حسين عساف حسين منصور اسمه مختصرا حسين العساف الثاني، هو أمير إمارة الرس منذ عام 1373هـ حتى عام 1402هـ ولد في عام 1342هـ في الجوف أثناء فترة إمارة والده عساف الحسين المنصور العساف الثاني. تربطه علاقات مع كل من الملك سعود والملك فيصل بن عبد العزيز والملك خالد والملك فهد بن عبد العزيز.

مولده ونشأته
ولد حسين العساف الثاني في الجوف عام 1342هـ الموافق عام 1923م أثناء فترة إمارة والده عساف الحسين المنصور العساف الثاني في الجوف كما يعتبر حسين أكبر أبناء عساف كان رجل عائلة العساف منذ أكثر من أربعين عاما غادر الرس إلى مكة المكرمة مع والده عام 1344هـ وبدأ يدرس في مدرسة الصفاة منذ عام 1347هـ ثم انتقل مع والده عام 1350هـ إلى نجران وبنفس العام غادر نجران إلى الطائف ليكمل دراسته في مدرسة النور وأخذ ينتقل إلى الطائف صيفا ومكة شتاءا حتى عام 1356هـ حيث غادر إلى الرياض ودرس في مدرسة الملك عبد العزيز حتى عام 1358هـ حيث عاد إلى الرس بسبب إنهائه للدراسة.

أميراً للرس بالنيابة
بقى حسين في الرس عامين منذ عام 1358هـ حتى عام 1360هـ وأثناءها كان في الرس دون عمل، حتى في صغره عام 1360هـ عينه والده عساف الحسين المنصور العساف الثاني أميرا للرس بالنيابة، وكان عمر حسين آنذاك 18عاما وعساف 53عاما وأول إنجازات حسين لمدة ثلاثة عشر عاما منذ عام 1360هـ حتى عام 1373هـ كثيرة من أهمها:
 رعايته لاحتفال افتتاح أول محكمة في الرس عام 1361هـ.
 صاحب فكرة إنشاء مجلس الرس عام 1360هـ.
 وضع حجر الأساس لمستوصف الرس الحكومي في الرس ورعايته للافتتاح عام 1361هـ.
 أميرا للرس في الفترة من عام 1362هـ حتى عام 1365هـ أثناء وجود والده في مكة.
 رعايته لافتتاح مركز المياه الجديد بدلا من القديم الذي أنشاءه والده عام 1345هـ وافتتح الجديد عام 1364هـ.
 رعايته لافتتاح مستوصف الرس الحكومي في رجب عام 1365هـ.
 رعايته لافتتاح أول مدرسة متوسطة وثانوية للبنين في الرس.
استقباله للأمير سعود بن عبد العزيز لدى زيارته للرس عام 1367هـ.
قيامه بافتتاح صيدلية العساف عام 1368هـ نيابة عن والده.
قيام الملك عبد العزيز بزيارة للرس ليعطي لكل مواطن في الرس آلة أمريكية ليسحبون الماء من تحت الأرض.عام 1371هـ.
مغادرته للرياض لتقديم العزاء على وفاة الملك عبد العزيز ومبايعته للملك سعود.

إمارته
توفي والد حسين عساف في مكة المكرمة ودفن هناك وبأمر ملكي من الملك سعود عين حسين أميراً للرس وذلك في عام 1373هـ وفي عام 1374هـ 1954م قام الملك سعود بن عبد العزيز بزيارة للرس في إحدى جولاته وغادرها بعد يومين وفي 14/7/1374هـ افتتح الأمير حسين مستشفى الرس الحكومي الذي بدأ بنائها منذ عام 1372هـ في عهد والده وفي عام 1375هـ لم تكن فيها من الدوائر الحكومية سوى الإمارة والمحكمة والمدرسة الابتدائية السعودية ومجلس الرس ولكن حسين العساف كرس جهوده لخدمة بلده واستغل معرفته وصداقاته مع رجال العائلة الملكية ورجال الدولة للقيام بالمشاريع ولفتح فروع الوزارات في الرس فقد فتح فرع وزارة المعارف عام 1376هـ والصحة 1377هـ والزراعة 1380هـ والمواصلات 1382هـ والداخلية 1383هـ؛ كما قام بفتح المدرسة الابتدائية العسكرية في الرس التي أتاحت لشباب الرس والقرى المحيطة بها إلى الانخراط في الخدمة العسكرية لخدمة بلادهم وملكهم ووطنهم كما أنه فتح مطار بالرس عام 1384هـ واستمر هذا المطار لسنوات حتى عام 1394هـ عندما افتتح مطار القصيم.

مراجع

أشخاص من منطقة القصيم
مواليد 1923

حسين بن منصور العساف


O tabaxir ou taquer trata-se da substância cristalina, translúcida e esbranquiçada, de travo adocicado, que se obtém das cavidades dos entrenós de certas variedades de bambu, como a Bambusa arudinacea.

Etimologia
O termo «tabaxir» entrou no português pelo árabe, tabachir, que por seu turno terá vindo para essa língua por via do persa, tabāshīr, que significa «leite, sumo ou ressumação de cana».

Sendo que, em última análise, o termo persa advém do étimo sanscrito tavak-ksira (ou tvak-ksira, que significa «sumo vegetal»).

Variedades
Há duas variedades de tabaxir, a clara, que apresenta uma coloração esbranquiçada ou amarelada, e a azul, que exibe uma tonalidade azul-pálida.

História
O tabaxir foi descoberto na Índia clássica, tendo sido exportado para o Antigo Egipto e para a China.

China

A primeira abonação na literatura chinesa conhecida, a respeito deste produto e com alusão à sua proveniência indiana, encontra-se na Materia Medica publicada no período K'ai-pao (968-976 a.C). No início, os chineses importaram este produto da Índia, sendo que terão descoberto algumas das suas propriedades medicinais graças a contactos mantidos com os mercadores indianos. Nesta toada, cumpre notar que uma das designações clássicas que deram ao tabaxir foi Tien-tu hwan ( que significa «amarelo da Índia»).

Mais tarde, os chineses passaram a extrair esta substância dos bambus existentes no seu território. Pelo que juntavam ao tabaxir mais ingredientes, por molde a deixá-lo mais ao gosto do seu paladar, como sendo a farinha de osso, a fécula extraída do rizoma de uma variedade regional de inhame, a Pachyrhizus angulatus, entre outros.

Na obra clássica Pen ts'ao yen, tratado de medicina herbalista, publicado no séc. XII, discorre-se a respeito desta substância, referindo-se que se tratava de um produto natural derivado do bambu, da cor do loesse. Ulteriormente, o nome desta substância mudou na China, passando a designar-se 竹黃 Zhú huáng (o que significa «amarelo-bambu») ou 竹油脂 Zhú yóu (que significa «sebo de bambu»). Os chineses clássicos, esguardavam o tabaxir como um derivado do bambu, ao arrepio da concepção indiana clássica, que o entendia como uma espécie de pérolas vegetais.

Roma
Claude Saumaise, autor francês do séc. XVII, terá sido o primeiro autor a defender a tese, aceite apenas por alguns historiadores da era moderna, de que o « σάκχαρον » ou «sacharon» mencionado por autores clássicos, como Plínio, o Velho e Dioscórides, não se trataria do açúcar, na nossa concepção moderna, mas do tabaxir.

Arábia
Abū Dolaf, escritor e poeta árabe, que terá vivido na corte Samânida de Naṣr b. Aḥmad em Bucara, em 940 a.C., foi o mais antigo autor árabe a fazer menção desta substância, nos seus relatos a respeito das viagens que fizera pela Ásia Central.

Este autor reputava a origem do tabaxir à região de Mandura Patan, no Noroeste da India. Mais tarde, no séc. XIII, de acordo com Abulfeda, a principal zona de produção do tabaxir passou a situar-se na região de Tana, na ilha indiana de Salsete, a vinte milhas de Bombaim.

Para estes dois autores árabes, o tabaxir provinha de certas variedades de juncos, que, quando secos, tinham boas propriedades combustíveis, sendo que só se podia obter a substância depois de queimados.

Contudo, esta posição não era unânime no mundo islâmico, já no séc. XII, autores como Ibne al-Baitar, tinham tentado rebater essa ideia, afirmando, por seu turno, que o tabaxir advinha da cana-de-açúcar indiana, podendo provir de qualquer zona costeira da Índia e não havendo qualquer necessidade de as queimar, porquanto o líquido ressumava naturalmente de dentro das cavidades dos entrenós da cana.

O tabaxir foi uma substância muito valorizada pela medicina árabe clássica, orçando elevados preços, tendo chegado inclusive a valer o seu peso em prata.

Itália

O missionário italiano do séc. XIV, Odorico da Pordenone, chegou a aludir ao tabaxir, sendo certo que lhe fez atribuições apócrifas, confundindo-o por vezes com o bezoar. No relato das suas viagens pelo Oriente, menciona que lhe haviam contado que, nas florestas do Bornéu, as canas de bambu segregavam cristais que, se usados pelos homens como amuletos, lhes davam imunidade às armas de ferro, pelo que todos os guerreiros dessas terras se ataviavam com eles.

Portugal

O botânico português Garcia da Orta, na sua obra «Colóquio dos Simples e Drogas da Índia», em 1563, discorreu a respeito do tabaxir.

Também fez menção às mesmas canas inflamáveis, que os sobreditos autores árabes, mas não defendia que o tabaxir se obtivesse da combustão das mesmas. Em vez disso, mencionou que o tabaxir é obtido dos entrenós das canas, que geram muita humidade, a qual adquire um aspecto de amido, quando coalhada.

Na sua obra, Garcia da Orta descreve ainda como, na região de Goa, os carpinteiros indianos, que trabalhavam estas canas, se serviam deste líquido espesso ou da fécula dele coalhada, aos quais davam o nome de Sáccar Mambu ( que significava «açúcar de cana»), para fazer aplicações na zona lombar e renal, para aliviar dores. Também as usando em compressas, apostas à testa, para aliviar dores de cabeça. Informava ainda que os sábios indianos recomendavam o seu uso consumo para combater febres e disenteria.

Alemanha
Johan Albrecht de Mandelslo, aventureiro alemão do séc. XVII, nos relatos das suas viagens pelo Oriente dá a seguinte conta do tabaxir:

Propriedades

Reputam-se uma série de propriedades medicinais ao tabaxir, que é tido como um antipirético, anti-espasmódico, antiparalítico, restaurativo e até mesmo afrodisíaco.

Medicina tradicional chinesa
Plantas medicinais
Açúcares

Tabaxir


බ්‍රෝඩ් ෂීට් (පුවත්පත්වල හැඩය හා ප්‍රමාණය ගැන මිම්මකි)

             ඒ ඒ පුවත් පත්වල ප්‍රමාණයන් - 2005 අගෝස්තුවේදී -
'ල මොන්ඩේ' පත්‍රය බර්ලයිනර් ෆෝර්මැට් ස්වරූපයෙනි.
'ද ගාඩියන්' පත්‍රය බ්‍රිතාන්‍ය බ්‍රෝඩ් ෂීට් ස්වරූපයෙනි.
'ඩේලි මේල්' පුවත් පත ටැබ්ලොයිඩ් වර්ගයේ එකකි.
ද ටයිම්ස් පත්‍රය කොම්පැක්ට් ස්වරූ‍පයෙනි.

බර්ලයිනර් සෙයිටුන්ග් සහ නියුස් ඩියුට්ෂ්ලන්ඩ් පත්‍ර දෙක බ්‍රෝඩ් සීට් සහ බර්ලයිනර් දෙක අතර ප්‍රමාණයකි. ප්‍රමාණය බලා ගැනීම සඳහා සුදු පාට A 4 ප්‍රමාණයේ කඩදාසියක් ඉදිරියෙන් තබා ඇත.

බ්‍රෝඩ්ෂීට් යනු විවිධ පුවත් පත්වල හැඩයන් අතර විශාලතම ප්‍රමාණයයි. එහි විශේෂ ලක්ෂණයක් වන්නේ පිටුවේ දිග ප්‍රමාණයයි. (සාමාන්‍යයෙන් මෙය අඟල් 22 ක් හෝ ඊට වැඩිය) මෙම වචනය භාවිතයට පැමිණෙන්නේ ජනප්‍රිය තනි පිටුවේ කවි කොළ හෝ දේශපාලන උපහාස ප්‍රකාශන අඩංගු වීදි වල විකුණන ලද ප්‍රකාශනයන් මුල් කර ගනිමිනි. මෙම බ්‍රෝඩ්ෂීට් ප්‍රමාණයේ පළමු පුවත්පත නම් 1618 දී ප්‍රකාශනය කළ Dutch Courante uyt Halian පුවත්පත යි.

අනෙකුත් සාමාන්‍ය පුවත්පත්වල හැඩයන් කුඩා බර්ලයිනර්, ටැබ්ලොයිඩ්/කොම්පැක්ට් යනාදී නම් වලින් හැඳින්වේ.

විස්තර

බොහෝ බ්‍රෝඩ්ෂීට් පුවත්පත් සාමාන්‍යයෙන් අඟල් 29½  x 23½ වේ. මෙය සාමාන්‍ය ටැබ්ලොයිඩ් පුවත්පතක් මෙන් දෙගුණයක් විශාලය. ඕස්ට්‍රේලියානු සහ නවසීලන්ත බ්‍රෝඩ්ෂීට් ප්‍රමාණයේ පුවත්පත් හැම විටම A 1 ප්‍රමාණයේ ඒවාය.(84.1 x 59.4 සෙ.මී)

එක්සත් ජනපදයෙහි බ්‍රෝඩ්ෂීට් එකකින් ඉදිරිපිටු බාගය අඟල් 15 ක් දිගු වන අතර දිග අඟල් 22¾ කි. බොහෝ එක්සත් ජනපද පුවත්පත් වල අමුද්‍රව්‍ය මිළ අඩු කර ගැනීම සඳහා එම පුවත්පත් වල ප්‍රමාණය අඟල් 22¾ x 12 දක්වා අඩු කර ඇත.
බ්‍රෝඩ්ෂීට් ප්‍රමාණය වර්ග දෙකකි.

•	සම්පූර්ණ බ්‍රෝඩ් සීට් ප්‍රමාණය:-  සම්පූර්ණ බ්‍රෝඩ්ෂීට් ප්‍රමාණයේ කොළයක් කෙළින් අතට භාගයක් වන සේ නවනු ලැබේ. එවිට එය පිටු 4 ක් ලෙස සකස් වේ. මෙය පළමු පිටුව සහ පළමු පිටුවේ ඇතුල් පැත්ත සහ අවසාන පිටුව සහ අවසාන පිටුවේ ඇතුල් පැත්තයි. මෙම පිටු හතර සාමාන්‍යයෙන් 'ස්ප්‍රෙඩ්' (Spread) යනුවෙන් හැඳින්වේ. ඇතුල් බ්‍රෝඩ්ෂීට් පිටු ඒ ආකාරයෙන් අතුලත් කරනු ලැබේ.
•	භාග බ්‍රෝඩ්ෂීට් ප්‍රමාණය:-  භාග බ්‍රෝඩ්ෂීට් යනු සාමාන්‍යයෙන් ඇතුල් පිටුවකි. ලම්බාකාරව නවන ලද එකක් නොවේ.

සාමාන්‍ය ක්‍රමයට නොවන පුවත්පතක් සඳහා උදාහරණයක් නම් එය පිටු දෙකේ භාග බ්‍රෝඩ්ෂීට් ප්‍රමාණයේ හෝ පිටු හතරේ සම්පූර්ණ බ්‍රෝඩ්ෂීට් ප්‍රමාණයේ පුවත්පත් විය හැකිය.

බ්‍රෝඩ්ෂීට් ක්‍රමයේ පත්තර, පත්තර විකුණන ස්ථානවල ඉඩකඩ පිරිමසා ගැනීම සඳහා දෙකට නමනුලැබේ. මෙම ක්‍රමය පිටු අංක සඳහා බලපාන්නේ නැත. බොහෝ වැදගත් ප්‍රවෘත්තිමය කථා හරස් නැම්මට උඩින් යොදනු ලැබේ. මෙය ටැබ්ලොයිඩ් ප්‍රකාශනවල දක්නට නොලැබේ. ඒවායේ මෙම හරස් නැමීම දක්නට නොමැත.

ඓතිහාසිකව ගත් කල බ්‍රෝඩ්ෂීට් ක්‍රමය සංවර්ධනය වයේ 1712 දී පත්‍රවල පිටු ප්‍රමාණය අනුව බද්දක් අය කිරීම ආරම්භ කිරීමෙන් පසුවය.

බ්‍රෝඩ්ෂීට් ක්‍රමයේ පුවත්පත් මුද්‍රිත ප්‍රවෘත්ති පතුරුවා හැරීම සඳහා වඩා ජනප්‍රිය ආකෘතියක් බවට පත් වී තිබේ. මෙම ක්‍රමයට ලෝකයේ ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් පල වන විශාල බෙදා හැරීමක් සහිතව පවතින පුවත් පතක් නම් " ද ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්ඩියා" පුවත් පතයි. ඊළඟට ඒ ආසන්නයටම පැමිණෙන්නේ "ද නිව් යෝර්ක් ටයිම්ස්" පුවත්පතයි. (ඔඩිට් බියුරෝ ඔෆ් සර්කියුලේෂන් අනුව)

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Broadsheet


An Merostachys kleinii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tatiana Sendulsky. An Merostachys kleinii in nahilalakip ha genus nga Merostachys, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Merostachys

Merostachys kleinii


أسني هي جماعة قروية مغربية بإقليم الحوز. تبعد جماعة أسني عن مدينة مراكش بحوالي 50 كيلومتر على الطريق الرابطة بين مراكش وتارودانت عبر تاحناوت. وتضم هذه القرية 25.153 نسمة (إحصاء 2014).

تعتبر اسني إحدى المناطق الساحرة باقليم الحوز وأجملها، تقع اسني في دائرة اسني المنشأة منذ 20 عاما.
إضافة إلى ذلك فاسني من المناطق الغنية بالفواكه والثمرات الرائعة كالتفاح والبرقوق والإجاص والسفرجل والخوخ والجوز واللوز والكرز.

مراجع

أماكن مأهولة في إقليم الحوز
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم الحوز
جماعات قروية في جهة مراكش آسفي

أسني


Dini-toplumsal unvan için ayrıca bkz. Seyyid

Adı Seyit olan bazı kişiler:
 Seyit Onbaşı (Eylül 1889 - 1939), I. Dünya Savaşı'nın Çanakkale Cephesi'nde çarpışmış Osmanlı askeri.
 Seyyid Abdülkadir (1851, Hakkâri, Şemdinan - ö. 27 Mayıs 1925, Bitlis), Şeyh Said İsyanı'ndan (Genç Hâdisesi) sonra idam edilmiş Kürt siyasetçi.
 Seyit Rıza (d. 1863, Lirtik köyü, Ovacık, Tunceli- ö. 18 Kasım 1937, Elazığ), Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk dönemlerinde Dersim İsyanı'nın liderlerinden olduğu ileri sürülerek idam edilen Alevi-Zaza aşiret lideri.
 Seyit Eyyüpoğlu (d. 10 Nisan 1942, Şanlıurfa), TBMM 23. dönem Şanlıurfa milletvekili olan Türk siyasetçi.
 Seyit Torun (d. 1 Şubat 1968, Ulubey, Ordu), Türk iktisatçı, iş adamı ve siyasetçi.
 Seyit Güner (d. 14 Nisan 1991, Etterbeek, Belçika), futbolcu.
 Seyit Kemal Karaalioğlu (d. 1925 Bafra), eğitimci, yazar.
 Seyit Abdullah Özenbaşlı (d. 1867 Bahçesaray - ö. 1924; Akmescit), Kırım Tatarı yazar, şair ve siyaset adamı.

Seyit (anlam ayrımı)


An Cryptostylis acutata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Cryptostylis acutata in nahilalakip ha genus nga Cryptostylis, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. a. acutata
 C. a. borneensis

Mga kasarigan

Cryptostylis

Cryptostylis acutata


Jamaika millî futbol takımı, Jamaika'yı uluslararası düzeyde temsil eden futbol takımıdır.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

CONCACAF Şampiyonası tarihi
1963 - 1. Tur
1965 - Katılmadı
1967 - Elemeleri geçemedi
1969 - Altıncı
1971 - Elemeleri geçemedi
1973 - Katılmadı
1977 - Çekildi
1981 - Katılmadı
1985 - Çekildi
1989 - Elemeleri geçemedi

Gold Cup tarihi
1991 - 1. Tur
1993 - Üçüncü
1996 - Elemeleri geçemedi
1998 - Dördüncü
2000 - 1. Tur
2002 - Elemeleri geçemedi
2003 - Çeyrek final
2005 - Çeyrek final
2007 - Elemeleri geçemedi
2009 - 1. Tur
2011 - Çeyrek final

Karayip Kupası tarihi
1989 - Elemeleri geçemedi
1991 - Şampiyon
1992 - İkinci
1993 - İkinci
1994 - 1. Tur
1995 - 1. Tur
1996 - 1. Tur
1997 - Üçüncü
1998 - Şampiyon
1999 - Üçüncü
2001 - 2. Tur
2005 - Şampiyon
2007 - 1. Tur
2008 - Şampiyon
2010 - Şampiyon

Kaynakça

Karayipler'de millî futbol takımları
Jamaika'da futbol

Jamaika millî futbol takımı


Nowy Kurier Warszawski, la început Nowy Kurjer Warszawski ("Noul Curier al Varșoviei") a fost un ziar propagandistic german în limba poloneză tipărit în Polonia ocupată de armata germană în timpul celui de-Al Doilea Război Mondial. Numele a fost dat după un ziar popular de dinaintea războiului numit Kurier Warszawski, cu care nu avea nimic în comun pe lângă nume. Conform surselor germane, ziarul a fost emis în 200.000 de copii zilnic, dar a fost adesea boicotat de către polonezi.

Note

Istoria Poloniei (1939–1945)
Ziare din Polonia
 Propagandă nazistă
Fondări în 1939
Desființări în 1945
Ziare naziste

Nowy Kurier Warszawski


Koki Kazama (født 19. juni 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub FC Ryukyu.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Koki Kazama


Dikmen, Sinop ilinin bir ilçesidir. İl merkezine 50–55 km uzaklıktadır. Sinop'un doğusunda, Samsun ili sınırında bulunmaktadır. Durağan ve Gerze ilçeleri ile komşudur. 1990 yılına kadar Gerze'ye bağlı bir belde olan yerleşim, bu tarihte ilçe statüsüne kavuştu. Günümüzde ilçeye bağlı yirmi sekiz köy bulunmaktadır.

Karadeniz Bölgesi havzasında yer alan Dikmen ilçesi, Güzelceçay Vadisi'nde, çam ormanları arasında kurulmuş küçük bir yerleşimdir. Havzanın genel özelliğine paralel olarak, dağlık ve engebeli bir arazi yapısına sahip olan yerleşim, 1. derece heyelan bölgesidir.

Tarihçe
30 Kasım 1989 tarihinde Çorak ve Dumanlı köylerinin de sınırlarına dahil edilmesi ile belediye statüsü alarak beldeye çevrildi.

Nüfus
Dikmen nüfus büyüklüğü açısından ildeki en küçük ilçedir. İlçeden il içindeki daha büyük kentsel merkezleri ve ayrıca yurt içinde büyük şehirlere göç yaşanmaktadır. 1980'li yıllardan itibaren Dikmen kentsel-kırsal nüfus oranlarının kentsel nüfus lehine değişmesi söz konusu olmakla birlikte, ilçe halen kırsal nüfus ağırlıklıdır. Yine 1980'li yıllardan itibaren hem kentsel hem de kırsal nüfus artış oranları giderek azalmaktadır.

Ekonomi

Dikmen ilçesindeki sektörel dağılım hizmetler, tarım ve sanayi şeklindedir. İlçede hizmetler sektörü oranı %86.3 iken; ilçedeki hizmetler sektörünün il genelindeki payı %0.8'dir ki, bu il genelindeki en düşük orandır. Gerze sınırı boyunca yer alan Göktepe ve Soyuk Tepesi kayak sporları; Göktepe ve Kiraz Dağları'ndaki Kuzfındık, Omurlu, Üçpınar Köyü ile Samsun ili Yakakent ilçesi Domuzalan Köyü arasında yer alan Domuzalan Yaylası ile Yaykın Köyü civarında Ayvalan Yaylaları ise yayla turizmi açısından önemli alanlardır.

ekonomisi genel olarak tarım ve hayvancılığa dayanan ilçede sektörün oranı %7.3; sektörün il genelindeki payı ise %0.02'dir. İlçe arazilerinin genel olarak VI. ve VII. sınıf tarım topraklarından oluşması ve araziler büyük bir kısmının dağlık ve engebeli olması nedeniyle hububat ekimi çok azdır. Ekimin yapıldığı yerlerde buğday, arpa, yulaf, mısır yetiştirilmektedir. İlçede ayrıca Karadeniz Bölgesi'nde yetişebilen hemen her türlü meyve ve sebze yetişmektedir. İlçenin dağlık köylerinde besi, süt ve mera hayvancılığı ile arıcılık yapılmaktadır. Ormanlık alanların varlığı nedeni ile ormancılık da ilçede önemli bir geçim kaynağıdır.

Sanayi sektörü, ilçedeki üçüncü önemli sektör konumundadır. İlçede bulunan sanayi tesislerinin il geneli içindeki oranı %0.3'dür. Sektörün ilçe sektörel dağılımı içindeki oranı ise %6.4'tür. Dikmen ilçesinde, Sinop ilinin kalkınmada birinci öncelikli iller arasında yer almasına bağlı olarak devlet desteği ile Güzelceçay Mevkii'nde kurulmuş dört adet balık unu ve yağı fabrikası bulunmaktadır. Türkiye genelinde üretilen balık unu ve yağının %35'i bu fabrikalarda üretilmektedir. Ayrıca ilçede bir tavuk çiftliği ve yem fabrikası bulunmaktadır. Mevsimli üretim yapılan bu fabrikalarda üretilen balık yağı, balık unu ve deniz salyangozu yurt dışı (Japonya) ve yurt içi pazarlara satılmaktadır. İlçede tavuk yemi ve etlik piliç üretimi de yapılmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Dikmen Kaymakamlığı

Dikmen


Siguran spolni odnos je svaka spolna aktivnost pri kojoj se koriste metode i pomagala kojima se smanjuje rizik od prijenosa spolno prenosivih bolesti. Ponekad se koriste i nazivi siguran seks ili zaštićen spolni odnos, ali i naziv sigurniji seks kojim se ukazuje na to da metode zaštite nikad u potpunosti ne uklanjaju rizike od infekcija. Nazivi se često koriste i za metode sprječavanja trudnoće koje mogu, ali ne moraju smanjiti rizik od spolno prenosivih bolesti.

Koncept sigurnog seksa pojavio se 1980-ih kao odgovor na globalnu epidemiju AIDS-a. Promicanje sigurnijeg seksa jedan je od glavnih ciljeva spolnog odgoja i prevencije spolno prenosivih bolesti, posebno smanjenja novih zaraza HIV-om. Sigurniji spolni odnos smatra se strategijom smanjenja rizika od dobivanja spolno prenosivih bolesti razbijanjem lanca prijenosa s jedne osobe na drugu.

Više od trideset mikroorganizama prenosi se spolnim putem. Osam ih je povezano s pojavom spolno prenosivih bolesti, od kojih su samo četiri izlječive: sifilis, gonoreja, klamidija i trihomonijaza. Ostale četiri su neizlječive virusne infekcije na koje se tek u nekoj mjeri može utjecati liječenjem: hepatitis B (HBV), infekcija virusom herpesa (HSV), infekcija virusom humane imunodeficijencije (HIV) i infekcija humanim papiloma virusom (HPV).

Mnogi nacionalni zavodi za javno zdravstvo preporučuju ispravna postupanja u svrhu sigurnijeg seksa i smanjenja prijenosa spolno prenosivih infekcija te besplatno, a često i anonimno testiraju na spolno prenosive bolesti. Dobre savjete može se naći i na internetskim portalima o zdravlju, gdje uvijek treba gledati da su od stručnog i vjerodostojnog autora.

Povijest

Primitivne metode za izbjegavanje spolno prenosivih bolesti poput sifilisa i gonoreje postojale su stoljećima. Sredinom šesnaestog stoljeća talijanski liječnik Gabriele Fallopius muškarcima sklonim avanturama preporuča uporabu krpenih pomagala koja bi ih štitila od sifilisa. Poznati ljubavnik Casanova piše o problemima sa srednjovjekovnim prezervativima napravljenim od sušenih janjećih crijeva. Stoljećima su upravo takvi prezervativi bili jedina zaštita u upotrebi, a zbog skupoće i teške dobavljivosti bili su korišteni i po nekoliko puta.

O sigurnom seksu se u engleskoj literaturi piše još od tridesetih godina dvadesetog stoljeća, a u smislu smanjenja rizika od spolno prenosivih bolesti od sredine osamdesetih godina kada se u Sjedinjenim Državama javlja kao odgovor na krizu HIV-a i AIDS-a.

Iako se pojam sigurnog seksa u početku odnosio samo na spolne aktivnosti između muškaraca, 1986. godine koncept je proširen na opću populaciju. Razvijani su programi s ciljem promicanja sigurnih spolnih praksi među studentima koji su bili usredotočeni na promicanje upotrebe kondoma, bolje znanje o spolnoj povijesti partnera i ograničavanje broja seksualnih partnera. Iste se godine pojavila i prva knjiga na ovu temu. Knjiga je nosila naslov Safe Sex in the Age of AIDS i imala je 88 stranica koje su opisivale i pozitivne i negativne pristupe spolnom životu. Seksualno ponašanje opisivano je kao sigurno (ljubljenje, grljenje, masaža, trljanje tijela o tijelo, međusobno masturbiranje, egzibicionizam, telefonski seks i upotreba seksualnih igračaka); uvjetno sigurno (uz uporabu kondoma) ili nesigurno.

Studija koju su 2006. proveli kalifornijski stručnjaci pokazala je da su najčešće definicije sigurnog seksa uporaba kondoma (68% ispitanika), apstinencija (31%), monogamija (28%) i siguran partner (19% ispitanika).

Metode zaštite
Zavodi za javno zdravstvo i promicatelji spolnog zdravlja preporučuju niz postupaka sigurnijeg seksa. Mnoge od ovih metoda mogu smanjiti, no ne i potpuno eliminirati rizik od prijenosa ili dobivanja spolno prenosivih bolesti.

Spolne aktivnosti koje ne uključuju izravan kontakt s kožom ili tjelesnim tekućinama seksualnih partnera ne predstavljaju rizik od spolno prenosivih bolesti i stoga su oblici sigurnog seksa.

Spolni odnos bez penetracije

Spolni odnosi koji ne uključuju penetraciju, tj. umetanje spolnog uda u tjelesne otvore druge osobe mogu značajno smanjiti rizik od spolno prenosivih bolesti. Nepenetrativni seks uključuje prakse poput ljubljenja, međusobnog samozadovoljavanja, trljanja ili maženja. Ovakve prakse mogu spriječiti trudnoću i većinu spolno prenosivih bolesti. Nepenetrativni seks možda neće zaštititi od infekcija koje se mogu prenijeti kontaktom s kožom ili sluznicama, poput infekcija herpesom, humanim papiloma virusom ili drugim mikroorganizmima. Međusobna masturbacija nosi određeni rizik od spolno prenosivih bolesti, posebno ako postoji kontakt s kožom ili dijeljenje tjelesnih tekućina, iako su rizici znatno niži od mnogih drugih spolnih aktivnosti.

Prezervativi, dentalne brane, rukavice
Brane koje zadržavaju tjelesne tekućine poput kondoma, zubnih brana i medicinskih rukavica mogu spriječiti kontakt s krvi, vaginalnim tekućinama, spermom ili rektalnom sluzi spolnog partnera, jednako kao što mogu spriječiti dodir s kožom, kosom ili pomagalima dijeljenim u spolnom činu.

 Vanjski kondomi mogu se koristiti za pokrivanje penisa, ruku, prstiju ili drugih dijelova tijela tijekom penetracije ili stimulacije.  Najčešće su izrađeni od lateksa, a mogu se izrađivati i od sintetičkih materijala poput poliuretana i poliizoprena.
 Unutarnji kondomi (nazivaju se i ženskim kondomima) ubacuju se u rodnicu ili anus prije penetracije. Ovi su kondomi izrađeni od poliuretana ili nitrila. Istovremena uporaba vanjskih i unutarnjih kondoma zbog trenja može dovesti do njihova puknuća pa se ne preporučuje.
 Zubna brana (izvorno korištena u stomatologiji) je sloj lateksa koji se upotrebljava za zaštitu prilikom oralnog seksa. Tipično se koristi kao prepreka između usta i stidnice tijekom kunilingusa ili između usta i anusa tijekom analno-oralnog seksa.
 Medicinske rukavice izrađene od lateksa, vinila, nitrila ili poliuretana mogu se koristiti kao improvizirana zubna brana tijekom oralnog seksa ili mogu pokriti ruke, prste ili druge dijelove tijela tijekom penetracije ili spolne stimulacije, poput masturbacije.
 Prezervativi, zubne brane i rukavice također se mogu koristiti za pokrivanje spolnih pomagala poput dilda tijekom seksualne stimulacije ili penetracije.  Ako se spolna igračka želi koristiti u više otvora ili partnera, preko nje se navlači kondom koji se svaki put mijenja.

Lubrikanti na bazi ulja mogu uništiti strukturu kondoma od lateksa i smanjiti njihovu učinkovitost.

Iako upotreba vanjskih kondoma može smanjiti rizik od spolno prenosivih bolesti tijekom seksualnih aktivnosti, oni nisu 100% učinkoviti. Istraživanja sugeriraju da bi kondomi mogli smanjiti prijenos HIV-a za 85% do 95%; učinkovitost veća od 95% smatrana je malo vjerojatnom zbog proklizavanja, pucanja i nepravilne uporabe. U praksi, navodi se, nedosljedna uporaba može smanjiti ukupnu učinkovitost kondoma na čak 60–70%.

Profilaksa prije izlaganja (PrEP)
Profilaksa prije izlaganja (često skraćena kao PrEP) korisna je osobama koje nemaju HIV, a uključuje uporabu lijekova za sprječavanje zaraze HIV-om. PrEP se uzima prije izlaganja HIV-u kako bi se onemogućio prijenos virusa između spolnih partnera. PrEP ne sprječava infekcije drugim spolno prenosivim bolestima i ne sprječava trudnoću.

Od 2018. godine, najčešći oblik PrEP-a kombinira dva lijeka u jednoj tableti, tenofovir i emtricitabin. Ta se kombinacija lijekova prodaje pod imenom Truvada, ali i u brojnim generičkim formulacijama širom svijeta.

Različite su zemlje odobrile različite protokole za uporabu kombinacije tenofovir/emtricitabin za profilaksu, PrEP. Pokazalo se da ta kombinacija dva lijeka sprječava zarazu HIV-om u različitim populacijama kada se uzima svakodnevno, povremeno ili po potrebi. Brojne studije pokazale su da je kombinacija tenofovir/emtricitabin učinkovita preko 90% u sprječavanju prijenosa HIV-a između spolnih partnera.

Liječenje kao prevencija
Liječenje kao prevencija (često skraćeno kao TasP) praksa je testiranja i liječenja infekcije HIV-om da bi se spriječilo daljnje širenje virusa. Osobe pozitivne na HIV mogu koristiti prakse sigurnog seksa kako bi zaštitile sebe i svoje partnere (poput uporabe kondoma, izbora partnera prema statusu seropozitivnosti ili odabira manje rizičnih seksualnih aktivnosti). Budući da HIV-pozitivne osobe s potisnutim virusom ili količinama HIV-a u krvi koji se ne daju detektirati laboratorijskim pretragama ne mogu prenijeti HIV na spolne partnere, seksualna aktivnost s HIV-pozitivnim partnerima na učinkovitom liječenju oblik je sigurnog seksa (kada se radi o sprječavanju zaraze HIV-om).

Ostali oblici sigurnog seksa
Ostale metode koje su se pokazale učinkovitima u smanjenju rizika od spolno prenosivih bolesti tijekom seksualnih aktivnosti su:

 Cijepljenje protiv određenih spolno prenosivih virusa. Najčešća cjepiva štite od hepatitisa B i humanog papiloma virusa (HPV), koji mogu uzrokovati rak vrata maternice, rak penisa, rak usta i ždrijela ili genitalne bradavice (kondilome). Imunizacija prije početka spolne aktivnosti povećava učinkovitost ovih cjepiva. Cjepiva protiv HPV-a preporučuju se svim djevojkama i ženama do dobi od 26 godina, kao i dječacima i muškarcima do dobi od 21 godine.
 Ograničavanje broja seksualnih partnera, posebno slučajnih seksualnih partnera, ili ograničavanje seksualnih aktivnosti na one koji poznaju svoj zdravstveni status koji se tiče spolno prenosivih bolesti, također može smanjiti rizik od spolno prenosivih bolesti. Monogamija ili vjernost uskom krugu partnera, konzistentno prakticirani, vrlo su sigurni (što se tiče spolno prenosivih bolesti) kada nijedan partner nije zaražen. Međutim, mnoge monogamne osobe spolno prenosivim bolestima zaraze partneri koji su im nevjerni. Veće rizike u tom smislu imaju osobe s uskim, tobože vjernim krugom partnera u koji jedna nevjerna osoba može donijeti infekciju i vrlo je lako proširiti na sve ostale.
 Komunikacija s partnerima o povijesti spolnih odnosa i statusu vezanom uz spolno prenosive bolesti, te o poželjnim sigurnim praksama i prihvatljivim rizicima.
 Uključivanje u manje rizične seksualne aktivnosti. Općenito, samostalne seksualne aktivnosti manje su rizične od partnerskih. Penetracija u tjelesne otvore (usta, vaginu, anus) i dijeljenje tjelesnih tekućina (poput sjemena, krvi, vaginalnih tekućina i rektalne sluzi) između spolnih partnera nose najveći rizik za spolno prenosive bolesti.
 Redovito testiranje i liječenje spolno prenosivih bolesti, posebno za osobe koje su seksualno aktivne s više od jednog slučajnog partnera.
 Obrezivanje penisa. Neka istraživanja sugeriraju da obrezivanje (uklanjanje) prepucija penisa može smanjiti rizik od zaraze HIV-om, no ima i onih koji takve nalaze osporavaju.

Neučinkovite i rizične metode
Većina kontracepcijskih metoda nije učinkovita u sprječavanju širenja spolno prenosivih bolesti. To uključuje kontracepcijske pilule, vazektomiju, ligaciju jajovoda, spirale i mnoge nebarijerne metode prevencije trudnoće. Kondomi su, naprotiv, vrlo učinkoviti i za kontrolu rađanja i za prevenciju spolno prenosivih bolesti.

Tvrdilo se da nonoksinol-9 smanjuje vjerojatnost prijenosa spolno prenosivih bolesti. Međutim, tehničko izvješće Svjetske zdravstvene organizacije pokazalo je da nonoksinol-9 nadražuje i da može stvoriti sitne napukline na sluznici, što onda povećava rizik od prijenosa nudeći patogenima mjesta za lakši ulazak u organizam. Također su upozorili da lubrikanti s nonoksinol-9 nemaju dovoljno spermicida za povećanje djelotvornosti kontracepcije te da ih ne treba promovirati. Nema dokaza da spermicidni kondomi bolje sprječavaju prijenos spolno prenosivih bolesti u usporedbi s kondomima koji nemaju spermicid. Ako se pravilno koriste, spermicidni kondomi mogu spriječiti trudnoću, ali i dalje postoji povećani rizik da nonoksinil-9 iritira kožu i učini je osjetljivijom na infekcije.

Korištenje dijafragme ili kontracepcijske spužve nekim ženama pruža bolju zaštitu protiv određenih spolno prenosivih bolesti ali nije učinkovito za sve spolno prenosive bolesti.

Hormonske metode sprječavanja trudnoće (poput oralnih kontraceptiva, depoprogesterona, hormonalne spirale, vaginalnog prstena i flastera) ne pružaju zaštitu od spolno prenosivih infekcija. Bakreni intrauterini uređaj i hormonalni intrauterini uređaj pružaju do 99% zaštite od trudnoće, ali ne i zaštitu od infekcija. Žene s bakrenim intrauterinim uređajem mogu biti izložene većem riziku od infekcije gonorejom i klamidijom.

Coitus interruptus (prekinuti snošaj) pri kojem se spolovilo prije ejakulacije uklanja iz rodnice, anusa ili usta, može smanjiti prijenos spolno prenosivih bolesti, ali i dalje nosi značajan rizik. To je zato što pre-ejakulat, tekućina koja curi iz mokraćne cijevi prije ejakulacije, može sadržavati patogene. Uz to, mikrobi odgovorni za neke bolesti, uključujući genitalne bradavice i sifilis, mogu se prenijeti kontaktom kože s kožom ili sluznicom.

Analni seks
Nezaštićeni analni seks smatra se rizičnom seksualnom aktivnošću jer se tanka tkiva anusa i rektuma mogu lako oštetiti. I najmanje ozljede mogu omogućiti prolazak bakterija i virusa, uključujući HIV. U ovo je uključena penetracija anusa prstima, rukama ili seksualnim igračkama poput dilda. Tijekom analnog seksa veća je vjerojatnost pucanja kondoma nego tijekom vaginalnog seksa pa se samim time povećava i rizik od prijenosa spolno prenosivih bolesti.

Glavni rizik kojem su pojedinci izloženi u analnom seksu je prijenos HIV-a. Ostale moguće infekcije uključuju hepatitis A, B i C, infekcije crijevnim parazitima poput Giardia te gljivične ili bakterijske infekcije poput one bakterijom Escherichia coli.

Analni seks trebaju izbjegavati parovi kod kojih je jednom od partnera dijagnosticirana spolno prenosiva bolest sve dok se liječenje ne pokaže učinkovitim.

Kako bi analni seks bio sigurniji, par mora osigurati da je područje analnog prostora čisto, crijevo prazno, a partner primatelj opušten. Bez obzira na to dolazi li do analne penetracije prstom ili penisom, kondom je najbolja prepreka za sprječavanje prijenosa spolno prenosivih bolesti. Klistiri se ne bi trebali koristiti jer mogu povećati rizik od zaraze HIV-om i proktitisa lymphogranuloma venereum.

Budući da se rektum može lako oštetiti, preporučuje se upotreba lubrikanta čak i kada do prodiranja dolazi prstom. Uporaba kondoma na prstu istovremeno je zaštitna mjera protiv spolno prenosivih bolesti i izvor lubrikacije što omogućuje manje bolan i jednostavniji prodor. Lubrikanti na bazi ulja oštećuju lateks i ne smiju se koristiti s kondomima; umjesto njih dostupni su lubrikanti na bazi vode i silikona. Kondomi koji nisu od lateksa dostupni su ljudima koji su alergični na lateks te su izrađeni od poliuretana ili poliizoprena. Poliuretanski kondomi mogu se sigurno koristiti s lubrikantima na bazi ulja. Receptivni partner može za zaštitu koristiti ženski kondom koji se prije analnog seksa umeće u anus.

Analna stimulacija seksualnom igračkom zahtijeva slične sigurnosne mjere kao i penetracija penisom, u ovom slučaju korištenjem kondoma na seksualnoj igrački.

Važno je da muškarac opere i očisti penis nakon analnog odnosa ako namjerava prodrijeti u rodnicu. Bakterije iz rektuma lako se prenose u rodnicu, što može uzrokovati infekcije rodnice i mokraćnog sustava.

U slučaju analno–oralnog kontakta potrebna je zaštita jer je ovo rizično seksualno ponašanje u kojem se lako mogu prenijeti bolesti poput hepatitisa A, kao i enterične infekcije. Zubna brana ili plastična folija učinkovito su zaštitno sredstvo kad god se radi anilingus.

Spolna pomagala i igračke

Stavljanje kondoma na seksualnu igračku osigurava bolju spolnu higijenu i može pomoći u sprječavanju prenošenja infekcija ako se seksualna igračka dijeli, pod uvjetom da se kondom zamijeni kad se mijenja partner. Neke su seksualne igračke izrađene od poroznih materijala čije šupljine lako zadržavaju viruse i bakterije, pa ih je potrebno temeljito očistiti, po mogućnosti posebnim sredstvima za čišćenje seksualnih igračaka. Staklo je neporozno, a seksualne igračke od medicinskog stakla lakše se steriliziraju između primjena.

U slučajevima kada se jedan od partnera liječi od spolno prenosivih bolesti, preporučuje se da par ne koristi seksualne igračke dok liječenje ne završi.

Sve seksualne igračke moraju se pravilno očistiti nakon upotrebe. Način čišćenja seksualne igračke ovisi o vrsti materijala od kojeg je izrađena. Neke se igračke mogu kuhati ili čistiti u perilici posuđa. Većina seksualnih igračaka dolazi sa savjetima o najboljem načinu čišćenja i skladištenja, a ove se upute trebaju pažljivo slijediti. Seksualnu igračku treba očistiti ne samo kada se dijeli s drugim osobama, već i kada se koristi na različitim dijelovima tijela (poput usta, rodnice ili anusa).

Redovito treba provjeravati ogrebotine ili napuknuća na igračkama koji mogu biti plodno tlo za bakterije. Najbolje je oštećenu igračku zamijeniti novom neoštećenom. Trudnice bi posebno trebale paziti na higijenu prilikom korištenja seksualnih igračaka. Dijeljenje seksualnih igračaka, poput bičeva ili igala, koje mogu izazvati krvarenje nije preporučljivo i nije sigurno.

Seksualne igračke u anusu se mogu lako »izgubiti« jer se rektalni mišići skupljaju i mogu usisati umetnute predmete, potencijalno blokirajući debelo crijevo. Kako bi se spriječio ovaj ozbiljan problem, korisnicima seksualnih igračaka savjetuje se uporaba igračaka s proširenom bazom ili onih stavljenih na vrpcu ili lanac.

Apstinencija
Spolna apstinencija smanjuje rizik od spolno prenosivih bolesti i rizike za trudnoću povezane sa spolnim kontaktima. Spolno prenosive bolesti mogu se međutim prenijeti i neseksualnim putem ili nevoljnim seksom, silovanjem. HIV se može prenijeti kontaminiranim iglama koje se koriste za tetoviranje, piercing ili droge. Medicinski ili stomatološki postupci koji koriste kontaminirane instrumente također mogu širiti HIV. Neki zdravstveni radnici HIV su stekli profesionalnom izloženošću slučajnim ozljedama iglama.

Dokazi ne upućuju na efikasnost spolnog odgoja koji zagovara samo i jedino uzdržavanje (apstinenciju). Oni su neučinkoviti u smanjenju stope zaraze HIV-om u razvijenom svijetu kao i smanjivanju broja neplaniranih trudnoća.  Iako je apstinencija najbolji put za sprječavanje trudnoće i spolno prenosivih bolesti, u stvarnosti je nerealna pa su namjere suzdržavanja od seksualnih aktivnosti često neuspješne. Ovakva edukacija ostavlja mlade ljude bez informacija i vještina potrebnih za izbjegavanje neželjenih trudnoća i spolno prenosivih bolesti.

Izvori

Spolne aktivnosti
Zdravstvo

Siguran spolni odnos


Sakai ( Sakai-shi), Japonya'nın Osaka prefektörlüğünde bulunan bir şehirdir. Yüzölçümü 149.99 km² olan şehrin nüfusu 1 Ağustos 2011 tarihi itibarı ile 842,760'tır.

Sakai Orta Çağ'dan bu yana Japonya'nın en büyük ve önemli limanlarından biri olmuştur. Şehir resmî olarak 1 Nisan 1889 tarihinde kurulmuş olup 1 Nisan 2006 tarihinde belirlenmiş şehir statüsü almıştır.

Sakai 5. yüzyıldan kalma anahtar deliği şeklindeki mezar höyükleri olan kofunlar ile bilinmektedir. Bunlardan en büyüğü olan ve İmparator Nintoku'nun mezarı olduğuna inanılan Daisen Kofun yüzölçümü bakımından dünyanın en büyük mezarıdır. Şehir önceden samuray kılıçları ve günümüzde de mutfak bıçakları ve çatallarının kalitesi ile ünlü olup üretimleri şehirdeki en büyük endüstridir.

İdari bölümler
Sakai idari olarak yedi semte ayrılmaktadır.
 Higashi-ku
 Kita-ku
 Mihara-ku
 Minami-ku
 Naka-ku
 Nishi-ku
 Sakai-ku

Kardeş şehirler
  Berkeley, ABD (1967'den beri)
  Lianyungang, Çin (1983'ten beri)
  Tanegashima, Japonya (1986'dan beri)
  Higashiyoshino, Japonya (1986'dan beri)
  Wellington, Yeni Zelanda (1994'ten beri)

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sakai


الوقائع المصرية سابقًا عُرفت باسم وقایع مصریه للغة التركية العثمانية هي صحيفة مصرية أسست عام 1828م بأمر من محمد علي باشا في القاهرة. صدر أول عدد منها في 3 ديسمبر من عام 1828م وكانت توزع على موظفي الدولة وضباط الجيش وطلاب البعثات. صحيفة الوقائع المصرية هي أول صحيفة عربية في الشرق الأوسط، وأُلحقت فيما بعد بـالجريدة الرسمية. كانت الجريدة في البداية تنشر باللغتين؛ العربية والتركية العثمانية، حتى انفردت بها العربية فقط.

التأسيس
ظهرت فكرة الجريدة في الصحافة المصرية بجهد من الحملة الفرنسية، حيث أُنشِئت أول جريدة عرفها الشعب المصري وهي جريدة بريد مصر التي صدرت باللغة الفرنسية في 29 أغسطس سنة 1798م بأربع صفحات، وقد كانت تحتوي على الحوادث اليومية بالإضافة لأنباء دواوينهم وأماكن أحكامهم وحفلات الجيش، ومع جلاء الحملة الفرنسية ومع استقرار الأوضاع في مصر بدأت فكرة وجود الصحافة وإنشاء مطبعة بولاق، كأول مطبعة للحكومة المصرية، لم تكن للوالي سياسة صحفية واضحة غير أنه كان شغوفاً بالاطلاع عليها ومعرفة ما حملت من آراء وأخبار، لكنه التفت إلى الصحف الغربية فأعجب بها وأصبحت لديه رغبة في التعرف على أخبار الداخل والخارج، فأنشأ محمد علي أول جريدة مصرية واعتبرها جريدة الحكومة الرسمية، وأمر بتهيئة الوسائل لنشر هذه الجريدة ورسم لها خطة التوزيع والانتشار.

التاريخ
مرّت الجريدة بالعديد من التغيرات والتطورات ففي عام 1842م قام رفاعة الطهطاوي بتطوير الجريدة من حيث الشكل والمضمون والأسلوب، لدرجة أثارت حفيظة رجال الدولة وخشيتهم مما كان سبباً في نفي رفاعة الطهطاوي إلى السودان، وجعل رفاعة الأخبار المصرية المادة الأساسية بدلاً من الأخبار التركية، وهو أول من أحيا المقال السياسي عبر افتتاحيته في جريدة الوقائع، وفي عهده أصبح للجريدة محررون من الكتاب.

في عهد الخديوي سعيد باشا توقفت الصحيفة ما بين عامي 1854-1863م، ومع بدء الاحتلال البريطاني لمصر سنة 1882م تحولَّت الوقائع المصرية من صحيفة حكومية إلى صحيفة شعبية يومية على يد الشيخ محمد عبده، فقد عهد إليه مصطفى في رياض باشا في عام 1880م مهمة إصلاح جريدة الوقائع المصرية، ومكث في هذا العمل نحو ثمانية عشر شهراً، نجح أثناءها في أن يجعل من الجريدة منبراً للدعوة للإصلاح، والعناية بالتعليم.

نشرت الصحيفة بعض القصائد الشعرية ومقتبسات من مقدّمة ابن خلدون، وكتب فيها رفاعة الطهطاوي أوّل مقال كامل يُنشر في الصحافة المصرية تحت عنوان تمهيد، وكان ذلك في العدد رقم 623 عام 1842م، وكان أول عدد بعد تولّي رفاعة الإشراف على الصحيفة.

الهيئة العامة لشئون المطابع الأميرية هي الناشر للجريدة الرسمية وجريدة الوقائع المصرية

الصحيفة وفقاً لتنظيم محمد علي باشا
كانت الصحيفة في العهد العثماني تُوزع في الجيش والتي كانت في ذلك الوقت تسمى بالجهادية مقابل الرسوم المقررة لها، وعلى رجال الدولة ورعاياها هدية تقليداً لما كان يحدث في أوروبا في ذلك الوقت، ورأى محمد علي أن الجريدة مقروءة عند فئة قليلة من الناس، وهي كبار الموظفين وأمراء البيت والعلماء والجيش فقط، ولهذا فكر في انتشارها عند طبقة جديدة من طبقات الشعب وهي طلاب العلم الذين لهم مكان عند الحكومة، لذلك كانت توزع الصحيفة عليهم بالمجان. وألزم الموظفون الذين يتقاضون ألف قرش في الشهر بقراءتها إذ إن رسم الوقائع يستقطع 77 قرشاً و11 يارة من رواتبهم.

ووصل الإجبار للموظفين الفرنسيين رغم أنهم لا يعرفون اللغة العربية أو التركية اللتين كانتا تصدران بهما، وحرصت الحكومة على تحصيل ثمنها وملاحقة المدنيين، ويذكر أن أحد الموظفين توفي وقضى على ابنه الموظف في ديوان المالية بخصم دين أبيه من راتبه.

وبعد أن ضمن محمد علي توزيع الوقائع على كافة فئات المجتمع، التفت إلى استقامة العمل في إداراتها وكان يراقب بنفسه النشر وعمل على أن يكون توزيعها منتظماً لا تعترضه عقبة حتى ذاع صيتها في الأعياد. لم تكن عناية محمد علي بصحيفة الوقائع المصرية عناية سطحية رغم ما كانت تشغله الحياة العامة بمسائل أخطر من الجريدة الرسمية، لكنه أحس بقيمة الصحيفة وأعد للجريدة مطبعة وهيأ لها المأمورين والمحررين والمترجمين والعمال وفرض على موظفيه من الأجانب والوطنيين أن يوالوها بالمقالات المهمة وكان يقرر في الجريدة مكافآت للخبر من قرش إلى 100 قرش، بالإضافة إلى اللحم والأرز والسمن الذي كان يُعطى للموظفين.

صدر العدد الأول من الوقائع المصرية في 3 ديسمبر 1828م بمجمل أربع صفحات، طول كل الصفحة 37 سنتيمتراً محتويةً على الموضوعات باللغة التركية ومترجمة إلى اللغة العربية وتتصدر الصفحة الأولى الافتتاحية باللغتين متضمنة الأغراض والأهداف التي من أجلها صدرت الوقائع المصرية.

لم يكن للجريدة ميعاد معلوم في الظهور فأحياناً تصدر 3 مرات في الأسبوع وأحياناً مرة واحدة وفي بعض الأحيان تطول الفترة بين العدد والآخر، حتى إنه صدر العدد الثاني منها بعد صدور الأول بأربعة عشر يوماً.

عُيّن سامى أفندى كأول مدير لتحرير القسم التركي، وكان المسؤول عن القسم العربي هو السيد شهاب الدين محمد إسماعيل، وكان يتقاضى عن عمله 750 قرشاً.

كان يكتب اسم الجريدة في رأس الصفحة الأولى، وعلى يسار الاسم رُسم أصيص زرع يرمز لشجرة القطن، وتغير في العدد الثامن عشر واحتل مكانه رمز الهرم ومن خلفه الشمس، طُبعت الوقائع بمطابع بولاق حتى العدد 535 الصادر في 15 يونيو 1833م ثم بمطبعة الوقائع بالقلعة لستة أعداد، وعادت تصدر من مطبعة بولاق حتى عهد سعيد باشا.

عنيت الوقائع في إصدارها الأول عناية خاصة برواية الأخبار الرسمية في أسلوب فيه من التعظيم كلما اتصلت الأخبار بالوالى أو رجال الحكومة بالإضافة لنشر الحوادث التي تظهر للناس أن الدولة يقظة على أمنهم وراحتهم، واستمرت الصحيفة تؤدى رسالتها على هذا النحو برئاسة سامي بك وأحمد أفندى ومساعديهما.

الصحيفة وفقاً لتنظيم رفاعة الطهطاوي
ظلت الوقائع المصرية تجري على نهجها حتى بدأت الصحيفة الرسمية تدخل في طراز جديد، عندما تولى رئاسة تحريرها رفاعة الطهطاوي عام 1842م، وقد كان له العديد من الإنجازات وأهمها أن تكون اللغة العربية هي الأساس للجريدة واللغة التركية هي الترجمة لمواضيعها، وأدّى ذلك إلى تنوع واختلاف المواد المنشورة.

الصحيفة وفقاً لتنظيم محمد سعيد باشا
لم يهتم محمد سعيد بالجريدة في بداية حكمه للبلاد، إلى أن بدأ في وضع قواعد ونظم ظهرت بها صحيفة الوقائع المصرية برسم جديد، وكان ثمنها 120 قرشاً في السنة ويتقاضى المدير 3000 قرش في الشهر والمحرر 1500 قرش شهرياً وأصبح قلم الوقائع مستقلاً وكان المحرر الأول بعد استقلال الجريدة هو الشيخ أحمد عبد الرحيم.

الصحيفة وفقاً لتنظيم محمد عبده
في عام 1880م تولى الشيخ محمد عبده رئاسة الوقائع المصرية وأصبحت تصدر يومياً عدا يوم الجمعة وأصبح لها استقلال تام، وكانت الافتتاحية لمحمد بعنوان دخول جريدة الوقائع المصرية في طراز جديد، وبلغت الصحيفة عصرها الذهبي في عهد محمد عبده، الذي كان حريصاً على أن يكون أسلوب الكتابة فيها أسلوباً عربياً صحيحاً، وفي ذلك الوقت عرفت الجريدة نظام الإعلان، الذي قدر بقرشين للسطر الواحد في حين أن ثمن العدد قرش واحد.

وأصبحت الصحيفة مدرسة لها أساتذتها وتلاميذها في كل حقبة من الزمن فتتلمذ على يدي محمد عبده سعد زغلول الذي أصبح كاتباً وأديباً وسياسياً وكتب في كل المجالات الاجتماعية والسياسية والاقتصادية وأيضاً إبراهيم الهلباوي، الذي أصبح أول نقيب للمحامين وغيرهم.

الصحيفة وفقاً لتنظيم الحكومة المصرية
في عام 1911م أصبح تحت كلمة الوقائع المصرية تاج داخله علم مصر وكُتب تحتها جريدة رسمية للحكومة المصرية، وأصبحت التعليمات الخاصة بالاشتراكات ونشر الإعلانات في الصفحة الأخيرة، بدلاً من كتابتها على الجانبين الأيمن والأيسر، ويُلاحظ في عام 1912م أنه كان هناك أعداداً غير اعتيادية تصدر أيام الأحد والخميس علاوة على الأعداد الدورية التي كانت تصدر بشكل اعتيادي. عُين أحمد صادق بك مديراً للمطبعة الأميرية ومشرفاً على الصحيفة عام 1917م، وأصبحت الوقائع المصرية تابعة لمراقبة مطبوعات الحكومة بوزارة المالية، كما ظل ثمن النسخة كما هو حتى عُين جورج نيوتن ملاحظاً للمطبعة الأميرية والجريدة الرسمية، فرفع أجر سطر الإعلان إلى 12 قرشاً ولم تحدث في عهده إضافات جديدة للصحيفة لا في الشكل ولا المضمون.

الصحيفة وفقاً لتنظيم إميل فورجيه
في 17 يناير 1924م عُيّن إميل فورجيه مديراً للجريدة، وقد كانت البلاد في ذلك الوقت تشهد حياة دستورية جديدة في عهد الملك فؤاد، وبدأت مضابط جلسات البرلمان تنشر في الصحيفة على هيأة ملاحق مرفقة للعدد، وظل هكذا حتى عام 1952م. إلى أن انتُدب حسن على كليوة بك للقيام بأعمال مدير المطبعة الأميرية والجريدة الرسمية، وفي عهده أصدرت أعداد غير اعتيادية للوقائع المصرية باللون الأخضر وداخل برواز بنقوش فنية تحمل أمراً ملكياً بميلاد الأمير أحمد فؤاد وإطلاق لقب أمير الصعيد، وأخذت صحيفة الوقائع المصرية كأي صحيفة تتابع أخبار الدولة علاوة على قيامها بنشر جميع الأوامر والمراسيم الملكية وقرارات الوزراء والحالة المنظورة الداخلية دون أن يكون لها الحق في التعليق أو النقد أو إبداء الرأي في أي حدث، لكنها كانت تقوم بنشر ما تريد السلطة أن تنشره على الشعب حتى إنه وقت قيام ثورة 23 يوليو 1952م لم يرد فيها أي شيء خاص بقيام الثورة.

الصحيفة وفقاً لتنظيم العهد الحديث
في 16 يناير 1954م ظهر أعلى كلمة الوقائع المصرية شعار جمهورية مصر وفوقها البسملة، وتمت زيادة سعر النسخة إلى 30 مليماً وأصبحت أجرة السطر في الإعلان 240 مليماً، وفي عهد جمال عبد الناصر اهتمت الدولة اهتماماً كبيراً بتنظيم إصدار الجريدة الرسمية وأصبحت تصدر يومياً باللغة العربية ويوم الخميس باللغة الفرنسية ووصل سعر النسخة عام 1966م إلى 5 قروش مضافاً أليها مصاريف إدارية قد تصل إلى 5 قروش أخرى ونظراً لارتفاع أسعار الورق والخامات عام 1974م تم تخفيض سعر النسخة إلى 70 مليماً فقط، في حين وصل ثمن السطر في الإعلان سنة 1988م إلى 6 جنيهات. وتذكاراً لتاريخ الجريدة أصدر في نفس العام طابع بريد مدون عليه اسم الوقائع المصرية.

انظر أيضاً
 1972الصحيفة الرسمية.
 صحيفة الأهرام.
 صحيفة القاهرة.
 روضة المدارس المصرية.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للمطبعة الأميرية

إعلام حكومي
إعلام مصر
تأسيسات سنة 1828 في مصر
جرائد رسمية
صحف أسبوعية مصرية
صحف باللغة العربية
صحف مصرية
منشورات أسست في 1828
صحف نشرت في القاهرة
صحف أسست في 1828

الوقائع المصرية


O "Dzyga Dourado" () é um prémio nacional de cinema ucraniano concedido por realizações profissionais no desenvolvimento do cinema ucraniano. Fundado em 2017 pela Academia Ucraniana de Cinema, a primeira cerimónia de premiação ocorreu a 20 de Abril de 2017 no "Fairmont Grand Hotel Kyiv".

Prémios
O Prémio Dzyga Dourado é concedido nas seguintes 22 categorias (2020):

 Melhor filme,
 Melhor Director (prémio Yuri Ilyenko),
 Melhor Actor Principal,
 Melhor Actriz em Papel Principal,
 Melhor Actor Coadjuvante,
 Melhor Actriz Coadjuvante,
 Melhor Director de Fotografia,
 Melhor Cenografia,
 Melhor Roteiro,
 Melhor Compositor,
 Melhor Documentário,
 Melhor Filme de Animação,
 Melhor Curta-Metragem,
 Melhor Maquilhador (desde 2018),
 Melhor Figurinista (desde 2018),
 Melhor Director de Som (desde 2018)
 Melhor Canção (Artist Awards) (desde 2019)
 Prémio para os melhores efeitos visuais,
 Melhor Edição (prémio concedido desde 2019),
 Descoberta do Ano,
 Contribuição para o desenvolvimento da cinematografia ucraniana,
 Prémio do Público (prémio concedido desde 2018).

2017 na Ucrânia
Prêmios estabelecidos em 2017
Artes da Ucrânia
Cultura da Ucrânia
Cinema da Ucrânia

Golden Dzyga


Mayra Verónica Aruca Rodríguez  más conocida como Mayra Verónica, nació el 20 de agosto de 1980 es una modelo y cantante cubana que adquirió fama en Estados Unidos. Su rol en el programa de Don Francisco Presenta, hizo que llamara la atención de la revista FHM. Después de aparecer en la revista, que fue incluida en el calendario del 2004, participó en varios tv show, de habla hispana,  también ha aparecido en videos musicales y comerciales.

Es muy conocida por ser la portavoz de United Service Organizations.

Vida personal
Mayra Verónica nació en la Habana, Cuba. Su padre era miembro de una banda musical, «Los Dada». En el año 1984, Mayra emigró con su madre, Mayra Rodríguez dejando su padre, Arturo Aruca y su hermana Giselle Guzmán y el resto de su familia atrás. Un año después su padre se reunió con ellas, dejando atrás, a su otra hija Giselle Guzmán, quien, después de trece años, se reunió con su familia.

Como estudiante destacada, Verónica logró salir adelante, con sus amigas de la escuela de ballet «otras estudiante que podia pagar las clases» después sobrevivir las dificultades económica de la casa. Durante los años de la secundaria su cuerpo fue cambiando, volviéndose muy voluptuoso para el ballet, notando el efecto que causaba en los jóvenes. Su primer novio, a la edad de los 15 era un artista de la misma edad, a menudo la pintaba semi-desnuda y desnuda.

Carrera discográfica

Pageants and modeling

Cover girl

USO tour

Música

Saint nor sinner

Discografía

Singles

Referencias

Enlaces externos

Modelos femeninas de Cuba
Actores de televisión de Estados Unidos
Cantantes femeninas de Estados Unidos
Cantantes de pop de Estados Unidos
Emigrantes cubanos hacia Estados Unidos
Nacidos en La Habana

Mayra Verónica


Onthophagus quaestus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Sharp em 1875.

Referências

Ligações externas

quaestus
Coleópteros descritos em 1875

Onthophagus quaestus


Mesudiye, Ordu ilinin Sivas sınırındaki bir ilçesi. Yerli halkın önemli bir bölümü Türkmen/Çepnilerden oluşur. Ordu ilinin yüzölçümü en büyük ilçesidir.

Tarih
Mesudiye çok eski bir tarihe sahip bir yerleşkedir. İlçe tarihi Hitit dönemine kadar uzanır. Pek çok kaya mezarı bulunmaktadır.

1963-1964 yıllarında Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Prehistorya Tarihi Kürsüsü Profesörü İ. Kılıç Kökten'in Ordu'da yaptığı arkeolojik kazı ve tetkiklere göre Ordu ilinde yerleşmeye ve medeniyet eserlerinin verilmesine MÖ 15. yüzyılda başlanmıştır. Yine en eski yerleşme sahalarından biri de Mesudiye ilçesidir. Bu ilçe de tarih öncesi ve daha sonraki eski tunç devrine ait birçok buluntular ele geçmiştir. Bölgede dolayısıyla Hitit ve Friglerin de hakimiyeti görülmektedir.

Fatih Sultan Mehmet zamanında Osmanlı topraklarına katılmış ve ilçenin Osmanlı kayıtlarına girmesi 1455 senesinde olmuştur. Bu tarihe kadar bölge Trabzon İmparatorluğu topraklarındadır. Bu tahrir kayıtlarına göre Mesudiye o dönemde yüzden fazla köye ve çok sayıda mezraya sahiptir. Osmanlı öncesi bölge Hititlerin, Kimmerlerin, Medlerin, Perslerin, Büyük İskenderin, Pontus Krallığı'nın, Roma İmparatorluğu'nun, Doğu Roma'nın, Danişmentlilerin, Trabzon İmparatorluğu'nun, Anadolu Selçuklularının, İlhanlıların, Eretna Beyliği'nin, Kadı Burhanettin Devleti'nin ve Hacıemiroğlu Beyliği'nin egemenliğinde kalmıştır.

Mesudiye yöresi Osmanlılar döneminde nahiye olarak Milas ismiyle anılmaktadır. Kayıtlara göre Milas, 1530'da Rum Eyaleti Canik Sancağı'na bağlı Ordu ilinin bir nahiyesi idi. 1846'da Trabzon Eyaleti, Karahisar-ı Şarkî iline bağlı bir kaza haline geldi. Kaza merkezi Parçı köyünden alınarak 1863 yılından sonra pazaryeri olarak kullanılan bugünkü Mesudiye'ye 1876'de nakledildi. Bölgedeki halkın padişaha yazdıkları arzuhal ile (3 Za 1293) 20 Kasım 1876 tarihinde Milas ismi Hamidiye olarak değiştirildi.

1910 yılında Hamidiye ismi Mesudiye olarak değiştirilmiştir.

1899 yılında belediye teşkilatı kurularak Aliçavuşoğlu Mustafa Bey ilk belediye başkanı olmuştur.

27 Mayıs 1933 gün ve 2197 sayılı kanunla Mesudiye İlçesi Şebinkarahisar'dan alınarak Ordu iline bağlandı.

Coğrafya
Ordu ilinin güneyinde yer alan, denize oldukça uzak, dağlık fakat hafif eğimli bir arazi üzerine kurulmuştur. İlçe merkezi Ordu'ya 120 km mesafededir. İlçenin geniş yüzölçümü çok sayıda köy ve yaylayla kaplıdır. İlçenin hemen içinden geçen Melet Irmağı Mesudiyelilere Meletli denmesine yol açar ki bunun sahilde oturan Ordululara verilen karşılığı Canikli'dir. Özellikle Keyfalan yaylasının yayla turizmi açısından önemi her yıl artmakta, yazın bu yaylalara yüzlerce mesudiyeli geziler düzenlemekte ve konaklamaktadır. Ayrıca Yeşilce ve Topçam yaylalaları da önemli turizm merkezleridir. Yesilce yaylasında doğal bütünlüğü bozmaması için yapılan evlerin (betonarme] olmasına izin verilmemektedir. Son olarak da 2006 yılı içerisinde bu yaylalara elektrik bağlantısı götürülmüştür.

İklim
Mesudiye Ordu ilinin bir ilçesi olmasına rağmen ilçede kış ayları oldukça soğuk ve uzun sürer, yağışlar genelde kar şeklinde olur. yaz ayları ise gündüz sıcak akşama doğru ciddi bir soğuk ile geçer. yağış yılın her mevsimi etkisini gösterir. İlçe merkezine 5 ay kar yağar. İlçenin köylerinde kış ilçe merkezine göre daha şiddetli geçer ilçenin köylerine 6-7 ay boyunca sürekli kar yağar. Yükseltinin en fazla olduğu Aşut obası, Çambaşı yaylası ve Gönderiç tepesinde yaz aylarında erimeyen kar görülmektedir.

Sosyal ve Ekonomik Yaşam
Mesudiye için göç olgusu belirleyici önem taşır. 1950'lerden sonra batıya ve özellikle İstanbul'a yaşanan göç artarak sürmüş, 100 sene evvel çok yoğun nüfuslu bir yerleşke olan Mesudiye bugün için artık çok az bir nüfusu barındırmaktadır. Göçten önce ilçe ve çevresinde tahıl tarımı ve hayvancılık yapılırmış. Özellikle 1970'lerde yüzbinlerce başla ifade edilen küçükbaş hayvan sayısı bugün çok azalmıştır.

Mesudiyeliler özellikle Ümraniye,Pendik ve Beykoz çevresinde yaygındır.

Kışın oldukça tenha olan ilçe, yazları gurbete gitmiş vatandaşlarımızın gelmeleri ile oldukça hareketlenir. İlçenin 1180 km2 alanı olduğu düşünülürse, nüfus yoğunluğu m2 başına 24 kişidir. Yaz ve kış nüfusu arasında büyük farklılıklar vardır. İlçe nüfus teşkilatı'nın verilerine göre ilçe dışında 81.155 Mesudiyeli yaşamaktadır.

Son yıllarda özellikle yaz aylarında ilçe nüfusu şenlenmekte, terkedilen konutlar onarılmaktadır.

Bülent Ecevit - Devlet Bahçeli hükûmeti, köykent projesi için ilçeyi pilot bölge seçse de proje bekleneni henüz verememiştir.

Doğrudan demokrasinin Türkiye'deki ilk örneği olarak toplanan Mesudiye ilçe kurultaylarının herkesi kapsayıcı gücü, son yıllarda siyasi baskılar nedeniyle zayıflamıştır.

İlçeyi canladırmak için açılan yüksekokul ilçe merkezinde bulunmaktadır.

Nüfus
İlçe genel olarak göç veren bir bölgedir. İnsanlarının çoğunluğu büyük şehirlerde yaşamaktadırlar. Onun için kış aylarında nüfus yaklaşık 1.500 kişi civarında olup bunun %80'lik kısmı memurlardan oluşmaktadır.

İlçe bağlısı olarak ilçe merkezine bağlı; 70 mahalleden oluşmaktadır.

Mesudiye nüfusu 2020 yılına göre 14.489.

Bu nüfus, 7.508 erkek ve 6.981 kadından oluşmaktadır.

Yüzde olarak ise: %51,82 erkek, %48,18 kadındır.

Spor
Mesudiye Spor Birliği

Kiliseler

Mesudiye ilçesinde bilinen 5 kilise bulunmaktadır. Birçok bilinmeyen kilise ya yıkılmış olup ya da yıkılmak üzereye ayakta durmaya devam etmektedirler. Kiliseler 1700-1900 yılları arasında inşa edilmiştir.

 Mesudiye Yason Rum kilisesi
 Mesudiye Rum Ortodoks Kilisesi
 Mesudiye Samuga Ermeni kilisesi
 Mesudiye Topçam Muzadere Rum Kilisesi
 Mesudiye Şaphane Kilisesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kaymakamlık Resmi Sayfası
 Belediye Resmi Sayfası
 Mesudiye, Esatlı Kaya Üstü Resim ve Yazıtları

Mesudiye


Bortigali (sardinski: Bortigàle) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 510 metara i ima 1 341 stanovnika. Prostire se na 67,33 km². Gustoća naseljenosti je 20 st/km².Susjedne općine su: Birori, Bolotana, Dualchi, Macomer i Silanus.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Bortigali


Gornji Vrdol bilo je selo u Zabiokovlju koje je obuhvaćalo današnja sela Krstatice i Župu. Pripadalo je župi Vrdolu.

Kreševska povelja prva spominje Vrdol 12. kolovoza 1434.: " "... u Gorskoi župi: selo Draglan s pravimi, mejami i kotari i selo Kozicu s pravimi, mejami i kotari i selo Hraštane s pravimi, mejami i kotari i selo Vrh Doo s pravimi, ..."".

Crkva matica za selo Vrdol je crkva Svetog Mihovila u Rašćanima u Donjem Vrdolu, koja se započela graditi koncem 16. stoljeća, i dovršena je 1601. godine.

Bila je dijelom Imotske krajine, kao i cijela Župa Biokovska. Izvjesno je da je do napoleonskih vremena župa Vrdol pripadala je pod crkvenu upravu franjevačkog samostana u Makarskoj, a da je zahtjev glavara Župe i okolnih sela za odvajanje od Imotske krajine i pripajanje Makarskoj 1797. odbio hrvatsko-ugarski kralj Franjo I. Godine 1835. godine župa Vrdol prestala je postojati i dijeli se na Krstatice i Župu.

Izvori

Naselja u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Gornji Vrdol


Johann Heinrich Füssli (7. veljače 1741., Zürich – 17. travnja 1825., London), poznat i pod engleskim umjetničkim imenom Henry Fuseli, je bio švicarsko-engleski slikar, crtač i pisac o umjetnosti koji je veći dio svog života proveo u Velikoj Britaniji; poznat kao jedan od prvih slikara romantizma. Mnoga njegova djela, poput Noćne more, bave se nadnaravnim temama. Obnašao je zvanje profesora slikarstva na Kraljevskoj akademiji u Londonu. Njegov je stil imao značajan utjecaj na mnoge mlađe britanske umjetnike, uključujući Williama Blakea.

Životopis

Nakon studija kod oca, koji je bio slikar portreta i krajolika, bio je prisiljen napustiti svoj rodni grad, Zürich 1763. god. zbog političkih i vjerskih razloga. Naime, bio je župnik, ali je izbačen iz svoje crkve zbog smjelosti svojih propovijedi. Potom je otišao u Njemačku, gdje je studirao estetiku kod Sulzera. Sljedeće godine Füssli se preselio u Englesku. Između 1769. i 1778. živio je u Italiji, posebice u Rimu gdje je počeo kopirati djela starih majstora kao što su Rosso Fiorentino i Pontormo, te osobito Michelangelo. Po povratku u Englesku promijenio je ime u talijanski Fuseli, te se posvetio slikarskom i književnom radu koji predstavlja važnu poveznicu između neoklasicizma i romantizma.

God. 1788., Fuseli je oženio Sophiu Rawlins (koja je u početku bila jedan od njegovih modela), i ubrzo nakon toga postao je suradnik Kraljevske akademije u Londonu. Fuseli je 1799. godine imenovan profesorom slikarstva na Akademiji. Slikao je djela za "Shakespeareovu galeriju" izdavača Johna Boydela i po uzoru na nju stvorio vlastitu "Miltonovu galeriju" s 47 slika po djelima Johna Miltona, kao što je Izgubljeni raj. Neke od slika su bile vrlo velike, dovršene u razmacima tijekom devet godina, no izložba se pokazala komercijalnim neuspjehom i zatvorila se 1800. god.

Nakon života neprekidnog dobrog zdravlja umro je 1840. god. u kući grofice od Guildforda na Putney Hillu, u dobi od 84 godine, a pokopan je u kripti Katedrale sv. Pavla. U vrijeme smrti bio je razmjerno bogat.

Djela

S ocem, povjesničarom umjetnosti i propagatorom teorija Mengsa i Winckelmanna, Füssli je naučio osnovna načela djela klasične antike i renesanse. Međutim, od početka je njegov stil bio sasvim drugačiji. Füsslijevo slikarstvo, obilježeno strastvenim zanimanjem za emocije i raspoloženja, označava jedan od prvih tipičnih primjera romantičarskog duha. Općenito, svoje je teme uglavnom nalazio iz Shakespeareovih djela kojima se jako divio. Njegovo se slikarstvo odlikovalo dramatičnim i istodobno dinamičnima, iako laganima, gotovo neo-manirističkim, kompozicijama. Izgleda kako su njegovi samotni likovi spremni progutati stvarnost tamnih boja u kojima se kreću i koja nalikuju Goyinim slikama, paradigmi romantičarskog duha.

Među njegovim najpoznatijim djelima su: Buđenje Titanije (1775.), Noćna mora (1781.), Tri Macbethove vještice (1783.) i San Ivanjske noći (1788.), neka kao jadni prikazi neuzvraćene ljubavi, koji bio je jedan od pokretača romantičarskog pokreta.

Izvori

Vanjske poveznice

Fuselijevo predavanje o slikarstvu iz 1801.god.

Švicarski slikari
Britanski slikari
Slikari romantizma

Johann Heinrich Füssli


(11364) Karlštejn, denumire internațională (11364) Karlstejn, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11364 Karlštejn este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Petr Pravec. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 4,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

11364 Karlštejn


Memorial (rússneska: Мемориал) eru alþjóðleg mannréttindasamtök sem voru starfræk í Rússlandi. Samtökin voru stofnuð í Sovétríkjunum á níunda áratugnum til þess að halda utan um og kortleggja pólitíska kúgun, meðal annars með því að safna saman listum yfir fólk sem hafði verið sent í gúlagið eða tekið af lífi í hreinsununum miklu. Eftir upplausn Sovétríkjanna hafa samtökin verið leiðandi í mannréttindabaráttu í rússneska sambandsríkinu.

Samtökin hafa á síðari árum ítrekað orðið fyrir árásum og skemmdarverkum. Árið 2009 var meðlimi samtakanna, Natalíu Estemírovu, rænt frá heimili sínu í Grosní og hún fannst síðar myrt í Ingúsetíu. Árið 2018 var forstöðumaður Memorial, Ojúb Títíjev, handtekinn fyrir vörslu fíkniefna en stuðningsmenn hans héldu því fram að efnunum hefði verið komið fyrir á honum og hann hafður fyrir rangri sök. Seinna á sama ári var kveikt í skrifstofu samtakanna í Ingúsetíu.

Þann 28. desember 2021 dæmdi Hæstiréttur Rússlands Memorial til að hætta starfsemi sinni fyrir að brjóta gegn lögum um starfsemi útsendara erlendra aðila í Rússlandi. Daginn eftir var systursamtökum Memorial, Memorial-mannréttindamiðstöðinni, einnig gert að leggja niður starfsemi. Samtökin höfðu verið lagalega skilgreind af stjórnvöldum sem útsendarar erlendra aðila frá árinu 2014, sem erfiðaði starfsemi þeirra verulega. Krafan um lokun Memorial-mannréttindamiðstöðvarinnar byggðist einnig á stuðningi þeirra við réttindi Votta Jehóva í Rússlandi, sem skilgreindir eru sem öfgahópur þar í landi. Þegar Memorial var gert að hætta starfsemi voru samtökin elstu mannréttindasamtök í landinu.

Memorial-samtökin hlutu friðarverðlaun Nóbels árið 2022 ásamt hvítrússneska mannréttindafrömuðinum Ales Bjaljatskí og úkraínsku mannréttindasamtökunum Miðstöð borgaralegs frelsis fyrir að sýna fram á mikilvægi þess að halda gagnrýni á valdhafa á lofti og vernda grundvallarréttindi borgara og fyrir viðleitni sína til að að skrásetja stríðsglæpi, valdníðslu og mannréttindabrot.

Tilvísanir

Handhafar friðarverðlauna Nóbels
Handhafar Sakharov-verðlaunanna
Rússnesk mannréttindasamtök

Memorial


ආහාර ක්ෂුද්‍ර ජීව විද්‍යාව යනු , ආහාරවල ජීවත් වන , ආහාර නිෂ්පාදනය කරන හෝ දූෂණය කරන ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් පිළිබඳ අධ්‍යයනය වේ. මෙම ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් ගැන අධ්‍යයනයේ ඇති ප්‍රධාන වැදගත්කම වන්නේ ආහාර නරක් වීමට ෙමාවුන් ඇතිකරන බලපෑමයි . කෙසේ වෙතත් ආහාර  විද්‍යාවේ දී ප්‍රෝබයෝටික වැනි හොඳ බැක්ටීරියා වර්ග වල වැදගත්කම ශීඝ්‍රයෙන් වර්ධනය වෙමින් පවති. එසේම සමහර ආහාර වර්ග නිෂ්පාදනය සඳහා  ක්ෂුද්‍ර ජිවීන් අත්‍යවශ්‍ය වේ. ඉන් සමහරක් නම් චීස්, යෝගට්, පැසීමට ලක් වු ආහාර,පාන්, බියර් සහ වයින් ආදියයි. මැන්චෙස්ටර් මෙට්‍රපොලිටන් විශ්ව විද්‍යාය ආහාර ක්ෂුද්‍ර ජීව විද්‍යාව සහ එහි ප්‍රයොජන පිළිබඳ අධ්‍යාපනය ලබා දීම විශාල වශයෙන් සිදුකරයි. විස්තර පත්‍රය ලබා ගන්න.

ක්‍ෂුද්‍රජීවවේදය
ආහාර විද්‍යාව
ජීව විද්‍යාව

ආහාර ක්ෂුද්‍ර ජීව විද්‍යාව


Bătalia de la Overloon a fost o confruntare armată din timpul  celei de-a doua conflagrații mondiale dintre forțele aliaților occidentali și cele germane care a avut loc în regiunea satului Overloon din sud-estul Olandei în perioada 30 septembrie – 18 octombrie 1944. Bătălia, care s-a încheiat cu victoria aliaților, a fost parte a "Operațiunii Aintree" – eliberarea localităților Overloon și Venray.

Contextul general
În septembrie 1944, aliații au lansat Operațiunea Market Garden, o ofensivă de mare amploare lansată de la granița olandezo-belgiană prin sudul Olandei, Eindhoven și Nijmegen spre podul de peste Rin de la Arnhem, având ca obiectiv forțarea cursului Rinului și depășirea liniei Siegfried,  ca prima fază în asaltul final spre Berlin.  Forțele aeropurtate aliate au fost înfrânte la Arnhem, iar înaintarea aliată a fost oprită la sud de cursul inferior al Rinului, ceea ce a dus la formarea unei pungi înguste care se întindea de la nordul frontierei belgiene în sud-estul Olandei.

Forțele germane au atacat această pungă din capul de pod de pe malul vestic al râului Meuse (Maas în limba olandeză) din regiunea orașului Venlo. Capul de pod fusese format de forțele germane care se retrăseseră, iar efectivele de aici au fost întărite cu trupe proaspăt sosite din Germania. Marginea apuseană a acestui cap de pod se afla în regiunea De Peel, o zonă mlăștinoasă, cu mai multe canale care împiedicau înaintarea trupelor aliate. Aliații au hotărât să atace capul de pod dinspre nord, ceea ce implica cucerirea localităților Overloon și Venray, aflate pe direcția de deplasare spre Venlo.

Operațiunea Aintree (numită după cursa de cai de la Aintree) urmărea în primul rând să asigure securitatea pungii înguste pe care o ocupau aliații între Eindhoven și Nijmegen, cucerită în timpul Operațiunii Market Garden și, în al doilea rând, să distrugă capul de pod de malul vestic al râului Meuse, ca fază obligatorie a atacului pentru ocuparea Renaniei.

Bătălia
Bătălia de la  Overloon a început când aliații participanți la Operațiunea Aintree au înaintat din pozițiile din sudul localității spre Overloon. După un prim atac eșuat al Diviziei a 7-a blindate SUA, asaltul a fost preluat de Divizia a 3-a de infanterie britanică și de Divizia a 11-a blindate britanică. În cursul luptelor, aliații au reușit să preia controlul asupra Overloonului și au continuat înaintarea spre Venray. Luptele de la Venray au dus la pierderi importante, în principal datorită terenului minat de germani, inundat de ploile puternice de toamnă. Cele mai grele pierderi le-a suportat Batalionul I al Regimentului regal Norfolk din cadrul Diviziei a 3-a britanice.

În timpul luptelor, satul Overloon a fost distrus, iar aproximativ 2.500 de soldați au pierit într-un dintre cele mai sângeroase bătălii din Olanda în timpul acestui război. Bătălia de la Overloon a fost singura luptă de tancuri notabilă de pe teritoriul Olandei. Mai multe zeci de tancuri, în special britanice, au fost distruse în timpul luptelor.

Urmări
În ciuda faptului că atât Overloon cât și Venray au fost cucerite de aliați, înaintarea lor spre cursul Meusăi și Venlo au fost amânate. Amânarea a fost determinată de pierderile grele suportate de aliați pe de-o parte, iar pe de altă parte de nevoia cuceririi unor obiective mai importante: estuarul râului Escaut, care asigura accesul la portul de maximă importanță Antwerp și restul provinciei Brabantul de Nord. Ofensiva a fost reluată și la capul de pod german de la vest de Meuse, care a fost distrus în cele din urmă la începutul lunii decembrie.

Comemorarea luptelor

Bătălia de la Overloon a devenit cunoscută ca "a doua bătălie de la  Caen" datorită pierderilor grele suferite de aliați, dar și ca "bătălia uitată", datorită faptului că, la fel ca mai multe alte încleștări armate din regiunea Peel, și aceasta este puțin cunoscută în Olanda.

Tancurile și alte diferite tipuri de vehicule blindate rămase pe câmpul de luptă au fost recondiționate și sunt prezentate în muzeul de la Overloon deschis în 1946. În zilele noastre au fost create două muzee pe locația muzeului original, redenumită "Parcul Libertății". "Muzeul național al războiului și rezistenței din Olanda" își concentrează expozițiile pe istoria Olandei în cel de-al Doilea Război mondial și pe experiența ocupației străine din 1940 – 1945. Muzeul Marshall expune o colecție de vehicule blindate, arme și avioane din a doua conflagrație mondială, cele mai multe dintre ele dintre cele rămase pe câmpul de luptă de la Overloon și se concentrează asupra diferitelor aspecte ale bătăliei și ale războiului mondial în general.

Pe locul luptelor au fost ridicate două monumente. Pe malul pârâului Loobeek, unde drumul Overloon - Venray, traversează cursul de apă, a fost dezvelit un monument dedicat Regimentului regal Norfolk.  Un alt  monument a fost ridicat în Parcul Libertății.

Traducere a textului plăcii  memoriale:

Legături externe

  LandmarkScout - The Jackal, a churchill tank left behind in the forgotten Battle of Overloon
  LandmarkScout - Tank Driver Bob Dare recounts the fate of the Jackal in the Battle of Overloon

Al Doilea Război Mondial – Frontul european de vest
Bătăliile Statelor Unite
Bătăliile Germaniei
Bătăliile Regatului Unit

Bătălia de la Overloon


A Igreja da Santíssima Trindade (coreano: 평양정백사원) é um templo da Diocese Coreana da Igreja Ortodoxa Russa em Jongbaek-dong, distrito de Rangrang em Pyongyang, na Coreia do Norte. É a primeira e única igreja ortodoxa do país e uma das poucas igrejas cristãs no geral.

História
Em 22 de agosto de 2002, durante sua viagem ao Extremo Oriente Russo, Kim Jong-il visitou a Igreja de São Inocêncio de Irkutsk, em Khabarovsk, onde se interessou ativamente pela Ortodoxia.

Não haviam sacerdotes ortodoxos no país, então o Comitê Ortodoxo Coreano estabelecido em 2002 entrou em contato com a Igreja Ortodoxa Russa. O comitê enviou quatro estudantes ao Seminário Eclesiástico de Moscou em abril de 2003. Após o seminário, eles foram enviados para Vladivostok para adquirir experiência prática.

O projeto do templo foi desenvolvido por especialistas coreanos no campo da arquitetura de templos russos dos séculos XVII-XVIII. A construção foi realizada principalmente às custas do orçamento coreano e da assistência da Administração do Território de Primorsky e de alguns empresários russos. Utensílios, ícones e sinos foram doados pela Igreja Ortodoxa Russa.

Em 24 de junho de 2003, o arcebispo Clemente de Kaluga e Borovsk consagrou a primeira pedra da nova igreja. Em junho de 2006, do Presidente do Comitê Ortodoxo Coreano, George Ho Ir Zin, em nome do Patriarca de Moscou Aleixo II, foi recebido um apelo para aceitar o templo no seio da Igreja Ortodoxa Russa, que foi satisfeita pelo Santo Sínodo em julho do mesmo ano.

A igreja foi inaugurada em 13 de agosto de 2006 na presença de líderes religiosos e políticos russos.

Trabalhos
A igreja é presidida pelo reitor Teodoro Kim (Kim Hoe-il) e pelo diácono João Ra (Ra Gwan-chol), graduados do Seminário Teológico de Moscou.

A igreja tem uma paróquia própria e está sob a Diocese Coreana do Exarcado Ortodoxo Russo do Sudeste Asiático.

O templo é consagrado com uma relíquia de Sérgio de Rakvere. A igreja também tem um ícone da Santíssima Trindade.

Ver também

 Exarcado Ortodoxo Russo do Sudeste Asiático

Referências
Cristianismo na Coreia do Norte
Igreja Ortodoxa Russa

Igreja da Santíssima Trindade (Pyongyang)


Poppenbøl Sogn (på tysk Kirchspiel Poppenbüll) er et sogn i det sydvestlige Sydslesvig, tidligere i Everschop Herred (Landskabet Ejdersted), nu i Poppenbøl Kommune i Nordfrislands Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Poppenbøl Sogn findes flg. stednavne:
 Bodshørn
 Bollingværft
 Klerenbøl
 Helmfleth
 Nikkelsværft
 Poppenbøl
 Schweinsgaarde

Litteratur
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 312

Eksterne henvisninger
 Poppenbøl Menighed / Kirchengemeinde Poppenbüll

Sogne i Sydslesvig

Poppenbøl Sogn


Prinsesser fra blokken er en dansk dokumentar- og reportageserie på fire afsnit fra 2016, der følger en række piger fra Københavns vestegn og deres liv.

Serien er instrueret af Eva Marie Rødbro, som blev sendt på DR3 med premiere den 14. november 2016. Seriens 4. og sidste afsnit blev vist den 5. december 2016. Den opnåede stor succes på DR's internettjeneste, hvor første afsnit er blevet streamet mere end 425.000 gange, hvorved serien er DR3's største succes hidtil.

Modtagelse
Ekkofilms anmelder, Ida Rud, gav serien fire ud af seks mulige stjerner, mens Naja Helene Hertzum fra Soundvenue var mere begejstret og gav serien fem ud af seks mulige stjerner.

Referencer

DR-programmer

Prinsesser fra blokken


Scott Richard Weiland (născut Kline; ), a fost un muzician, cântăreț și compozitor de origine americană. Pe parcursul celor trei decenii de activitate, Weiland a devenit cunoscut ca lider al formației Stone Temple Pilots în perioada 1989-2002 și 2008-2013. De asemenea, acesta a fost membru al supergrupului Velvet Revolver între 2003-2008 și a înregistrat un album alături de formația Art of Anarchy. A lansat în calitate de artist solo trei albume de studio, două albume cover și a colaborat cu numeroși muzicieni de-a lungul carierei.

Ridiculizat de către critici la începutul carierei, Weiland a devenit cunoscut datorită stilului flamboiant și haotic adoptat pe scenă, stilului vocal, utilizării megafonului în timpul concertelor și abuzului de substanțe. Considerat astăzi drept un cântăreț flexibil și talentat, Weiland ocupă poziția 57 în Top 100 Heavy Metal Vocalists al revistei Hit Parader.

În 2012, Weiland a înființat formația Scott Weiland and the Wildabouts. Materialele au primit recenzii mixte, iar unii critici și fani au observat starea de sănătate precară a lui Weiland. În decembrie 2015, Weiland a încetat din viața ca urmare a unei supradoze accidentale în autobuzul său din Minnesota la vârsta de 48 de ani. La auzul veștii, numeroși critici și cântăreți au comentat viața și cariera acestuia, printre aceștia fiind David Fricke, redactor al Rolling Stone, și Billy Corgan, solistul The Smashing Pumpkins. Cel din urmă l-a descris pe Weiland ca fiind una dintre cele trei "voci ale generației" alături de Kurt Cobain și Layne Staley.

Copilăria și studiile
Fiul lui Sharon Williams și Kent Kline, Weiland s-a născut la Spitalul Kaiser în San Jose, California. Acesta avea origini germane din partea tatălui. La vârsta de cinci ani a fost adoptat de către tatăl său vitreg, David Weiland. În aceeași perioadă, acesta s-a mutat în Bainbridge Township, Ohio, unde a urmat cursurile Liceului Kenston. S-a mutat înapoi în California în adolescență unde a urmat cursurile Liceului Edison în Huntington Beach și Colegiul Orange Coast. Înainte să se dedice complet carierei muzicale, Weiland a lucrat ca artist pentru Los Angeles Daily Journal.

Moartea
Weiland a fost găsit mort în autobuzul formației pe 3 decembrie 2015, în Bloomington, Minnesota, în timpul turneului alături de Scott Weiland and the Wildabouts. După o percheziție a autobuzului, poliția a descoperit mici cantități de cocaină în dormitorul acestuia. Agenții de poliție au mai găsit alprazolam, buprenorfină, ziprasidona, viagra și somnifere. Mai mult, aceștia au descoperit două pachete de cocaină și un pachet cu o substanță erbacee. Tommy Black, basistul formației, a fost arestat de către poliție, fiind suspectat de posesie de cocaină, însă acuzațiile au fost retrase ulterior. Medicul legist a concluzionat că Weiland a murit ca urmare a unei supradoze accidentale cu cocaină, etanol și MDA.

Discografie

Albume solo

 12 Bar Blues (1998)
 "Happy" in Galoshes (2008)
 The Most Wonderful Time of the Year (2011)

Compilații

 A Compilation of Scott Weiland Cover Songs (2011)

Stone Temple Pilots

 Core (1992)
 Purple (1994)
 Tiny Music... Songs from the Vatican Gift Shop (1996)
 No. 4 (1999)
 Shangri-La Dee Da (2001)
 Stone Temple Pilots (2010)

Velvet Revolver

 Contraband (2004)
 Libertad (2007)

Scott Weiland and The Wildabouts

 ,Blaster (2015)

Art of Anarchy

 Art of Anarchy (2015)

Referințe

Legături externe

 Site oficial
 Scott Weiland pe IMDB

Nașteri în 1967
Decese în 2015
Romano-catolici americani
Americani de origine engleză
Americani de origine germană
Americani de origine norvegiană
Producători muzicali americani
Cântăreți americani de muzică rock
Muzicieni grunge
Persoane cu tulburare bipolară
Decese datorate consumului de droguri
Americani cunoscuți sub pseudonimele folosite

Scott Weiland


Cyane (; from Κυανῆ (Kuanē), meaning "dark blue" in ancient Greek) was a naiad in Greek mythology who tried to prevent Hades from abducting Persephone, her playmate.

Mythology
Cyane (sometimes anglicized as "Kyane") was a naiad, a freshwater nymph. After witnessing Hades's abduction of Persephone and trying to prevent it, Cyane was turned to liquid by Hades. In Ovid's version, she dissolved away in tears upon failing to save her friend and melted into her pool.

In the ancient Greek world the nymph represented a particular aspect of nature. Arethusa, a naiad like Kyane, is associated with a spring and pool in Syracuse (Siracusa); Kyane is said to dwell in a river bearing her name in southeastern Sicily. She had as a partner the river god Anapus. She cited their love as an example of consensual relationship while trying to convince Hades not to take Persephone by force.

Popular culture
In the popular TV series Xena: Warrior Princess, Cyane is a recurring name of prominent Amazon warriors, each considered the worthy successor of the former one: five different Cyanes (from different times) are shown in "Xenaverse", played respectively by Victoria Pratt as "Cyane III", Selma Blair as "Cyane I", Shelley Edwards as "Cyane IV" and Morgan Reese Fairhead as "Cyane V". "Cyane II" appears in Young Hercules series, played by Katrina Browne. There are probably some other Cyanes between "Cyane I" and "Cyane II", but they are not shown in the series. All shown Cyanes are powerful and charismatic, but "Cyane IV" is somewhat aphoristic, and "Cyane V" overly polite and shy. The first Cyane came from the future: she taught Amazons to tame horses and (in a strange time loop) gave them the name "Amazons".

A powerful person, "Cyane III" defeated both Xena (in a physical battle) and Alti (in a spiritual battle). She was trusting of Xena and even offered to let her join the tribe. Xena betrayed Cyane when Alti "offered her a better deal". Alti wanted Cyane's blood, and after she drank it she kept Cyane's soul and the souls of all the Amazons in the land of the dead. She then used their power for herself and made it evil. The souls of the Amazons were trapped in the land of the dead until the reformed Xena killed Alti and found the Amazon's new holy word, Love.

See also
List of Greek mythological figures

Notes

References
 Diodorus Siculus, The Library of History translated by Charles Henry Oldfather. Twelve volumes. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1989. Vol. 3. Books 4.59–8. Online version at Bill Thayer's Web Site
 Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica. Vol 1-2. Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Friedrich Vogel. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig. 1888-1890. Greek text available at the Perseus Digital Library.
 Nonnus of Panopolis, Dionysiaca translated by William Henry Denham Rouse (1863-1950), from the Loeb Classical Library, Cambridge, MA, Harvard University Press, 1940.  Online version at the Topos Text Project.
 Nonnus of Panopolis, Dionysiaca. 3 Vols. W.H.D. Rouse. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1940-1942. Greek text available at the Perseus Digital Library.
 Publius Ovidius Naso, Metamorphoses translated by Brookes More (1859-1942). Boston, Cornhill Publishing Co. 1922. Online version at the Perseus Digital Library.
 Publius Ovidius Naso, Metamorphoses. Hugo Magnus. Gotha (Germany). Friedr. Andr. Perthes. 1892. Latin text available at the Perseus Digital Library.

Metamorphoses into bodies of water in Greek mythology
Naiads
Metamorphoses characters
Nymphs

Cyane


The Symphony No. 5 in D minor, Op. 47, by Dmitri Shostakovich is a work for orchestra composed between April and July 1937. Its first performance was on November 21, 1937, in Leningrad by the Leningrad Philharmonic Orchestra under Yevgeny Mravinsky.  The premiere was a "triumphal success" that appealed to both the public and official critics, receiving an ovation that lasted well over half an hour.

Form

First movement: Moderato

The first movement, in D minor, is in sonata form. The exposition opens with a "strenuous" string figure in canon of rising and falling minor sixths that quickly narrow to minor thirds.

The opening's dotted rhythm persists as a lyrical first theme is played by the first violins. This theme presents itself as a descending five-tone motif in bars 6-7, but Shostakovich had already used it in the second movement of his fourth symphony (bars 318-321), which was recognized there as a quotation from Gustav Mahler's song "Des Antonius von Padua Fischpredigt", from Des Knaben Wunderhorn; specifically, the line "He goes to the rivers and preaches to the fishes". In its original appearance, this Mahler quotation is juxtaposed with musical notation in the shape of a nose (on page 122 of the Sikorski score), the notes in the "nose" being a quotation from "The Internationale", which was also previously hidden in bars 25-30 of the first movement of the 4th symphony, with the effect of depicting the futility of the socialist "sermon".

For the appearance of this quotation in the fifth symphony, the five-tone Mahler motif occurs in a total of 15 variants in the first and third movements, and bears witness to the Shostakovich's secret triumph in being able to describe the party doctrine that had silenced his earlier work as a completely useless sermon. This provocative insight is therefore part of Shostakovich's "creative response of a Soviet artist to justified criticism". However, since the fourth symphony had been withdrawn before the premiere in 1936 and could only be presented to the public 25 years later, the extramusical context was lost when the 5th symphony was premiered in Leningrad. Only later has this connection between the fourth and fifth symphonies, which undermines the demands of "socialist realism", been uncovered.

The first theme is repeated several times in combination with the opening motif, and greatly varied with new demarcations and penetrations. There is a great deal of variation and linking of all elements, giving the impression of a single continuous process.

The secondary theme (mm. 50-120) in E minor offers the greatest possible contrast to the main theme. The tempo is more fluid, and the sustained tones of the secondary theme are linked by wide intervals: octaves, fourths, sevenths instead of the dominant seconds found in the first theme. Simplicity prevails over complexity, as the far-reaching lyrical melody is accompanied by chords in a continuous, slightly lively rhythm.

An accompanying figure takes the lead at the beginning of the powerful development. Only now does the tempo of this movement reach Allegro. Themes from the exposition appear in augmentation and diminution in contrapuntal conflicts with themselves. The thematic material is transformed into a grotesquely distorted quick march in a wide development with military drums and trumpets. After several false starts, from m. 157 the second theme intervenes in the action.

In the recapitulation, which is heavily reduced compared to the exposition, themes heard earlier on are brought back again either identically or somewhat varied. Near the end of the movement, the second subject is heard again in the form of a canon played by flute and horn, then the same material is played by the violin and piccolo. The movement ends with the celesta playing a rising figure, and slowly fading away.

In general, the inner drama of the first movement can be described as an interplay between lamentation and mourning, contrasting with a "departure for battle" which reaches its climax with the entry of the recapitulation. In the end, the outcome of this conflict proves to be ambiguous, and the looming threats have not yet been resolved.

Second movement: Allegretto
The second movement is in a ternary scherzo form, or minuet and trio form, in A minor, but it more closely resembles a ländler than either a minuet or a scherzo.

The first section and its reprise consist of a rather loose and varied sequence of ländler melodies. The movement opens with a heavy, loud introduction in the cellos and basses, followed by a softer solo on the E clarinet and the french horn, later oboes, and finally strings. At the end of this development, the ländler becomes grotesque and bloated.

The trio has a peculiar harmony. Degrees I and VII alternate in the basic position, so that parallel fifths constantly arise. The effect does not sound like folk music, but rather like "run-down" music.

In the recapitulation, some of the material heard earlier is repeated piano and staccato, not loudly and sustained as at the start.

The movement closes in A minor with four canonically enriched fortissimo bars. Overall, the scherzo lacks innocence and humor; closer listening assures that the peace is not to be trusted, considering the numerous unusual modulations and occasional discords.

Third movement: Largo

Shostakovich begins this movement with F minor violins in three sections, rather than the more usual two. The opening theme is played by the third violins. Second and first violins are slowly added and continue the melody. After the assertive trumpets of the first movement and the raucous horns of the second, this movement uses no brass at all, so there is a limited palette of sounds. This section yields to a pair of flutes in widely-separated counterpoint, the second of which makes reference to the first subject of the first movement. The solo is then passed on to the oboe with string accompaniment. The third movement ends like the first, with a celesta solo that slowly fades away. The strings are divided throughout the entire movement (3 groups of violins, violas in 2, cellos in 2; basses in 2).

This movement is a culmination of resignation, mourning and lamentation, which in the center of the movement increases to a passionate accusation with clarinet, xylophone and piano. Otherwise the movement is more chamber music-like and carried by the string orchestra. The tonality is floating and often not definable, free-floating and independent linearity of the individual voices prevails.

Fourth movement: Allegro non troppo
The D minor finale, also in sonata form, differs greatly from its predecessors, mostly with regard to melodic structure and motives. Various themes from earlier in the work are expanded until we get to a new theme played on the trumpet. This new theme is passed on to the strings and eventually the piece becomes quieter. The development section is much quieter and more tranquil, and is ultimately replaced by a march, where the melodies from earlier are played like a funeral dirge, accompanied by timpani. The music builds as the new accompaniment passes from timpani to woodwinds and then to strings, finally reaching a point where the piece changes from a minor key into a major key.

Instrumentation
The work is scored for two flutes and piccolo, two oboes, two clarinets and E clarinet, two bassoons and contrabassoon, four horns, three B trumpets, three trombones, tuba, timpani, snare drum, triangle, cymbals, bass drum, tam-tam, glockenspiel, xylophone, two harps (one part), piano, celesta and strings.

Overview

Composition
The Symphony quotes Shostakovich's song Vozrozhdenije (Op. 46 No. 1, composed in 1936–37), most notably in the last movement; the song is a setting of a poem by Alexander Pushkin (find text and a translation here) that deals with the matter of rebirth. This song is by some considered to be a vital clue to the interpretation and understanding of the whole symphony.  In addition, commentators have noted that Shostakovich incorporated a motif from the "Habanera" from Bizet's Carmen into the first movement, a reference to Shostakovich's earlier infatuation with Elena Konstantinovskaya, who refused his offer of marriage; she subsequently moved to Spain and married the photographer and film director Roman Karmen.

Reception
With the Fifth Symphony, Shostakovich gained an unprecedented triumph, with the music appealing equally—and remarkably—to both the public and official critics, though the overwhelming public response to the work initially aroused suspicions among certain officials. The then-head of the Leningrad Philharmonic, Mikhail Chulaki, recalls that certain authorities bristled at Mravinsky's gesture of lifting the score above his head to the cheering audience, and a subsequent performance was attended by two plainly hostile officials, V. N. Surin and Boris M. Yarustovsky, who tried to claim in the face of the vociferous ovation given the symphony that the audience was made up of "hand-picked" Shostakovich supporters. Yet the authorities in due course claimed that they found everything they had demanded of Shostakovich restored in the symphony. Meanwhile, the public heard it as an expression of the suffering to which it had been subjected by Stalin. The same work was essentially received two different ways.

Official
An article by the composer appeared in the newspaper Vechernyaya Moskva on January 25, 1938, a few days before the Moscow premiere of the Fifth Symphony:

Among the reviews, which often analyzed the work in thorough detail, one that particularly delighted me stated that the Fifth Symphony was a Soviet artist's no-nonsense response to fair criticism.

Official critics treated the symphony as a turnaround in its composer's career. Like the Pravda attack at that time on the opera Lady Macbeth of the Mtsensk District, the political basis for extolling the Fifth Symphony was to show how the Party could make artists bow to its demands.

The official tone toward the Fifth Symphony was further set by a review by Alexei Tolstoy, who likened the symphony to the literary model of the Soviet Bildungsroman describing "the formation of a personality"—in other words, of a Soviet personality. In the first movement, the composer-hero suffers a psychological crisis giving rise to a burst of energy. The second movement provides respite. In the third movement, the personality begins to form: "Here the personality submerges itself in the great epoch that surrounds it, and begins to resonate with the epoch." With the finale, Tolstoy wrote, came victory, "an enormous optimistic lift". As for the ecstatic reaction of the audience to the work, Tolstoy claimed it showed Shostakovich's perestroyka to be sincere. "Our audience is organically incapable of accepting decadent, gloomy, pessimistic art. Our audience responds enthusiastically to all that is bright, clear, joyous, optimistic, life-affirming."

Not everyone agreed with Tolstoy, even after another article reportedly by the composer echoed Tolstoy's views. Boris Asafyev wrote, "This unsettled, sensitive, evocative music which inspires such gigantic conflict comes across as a true account of the problems facing modern man—not one individual or several, but mankind."

Public
During the first performance of the symphony, people were reported to have wept during the Largo movement. The music, steeped in an atmosphere of mourning, contained echoes of the , the Russian Orthodox requiem. It also recalled a genre of Russian symphonic works written in memory of the dead, including pieces by Glazunov, Steinberg, Rimsky-Korsakov and Stravinsky.

Symphony as artistic salvation
After the symphony had been performed in Moscow, Heinrich Neuhaus called the work "deep, meaningful, gripping music, classical in the integrity of its conception, perfect in form and the mastery of orchestral writing—music striking for its novelty and originality, but at the same time somehow hauntingly familiar, so truly and sincerely does it recount human feelings".

Shostakovich returned to the traditional four-movement form and a normal-sized orchestra. More tellingly, he organized each movement along clear lines, having concluded that a symphony cannot be a viable work without firm architecture. The harmonic idiom in the Fifth is less astringent, more tonal than previously, and the thematic material is more accessible.  It has been said that, in the Fifth Symphony, the best qualities of Shostakovich's music, such as meditation, humor and grandeur, blend in perfect balance and self-fulfillment.

Post-Testimony response
The final movement is declared in Testimony to be a parody of shrillness, representing "forced rejoicing". In the words attributed to the composer in Testimony (a work which has had its authenticity questioned):

The rejoicing is forced, created under threat, as in Boris Godunov. It's as if someone were beating you with a stick and saying, "Your business is rejoicing, your business is rejoicing", and you rise, shaky, and go marching off, muttering, "Our business is rejoicing, our business is rejoicing."

While most performances and recordings of the symphony have ended with a gradual acceleration of the coda, especially Leonard Bernstein's October 1959 Columbia Records recording with the New York Philharmonic (following a performance in Moscow in the presence of the composer), more recent renditions have reflected a different interpretation (though not clearly provable) of Shostakovich's intention. Shostakovich's friend and colleague Mstislav Rostropovich conducted the closing minutes in a much slower, subdued manner, never accelerating; he did this in a performance in Russia with the National Symphony Orchestra and in their commercial Teldec recording. He told CBS that Shostakovich had written a "hidden message" in the symphony, which is allegedly supported by the composer's words in  Testimony.

Nowadays, the Fifth is one of Shostakovich's most popular symphonies.

Notable recordings

Notable recordings of this symphony include:

Notes

References

External links
 Sample recordings of the first and second movements by the New York Philharmonic, Leonard Bernstein conducting.
 Keeping Score: Shostakovich Symphony No. 5 Multimedia website produced by the San Francisco Symphony
 PBS Video: (Full Episode) Publicly condemned Shostakovich's 5th Symphony saved his life. Was there a hidden meaning

Symphony No. 05 (Shostakovich)
1937 compositions
Compositions in D minor

Symphony No. 5 (Shostakovich)


Der var så mange glæder er en dansk dokumentarfilm fra 1999, der er instrueret af Pernille Rose Grønkjær.

Handling
Dokumentarfilm om en smertelig adskillelse mellem en mor og hendes to sønner. Juliette Hessellund Jensen er med sine 84 år blevet gammel. Hun kan ikke længere klare sig selv, men må flytte på plejehjem. Men værst er det, at hun skal skilles fra sin mongolsøn Poul, som nu skal bo permanent på institution.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Dokumentarfilm fra Danmark

Der var så mange glæder


إن إي سي إكسبريس (The NEC Express5800/1000 series) هو حاسوب صدر سنة 2006 من شركة إن إي سي اليابانية.
التصنيف ذاكرة مشتركة SMبتقنية SMP(UMA). مكون من 4 كتل من المعالجات المرتبطة مع بعضها البعض من خلال Flat Crossbar

يوجد منه نوعين :

1)1320Xf

دور الساعة 1.6 GHz

عدد المعالجات 32

الأداء للكتلة الواحدة 6.4 GFlop/s

الأداء الكلي 409.6 GFlop/s

الذاكرة الرئيسية Less than 512 GB

2) 1160Xf

دور الساعة	1.6 GHz

عدد المعالجات	16

الأداء للكتلة الواحدة	6.4 GFlop/s

الأداء الكلي	204.8 GFlop/s

الذاكرة الرئيسية	Less than 256 GB

سعة الحزمة في شبكة الاتصال تساوي 6.4 GB/s لكن الشركة لم تصرح عن سعة الحزمة بين المعالج والذاكرة ضمن الكتل الواحدة.

يصنف معالج الجهاز بذاكرة موحدة الوصول مع أنه فعليا بنية ذاكرة غير موحدة الوصول (ccNUMA) بمعامل NUMA منخفض.

مراجع

 الموقع الرسمي لشركة NEC

 موقع فيزيائي

حواسيب

إن إي سي إكسبريس


An Digitaria monopholis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Clayton. An Digitaria monopholis in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Digitaria (Poaceae)

Digitaria monopholis


Norbiton Railway Station is a railway station located in Norbiton, a suburb in the Royal Borough of Kingston upon Thames, in southwest London. It is on the Kingston Loop Line,  down the line from . The station and all trains serving it are operated by South Western Railway. It is in Travelcard Zone 5 and is a short walk from Kingston Hospital. It is also the most convenient station for the Kingsmeadow football ground.

History
Coaching interests in Kingston were opposed to having a railway in the town and consequently, the London and South Western Railway built its line to Southampton further south through Surbiton.  This opposition continued even during the laying of the line from Twickenham although this line did reach a terminus in Kingston in 1863. In 1869 the line was extended through Norbiton to connect to the central line southwest of the present  station.

When Queen Victoria visited distinguished residents in the Coombe Hill area, the royal train stopped at Norbiton, the only station in the area where the platform is at ground level. New Malden and Kingston have many steps.
It is the only remaining Victorian railway architecture in the Royal Borough of Kingston upon Thames.

Station facilities
In February and March 2012 a secure, swipe-card accessible cycle park for 50 cycles was built on Platform 1 replacing the previous set of shelters and bike racks

In August 2009 the platforms were fenced with high steel railings before the installation of ticket barriers. In 2011 the single-width 'off-peak' gated exit from platform 2 was doubled in width to cope with the large numbers of passengers leaving the station when the barriers are not operational. In 2014 the gated exit was widened again.

During the autumn of 2014, platforms 1 and 2 were raised and the edges reconstructed to reduce the step and gap for passengers getting on and off the trains. Earlier in 2014, the platforms were extended in preparation for longer trains.

There is a 38-space car park and space for 5 vehicles reserved for South Western Railway staff.

Platforms

Norbiton station has two platforms.

Platform 1 – Trains to London Waterloo via Wimbledon.
Platform 2 – Trains to London Waterloo via Kingston & Richmond and trains to Shepperton.

Services
The typical off-peak service at the station in trains per hour is:

 6 to London Waterloo, of which:
 4 run direct via Wimbledon
 2 run circuitously via Richmond
 2 to

Popular culture references
In the British sitcom The Fall and Rise of Reginald Perrin, the station was used as the filming location from which the title character caught his train each morning (with decreasing punctuality). Although Reggie's home town in the series was called Climthorpe, a panning shot of the front of the station in the first episode shows him walking into Norbiton station. (The area remains largely unchanged, with the Frederick W. Paine funeral parlour and the zebra crossing across Coombe Road still in place, although a small number of buildings in front of the main station entrance have since been demolished.) David Nobbs may have thought of Climthorpe as near Norbiton, since various other stations between New Malden and London are named in Reggie's multiple excuses to explain his poor punctuality .

The station also appeared briefly in a 1971 episode of the Rodney Bewes sitcom Dear Mother...Love Albert.

Connections
London Buses routes 57, K2, K3, K4 and K5 serve the station.

References

External links

Railway stations in the Royal Borough of Kingston upon Thames
Former London and South Western Railway stations
Railway stations in Great Britain opened in 1869
Railway stations served by South Western Railway
1869 establishments in England

Norbiton railway station