,2'si yükseköğrenim kurumlarını bitirmiştir.

Gaziosmanpaşa ilçe merkezinde iktisaden faal nüfus 12 ve daha yukarı yaştaki nüfusun %48,4'ünü oluşturmaktadır. Bu, 12 yaş üzerindeki nüfusun yaklaşık yarısının faal olarak ekonomik hayata katıldığını, diğer yarısının ise ekonomik açıdan faal olmadığını ortaya çıkmaktadır. İktisaden faal olmayan nüfusun büyük kısmını ev kadınları oluşturmaktadır.

Tarihçe

Gaziosmanpaşa ilçe alanı eskiden Eyüpsultan ve Çatalca ilçelerinin sınırları içindeydi.  Bugün ilçe merkezinin bulunduğu güneydoğudaki topraklar 1950'lere kadar boştu.  Eyüp ilçe sınırları içindeki bu topraklar kıraç ve taşlı olduğundan halk arasında Taşlıtarla olarak adlandırılırdı.

1950'den önce burada hayvancılıkla uğraşanların kurduğu ağıllarla birkaç atölye tipi imalathane vardı. 1952 yılında Balkan göçmenlerine devletin yaptırdığı evlerle başlayan Taşlıtarla serüveni, 1960'lı yıllardan itibaren sanayinin Rami ve Eyüp'e kaymasıyla büyük bir ivme kazandı ve bugün ortaya 1 milyon kişinin yaşadığı dev Gaziosmanpaşa ilçesi çıktı. Bir bakıma Taşlıtarla, Gaziosmanpaşa ilçesinin çekirdeği sayılmaktadır. Yakın zamana kadar kentin varoşu olan Taşlıtarla bugün dev gökdelenleri alışveriş merkezleri, bilgisayarlı okulları ve eğlence merkezleriyle modern bir görünüm kazandı.

Taşlıtarla 1958'e kadar Eyüp'ün Rami Bucağı'na bağlı olan Küçükköy'ün bir mahallesiydi. 1962'de yapılan bir araştırmaya göre Taşlıtarla'daki 18 bin gecekonduda yaklaşık 90 bin kişinin yaşadığı tahmin edilmektedir. Nüfusun hızla artmasına bağlı olarak Eyüp İlçesi'nde kurulan Göktepe Bucağı'nın merkezi durumundaki Taşlıtarla, 1963'te bucak çevresindeki alanlarda oluşturulan Gaziosmanpaşa İlçesinin merkezi oldu ve bundan sonra Gaziosmanpaşa adıyla anılmaya başladı.

Gaziosmanpaşa ilçesine Rami Bucağı'nın ve Çatalca ilçesine bağlı Hadımköy Bucağı'nın bazı köyleri katılmıştır. 1970'ten önce Çatalca'nın Tayakadın Köyü 1990 öncesinde yine Çatalca'nın kırsal bir yerleşmesi olan Yeniköy de bağlanınca Gaziosmanpaşa İlçesi bugünkü sınırlarına kavuşmuştur.

Gaziosmanpaşa'nın kentsel gelişmesini en iyi ilçenin nüfus gelişmesi göstermektedir. Dünyanın çok az yerinde görülebilecek bir kentleşme sonucunda Gaziosmanpaşa'nın nüfusu 1935-1997 yılları arasındaki 60 yılda olağanüstü büyümüş, tam 165 misli artmıştır. İlçe nüfusu 1935'te 3847 iken 635.000 olmuştur.

1935'teki sayıma göre, bu alandaki nüfusun tamamı kırsal yerleşmelerde yaşıyordu. Sonraki yıllarda İstanbul'un birçok bölümünde görüldüğü gibi Gaziosmanpaşa'da da kentleşme hız kazandı. Gaziosmanpaşa İlçesinde İstanbul'a yakın olan yerler daha hızlı kalabalıklaşmış ve kent niteliği kazanarak İstanbul kentsel alanına katılmıştır.

Kurulduğu günden bu yana her dönem kamuoyunun dikkatini çeken ilçe, son yıllarda artan nüfusuyla İstanbul'un en büyük birinci, Türkiye'nin en büyük ikinci ilçesi olma hüviyetini kazandı.

Gecekondulaşmanın yoğun olduğu ilçelerden sayılan Gaziosmanpaşa, son yıllarda özellikle de Belediyenin altyapı, ulaşım ve peyzaj çalışmaları ile her geçen gün gelişme trendini arttıran bir yapıya kavuşturulmuştur. İlçenin kaderini iyi yönde etkileyen bu hizmetler büyük yatırımcıları bu bölgeye sevk etmiş ve Gaziosmanpaşa da İstanbul'un kentli unsurlarını taşır hale gelmeye başlamıştır.

Medya

İlçedeki Medya Kuruluşları
Gaziosmanpaşa, ilçesinde yayın yapan günlük gazete ve yerel radyo tv kanalları bulunmaktadır.

Yerel tv kanalları

 GOP TV

Yerel gazeteler
 GPHABER.COM

Yerel radyolar

 Osmanlı FM (103.0) Arabesk müzik, Fantezi Müzik, Türk Halk Müziği

Kişiler
 Saffet Akbaş, Türk futbolcu
 Didem Soydan, Türk manken ve oyuncu
 Sedat Balkanlı, Türk futbolcu

Coğrafya
Gaziosmanpaşa,geçmişte sınırları Karadeniz'e kadar uzanan, yüzölçümü bakımından Türkiye'nin en büyük ilçeleri arasında yer alırken, 2008 yılı içerisinde 3 ilçeye bölünmüştür. Gaziosmanpaşa ilçe alanının yeni sınırları, yönetsel bakımdan kuzeyden Sultangazi, doğu ve güneyden Eyüp, batıdan ise Bayrampaşa ile çevrilidir.

İklim
<div style="max-width:75%">
</div style="max-width:75%">

Mahalleleri
Bağlarbaşı Mahallesi
Barbaros Hayrettin Paşa Mahallesi
Fevzi Çakmak Mahallesi
Hürriyet Mahallesi
Karadeniz Mahallesi
Karayolları Mahallesi
Karlıtepe Mahallesi
Kazım Karabekir Mahallesi
Merkez Mahallesi
Mevlana Mahallesi
Pazariçi Mahallesi
Sarıgöl Mahallesi
Şemsipaşa Mahallesi
Yeni Mahalle Mahallesi
Yenidoğan Mahallesi
Yıldıztabya Mahallesi

Siyaset

Belediye Başkanları

*Mevcut başkanların başkanlıktan ayrılmaları sebebiyle belediye başkanlığı görevini yürütmüşlerdir.

Ekonomi
Gaziosmanpaşa İlçesi'nde ekonomik hayatın temelini küçük esnaf ve dış üretim faaliyetleri oluşturmaktadır. İlçe merkezinde iktisaden faal nüfusun %60'ı bu işlerde çalışmaktadır. Esnaf ve Sanatkarlar Birliği'nin verilerine göre, Gaziosmanpaşa'da 498 küçük ölçekli, 145 orta ölçekli ve 18 de büyük ölçekli işletme bulunuyor. Genel olarak avize, oto motor tamiri, metal işleri, konfeksiyon, torna-tesviye ve elektronik tesisatçılığı konularında faaliyet gösteren bu işletmelerde 3.688 kişi çalışıyor. Bununla birlikte İlçeye bağlı köylerde kırsal nüfusun geçimini temin ettiği tarımsal üretim de vardır. Ancak tarımsal üretim her geçen gün azalmaktadır.

İlçede genel olarak bir inşaat havasının hakim olduğu söylenebilir. Eski gecekondular artık yerini planlı yapılaşmaya bırakmaktadır. İlçenin hemen hemen her yerinde inşaat malzemesi satan perakendeci ya da toptancı mağazalarına, hafriyatçılara, marangozlara rastlamak mümkün.

Ulaşım

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Gaziosmanpaşa Belediyesi
 Gaziosmanpaşa Kaymakamlığı
 Gaziosmanpaşa 360 sanal tur Panorama
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) /Gaziosmanpaşa İlçesi Tanıtımı

Gaziosmanpaşa


Rețeaua de tramvai din Nürnberg (în ) este o rețea de tramvai care face parte din sistemul de transport public al Nürnberg-ului, un oraș din landul federal Bavaria (Germania).

Rețeaua este operată de compania VAG Verkehrs-Aktiengesellschaft Nürnberg (VAG), care este membru al VGN (Verkehrsverbund Großraum Nürnberg sau Rețeaua de Transport Metropolitan Nürnberg).

În anul 2013 rețeaua era formată din cinci linii, care rulează pe un traseu operațional total cu lungimea de 33 km. Tramvaiele transportau 39,152 milioane de pasageri anual.

Istoric
Prima linie de tramvai cu cai a fost inaugurată la Nürnberg pe 25 august 1881.

Sistemul a fost electrificat, iar primul tramvai electric a circulat în oraș pe 7 mai 1896. Întregul sistem a fost electrificat pe 20 iulie 1898. Până în anii 1990 ecartamentul liniilor era de 1432 mm.

Linii
Rețeaua de tramvai din Nürnberg a operat șase linii până în 2011, când două linii de tramvai au fost unite.

Rețeaua de tramvai are lungimea de 96 km, cu un traseu total de 37 km, din care 33 km  este traseul operațional. 41% din traseul operațional de tramvai este format din linii de tramvai separate de alte căi de comunicații, iar restul de 59% reprezintă linii de tramvai care se află pe străzile orașului.

Rețeaua de tramvai din Nürnberg este alcătuită din următoarele cinci linii:

Planuri de extindere
În urma unui vot ce a avut loc în anul 2016 la Erlangen, traseul de tramvai urmează a fi extins de la Wegfeld către Erlangen și de acolo către Herzogenaurach, urmând să aibă o formă ce seamănă aproximativ cu litera L. Orașul Herzogenaurach a avut anterior o conexiune cu magistrala feroviară, dar aceasta a fost închisă în anii 1980, transformându-l într-unul dintre cele mai mari orașe din sudul Germaniei fără conexiune feroviară.

Referințe

Note

Bibliografie

Legături externe

Nuürnberg
Nürnberg

Tramvaiul din Nürnberg


Die Idarwald-Kaserne war eine Kaserne der Reservelazarettorganisation der Bundeswehr in Rhaunen in Rheinland-Pfalz.

Geschichte
Die Idarwald-Kaserne wurde von 1963 bis 1967 westlich des Ortes am Königstein erbaut und im Dezember 1967 von der Reservelazarettgruppe (ResLazGrp) 977, später umbenannt in ResLazGrp 7416, bezogen. Im April 1969 verlegte die Sanitäts-Ausbildungskompanie 6/905 aus Esslingen am Neckar in die Kaserne, die 1981 mit der Heeresstruktur 4 in Sanitätsausbildungszentrum (SanAusbZentrum) 851 umbenannt wurde.

In dem Sanitäts-Ausbildungszentrum wurden jährlich etwa 2500 Reservisten in Sanitätslehrgängen ausgebildet. Neben den Sanitätslehrgängen I (Erste Hilfe), II (Krankenpflege) und III (Unteroffizier-Lehrgang) wurden Mobilmachungs- und Rahmenübungen durchlaufen. Regelmäßige Lehrgänge wurden auch für Angehörige von zivilen Hilfseinrichtungen wie dem Deutschen Roten Kreuz, dem Malteser Hilfsdienst oder der Johanniter Unfallhilfe abgehalten.

Die angegliederte ResLazGrp 7416 hatte als Geräteeinheit das notwendige Sanitätsmaterial zu lagern, pflegen und verwalten um im Spannungs- oder Kriegsfall in Rhaunen ein Lazarett mit 1000 Betten einzurichten. Dieser beigestellt waren die nichtaktiven Geräte-Einheiten Arztgruppe Neurologie und Psychiatrie 1223 und die Arztgruppe Labormedizin 2012.

Das Stammpersonal der Idarwald-Kaserne bestand aus jeweils etwa 30 Soldaten und zivilen Mitarbeitern.

Zivile Verwendung
Die Idarwald-Kaserne wurde in das Konversionsprogramm des Landes Rheinland-Pfalz aufgenommen und mit Landesmitteln von 848 745 Euro gefördert. Neben Gewerbebetrieben wurden Gebäude in Eigentumswohnungen umgewandelt und am 1. April 2002 auf dem Gelände die Seniorenresidenz Idarwald eröffnet.

Einzelnachweise

Ehemalige Kaserne der Bundeswehr
Ehemalige Kaserne in Rheinland-Pfalz
Rhaunen
Bauwerk im Landkreis Birkenfeld

Idarwald-Kaserne


ලිනක්ස් (Linux) (ගනූ ලිනක්ස් ලෙසද හැඳින්වේ) යනු යුනික්ස් හා සමාන පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධතියකි. ලින්ක්ස් විවෘත කේත (open source) මෘදුකාංගයක සංවර්ධනයට ප්‍රකට නිදසුනක් වන අතර, වානිජමය මෙහෙයුම් පද්ධති වන මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් හා මැක් ඕඑස් එක්ස් මෙන් නොව මෙහෙයුම් පද්ධතියේ  සියලු කේතයන් ලෝකයේ ඕනෑම කෙනෙකු හට නොමිලයේ භාවිතයට ලබා ගැනීමට, බෙදා හැරීමට, හා වෙනස් කිරීමට ඉඩ සලසයි.

ආරම්හක යුගයේදී ලිනක්ස් සංවර්ධනය හා පාවිච්චි කිරීම සිදුවූයේ ලිනක්ස් ලෝලීන් සීමිත පිරිසක් අතර පමණි. එනමුත් පසු කාලීන ව IBM, Sun Microsystems, Hewlett-Packard,  Novell වැනි සමාගම් ලිනක්ස් සර්වර් මෙහෙයුම් පද්ධතියක් ලෙස දියුණු කෙරිණී. වර්තමාන වන විට ලිනක්ස් වැඩතල මෙහෙයුම් පද්ධතියක් (desktop OS) ලෙස ප්‍රචලිතව ඇත. මෙය ජංගම දුරකතන වල සිට සුපිරි පරිගනක දක්වා විහිදී ඇත. මෙහි ඇති විශ්වාසීදායකත්වය, ආරක්ෂාව, අඩු වියදම (ඇත්තටම වියදමක් ඇත්තේම නැත) හා නිදහස මෙහි සාර්ථකත්වයට හේතුවී ඇත.

ඉතිහාසය
වසර 1964 පමණ කාලයේදී ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ මැචුසෙට් තාක්ෂණ ආයතනය MIT, General Electric ආයතනය සහ [Bell Labs] ආයතනයද එක්ව Multics නමින් පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධතියක් නිර්මාණය කිරීමේ ව්‍යාපෘතියක් ආරම්භකෙරිණි. එහෙත් වසර 1969 වනතෙක්ම ව්‍යාපෘතිය සම්පූර්ණ කරගත නොහැකිවූ හෙයින්  [Bell Labs] ආයතනය එම ව්‍යාපෘතියට දැක්වූ දායකත්වය අවසන් කළේය. එහෙත් [Bell Labs] ආයතනයේ ඩෙනිස් රිචී සහ කෙන් තොම්සන් යන පරිගණක විද්‍යාඥයින් දෙදෙනාට මෙවැනි මෙහෙයුම් පද්ධතියක් නිර්මාණය කිරීමේ අවශ්‍යතාවක් ඇතිවී තිබුණි. එහෙයින් ඔවුන් සතු PDP-7 නමැති කුඩා පරිගණකය මත ක්‍රියාත්මක විය හැකි මෙහෙයුම් පද්ධතියක් නිර්මාණය කර එය යුනික්ස් Unics ලෙස හඳුන්වන ලදී. පසුකාලීනව එහි නාමය [Unix] ලෙස වෙනස් වූ අතර ඩෙනිස් රිචී  පරිගණක විද්‍යාඥයා විසින් B පරිගණක ක්‍රමලේඛ භාෂාව මඟින් වැඩිදියුණු කරන ලද [C] පරිගණක ක්‍රමලේඛ භාෂාව ආධාරයෙන් එය වසර 1973 පමණ නැවත ක්‍රමලේඛගතකරන ලදී.

වසර 1983 වන විට [Unix] මෙහෙයුම් පද්ධතිය මත පදනම් වූ වානිජමය පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධති ඉතා ප්‍රචලිතව පැවතිණ. එහෙත් ඒවායේ ක්‍රමලේඛණය නිදහස් නොකිරීමට ඒවායේ නිර්මාණකරුවන් වගබලාගත්හ. එවකට ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ මැචුසෙට් තාක්ෂණ ආයතන‍යේ MIT කාර්යේ නියුතුව සිටි රිචඩ් ස්ටෝල්මන් Richard Stallman නමැති පරිගණක විද්‍යාඥයා මෙම ක්‍රමලේඛණ නිදහස් නොකිරීම පිළිබඳ මහත් කණස්සල්ලට පත්ව සිටියේය. එබැවින් වසර 1983 දී මැචුසෙට් තාක්ෂණ ආයතන‍ය හැරදමා යන ඔහු නිදහස් මෘදුකාංග පදනම ආරම්භ කරමින් [Unix] වැනි නිදහස් මෙහෙයුම් පද්ධතියක් නිර්මාණය කිරීමේ අරමුණින් GNU Project ව්‍යාපෘතිය ආරම්භ කලේය. ඉන් පසු ලොවපුරා සිටින පරිගණක ක්‍රමලේඛණ ශිල්පීන්ගේද දායකත්වයෙන් වසර 1990 පමණ වනවිට මෙම ව්‍යාපෘතිය සම්පූර්ණයන්ම පාහේ අවසන් වී තිබුණි. එහෙත් මෙම මෙහෙයුම් පද්ධතියට අත්‍යවශ්‍ය අංගයක් වන කර්නලය රිචඩ් ස්ටෝල්මන්ට අවශ්‍ය පරිදි නිමවී නොතිබුණි. ඒ සඳහා ඔහුට ලීනස් ට්‍රොවල්ඩ්ස් ගේ ආගමනය තෙක් නැවතීමට සිදුවිය.

වසර 1991 දී පින්ලන්තයේ හෙල්සින්කි විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුලත් වන ලීනස් ට්‍රොවල්ඩ්ස් නම් 21 හැවිරිදි විශ්වවිද්‍යාල සිසුවා පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධති පිළිබඳ උනන්දුවක් දැක්වූවෙකි.  ඔහු විශ්වවිද්‍යාලය්දී අධ්‍යාපනික කටයුතු සඳහා භාවිත කලේ ඔහුගේ ගුරුවරයා වු ඇමෙරිකානු ජාතික මහාචාර්ය ඇන්ඩෘ ටැනන්බෝම් විසින්  ක්‍රමලේඛ ගතකරන ලද [Unix] වැනි  MINIX නමැති මෙහෙයුම් පද්ධතියයි. ඔහු මෙම මෙහෙයුම් පද්ධතියේ ඇති ක්‍රමලේඛ භාවිතා කරමින් සහ වැඩිදියුණු කරමින් ලිනක්ස් කර්නලය නිර්මාණය කරන ලදි. පසුව ඔහු විසින් අන්තර්ජාලයට මුදාහරින ලද එම ක්‍රමලේඛණය ලොවපුරා සිටින පරිගණක ක්‍රමලේඛණ ශිල්පීන්ගේද දායකත්වයෙන් වැඩිදියුණු කිරීමෙන් අනතුරුව රිචඩ් ස්ටෝල්මන්ගේ  GNU Project ව්‍යාපෘතිය මඟින් නිපැයුණු වැඩසටහන් සමඟ ඒකාබද්ධ කරමින් Linux මෙහෙයුම් පද්ධතිය ක්‍රියාත්මක විය.

තාක්ෂණික සහාය
ලිනක්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතීන් සඳහා තාක්ෂණික සහාය ලබාදීම සඳහා ගෙවීමක් කර ආයතනයක් මගින් හෝ මිලියන සංඛ්‍යාතයක් වන ලිනක්ස් පරිශීලකයන් ගෙන් online forums, newsgroups සහ mailing lists මගින් නොමිලේ සහය ලබා ගත හැක.

ව්‍යාපාරික රාමුවේ දී තාක්ෂණික සේවාවන් සඳහා යම් මුදලක් අය කරනු ලැබේ. මේ නිසා විශේෂයෙන් ව්‍යාපාරික භාවිතය සඳහා වෙනමම පැකේජ ලබාදීමට සමහර ලිනක්ස් ආශ්‍රිත සේවා ලබාදෙන ආයතන ක්‍රියා කරයි. මේ සමඟ ම එම විශේෂ ලිනක්ස් පැකේජයට අනන්‍ය වූ පරිපාලන මෘදුකාංග ලබාදීමෙන් ලිනක්ස් භාවිතය පහසුකර දී ඇත.

GNU/Linux හි වර්ථමාන යෙදවීම්

GNU/Linux නොහොත් ලිනක්ස් මෙහෙයුම් පද්‍ධතිය වර්තමාන ලෝකයේ නැතුවම බැරි මෙහෙයුම් පද්‍ධතියක් බවට පත්වී ඇත. මෙයට බොහෝ සෙයින් හේතුකාරණය වී ඇත්තේ ඇන්ඩ්‍රොයිඩ් (Android) නම් ලිනක්ස් මෙහෙයුම් පද්ධතිය ජංගම දුරකථන හා ඒ ආශ්‍රිත චංචල මෙවලම් භාවිතයේ සිදුවූ අති ප්‍රබල වර්ධනයයි. නමුත් මේ පිළිබඳව ලිනක්ස් කර්නලයේ නිර්මාතෘ වන "ලීනස් ත්‍රෝවල්ඩ්" කනගාටු වන බව දැනගන්නට ලැබේ. ඒ මක්නිසාදයත් ඔහු ගේ සිහිනය වූයේ "ලිනක්ස්" මෙහෙයුම් පද්ධතිය එදිනෙදා කාර්යයන් සඳහා වන ලැප්ටොප් හා ඩෙස්ක්ටොප් පරිගණක වල භාවිතා වෙනු දැකීමයි.මෙහෙයුම් පද්ධති

ලිනක්ස්


Hetti Arachchige Madushka Chathuranga Dissanayaka, commonly known as Madushka DIssanayaka (born March 03, 1991), is a Sri Lankan online entrepreneur. According to "kawalam tube" youtube channel he is the 10th wealthiest online entrepreneur in Sri Lanka.

Madushka Dissanayaka


An Anthurium cinereopetiolatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat. An Anthurium cinereopetiolatum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium cinereopetiolatum


În drept, codificarea este procesul de colectare și de restatuare a legislației dintr-o anumită jurisdicție, în anumite domenii, de regulă în funcție de subiect, care rezultă într-un cod legal, adică un codex (carte) de drept.

Codificarea este caracteristica definitorie a jurisdicțiilor de drept civil. În sistemele de drept comun, cum ar fi Anglia sau Țara Galilor, codificarea este procesul de convertire și consolidare a legislației consființite de judecători sub formă de drept scris (drept statutar - statute law în engleză).

Istoria
Vechiul Cod sumerian al lui Ur-Nammu a fost compilat între anii 2050-1230 î.Hr. și este cel mai vechi și cunoscut cod civil care a supraviețuit până în prezent. Trei secole mai târziu, în Babilon, regele Hammurabi a adoptat un set de legi care îi poartă numele.

În afară de legi religioase, precum Tora, importante codificări au avut loc în vechiul Imperiu Roman, unde au fost elaborate, printre altele, Lex Duodecim Tabularum și, mult mai târziu, Corpus Iuris Civilis. Aceste legi codficate au fost mai multe excepții decât reguli, având în vedere că pe parcursul întregii perioade antice, legile Romane au rămas în mare parte necodificate.

Primul sistem permanent de legi codificate a fost înființat în China, odată cu elaborarea Codului Tang în anul 624. Aceasta a constituit baza codului penal chinez, care a fost apoi înlocuit de Mare Qing Cod Legal, care a fost desființat în anul 1912 după Revoluția Xinhai și înființarea Republicii Populare Chineze. Noile legi ale Republicii China au fost inspirate de munca codificată germană și de Codul Civil German. Un exemplu foarte influent în Europa a fost Codul Napoleonian din 1804.

Un alt sistem recent de legi este codul de legi hinduse întocmit de Manu și numit ca Manu Smriti, datând din secolul 2 Î. hr. Utilizarea de coduri civile în dreptul islamic Sharia, a început în Imperiul Otoman în secolul al 16-lea.

Codificarea în dreptul comun și în jurisdicțiile dreptului jurisprudențial
Jurisdicțiile Dreptului Civil se bazează, prin definiție,pe codificare. Un notabil exemplu timpuriu a fost Statutul Lituaniei, în secolul al 16-lea. Mișcarea față de codificare a luat amploare în timpul Iluminismului, și a fost implementată în mai multe țări Europene la sfârșitul secolului al 18-lea (a se vedea codul civil). Cu toate acestea, ea a fost  răspândită după adoptarea Codului francez al lui Napoleon (1804), care a influențat puternic sistemele juridice din multe alte țări.

Dreptul comun a fost codificat în multe jurisdicții și în multe domenii ale dreptului: exemplele includ coduri penale în multe jurisdicții, și include Codul Civil din California și Legile Consolidate din New York (Statul New York).

Codificarea în Anglia și Țara Galilor
Judecătorul englez Dl Mackenzie Chalmers este renumit în calitate de raportor pentru Cambiile 1882,Actul de vânzare a bunurilor1893 și Legea privind asigurarea marină 1906, toate din care codificată existente de drept comun de principii. Actul de vânzare a bunurilor a fost abrogat și re-adoptat de cel de Vânzare de Bunuri 1979 într-un mod care a dezvăluit modul în care sunetul 1893 original a fost. Legea privind asigurarea marină (ușor modificată) a fost un succes notabil, adoptat textual în multe jurisdicții de drept comun.Deci, este surprinzător faptul că Parlamentul britanic nu a reușit să continue această practică dovedită de a adopta o lege comună stabilită și de a o transforma într-o broșură la îndemână actualizată, accesibilă practicanților și publicului larg. Nici Parlamentul nu s-a deranjat niciodată să actualizeze nici Actul privind vânzarea bunurilor din 1979, nici Legea privind asigurarea marină, adoptând, în schimb, statute de blocaj, cum ar fi Legea drepturilor consumatorilor din 2015 și Legea privind asigurările din 2015, care modifică statutele codificatoare fără a aduce "noi ediții" din acesta. Rezultă că singura modalitate ușoară de a ține la curent legislația existentă este utilizarea internetului sau a cărților cu materiale care publică statutele (astfel cum au fost modificate).

Majoritatea legilor penale din Anglia au fost codificate, parțial pentru că acest lucru permite precizia și certitudinea în urmărirea penală. Cu toate acestea, domenii largi ale dreptului comun, cum ar fi legea contractului și legea delictelor, rămân remarcabil de neatins. În ultimii 80 de ani au existat statute care abordează probleme imediate, cum ar fi Legea privind Reforma Legii (Contracte Frustrate) din 1943 (care, printre altele, a făcut față contractelor anulate de război) și Actul privind Contractele (Drepturile Terților) 1999, care a modificat doctrina privării. Cu toate acestea, nu s-a înregistrat niciun progres în ceea ce privește adoptarea Codului de contract al lui Harvey McGregor din 1993, deși Comisia de drept împreună cu Comisia pentru legea scoțiană i-au cerut să prezinte o propunere de codificare și unificare cuprinzătoare a dreptului contractual al Angliei și Scoția. În mod similar, codificarea în legea delictului a fost în cel mai bun caz fragmentar, un exemplu rar de progres fiind Legea privind reforma legii (Neglijența contribuției) din 1945.

Codificarea în Statele Unite ale Americii
În Statele Unite, actele Congresului, cum ar fi statutele federale, sunt publicate cronologic în ordinea în care devin lege - adesea prin semnarea de către Președinte, în mod individual, în broșuri oficiale numite "legi de alunecare" și sunt grupate împreună în formă de cărți obligatorii, de asemenea cronologic, ca "legi de sesiune". Publicația "lege de sesiune" pentru statutele federale se numește Statutul Statelor Unite la nivel înalt. Orice act dat poate fi doar o singură pagină sau sute de pagini în lungime. Un act poate fi clasificat fie ca o "lege publică", fie ca o "lege privată".

Deoarece fiecare act al Congresului poate conține legi cu privire la o varietate de subiecte, multe acte sau părți ale acestora sunt, de asemenea, rearanjate și publicate într-o tematică actuală, codificată de către Biroul consiliului de revizuire a legii. Codificarea oficială a statutelor federale este numită Codul Statelor Unite. În general, sunt codificate numai "Legile publice". Codul Statelor Unite este împărțit în "titluri" (bazate pe subiecte globale) numerotate de la 1 la 54. Titlul 18, de exemplu, conține multe dintre statutele infracțiunilor federale. Titlul 26 este Codul de venituri interne..

Chiar și sub formă de cod, totuși, multe statute, prin natura lor, se referă la mai multe subiecte. De exemplu, statutul care face ca evaziunea fiscală să fie o infracțiune se referă atât la dreptul penal, cât și la dreptul fiscal, dar se găsește numai în Codul de venituri interne. Alte legi referitoare la impozitare nu se regăsesc în Codul de venituri interne, ci, de exemplu, în Codul de faliment din titlul 11 din Codul Statelor Unite sau în Codul judiciar de la titlul 28. Un alt exemplu este vârsta națională de băut, găsită în Titlul 27, Lichide de intoxicare, dar în Titlul 23, Autostrăzi, § 158.

Mai mult, anumite părți ale unor acte ale Congresului, cum ar fi dispozițiile privind datele efective ale amendamentelor la legile codificate, nu sunt ele însele codificate. Aceste legi pot fi găsite făcând trimitere la actele publicate în formularul "lege de alunecare" și "lege de sesiune". Cu toate acestea, publicațiile comerciale care se specializează în materiale juridice deseori aranjează și tipăresc statutele necodificate cu codurile la care se referă.

În Statele Unite, statele individuale, fie în mod oficial, fie prin intermediul unor edituri comerciale private, urmează, în general, același model în trei părți pentru publicarea statutelor proprii: legea de aliniere, legea sesiunilor și codificarea.

Regulile și regulamentele care sunt promulgate de către agențiile sucursalei executive a guvernului federal al Statelor Unite sunt codificate drept Codul de reglementări federale. Aceste reglementări sunt autorizate de legislația specializată aprobată de către sucursala legislativă și, în general, au aceeași forță ca și legea statutară.

În dreptul internațional
După primul război mondial și înființarea Ligii Națiunilor, a apărut nevoia de codificare a dreptului internațional. În septembrie 1924, Adunarea Generală a Ligii a înființat un comitet de experți în scopul codificării dreptului internațional, care a fost definit de către Adunare ca fiind alcătuit din două aspecte:

 Introducerea obiceiurilor existente în acorduri internaționale scrise
 Dezvoltarea unor reguli suplimentare

În 1930, Liga Națiunilor a ținut la Haga o conferință cu scopul de a codifica regulile în chestiuni generale, dar s-au făcut foarte puține progrese.

În urma celui de-al Doilea Război Mondial, Comisia Națiunilor Internaționale a fost înființată în cadrul Organizației Națiunilor Unite ca un organism permanent pentru formularea principiilor în dreptul internațional.

Recodificarea
Recodificarea se referă la un proces în care statutele codificate existente sunt reformulate și rescrise într-o nouă structură codificată. Acest lucru este adesea necesar deoarece, în timp, procesul legislativ de modificare a statutului și procesul legal de interpretare a statutului, prin natura sa, determină un cod care conține termeni arhaici, text înlocuit, statute redundante sau conflictuale. Datorită dimensiunii unui cod guvernamental tipic, procesul legislativ de recodificare a unui cod poate dura adesea un deceniu sau mai mult.

Note

Acte normative
Drept

Codificare (drept)


جادر فولني سبيندلر  أو باري، من مواليد 18 يناير 1982 في فينانسيو أيرس البرازيل، لاعب كرة قدم برازيلي.

لعب مع نادي غامبا أوساكا وهو حالياً يلعب مع الأهلي الإماراتي.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليابان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الدنمارك
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
لاعبو كرة القدم البرازيليون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
برازيليون من أصل ألماني
رياضيون برازيليون مغتربون في الصين
لاعبو أوميا أرديجا
لاعبو الدوري الإماراتي
لاعبو دوري السوبر الصيني
لاعبو الدوري الياباني للدرجة الأولى
لاعبو الدوري الياباني للدرجة الثانية
لاعبو نادي شباب الأهلي
لاعبو النادي العربي (قطر)
لاعبو دوري السوبر الدنماركي
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو ديفينسور سبورتينغ
لاعبو شيميزو إس-بولس
لاعبو غامبا أوساكا
لاعبو غريميو بورتو أليغرينزي
لاعبو غواراني
لاعبو فنتفوريت كوفو
لاعبو كرة قدم أجانب في الأوروغواي
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في الدنمارك
لاعبو كرة قدم مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليابان
لاعبو كرة قدم مغتربون في قطر
لاعبو مونتيفيديو واندررز
لاعبو نادي الجزيرة (الإمارات)
لاعبو نادي بوتافوغو اس بي
لاعبو نادي تيانجين تيدا
لاعبو نادي فايله
مغتربون برازيليون في اليابان
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982

جادر فولني سبيندلر


Û, Türkçede Arapça, Kürtçe  ve Farsça kökenli sözcüklerin telaffuzunu düzeltmek için kullanılan harftir.

Değişik dillerde kullanımı

Fransızca
Û harfi Fransız alfabesinde ayrıca bir harf değildir, U harfinin bir varyasyonudur. Harfin telaffuzunu değiştirmez, ancak eskiden var olan bir harfin silindiğini belirtir.

Kürtçe
Kurmancî alfabesinin 26. harfidir. İşaretsiz U harfi /ʊ/ sesini temsil ederken Û harfi /uː/ sesini temsil etmektedir.

Türkçe
Û harfi, Türkçe alfabesinde ayrı bir harf değildir ve 60 civarı kelimede bulunur. 2 kullanımı vardır:

 Kendisinden önce gelen k ve g harflerinin, normalde /k, g/ diye telaffuz edilmesi gerekirken, inceltilip damaktan /c, ɟ/ diye okunmasını sağlar. Ayrıca özel isimlerde /ɫ/ seslerinin inceltilip /l/ diye telaffuz edildiğini göstermek için de kullanılır. Örnekler: hükûmet. sükûn, mahkûm, Halûk, .
 Harfin uzun okunmasının kelimenin anlamını değiştirdiği durumlarda kullanılır.

Ayrıca bakınız

Kaynakça

U
Düzeltme imli harfler

Û


تتراوح نوعية البنى التحتية في لبنان من تلك الحديثة والمتطورة كتلك الموجودة في بيروت، وأبرز مثال عليها هو مطار بيروت رفيق الحريري الدولي، إلى الطرق غير المعبدة ذات الظروف السيئة في بعض القرى في محافظة لبنان الشمالي. كان للحرب الأهلية اللبنانية تأثير مدمر على البنى التحتية، لكن بعد انتهائها أعاد رئيس الوزراء السابق رفيق الحريري تأهيل جميع البنى التحتية حتى أصبحت قادرة على تأمين الخدمات للسكان.

المواصلات داخل المدن

الحافلات، الترامواي، والميكروباصات

تتصل بيروت بغيرها من المدن اللبنانية والمدن السورية الرئيسيّة، عن طريق الحافلات التي يتبع كل منها شبكة طرقات معينة في تنقله. وتتمركز الحافلات التي تنقل الركاب إلى شمال لبنان وسوريا في محطة شارل حلو الواقعة في شمال بيروت. وفي بيروت شركتين رئيسيتين تقدم خدمات النقل للمواطنين: الأولى هي الشركة اللبنانية للمواصلات (LCC)، وهي شركة خاصة تؤمن النقل بداخل المدينة وبعض الضواحي، وهي تتبع 10 طرقات رئيسيّة تغطي معظم المنطقة المركزية لبيروت. أما الشركة الثانية، فهي مصلحة سكك الحديد والنقل المشترك، وهي شركة عامّة، تتبع حافلاتها 12 خطّا رئيسيّا في المدينة. كذلك تُستعمل الميكروباصات في نقل الأفراد من بيروت إلى بعض البلدات والقرى والمدن اللبنانية.

وفي فترة سابقة، كان الترامواي أيضا يؤدي خدمة النقل بداخل المدينة، وقد جرى الاحتفال بتدشين خط الترامواي ببيروت في شهر سبتمبر سنة 1907 بمناسبة المولد السلطاني للعام الثامن والتسعين، وكان ذلك في عهد الوالي إبراهيم خليل باشا.، وتوقف العمل به في مايو 1964، بعد أن أصدرت الحكومة قرارها بذلك، وسيّرت الحافلات بدلا منه، بعد أن درّبت سائقي الترامواي على قيادة السيارات الجديدة.

سيارات الأجرة والسرفيس

بالإضافة إلى الحافلات، التي تستخدمها طبقة واسعة من الشعب وخصوصا أبناء الطبقات الفقيرة بسبب التعرفة البخسة، تنتشر في بيروت سيارات الأجرة والسرفيس، والأخيرة عبارة عن أجرة أرخص بكثير من الأجرة العادية، وتعرفتها محددة مسبقا، وهي تصل حاليّا في بيروت إلى 2000 ليرة لبنانية، والغالب أن يستقل الناس سيارة الأجرة باعتبار أنها «سرفيس»، ولتفادي أي سوء تفاهم فقد جرت العادة على أن يخبر الراكب السائق بالمكان الذي يقصده، فإذا كان بعيدا تعتبر الأجرة عاديّة، وإن كان ضمن حدود المدينة تعتبر «سرفيس». تزوّد سيارات الأجرة في لبنان بلوحة قيادة خاصة حمراء اللون، يُكتب عليها عبارة «عمومي»، بالإضافة لإشارة الأجرة على سقفها، بما أن أصحاب السيارات غير ملزمين بطلي سياراتهم بلوم معين.

السرفيس
سيارات السرفيس هي سيارة أجرة بخسة التعرفة، لا يستقلها المرء قبل أن يُخبر السائق بوجهته، فإن وافق السائق وكان يتجه بذلك الإتجاه نقل الشخص إلى وجهته. بالإضافة لذلك يقوم السائق بنقل ركاب أخرى ن على طول الطريق بحال كانوا متجهين لمكان قريب من الذي يذهب إليه أو المكان ذاته، وينزل الركاب من هذا النوع من السيارات في الساحات العامة والشوارع الرئيسية، ونادرا ما يوصلهم السائق إلى مدخل المنزل أو العمل إن كان ذلك في أحد الأحياء الداخلية. إن تعرفة السرفيس الحالية تصل إلى 2000 ليرة لبنانية، وهي اليوم تعتبر قد ازدادت مقارنة بالسنوات السابقة، فمنذ حوالي 30 أو 35 سنة كانت الأجرة تصل إلى فرنك واحد، ثم أصبحت ربع ليرة لبنانية، وفي عقد التسعينات من القرن العشرين كانت قد أصبحت ألف ليرة، نظرا لتغير قيمة العملة اللبنانية، وحاليا وصلت إلى ماهي عليه بسبب غلاء سعر المحروقات.

الأجرة التقليدية
يُشار إلى سيارات الأجرة التقليدية في لبنان باسم «تاكسي»، وهي تختلف عن سيارات السرفيس بأن تعرفتها أعلى، حيث تصل إلى 8 آلاف ليرة لبنانية أو 10 آلاف في بعض الأحيان، أي أن الراكب يدفع التعرفة عن جميع الركاب الأخرى ن كي لا يُقل السائق أشخاص غيره، ولا فرق بين هذه السيارات والسرفيس من حيث الشكل، بل الراكب يتفق مع السائق قبل أن يصعد السيارة عمّا إذا كان يرغب أن يتنقل في «سرفيس» أو «تاكسي»، وفي العادة فإن النقل لخارج المدن بواسطة سيارة الأجرة يُعد دائما على أنه «تاكسي»، وبما أن هذه السيارات غير مزودة بعدادات، فإن الراكب يتفق مع السائق على التعرفة، التي يمكنها في هذه الحالة أن تزيد عن 10 آلاف ليرة، قبل أن يصعد السيارة.

خدمة الأجرة عبر الهاتف
تؤمن هذه الخدمة شركات نقل خاصة، وهذه الخدمة عبارة عن حجز مسبق لسيارة عبر الهاتف، لتنقل الراكب إلى موقع معين. وهذه السيارات لا تنقل ركاب متوقفين في الشارع، كما أنها غير مزودة بعدادات أيضا، لذا على الراكب الاتفاق مع السائق على التعرفة.

وسائل نقل أخرى
من أبرز وسائل المواصلات الأخرى المشهورة في لبنان، «التلفريك»، وهو عبارة عن مقصورة صغيرة كهربائية تنتقل عبر الأسلاك المعدنية. يوجد مركز التلفريك في لبنان بمدينة جونية شمال بيروت، وهو يعد معلما ومقصدا سياحيا أكثر منه وسيلة للنقل، حيث يصعد به الراغبون بزيارة المطاعم ومزار سيدة لبنان الواقع في منطقة حاريصا الكائنة في أعلى الجبل المطل على المدينة، وعلى الرغم أنه يمكن الوصل إلى هناك بالسيارة، فإن أكثرية الناس تفضل اختصار الوقت واستعمال التلفريك. كذلك هناك سفن وعبارات صغيرة تُستعمل من قبل بعض الناس كالصيادين مثلا في التنقل بين البلدات الساحلية والجزر والمدن في أحيان قليلة، وأبرزها تلك الموجودة في مدينة طرابلس والتي تُستعمل لنقل السواح إلى الجزر العديدة قبالة شاطئ المدينة، مثل جزيرة الأرانب ومحمية جزر النخيل.

مواصلات خارجية

المواصلات البحرية

إن مرفأ بيروت هو أكبر مراقئ لبنان وأحد أهم المرافئ الواقعة شرق البحر المتوسط، وهو فضلا عن استقباله المراكب والسفن التجارية، يستقبل العبّارات التي يمكن الانتقال فيها من وإلى قبرص والمرافئ اللبنانية الأخرى بالإضافة للمرافئ السورية والمصرية وغيرها من المرافئ المجاورة.

المواصلات الجويّة
يقع مطار بيروت رفيق الحريري الدولي، الذي تمّ إعادة تأهيله مؤخرا، في الضاحية الجنوبية للمدينة، وقد تم افتتاحه عام 1954، وفي هذه الفترة كان يُعرف بمطار بيروت الدولي، وقد تعرض المطار على مر السنين لعدد من العوائق كان أبرزها الحرب الأهلية اللبنانية التي اوقفت جميع عمليات السفر تقريبا وأدت لتدمير منشآته وتوقفه عن العمل، وبعد انتهاء الحرب قام رئيس الوزراء آنذاك، رفيق الحريري بإعادة بنائه، وبعد استشهاد الأخير سُمي المطار على اسمه. يتعامل المطار مع 47 شركة طيران عربية وعالمية و 8 شركات شحن جوي.

طالع أيضاً
خطوط السكك الحديدية في لبنان

مصادر

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمطار بيروت رفيق الحريري الدولي.
 ميناء بيروت، موقع مدينة بيروت الرسمي.
 موقع «يا بيروت»، وسائل النقل في لبنان.
 مركز مشاريع ودراسات القطاع العام اللبناني، مصلحة سكك الحديد والنقل المشترك.

النقل في لبنان

النقل في لبنان


Allium carinatum es una especie de planta bulbosa del género Allium, perteneciente a la familia de las amarilidáceas, del orden de las Asparagales. Originaria de Europa hasta el norte de Turquía.

Descripción
Allium carinatum es una planta perenne que alcanza un tamaño de  20-60 cm de altura. Tiene un bulbo ovoide sencillo, un poco hueco. Las hojas planas lineales, ligeramente acanaladas, áspera debajo y alrededor de los bordes. La inflorescencia con flores de color púrpura o rosa en umbelas.

Distribución y hábitat
Se encuentra en lugares secos y arenosos, en el este de las Ardenas-Alpes Marítimos, Pirineos. Europa, Asia occidental.

Taxonomía

Allium carinatum fue descrita por  Carlos Linneo y publicado en Species Plantarum: 297 (1753).
EtimologíaAllium: nombre genérico muy antiguo. Las plantas de este género eran conocidos tanto por los romanos como por los griegos. Sin embargo, parece que el término tiene un origen celta y significa "quemar", en referencia al fuerte olor acre de la planta. Uno de los primeros en utilizar este nombre para fines botánicos fue el naturalista francés Joseph Pitton de Tournefort (1656-1708).carinatum: epíteto latino que significa "con quilla".
Variedades aceptadas
 Allium carinatum subsp. carinatum
 Allium carinatum subsp. pulchellum (G.Don) Bonnier & Layens
Sinonimia
 Aglitheis carinata (L.) Raf.
 Cepa carinata (L.) Bernh.
 Codonoprasum carinatum (L.) Rchb.
 Raphione carinata (L.) Salisb

Referencias

Enlaces externos

carinatum
Flora de Europa
Plantas descritas por Linnaeus
Plantas descritas en 1753

Allium carinatum


فرشينا تي  هي مدينة في جمهورية خقاسيا في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4286   نسمة.

مراجع

مدن خقاسيا

فرشينا تي


ألبوم نوال 2006 هو أحد ألبومات الفنانة نوال الكويتية واحتوى على إثنتا عشر أغنية وقد صدر في عام 2006.

قائمة الأغاني
 «في البداية»
 «إرحم عيوني»
 «أيام حبك»
 «على كيفه»
 «في جفاف العمر»
 «بيفكروني»
 «قلي متى»
 «تفضل»
 «دخيل الحب»
 «كسرني الخوف»
 «إنت طيب؟»
 «طمن قلبك»

ألبومات 2006
ألبومات نوال الكويتية

نوال 2006


Dijapozitiv je prozirna, pozitivna fotografska snimka na staklu ili filmu, prikladna za projiciranje s pomoću projektora. Dijapozitiv se izrađuje u crno-bijeloj tehnici ili u bojama. Služi i u tiskarstvu kao kopirni predložak u pozitivskim kopirnim postupcima. Rasterski dijapozitiv sadrži tonske vrijednosti raščlanjene na pojedinačne elemente – rasterske točkice, a služi kao kopirni predložak u fotolitografiji. Rasterski se pozitiv može dobiti izravno, dodirnim (kontaktnim) kopiranjem rasterskoga negativa, ili neizravno, projiciranjem višetonskoga negativa kroz raster (geometrijski pravilan uzorak linija ili točaka).

Način rada dijaprojektora

Dijaprojektor je projekcioni aparat pomoću kojega se na ekran (zaslon) projicira prozirna slika s dijafilma ili dijapozitiva. Sastoji se od jakog izvora svjetlosti, koji može biti električna žarulja ili električni luk, kondenzora i objektiva. Kondenzor je sistem od dviju plankonveksnih leća koje su svojom izbočenom stranom okrenute jedna prema drugoj. Zadaća je kondenzora da paralelne zrake usmjeri na dijapozitiv ili na film koji se nalazi pred kondenzorom. Kod većih projektora između optičkih leća se nalazi staklena posuda s vodom, takozvana vodena komora, koja upija toplinske zrake. Film ili dijapozitiv je izvan žarišne daljine objektiva tako da se na zastoru dobije povećana slika. Da slika ne bi bila na zastoru obrnuta, okrene se dijapozitiv naopako.

Dijaprojektor služi za projekciju dijapozitiva, to jest fotografija izrađenih na prozirnoj (transparentnoj) podlozi. Izvor svjetlosti je obično električna žarulja; svjetlost prolazi kroz kondenzor, pa paralelne zrake dolaze do dijapozitiva. Prolaskom svjetlosti kroz dijapozitiv, a potom i kroz objektiv dijaprojektora, ocrtava se slika na projekcijskoj površini. Ulaganje i zamjena dijapozitiva može se provoditi ručno, ili automatski iz spremnika (magazina). Za projekciju se obično koriste dijapozitivi umetnuti u posebne okvire koji olakšavaju ulaganje, a mogu biti sa staklom ili bez stakla. Kako ne bi došlo do oštećenja (deformacije) dijapozitiva zbog povišene temperature, projektor se oprema ventilatorom i toplinskim filtrom. Dijaprojektorom se slika može projicirati na bilo kakvu podlogu, no za neiskrivljenu sliku ona mora biti bijela i ravna, a za kvalitetnu projekciju koriste se posebne podloge, takozvana projekcijska platna. Danas se za prikazivanje (reprodukciju) najviše koriste kristalna platna s usmjerenom refleksijom, koja daju vrlo kvalitetnu sliku, ali samo iz razmjerno uskoga kuta gledanja. Kadšto se koriste i posebna platna na koja se stranično obrnuta slika projicira sa stražnje strane. Širina platna treba biti veća od sedmine udaljenosti s koje se slika gleda, a udaljenost projektora od platna, osim o jačini izvora svjetlosti, ovisi i o žarišnoj daljini objektiva.

Izvori

Optički uređaji
 Fotografija

Dijapozitiv


Un banian este o varietate de smochin care își începe viața ca un epifit, adică o plantă care crește pe o altă plantă, atunci când semințele germinează într-o fisură sau crăpătură a unui copac sau a unei construcții umane. "Banian" (în engleză: banyan) de multe ori denumește acel Ficus benghalensis ("Indian banyan"), care este arborele național al Republicii India, deși numele a fost, de asemenea, generalizat pentru a desemna toate varietățile de smochin comun; este denumit în mod sistematic în taxonomie subgenul Urostigma.

Caracteristici
Copacii banian mai bătrâni sunt caracterizați prin rădăcini aeriene care se maturizează în trunchiuri groase lemnoase, care, cu vârsta, pot deveni imposibil de distins de copacul gazdă. Copacii bătrâni se răspândesc lateral prin utilizarea acestor rădăcini și ajung să crească pe o arie largă de câțiva acri. La unele specii, rădăcinile se dezvoltă pe o zonă considerabilă, care seamănă cu un crâng de copaci, cu fiecare trunchi conectat direct sau indirect la copacul gazdă. Topologia acestui sistem masiv de rădăcini a inspirat numele sistemului de operare ierarhic al rețelei de calculatoare  "Banyan VINES".

Într-un banian care învăluie copacul gazdă, plasa de rădăcini crescute în jurul acestuia aplică, în cele din urmă, o presiune considerabilă și cel mai adesea îl omoară. Astfel învăluit, copacul mort se descompune, astfel că banianul devine un  copac coloană, cu un gol central. În junglă, astfel de goluri sunt adăposturi mult râvnite pentru multe animale.

Referințe

Plante epifite

Banian


Vikinglotto, u Danskoj poznat i kao Onsdags Lotto (Loto srijedom) ili Víkingalottó na Islandu, je udruženje državnih lutrija Norveške, Švedske, Finske, Danske, Islanda i pribalitičkih zemalja (Litve, Latvije i Estonije). Osnovano 1993. godine kao prvo takve vrste u Europi.

Izvlačenja dobitnih brojeva i kombinacija održavaju se svake srijede u sjedištu Norsk Tippinga, norveške državne lutrije, u Hamaru. Prodajna cijena srećke iznosi 1 euro u Litvi, a vrijednošću odgovara i u drugim državama gdje se održava. Više od polovice cijene srećke odlazi u nagradni fond lutrije. Najviša nagrada izražena je u eurima i vrijedi za sve članice, dok iznosi nižih nagradu ovise od državi ili upravnoj jedinici te države (županiji, općini, okrugu) i ne moraju biti izražene u eurima.

Prilikom popunjavanja srećke, igrač mora odabrati šest brojeva između 1 i 48 te složiti od njih određenu kombinaciju. Ako je pogodio svih šest izvučenih brojeva, igrač dobiva najvišu nagradu, dok se za manji broj pogođenih brojeva dijele i niže novčane nagrade. Na visoke novčane iznose neke države ubiru porez.

Po uzoru na Viking Lotto, kasnije su u drugim dijelovima Europe nastala su slična udruženja poput EuroMillionsa (Zapadna i Sjeverna Europa) i Eurojackpota (Srednja, Sjeverna i Južna Europa).

Vanjske poveznice
 Danske Spil (danska lutrija)
 Eesti Loto (estonska lutrija)
 Íslensk Getspá/Getraunir (islandska lutrija)
 Veikkaus (finska lutrija)
 Norsk Tipping (norveška lutrija)
 Svenska Spel (švedska lutrija)
 Latvijas Loto (latvijska lutrija)
 Perlas (litavska lutrija)

Gospodarstvo Danske
Gospodarstvo Norveške
Gospodarstvo Švedske
Gospodarstvo Finske
Gospodarstvo Latvije
Gospodarstvo Litve
Gospodarstvo Estonije
Gospodarstvo Islanda
Lutrija

Viking Lotto


Gelsenkirchen-Buer, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Gelsenkirchen kentine bağlı idari bölge. Kayıtlarda ilk olarak Buron adıyla 1147'den itibaren geçmeye başladı. 1925 yılında Gelsenkirchen ile birleştirildi.

Bağlantılar
 Gelsenkirchen-Buer
 Buer Rehberi-1
 Heimatverein Buer / Buer Rehberi-2
 Kent tarihi
 Buer Rehberi-3

Gelsenkirchen-Buer


Kúveiska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Kúveit í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi landsins. Liðið hefur einu sinni komist í úrslit heimsmeistaramóts, á Spáni 1982.

Saga
Landslið Kúveit var stofnað árið 1961 til að taka þátt í knattspyrnukeppni Arabaleikan na sem fram fóru í Marokkó sama ár. Fyrsti leikurinn var 2:2 jafntefli gegn Líbíu en allar aðrar viðureignir í keppninni töpuðust, þar á meðal leikurinn gegn Sameinaða Arabalýðveldinu sem fór 8:0 og er enn í dag stærsta tap Kúveit á knattspyrnuvellinum.

Í byrjun áttunda áratugarins fór Kúveit að taka þátt í öllum helstu knattspyrnukeppnum Asíu og forkeppnum stórmóta. Fyrsta HM-forkeppnin var fyrir HM í Vestur-Þýskalandi 1974 þar sem liðið hafnaði í neðsta sæti í sínum riðli. Betur gekk fjórum árum síðar fyrir HM í Argentínu þar sem Kúveit varð efst í sínum riðli og hafnaði loks í þriðja sæti í sex liða úrslitariðli þar sem einungis topplið Írans komst áfram.

Í Asíumótinu árið 1976 tapaði Kúveit í úrslitaleiknum gegn gegtjöfum Írana og árið 1980 varð Kúveit Asíumeistari í fyrsta og eina sinn, en úrslitakeppnin fór einmitt fram í landinu. Sama ár keppti Kúveit í fyrsta og eina sinn í knattspyrnukeppni Ólympíuleikanna sem fram fóru í Moskvu. Kúveit kom mjög á óvart með því að sigra bæði Nígeríu og Kólumbíu og gera jafntefli við Tékkóslóvakíu í riðlakeppninni. Við tók fjórðungsúrslitaleikur gegn Sovétmönnum þar sem leikmenn Kúveit sýndu góða baráttu og töpuðu aðeins 2:1.

Asíumeistaratitillinn og frammistaðan í Moskvu gerði það að verkum að Kúveit var talið sterkasta landslið Asíu í aðdraganda HM á Spáni 1982.

Kúveit kemst á HM
Lið Kúveit vann alla leiki sína í forriðli undankeppninnar fyrir HM 1982 og tryggði sér þar með sæti í fjögurra liða úrslitariðli þar sem keppt var um tvö sæti í lokakeppninni. Þrátt fyrir ljótan skell gegn Kínverjum, 3:0, hafnaði Kúveit á toppnum með Nýsjálendinga fast á hælum sér. Bæði lið tryggðu sér því farseðilinn til Spánar.

Í úrslitunum biðu þrjár sterkar Evrópuþjoðir og möguleikarnir á að komast áfram voru taldir óverulegir. Fyrsti leikurinn var gegn Tékkóslóvakíu og líkt og á Ólympíuleikunum tveimur árum fyrr lauk honum með jafntefli. Eftir að Evrópumeistararnir frá 1976 náðu forystu með vítaspyrnu í fyrri hálfleik jöfnuðu Kúveitar þegar tæpur klukkutími var liðinn af leiknum.

Frakkar reyndust of stór biti í næstu umferð. Leiknum lauk með 4:1 sigri franska liðsins og rataði viðureignin helst í sögubækurnar vegna furðulegs atviks þar sem forseti knattspyrnusambands Kúveit brást ókvæða við marki frá franska liðinu, óð inn á völlinn og hafði í hótunum. Athæfið bar tilætlaðan árangur þar sem dómarinn kaus að skipta um skoðun og dæmdi markið af. Líklegt er talið að forsetinn hafi hótað að lið hans gengi af velli að öðrum kosti.

Lokaleikurinn var gegn Englendingum sem þegar voru komnir áfram. England skoraði um miðjan fyrri hálfleik en þar við sat. Kúveit hafði lokið keppni en mátti ágætlega við árangurinn una.

Gullöldinni lýkur
Bestu ár Kúveit á knattspyrnusviðinu voru rétt í kringum 1980. Eftir 1982 hefur landið aldrei verið nálægt því að komast í úrslitakeppni HM og oftar en ekki fallið út í forriðlunum. Kúveit var lengi vel langsigursælasta landið í keppni Persaflóaríkja, sem fram fer að jafnaði annað hvert ár og varð meistari í átta af tíu fyrstu skiptunum frá 1970 til 1990. Upp frá því hefur landið ekki unnið keppnina nema þrívegis, síðast árið 2010.

Óstjórn og spilling innan knattspyrnusambandsins hefur gert það að verkum að ítrekað hefur orðið að víkja landinu úr FIFA. Fékk Kúveit t.a.m. ekki að taka þátt í forkeppni HM 2018 vegna þessa.

Landsliðsmenn Kúveit leika undantekningarlítið í heimalandinu og eru því lítt kunnir á Vesturlöndum. Langfrægasti landsliðsmaðurinn í sögu Kúveit er því vafalítið Michel Platini sem tók upp kúveiskt ríkisfang til þess að geta leikið í um tuttugu mínútur í leik gegn Sovétríkjunum árið 1988. Þetta var jafnframt síðasti opinberi knattspyrnuleikur Platini og kom honum í fámennan hóp þeirra sem leikið hafa fyrir meira en eitt landslið.

Asísk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu
Kúveit

Kúveiska karlalandsliðið í knattspyrnu


بلدية فيلار دي هومو ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط البلاد, و المائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 336 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

فيلار دي هومو


Esbjerg Amatør Orkester er et amatørsymfoniorkester baseret i Esbjerg.

Esbjerg Amatør Orkester blev oprettet i efteråret 1988 i forbindelse med projektet "40 strygende år", arrangeret af Esbjerg Musikskole. Projektet skulle fejre, at det var 40 år siden, at man begyndte at undervise i strygermusik på Esbjergs skoler - og dermed faktisk lagde grunden til den kommunale musikskole.

Ensemblet spiller orkestermusik af moderat sværhedsgrad, og optager medlemmer, der behersker deres instrument på "et rimeligt niveau". I starten af 2017 har det en besætning på knap 30 musikere og dirigeres af Larisa Lisitskaya. Orkestret afholder ca. 4 koncerter om året især i det syd- og sønderjyske område og i samarbejde med andre musikgrupper.

Kilde
orkestrets netsted

Amatørsymfoniorkestre fra Danmark
Amatør Orkester
Etableret i 1988

Esbjerg Amatør Orkester


Moartea în șa (titlul original: în ) este o comedie cehoslovacă cu elemente de western, realizat în 1959 de regizorul Jindřich Polák.

Conținut

Tânărul ucenic Tomáš, este un ahtiat cititor și fan de romane western. În viața reală, el muncește împreună cu câțiva camarazi de aceeași vârstă la o fermă de cai, ca antrenor și viitor jockey și este îndrăgostit până peste urechi de Vera, fiica unuia din antrenori de cai. Însă în fantezia sa, el este un "Beaver Kid" și are o viață plină de aventuri periculoase, în care printre altele o salvează pe iubită. Tomáš este transpus total în această fantezie a lui, enervând prin asta toată lumea din jur.

Pentru a-l readuce la realitate, colegii lui înscenează un atac asupra administratorului lor, care însă se termină tragic, acesta murind cu adevărat. Vor reuși astfel să rezolve problema lui Tomáš, sau dimpotrivă?

Distribuție
 Rudolf Jelínek – Tomáš
 Eduard Dubský – Kosina
 Radovan Lukavský – medicul veterinar Křepelka
 Jiří Sovák – antrenorul Mikota
 Jana Kasanová – Věra Mikota
 Miloš Vavruška – domnul Vaniček
 Martin Růžek – colonel Hejzlar
 Jan Přeučil – Franta
 Miloš Nesvadba – Ríša
 Josef Beyvl – Sulc

Note

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

  www.sms.cz – Moartea în șa într-o bancă de date cehă pentru filme, cu poze din film.

Filme din 1958
Filme de comedie
Filme pentru tineret
Filme western
Filme în limba cehă
Filme regizate de Jindřich Polák

Moartea în șa


Knights of the Cross je sedmi studijski album njemačkog heavy metal-sastava Grave Digger. Diskografska kuća GUN Records objavila ga je 18. svibnja 1998. Drugi je album s trilogiji Middle Ages Trilogy.

Prvi je album skupine s basistom Jensom Beckerom i klavijaturistom Hansom Peterom Katzenburgom. Tekstovi pjesama su o ratovima srednjog vijeka. Tekstovi su o templarima i njihovim ratovima, svetim gralu i Bafometu.

Popis pjesama

Osoblje

 Grave Digger

 Chris Boltendahl – vokal, prateći vokal, produkcija
 Uwe Lulis – gitara, prateći vokal, produkcija
 Jens Becker – bas-gitara
 Stefan Arnold – bubnjevi
 H.P. Katzenburg – klavijature

 Dodatni glazbenici

 Scott Cochrane – gajde
 Piet Sielck – prateći vokal
 Rolf Kohler – prateći vokal, narracija
 Hacky Hackmann – prateći vokal

 Ostalo osoblje

 Suno Fabtich – miks, inženjer zvuka
 John Cremer – mastering
 Markus Mayer – naslovnica albuma
 Jens Rosendahl – fotografije

Izvori

Albumi sastava Grave Digger
Albumi iz 1998.

Knights of the Cross


A Supercopa Russa de Voleibol Masculino de 2010 foi a 3.ª edição deste torneio organizado anualmente pela Federação Russa de Voleibol (). A competição ocorreu na cidade de Cazã e participaram do torneio a equipe campeã e vice-campeã da Superliga Russa de 2009-10.

O Zenit Kazan se sagrou campeão pela primeira vez da competição ao derrotar o Belogore Belgorod por 3 sets a 0.

Formato da disputa
O torneio foi disputado em partida única.

Equipes participantes

Resultado
|}

Premiação

Ligações externas

Supercopa Russa de Voleibol Masculino
2010 no voleibol
Desporto na Rússia em 2010


صخرة  هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء زغرتا في محافظة الشمال.

تشتهر بلدة بشجر الزيتون والرمان والعنب والتفاح الأخضر.

ترتفع عن سطح البحر 500 متراً.

من أهم العائلات فيها: امبور - غالية - صليبا - رزق - محسن.

هي منطقة سياحية بأمتياز ومن ابرز معالمه: الملاهي الليلية، المسابح المغلقة والمفتوحة، ملاعب كرة القدم والتنس والغولف. يدخلها نسبة زوار من اهدن وبشري ومجدليا حوالي أكثر من 10000 شهرياً
متميزة بالمحمية ويوجد فيها أكثر من 1000 نوع حيوان نادر وورود نادرة. ابرز العائلات عملها بلبلدان مثل نيجريا سيريلانكا فنزويلا دبي الكويت الصين.

تتميز بلدة صخرة بل الجو المعتدل وكثافة الفلل والقصور. يرتوي أهل صخرة من نهر مزيارة. ومن أهم المولات (مول بو ملحم) الذي يقع فوق جسر راوزة.

المراجع

''''''

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
قرى لبنان

صخرة (زغرتا)


An Dichaea trachysepala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Dichaea trachysepala in nahilalakip ha genus nga Dichaea, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichaea

Dichaea trachysepala


Die Christi-Himmelfahrts-Kirche (serbisch: Crkva Vaznesenja Gospodnjeg, Црква Вазнесења Господњег) ist eine serbisch-orthodoxe Kirche in der Stadt Loznica im Westen Serbiens.

Die in Bau befindliche Kirche ist der Christi Himmelfahrt geweiht. Die Kirche gehört zur Kirchengemeinde Novoloznička (Neu Loznica) und ist Sitz mehrerer Pfarreien im Dekanat Loznica der Eparchie Šabac der Serbisch-Orthodoxen Kirche und wird seit 130 Jahren die erste neugebaute Kirche Loznicas sein.

Bisher gibt es für die orthodoxen Christen in Loznica die 1873 erbaute Mariä-Schutz-und-Fürbitte-Kirche im Südwesten der Stadt. Die Kirche ist von der Fläche her, die drittgrößte Kirche Serbiens.

Lage

Die Christi-Himmelfahrts-Kirche befindet sich auf einem kleinen Hügel nordwestlich des Zentrums der westserbischen Stadt Loznica, die eine Grenzstadt Serbiens zu Bosnien und Herzegowina ist.

Das Gotteshaus steht an der Straße Ulica Stojana Glavaša nördlich vom Flüsschen Štira, einem rechten Nebenfluss der Drina. Nahe der Kirche befinden sich das Krankenhaus, das Feuerwehrhaus, ein Stadtpark, ein Schwimmbad, ein Sportzentrum und der Sitz des städtischen Fußballclubs FK Loznica.

Geschichte und Architektur
Die Pfarrei von Loznica hatte im Juni 2002 mit dem Bau der neuen orthodoxen Kirche auf dem ehemaligen Anwesen des serbischen Sprachreformers Vuk Stefanović Karadžić in der Stadtsiedlung Lagator begonnen, nachdem der Stadtrat von Loznica der Kirche 50 Hektar Bauland kostenlos übereignet hatte. Vor Baubeginn segnete der Bischof der Eparchie Šabac Lavrentije die Stelle wo die Kirche errichtet werden sollte. Den Bau der Kirche übernahm die aus Loznica stammende Baufirma Zidar. 2003 wurde das Fundament der Kirche vom Bischof Lavrentije geweiht. An der Kirche wurden 2006 fünf Glocken eingebaut. 2009 wurden feierlich vier vergoldete Kreuze an die vier Kuppeln der Kirche gesetzt.

Die Kirche besitzt seit 2005 einige Fresken und Ikonen. Jedoch muss noch der Großteil der Fresken und der Ikonostase gemalt bzw. fertiggestellt werden.
Auch wenn die Kirche nicht fertiggestellt ist, finden Gottesdienste, Hochzeiten und Taufen statt.

Die Kirche wird im byzantinischen Stil mit vier Kuppeln errichtet. Anfangs sollte die Kirche eine Nutzfläche von 600 m² erhalten. Nach Umplanungen erhält sie mehr als 1000 m² Nutzfläche auf zwei Etagen und ist 41 Meter hoch. Die Baukosten betragen über vier Millionen Euro. Erzpriester der Kirche ist Milan Aleksić, der auch die Bauarbeiten leitet.

Auch wird ein Vierstöckiges Pfarrhaus von einer Fläche von 4000 m² gebaut. Dort wird es neben der Wohnung für den Priester und seine Familie eine Kapelle, eine Bibliothek, eine Kanzlei zur Religionslehre, ein Kirchengeschäft, ein Internetcafé, ein Restaurant und eine Wohnung für den Episkopen geben.

Weblinks
 Nova crkva u Loznici do 2013. godine. In: Blic, 15. Mai 2011
 Artikel über die Kirche auf Politika Online

Einzelnachweise

Loznica
Loznica
Loznica
Loznica
Opština Loznica

Christi-Himmelfahrts-Kirche (Loznica)


بلدية النسيم هي إحدى بلديات مدينة الرياض في المملكة العربية السعودية.

الأحياء التابعة للبلدية
 حي الريان
 حي الروابي
 حي السلام
 حي المنار
 حي النسيم الغربي
 حي النسيم الشرقي
 حي الرماية
 حي النظيم.

وصلات خارجية
 بلدية النسيم، موقع أمانة الرياض (مؤرشف).

مراجع

بلديات الرياض
أماكن مأهولة في منطقة الرياض

بلدية النسيم


Jade Tree International, Inc. is an independent record label formed by Darren Walters and Tim Owen in 1990 in Wilmington, Delaware.

History

Origin (1987–1990)
In 1987, Tim Owen and Darren Walters were introduced during a punk show in Washington, D.C.

At the time, Walters was a student at the University of Delaware where he had already independently released records on his label, Hi-Impact Records. To further these musical pursuits, Darren teamed up with Rochester Institute of Technology student Tim Owen, and his friend Carl Hedgepath. Together, they created their own label, Axtion Packed Records.

Both Axtion Packed and Hi-Impact focused on straight edge hardcore and produced vinyl records in 45 format.

In an effort to expand musical genres and format, Axtion Packed Records was dissolved in 1990 to form Jade Tree Records. Owens and Walters modeled their new label on established independent's Touch & Go out of Chicago and Washington, D.C.'s Dischord Records.

Growth and becoming established (1991–1996)
In August of 1991, Jade Tree made their inaugural release, Culture Shock by the hardcore band Four Walls Falling. The album art included original photography by Owens.

The new label started with many post-hardcore and noise rock bands, though these bands didn't garner much interest from the public. It wasn't until 1993, when Jade Tree released the album Pull No Punches by DC area hardcore band, Swiz, did the label start receiving recognition.

The label began incorporating emo, punk, melodic hardcore, and experimental groups into their line-up. Through college, they grew the label into a stable roster by 1995.

By 1994, Jade Tree was becoming less of a priority to the two founders. Owen had moved to New York City to attend the School Of Visual Arts to further his photography education. Walters remained in their native Delaware, where he worked in education, focusing on disadvantaged students. A newfound interest was once again sparked, when the pair heard an unreleased demo by the band Lifetime. By the fall of 1995, the band had officially signed with Jade Tree, and together they released the album Hello Bastards. This album would serve as the turning point for Jade Tree.

In 1996, sales started to increase after the label released The Promise Ring's 30° Everywhere.  The label often used the graphic designers Jason Gnewikow and Jeremy Dean for many releases.

Middle years (1997–2008)
Bands signed by Jade Tree have released albums which saw regular radio play, including Alkaline Trio, Pedro the Lion, Jets to Brazil, and Joan of Arc.

Downsizing (2009–2013)
When key distributor Touch and Go Records downsized in 2009 Jade Tree scaled down too. This led to a lessening of the frequency of new releases from the label.

Digital release and regrowth (2014–2016)
Jade Tree made its entire discography available for digital download and streaming on Bandcamp in June 2014. This marked a planned increase in the number of new releases.

In February 2015, the label signed the band Dogs on Acid.

Epitaph purchase (2017–present)

In 2017 Epitaph Records purchased Jade Tree's entire catalog and started to re-release the back catalogue on vinyl.

Bands signed

 Alkaline Trio
 Avail
 Breather Resist
 Cap'n Jazz
 Cex
 Cloak/Dagger
 Cub Country
 Damnation AD
 Dark Blue
 Denali
 Despistado
 Dogs on Acid
 Edsel
 Eggs
 Eidolon
 Ester Drang
 Euphone
 The Explosion
 Four Walls Falling
 From Ashes Rise
 Fucked Up
 Girls Against Boys
 Gravel
 Jets to Brazil
 Joan of Arc
 Jones Very
 Juno
 Kid Dynamite
 Leslie
 Lifetime
 Lords
 Leather
 The Loved Ones
 Micah P. Hinson
 Mighty Flashlight
 Milemarker
 New End Original
 New Mexican Disaster Squad
 The New Old Hopes
 Onelinedrawing
 Owls
 Paint It Black
 Panda & Angel
 Pedro the Lion
 Pitchblende
 The Promise Ring
 Railhed
 Snowden
 Spraynard
 State of the Nation
 Statistics
 Strike Anywhere
 Sweetbelly Freakdown
 Swiz
 Texas Is The Reason
 These Arms Are Snakes
 Trial By Fire
 Turing Machine
 Turning Point
 Universal Order of Armageddon
 Walleye
 Young Widows

See also
List of record labels
Music of Delaware

References

External links
Jade Tree official web site
Jade Tree MySpace page

Record labels established in 1990
American independent record labels
Post-hardcore record labels
Emo
Hardcore record labels
Alternative rock record labels
Companies based in Wilmington, Delaware
Punk record labels
Jade Tree (record label)
1990 establishments in Delaware

Jade Tree (record label)


Erfan Asadi, né le , est un musicien iranien, auteur-compositeur, compositeur, arrangeur, pianiste et chanteur.

Biographie
Erfan Asadi est né en 1994 à Karaj, en Iran. Dès son plus jeune âge, avec un intérêt pour le piano, il a pu jouer de l'instrument de manière professionnelle à l'âge de 10 ans, et depuis lors, il a cherché à apprendre le chant persan. En raison de son intérêt pour la musique iranienne, Erfan Asadi a pu apporter sa première œuvre, l'une de ses chansons les plus écoutées en Iran, sur le marché de la musique iranienne à l'âge de 18 ans.

Il est diplômé de l'Université des sciences appliquées et de la technologie de Téhéran avec un baccalauréat en musique. Asadi a appris le piano auprès de divers pianistes tels que Chista Gharib, Mostafa Kamal Pourtorab, Tigran Mesroupian, Ehsan Sabouhi, Shaya Asadi, Behrang Shegerfkar et Fariborz Lachini.

Carrière d'artiste
Il commence sa carrière en 2008 et joue dans l'Orchestre national d'Iran, dirigé par Bardia Kiaras. Il donne également un concert en duo de piano avec Shahrdad Rohani à Téhéran et Gorgan.

Il sort son premier album intitulé Baran en 2021 sur le marché de la musique iranienne.

Notes et références

Liens externes

Chanteur iranien
Naissance à Téhéran
Naissance en mars 1994

Erfan Asadi


Unspoiled Monsters' er det femte studiealbum af den danske rockgruppe Sort Sol, der udkom den 21. marts 1996 på Columbia Records. Det er det første album uden guitarist Peter Peter, der forlod bandet i 1995. Albummet er produceret af engelske Ian Caple, der har benyttet sig af samplinger og loops i produktionen. Om albummet har guitarist Lars Top-Galia udtalt: "Konstellationen i bandet var en smule anderledes, kan man sige, og vi ville gerne have en anden lyd, end vi plejer at have".

Politikens anmelder Anders Rou Jensen skrev om albummet: "Det utrolige er, at Sort Sol nu med Unspoiled Monsters overgår sig selv ved at lave en plade, som sandsynligvis vil blive stående som en milepæl i hjemlig rock." Unspoiled Monsters'' debuterede på førstepladsen af hitlisten, og modtog guld. Albummet har solgt 35.000 eksemplarer.

Spor

Hitliste og certificering

Ugentlige hitliste

Certificering

Kilder

Album fra 1996
Sort Sol-album

Unspoiled Monsters


Dylan Christopher Minnette (Evansville, Indiana, 29 de diciembre de 1996) es un actor y músico estadounidense. Es conocido principalmente por ser vocalista y guitarrista de la banda Wallows y por sus actuaciones como Clay Jensen en 13 Reasons Why, Wes Hicks en Scream 5, David Shephard en Lost, Rex Britten en el drama de la NBC Awake, Anthony en la película de comedia Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day, Zach Cooper en la película Goosebumps, Ryan en Grey's Anatomy y Alex en la película de terror No respires.

Vida y carrera
Minnette nació en Evansville, Indiana. Es hijo de Robyn (Maker) y Craig Minnette. Vivió en Champaign, Illinois durante cinco años, antes de mudarse a Los Ángeles para continuar su carrera como actor.

Su primer papel fue en la serie de televisión Drake & Josh, en el episodio "El Demonizador", interpretando a Jeffrey. Desde entonces, ha aparecido en las películas The Year Without a Santa Claus, de la NBC; en Fred Claus, con un personaje sin nombre; como Todd Lyons en The Clique y como Noah Framm en Snow Buddies. Su más notable papel en la televisión, incluyen a Clay Norman en Saving Grace. Interpretó a Kenny, un matón, en Let Me In, un remake de Let the Right One In, lanzada en octubre de 2010. Minnette, también ha aparecido en varios comerciales y en cuatro episodios de Lost, como el hijo de Jack Shephard. Además, hizo una pequeña aparición en Prison Break.

Minnette también apareció en el vídeo de la canción "The Crow & the Butterfly" del grupo Shinedown.

En 2014, tuvo un pequeño papel recurrente en la segunda temporada de la serie Agents of S.H.I.E.L.D., de la cadena ABC, como Donnie Gill/Blizzard.

En 2015, protagonizó la película de terror y comedia Goosebumps, junto a Jack Black y Odeya Rush. En 2016, tuvo un rol protagonista en la película de terror No respires, interpretando el papel de Alex.

Desde 2017, protagoniza la serie web 13 Reasons Why de Netflix, interpretando a Clay Jensen.

Desde 2017, junto con sus grandes amigos Braeden Lemasters y Cole Preston, pertenece oficialmente a la banda de indie pop Wallows, la cual tiene un contrato con la discográfica Atlantic Records desde 2018. Esta banda es conocida por éxitos como "Pictures of Girls", "Are You Bored Yet?" o "Scrawny".

Filmografía

Cine

Televisión

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Evansville (Indiana)
Actores de Indiana
Actores infantiles de Estados Unidos
Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos

Dylan Minnette


Les Monts-Ronds est, depuis le , une commune nouvelle française située dans le département du Doubs en région Bourgogne-Franche-Comté.

Géographie
La commune nouvelle regroupe les communes de Mérey-sous-Montrond et de Villers-sous-Montrond qui disparaissent en tant que commune, le . Son chef-lieu se situe à Mérey-sous-Montrond.

Communes limitrophes

Localisation

Géologie et relief

Hydrographie

Climat

Voies de communication et transports

Urbanisme

Toponymie

Histoire

Politique et administration

Liste des maires

Population et société

Démographie

Économie

Culture locale et patrimoine
Le village possède plusieurs bâtiments inscrits à l'Inventaire général du patrimoine culturel :
 Église Saint-Sébastien de Mérey-sous-Montrond de 1841, inscrite aux monuments historiques depuis 1979.
 L'église Saint-Didier de Villers dont la présence dans ce village est attestée depuis 1239. C'est probablement de cette époque que date le soubassement du clocher et le portail. Le reste de l'édifice est plus récent. Le chœur, barlong, est flamboyant et doit dater du  tandis que la nef a été rebâtie en 1703 et le chœur en 1789 (à cette époque, l'église, comme beaucoup d'autres en France, a subi des dégâts par les révolutionnaires). On a effectué plusieurs réparations sur l'édifice. En 1856-1857, on en refit la toiture, on construisit une sacristie en 1870, et on fit des travaux en 1922-1923. Elle est équipée de deux cloches
 Une grosse : son poids est estimé à environ 650 kg et elle mesure 106,2 cm de diamètre. Cette cloche est décorée par un beau crucifix de 27 cm. Hélas, malgré la bonne qualité du bronze, cette cloche sonne faux parce qu'il lui manque un bout de bronze de .
 Une petite : elle pèse environ 450 kg et mesure 90,4 cm de diamètre. Cette cloche aussi est usée (surtout à l'angle de frappe du battant), mais il ne lui manque pas de bronze.
 Le château de Villers du .
 La mairie de Villers du .
 Le relais de poste, actuellement établissement médical, au lieu-dit Grange Céry.
 Une croix monumentale au lieu-dit Les Longeots.
 Trois fontaines du  à Villers.
 Plusieurs fermes des  et  siècles.
 Sentier karstique du Grand Bois.
Il fait l'objet chaque année au mois de juillet d'un chantier de jeunes participant à son entretien.

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des communes du Doubs
 Liste des communes nouvelles créées en 2022

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Commune dans le Doubs
Commune nouvelle dans le Doubs
Commune fondée en 2022
Aire d'attraction de Besançon

Les Monts-Ronds


Alton Asa Lennon (August 17, 1906December 28, 1986) was an American Democratic politician who represented North Carolina in the U.S. House of Representatives and Senate. He first served as an interim appointment to the Senate from 1953–54, unsuccessfully sought re-election, and later represented the Cape Fear region in the House from 1957–73. Lennon is one of very few former senators in modern times elected to the House after leaving the Senate.

Early life and education
Lennon was born in Wilmington, North Carolina August 17, 1906. He was the son of Rosser Yates Lennon and Minnie (High) Lennon. He attended the public schools, and graduated from Wake Forest College in 1929. He was admitted to the bar in 1929 and began practice in Wilmington. He married Karine Welch on October 12, 1933.

Political career
Lennon served as the judge of New Hanover County Recorder's Court from 1934–1942. He was elected to the North Carolina State Senate in 1947, and served until 1951. Lennon was appointed on July 10, 1953, as a Democrat to the United States Senate to fill the vacancy caused by the death of Willis Smith and served from July 10, 1953, to November 28, 1954. He was an unsuccessful candidate for the nomination in 1954 to fill the vacancy. He resumed law practice, then was elected as a Democrat to the 85th Congress, and was reelected to the seven succeeding Congresses (January 3, 1957 – January 3, 1973).

Lennon voted in Congress against civil rights and social legislation, although about half of the constituents in his district were African-Americans or Native Americans. In 1966, he was the only Southerner to vote against citing seven Ku Klux Klan leaders for contempt of Congress. He said, "I never heard it said that Klansmen were subversive or affiliated with any foreign government to overthrow the United States." In 1966, Lennon urged that North Vietnamese ports be bombed, and in 1967 he called for the Justice Department to prosecute Stokely Carmichael, the black activist, for making statements against the military draft.

He declined to seek reelection in 1972. Although he was a Democrat, Lennon campaigned for the re-election of Senator Jesse Helms, the conservative Republican, in 1978.

Personal life and legacy
He was a resident of Wilmington, N.C., until his death there December 28, 1986.

In 1976, the Federal Building and Courthouse at Wilmington was named in his honor.

Notes

References

1906 births
1986 deaths
Wake Forest University alumni
Democratic Party United States senators from North Carolina
Democratic Party members of the United States House of Representatives from North Carolina
20th-century American politicians
Old Right (United States)

Alton Lennon


Cancer Cell is a peer-reviewed scientific journal scientific journal that publishes articles that provide major advances in cancer research and oncology. The journal considers manuscripts that answer important questions relevant to naturally occurring cancers. Areas covered include basic cancer biology, therapeutic development, translational research, cancer model development, multi-omics and computational biology. Cancer Cell is also interested in publishing clinical investigations, in particular those that lead to establishing new paradigms in the treatment, diagnosis, or prevention of cancers; those that provide important insights into cancer biology beyond what has been revealed by preclinical studies; and those that are mechanism-based proof-of-principle clinical studies.

Cancer Cell is internationally regarded as one of the top cancer research and oncology journals. According to the Journal Citation Reports, the 2022 impact factor of the journal is 50.3. It is part of the Cell Press portfolio, which is owned by Elsevier. Issues are published monthly in print and online versions. All content becomes available for free one year after publication. In January 2021, Cancer Cell became a Transformative Journal as part of Elsevier's efforts to increase Open Access content.

Cancer Cell publishes Research, Review, and Perspective articles, in addition to opinion pieces such as Letters, Commentaries, Previews, Spotlight, and Voices. The journal often publishes a yearly special issue with a compilation of review articles around a common topic. In the Cancer Cell website, articles can be browsed by Issue, Collection, early online access ("Online Now"), or annual "Best of Cancer Cell".

History

Cancer Cell was launched in 2002 with the publication of its inaugural issue on February 1, 2002. In an Editorial published in this first issue, Editor-in-Chief Mariana Resnicoff introduced Cancer Cell as "An exciting forum for cancer research". Following in the footsteps of the Cell Press flagship journal Cell, the goal of Cancer Cell was to publish cutting-edge findings in cancer research and to provide great author service by having a team of dedicated scientific editors that hold the highest standards of excellence, editorial consistency, and author service. Li-Kuo Su became Editor-in-Chief in 2003 and is recognized for promoting the journal's growth and establishing it as one of the most reputable cancer research journals. He retired from his editorial activities in 2019. Steve Mao became Cancer Cell Editor-in-Chief in 2020 after serving as senior editor at Cell and Science.

Changing for a better future editorial

In the April 2020 special issue of Cancer Cell, Steve Mao published the editorial "Changing for a Better Future" delineating his views for the journal. This Editorial reiterated the journal's commitment to scientific excellence and introduced key changes. While Cancer Cell is traditionally considered a journal interested in strong mechanistic studies, the Editorial highlights its interest in translational and clinical studies, as well in discovery papers that scientifically sound and conceptually bold. In line with the Cell Press rebranding strategy launched in 2020, Steve Mao vowed to continue publishing "Science that Inspires". The Editorial also states the editors' commitment to increase communication with its scientific community and authors, as well as to work with authors to improve the revision process of manuscripts under consideration.

Diversity and inclusion efforts

In 2020, Cancer Cell made a number of changes to increase diversity and inclusion of underrepresented minorities in cancer research and oncology. In June 2020, the journal announced the new members of its advisory board (previously editorial board), which includes a higher representation of female scientists (>40%) and physicians (~50%) and higher geographical and ethnic diversity. That same month, the Cell Editorial Team published the editorial "Science has a racism problem", acknowledging the underrepresentation of Black scientists in STEM in the wake of the murders of George Floyd, Breonna Taylor, and Ahmaud Arbery. These events, in conjunction with the anti-immigration policies of the Trump administration in the U.S., led to a Summer of social reckoning in the scientific community. Cancer Cell joined the cancer research and oncology communities and their call for action and change by dedicating its September 2020 issue to the importance of diversity and immigration in cancer research in the U.S. and publishing a series of opinion pieces by scientists and clinicians that represent several minorities (immigrants, Black, Latinx, LGBTQ) and their allies. The journal has also published several articles that address ethnic health disparities and aim to increase the representation of non-Caucasian populations in cancer research and oncology.

As a part of Cell Press, Cancer Cell has supported Black in Cancer and the #BlackInCancerWeek campaign on Twitter. The journal also participated in the creation of the "Rising Black Scientists Award", a cash award granted to one undergraduate student and one graduate student or postdoctoral trainee "meant to break down barriers and create opportunities by providing funds to support professional development".

In January 2021, Cell Press introduced the Inclusion and Diversity Statement, in which authors may choose to disclose information related to how they are increasing their effort to promote genetic diversity in their study subjects, participation of minorities, and balancing gender representation, to name a few.

Editorial process

Articles submitted to Cancer Cell are assigned to an in-house, professional scientific editor (handling editor). The handling editor reads the full manuscript, evaluates the relevant literature, and leads the editorial discussion with the rest of the editorial team to make a decision on how to proceed with the paper. Advisory Board Members and other experts may be confidentially contacted at this point to ask for their professional opinion to facilitate the initial decision making. Initial decisions are usually made within 5–7 days. If a paper is selected for peer review, the handling editor invites 3-4 reviewers whose areas of expertise cover different aspects of the paper. Reviewers submit their comments and recommendation within two weeks. After review, the handling editor evaluates the reviewers' comments, discusses them with the editorial team, and makes a decision on the paper. If a manuscript is invited to revise, the handling editor may communicate with the authors to agree on the revision plan and deadlines for resubmission. Once the revised manuscript is submitted, the handling editor may request additional feedback from the reviewers. Cancer Cell typically only allows for one round of major revisions for its articles. If the article is deemed suitable for publication in Cancer Cell, the handling editor will work with the authors to ensure the paper complies with the journal's format and guidelines, and that it communicates results clearly and accurately. Only after all the requirements are met will a paper be formally accepted for publication.

Other Scientific activities

Cancer Cell editors are involved in a diverse array of activities at Cell Press besides manuscript handling, such as organizing Cell Symposia, Webinars, and Cell Press Selections. Editors also attend national and international cancer research and oncology meetings, conduct site visits, and participate in career panels to interact with the scientific and medical community, as well as with students and trainees.

References

External links

Oncology journals
Cell Press academic journals
Academic journals established in 2002
Monthly journals
English-language journals
Delayed open access journals

Cancer Cell (journal)


Altın Örümcek Web Ödülleri, Doruk.net 'in sponsorluğunda 2002'den beri gerçekleşmekte olan bir yarışmadır. Yarışmanın ilk yıllarında PC Magazine Türkiye ve Microsoft da sponsor olmuştur.

Ödüller 48 kişilik bir Jüri topluluğunca oylanarak verilmektedir. Bir web sitesinin bu ödüle layık görülmesi için jüri üyeleri web sitelerini, tasarım, navigasyon, içerik, teknoloji, etkileşim, pazarlama, yaratıcılık/yenilik, gizlilik politikası/bilgi güvenliği, genel deneyim/kullanılabilirlik başlıkları altında incelemektedir.

Sektörel Kategorilerde de; Bilgi Teknolojileri, Finansal Servisler, Kamu Kurumu, Medya/Eğlence, Otomotiv, Pazarlama ve İletişim, Perakendecilik/Mağazacılık, Profesyonel Servisler, Sağlık/İlaç, Seyahat/Turizm, Telekomünikasyon, Üretim Sanayii, Yaratıcı Servisler ve Yiyecek/İçecek başlıkları altında ödül vermektedir.

Logo ve ödül

Altın Örümcek logosu Emre Erdem, ödülleri Erdoğan Sarma tarafından tasarlanmıştır.

Ödül tarihi
22 Mayıs 2002 tarihinde gerçekleşen ilk ödül töreni, dönemin Kültür Bakanı İstemihan Talay'ın katılımı ile gerçekleştirilmiştir.

2004 yılında, toplam 30 kategorinin en iyi siteleri ödüllendirildi. Kamu Kurumu kategorisinde, İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin sitesi www.ibb.gov.tr birinci olurken, En İyi Web Sitesi ödülü, geçtiğimiz yıllarda da Altın Örümcek'te başarılı siteler arasında yer alan yemeksepeti.com 'un oldu. Aynı yıl içerisinde stuweb ogrenci.bahcesehir.edu.tr alan adıyla birlikte jüri özel ödülü'nün sahibi oldu.

2005 itibarıyla; Türk web sitelerine; Bilim, Eğitim, En İyi Multimedya Uygulaması, E-ticaret, Finans, Genel Portallar, Haber, Kültür/Sanat, Mizah, Müzik, Otomobil, Oyun, Radyo/Televizyon, Sağlık, Servisler, Seyahat/Turizm, Sinema, Sivil Toplum Kuruluşu, Spor, Topluluk ve Yaşam Tarzı başlıklarında ödül verilmiştir.

Yukarıda belirtilen 35 kategori dışında da; Jüri Özel ödülü ve En İyi Web Sitesi ödülü verilmektedir. 2002'deki en iyi web sitesi ödülünü turk.net, 2003'te mynet, 2004 ve 2005 yıllarında da yemeksepeti.com almıştır.

2006 yılı itibarıyla kategori sayısı 46'ya çıkacak olan ödül kategorilerinde; finalistlerin yanı sıra; her kategori başına 3 web sitesi belirlenmektedir.

Ancak, ödüllerin sahiplerini bulamadığı ya da hiçbir sitenin söz konusu ödüle layık görülmediği de olmuştur. Örneğin, 2005 yılında hiçbir haber sitesi herhangi bir haber kategorisinde ödül alamamıştır.

2006 yılında; istanbulmodern.org "En iyi site" ödülünü alırken, ottomanempiretshirts.com "En iyi tasarım" ödülünü, genbilim.com "En iyi bilim sitesi" ödülünü ve Vikipedi de "En iyi içerik" ödülünü kazanmıştır.

2011 yılında; Tipeez "En iyi portal" ödülünü, NTV.com.tr "En iyi haber sitesi" ödülünü, turkcell.com.tr "En iyi web sitesi" ödülünü kazanmıştır.

2019 yılında obilet.com, Altın Örümcek Ödülleri'nde En İyi Mobil Uygulama & En İyi Web Site olmak üzere 2 ödül aldı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi Web Sitesi*

Altın Örümcek Web Ödülleri


Alphonsus Cullinan (Lahinch, County Clare, 7 de maio de 1959) é um ministro irlandês e bispo católico romano de Waterford e Lismore.

Alphonsus Cullinan primeiro assumiu a profissão de professor e ensinou por dez anos em Castleconnell, County Limerick, e em Valladolid, Espanha. Em 1989 ingressou no Seminário Nacional Irlandês em Maynooth e foi ordenado sacerdote para a Diocese de Limerick em 12 de junho de 1994.

Após a ordenação, trabalhou na capelania paroquial e hospitalar em Limerick. Depois de um semestre ensinando religião no Mary Immaculate College em Limerick, ele foi para Roma para estudar em 2001. Ele recebeu seu doutorado em teologia moral pela Accademia Alfonsiana em 2005 com uma tese sobre Antropologia Cristã e Utilitarismo. Depois de regressar à Irlanda trabalhou na capelania universitária no Limerick Institute of Technology e desde 2009 como diretor diocesano para a preparação do Congresso Eucarístico em Dublin. Em 2011 tornou-se vigário em Rathkeale.

O Papa Francisco o nomeou Bispo de Waterford e Lismore em 2 de fevereiro de 2015. Seu antecessor, William Lee, o consagrou bispo em 12 de abril do mesmo ano. Os co-consagradores foram Arcebispo de Cashel e Emly Kieran O'Reilly SMA, Arcebispo de Armagh Eamon Martin, Arcebispo de Dublin Diarmuid Martin e Núncio Apostólico na Irlanda Arcebispo Charles John Brown.

Ver também

Bispos católicos da Irlanda

Alphonsus Cullinan


An Masdevallia maxilimax in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carlyle August Luer, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Masdevallia maxilimax in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Masdevallia

Masdevallia maxilimax


محمد الهطلاني، (1964 -) نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

الحياة السياسية
شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2008 في الدائرة الرابعة، وحصل على المركز السابع برصيد 9,765 وفاز بالانتخابات.

سيرته
 خريج جامعة الكويت - كلية الحقوق / تقدير جيد جداً ( 1987 )
 مارس المحاماة / جميع درجات التقاضي ( 1987 – 1991 )
 حاصل على درجة الماجستير – كلية الحقوق / في القانون الخاص و القانون المقارن ( 1992 )
 عضو إدارة الفتوى و التشريع – مجلس الوزراء / بوظيفة محام ب ( 1993 )
 معيد عضو بعثة بقسم القانون المدني بكلية الحقوق ( 1993 – 1995 )
 عضو إدارة الفتوى و التشريع – مجلس الوزراء / بوظيفة محام ب ( 1995 - 1999 )
 حاصل على درجة دكتور في الحقوق – كلية الحقوق / بتقدير جيد جداً ( 1998 )
 عضو هيئة التدريس / أستاذ مساعد – قسم القانون / كلية الدراسات التجارية ( 1999 – 2008 )
 رئيس قسم القانون / كلية الدراسات التجارية ( 2000 - 2004 )
 رئيس جمعية الحقوقيين الكويتية ( تحت الإشهار )
 محكم من فئة ( أ ) مركز التحكيم بوزارة العدل
 عضو جمعية الصحفيين الكويتية
 كاتب صحفي في جريدة ( الراى )
 قام بإعداد و إلقاء العديد من الدورات التدريبية لجهات حكومية عدة شارك في العديد من المؤتمرات العلمية داخل و خارج الكويت
 ترأس و شارك في العديد من اللجان العلمية و الأكاديمية أجرى العديد من اللقاءات الإعلامية في التلفزيون و الإذاعة و الصحافة
 عضو مجلس أمة - الفصل التشريعي الثاني عشر (2008- 2009)
 عضو لجنة الشؤون التشريعية و القانونية ( 2008- 2009 )
 عضو لجنة حماية الأموال العامة ( 2008 )
 عضو جمعية المحاميين الكويتية ( 2009 )

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الأمة الكويتي
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2008
أعضاء مجلس الأمة الكويتي فبراير 2012
كويتيون من أصل عربي
مواليد 1964

محمد الهطلاني