Helsinki Committees for Human Rights exist in many European countries (and in the wider OSCE region) as volunteer, non-profit organizations devoted to the protection of human rights. It was presumably named after the Helsinki Accords. It was formerly organized into the International Helsinki Federation for Human Rights (IHF), based in Vienna.

History
The Helsinki Committees began as Helsinki Watch groups. The first one was founded in the Soviet Union in 1976, the second in 1977 in Czechoslovakia, the third in 1979 in Poland.
In 1982, representatives of several of these committees held an International Citizens Helsinki Watch Conference and founded the IHF.

In 1992, a British Helsinki Human Rights Group was established in the UK, but this group was always completely independent of the International Helsinki Federation for Human Rights. The UK's official representative in the IHF is the British Helsinki Subcommittee of the Parliamentary Human Rights Group, established in 1976.

Country organizations
 Albania: Albanian Helsinki Committee
 Armenia: Helsinki Committee of Armenia
 Belarus: Belarus Helsinki Committee
 Bulgaria: Bulgarian Helsinki Committee
 Croatia: Croatian Helsinki Committee
 Czech Republic: Czech Helsinki Committee
 Denmark: Danish Helsinki Committee
 Hungary: Hungarian Helsinki Committee
 Lithuania: Lithuanian Helsinki Group
 Norway: Norwegian Helsinki Committee
 North Macedonia:
 The Netherlands: Netherlands Helsinki Committee

 Romania:
 Russia: Moscow Helsinki Group
 Serbia: Helsinki Committee for Human Rights in Serbia
 Slovakia: Helsinki Committee for Human Rights in Slovakia
 Spain: Helsinki España - Human Dimension
 Sweden: Civil Rights Defenders (formerly the Swedish Helsinki Committee)
 Switzerland: Swiss Helsinki Committee for democracy, Rule of law and Human Rights
 Turkey: Helsinki Citizens' Assembly
 Turkmenistan: Turkmen Helsinki Foundation for Human Rights
 Ukraine: Ukrainian Helsinki Group

See also

 Helsinki Citizens' Assembly
 Helsinki Foundation for Human Rights
 Human Rights Watch

References

External links
 Helsinki Committee of Armenia
 Helsinki Committee for Human Rights in Serbia
 Bulgarian Helsinki Committee
 Czech Helsinki Committee
 Helsinki Committee for Human Rights of the Republic of Macedonia
 International Helsinki Federation for Human Rights - close down notice
 "Human rights movement active despite fraud scandal, former director says"

Human rights organizations

Helsinki Committee for Human Rights


Die folgende Liste nennt Anlagen zur Produktion von Elektrizität in der kanadischen Provinz Québec.

Québec produziert rund 97 % seines Stroms durch Wasserkraft (2013). Neben einigen kleineren Kraftwerkbetreibern gibt es den im Jahr 1944 gegründeten Staatsbetrieb Hydro-Québec, der seit den frühen 1960er Jahren eine marktbeherrschende Stellung einnimmt. Das Unternehmen betreibt 61 Wasserkraftwerke (bis 2012 auch das einzige Kernkraftwerk der Provinz).

Legende

Wasserkraftwerke

Anlagen im Besitz von Hydro-Québec

Anlagen im Teilbesitz von Hydro-Québec

Anlagen im Besitz von Privatunternehmen und Gemeinden
In Québec gibt es Dutzende von Wasserkraftwerken im Besitz von Privatunternehmen und Gemeinden. Rio Tinto Alcan ist der größte private Stromproduzent Québecs; die sechs Kraftwerke besitzen eine installierte Leistung von 2042 MW. Die 102 privaten Wasserkraftwerke erzeugen zusammen eine Leistung von 3789,1 MW, was etwa einen Zehntel der Produktion von Hydro-Québec entspricht.

Sonstige erneuerbare Energien

Windkraftanlagen

Biomasse

Nuklearenergie

Fossile Energieträger

Autonome Netze
Die folgenden Gebiete in Québec sind nicht mit dem restlichen nordamerikanischen Stromnetz verbunden und verfügen über eine autonome Stromversorgung. Sämtliche dieser Anlagen werden von Hydro-Québec Distribution betrieben.

Weblinks
 Website von Hydro-Québec (französisch, englisch)
 Liste der Anlagen von Hydro-Québec (französisch)
 Liste privater Wasserkraftwerke (französisch)
 Liste der Windkraftanlagen in Québec (französisch)

Einzelnachweise

Anmerkungen

Quebec
!Quebec
!Kraftwerke

Liste der Kraftwerke in Québec


Çorlu, Adana ilinin Karaisalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Çor kelimesi hastalık, uğursuzluk gibi anlamları vardır. Esasen bir kısım ören yerleri nedeniyle bu ismin takılmış olabileceği tahmin edilmektedir. Kesin bir bilgi mevcut değildir.

Coğrafya
Adana iline 65 km, Karaisalı ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Karaisalı'nın mahalleleri

Çorlu, Karaisalı


Juan Carlos Teresa Silverio Alfonso de Borbón y Battenberg (født 20. juni 1913 i Segovia, død 1. april 1993 i Pamplona) var en spansk kronprins. I Spanien var han kendt som Don Juan de Borbón og i udlandet som Juan, greve af Barcelona.

Juan af Barcelona var den tredje ældste søn af kong Alfons 13. af Spanien, og han var sønnesøn af kong Alfons 12. af Spanien. Han blev far til kong Juan Carlos af Spanien (født 1938) og farfar til kong Felipe 6. af Spanien (født 1968).

I 1931 blev Spanien en republik, og kongefamilien blev sendt i landflygtighed. Da Alfons 13. døde i 1941, var diktatoren Francisco Franco blevet Spaniens statschef, derfor blev Juan af Barcelona ikke konge.

Senere accepterede Franco, at når han døde, så skulle posten som statschef overtages af en konge. Juan af Barcelona var kendt som liberal. Derfor kunne Franco ikke accepterede ham som tronfølger. I 1971 indsatte Franco i stedet Juans søn den mere konservative prins Juan Carlos (født 1938) som tronfølger.

Efter Francos død i den 20. november 1975 blev Juan Carlos konge. Dette skete mere end 17 år før Juan af Barcelona døde.

Biografi

Tidlige liv

Juan blev født den  på Palacio Real de la Granja de San Ildefonso nær Segovia nord for Madrid i Spanien. Han var den tredje søn af det spanske kongepar Alfons 13. af Spanien og den britisk fødte dronning Victoria Eugenie af Battenberg. Victoria Eugenie var datter af prinsesse Beatrice af Storbritannien og datterdatter af dronning Victoria af Storbritannien.

I 1931 blev Spanien en republik, og kongefamilien blev sendt i landflygtighed. Juans to ældre brødre Alfonso, fyrste af Asturien (1907–1938) og Jaime, hertug af Segovia (1908–1975) gav afkald på deres arveret i 1933. Derfor blev Juan af Barcelona titulær tronfølger fra dette år.

Ægteskab og børn
Juan af Barcelona giftede sig den 12. oktober 1935 med sin halvkusine prinsesse Maria de las Mercedes af Bourbon-Begge Sicilier (1910–2000). Hun var oldedatter af kong Ferdinand 2. af Begge Sicilier, tipoldedatter af storhertug Leopold 2. af Toscana, dobbelt tipoldedatter af kong Ludvig-Filip af Frankrig og tipoldedatter af kong Ferdinand 7. af Spanien.

Parret fik fire børn:
 prinsesse Pilar de Borbón, hertuginde af Badajoz (født 1936)
 kong Juan Carlos af Spanien (født 1938)
 prinsesse Margarita de Borbón, hertuginde af Soria  (født 1939)
 prins Alfonso af Spanien (1941 – 1956)

Senere liv
Da Alfons 13. døde i 1941, var diktatoren Francisco Franco blevet Spaniens statsoverhoved. Derfor blev Juan af Barcelona ikke konge, men overtog positionen som tronprætendent.

Senere accepterede Franco, at når han døde, så skulle posten som statsoverhovede overtages af en konge. Juan af Barcelona var kendt som liberal, og derfor kunne Franco ikke accepterede ham som tronfølger. I 1971 indsatte Franco i stedet Juans søn prins Juan Carlos (født 1938) som tronfølger.

Efter Francos død den 20. november 1975 blev Juan Carlos konge. Dette skete mere end 17 år, før Juan af Barcelona døde.

Referencer

Juan af Barcelona
Kongelige fra Spanien
Tronprætendenter
Prinser
Spaniere i 1900-tallet
Fyrster af Asturien
Tronfølgere som aldrig tiltrådte

Juan af Barcelona


Çüy ili (Kırgızca: Чүй областы, Rusça: Чуйская область). Kırgızistan'ın en kuzeyinde bulunan il. Ülkenin başkenti Bişkek bu ilde bulunur.
8 tane rayon (küçük bölge, ilçe-kasaba yönetim birimi) vardır.

Yönetim birimleri

Alamudun
1940 yılında rayon olmuştur.
Yüzölçümü: 1439,3 km²
Nüfusu: 122,400 (2002 yılı)
Rayon yönetim merkezi: Lebedinovka
Rayon, kuzeyinde Kazakistan, güneyinde Cayıl rayonu, doğusunda Çüy (Çu) rayonu, batısında Sokuluk rayonu ile çevrilidir. Rayon Çüy vadisinin ortasında yer almış olup düz bir coğrafi özelliğe sahiptir. Güneyinde Kırgız Aladağı bulunur. Rayonun en yüksek tepesi 4875 m yüksekliğindeki Alamüdün zirvesidir. Rayon deniz seviyesinden 700 m ve 4500 m yükseklik arasında yer alır. Kırgız Aladağının içinde yer alan Alarça ve Alamüdün geçitleri bulunmaktadır. Rayon kuzeyden güneye 79 km, batıdan doğuya 18 km kadar uzanmaktadır. Rayonda Temmuz sıcaklık ortalaması 22-25 °C, Ocak ayı ortalaması -5, -15 °C'dir. Yıllık yağış miktarı ortalama 300–400 mm olup bunun % 40 kadarı yaz mevsiminde düşer. Dağlarının zirveleri büyük buzullarla kaplıdır. Çüy akarsuyunun kolları Alamüdün rayonunda bulunur. 12 göl olup 3 tane de baraj mevcuttur. Bu barajlardan bir tanesi Alamüdün akarsuyunda, iki tanesi de Alarça akarsuyu üzerinde bulunur. Toprak tipi olarak rayonda boz, kara, kahverengi toprak tipleri görülür.
Alarça milli parkı Bişkekten 30 km uzaklıkta yer almaktadır.
Nüfusun büyük bölümü köy yerleşimlerinde yaşamaktadır.
Rayon nüfusunun 2002 yılına göre etnik yapısı şöyle belirtilebilir.
% 40 Kırgız Türkleri
% 38 Rus
% 4,2 Uygur Türkleri
% 2,5 Ukraynalı
% 2 Kazak Türkleri
% 1,7 Alman
% 1,6 Tatar Türkleri
% 1,1 Koreli
Alamudun rayonunda km² başına 87 kişi düşmekte olup mukayese yapılırsa Çüy Bölgesinde ise km² başına 38 kişi düşmektedir.
2002 yılına göre rayon nüfusunun % 28,9 kadarı 16 yaşına kadarki yaş grubu oluşturur. Çalışabilir nüfus oranı % 58,7 iken çalışma yaşını geçenlerin oranı ise % 12,7'dir.
İlçede 17 köy yönetimi ile 49 kışlak adı verilen yönetim birimi bulunmaktadır.

Cayıl
Merkezi Karabalta şehri olup yüzölçümü 3200 km² 'dir. 2002 yılı nüfusu 95500 kişidir. Bu nüfusun % 50,9 kadarı şehirlerde, % 49,1 kadarı köylerde yaşamaktadır.
Deniz seviyesinden yüksekliği genel olarak 500–1000 m arasıdır. En yüksek zirvesi 4442 m'dir.
Ocak ayı sıcaklık ortalaması -7,7 °C, Temmuz ayı ortalaması 23,5 °C'dir. Vadilerde 430 mm olan yıllık yağış miktarı dağlarda ise 600–800 mm kadar olmaktadır.
Rayonun akarsuları Çüy, Karabalta, Suusamır, Batı Karakol akarsularıdır.
Rayonda km² 'ye 30 kişi düşmektedir.
Etnik dağılım şöyledir.
% 48,3 Kırgız Türkleri
% 38,9 Rus
% 5,6 Ukraynalı
% 2,2 Kazak Türkleri
% 1,9 Koreli
% 1,9 Alman

Bu Rayonda 36 tane kışlak bulunmaktadır.

Kemin
Yüzölçümü 3500 km²
Nüfusu 52300 kişi (2002)
Merkezi: Kemin şaarçası (nüfusu 2002 yılına göre 11000)
Batısı düz olup deniz seviyesinden yüksekliği 1000–1600 m'dir. Doğusu ise dağlıktır.
Ocak ayı ortalama sıcaklığı -5, -10 °C arasında yıllara göre değişir.
Temmuz ayı ortalama sıcaklığı 17, 18 °C 'dir.
Yıllık yağış miktarı vadilerde 300 mm, dağlarda 600–700 mm'dir.
Büyük akarsuları Çüy, Büyük Kemin, Küçük Kemin, Beyşeke, Kızılsu akarsularıdır.
Gölleri arasında Büyük Költör gölü uzunluğu 600–700 m. Genişliği 400–500 m.
Diğer gölleri ise Canı gölü, Koş gölü, Çelek gölü'dür.
Etnik dağılımı 2002 yılına göre şöyledir.
% 70,2 Kırgız Türkleri olup diğerleri de Rus, Ukraynalı, Kazak, Özbek, Dungan vb. yaşamaktadır.
km² başına 15 kişi düşmektedir.

Moskva
Yüzölçümü 1500 km²'dir.
Nüfusu 81700 (2002 yılına göre)
Merkezi; Belovodskiy (nüfusu 21139 kişidir)
Ocak ortalaması -5, -9 °C
Temmuz 20- 25 °C
Yıllık yağış 500 mm
Aksu akarsuyu bulunmaktadır.
Düz yerlerde ve dağ eteklerinde boz topraklar bulunur.
Etnik dağılım
% 39,6 Kırgız Türkleri
% 33,1 Rus
% 16,1 Dungan
% 6,1 Ukraynalı
% 2,1 Özbek Türkleri
% 1,3 Kazak Türkleri
km² başına 54 kişi düşmektedir.
2006 sayımına göre 81.000 kişidir bu ilçe
bu sayıma göre kürt nüfusu 30.000 üzerindedir

Panilov
Yüzölçümü 5000 km²'dir.
Nüfusu 44500 (2002 yılına göre)
km² başına 9 kişi düşmektedir.
Merkezi, Kayındı (8900 kişi 2002 yılına göre)

Dış bağlantılar

 Resmî site

Çuy (il)


نصر موسى الحريري (وُلد في 23 أغسطس 1977) عضو مجلس الشعب السوري سابقًا، ولد في محافظة درعا سنة 1955. درس الحقوق في جامعة دمشق، وانتخب عضواً بمجلس الشعب السوري عام 1988. وجه رسالة صوتية عبر مكالمة هاتفية مع قناة بي بي سي العربية. حمل فيها الأمن السوري المسؤولية الكاملة عن المجازر التي تحدث في حوران. ثم وجه رسالة إلى الرئيس بشار الأسد ناشده فيها بالتدخل شخصيًا. أعلن نصر الحريري يوم 23 أبريل 2011 عن تنحيه عن منصبه مع زميله خليل الرفاعي من مجلس الشعب احتجاجًا على استمرار قتل المتظاهرين خلال احتجاجات 2011 في سوريا.

وفي تاريخ 5 شوال 1433هـ خرج نصر الحريري من سوريا ووصل إلى الأردن حيثُ أكد وزير الدولة لشؤون الإعلام والناطق الرسمي باسم الحكومة الأردنية سميح المعايطة وصول الحريري برفقة عائلته وثمانية وستون شخصاً آخرين إلى الأردن.

قام النظام السوري بتاريخ 9 نوفمبر 2012 بتفجير منزل الحريري  نائب رئيس المجلس الأعلى للثورة السورية أول عضو مجلس شعب منشق. وكان التفجير على درجة كبيرة من الشدة حيث هدم عدد من الأبنية المجاورة للمنزل في مدينة الشيخ مسكين. وجاء هذا التفجيري انتقاماً منه.

الحياة السياسية
في 4 تموز/يوليو 2013، انضم نصر الحريري إلى الائتلاف الوطني لقوى الثورة والمعارضة السورية ممثلاً عن منطقة حوران جنوب سوريا. بحلول عام 2015، أصبح أمينًا عامًا للتحالف ومقره اسطنبول في تركيا.

في كانون الثاني (يناير) 2017، كان أحد أعضاء وفد المعارضة السورية الذي حضرت محادثات السلام في أستانا. في فبراير 2017، تم تعيينه رئيسًا لوفد المعارضة في مؤتمر جنيف الرابع حول سوريا والمقرر عقده في 20 فبراير.

في 12 تموز 2020 انتخب رئيساً للائتلاف الوطني للمعارضة وقوى الثورة السورية خلفاً لأنس العبدة.

انظر أيضًا

 الائتلاف الوطني لقوى الثورة والمعارضة السورية
 أحمد معاذ الخطيب
 جورج صبرا
 أحمد العاصي الجربا
 هادي البحرة
 خالد خوجة
 عبد الرحمن مصطفى
 هيثم رحمة
 سالم المسلط
 أنس العبدة

مراجع

آل الحريري
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من درعا
أشخاص من محافظة درعا
أعضاء الائتلاف الوطني لقوى الثورة والمعارضة السورية
أعضاء مجلس الشعب السوري
قوميون عرب سوريون
منشقون سوريون
مواليد 1397 هـ
مواليد 1955
مواليد 1977
ناشطو ديمقراطية سوريون

نصر الحريري


Alexandru Boțianu a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A avut un fiu, numit Alexandru P. Boțianu, student la Medicină la Universitatea din Sibiu. După spusele acestuia, Alexandru Boțianu a rămas în teritoriul transilvan ocupat în timpul celui de Al Doilea Război Mondial, unde a colaborat cu conducerea românească de aici.

Activitatea politică

A participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918 în calitate de deputat, votând Marea Unire. De aseenea, a fost și unul dintre conducătorii Gărzilor Naționale Române.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Alexandru Boțianu


Arhidam II. (grč: Ἀρχίδαμος Β΄; 469. pr. Kr. — oko 427. pr. Kr.) nastojao je spriječiti Peloponeski rat. Kad je rat izbio, tri puta je upadao u Atiku, (431., 430. i 428.), ne nailazeći na otpor, a 429. vodio je operacije protiv Plateje.

Literatura

 "Arhidam", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 208.

Spartanski kraljevi
Starogrčki vojskovođe

Arhidam II.


Leppävirta es un municipio de Finlandia, situado en la región de Savonia del Norte.

Tiene un área de 1519,67 km², de los cuales 383,82 km² es agua. En 2022, el municipio tenía una población de 9176 habitantes, de los que cuatro mil vivían en la capital municipal, Leppävirran kirkonkylä.

Fue fundado en 1639. Leppävirta es un municipio industrializado y el asentamiento de Sorsakoski es el que más actividad industrial tiene.

Se ubica unos 40 km al sur de Kuopio, sobre la carretera 5 que lleva a Mikkeli.

Municipios vecinos: Heinävesi, Joroinen, Kuopio, Pieksämäki, Suonenjoki, Tuusniemi y Varkaus.

Referencias

Leppävirta

Leppävirta


මුස්තාෆිසුර් රහ්මාන් (බෙංගාලි: মুস্তাফিজুর রহমান; උපත 1995 සැප්තැම්බර් 6) බංග්ලාදේශ ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. ඔහු වමත් වේග-මධ්‍යම පන්දු යවන්නෙකු ලෙස විශේෂඥයෙකි.

මුස්තාෆිසුර් 2015 අප්‍රේල් මාසයේදී පකිස්තානයට එරෙහිව විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර (වි20ජා) තරඟයකදී ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවට පිවිසියේය. එම වසරේ පසුව, ඔහු ඔහුගේ පළමු එක්දින ජාත්‍යන්තර සහ ටෙස්ට් තරඟ පිළිවෙලින් ඉන්දියාවට සහ දකුණු අප්‍රිකාවට එරෙහිව ක්‍රීඩා කළේය.

ඔහුගේ ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් දිවියට පෙර, මුස්තාෆිසුර් 2014 වසරේ 19න් පහළ ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයට ක්‍රීඩා කළේය.

මුස්තාෆිසුර් රහ්මාන්


The lesser spotted eagle (Clanga pomarina) is a large Eastern European bird of prey. Like all typical eagles, it belongs to the family Accipitridae. The typical eagles are often united with the buteos, sea eagles, and other more heavy-set Accipitridae, but more recently it appears as if they are less distinct from the more slender accipitrine hawks than believed.

Description

This is a medium-sized eagle, about  in length and with a wingspan of . Its head and wing coverts are pale brown and contrast with the generally dark plumage. The head and bill are small for an eagle. Usually, a white patch occurs on the upper wings, and even adults retain a clearly marked white "V" on the rump; the wing markings are absent and the white "V" is not well-defined in the greater spotted eagle.

The juvenile has less contrast in the wings, but the remiges bear prominent white spots. It differs from greater spotted eagle juveniles by a lack of wing covert spotting and the presence of a cream-colored neck patch.

The call is a dog-like yip.

Taxonomy and evolution
The birds formerly considered to be the resident Indian subspecies are now considered a separate species, the Indian spotted eagle (Clanga hastata), quite distinct and readily separable by morphological, behavioral, ecological, and DNA sequence data. The European taxon is actually closer to the greater spotted eagle; their common ancestor seems to have diverged around the middle Pliocene, perhaps some 3.6 million years ago, from the ancestors of the Indian birds. The "proto-spotted eagle" probably lived in the general region of Afghanistan, being split into a northern and a southern lineage when both glaciers and deserts advanced in Central Asia as the last ice age began. The northern lineage subsequently separated into the eastern (greater) and western (lesser) species of today, probably around the Pliocene-Pleistocene boundary not quite 2 million years ago.

The present species hybridizes occasionally with the greater spotted eagle. Hybrid birds are almost impossible to identify if not seen up close.

Distribution and habitat

The lesser spotted eagle breeds in Central and Eastern Europe and southeastward to Turkey and Armenia;  and winters in Africa. This is a very wary species of open or lightly wooded country, in which it hunts small mammals (especially voles, ground squirrels, rats, and mice) and similar terrestrial prey, such as small birds, amphibians, reptiles, and occasionally insects (including termites). It is known to occasionally feed on carrion.

Behaviour and ecology
The lesser spotted eagle uses regularly spaced territories consistently between years in the north-western part of its distribution. The distances between territories vary across the region, although this was not found to be related to breeding success. Synchronous variation in breeding success across the region indicates that the eagles are instead influenced by large-scale factors such as fluctuations in climate or prey availability.
The lesser spotted eagle lays one to three white, buff-spotted eggs in a tree nest. As usual for eagles, only in breeding seasons with very abundant prey does more than one young fledge, but the female starts incubating when the first egg has been laid,  thus the first young to hatch usually outgrows its clutch mate(s) and will kill and even eat them sooner or later.

References

Further reading

External links

 Lesser spotted eagle species text in The Atlas of Southern African Birds

lesser spotted eagle
Birds of prey of Europe
Birds of West Asia
Birds of the Himalayas
Birds of Africa
Birds of East Africa
lesser spotted eagle
Eagles
lesser spotted eagle

Lesser spotted eagle


Mlinica i stupa zvana Benzonova ili Antonicina su zaštićeno kulturno dobro u Žrnovnici.

Opis dobra
Sagrađena je u 19. stoljeću. Mlinica i stupa zvana "Benzonova" ili "Antonicina" nalazi se na rječici Žrnovnici. Mlinica je tipa kašikara, ima dva mlina koja su i danas u upotrebi, te je očuvana stupa što je rijetkost na području Dalmacije gdje ih je nekad bilo od sedamnaestak. Voda se dovodi jažom i žlijebom. Građena je od pritesanog kamena vezanog vapnenim mortom. Krov je na dvije vode pokriven kamenom pločom, a sljeme je pokriveno kupom kanalicom. Ulazna vrata su na južnoj strani s nadvratnikom i dovratnicima od kamena iz više dijelova te drvenim jednokrilnim vratima. Jedan je prozorčić na južnoj, a jedan na zapadnoj strani. Ostakljeni su i osigurani željeznim šipkama.

Zaštita
Pod oznakom Z-5122 zavedene su kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao profana graditeljska baština, javne građevine.

Izvori

Žrnovnica
Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Benzonova


Carter Bays (Shaker Heights, Ohio, SAD, 12. kolovoza 1975.), američki filmski redatelj, najpoznatiji po seriji Kako sam upoznao vašu majku koju je osmislio s Craigom Thomasom.

Raniji život
Carter Loard Bays rodio se 12. kolovoza 1975. u Shaker Heightsu u saveznoj državi Ohio u SAD-u kao sin Marthe Bays i Jamesa C. Baysa. Diplomirao je na Wesleyan Universityu 1997. godine.

Karijera
Carter Bays bio je scenarist u popularnome talk-showu Late Show with David Letterman.

Zajedno s Craigom Thomasom osmislio je seriju Kako sam upoznao vašu majku koja se snimala od 2005. do 2014. na CBS-u. Carter Bays bio je nominiran za sedam Emmy-a, no osvojio je samo jedan 2009. godine. Seriju i dalje gledaju ljudi širom svijeta.

Zanimljivosti
 Pjesma u uvodnoj špici serije Kako sam upoznao vašu majku zapravo je dio pjesme "Hey, Beautiful" grupe "The Solids" koju su osmislili Carter Bays i Craig Thomas.

Izvori

Američki filmski redatelji
Američki filmski scenaristi

Carter Bays


Bayswater ist ein Stadtteil der australischen Metropole Melbourne. Er befindet sich etwa 26 km östlich der Innenstadt.

Geschichte
Das erste Postamt in der Gegend wurde 1882 unter dem Namen Scoresby North eröffnet. 1889 wurde eine Eisenbahnverbindung nach Melbourne gebaut. Im selben Jahr wurde das Postamt in Bayswater umbenannt.

In den späten 1940er Jahren siedelten sich deutsche Immigranten der Tempelgesellschaft in Bayswater und dem benachbarten Boronia an. 1951 kaufte die Gesellschaft 100 Acres (etwa 40 ha) Land und errichtete dort ein Versammlungsgebäude und eine Schule. Noch heute betreibt die Tempelgesellschaft in Bayswater ein Altenheim und mehrere Siedlungen.

Einzelnachweise

Stadtteil von Melbourne
Knox City

Bayswater (Victoria)


Barthélemy de Quincy est un dignitaire de l'ordre du Temple qui fut maréchal de l'ordre pendant la maîtrise de Jacques de Molay.

Biographie

Barthélemy de Quincy est probablement originaire du duché de Bourgogne. Son lien de parenté avec Simon de Quincy, maître de la province du royaume de Sicile, est inconnu.

La date de son départ en terre sainte et de son entrée dans l'ordre du Temple son inconnus. Il est nommé maréchal de l'ordre vers 1294.

En , le pape Boniface VIII accorde l'île de Ruad aux Templiers. Ceux-ci en renforcent les fortifications et y installent une force permanente placée sous le commandement du maréchal des Templiers Barthélemy de Quincy.

En 1302, les Mamelouks envoie une flotte de  d'Égypte à Tripoli à partir de laquelle ils assiègent l'île de Ruard. Ils débarquent en deux points de l'île et dressent leur campement. Les Templiers font des sorties pour les combattre. Mais rapidement, la nourriture vient à manquer, et les défenseurs sont finalement affamés. Le templier Hugues de Dampierre négocie alors une reddition avec les Mamelouks pour le , à la condition qu'ils puissent partir en toute sécurité vers la terre chrétienne de leur choix. Cependant, lorsque les Templiers ont commencé à sortir, les Mamelouks ne respectent pas leur accord et un corps à corps s'ensuit où le maréchal Barthélemy de Quincy est tué et tous les hommes d'armes exécutés sauf quelques dizaines de Templiers survivants qui sont faits prisonniers et emmenés au Caire. Une quarantaine d'entre eux étaient encore en prison quelques années plus tard, refusant d'apostasier, avant de finir par mourir de faim après des années de mauvais traitements.

Source
 René Grousset, L'épopée des Croisades, 1939.

Articles connexes
 Ordre du Temple
 Hiérarchie de l'ordre du Temple en Orient

Notes et références

Dignitaire de l'ordre du Temple
Décès en 1302
Chevalier médiéval français

Barthélemy de Quincy


El fotoliptófono es un dispositivo óptico analógico que registra sonido audible en un soporte de papel, inventado por el ingeniero argentino Fernando Crudo.

Historia

En un principio, Fernando Crudo había construido un aparato capaz de registrar el sonido, variaciones de presión que se producen y transportan por el aire. Esas variantes eran impresas con tinta común al papel. El fotoliptófono permite reproducir sonido en papel común sin necesidad de relieve alguno, una de las grandes ventajas era que no había roce entre el cabezal lector y el papel soporte, por lo tanto no existía desgaste. El sistema de grabación era caro, complejo y aparatoso, empleaba un proceso similar al del naciente cine sonoro. Pero la reproducción era mucho más simple, y la misma era posible con un equipo de reducidas dimensiones. Patentó el invento el 23 de noviembre de 1934. La primera patente concedida corresponde al 2 de febrero de 1931, con el número 35284 y el título de Nueva Reproducción Fonográfica. Se trataba de un sistema de grabación en papel con forma de
disco, en el que la información se imprimía por densidad variable (niveles de gris). Durante la década de 1930 obtuvo diversas patentes en Argentina y en otros 30 países.

El periódico francés Le Journal de París publicó el 15 de julio de 1933 una página entera dedicada al contenido de información sonora impresa en papel. Una de las páginas tenía algo más de dos minutos de sonido impreso en papel, o un "oscilograma" como se lo conoce. Se trata de la primera vez que se publicó algo así a través de un medio masivo. El contenido de la hoja era el tango "Bésame otra vez" interpretado por Osvaldo Fresedo, pieza inédita del músico, ya que no figura en su discografía.

Crudo tomó como punto de partida el sistema de registro del incipiente cine sonoro.

Para el proceso de grabación, utilizó una película fotosensible rectangular de grandes dimensiones (radiografías) que se enrollaba en un cilindro. Durante la grabación el cilindro gira y la cabeza grabadora genera variaciones de luz proporcionales a las variaciones de tensión provenientes del sonido que se captaba por el micrófono. Cuando el registro ya se encontraba concluido, se procedía al revelado de la película fotosensible. La imagen obtenida era impresa luego en papel.

Para reproducir el fotoliptograma, el sistema proyecta un haz de luz concentrado sobre el soporte (que podía ser cualquier papel, inclusive de periódico). Al girar el cilindro las franjas que forman la línea en espiral en el cilindro, son escaneadas progresivamente por el reflejo que genera el haz de luz. Estas reflexiones variables son captadas por una célula fotosensible transformándolas en variaciones de tensión eléctrica que posteriormente se amplifican para reproducir el sonido registrado en el papel.

Crudo tenía la intención de publicar música y discursos en los diarios. Durante el año 1936 tres diarios europeos distribuyeron páginas completas con información sonora producida con el fotoliptófono, generadas con el fin de publicitar el sistema. Estas páginas se publicaron en los periódicos Paris-Soir y Le Journal, de Francia el 15 de julio de 1933, y en el The Morning Post de Inglaterra, el 13 de noviembre del mismo año. El invento fue presentado también en algunos periódicos de España.

Véase también
 Historia del registro del sonido

Referencias

Fuentes
 (2010) Canalis, Ianina. El fotoliptófono y sus páginas sonoras. Un reproductor de sonido en la Argentina de los años '30. Parte I. en Susana Espinosa (comp.) Escritos sobre Audiovision. Lenguajes, Tecnologías, Producciones, pp. 151 a 166. Remedios de Escalada: EdUNLa. ISBN 978-987-1326-45-7.

Enlaces externos
 Patente del fotoliptófono Google patents
 Una prueba privada del fotoliptófono hemeroteca.abc.es
 El sonido impreso hemeroteca.abc.es

Historia del registro del sonido
Inventos de Argentina
Audio analógico

Fotoliptófono


Onikinci Gece (oyun) --> William Shakespeare'in oyunlarından biri.
Onikinci Gece (1996 film) --> Oyunun Trevor Nunn'ın yönettiği film uyarlaması.
Onikinci Gece (1910 film) --> Oyunun Eugene Mullin'in yönettiği film uyarlaması.

Onikinci Gece (anlam ayrımı)


مجلس العائلة المالكة السعودية هو مجلس يهتم بشؤون عائلة وأسرة آل سعود.
أول أمير لمجلس العائلة المالكة السعودية هو الأمير محمد بن عبد العزيز آل سعود حتى وفاته عام 1409هـ . ثاني رئيس لمجلس العائلة المالكة هو الأمير سعد بن عبد العزيز آل سعود من 1409هـ حتى عام 1414هـ .
ثالث رئيس لمجلس العائلة المالكة هو الملك فهد بن عبد العزيز آل سعود منذ عام 1414الى عام 1425 .
يرأس مجلس العائلة المالكة الآن الملك سلمان بن عبد العزيز آل سعود.
يتكون مجلس العائلة المالكة السعودية من ثمانية عشر فردا نصفهم من أبناء الملك عبد العزيز والباقي من عموم العائلة المالكة من ذرية الامام محمد بن سعود مؤسس الدولة السعودية الأولى، ومهمة هذا المجلس النظر في شئون العائلة الداخلية فقط وليس له أدنى علاقه بالسياسة.

انظر أيضاً
 ملك السعودية.
 ولي العهد.
 هيئة البيعة.
 النظام الأساسي للحكم (السعودية).

وصلات خارجية
 مجلس جديد للعائلة المالكة في السعودية

مصادر

سياسة السعودية

مجلس العائلة المالكة السعودية


Cadastral divisions in Victoria are called counties, which are further subdivided into parishes and townships, for cadastral or land administration purposes. Cadastral divisions of county, parish and township form the basis for formal identification of the location of any piece of land in the state. There are 37 counties and  2004 parishes and 909 townships. Parishes were subdivided into sections of various sizes for sale as farming allotments, or designated as a town and then divided into sections and these subdivided into crown allotments. However, many parishes do not follow county borders, some being located in more than one county.

Counties in Victoria, Australia were gazetted in stages between 1849 and 1871 as Victoria was progressively opened up to British settlement. All parish boundaries were gazetted by 1890.

In addition to identification of particular parcels of land by county, parish and other names, such parcels are also usually identified by reference to a lot number of a particular plan of subdivision or other certified plan or survey. Legal documents (such as grants, titles or transfers) that describe a particular parcel of land do so by reference to the county, parish, township (if there is one), section, crown allotment number, and certified plan number — for example: "County of Dalhousie, Parish of Lauriston, being 2 hectares, being Crown Allotment 2, Section 40"; or
"Parish of Ballarat, County of Grant, Crown Allotment 29, Section 101, Township of Ballarat East, as shown on Certified Plan No. 105127"  Under streamlined rules of the Torrens title in Australia, a parcel of land on a transfer, etc. can now be described by reference to the relevant volume-folio number on the Land Register, which is itself based on the cadastral descriptions described above. When searching for title details, for example online, searching by street address is also often available. In each case, titles continue to be based on the original cadastral descriptions.

Unlike counties in the United States and the United Kingdom, Victoria's counties have no administrative or political function. County names have traditionally been used as names for Victorian electoral districts, although the boundaries of these districts seldom coincided with county boundaries.

History

Following the unauthorised settlement of settlers from Tasmania (then called Van Diemen's Land) in the future Melbourne in 1835, in September 1836, Governor Bourke established the Port Phillip District of New South Wales. He also commissioned Robert Hoddle to make the first plan for the town. The plan was completed on 25 March 1837, and came to be known as the Hoddle Grid. The surveys were intended to prepare for land sales. The boundaries of the Port Phillip District were not settled until 1 July 1843, when a proclamation formalised the border as running from Cape Howe, to the nearest source of the Murray River, and then along the course of the Murray to the border with South Australia.

Land districts
Before the division of the Port Phillip District into counties, the colony was divided into land districts, as shown on an 1864 map. The land districts were used as the names for parts of the state where counties had yet to be proclaimed. The land districts included:

 Bourke Land District (Melbourne area, including the County of Bourke)
 Geelong (or Grant) Land District
 Gipps Land District (name for the area today is still Gippsland)
 Loddon Land District
 Murray Land District
 Normanby Land District
 Western Land District
 Wimmera Land District (the southern part still called the Wimmera today)

Proclamation of counties
Counties were proclaimed or changed in 1849, 1853, 1869, 1870 and 1871. The proclamation of counties of 1849 was made while Port Phillip District was part of New South Wales, while the others were made after the separation from NSW in 1851, to create the colony of Victoria.

Earlier maps of Gippsland area in the eastern part of Victoria show proposed counties of Douro (a title of the Duke of Wellington), Bass, Haddington, Bruce, Abinger, Combermere and Howe with approximate boundaries. These counties are shown on several early maps such as an 1845 map and 1848 map. They were presumably changed in the mid-1860s, as they appear on maps up until 1864, but the new counties appear on an 1865 map.

In turn, all parish boundaries were gazetted by 1890. Historical parish plans and maps produced between 1837 and 1986, the majority of which have been digitised, are available online from the State Library Victoria.

Naming of the counties
The majority of the counties proclaimed prior to 1871 were named after British politicians. The counties formed from the Gipps Land District, Loddon Land District, Murray Land District and Wimmera Land District proclaimed in 1871 were all given aboriginal names.

List of Victorian counties
The 37 Victorian counties and the year they were proclaimed are:

Land administration
Land Use Victoria is the Victorian Government's key agency for land administration, property information and facilitating better use of government-owned land.

See also

Lands administrative divisions of Australia
List of localities in Victoria
Local government areas of Victoria
List of places in Victoria (Australia) named from pastoral runs
Regions of Victoria

References

Lists of subdivisions of Australia

Counties
Counties of Victoria
Victoria
Victoria

Cadastral divisions of Victoria


Die Bleckkirche ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Bismarck, einem Stadtteil von Gelsenkirchen in Nordrhein-Westfalen. Sie liegt in unmittelbarer Nähe zur Zoom Erlebniswelt.

Geschichte und Architektur

Der damalige katholische Schlossherr von Schloss Grimberg, Johann Hermann Franz Graf von Nesselrode, musste 1735 für seine evangelischen Untertanen am Bleck, einer niedrigen, sandigen Erhebung, eine Kirche errichten lassen. Es wurde eine kleine, zweijochige Saalkirche gebaut. Diese erweiterte der Bochumer Baumeister Hellhammer 1888/89 zu einem neuromanischen Backsteinsaal mit Westturm und einem Querschiff sowie einem Chor im 5/8-Schluss.

Heute wird die Bleckkirche vom Ev. Kirchenkreis Gelsenkirchen und Wattenscheid als synodale Stadtkirche genutzt. Sie ist einerseits ein Ort für besondere Gottesdienste und kirchliche Feiern und wird andererseits als "Kirche der Kulturen" für die interkulturelle Arbeit wie Ausstellungen, Konzerte, Theater, Lesungen u. ä. genutzt. Als Kirche für die Stadt lädt sie alle ein, die an dieser Verbindung interessiert sind, ohne Blick auf Konfession, Kirchenmitgliedschaft oder Religionszugehörigkeit. Die verantwortliche Leitung für das Projekt trägt seit 1996 Pfarrer Thomas Schöps.

Ausstattung
Der Steinaltar wurde 1738 aus der Schlosskapelle des Schlosses Grimberg überführt. Er zeigt ein Abendmahlrelief in einem reich ornamentierten Gehäuse und die niederdeutsche Inschrift der Einsetzungsworte aus dem 1. Korintherbrief des Paulus, Kapitel 11,23–25. Weiterhin ein Kruzifix mit dem Stifterwappen des Heinrich Knipping, Herr auf Grimberg, und dessen Frau Sybille von Nesselrode. Dies ist eines der frühesten von der Reformation bestimmten Retabel in Westfalen. Die in dieser Gegend ungewöhnliche Gestaltung ist an Grabmalentwürfe des Cornelis Floris angelehnt.

Literatur
Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2

Weblinks

 Bleckkirche auf kirchegelsenkirchen.de
 Beschreibung aller Standorte auf dieser Themenroute als Teil der Route der Industriekultur

Baudenkmal in Gelsenkirchen
Kirchengebäude in Gelsenkirchen
Erbaut in den 1730er Jahren
Gelsenkirchen
Gelsenkirchen
Gelsenkirchen
Gelsenkirchen
Route der Industriekultur (Gelsenkirchen)
Gelsenkirchen

Bleckkirche


Alexander James Naughtie FRSE (surname pronounced ; born 9 August 1951) is a British radio and news presenter for the BBC.

Between 1994 and 2015, he was one of the main presenters of Radio 4's the Today programme. In his 21-plus years on Today, Naughtie had anchored every BBC Radio UK election results programme since 1997 and had worked on every US presidential election since 1988.

Early life and career
James Naughtie was born to Alexander and Isabella Naughtie and brought up in Milltown of Rothiemay, near Huntly, Aberdeenshire, Scotland. He was educated at Keith Grammar School, the University of Aberdeen and then Syracuse University in New York.  He is a Fellow of the British-American Project.

Naughtie began his career as a journalist in 1975 at the Aberdeen Press & Journal, moving to the London offices of The Scotsman in 1977. The following year he joined the paper's Westminster staff, and became its Chief Political Correspondent. In 1981, he worked for The Washington Post as the Laurence Stern fellow on its national staff. He joined The Guardian in 1984, and became its Chief Political Correspondent in 1985.

Radio presenter

In 1986, Naughtie moved into radio presenting, hosting The Week In Westminster before moving to The World At One in 1988. He has also made several radio documentaries and series and has written three books, Playing the Palace: A Westminster Collection, The Rivals: The Intimate Story of a Political Marriage, and The Accidental American: Tony Blair and the Presidency.

Naughtie has been a presenter of the televised Proms since 1992, and has also presented opera programmes such as Radio 3's Opera News. He is also the host of Radio 4's Bookclub.

In 1994 he became one of the main presenters of Radio 4's Today programme.  Shortly before the 2005 General Election he opened a question to Labour politician Ed Balls "If we win the election...", quickly correcting himself to say "if you win the election". The incident led to accusations of bias towards the Labour Party and a failure to be neutral. Lord Tebbit said of the incident: "How often a slip of the tongue betrays the true thoughts in the mind of the speaker. We could all see the shape of the cat in the bag, but Mr Naughtie has now let it out for all to see." He has a distinctive Scottish accent which has been named as the "best voice to wake up to" in a comparative survey. His practice of asking particularly long questions is sometimes noted by commentators.

Throughout June, July and August 2012, and in early September 2012, he presented The New Elizabethans on Radio Four, a programme about notable people under the reign of Queen Elizabeth II, to mark the Diamond Jubilee of Elizabeth II. It has dealt with various famous names, including Richard Doll, Philip Larkin, Elizabeth David, Margot Fonteyn, Peter Hall, Cicely Saunders, John Lennon and Paul McCartney and Tim Berners-Lee. The final week of the programme dealt with Tony Blair, Fred Goodwin, Rupert Murdoch, Simon Cowell and finished with the Queen herself.

On 16 July 2013, it was announced that Naughtie's presentational role on Today would be temporarily reduced, as he was to become a presenter of Good Morning Scotland for two days a week in the run up the Scottish independence referendum in 2014. He returned to his usual role on Today in time for the 2015 general election.

In July 2015 he announced, via the BBC, that in early 2016 he would retire from regular presenting duties on the programme and would, instead, be its 'Special Correspondent' with 'responsibility for charting the course of the constitutional changes at the heart of the UK political debate', as well as the BBC News's Books Editor, contributing a book review to the Saturday morning editions of Today.  "After 21 years, I can turn off that 3am alarm at last," the Daily Telegraph quoted Naughtie as saying. He presented his last edition of Today on 16 December 2015.

In 2016–17, Naughtie earned £150,000 – £199,999 as a BBC contributor. In 2018–19, his BBC earnings were in the £170,000 – £174,999 band.

Jeremy Hunt gaffe
On 6 December 2010, Naughtie was co-presenting the Today programme, and trailing the guests who would be interviewed after the 8am news bulletin. Introducing Jeremy Hunt, the Culture Secretary, he inadvertently replaced the "H" at the beginning of "Hunt" with a "C". Choking on his words, he was clearly embarrassed by the mistake, and gave a full apology once he had recovered. However, only an hour later, another BBC presenter, Andrew Marr, made the same mistake when discussing Naughtie's error.

Awards and positions
Naughtie was named as journalist of the year at the 1984 Scottish Press Awards. He was voted Sony Radio Awards Radio Personality of the Year in 1991 and Voice of the Listener & Viewer Award in 2001. He is a member of the Marshall Aid Commemoration Commission and a United Kingdom advisory board member for the British-American Project, which exists to promote the British-American relationship.

Naughtie was given an honorary doctorate by the University of Stirling in 2001, and installed as its chancellor on 9 October 2008, succeeding Dame Diana Rigg when her ten-year term ended.

Naughtie chaired the judges of the inaugural 2010 Hippocrates Prize for Poetry and Medicine.

In 2017 Naughtie gave the Hugh Cudlipp Lecture. In his speech he referred to the Trump presidency thus: "There hasn't been in living memory in western democracy a threat to freedom of the press of the kind we see there."

Naughtie was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh in March 2017.

Personal life
Naughtie is married to Eleanor Updale, author of the Montmorency series of books and a former producer of The World at One. They have three children, and live in London and Edinburgh.

Works
 Naughtie, James (2001) The Rivals: The Intimate Story of a Political Marriage, Fourth Estate,
 Naughtie, James (2004) The Accidental American: Tony Blair and the Presidency, Macmillan,
 Naughtie, James (2007) The Making of Music, John Murray,
 Naughtie, James (2012) The New Elizabethans, Collins,
 Naughtie, James (2014) The Madness of July, Head of Zeus,
 Naughtie, James (2016) Paris Spring, Head of Zeus,

References

External links
James Naughtie on Twitter
BBC Presenter biographies - James Naughtie
Overview of James Naughtie

1951 births
People educated at Keith Grammar School
Alumni of the University of Aberdeen
BBC newsreaders and journalists
Classical music radio presenters
Living people
People from Milltown of Rothiemay
Scottish radio personalities
Syracuse University alumni
The Guardian journalists

James Naughtie


Kirsten Avlund (1950 – 1. september 2013) var en dansk professor i gerontologi ved Københavns Universitet. Hun var uddannet ergoterapeut.

Kirsten Avlund blev først ansat som videnskabelig assistent på Afdeling for Social Medicin ved Institut for Folkesundhed, Københavns Universitet, og senere som ph.d-studerende, adjunkt, lektor og professor. Hun blev ph.d i 1995 og dr.med. (doktor i medicin) i 2004 Hun var den første ergoterapeut som blev professor dr.med., og også den første professor i gerontologi ved Københavns Uiversitet.

Efter Kirsten Avlunds død blev Kirsten Avlund Prisen stiftet i hendes navn. Prisen er på 10.000 kr. som doneres af Fonden Ensomme Gamles Værn, og uddeles årligt.

Referencer

Ergoterapeut
Professorer fra Københavns Universitet

Kirsten Avlund


Dennis Pinheiro (Aimorés, 10 de janeiro de 1989) é um ator e cantor brasileiro. Por suas participações em obras do teatro e do cinema musical, foi vencedor do Kikito de Melhor Ator no Festival de Cinema de Gramado e indicado ao Prêmio Bibi Ferreira na Categoria Revelação em Musicais.

Carreira
Em 2014, Dennis Pinheiro mudou-se para o Rio de Janeiro para estudar na Escola Técnica Estadual de Teatro Martins Penna. Desde então participou de dezenas de peças e espetáculos no Rio e em São Paulo, com destaque para S'imbora o Musical - A História de Wilson Simonal, Yank! O Musical, Cabaret dos Bichos e Sweeney Todd – O Cruel Barbeiro da Rua Fleet, com o personagem Anthony, onde o ator foi apenas o segundo negro na história a interpretar o papel em mais de quarenta anos. Além disso, o ator teve participações na televisão em novelas como Segundo Sol, A Lei do Amor e Um Lugar ao Sol.

Em 2021, teve sua primeira participação no cinema ao protagonizar o filme musical Fantasma Neon, de Leonardo Martinelli. O curta teve sua estreia mundial na competição do Festival de Locarno, onde saiu premiado com o Leopardo de Ouro de Melhor Curta-Metragem Internacional. Posteriormente, em 2022, o filme estreou no Brasil na competição do Festival de Cinema de Gramado, onde foi premiado com quatro Kikitos, sendo o Melhor Filme do Júri Oficial, do Júri da Crítica, Melhor Direção e Melhor Ator para Dennis Pinheiro. Além disso, o filme teve passagem por alguns dos festivais de cinema mais importantes da Europa e da América Latina, como San Sebastian, BFI London, Clermont-Ferrand, Cartagena, Guadalajara, Montreal, Vancouver, Winterthur e outros. O crítico Luiz Carlos Merten, do Estadão, citou o filme como um dos melhores do ano em 2022 e escreveu que o ator Dennis Pinheiro é uma revelação.

Prêmios e indicações

Ligações externas

 Dennis Pinheiro no IMDb
 Dennis Pinheiro no MUBI

Atores de televisão do Brasil
Atores de cinema do Brasil
Atores LGBT do Brasil

Dennis Pinheiro


Kronland may refer to:
 the German name of Lanškroun, a town in the Czech Republic
 a "crown land", a constituent territory of Cisleithania, the Austrian half of former Austria-Hungary (1867–1918)

Kronland


The 1924 United Kingdom general election was held on Wednesday 29 October 1924, as a result of the defeat of the Labour minority government, led by Prime Minister Ramsay MacDonald, in the House of Commons on a motion of no confidence. It was the third general election to be held in less than two years. Parliament was dissolved on 9 October.

The Conservatives, led by Stanley Baldwin, performed better, in electoral terms, than in the 1923 general election and obtained a large parliamentary majority of 209. Labour, led by MacDonald, lost 40 seats. The election also saw the Liberal Party, led by H. H. Asquith, lose 118 of their 158 seats which helped to polarise British politics between the Labour Party and the Conservative Party.

The Conservative landslide victory and the Labour defeat in this general election have been, in part, attributed to the Zinoviev letter, a forged document that was published as if it were genuine and sensationalized in the Daily Mail four days before the election. The Labour vote increased by around one million in comparison to the 1923 general election, but this was largely due to the party putting up 87 more candidates than it had in the previous election.

The Conservatives had called the previous 1923 election early to get a mandate for moving to a protectionist trade policy of imperial preference, but had lost their majority. In 1924, they reverted to free trade and regained power. They would propose protectionism at the next general election in 1929, again losing.

Overview
After the previous general election, the Labour Party had finished as the second-largest party, but formed their first-ever government with the support of the Liberal Party, after the ruling Conservative Party's shock loss of their majority made it untenable for Baldwin to continue as Prime Minister. However, relations between Labour and the Liberals proved stormy, eventually resulting in Liberal M.P. Sir John Simon calling a motion of no confidence in MacDonald's government, which was carried by a large majority. Asquith had gambled that neither Baldwin nor MacDonald would want to put the country through a third general election in two years, and that one of them would be forced to enter into a formal coalition with the Liberals. However, the gambit backfired when MacDonald instead called an election, knowing full well that a Conservative landslide was the only likely outcome, but himself gambling that it would be primarily at the expense of the Liberals. MacDonald's judgement proved correct, as the Liberals, who were still mostly dependent on former Prime Minister David Lloyd George for funds, ended up financially crippled from the very start of the campaign, while Labour were actually able to expand the scope of their own campaign thanks to increasing support from the workers' unions.

It is speculated that the combination of Labour forming its first government in January 1924 and the Zinoviev letter helped to stir up anti-socialist fears in Britain among many traditional anti-socialist Liberal voters, who then switched their support to the Conservative Party. This partly helps to explain the poor performance of the Liberal Party in the general election. The party also had financial difficulties which allowed it to contest only 339 seats, a lack of distinctive policies after the Conservative Party dropped their support for protected trade, and poor leadership under Asquith, who lost his own seat for the second time in six years. It would be the final election for Asquith, who was subsequently forced to lead the party from the House of Lords after being elevated to the Earldom of Oxford and Asquith the following year, with Lloyd George as Liberal chairman in the House of Commons. Declining health saw Asquith replaced as party leader by Lloyd George in 1926.

The fourth party in terms of number of candidates, number of seats and number of votes were not a party but a group of former National Liberals standing under the Constitutionalist label, led by Winston Churchill. They favoured Conservative/Liberal co-operation and had intended to formally organize as a party, but the election was called before they had the opportunity to actually do so. Three of the seven Constitutionalists elected, including Churchill, had been opposed by official Liberal candidates, and sat as Conservatives after the election. The other four sat as Liberals.

The refounded Sinn Féin ran Westminster candidates for the first time since March 1919; none came close to winning, with six of the eight losing their deposits. Its next Westminster election was in 1950.

The election was the first in the United Kingdom to feature party political broadcasts, with the parties making short appeals to voters via BBC Radio.

Results

|}

Votes summary

Seats summary

Transfers of seats
 All comparisons are with the 1923 election.
In some cases the change is due to the MP defecting to the gaining party. Such circumstances are marked with a *.
In other circumstances the change is due to the seat having been won by the gaining party in a by-election in the intervening years, and then retained in 1924. Such circumstances are marked with a †.

1 Previous MP had defected to Labour by the time of the 1924 election

See also
 List of MPs elected in the 1924 United Kingdom general election
 1924 United Kingdom general election in Northern Ireland

Notes

References

Further reading

 Adelman, Paul. The decline of the Liberal Party 1910-1931 (Routledge, 2014).

 Walker, Graham, and James Greer. "Religion, Labour, and National Questions: The General Election of 1924 in Belfast and Lanarkshire1." Labour History Review 84.3 (2019): 217-240.

External links
 United Kingdom election results—summary results 1885–1979

Manifestos
 1924 Conservative manifesto
 1924 Labour manifesto
 1924 Liberal manifesto

1924
General election
October 1924 events
Ramsay MacDonald
Stanley Baldwin
H. H. Asquith

1924 United Kingdom general election


An Trichoceros carinifer in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Trichoceros carinifer in nahilalakip ha genus nga Trichoceros, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichoceros

Trichoceros carinifer


An Paphiopedilum sangii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Guido Jozef Braem. An Paphiopedilum sangii in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum sangii


Victor Matthys (20 de marzo de 1914 – 10 de noviembre de 1947) fue un político belga que actuó como líder del rexismo. Acabada de Segunda Guerra Mundial, fue ejecutado por colaboracionismo con la Alemania nazi.

Uno de los primeros miembros del movimiento rexista, Matthys se hizo cargo de la edición del periódico del movimiento, Le Pays Réel, en 1936 y en mayo de 1941 fue ascendido a director de propaganda. Se convirtió en líder oficial del rexismo en julio de ese mismo año, después de que Léon Degrelle se marchase para unirse a las Waffen SS. Al parecer fue designaco al cargo, dado que su carácter débil no significaba una amenaza real a la posición de Degrelle como líder. Matthys también era popular con los alemanes, dada su admiración de larga data por Adolf Hitler.

Como líder rexista, Matthys demostró ser tan débil e ineficaz como Degrelle esperaba, aunque con una propensión a la violencia para ocultar sus debilidades. Finalmente, su posición fue objeto de crítica después de que ordenó la masacre de 27 personas en Courcelles como represalia por las actividades de la resistencia. La medida fue condenada rotundamente por su extrema severidad y Matthys hubo de abandonar la dirección de los rexistas en favor de Louis Collard. Al término de la guerra fue sentenciado a la pena capital por colaboracionismo y ejecutado en 1947.

Referencias

Políticos de Bélgica
Colaboradores belgas con la Alemania nazi
Propagandistas
Colaboradores nazis ejecutados
Ejecutados de Bélgica

Victor Matthys


Svenningdal Station (Svenningdal stasjon) er en tidligere jernbanestation på Nordlandsbanen, der ligger i Grane kommune i Norge.

Stationen åbnede 5. juli 1940, da banen blev forlænget fra Grong til Mosjøen. Den blev gjort fjernstyret og ubemandet 9. juni 2011. Betjeningen med persontog blev indstillet i december 2013. Baggrunden var nye sikkerhedskrav fra Statens jernbanetilsyn, der ramte en række stationer, hvor perronerne var for korte til togene.

Stationsbygningen blev opført i 1928 efter tegninger af Bjarne Friis Baastad fra NSB Arkitektkontor. Den toetages bygning blev opført i træ i laftekonstruktion og rummede oprindeligt ekspeditionslokale, godsrum og tjenestebolig. Baastad stod desuden for en toiletbygning i bindingsværk sammen med Gudmund Hoel.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Nordlandsbanen
Jernbanestationer i Nordland
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1940

Svenningdal Station


Hodejovec este o comună slovacă, aflată în districtul Rimavská Sobota din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 185 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hodejovec este atestată documentar din 1246.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hodejovec


Acrosymphyton, rod crvenih algi u porodici Acrosymphytaceae. Postoji šest priznatih vrsta

Vrste
 Acrosymphyton brainardii Vroom & I.A.Abbott
 Acrosymphyton caribaeum (J.Agardh) Sjöstedt
 Acrosymphyton firmum M.W.Hawkes
 Acrosymphyton purpuriferum (J.Agardh) Sjöstedt  - tipična
 Acrosymphyton taylorii I.A.Abbott
 Acrosymphyton tenax A.J.K.Millar & Kraft

Izvori

Acrosymphytales

Acrosymphyton


Hreinn Haraldsson (f. 24. júní 1949) var sjötti vegamálastjóri Vegagerðarinnar og gegndi því starfi frá 2008 til 2018.

Tenglar

Fólk fætt árið 1949
Vegamálastjórar

Hreinn Haraldsson


An Anthurium scherzerianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Anthurium scherzerianum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anthurium

Anthurium scherzerianum


La Ruta Nº 58 es una ruta nacional de Uruguay. Su trazado se extiende en el departamento de Florida y atraviesa una importante zona ganadera, con explotación de tambos y de granjas. Es conocida también como carretera de Santo Domingo, por seguir su desarrollo la cuchilla del mismo nombre.

Recorrido
Su recorrido comienza en la Ruta N.º 5, a pocos kilómetros al sur de la ciudad de Sarandí Grande, y se dirige hacia el este del departamento hasta llegar a Estación Palermo. Desde allí toma hacia el norte un trozo del viejo Camino Nacional que llega hasta Estación Hernandarias, deriva nuevamente al este, cruza la ruta 6 y sigue hasta Cerro Colorado; este último tramo se caracteriza por ser un paisaje netamente ganadero.

El último tramo de esta carretera comienza en el km 148 de la Ruta N.º 7 y se extiende unos 15 km hasta el camino que sirve de límite entre los departamentos de Florida y Lavalleja.

Referencias

Enlaces externos

 058
Departamento de Florida

Ruta 58 (Uruguay)


Le RD-864 (indice GRAU : 15D177) est un moteur-fusée à ergols liquides soviétique brûlant de l'UDMH et du peroxyde d'azote selon un cycle de combustion générateur de gaz. Il possède quatre chambres de combustion qui fournissent un contrôle du vecteur de poussée en inclinant chacune des tuyères selon un seul axe à ±55°. Il est utilisé sur le troisième étage du missile R-36M UTTKh (indice GRAU : 15A18) et de la fusée Dnepr. Pour le missile R-36M2 (indice GRAU : 15A18M), une version améliorée, le RD-869 (indice GRAU : 15D300) a été développée.

Histoire
Lorsque l'armée soviétique eut besoin d'une version améliorée du R-36M ICBM, l'OKB-586 de Yanguel développa un nouveau moteur pour le troisième étage, le RD-864. Développé entre 1976 et 1978, il vola pour la première fois le 31 octobre 1977. Avec les accords START I et START II, les quelque 150 missiles R-36M et R-36M UTTKh furent retirés et devaient être détruits avant 2007. Par conséquent, une application civile fut recherchée et dans les années 1990, le bureau d'études Ioujnoïe (le concepteur du R-36M) développa avec succès le lanceur Dnepr. Il vola avec succès pour la première fois le 21 avril 1999 et, en juin 2016, il est toujours opérationnel. Donc, même si la fabrication du RD-864 a cessé depuis longtemps, le moteur est toujours opérationnel à ce jour.

Le RD-869 était une version améliorée destinée au plus puissant ICBM soviétique jamais construit, le R-36M2 (15A18M). Il avait un rendement amélioré, une capacité de redémarrage accrue et un temps de combustion supérieur à celui du RD-864. En janvier 2016, il y avait encore 46 R-36M2 opérationnels (RS-20V, SS-18) et donc le RD-869 est toujours en service, même si sa fabrication a cessé.

Versions
Il existe deux versions de ce moteur :
 RD-864 (indice GRAU : 15D177) : développé comme moteur du troisième étage du ICBM R-36M UTTKh (15A18) et, par extension, du lanceur Dnepr.
 RD-869 (indice GRAU : 15D300) : version améliorée du RD-864. Il a un rendement amélioré, une meilleure capacité de redémarrage et une durée de combustion accrue. Il est utilisé sur le missile R-36M2 (15A18M).

Références

Voir aussi

Articles connexes
R-36M UTTKh - Le plus puissant ICBM soviétique jamais construit pour lequel les moteurs RD-864/869 furent créés.
Dnepr - Un petit lanceur ukrainien qui utilise le RD-864.
Bureau d'études Ioujnoïe - Le bureau d'études ayant conçu les RD-864/869.
Ioujmach - Une entreprise fabricant des machines multi-produits qui est étroitement liée à Ioujnoïe et qui a fabriqué les RD-RD-864/869.

Liens externes

Moteur-fusée de l'Union soviétique
Moteur-fusée de l'Ukraine
Moteur-fusée à hypergol
Moteur-fusée utilisant le cycle générateur de gaz

RD-864


Quercus intricata , aussi appelé chêne nain, chêne complexe ou chêne de broussailles Coahuila, est une espèce végétale originaire du nord du Mexique et de l'ouest du Texas.

Distribution
Il est commun dans les montagnes du désert de Chihuahua, dans les états de Coahuila, Nuevo León, Durango et Zacatecas . Aux États-Unis, il n'a été signalé que sur deux sites : l'un dans les montagnes Chisos à l' intérieur du parc national de Big Bend et l'autre près de Eagle Peak à 15 milles au sud-ouest de Van Horn.

L'espèce préfère les chaparrals ouverts et les bois, souvent sur les pentes.

Description
Quercus intricata est un arbuste à feuilles persistantes qui se reproduit végétativement, produisant de grandes colonies .

Les feuilles sont épaisses, coriaces, généralement ondulées, oblongues à ovales, jusqu'à  (1 pouce) de long. Le dessus de la feuille est vert avec des touffes éparses de petits poils bouclés; le dessous apparaît blanc ou brun à cause d'une épaisse couche de poils bouclés.

Liste de références

Fagaceae

Quercus intricata


Matzutkehmen (1938 bis 1946 Wellenhausen) war ein Dorf im Landkreis Goldap und Regierungsbezirk Gumbinnen im früheren Ostpreußen. Das Dorf gehörte zum Kirchspiel Szittkehmen und befand sich ca. 29,7 km nordöstlich von Goldap.

Geschichte
Matzutkehmen wurde am 18. März 1874 in den neu errichteten Amtsbezirk Kallweitschen (1938 bis 1946 Kornberg, russisch: Priosjornoje, nicht mehr existent) eingegliedert, der zum Landkreis Goldap im Regierungsbezirk Gumbinnen der preußischen Provinz Ostpreußen gehörte.

Aufgrund seiner Lage direkt am Ufer des Wystiter See und damit an der Grenze zwischen dem damaligen Ostpreußen und Litauen wurde häufig Schmuggelware über den See transportiert. Im Verlauf des Zweiten Weltkrieges wurde das Dorf komplett zerstört und nicht wieder aufgebaut.

Einwohner
 1822:  87 Einwohner
 1933: 211 Einwohner
 1939: 190 Einwohner

Geographische Lage
Das Dorf lag am westlichen Ufer des Wystiter See im nördlichen Teil des damaligen Ostpreußen, das sich heute in der Oblast Kaliningrad (Gebiet Königsberg (Preußen)) befindet. Die Ortsstelle läge heute im Gebiet der Landgemeinde Prigorodnoje (Petrikatschen, 1938–1946 Schützenort), die zum Rajon Nesterow (Landkreis Stallupönen, 1939 bis 1945 Landkreis Ebenrode)  gehört.

Kirche
Matzutkehmen (Wellenhausen) mit seiner überwiegend evangelischen Bevölkerung gehörte bis 1945 zum Kirchspiel Szittkehmen (1936–1938 Schittkehmen, 1938–1946 Wehrkirchen, heute polnisch: Żytkiejmy) im Kirchenkreis Goldap (polnisch: Gołdap) innerhalb der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union.

Ortsname
Frühere Ortsnamen sind:
 ab 1557: Maschutkeinen
 ab 1565: Masutkiem
 ab 1589: Massutkemen
 ab 1740: Matzudkehmen
 ab 1785: Matzutschen
 1905–1907: Matzuttkehmen
 bis 15. Juli 1938: Matzutkehmen
 ab 16. Juli 1938: Wellenhausen

Einzelnachweise

Ort in Ostpreußen
Wüstung in der Oblast Kaliningrad
Rajon Nesterow

Matzutkehmen (Kreis Goldap)


Renato Cecchetto () a fost un actor și actor de voce italian.

Biografie
În anii 1970 Cecchetto a urmat cursuri la Academia națională de Artă Dramatică Silvio d'Amico și a început cariera de actor, lucrând cu regizori de film ca Mario Monicelli și Carlo Vanzina. Cu toate acestea, el este mai bine cunoscut în calitate de actor de voce: el a dublat vocea lui Shrek din seria de filme Shrek și a tuturor personajelor filmelor realizate de Disney Pixar care au fost dublate inițial de John Ratzenberger, inclusiv Hamm din seria de filme Toy Story.

Începând din sezonul 12, Ceechetto a devenit noua voce italiană a personajului Cleveland Brown din serialul Family Guy, înlocuindu-l pe Luciano Marchitiello.

Filmografie

 Bambole: scene di un delitto perfetto (1980)
 Fracchia la belva umana (1981)
 Buona come il pane (1981)
 I fichissimi (1981)
 Caligola - La storia mai raccontata (1982)
 La gorilla (1982)
 Io, Chiara e lo Scuro (1982)
 Amici miei - Atto IIº (1982)
 Pierino colpisce ancora (1982)
 Storia di Piera (1983)
 La piovra (1984) - procurorul Achille Bordonaro
 La piovra 2 (1986) - procurorul Achille Bordonaro
 Italian Fast Food (1986)
 Il tenente dei carabinieri (1986)
 L'estate sta finendo (1987)
 Animali metropolitani (1987)
 Ciao ma'... (1988)
 Fantozzi alla riscossa (1990)
 Abbronzatissimi (1991)
 Parenti serpenti (1992)
 Abbronzatissimi 2 - Un anno dopo (1993)

Dublaj de voce

Actori dublați
 Jeffrey Tambor în Marea mahmureală, Marea mahmureală II și Marea mahmureală III
 Timothy Spall în Vanilla Sky
 Jim Doughan în Masca
 Nicholas Worth în Darkman

Personaje de animație

 Shrek în Shrek, Shrek 2, Shrek the Third și Shrek Ever After
 Hamm în Toy Story, Toy Story 2 și Toy Story 3
 P.T. Flea în A Bug's Life
 The Abominable Snowman în Monsters, Inc. și Monsters University
 School of Moonfish în Finding Nemo
 Mack în Cars, Cars 2 și Cars 3
 Mustafa în Ratatouille
 John în WALL-E
 Tom în Up
 Fritz în Inside Out
 Earl în The Good Dinosaur
 Bill în Finding Dory
 Juan Ortodoncia în Coco
 Cleveland Brown în Family Guy
 Uncle Max în The Lion King 1½
 Mr. Trout în The Boxtrolls
 Razaq în The Breadwinner
 Meow Meow Fuzzyface în BoJack Horseman

Note

Legături externe

Nașteri în 1951
Nașteri pe 28 octombrie
Actori italieni
Decese în 2022
Decese pe 23 ianuarie

Renato Cecchetto


Giuliana Salce (d. 16 Haziran 1955), emekli İtalyan yürüyüşçüsüdür. En iyi başarısını 1985 Dünya Salon Atletizm Şampiyonası'ndan altın madalya alarak elde etmiştir.

Başarıları

1955 doğumlular
Yaşayan insanlar
Roma ili doğumlu sporcular
İtalyan kadın yürüyüşçüler
Bilgi kutusu bulunmayan kişiler
İtalyan Dünya Atletizm Şampiyonası atletleri
Dünya Salon Atletizm Şampiyonası madalyalı atletler
Dünya Salon Atletizm Şampiyonası şampiyonları

Giuliana Salce


جامعة برنو للتكنولوجيا هي أقدم جامعة في مدينة برنو حيث تعود نشأتها الأولى إلى منتصف القرن التاسع عشر عندما تأسست في مدينة برنو بمرسوم من إمبراطور النمسا فرديناند الأول المدرسة التقنية الألمانية - التشيكية عام 1849م والتي تعتبر مهد التعليم التقني العالي لمنطقة مورافيا. وفي التاسع عشر من أيلول لعام 1899 قام الإمبراطور النمساوي والملك الهنغاري فرانس جوزيف الأول بتوقيع مرسوما يقضي بإنشاء الجامعة التقنية التشيكية في برنو. حيث قام أربعة أستاذة بتقديم المحاضرات ل 37 طالبا نظاميا و13 غير نظامي في مجال الهندسة المدنية. المجال الثاني هو قسم الهندسة الميكانيكية والذي افتتح عام 1900م، تلاها قسم الهندسة الثقافية، قسم هندسة المنشأت المائية، قسم الهندسة الكهربائية وقسم الهندسة الكيميائية، وبعد الحرب العالمية الأولى أفتتح أيضا قسم هندسة العمارة وغيرها.

خلال الحرب العالمية الثانية 1939 - 1945 تم إغلاق الجامعة عنوة، وفي عام 1945 تم استئناف النشاط الجامعي كما كان في مرحلة ماقبل الحرب. ومنذ عام 1956 أصبحت الجامعة تدعى باسمها الحالي «جامعة برنو للتكنولوجيا» وحصل تغير ملحوظ في تطورها. الفترة الحاسمة في تاريخ الجامعة هي فترة ما بعد عام 1989 حيث تم إعادة تنظيم الكليات السابقة وتم إنشاء كليات جديدة، ففي عام 1992تم إنشاء كلية إدارة الأعمال وكلية الهندسة الكيميائية، في عام 1993 كلية الفنون الجميلة، وفي عام 2000 كلية الهندسة المعلوماتية. وفي الوقت الحاضر تعتبر جامعة برنو للتكنولوجيا الجامعة التقنية الوحيدة في الجمهورية التشيكية التي تغطي جميع نشاطات فروع التقنية.

الكليات
تتألف جامعة برنو للتكنولوجيا من الكليات الثمانية التالية:
 كلية العمارة.
 كلية الهندسة الكهربائية والاتصالات.
 كلية الكيمياء.
 كلية تكنولوجيا المعلومات.
 كلية إدارة الأعمال.
 كلية الهندسة المدنية.
 كلية الهندسة الميكانيكية.
 كلية الفنون الجميلة.
 بلإضافة إلى معهد الهندسة القضائية.

الدراسة
في الوقت الحاضر يدرس في جامعة برنو 23,214 طالب (2020 طالب دكتوراة) في 77 برنامج دراسي معتمد في 156فرع، جامعة برنو للتكنولوجيا تقدم التعليم في البرامج الدراسية التالية بشكليها النظامي وعن بعد:
 برامج دراسة البكالوريوس: لمدة 3 وحتى 4 سنوات وينتهي بالحصول على لقب .Bc أو .BcA
 برامج دراسة الماجيستير: لمدة سنة ونصف وحتى 5 سنوات وينتهي بالحصول على لقب .Ing أو .Ing.arch أو .MgA
 برامج دراسة الدكتوراة: لمدة 3 وحتى 4 سنوات وينتهي بالحصول على لقب .Ph.D

جامعة برنو للتكنولوجيا تنتمي لأفضل 500 جامعة في العالم، (Top 500) من اصل 17000 جامعة قييمت، حسب تقييم QS TOP UNIVERSITIES لعام 2006 الذي نشر في جريدة التايمز.

جامعة برنو للتكنولوجيا تنتمي لأفضل 300 جامعة تقنية في العالم، حسب تقييم QS TOP UNIVERSITIES لعام 2009

منذ العام الدراسي 2004 / 2005 تمنح جامعة برنو للتكنولوجيا مجاناً لكل من خريجي البرامج الدراسية البكالوريوس والماجستير «ملحق الدبلوم» والذي يعد اعترافاً من اللجنة الأوروبية بأن جميع المراحل الدراسية (بكالوريوس - ماجستير) في الجامعة يحقق جميع المتطلبات الدراسية على المستوى الأوروبي، ويعتبرملحق الدبلوم وثيقة معترف بها عالميا. وفي عام 2006 حصلت جامعة برنو للتكنولوجيا على «وسم ملحق الدبلوم» من اللجنة الأوروبية، ويمنح هذا التقدير للجامعات الأوروبية التي تتبع مبادئ تدويل التعليم العالي في أوروبا، وذلك وفقا لمبادئ إعلان بولونيا.

التزاماً بالتوجهات الأوروبية، قامت جامعة برنو للتكنولوجيا بتطبيق «نظام نقل الكريديت الأوروبي» أو ما يعرف بنظام الساعات المعتمدة. هذا يعني توافق أساليب التقييم الدراسي بين جامعة برنو للتكنولوجيا وغيرها من الجامعات ذات التوجه المشابه في العالم، مما يعطي الطلاب الأجانب إمكانية المشاركة في برامج التبادل الطلابي ذات المدى الطويل أو القصير وإمكانية تبادل الخبرات الأكاديمية وتقييم الشهادات التي يحصل عليها الطالب في البلاد الأخرى.

نالت جامعة برنو للتكنولوجيا للفترة ما بين 2009 - 2013 على الشهادتين المرموقتين اللتين تمنحهما لجنة الاتحاد الأوروبي وهما: «وسام ملحق الدبلوم» و«وسام نظام نقل الكريديت الأوروبي». أن نيل جامعة برنو للتكنولوجيا لهاتين الشهادتين المرموقتين هو دليل على الجودة وعلى الإيفاء بمعايير الاتحاد الأوروبي الصارمة في مجال التعليم العالي.

السنة الدراسية
السنة الدراسية مقسمة إلى فصلين، الفصل الدراسي الشتوي من أيلول إلى كانون الثاني والفصل الدراسي الصيفي من شباط إلى أيلول. كل فصل دراسي يحتوي 13 أسبوعا دراسيا يتليها فترة امتحان.

الاعتمادات
جميع البرامج الدراسية معتمدة من قبل وزارة التربية والتعليم التشيكية، وبعض الكليات (وخاصة الهندسة) لديها اعتماد من اتحاد المنظمات الوطنية لمهندسين الاتحاد الأوروبي الاتحاد الاوروبي للجمعيات الوطنية الهندسية أو من غيرها من الاعتمادات الدولية.

القبول
يتم قبول الطلاب التشيكيون والأجانب تحت نفس الشروط، ولكي يتم قبول الطالب يجب أَن يستوفي الطالب المتطلبات التعليمية وتقديم طلب وأجور التقديم، يتم اختيار مقدموا الطلبات على أساس السجلات التعليمية ونتائج الامتحانات الكتابية و/ أَو المقابلة الشفهية.

لغة التدريس
يتم تدريس جميع المواد باللغة التشيكية والبعض منها يتم تدريسها باللغة الإنكليزية.

البحوث والتطوير

البحوث
مشاريع البحوث الاستراتيجية هي:
 مواد البناء الحديثة مع استخدام المواد الخام الثانوية.
 استخدام المواد العضويةَ والنفايات من اجل حماية البيئة وتوليد الطاقة.
 المواد متعددة الوظائف الغير متجانسة والتي تعتمد على البوليمرات الصناعية والبوليمرات الحيوية.
 أنظمة الاتصال الإلكتروني المتقدمة وتقنياتها.
 المواد اللاعضوية النانونية والتراكيب النانونية.
 الاتجاهات الحديثة في الأنظمة الإلكترونية الدقيقة والتكنولوجيا النانوية.
 محاكاة أنظمة الميكاترونك.
 مصادر ومثالية استخدام الطاقة في شروط نمو مستمرة بشكل دائم.

مراكز البحوث
 مركز بحوث الفضاء.
 تراكيب للفوتونات والالكترونات النانونية.
 مركز للتصميم المتكامل لمواد البناء الحديثة.
 مركز ابحاث جوزيف بوزك للسيارات والمحركات.
 مركز بيئي للأبحاث التطبيقية للمعادن الغير حديدية.
 بحث لمعدات الإنتاج الهندسية والتكنولوجيا.
 بيانات، خوارزميات، إتخاذ القرارات.
 مركز علوم الحاسبات التطبيقية.

التطوير
يتم تشجيع التطوير من قبل منظمتين تابعتين لجامعة برنو:
مركز نقل التكنولوجيا والحاضنة التكنولوجية. وتملك الجامعة العديد من العقود الطويلة مع شركات محلية ودولية من اجل التطوير، مثل: شركات سيمنز، آي بي إم، هانيويل، اون سيمي كوندكتورز، ايفيكتور، سكانسكا، سكودا أوتو، زيتور، ميتروستاف، الخ.

مركز نقل التكنولوجيا
يعزز الاستخدام التجاري للبحوث والتطوير، ويوفر مجموعة متنوعة من خدمات مرتبطة مع نقل التكنولوجيا.

الحاضنة التكنولوجية
تؤمن مدخل للتكنولوجيا الجديدة، وبراءات الاختراع والمهارة في التسويق ببدء الشركات والمشاريع الابداعية.

الحديقة التشيكيِة التقنية
هي مرفق من المرافق التي تساهم في تحقيق التعاون بين الجامعة وشركات التكنولوجيا المتطورة، وتدعم التآزر بين البحث والتطوير وقد تم تطوير هذه الحديقة من قبل مدينة برنو، (بي اند أو) والجامعة.

أرقام دعائية لجامعة برنو للتكنولوجيا
 قدم المعرض الدولي الثاني والخمسين للهندسة الميكانيكية طائرة VUT 001 Marabu التي تعمل بدون طيار والتي حصلت على الميدالية الذهبية MSV 2010 لأفضل ابتكار أنشئ بتعاون الشركات مع المؤسسات البحثية التشيكية. وقام بتطوير هذه الطائرة فريق بقيادة البروفيسور Antonín Píšťk من فرع الطيران في كلية الهندسة الميكانيكية لجامعة برنو للتكنولوجيا.
 إن عدد البرامج الدراسية هو 77، والتي تستطيع أن تختار أياً منها في كل وقت.
 إن عدد الطلاب المسجلين في جامعة برنو للتكنولوجيا لنهاية عام 2009 قد بلغ 23,214.
 عام 2009 تم الاحتفال بالذكرى الـ 110 لإنشاء الجامعة. في نفس العام تم الاحتفال أيضاً بحصول الجامعة على الشهادتين المرموقتين من المفوضية الأوروبية، وهما شهادة ECTS وشهادة DS.
 تنتمي جامعة برنو للتكنولوجيا لأفضل 500 جامعة في العالم، وقد حصلت على المرتبة 254 في مجال الهندسة وتكنولوجيا المعلومات.
 إن 61% من خريجي جامعة برنو للتكنولوجيا لديهم فرص للعمل قبل اتمام دراستهم. إن الزيارات والبعث العلمية والمشاركة في الأطروحات هو الذي يساعد على إيجاد هذه الفرص.
 إن 93% من خريجي جامعة برنو للتكنولوجيا يحبذون الدراسة في هذه الجامعة لو أتيحت لهم الفرصة من جديد.
 في آب 2008 حدث كسوف كلي للشمس كان مركزه صحراء غوبي في منغوليا، وقد قامت مجلة نيتشر "Nature" العلمية المرموقة في عددها الصادر رقم 459 بنشر صورة الكسوف على صفحتها الأولى. تم الحصول على هذه الصورة من خلال تقنية فريدة من نوعها في معالجة الصور رياضياً. وإن فريقاً من جامعة برنو للتكنولوجيا من قسم هندسة المكيانيك بقيادة البرفسور ميلوسلاف دروتسكموليريم هو الذي كان وراء هذا النجاح العالمي.
 هناك خمسة مساكن جامعية يتم من خلالها استيعاب طلاب جامعة برنو للتكنولوجيا. ولاتقوم هذه المساكن الطلابية بتأمين السكن وحسب، وإنما تحتوي على مطاعم ومقاهي وصالة ألعاب رياضية لبناء الأجسام والتسلق، وبالإمكان الذهاب إلى غرف للتدليك وحمامات البخار.
 إن 100% من أجهزة الكمبيوتر في المدينة الجامعية موصولة بخط إنترنت عالي السرعة.
 استغرق طالب كلية الهندسة المدنية من جامعة برنو للتكنولوجيا دافيد تشيخ مدة 19 ساعة و54 دقيقة للسباحة في قناة «لو مانش» في كلا الاتجاهين.
 حصلت جامعة برنو للتكنولوجيا على 8 مليارات كورون تشيكي من البرامج التشغيلية المنظمة من الاتحاد الأوربي. وبذلك تكون قد حصلت على النسبة الأعلى بين الجامعات التقنية في الجمهورية التشيكية (بما فيها جامعة الـ CVUT).
 توجد قاعة رياضية متعددة الأغراض تبلغ مساحتها 50 متر × 40 متر، يستطيع الطلاب فيها لعب كرة القدم والتنس والريشة الطائرة والهوكي وكرة اليد والكرة الطائرة وغيرها من الألعاب الرياضية. والرياضة فيها ليست حكراً على طلاب جامعة برنو للتكنولوجيا وحسب، وإنما أيضاً تقوم بانتظام باستضافة أحداث رياضية رئيسية أخرى مثل ألعاب الشباب المعاقين.
 إن عدد الطلاب الذين قاموا بالدراسة في بعض الجامعات الشريكة الأجنبية قد بلغ 739 في عام 2009. وقد كان الاهتمام الأكبر موجهاً لجامعات من فرنسا وإسبانيا وبريطانيا. فأنت كطالب في جامعة برنو للتكنولوجيا بإمكانك قضاء فصل دراسي أو أكثر في نيوزلندا أو في المسكيك أيضاً.
 200 كم المسافة القصوى التي يمكن ان تقطعها السيارة والتي تشحن كهربائياً والتي ابتكرها فريق من الموظفين والطلاب من ثلاث كليات من جامعة برنو للتكنلوجيا.
 13.11 م2 مساحة جناحي طائرة كوبرا "VUT 100 Cobra" احادية المحرك، المخصصة للطيران الرياضي والسياحي وللتدريب الأساسي للطيارين بالإضافة إلى التدريب الليلي. إن هذه ليست الطائرة الوحيدة التي تم ابتكارها في كلية هندسة الميكانيك في جامعة برنو للتكنولوجيا من قبل فريق التطوير بقيادة البرفسور انتوني بشتك.
 إن طول المهندسة المعمارية بيترا موسيلوفا التي وصلت إلى نهائي تصفيات ملكة جمال التشيك لعام 2010 هو 175 سم.
 إن عدد وجبات الطعام التي قدمت في مطاعم جامعة برنو للتكنلوجيا في عام 2009/2010 قد بلغ 1842619.
 إن عدد المنظمات الطلابية في جامعة برنو للتكنولوجيا يبلغ 9 منظمات، كما لدينا أيضاً نادينا الخاص.
 10 ساعات هو طول المؤلفات الموسيقية (VOX IUVENALIS) للجوقة الغنائية لجامعة برنو للتكنولوجيا، وتحتوي على مؤلفات من القرن السادس عشر ومن مؤلفات من الوقت الحالي.
 إن عدد الحروف التي يتألف منها مستقبلنا المشترك هو ثمانية أحرف: VUT v Brně.

مراجع

وصلات خارجية
 نبذة تاريخية عن المدرسة التقنية الألمانية - التشيكية

جامعات وكليات أسست في 1899
التعليم في برنو
تأسيسات سنة 1899 في النمسا-المجر
جامعات التشيك
مبان ومنشآت في برنو
منظمات مقرها في برنو
مؤسسات تربوية أنشئت في 1899

جامعة برنو للتكنولوجيا


Kaj Adam Mathiessen Fischer (født 28. juli 1888 i København, død 18. januar 1968 i Ordrup), var en dansk tegner og skulptør. Han giftede sig 2. marts 1915 med maleren Ellen Fischer (1889-1966).

Uddannelse og levned
Adam Fischer var søn af kreaturkommissionær Conrad Fredrik Fischer og Eva Alexandria Mathiessen. Han var elev på Vermehrens tegneskole i København, og studerede på Kunstakademiet i København 1908-13. Fra 1913-33 opholdt han sig i Frankrig, og gik på André Lhotes tegneskole i Paris 1917-18. Fra 1926-27 underviste han på den Lena Börjesons kunstskole Académie Scandinave, også kaldt Maison Watteau, i Paris. Adam Fischer var her bl.a. lærer for den danske billedhugger Astrid Noack, og kom også at være en betydelig inspirationskilde for mange af de svenske kunstnere der opholdte sig i Paris i perioden. Han var gift med maleren Ellen (Eline) Fischer (1889-1966).

Han fik Eckersbergmedaljen i 1936 for busten Eva la Cour, Thorvaldsenmedaljen 1950 og Prins Eugen-medaljen 1960.

Værker i udvalg
 Portrætbuste af Nils Möllerberg (1923), bronze, Statens Museum for Kunst i København
 Portrætbuste af Astrid Noack (1928), bronze, Louisiana kunstmuseum i Humlebæk
 Portrætbuste af Otte Skjold (1931), terrakotta
 Græsk pige med stor krukke (1939), bronze, Københavns Maskinmesterskole, København
 Alspigen (1946), bronze, fontæne på Rådhustorvet i Sønderborg (opstillet 1951). En kopi af hovedfiguren, Pomona, findes ved Skissernas Museum i Lund.
 Pige med parasoll, bronze, opstillet 1957, Vâstertorp, Stockholm, også i Skärholmen og på Spånga torv i samme by
 Mindesmærke over indenrigsminister Ove Rode (fra 1936-38), fransk Euville-kalksten, Ove Rodes Plads i København
 Ung pige fra Kreta (1942-52), keramik, flere versioner, blandt andet på Statens Museum for Kunst i København
 Pige der spejler sig (1946), bronze, Østergade i Holstebro

Litteratur
 Erik Zahle:Adam Fischer, Stockholm 1941
 Lena Börjeson: Mitt livs lapptäcke - ett liv bland konstnärer i sekelskiftets Stockholm, i Paris och på Fjällgatan, Proprius, Stockholm 1974,
ISBN191-7118-204-7

Galleri

Eksterne henvisninger

Kilder

Noter

Billedhuggere fra Danmark
Tegnere fra Danmark
Modtagere af Eckersberg Medaillen
Modtagere af Thorvaldsen Medaillen
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)

Adam Fischer (billedhugger)


ටෙකීලා () යනු නිල් අගාවේ (blue agave) පැලෑටියෙන් සාදන ආසවනයකල මද්‍යසාරමය පානයකි. මේවා නිපදවන්නේ මෙක්සිකෝවේ ටෙකීලා_(නගරය)හි,  සහ  in the highlands (Los Altos) of the western Mexican state of Jalisco.

Distilled beverages
Mexican alcoholic beverages
Mexican distilled beverages
Mexican liquor

ටෙකීලා (පානය)


An Gongora rufescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rudolph Jenny. An Gongora rufescens in nahilalakip ha genus nga Gongora, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Gongora

Gongora rufescens


Bunche Park fue un lugar designado por el censo ubicado en el condado de Miami-Dade en el estado estadounidense de Florida. En el Censo de 2000 tenía una población de 3.972 habitantes y una densidad poblacional de 1.986  personas por km².

Geografía
Bunche Park se encuentra ubicado en las coordenadas . Según la Oficina del Censo de los Estados Unidos, Bunche Park tiene una superficie total de 2 km², de la cual 2 km² corresponden a tierra firme y (0%) 0 km² es agua.

Demografía
Según el censo de 2000, había 3.972 personas residiendo en Bunche Park. La densidad de población era de 1.986 hab./km². De los 3.972 habitantes, Bunche Park estaba compuesto por el 1.36%% blancos, el 96.45%% eran afroamericanos, el 0.08%% eran amerindios, el 0.13%% eran asiáticos, el 0%% eran isleños del Pacífico, el 0.66%% eran de otras razas y el 1.36%% pertenecían a dos o más razas. Del total de la población el 3.05%% eran hispanos o latinos de cualquier raza.

Había 1.350 hogares de las cuales el 25.4% tenían niños bajo la edad de 18 que vivían con ellos, el 29.7% eran parejas casadas viviendo juntas, el 34.4% tenían como cabeza de familia a una mujer sin presencia de marido y el 27.3% no eran familias. El 24,1% de todos los hogares se componían de individuos y el 13.8% tenían a alguna persona anciana de 65 años de edad o más. El tamaño promedio de un hogar era de 2.93 y el tamaño promedio de una familia era 3.45.

En el CDP la población era de un 28.4% menor a 18 años, el 7,9% de 18 a 24, el 24,7% de 25 a 44, el 17,7% de 45 a 64, y el 21,3% tenían 65 años de edad o más. La edad promedia era 38 años. Por cada 100 mujeres había 83.8 hombres. Por cada 100 mujeres de edad de 18 años, había 75,9 hombres.

El ingreso promedio para un hogar en el CDP era de $25.898, y el ingreso promedio para una familia era $28.645. Los hombres tenían un ingreso promedio de $25.677 frente a $22.259 para las mujeres. El ingreso per cápita para el CDP era $11.438. Alrededor del 22.5% de las familias y el 27,0% de la población estaban por debajo de la línea de pobreza, incluyendo al 38.4% de menores de 18 años y el 20,2% de las personas mayores de 65 años.

Referencias

Enlaces externos

Lugares designados por el censo en Florida
Antiguos lugares designados por el censo de Estados Unidos
Localidades del condado de Miami-Dade

Bunche Park


Michael Alexander Sigvard Bernadotte, greve af Wisborg (født den 21. august 1944 i København) en dansk-tysk arkitekt, der er sønnesøn af kong Gustav 6. Adolf af Sverige, fætter til kong Carl 16. Gustav af Sverige samt til dronningerne Margrethe 2. af Danmark og Anne-Marie af Grækenland.

Forældre
Michael Bernadotte er søn af den svenske formgiver, prins og senere greve Sigvard Bernadotte, (Sigvard var bror til dronning Ingrid af Danmark), og den danske Sonja Helene Christensen Robbert (1909 – 2004). (Sonja Robbert var datter af grosserer, skibsreder Robert Alexander Robbert (opr. Christensen) (16-08-1873 - 13-10-1954) og hustru Ebba Elisabeth Suenson (18-06-1886 - 16-08-1972). Sonja Robbert var søster til Helge Robbert (1919 - 2020), der var filmproducent, instruktør og direktør.)

Arkitekt
I de første 30 år sit liv boede Michael Bernadotte i København. Han blev uddannet på Det Kongelige Danske Kunstakademi, og derefter virkede han arkitekt i Danmark i nogle år.

I 1970'erne flyttede Michael Bernadotte til Tyskland, hvor han arbejder som  arkitekt og formgiver.

Familie
I 1976 giftede Michael Bernadotte sig med den tyskfødte Christine Wellhöfer (født 26. april 1947 i Esslingen). Parret bor udenfor Stuttgart, og de er forældre til Kajsa Bernadotte, grevinde af Wisborg (borgerligt navn: Kajsa Mikaela Sofia Bernadotte) (født 2. oktober 1980).

Titler
 1944 – 1951: hr. Michael Bernadotte
 1951 – nu: Michael Bernadotte, greve af Wisborg (tilhører den ikke-introducerede svenske adel)

Arkitekter fra Danmark
Designere fra Danmark
Huset Bernadotte
Personer fra København
Svensk uintroduceret adel
Danskere i 1900-tallet
Danskere i 2000-tallet

Michael Bernadotte


Argilele etuliene pe malul Nistrului de lângă satul Ciorna este un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Rezina, Republica Moldova. Este amplasat la vest de satul Ciorna, în partea superioară a versantului drept al văii râului Ciorna. Are o suprafață de 3 ha. Obiectul este administrat de Primăria orașului Rezina.

Descriere
Secțiunea stratigrafică a aflorimentului are la bază depuneri sarmațiene acoperite de un strat de depozite aluviale (pietriș și nisip), facies fluvial al terasei a VIII-a a Nistrului cu faună de mamifere (Archidiskodon meridionalis, Villania petenyi ș.a.) și de moluște de apă dulce (Margaritifera arca, Bogatshevia sturi ș.a.). Urmează câteva strate de argile loessoide intercalate cu orizonturi de soluri fosile, inclusiv argile de culoare brună-roșiatică de tipul argilelor de Etulia, mai rar întâlnite în depozitele plio-pleistocene din Republica Moldova.

Statut de protecție
Obiectivul a fost luat sub protecția statului prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5, iar statutul de protecție a fost reconfirmat prin  Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat. Deținătorul funciar al monumentului natural este Primăria orașului Rezina.

Aria protejată prezintă interes geologic și paleontologic; în 1982 a fost obiect de studiu al participanților Congresului al XI-lea Internațional de Cercetare a Perioadei Cuaternare ().

Conform situației din anul 2016, aria protejată nu avea instalat un panou informativ și nu era bine delimitată.

Note

Bibliografie

Ciorna, Argilele etuliene pe malul Nistrului de lângă satul
Raionul Rezina


Deux Corniauds au Far West (titre original : ) est un western spaghetti burlesque hispano-italien réalisé par Giorgio Simonelli, sorti en 1964.

Synopsis

À la fin du , les Siciliens Franco et Ciccio purgent une peine de 20 ans de prison pour le vol de deux mules. Ils ont bientôt l'occasion de s'évader grâce à un Américain qui prétend être un ami de leurs grands-parents, tués au Texas par des bandits qui voulaient s'emparer de leur mine d'or. Les deux amis se rendent en Amérique pour prendre possession de la mine d'or, mais ils se rendent rapidement compte que d'autres personnes s'en sont déjà emparées.

Fiche technique
 Titre original italien :
 Titre français : Deux Corniauds au Far West ou Deux Mafiosi au Far West
 Réalisateur : Giorgio Simonelli
 Scénario : Marcello Ciorciolini, Giorgio Simonelli
 Photographie : Juan Julio Baena Alvarez
 Montage : Franco Fraticelli
 Musique :
 Effets spéciaux : Eros Baciucchi
 Décors : Amedeo Mellone
 Costumes : Carlo Simi
 Producteurs : Edmondo Amati, Maurizio Amati, Eduardo Ducay, Joaquín Gurruchaga, Leonardo Martin
 Sociétés de production : Fida Cinematografica, Epoca Films
 Pays de production :  •
 Langue originale : italien
 Format : Couleur par Eastmancolor - Son mono - 35 mm
 Durée : 100 minutes
 Genre : Comédie, Film burlesque, Western spaghetti
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :

Distribution
 Franco Franchi : Franco Capone / le grand-père Franco / Francuzza
 Ciccio Ingrassia : Ciccio Capone / le grand-père de Ciccio / Ciccia
 Aroldo Tieri : Ramirez
 Hélène Chanel : Betty Blanc
 Fernando Sancho : Rio
 Ana Casares : Mary Simpson
 Aldo Giuffré : l'avocat de la défense
 Adriano Micantoni : Ramon
 Luis Peña : Juge Williams
 Félix Dafauce : le croque-mort
 Alfredo Rizzo : Colonel Peabody
 Vittorio Bonos : Main jaune
 Ignazio Spalla : un bandit avec Rio
 José Torres : Pablito
 Giovanni Vari : un juge
 Stelio Tanzini : le borgne
 Loretta Gagliardini : Maria
 Vincenzo Falanga : un autre juge
 Tony Dimitri : Jesse James
 Olimpia Cavalli : Calamity Jane
 Lanfranco Ceccarelli : un prisonnier
 Enzo Andronico : le procureur de la République
 Edith Peters : la négresse du saloon

À noter
 Le faux village situé aux environs de Madrid pour représenter l'Ouest américain est le même que celui utilisé dans le film de Mario Bava Arizona Bill tourné la même année.

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1964
Film espagnol sorti en 1964
Comédie d'action italienne
Comédie d'action espagnole
Western italien
Western espagnol
Western spaghetti
Film burlesque
Film réalisé par Giorgio Simonelli
Film se déroulant au XIXe siècle
Film se déroulant en Italie
Film se déroulant aux États-Unis
Film se déroulant à Paris
Film tourné à Rome
Film tourné dans le Latium
Film tourné à Madrid
Film en italien
Film espagnol tourné en italien

Deux Corniauds au Far West


Kervin Arriaga, né le  à Puerto Cortés, est un footballeur international hondurien. Il joue au poste de défenseur central ou de milieu défensif à Minnesota United en MLS.

Biographie

En club

Il fait ses débuts avec le CD Platense le  lors d'une victoire 3-1 contre le Juticalpa FC en championnat. Il marque son premier but le , lors d'un match nul avec la Real Sociedad.

Le , il signe avec le CD Marathón. Le , suivant il joue son premier match lors d'une victoire de son équipe contre le Lobos UPNFM (1-0). Il inscrit son premier but le , lors d'une victoire 2-1 face au FC Motagua.

Le , il est transféré à Minnesota United en Major League Soccer où il s'engage pour une durée de deux saisons.

En sélection

Il joue son premier match international avec le Honduras le , lors d'une rencontre amicale contre le Nicaragua. Il délivre à cette occasion sa première passe décisive (score final : 1-1).

Il signe son premier but en sélection le , lors d'un match amical contre la Colombie (défaite 1-2).

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international hondurien
Joueur du Club Deportivo Platense
Joueur du Club Deportivo Marathón
Joueur du Minnesota United FC
Naissance en janvier 1998
Naissance à Puerto Cortés

Kervin Arriaga


An Epidendrum mixtecanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Hágsater ngan García-cruz. An Epidendrum mixtecanum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum mixtecanum


Na krilima ljubavi (Flying Home), belgijsko-njemački film iz 2014. godine. Film je romantična drama.

Sažetak
Jose Pauwels ima flamanskog goluba pismonošu kojeg želi kupiti šeik iz Dubaija, a vlasnik Jose Pauwels još uvijek nije zainteresiran za prodaju goluba. Da bi sklopio posao šeik posluje preko američkog posrednika Colina. Joseova unuka Isabelle zainteresirana je za Colina.

Belgijski filmovi
Njemački filmovi 2010-ih
Filmovi 2010-ih

Na krilima ljubavi (2014.)


Ocru este o argilă colorată în galben, în roșu sau brun, datorită cantității și gradului de hidratare a oxidului de fier pe care-l conține. E constituit din circa 55-65% silice, 10-40% sescvioxizi de fier, 2-5% alumină, cum și apă, carbonat de calciu etc.  Este folosit ca pigment la prepararea unor vopsele. Ocrul brut, extras din pământ, se spală cu apă, se separă de pietriș și de nisip, iar apoi e măcinat, malaxat și introdus în apă; pulberea fină rămâne la suprafața apei și se decantează, iar la fund rămân particulele mari.

Se disting 3 feluri de ocru.
 1. Ocrul galben numit și lutișor, (10-35% oxid galben de fier) astfel obținut e utilizat ca pigment pentru vopselele de apă și de ulei pentru tapete.
 2. Ocrul roșu, numit și roșu de Veneția, (9-12% oxid roșu de fier) se obține prin calcinarea ocrului galben, pentru a transforma oxidul feric hidratat în oxid de fier anhidru de culoare roșie. Are aceleași întrebuințări.
 3. Ocrul brun, numit și umbra, conține, pe lângă o mare cantitate de oxid de fier hidratat, și oxid de mangan. Fiind foarte stabil, se utilizează și în pictură, cum și la vopsirea țesăturilor.

Culoarea

Culoarea ocru este o culoare galbenă-brună (cafenie-gălbuie) deschisă asemănătoare cu culoarea ocrului. Culoarea bubalină sau ocru-deschisă (brun-gălbuie deschisă) este asemănătoare cu culoarea pielii bivolului, căprioarei. Culoarea căpruie (cafenie-gălbuie) a ochilor este asemănătoare cu culoarea ocru.

În limba engleză pentru culoarea bubalină este folosit termenul buff (Of the colour of buff leather; a light brownish yellow = de culoarea pielii de bivol, culoare galben-brună deschisă), iar pentru culoarea ocru termenul ochreous, ocherous (Of the colour of ochre; spec. of a light brownish yellow = de culoarea ocrului, culoare galben-brună deschisă).

Note

Culori

Ocru (culoare)


Der Orden des Durrani Empire, kurz und andere Schreibart Durani-Orden, war ein afghanischer Orden. Gestiftet wurde der Orden von Schah Schudscha 1840. Schudscha war von den Engländern als König eingesetzt worden.

Der Orden war nur eine Ehrenauszeichnung.
Problematisch war der Orden, da er muslimischen Sitten entgegenstand. Besonders das Kreuz der Johanniterritter, als christliches Symbol, und die christliche Ausrichtung des Ordens riefen Widerstand hervor. Die Templerritter und Johanniter wurden immer als Feinde betrachtet.
Johann Keane, Oberbefehlshaber in Kabul über die englischen Truppen, war mit dem Orden 1. Klasse ausgezeichnet gewesen.

Ordensklassen
Der Orden hatte zwei Klassen: Großkreuz und Komtur.

Ordensdekoration
Die goldene Ordensdekoration war ein auf zwei gekreuzten Schwertern aufgelegtes Malteserkreuz. Darüber befand sich ein Perlendiadem im roten Feld mit arabischen Initialen, die mohammedanische Sprüche und den Herrschertitel zeigten, soweit es der Platz zuließ.

Die Dekoration war dem Guelphen-Orden nachempfunden.

Trageweise
Das Zeichen wurde auf der Brust getragen.

Literatur
 Friedrich von Raumer, Wilhelm Heinrich Riehl, Wilhelm Maurenbrecher: Historisches Taschenbuch. Band 7, F.A. Brockhaus, 1848
 Anton Johann Groß-Hoffinger: Der Adler: Allgemeine Welt- und National-Chronik, Unterhaltungsblatt, Literatur- und Kunstzeitung für die Österreichischen Staaten. Band 1; Band 5, A. J. Groß-Hoffinger, 1843
 Heinrich August Pierer: Universallexikon der Gegenwart und Vergangenheit. Band 1, A.H. Pierer, Altenburg 1840
 Magazin für die Literatur des Auslandes, Teil 1, 1840, S.312

Einzelnachweise

Durrani
Erstverleihung 1839

Orden des Durrani Empire


Der Förderverein Volleyball-Internat Frankfurt ist eine Institution in Frankfurt am Main, welche jungen talentierten Volleyballern die Möglichkeit bietet, Volleyball-Sport und Schule optimal zu verknüpfen. Die Juniorenmannschaft des Internats hat ein Sonderspielrecht in der Ersten bzw. in der Zweiten Deutschen Volleyball-Bundesliga.

Das Volleyball-Internat Frankfurt wurde am 8. November 1983 mit Unterstützung der Firma Hoechst als Volleyball-Internat Frankfurt-Höchst gegründet. Es war das erste dieser Art im Deutschen Volleyball-Verband und im Ballsport überhaupt. Das Internat in Frankfurt überstand auch den Ausstieg des Namensgebers (1992) mit anschließendem Umzug an die Otto-Fleck-Schneise sowie dem Installieren weiterer Internate (z. B. VC Olympia Berlin) und Stützpunkte. Das Volleyball-Internat Frankfurt brachte zahlreiche Bundesliga- und Nationalspieler wie u. a. Bernhard Hoffmann, Michael Dornheim, Axel Hager, Christian Pampel, Jochen Schöps, Christian Dünnes, Lukas Kampa, Moritz Reichert, Tobias Krick oder Noah Baxpöhler hervor.

Internationale Erfolge des Volleyball-Internats gab es mit Medaillen bei den Junioren-Europameisterschaften 1986, 1990, 2002, 2004 (jeweils Bronze), 2008 (Silber) und 2018 (Gold) sowie dem vierten Platz bei der Junioren-Weltmeisterschaft 1987. Zudem etablierten sich die Frankfurter Internatler schnell in der Bundesliga und in der Nationalmannschaft.

Heute spielt die Juniorenmannschaft des Volleyball-Internats Frankfurt in der Dritten Liga Süd.

Team
Das Team des Volleyball-Internats bestand in der Saison 2018/19 aus folgenden Spielern:

Weblinks
 Homepage Volleyball-Internat Frankfurt
 20 Jahre VIF
 VIF schmettert in der WORLD LEAGUE mit

Einzelnachweise

Sportverein (Frankfurt am Main)
Frankfurt, Volleyball-Internat
Frankfurt, Volleyball-Internat
Eliteschule des Sports
Gegründet 1983
Sportinternat
Bildungseinrichtung in Frankfurt am Main

Volleyball-Internat Frankfurt


Die Lokomotiven der Reihe Ty37 der polnischen Staatsbahn PKP sind Güterzuglokomotiven mit der Achsfolge 1'E.

Konstruktive Nachfolgerin der PKP-Baureihe Ty23 war die Ty37, welche bei ähnlichen Proportionen vor allem durch den erhöhten Kesseldruck mit einer höheren Leistung aufwarten konnte. Entwickelt und gebaut wurden die Loks bei Cegielski in Posen. Eine größere Stückzahl wurde nicht gebaut, doch wurde die Ty37 für die DR zum Muster für eine zweizylindrige 1'E in der Achslastklasse zwischen 15 t und 20 t, die dann als DR-Baureihe 42 verwirklicht wurde.

Für die PKP wurden anfangs 27 Stück geliefert und in Dienst gestellt. Nach dem Überfall auf Polen wurden zunächst 18 Ty37 von der DR übernommen. Aufgrund der guten Leistungen und Erfahrungen mit diesen Lokomotiven wurde entschieden, zehn weitere nachzubestellen. Diese wurden 1940 von der DWM Posen, wie Cegielski seit dem 1. November 1939 hieß, geliefert. Zunächst wurden die ersten fünf nachgelieferten Lokomotiven als 58 2718p – 2722p nummeriert, jedoch später mit den restlichen in die Nummernreihe 58.29 eingeordnet.

Von den vom NKPS im September 1939 erfassten acht Lokomotiven dieser Baureihe gelangte während des Deutsch-Sowjetischen Krieges lediglich die ehemalige Ty37-10 in deutschen Besitz und wurde als 58 2929 als letzte Lokomotive eingeordnet. Nach dem Zweiten Weltkrieg verblieben acht Loks in der Westzone und wurden bei der DB eingereiht. 13 kamen direkt zur PKP zurück und acht wurden in der SBZ registriert. Die letztgenannten Lokomotiven mussten 1949 an die PKP zurückgegeben werden, deren Bestand dadurch wieder auf 21 Ty37 anstieg.

In Polen wurden die letzten Ty37 im Jahre 1977 ausgemustert. Die Ty37 der DB wurden schon im Jahre 1951 aufgrund einer Anweisung der Besatzer wegen des Stahlmangels während des Koreakrieges hin verschrottet. Ty37-17 (ex 58 2909, ex Ty37-16) ist als Museumslok in Jaworzyna Śląska erhalten geblieben.

Siehe auch
 Liste von Lokomotiv- und Triebwagenbaureihen in Polen

Literatur
 Andreas Knipping, Ingo Hütter, Hansjürgen Wenzel: Lokomotiven "Heim ins Reich", EK-Verlag, Freiburg 2009, ISBN 978-3-88255-131-0

Dampflokomotive Achsfolge 1E
Ty37
Schienenfahrzeug (Cegielski)

PKP-Baureihe Ty37


La Buena Vista Ranger Station est une ancienne station de rangers américaine à Buena Vista, dans le comté de Chaffee, au Colorado. Construite vers 1937, elle est inscrite au Registre national des lieux historiques depuis le .

Liens externes

Station de rangers inscrite au Registre national des lieux historiques au Colorado
Registre national des lieux historiques en 2022
Comté de Chaffee

Buena Vista Ranger Station