Geceyarısı Ekspresi Alan Parker'ın yönetmenliğini yaptığı 1978 yapımı İngiliz-Amerikan sinema filmidir. 1970'te, Türkiye'de tutuklanıp hapse atılan Billy Hayes'in gerçek öyküsünden yola çıkılarak yazılmış hikâyeyi anlatmaktadır.

Konusu
Amerikalı genç bir turist olan Billy Hayes, sevgilisi Susan ile birlikte Türkiye'de tatildedir. Hayes tatil dönüşü arkadaşlarına satıp para kazanmak amacıyla ülkesine dönerken yanında iki kilogram haşhaş götürmeye teşebbüs eder. Vücuduna canlı bomba gibi yerleştirdiği küçük paketler hâlindeki uyuşturucu uçağa binmek üzereyken yapılan ani bir güvenlik aramasıyla polisler tarafından bulunur ve İstanbul Sağmalcılar Cezaevi'nde tutuklu geçireceği süreç başlar.

Ödüller ve adaylıklar

Analiz

Film ve kitap arasındaki farklar
 Gerçekte William Hayes Türkiye'de yalnızken filmde sevgilisi ile birliktedir.
 İşkence sahneleri tamamen sonradan eklenmiştir. William Hayes, Türk gardiyanlar tarafından işkence gördüğünden ya da cinsel istismara uğradığından hiçbir zaman söz etmemiştir. Ancak filmde de olduğu gibi kendi isteğiyle homoseksüel ilişkide bulunduğunu açıklamıştır.
 Kitapta; William Hayes, hapishane arkadaşının dilini ısırmıyor.
 Kitabın ve filmin bitişleri de farklıdır: Kitapta Hayes İmralı Adası'ndaki başka bir hapishaneye transfer edilir ve oradan deniz yoluyla kaçar; filmde ise Hayes, istemeden öldürdüğü başgardiyanın üniformasını giyerek gardiyan kılığında hapishaneden kaçar.

Gelişimi
Film büyük çoğunlukla Türkiye'de geçmesine rağmen İstanbul Valiliği'nin filme ev sahipliği yapmayı reddetmesi üzerine, filmin tamamı Malta'da çekilmiştir. Aktörlerin çoğunluğu Maltalıyken; İtalyan, Amerikan, Yunan ve Ermeni oyuncular da filmin kadrosunda yer almaktadır.

Tepkiler ve sonuçları
Gösterime girmeden önce Türkiye tarafından protesto edilen Geceyarısı Ekspresi, 52. Akademi Ödülleri'nde aday olduğu 6 dalın 2'sinde Akademi Ödülü kazandı (En iyi özgün müzik: Giorgio Moroder ve en iyi uyarlama senaryo: Oliver Stone).

18 Mayıs 1978'de Midnight Express farklı ülkelerden gelen gazetecilerden oluşan bir izleyici grubuna Cannes Film Festivali kapsamında gösterildi. 43 gün sonra Amerika Birleşik Devletleri ve Türkiye mahkûmların değişimi konusunda bir müzakereye girdi.

Aralık 2004'te Türkiye'ye yaptığı bir ziyaret sırasında kitaptan uyarlanan filmin senaryo yazarı Oliver Stone yazdığı şeyleri çekim aşamasında fazla dramatize ettiğini kabul ederek özür diledi.

Yakın zamanda Amerikan basınına yaptığı açıklamalarda da Billy Hayes Türkiye hakkında fikir ve anılarının filmde olduğu gibi sadece negatif şeylerden oluşmadığını ve filmde çarpıtılan Türkiye görüntüsü yüzünden vicdan azabı duyduğunu belirtiyor.

Kaynakça

Birleşik Krallık filmleri
Amerika Birleşik Devletleri biyografik filmleri
Amerika Birleşik Devletleri hapishane filmleri
Alan Parker'ın yönettiği filmler
Michael Seresin'in görüntülediği filmler
Madde bağımlılığı teması içeren filmler
Malta'da çekilmiş filmler
Konusu İstanbul'da geçen filmler
En İyi Drama Filmi Altın Küre Ödülü sahipleri
Giorgio Moroder'in müziğini yaptığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri bağımsız filmleri
Gerçek olaylara dayanan dramatik filmler
Amerika Birleşik Devletleri neo-noir filmleri
1970'lerde bağımsız filmler
1970'lerde İngilizce filmler
Uyarlama filmler
1978 çıkışlı dramatik filmler
Konusu Türkiye'de geçen filmler
Yazarlık ile ilgili biyografik filmler

Geceyarısı Ekspresi


الغمامة النقطية (eng. Point cloud) هي مجموعة من النقاط ثلاثية الأبعاد، التي تنشأ من مسح سطح الجسم بواسطة الماسح ثلاثي الأبعاد، وذلك بهدف إنشاء نموذج للجسم.

إلا أن هذه الغمامة النقطية الناتجة تحتاج لمعالجة ببرامج خاصة تتعلق بنوعية الماسح المستخدم لتحقيق الهدف المذكور.
فمثلاً يستخدم برنامج (Cyclon) للبيانات الممسوحة بالجهاز HDS, و(Real Works) لمعالجة البيانات المسوحة بالجهاز Trimble.

مراجع

رسوميات حاسوبية ثلاثية الأبعاد
 نمذجة علمية

غمامة نقطية


Tsukasa Morimoto (født 24. juni 1988) er en japansk professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sagan Tosu, Yokohama FC og SC Sagamihara.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tsukasa Morimoto


El Campeonato de Fútbol de 1951, fue la edición número 31 de Liga de Fútbol de Costa Rica en disputarse, organizada por la FEDEFUTBOL.

Este sería el primer torneo en la historia en realizarse con 10 equipos, debido a que se le perdonó el descenso al Cartaginés, y se le dio el ascenso a Moravia. Este número se vio superado hasta el Campeonato de 1977.

Equipos participantes

Formato del Torneo

El torneo disputado a dos vueltas. Los equipos debían enfrentarse todos contra todos. No hubo descenso ni liguilla de promoción.

Tabla de posiciones

Planilla del Campeón: Jorge Alvarado, León Alvarado, Claudio Sáenz, Mariano Campos, Edgar Esquivel, Edgar Quesada, Marco Ovares, Luciano Campos, Mario Murillo, Efraín Muñoz, Oscar Bejarano, Rodrigo Carmona, Manuel Arias, Amado Calvo, Walter González.

Goleadores

Descenso

Torneos

Referencias

Gerardo Coto para UNAFUT.com. "1951: Buen fútbol, la receta florense". https://web.archive.org/web/20141025200646/http://www.unafut.com/site/index.php?option=com_content&view=article&id=182%3A1951&catid=3&Itemid=35. Consultado en enero de 2012.

1951
Costa Rica en 1951
Fútbol en 1951

Campeonato de Fútbol de Costa Rica 1951


Die Royal Air Force Station Leeming, kurz RAF Leeming, ist ein Militärflugplatz der britischen Royal Air Force am östlichen Ortsrand von Leeming in der Grafschaft North Yorkshire, England. Die Basis ist eine der kleineren der RAF. Als letzte fliegende Staffel ist die der Luftkampfschulung dienende und mit BAE Hawks ausgerüstete 100. Squadron in Leeming stationiert. Hinzu kommen einige nichtfliegende Einrichtungen. Ehrenoberst von RAF Leeming ist Camilla, die Herzogin von Cornwall.

Geschichte
Die Station wurde nach zweijähriger Bauzeit 1940 während des Zweiten Weltkrieges als Stützpunkt des RAF Bomber Command, zunächst lag hier die 10. Squadron und später die 77.
Im Jahr 1943 kam die Basis als eine von 11 Stationen zur 6. Gruppe der Royal Canadian Air Force (RCAF), zu ihr gehörte als weiteres die RAF Station Skipton-on-Swale. Zunächst lagen hier die 405. (Vancouver) und 408. (Goose) Squadron, die später durch die 427. (Lion) und 429. (Bison) Squadron abgelöst wurden. Die vorherrschenden Flugzeugtypen waren Whitley, Stirling, Halifax und Lancaster Bomber.

Nach dem Krieg wurde der Flugplatz Stützpunkt von Umschulungseinheiten für Nachtjäger (ab 1946) und leichte Bomber (ab 1947), die zunächst mit Mosquito flogen. Die beiden Training Units wurden 1947 zur 228. Operational Conversion Unit verschmolzen und flogen später zunächst Jets des Typs Meteor und anschließend Javelin.

Die Einrichtung wurde 1961 dem Training Command unterstellt und wurde bis 1984 Heimat der 3. Flying Training School, die die Jet Provost betrieb.

Zum Ende des Kalten Krieges kam RAF Leeming zum Strike Command und wurde 1988 dessen südliche QRA-Basis, ausgerüstet mit drei Staffeln Abfangjägern des Typs Tornado F3. Die Abrüstung nach dessen Ende in den 1990er Jahren führte 1994 zunächst zur Auflösung der 23. Squadron. Die beiden verbliebenen Staffeln existierten noch ein Jahrzehnt weiter. Die 11. Squadron  wurde 2005 und die 25. Squadron 2008 schließlich aufgelöst.

Seit 1996 war eine weitere Aufgabe Leemings die Schulung. Hierzu wurde nach der Schließung von RAF Finningley die 100. Squadron mit ihren Hawk T.1-Flugzeuge nach Leeming verlegt, die Flugzeuge wurden für eine Vielzahl unterschiedlicher Übungsszenarien eingesetzt. Hawks wurden auch von der Joint Forward Air Controller Training and Standards Unit (JFACTSU) eingesetzt. Die 100. Staffel und ihre Jets wurden Ende März 2022 nach über 25 Jahren am Standort außer Dienst gestellt.

Heutige Nutzung
Die Hauptaufgabe der Station ist Schulung für Ausführung und Unterstützung von Luftoperationen fern der Heimat. Auch eine fliegende Staffel ist hier nach wie vor stationiert. Die 11 Squadron (Qatar) der Qatar Emiri Air Force ist eine gemischt britisch-katarische Ausbildungsstaffel, die mit Hawk Mk.167 ausgerüstet ist und Ende 2021 aufgestellt wurde.

Siehe auch
 Liste von Stützpunkten der Royal Air Force

Weblinks
 Offizielle Homepage in englischer Sprache

Einzelnachweise

Militärflugplatz im Vereinigten Königreich
Flugplatz in England
Verkehrsbauwerk in North Yorkshire (Unitary Authority)
Luftwaffenbasis der Royal Air Force
Erbaut in den 1940er Jahren
Flugplatz in Europa

RAF Leeming


Adam Chambers peut désigner :

 Adam Chambers, homme politique canadien en Ontario ;
  (né en 1980), joueur anglais de football.

Adam Chambers


Out to lunch er en film instrueret af Frants A. Pandal.

Handling
Hårdtpumpet video til musik af Peter Peter fra gruppen Sort Sol. Ung mand kommer ind i en bar til alskens fristelser. Derefter går den unge mand i gulvet, vågner op i forskellige drømmeverdener: Til yuppie fest i en vinkælder med champagne og ulækker men elegant anrettet mad. På stoffer i opiumshulen. Til S/M - orgie i pornoklubben. Til jomfruofring... etc.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1986

Eksperimentalfilm fra Danmark

Out to lunch


Svika Pick sau Tzvika Pick (în , numele la naștere:Henryk Pick, născut la 3 octombrie 1949 la Wrocław, Polonia – d. 14 august 2022, Ramat Hasharon, Israel) a fost un cântăreț și compozitor israelian de muzică ușoară.

A devenit un star al muzicii pop israeliene în anul 1970 când a fost ales să joace rolul principal din musicalul "Hair".
Ulterior s-a făcut cunoscut prin mai multe șlagăre de succes.
În anii 1990 a avut un comeback cu ocazia unui turneu de concerte cu formația "Nosséy hamigbáat" (Purtătorii de pălării), apoi a avut un succes internațional cu șlagărul "Diva" care în 1998 a câștigat concursul Eurovision, în interpretarea lui Dana International.
Pe baza vechilor sale hit-uri a fost realizat musicalul "Mary Lou" care a fost în repertoriul Teatrului Habima din Tel Aviv.

Biografie
Henryk Tzvi Pick s-a născut în 1949 la Wroclaw în Polonia ca fiu al lui Boris Pick și al Paulinei Pick. Unul din bunici a fost director de școală de muzică, iar un unchi a fost profesor de muzică. Familia a emigrat în Israel în anul 1957 (în valul de emigrație cunoscut ca "emigrația Gomulka"). Pick a invatat din copilarie să cânte la chitară și la organ
El a studiat la Școala de muzică (conservator) din Ramat Gan și a debutat pe scenă la vârsta de 15 ani. A făcut parte din mai multe formații de muzică pop - "Telestar", "Hashmenim verazim" (Grașii și slabii - dupa denumirea ebraică a cuplului Stan și Bran), "Shokolada". A fost influențat în acea vreme de muzica pop și rock a formațiilor Beatles, Rolling Stones și Bee Gees.

Viața privată
Pick s-a căsătorit cu textiera Mirit Shem-Or, care a scris cuvintele la multe din șlagărele sale, inclusiv musicalul Mary Lou, închinat vieții sale.
Ei au divorțat , dar au continuat să colaboreze pe plan artistic.
Pick si Shem-Or au trei copii, din care cele două fiice au devenit și ele cântărețe in cadrul duo-ului Surorile Pick. Una din ele, Daniella, s-a măritat cu regizorul american de cinema Quentin Tarantino.
Cealaltă, Sharona,s-a căsătorit cu proprietarul de hoteluri israelian, Daniel Federman, fiul miliardarului Michael Federmann.

În anul 2018 a suferit un accident vascular cerebral cu afazie în timpul unui zbor cu avionul de la Londra spre casă. A fost atunci internat de urgență la un spital din Viena. În anii următori a depus eforturi mari de reabilitare, inclusiv pentru reluarea vorbirii.
A decedat la 72 ani în 2022 în casa sa din Ramat Hasharon, în urma unui stop cardiac.

Cântece cu care a participat la Eurovision
 Diva - cântat de Dana International, din partea Israelului, - locul I la concursul din 1998
 Nadlik beyakhad ner (Light a Candle), cântat de Sarit Hadad, din partea Israelului, locul al 12-lea la concursul din 2002
 Hasta la vista, cântat de Oleksandr Ponomaryov, din partea Ucrainei, locul al 14-lea la concursul din 2003.

Cântece care au candidat la Pre-Eurovision
 Artik Kartiv  (Israel, 1993), locul al 7-lea
 Or Yareakh(Moonlight) (Israel, 2005), locul al 3-lea
 Lifney Shenifradim (Înainte de a ne despărți) (Israel, 2006), locul al 4-lea
 Sing My Song pentru cântăreața Sofia Nijaradze,Georgia, 2010, locul al 2-lea

Note

Legături externe
 situl israelian de muzică ușoară locală Mooma

Nașteri în 1949
Nașteri pe 3 octombrie
Decese în 2022
Decese pe 14 august
Cântăreți israelieni
Compozitori israelieni
Cântăreți evrei
Compozitori evrei

Svika Pick


Bolan's Zip Gun é o sexto álbum de estúdio da banda de rock britânica T. Rex e o décimo desde sua estreia como Tyrannosaurus Rex em 1968. Foi lançado em 16 de fevereiro de 1975 pela gravadora EMI no Reino Unido e pela gravadora Ariola na Alemanha. O álbum foi gravado no Music Recorders Inc. em Hollywood. O álbum foi produzido por Marc Bolan.

Oito das onze músicas do álbum já haviam sido lançadas nos Estados Unidos no ano anterior no álbum Light Of Love pela gravadora Casablanca. Bolan's Zip Gun foi um relançamento com três faixas extras. No entanto, foi o único álbum da banda que falhou na parada do Reino Unido.

A nova parceira de Bolan, Gloria Jones, e outros amigos recentes, como o irmão de Gloria, Richard, e a cantora Pat Hall, ajudaram a influenciar a música de Bolan, e ele estava experimentando inflexões no soul.

Música
Embora o som do álbum fosse muito forte e as letras muito simples e diretas, Bolan tentou ir além do som característico dos antigos trabalhos do T. Rex e tentou refletir sua recente imersão na cena soul norte-americana.

Várias das músicas apresentam um tom bem futurista, com destaque para "Space Boss", "Think Zinc" e "Golden Belt", sendo Bolan um grande fã de ficção científica.

Recepção
Após o lançamento, o álbum foi mal recebido pelos críticos. Em uma crítica retrospectiva, o AllMusic elogiou a diversidade do material e canções como "Precious Star", "Till Dawn" e "Zip Gun Boogie". O crítico Dave Thompson observou que um som mais esparso "enfatizou os ritmos, aumentou os vocais de apoio e deixou as convenções do rock para trás. "Light Of Love", "Golden Belt" e a pesada "I Really Love You Babe", todas tem "uma autenticidade terrena".

Pitchfork escreveu: "Em um retorno proposital ao som mais solto de Electric Warrior, Bolan's Zip Gun erra seu alvo. Apesar de toda a sua franqueza, o álbum é principalmente superficial, trabalhando alguns dos mesmos sons e ideias, mas os resultados carecem de movimento e vivacidade; o charme de Bolan definitivamente não estava funcionando. Pior, ele realmente não parece investido nessas músicas."

Faixas

Ficha técnica
T. Rex

 Marc Bolan – vocais, guitarra, sintetizadores
 Mickey Finn – percussão
 Steve Currie – baixo
 Davy Lutton – bateria

Músicos adicionais

 Dino Dines – teclados
 Gloria Jones – vocais de apoio, clavinet
 Harry Nilsson – vocais de apoio

 Paul Fenton – bateria (em "Solid Baby")
 Bill Legend – bateria (em "Till Dawn")

Paradas

Ligações externas

Referência

Álbuns de 1975
Álbuns de glam rock
Álbuns de soul
Álbuns de T. Rex

Bolan's Zip Gun


Cirka (latinski circa: oko, otprilike) je izraz koji označuje približnu vrijednost neke veličine, cijene ili svote. Najčešće se označava s kraticama c., ca., ili ca, a rjeđe s circ. ili cca.

Primjeri upotrebe
 1732 – 1799: Obje godine su poznate.
 c. 1732 – 1799: Prva godina je približna; druga godina je poznata.
 1732 – c. 1799: Prva godina je poznata; druga godina je približna.
 c. 1732 – c. 1799: Obje godine su približne.

Izvori

Vidi još
 Floruit

Vanjske poveznice

Latinske riječi i izrazi

Cirka


Hippeastrum aviflorum é uma planta bulbosa herbácea perene florida, da família Amaryllidaceae, encontrada na Argentina.

Taxonomia
Descrito por Dutilh em 1997.

Referências

Fontes

 GBIF: Hippeastrum aviflorum

aviflorum
Flora da América do Sul

Hippeastrum aviflorum


الدكتور حسن هويدي طبيب في الأمراض الباطنة وداعية إسلامي سوري كان مقيم بلندن مواليد دير الزور بسورية عام 1925م عضو مكتب الإرشاد بجماعة الإخوان المسلمين سابقا ونائب المرشد العام بالخارج سابقا، والمراقب العام السابق لجماعة الإخوان المسلمين في سوريا.

سيرته
 متزوج وله أولاد وأحفاد.
 حصل على شهادة الثانوية العلمية، ثم انتسب إلى كلية الطب في جامعة دمشق.
 حصل على شهادة الدكتوراه في الطب بتقدير «جيد» عام 1952م، وكانت رسالته لنيل شهادة لدكتوراه عن: فرط نشاط الغدة الدرقية – Hyper Thyroidisme ثم حصل على شهادة التخصص في الأمراض الباطنة من كلية الطب في جامعة دمشق.
 نشأ في بيتٍ إسلاميٍ، وكان والده معروفًا في دير الزور، ملتزمًا بالدين والمساجد، وله أبلغ الأثر—في مسيرة الدكتور.
 شغف بالعلم والدراسة منذ طفولته، فأخذ معظم العلوم الشرعية بوقت مبكر من علماء بلده وأبرزهم العالم الجليل الشيخ «حسين رمضان الخالدي»، ثم تابع تعليمه الشرعي جهود ذاتية عن طريق المطالعة والدرس لأمهات الكتب في مختلف الميادين.
 انضم إلى صفوف الإخوان المسلمين منذ بداية شبابه، وعاصر الرعيل الأول وعلى رأسهم الأستاذ «مصطفى السباعي»—وخلال متابعته لدراسته العليا في دمشق عُين عضوًا في المكتب التنفيذي للجماعة، وكان تاريخ انتسابه للجماعة عام 1943م.
 عاد بعد تخرجه إلى مدينته «دير الزور» فافتتح عيادته الخاصة لمزاولة تخصصه الطبي في الأمراض الباطنة.
 واصل العمل الدعوي الإسلامي من خلال موقعه في جماعة الإخوان المسلمين في «دير الزور» ثم في دمشق، وتعرض للكثير من المضايقات والاعتقال، فقد اعتقل عام 1967م في «دير الزور» ثم أفرج عنه، ثم اعتقل عام 1973م وسيق إلى سجن المزه في دمشق.
 بويع مراقبًا عامًا لجماعة الإخوان المسلمين في سورية، وذلك بعد أن توحدت الجماعة عام 1400 هـ / 1980م، وكان نائبًا للمراقب العام لعدة فترات.
 شارك في كثير من المؤتمرات العلمية والفقهية والندوات الدعوية الإسلامية في أوروبا وأمريكا والبلاد العربية والإسلامية.
 اختير نائبًا للمرشد العام للجماعة في عهود المرشدين السابقين: السيد «حامد أبو النصر» والأستاذ «مصطفى مشهور» والمستشار «محمد المأمون الهضيبي», ومحمد مهدي عاكف.

من مؤلفاته
له عدة مؤلفات وهي:
 الوجود الحق.
 من نفحات الهدى.
 محاذير الاختلاط.
 الشوري في الإسلام.
 مفهومات في ضوء العلم «تحت الطبع».

وفاته
توفي في الأردن يوم الجمعة 13 مارس عام 2009م عن عمر يناهز 84 عاما. وقدم لتقديم التعزية العديد من الشخصيات الإسلامية والسياسية الهامة في الأردن وسوريا ومصر ومختلف البلدان العربية.

مراجع

وصلات خارجية
 حسن هويدي: جماعة الإخوان والتنظيم العالمي وجهان لعملة واحدة.. والشورى أشمل من الديمقراطية, جريدة الشرق الأوسط، 21 يناير 2004م
 «هويدي» و«حبيب» و«الشاطر» نواب للمرشد العام للإخوان, 21 يناير 2004م
 الإخوان المسلمون ينعون د. حسن هويدي، إخوان أون لاين، 13 مارس 2009م

أطباء سوريون
أعضاء مكتب إرشاد الإخوان المسلمين
إخوان مسلمون سوريون
خريجو جامعة دمشق
دعاة سوريون
مراقبو الإخوان المسلمين
مواليد 1925
وفيات 1430 هـ
وفيات 2009
وفيات بعمر 83
أطباء القرن 20
أشخاص من دير الزور
مواليد في دير الزور
كتاب سوريون في القرن 20

حسن هويدي


James Christian «Jimmy» Kimmel (født 13. november 1967 i Brooklyn, New York) er en amerikansk talkshow-vært og komiker.

Han har ledet sit eget talkshow, Jimmy Kimmel Live! på ABC, siden 2003. Talkshowet sendes i Norge på TV 2 Zebra, og programmet har vundet tre Emmy Awards. Kimmel vandt selv en Daytime Emmy i 1999, da han sammen med Ben Stein ledede gameshowet Win Ben Stein's Money på Comedy Central. Hans forbillede er David Letterman, og Kimmel har været gæst hos The Late Show with David Letterman fem gange.

Kimmel har narkolepsi.

Eksterne henvisninger

 Jimmy Kimmel Live! på ABCs hjemmesideside

Komikere fra USA
Personer fra New York City
Tv-værter fra USA
Personer fra USA af tysk afstamning
Personer fra USA af italiensk afstamning

Jimmy Kimmel


Sinan Bengier (d. 31 Mart 1948, Ankara), Türk tiyatro ve sinema oyuncusu.

Hava Astsubay okulunda okudu, ancak bitirmedi. Tiyatro ve sinema hayatına 1969'da amatör olarak başladı. 1971'de Karagöz Çocuk Tiyatrosu'nda çalışmaya başladı. Daha sonra Asaf Çiyiltepe Sahnesi, Ankara Devlet Tiyatrosu ve Ankara Halk Tiyatrosu'nda çalıştı. Ankara Devlet Tiyatrosu'nda oynadığı oyunlar arasında Bu Hesapta Yoktu yer almaktadır. Levent Kırca ile tanışıp Levent Kırca Tiyatrosu'nda oynadı. 1995'te BKM Oyuncuları'na geçti ve onlarla birlikte bazı filmlerde rol aldı. Erkeksen Seyret, Bir Demet Tiyatro, Olacak O Kadar, Çılgın Bediş, Esir Şehrin İnsanları, Bir Filiz Vardı rol aldığı dizilerin bazılarıdır. Aynı zamanda genç sinemacılara destek vermektedir. 2015 yılında Ahmet Çevik Tiyatrosuna katılmıştır.

Filmografi

 1985: Mavi Muammer
 1985: Mavi Muammer 2: Silahtan Ödüm Patlar
 1994: Mıymıntılar Kralı
 1994: Bozdur Bozdur Harca
 1994: Dam Üstünde Saksağan
 1994: Doktora Bak Doktora
 1994: Hoş Memo
 1994: Kazı Kazan
 1994: Postacı Kapıyı Ara Sıra Çalar
 1994: Çifte Vakkas
 1994: İnce Hasan
 1995: Başka İstanbul Yok
 1996: Çılgın Bediş
 1997: Bir Demet Tiyatro
 1998: Dış Kapının Mandalları
 1998: Naylon Kemal
 1998: Bizim Kuruntu Ailesi
 1998: Ruhsar
 2000: Barbunya
 2000: Güneş Yanıkları
 2000: Mazlum
 2001: Vizontele
 2002: Asayiş Berkemal
 2003: Günahım Neydi Allah'ım
 2003: Vizontele Tuuba
 2003: Ölümsüz Aşk
 2004: Beş Kollu Avize
 2004: Bizim Karakol
 2004: Avrupa Yakası
 2005: Kısmet Değilmiş
 2005: Pembe & Mavi
 2005: Yol Arkadaşları
 2005: Organize İşler
 2006: Erkeksen Seyret
 2006: Kiralık Oda
 2006: Kızarmış Ekmek Demli Çay
 2006: Meçhule Gidenler
 2006: Pardon Yani
 2006: Bir Demet Tiyatro
 2006: Maskeli Beşler: Irak
 2007: Babam Annem Oldu
 2007: Gönül Salıncağı
 2007: Kötüler Konağı
 2007: Fırtına
 2007: Küçük Hanım Kar Tanesi
 2007: İki Koca Adam
 2007: Şöhretin Bedeli
 2008: 46 Numara
 2008: Ateşle Barut
 2008: Bahoz
 2008: Maskeli Beşler: Kıbrıs
 2008: Nekrüt
 2008: Sadece İki Gün
 2008: Sevgili Düşmanım
 2009: Neşeli Hayat
 2010: Kutsal Damacana 3:Dracoola
 2010: Çocuklar Duymasın
 2012: Alemin Kralı
 2013: Vay Başıma Gelenler
 2013: Yabancı Gelin
 2014: Dursun Çavuş
 2014: Mucize
 2014: Yusuf Yusuf
 2014: Zaman Makinesi 1973
 2015: Can Tertip
 2015: Emicem Hospital
 2015: Polis Akademisi Alaturka
 2016: Bodrum Masalı
 2016: Seksenler
 2016: Bir Kezban Bir Mahmut: Adana Yollarında
 2017: Belalılar
 2017: Kaybedenler Kulübü Yolda
 2017: Şansımı Seveyim
 2019: Geçmiş Olsun
 2019: Kırk Yalan
 2020: Laz Kit
 2021: Bir Yeraltı Sit-Com'u
 2021: Sen Hiç Ateşböceği Gördün mü?
 2022: Amatör Hayat
 2023: Dünya Bu

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Instagram da Sinan Bengier

 TSA´de Sinan Bengier

1948 doğumlular
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Yaşayan insanlar
İstanbul Şehir Tiyatroları sanatçıları
Devlet tiyatroları sanatçıları
Türk astsubaylar

Sinan Bengier


En la gastronomía de Birmania, Khow Suey, es un plato de fideos que viene de las montañas del estado de Shan. Se trata de una sopa de harina de un plato hecho con fideos de huevo y curry de carne o pollo con leche de coco, servido con una variedad de contrastes de condimentos. Es similar al plato Birmano de fideos Ohn no khao swè, literalmente, "fideos de leche de coco".

Historia
El plato se originó en Birmania, y llegó a las Indias Orientales con los indios que emigraron de Birmania durante la Segunda Guerra Mundial.

Véase también
 Laksa

Referencias

Gastronomía de India
Gastronomía de Birmania
Platos de fideos

Khow suey


Agrilus granulatus é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae. É conhecida a sua existência na América do Norte.

Subespécies
Estas quatro subespécies pertencem à espécie Agrilus granulatus:
 Agrilus granulatus granulatus (Diz, 1823)
 Agrilus granulatus liragus Permuta & Brown, 1949
 Agrilus granulatus mojavei Knull, 1952
 Agrilus granulatus populi Fisher, 1928

Referências

Bibliografia

granulatus
Coleópteros da América do Norte
Coleópteros descritos em 1823

Agrilus granulatus


La selección de fútbol de España ganó la Eurocopa 2012, que se disputó en Polonia y Ucrania entre el 8 de junio y el 1 de julio de 2012.

Con este, España consigue su tercer título, igualando a , siendo el segundo consecutivo, tras el conseguido en la Eurocopa de 2008, lo que unido a la Copa del Mundo de 2010, la convirtió en el primer país en conquistar tres grandes títulos consecutivos. Además los cuatro goles conseguidos ante  son la mayor goleada de la historia en una gran final.

En el plano individual, España copó los dos principales premios: Andrés Iniesta fue considerado el Mejor Jugador del torneo y Fernando Torres la Bota de oro del mismo.

Clasificación

España disputó las eliminatorias a la Eurocopa en el Grupo I ante , ,  y la , obtuvo la clasificación como primera e invicta de su grupo. Terminó su participación con puntaje perfecto, 8 victorias en 8 partidos.

{| align=center cellpadding="3" cellspacing="0" style="background: #f5faff; border: 1px #aaa solid; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" width=50%
|- bgcolor=#006699 style="color:white;"
|+ Grupo I
!width=33% | Equipo
!width=5% | Pts
!width=5% | PJ
!width=5% | PG
!width=5% | PE
!width=5% | PP
!width=5% | GF
!width=5% | GC
!width=6% | Dif
|- align=right style="background:#D0E7FF;"
|align=left|
|24||8||8||0||0||26||6||'20
|- align=right
|align=left|<small><small>
|<small>13||<small>8||<small>4||<small>1||<small>3||<small>12||<small>8||<small>4
|- align=right
|align=left|<small><small>
|<small>11||<small>8||<small>3||<small>2||<small>3||<small>9||<small>10||<small>-1
|- align=right
|align=left|<small><small>
|<small>5||<small>8||<small>1||<small>2||<small>5||<small>4||<small>13||<small>-9
|- align=right
|align=left|<small><small>
|<small>4||<small>8||<small>1||<small>1||<small>6||<small>3||<small>17||<small>-14
|-
|}

 Goleadores

<center>Fuente: FIFA.com </center>

 Preparación
La preparación de cara al torneo consistió en cuatro partidos amistosos. El primero de los cuales fue contra  en Málaga el 29 de febrero. En dicho partido se produjo el estreno de la segunda equipación que vestirá la selección durante el torneo.

Los otros tres transcurrieron durante la concentración previa al torneo, que comenzó en Madrid el 21 de mayo. Al día siguiente los internacionales se trasladaron a la localidad austriaca de Schruns donde permanecieron diez días, incluyendo un amistoso en Saint Gallen frente a , otro en Innsbruck contra , finalizando la preparación el 3 de junio en Sevilla ante .

El 15 de mayo Del Bosque comunicó una primera lista de convocados para los dos primeros amistosos. En dicha lista no figuraban los posibles convocados de los clubes Athletic Club, Fútbol Club Barcelona y Chelsea Football Club.

 Amistosos

 Torneo
 Convocatoria

La lista definitiva de los 23 jugadores convocados para la Eurocopa fue facilitada por Vicente del Bosque el 27 de mayo de 2012.Datos correspondientes a la situación previa al inicio del torneo.''

Participación

Grupo C

España - Italia

España - Irlanda

Croacia - España

Fase Final

Cuartos de final

Semifinales

Final

Galería

Véase también
 España en la Eurocopa de 2008
 España en la Copa Mundial de Fútbol de 2010

Filmografía
 Reportaje AStv (28-6-2012), «Penaltis semifinal España–Portugal en las ondas» en AS.com

Referencias

Enlaces externos

 Página de España en UEFA.com

Selecciones en la Eurocopa 2012
2012
Eurocopa

España en la Eurocopa 2012


Osmosmjerka je vrsta križaljke u kojoj se slova, koja čine riječi, moraju pružati u osam smjerova unutar zadanog okvira - vodoravno slijeva nadesno i obrnuto, okomito odozgo ka dolje i obrnuto te u četirima dijagonalama. Uz skandinavku je najpopularnija i najpoznatija vrsta križaljke.

Osmislio ju je zagonetački dvojac Brila (Branko Lipanović i Ladislav Grakalić) koji je prvu osmosmjerku objavio u 83. broju Vjesnikova kviza 1975. godine.

Osim pravila o osam smjerova, osmosmjerka ima još tri osnovna pravila:
 mora imati konačnu odgonetku (rješenje)
 svaka uvrštena riječ mora imati najmanje jedno zajedničko slovo s nekom od riječi i
 svaka uvrštena riječ mora imati najmanje jedno slobodno slovo

Osmosmjerke se mogu podijeliti na dvije osnovne skupine – tematske i netematske. Obje skupine, posebice one netematske, imaju veliki broj varijacija: čahurna, prostezna, sinonimna, fokusna, inicijalna, bezinicijalna, četvrtasta, saturn, kriptogramna, aritmogrifna, slomnica, osmorub, s brojčanicom, asocijativna, kvadratna, paralelna, sa zametkom, totalna, prijelomna i dr.

Najpopularnija osmosmjerna varijacija je skandismjerka, inicijalna osmosmjerka bez popisa kod koje su uvrštene riječi raspoređene po rubnim poljima. Osmislio ju je hrvatski zagonetač Josip Butina i za to dobio Plaketu Nikola Faller za zagonetačku inovaciju.

Izvori

 Nedjeljko Nedić. Podvrste križaljki (7) - Osmosmjerka Enigmatika - deseta umjetnost, 15. siječnja 2017.

Enigmatika

Osmosmjerka


هذه قائمة البنوك في سوريا.

البنك المركزي

 مصرف سوريا المركزي

البنوك المحلية

عامة

 المصرف التجاري السوري
 المصرف الصناعي
 المصرف الزراعي التعاوني
 مصرف التسليف الشعبي
 المصرف العقاري
 مصرف التوفير

خاصة

 بنك سورية والمهجر
 بنك بيمو السعودي الفرنسي
 بنك بيبلوس سوريا
 بنك سورية والخليج
 المصرف الدولي للتجارة والتمويل
 البنك العربي
 بنك قطر الوطني
 بنك الشرق
 بنك الائتمان الأهلي
 بنك الأردن سورية

البنوك الإسلامية

 بنك سورية الدولي الإسلامي
 بنك الشام
 بنك البركة
 البنك الوطني الإسلامي

انظر أيضا

 المصرفية في سوريا
 قائمة البنوك في العالم العربي

اقتصاد سوريا
بنوك سوريا
قوائم بنوك حسب البلد
قوائم بنوك في آسيا
قوائم شركات في سوريا

قائمة البنوك في سوريا


Erin Ambrose, née le  à Keswick, dans la province de l'Ontario, est une joueuse canadienne de hockey sur glace. Elle évolue au poste de défenseuse dans la ligue élite féminine professionnelle. Elle remporte une médaille d'or olympique aux Jeux de Pékin en 2022. Elle représente également le Canada dans trois championnats du monde, remportant une médaille d'argent, une médaille de bronze et une médaille d'or.

Biographie

Carrière en ligue
Erin Ambrose commence sa carrière universitaire avec les Golden Knights de Clarkson, lors de la saison 2012-2013 . Elle réalise une bonne saison recrue, remportant trois fois le titre de « recrue de la semaine » du championnat, trois fois le titre de « recrue du mois » de la division ECAC et le trophée de recrue de l'année pour l'ECAC . La saison suivante, elle remporte avec son équipe le championnat NCAA en menant les défenseuses du tournoi avec 50 points inscrits. Elle est également finaliste du trophée Patty-Kazmaier et sélectionnée dans l'équipe d'étoiles de la NCAA.

En 2014-2015, Ambrose est nommée capitaine assistante . Elle inscrit uniquement 23 points sur la saison, traversant des difficultés en lien avec son anxiété , ce qui ne l'empêche pas d'être sélectionnée au repêchage de la ligue américaine LNHF par les Riveters de New York. Pour sa dernière année universitaire, elle est sélectionnée dans l'équipe d'étoiles de l'ECAC bien qu'elle ait du manquer neuf matchs pour cause de blessures. Elle est repêchée cette fois dans la ligue canadienne LCHF par les Furies de Toronto en  position . Elle choisie de s'implanter au Canada, bien qu'elle change d'équipe au bout d'une saison pour rejoindre les Canadiennes de Montréal. Elle remporte le trophée de la meilleure défenseuse pour la saison 2018-2019 .

Après la fermeture de la LCHF, elle joue des matchs en 2020 et 2021 avec la  (PWHPA), organisation ayant pour but de former une ligue professionnelle féminine mais dont la progression a été ralentie par la pandémie de Covid-19

Carrière internationale
Erin Ambrose est sélectionnée pour la première fois par le Canada en 2010, dans l'équipe des moins de 18 ans . Elle participe à trois éditions des championnats du monde des moins de 18 ans, obtenant le poste de capitaine en 2012. Elle mène son équipe jusqu'à la médaille d'or et est récompensé « meilleure défenseure du tournoi ». Ambrose joue ensuite en équipe de développement des moins de 22 ans en 2013 et 2016 pour la Coupe des nations .

Elle accède pour la première fois à l'équipe nationale sénior en 2014, pour la Coupe des quatre nations. Elle remporte l'or et aide le Canada a remporter l'argent lors des éditions 2016 et 2017. C'est au cours de cette année qu'elle participe à son premier championnat du monde qui se solde par une médaille d'argent pour l'équipe mais un unique but pour Ambrose. Néanmoins, elle est sélectionnée pour la centralisation à Calgary en vue des Jeux olympiques de Pyeongchang en 2018. Elle participe au cycle de préparation mais n'est finalement pas retenue dans l'effectif définitif qui s'envole vers la Corée du Sud .

Ambrose participe au championnat du monde 2019, inscrivant cette fois deux buts et cinq aides, permettant au Canada d'obtenir une médaille de bronze. Elle revient pour l'édition 2021 qui correspond à la première victoire du Canada depuis une décennie. Au cours du tournoi, elle inscrit deux buts et trois assistances ainsi qu'un différentiel de + 10 ce qui lui vaut une place dans l'équipe d'étoiles du tournoi . En suivant, elle est retenue pour les Jeux olympiques de Pékin en 2022 où elle obtient une médaille d'or olympique.

Vie personnelle
En octobre 2020, Ambrose publie un long texte personnel intitulé «  » sur le site de la fédération de hockey canadienne à l'occasion de la journée mondiale de la santé mentale . Elle partage publiquement ses problématiques d'anxiété et de dépression, détaillant notamment l'impact de n'avoir pas était retenue pour les Jeux olympiques 2018 . Elle y fait également son coming out public. En décembre 2020, elle annonce léguer son cerveau pour la recherche sur les commotions cérébrales chroniques, ayant été elle-même victime de quatre d'entre elles au cours de sa carrière .

Statistiques
Pour les significations des abréviations, voir statistiques du hockey sur glace.

En club

|-
| 2012-2013 || Golden Knights de Clarkson || NCAA||34 || 6|| 30|| 36|| 18|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2013-2014|| Golden Knights de Clarkson || NCAA || 37 || 14|| 36|| 50|| 22|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2014-2015 || Golden Knights de Clarkson || NCAA  || 31 || 6|| 17|| 23|| 18|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2015-2016 || Golden Knights de Clarkson || NCAA  || 30 || 7|| 21|| 28|| 18|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2016-2017 || Furies de Toronto || LCHF || 17|| 0|| 8|| 8|| 8|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2017-2018 || Canadiennes de Montréal || LCHF || 16|| 2|| 12|| 14|| 10|| 2|| 0|| 1|| 1|| 0
|-
| 2017-2018 || Canada ||  || 5 || 0|| 1|| 1|| 0|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2018-2019 || Canadiennes de Montréal || LCHF || 26|| 6|| 18|| 24|| 20|| 2|| 0|| 1|| 1|| 2
|-
| 2019-2020 || Montréal || PWHPA || || || || || || - || - || - || - || -
|-
| 2020-2021 || Montréal || PWHPA || 4 || 3 || 1 || 4 || 2 || - || - || - || - || -
|-
| 2022-2023 || Team Sonnet || PWHPA || || || || || || - || - || - || - || -

|  132 ||  33||  104 ||  137 ||  76  ||  - || - || - || - || -

Au niveau international

|-
| 2010 ||align="left"| - 18 ans ||align="left"| Championnat du monde - 18 ans || 5|| 0|| 9||9 || 0|| +14|| align="left"|  Médaille d'or
|-
| 2011 ||align="left"| - 18 ans ||align="left"| Championnat du monde - 18 ans || 5|| 0|| 2||2|| 4|| +5|| align="left"|  Médaille d'argent
|-
| 2012 ||align="left"| - 18 ans ||align="left"| Championnat du monde - 18 ans || 5|| 2|| 3||5 || 0|| +9|| align="left"|  Médaille d'or
|-
| 2017 ||align="left"| ||align="left"| Championnat du monde || 5|| 1|| 1|| 2|| 4|| +2|| align="left"|  Médaille d'argent
|-
| 2019 ||align="left"| ||align="left"| Championnat du monde || 7 || 2 || 5 || 7 || 6 || +5|| align="left"| Médaille de bronze
|-
| 2021 ||align="left"| ||align="left"| Championnat du monde || 7 || 2 || 3 || 5 || 2 || +10|| align="left"| Médaille d'or
|-
| 2022 ||align="left"| ||align="left"| Jeux olympiques || 7 || 4 || 5 || 9 || 2 || +19 || align="left"|  Médaille d'or
|-
| 2022 ||align="left"| ||align="left"| Championnat du monde || 6 || 1 || 2 || 3 || 0 || 0 || align="left"| Médaille d'or
|-
| 2023 ||align="left"| ||align="left"| Championnat du monde || 7 || 0 || 3 || 3 || 0 || +3 || align="left"| Médaille d'argent

Honneurs personnels

International

 Nommée dans le top 3 de son équipe pour le championnat du monde moins de 18 ans 2011.
 Nommée « meilleure défenseure » et sélectionnée dans le top 3 de son équipe pour le championnat du monde moins de 18 ans 2012.
 Nommée dans l'équipe d'étoiles du championnat du monde 2021.

Ligue universitaire

 2012-2013 :
 Nommée « Recrue de l'année » de la division ECAC.
 Sélectionnée dans la seconde équipe d'étoiles de la division ECAC .
 « Recrue du mois » de la division ECAC en octobre, décembre et février.
 Nommée trois fois « Recrue de la semaine » du championnat NCAA.
 2013-2014 :
 Sélectionnée dans l'équipe d'étoiles du championnat NCAA par l'.
 Sélectionnée dans la première équipe d'étoiles de la division ECAC.
 Récipiendaire du trophée de la meilleure défenseure de la division ECAC.
 Finaliste du trophée Patty-Kazmaier.
 2015-2016 :
 Sélectionnée dans la première équipe d'étoiles de la division ECAC.

Ligues professionnelles

 Reçoit le titre de « Défenseure de l'année de la LCHF » pour la saison 2018-2019.

Liens externes

Références

Naissance en avril 1994
Naissance en Ontario
Joueuse canadienne de hockey sur glace
Défenseuse de hockey sur glace
Joueuse des Furies de Toronto
Joueuse des Canadiennes de Montréal
Championne du monde de hockey sur glace
Championne olympique canadienne
Joueuse de hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Championne olympique de hockey sur glace
Médaillée aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Erin Ambrose


Daykundi (), also spelled as Daikundi, Daikondi, or Daykondi, is one of the thirty-four provinces of Afghanistan, located in the central part of the country. It has a population of about 516,504 and is a Hazara dominated province.

Daykundi Province was carved out of the northern part of Uruzgan Province in 2004, becoming a separate province. It falls into the traditionally ethnic Hazara region known as the Hazaristan and the provincial capital is Nili. It is surrounded by Bamyan Province in the northeast, Ghazni Province in the southeast, Uruzgan Province in the south, Helmand Province in the southwest, and Ghor Province in the northwest.

History
Daykundi was established on March 28, 2004, when it was created from the isolated Hazara-dominated northern districts of neighboring Uruzgan Province.

Development and security
The province maintains its security through the Afghan police and military.

While the Government of Afghanistan, NGOs, the United Nations, and NATO's ISAF forces have had little involvement in reconstruction in the province, there have been some initiatives. Following heavy rainfall and flooding in February 2007 the United Nations Assistance Mission for Afghanistan (UNAMA) opened a sub-office in the province and Oxfam, one of the few NGOs operating in the province, described UNAMA's input into coordinating flood relief as impressive.

In November 2007 a World Food Programme convoy carrying mixed food aid was forced to abandon its mission due to security concerns and Afghanistan's Interior Ministry confirmed that Taliban insurgents had infiltrated the southern district of Kajran in a bid to destabilize the province. On 11 November 2007 Afghan forces launched a military operation to drive out the insurgents.

The United States began building new government institutions in the province. The insurgency problem and shortage of food continued until 2012. Several government officials have warned in October 2012 that "If the government or NGOs (non-governmental organizations) do not address the situation with proper assistance, Daikundi would witness many deaths this winter." In the meantime, a rebel leader along with his 150 fighters joined the government-initiated peace drive in Nili, capital of Daikundi province.

Notable people

Daykundi has a lot of famous writers, researchers, artists, athletes, authors, and story writers, for example:

 Sarwar Danish, lawyer, and politician, who is the second vice president of Afghanistan.
 Muhammad Hussain Sadiqi Nili, was a politician and a jihadist leader in Afghanistan.
 Sadiqi Zada Nili, a politician.
 Asadullah Saadati, a politician.
 Sarwar Sarkhosh, a singer.
 Dawood Sarkhosh, a singer.
 Hussain Sadiqi, an athlete who won in some competitions in the world.
 Shakardokht Jafari, a Medical Physicist who is a Medical Physicist and an award-winning innovator based at the Surrey Technology Centre. She developed an efficient and low-cost method of measuring a medical dose of radiation.
 Fatema Akbari, an entrepreneur.
 Sahraa Karimi, a Movie maker.
 Ali Payam, a story writer, researcher, journalist, and lawyer who written and has published 27 books that contain fiction, law, politic and governance, and folklore.
 Hamza Waeezi, a writer.
 Kawa Ayric, a Drama writer.
 Zahra Mahmoodi, a Former Captain of Afghanistan Women's National Football Team.
 Hosain Haidarbigi
 Ali Najafi
 Sakina Mohammadi

Media
There are four radio stations in Daykundi, such as Sadaye Nili, Nasim, Aftab, and Milli Radio.

Demographics

As of 2020, the total population of Daykundi province is estimated to be around 516,504, which is mostly a rural tribal society. The ethnic Hazaras make up the majority of the total population of the province. All the inhabitants follow Islam, with Shi'as the majority and Sunnis as the minority. Languages spoken in the province include Dari or Hazaragi, the eastern varieties of Persian.

Geographic
The province of DaiKundi is located in central Afghanistan. The province is bordered on the south by Uruzgan, on the east by Ghazni and Bamiyan, on the north and west by Ghor, and the southeast by Helmand. Until March 2004, Dai Kundi was part of Uruzgan province. The Helmand River separates nearly 90 percent of the steep landscape.

Livelihood
Daykundi is a mountainous province that is green and dominated by trees, bushes, wild food plants and agricultural land.

Most people have their small orchards producing almonds and fruits which they sell them to the market later on. Also, they take care of their animals very carefully and seriously as Livestock is one of the important sources of income and food for them; some of them have goats and sheep while few have their own cattle.

The labor opportunities are very few in the Daykundi province as most of the households go to other provinces in Afghanistan to look for seasonal work. 70% of the household income are coming from family members who are working outside Daykundi; this is one of the main livelihood options for the people of Daykundi.

Agriculture in Daykundi
The dry weather of Daykundi and its uncertainty of precipitation make farmers concerned about their farm products. They are mostly relying on irrigated land, as they are afraid they do not lose their time, capital, and their labors.

As Daykundi does not have enough rainfall, there is a low capacity for wheat, orchard crops, beans, and vegetable production in cultivation; this makes the household members not have enough required food.

Daykundi people have less access to markets as there is a long distance from rural areas to local markets, poor road networks, snowstorms in the winter, and insecurity. However, people still sell their fruits and nuts to the traders at the farm gates, which get transported to the provincial center and regional markets.

Since the water for irrigation has decreased in Daykundi province, farmers are very concerned about their food production and pasture; even, this has affected farmland leasing. The farmers are not interested to contract lease lands as their crop production is lower and strongly relies on precipitation. Therefore, farmland leasing has decreased in Daykundi province.

The dry weather of Daykundi has not only affected farm production but also has negatively impacted livestock. The fodders and pastures are not enough and sufficient for the animals and they get common diseases like Tuberculosis, PPR (Peste Des Petits Ruminants), Sheep pox, foot and mouth diseases, etc.Even the dairy preservation is very poor in which milk and dairy are not sold in the market, except Kurut.

The only season that dairy products are consumed is during the spring season between April and June. The rest of the year, people in Daykundi do not have access to better nutrition status and try to import dairy products, like yogurt, from other provinces.

Taking care of fruit trees is the most important agricultural part of Daykundi. The most common fruits are almonds, mulberry, and walnuts. The districts of Shahristan, Miramor, and Ishtarlari are the main and major producers of these fruits.

Also, fruit tree plantations, which are mostly apples and almonds, have been increased and supported by NHLP, National Horticulture and Livestock Project.

Market and Agriculture
The Market of Daykundi is pretty functional throughout the year but it has its struggles over the winter season as communications become difficult.

As a result of the above situation, the market and traders in the district centers make enough food stocks at their household level to ensure that there are enough stocks during the winter season.

Almond Festival Celebration in DayKundi
The first Gole Badam Festival was celebrated in Daykundi Province three years ago. In 2010, the Hazara People International Network recommended that this Festival be held to commemorate the blossoming of the almond tree.

Almonds are the province's principal agricultural commodity, and many households rely on them for livelihood. While the rest of Afghanistan is known for its opium production, Hazaristan, particularly Daykundi, has opted to focus on almond agriculture.

The city's Almond Festival, an annual event hosted by the province government, drew nearly 4,000 people from all across Dai Kundi to each celeb on yearly basis.

Almond cultivation is a major contributor to the Dai Kundi economy, and the almond festival brings together farmers, citizens, and government officials to enjoy and pray for a plentiful harvest. Almonds are the only significant commodity produced in Daykundi that is exported outside of Afghanistan.

According to the Ministry of Agriculture, Daykundi produces over 5,500 tons of almonds every year, accounting for around 11% of Afghanistan's total almond production. Zabul, Ghazni, Samangan, and Balkh are other important almond-growing regions.

Districts

Daikundi province has 10 districts: Nili, Sangi Takht, Khadir, Gizab, Ishtarlay, Miramor, Shahristan, Kajran, Kiti, and Pato.

Economy

Agriculture is the main industry of the province. It is well known for its high-quality almonds, which are distributed throughout Afghanistan.

Climate in DayKundi
Daikundi is the most vulnerable province to Climate Change in Afghanistan. The province experiences acute water shortages and droughts have poor soil quality, and risks of avalanches, landslides, and flooding, which cause extensive damage to agricultural land, infrastructure, and food security.

The impacts of climate change in Daikundi are manifold, mostly due to the limited institutional capacity to plan and respond to these impacts.

With support from the Global Environment Facility (GEF), United Nations Environment Programme (UNEP) and the National Environmental Protection Agency (NEPA) are cooperating on pilot field demonstrations in Daikundi province that aim to build environment adaptive and resilience of vulnerable villages to climate change impacts.

The above-mentioned organization also aims to build the capacity of local institutions to address climate change risk within the peri-urban extent of the rapidly developing Nili Town.

Women Cycling Event
On Thursday, July 12, 2018, a bicycle competition was organized in the provincial stadium in Daikundi province, in the center of Afghanistan, between two teams of girls and boys.

The bicycle competition was held to promote peace and harmony throughout the country.

There were ten females and ten boys on each of the two teams, and medals, clothing, and other items were given to the winners.

It is important to mention that the purpose of the event was to promote peace and support girls' role in sports, said Mohammad Husain Sirat, the provincial director of information and culture.

Death Rate
The crude death rate was 0.42 (0.25-0.68) (95 percent CI) and the under-five death rate was 0.66 (0.29-1.51) respectively (95 percent CI). Both rates are below the SPHERE emergency levels.

See also

 Provinces of Afghanistan
 Daikundi (Hazara tribe)

References

External links

 , April 6, 2018, TOLOnews.
 , May 25, 2016, United Nations Population Fund (UNFPA).
 , December 26, 2011, TOLOnews/USAIDAfghanistan.
 Video: B-Roll, Daykundi Province Handover to GIRoA  by Defense Video & Imagery Distribution System

Hazarajat
Provinces of Afghanistan
States and territories established in 2004
Provinces of the Islamic Republic of Afghanistan

Daykundi Province


Martin Newell may refer to:

Martin Newell (computer scientist), British computer scientist, creator of the Utah teapot
Martin Newell (musician) (born 1953), British singer-songwriter, poet and author
Martin Newell (priest) (born 1967), English priest
Martin L. Newell (born 1939), Irish mathematician and Gaelic footballer
Martin J. Newell (1910–1985), Irish mathematician and educationalist, who served as President of University College Galway from 1960 to 1975

Martin Newell


Angels of Brooklyn er en dokumentarfilm fra 2002 instrueret af Camilla Hjelm Knudsen og Martin Pieter Zandvliet.
Filmen blev i 2004 tildelt en Robert for årets lange dokumentarfilm.

Handling
»Angels of Brooklyn« handler om tre puertoricanske piger i alderen 18-20 år, som bor i betonbyggerierne omkring Bushwick Avenue i hjertet af Brooklyn. Bushwick er et af de hårdest belastede områder i New York, og de tre piger drømmer på hver deres måde om en vej ud af den sociale håbløshed. Pigernes historier fortælles med stor respekt og ømhed gennem hverdagens små hændelser. Med sit dvælende kamera, rolige rytme og lyrisk jazzede musikside skaber filmen et refleksivt rum omkring pigerne og deres kaotiske hverdag - en skildring, der ligger i smuk forlængelse af andre danske dokumentarister af det amerikanske samfunds bagsider, Jacob A. Riis og Jacob Holdt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2002
Robertprisen for årets lange dokumentar

Angels of Brooklyn


Forsætisnefnd er þing sem er rekið af forseta eða háttsettum embættismanni sem kemur í stað hans.

Heimildaskrá

Þing

Forsætisnefnd


Charlie lucrător la bancă (în ) este un film american de comedie din 1915 produs de Jess Robbins și scris și regizat de Charlie Chaplin. Este al zecelea film al său realizat pentru  Essanay Studios. În alte roluri interpretează actorii Edna Purviance, Leo White, Billy Armstrong, Carl Stockdale  și  Charles Inslee.

Prezentare

Distribuție
 Charles Chaplin - Charlie, a Janitor
 Edna Purviance - Edna, a Secretary
 Carl Stockdale - Charles, a Cashier
 Charles Inslee - President of the bank
 Leo White - Clerk
 Billy Armstrong - Another Janitor
 Fred Goodwins - Bald Cashier/Bank Robber with Derby
 John Rand - Bank Robber and salesman
 Lloyd Bacon - Bank Robber
 Frank J. Coleman - Bank Robber
 Paddy McGuire  - Cashier in White Coat
 Wesley Ruggles - Bank Customer
 Carrie Clark Ward - Bank Customer
 Lawrence A. Bowes - Bond Salesman

Note

Legături externe

Vezi și

  1915 în film
  Listă de filme americane din 1915
  Listă de filme de comedie din anii 1910
  Listă de filme americane de comedie

Filme din 1915
Filme regizate de Charlie Chaplin
Filme de comedie din anii 1910
Filme Essanay Studios
Filme americane
Filme alb-negru
Filme mute
Filme de scurt metraj

Charlie lucrător la bancă


Masashi Nakayama (født 23. september 1967) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1990||1||0
|-
|1991||0||0
|-
|1992||6||3
|-
|1993||8||4
|-
|1994||0||0
|-
|1995||4||1
|-
|1996||0||0
|-
|1997||2||2
|-
|1998||10||4
|-
|1999||1||0
|-
|2000||7||6
|-
|2001||8||1
|-
|2002||3||0
|-
|2003||3||0
|-
!Total||53||21
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1998
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2002

Masashi Nakayama


L'Entrepôt, anciennement Olympic-Entrepôt, est un complexe de salles de cinéma français, abritant un restaurant, une salle de concert et une galerie d'exposition, situé à Paris 14e, ouvert depuis .

Histoire du lieu

Les années Frédéric Mitterrand (1975-1986)
En , Frédéric Mitterrand, exploitant depuis 1971 la salle de cinéma Olympic située rue Boyer-Barret, décide de reprendre l'ancienne imprimerie Bessand devenue un entrepôt de textile située 7-9 rue Francis-de-Pressensé pour en faire un centre culturel consacré au cinéma indépendant, mais pas seulement. Alors inconnu, David Rochline y monte dans la foulée son premier spectacle, et s'ensuivent un défilé de mode du couturier Issey Miyake et le lancement du magazine Façade, et de nombreux événements. Durant les premières années, les films programmés permettent de découvrir entre autres le travail de Marguerite Duras, Yasujirō Ozu, Werner Schroeter, Philippe Mora, Rainer Werner Fassbinder (), le cinéma New Wave (), le cinéma égyptien, Ulrike Ottinger (). Une galerie d'art est inaugurée, « L'Éléphant rose », accueillant par exemple en  les travaux de Frank Arnal, intitulés Documents épars sur une histoire du mouvement homosexuel à Paris, 1968 - 1978, participant activement à la fondation d'une reconnaissance des cultures LGBT en France ; plus tard, la revue Masques y organise des rencontres-projections. La librairie Atmosphère s'y installe, consacrée aux ouvrages de cinéma. L'Olympic-Entrepôt accueille aussi le prix Jean-Epstein du meilleur livre de cinéma de 1975 à 1978, et les quatre premiers Festival international de l'avant-garde jusqu'en 1986, année durant laquelle Frédéric Mitterrand cesse ses activités d'exploitant de salles pour cause de faillite.

Carole Roussopoulos (1986-1994)
Repris par la documentariste Suisse Carole Roussopoulos, L'Entrepôt devient à partir de la deuxième partie des années 1980, un lieu consacré aux expériences audiovisuelles, permettant aux publics de rencontrer par exemple Delphine Seyrig ou Jean-Luc Godard et de voir des créations élaborées à partir de différents formats vidéo ici projetés dans de bonne conditions, constituant une sorte de laboratoire expérimental ouvert à des objets d'étude encore peu visibles comme la violences faites aux femmes, le viol conjugal, le combat des lesbiennes, l'excision, les études sur le genre. En , les Cahiers du cinéma y fête leur . Carole Roussopoulos décide de repartir vivre en Suisse en 1994.

Années 1995 à 2017
L'espace est repris par Patrick Compte qui en poursuit l'activité historique. Il parvient à acquérir un nouvel espace, une grande terrasse en fond de cour permettant de doubler la surface du lieu. En 1997, L'Entrepôt accueille le festival Chéries-Chéris.

En 2002, un ancien directeur du groupe Accor, par ailleurs photographe, Philippe Brizon, devient le nouveau propriétaire du lieu. Il fait construire la grande verrière abritant le restaurant, un nouvel espace consacré à des expositions d'arts plastiques et fait équiper les trois salles de cinéma en 2011 d'un système de projection numérique. De nombreuses avant-premières permettent de découvrir entre autres le travail de Zoulikha Tahar, Šarūnas Bartas, Christophe Otzenberger, Soazig Daniellou. En 2013, le lieu s'associe à la  du Festival de l'Europe autour de l'Europe. En 2015, L'Entrepôt annonce un chiffre d'affaires de près de  euros.

Depuis 2018
En , le lieu est repris par le producteur Charles Gillibert et le galeriste et entrepreneur Stéphane Magnan. L'Entrepôt accueille pour son restaurant le collectif Fulgurances (Sophie Cornibert, Rebecca Asthalter et Hugo Hivernat), rénove la salle de concert et de conférences, et organise de nombreuses avant-premières de films, des rencontres autour d'ouvrages, des festivals : .

Notes et références

Liens externes

Salle d'Art et Essai à Paris
Exploitant de salles de cinéma en France
Fondation en 1975
Restaurant dans le 14e arrondissement de Paris
Salle de concert à Paris
14e arrondissement de Paris
LGBT à Paris

L'Entrepôt (Paris)


بلدية كابيزاروبياس ديل بورتو ، هي إحدى بلديات مقاطعة سيوداد ريال إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 576 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في ثيوداد ريال
بلديات سيوداد ريال

كابيزاروبياس ديل بورتو (سيوداد ريال)


Mödlareuth er en by med ca. 40 indbyggere (16 i Töpen kommune i Bayern, 24 i Gefell kommune i Thüringen) som ligger midt på grænsen mellem Bayern (Landkreis Hof) og Thüringen (Saale-Orla-Kreis). I 41 år gik grænsen mellem DDR og BRD midt igennem byen. Vejafstanden til Berlin og München er omkring 300 km.

Historie
I 700-tallet var området omkring Mödlareuth tyndt beboet, med en overvejende del af det slaviske folkeslag men også af andre folkslag. Bispedømmerne Zeitz og Würzburg grænsede her til hverandre. Efter grundlæggelsen af bispedømmet Bamberg år 1007 voksede områdets betydning. Landsbyen Mödlareuth nævntes for gang på skrift den 19. februar 1289.

I 1500-tallet blev den 6 km lange bæk Tannbach, som flyder gennem Mödlareuth, etableret som grænse mellem markgrevskabet Bayreuth og grevskabet Reuss-Schleiz. År 1810 kom floden igen til at danne grænse mellem Kongeriget Bayern og fyrstedømmet Reuss-Gera. Gennem århundreder mærkede befolkningen ikke meget til grænsedragningen. Der fandtes kun en skole og en kro, som både befandt sig i den reussiske del af Mödlareuth. Byens befolkning gik i kirke i den nærliggende bayerske kirke i Töpen, og endvidere havde Mödlareuth et fælles mandskor.

Efter slutningen af 2. verdenskrig kom Thüringen, som det tidligere fyrstedømme Reuss-Gera tilhørte fra 1920, til at indgå i den sovjetiske besættelseszone, medens Bayern tilhørte den amerikanske zone. I 1949, da Forbundsrepublikken Tyskland (BRD) og den Tyske Demokratiske Republik blev grundlagt, gik grænsen mellem de to tyske stater midt igennem Mödlareuth og der blev krævet passerseddel for at tage fra den ene del af byen til den anden.

I 1952 begyndte DDR at opføre et grænsehegn for at forhindre sine medborgere i at flygte til Forbundsrepublikken. Mödlareuth kom derefter til at befinde sig indenfor DDR-grænsens såkaldte beskyttelseszone. Indtil 1989 var zonen forbudt område for borgerne fra Forbundsrepublikken, og DDR-borgere fra andre dele af DDR måtte have passerseddel for at besøge DDR-siden af Mödlareuth. Beboerne i beskyttelseszonen som ansås for at være "upålidelige" af det socialistiske regime blev tvangsforflyttet, hvilket også påvirkede en del af Mödlareuths indbyggere. En mølle som stod midt på grænsen blev fjernet efter møllens beborede flygtede til Bayern.

Allerede samme år fortsatte DDR-myndighederne med at forstærke grænsen, ved at bygge et 2 meter højt hegn af træ, som i 1958 blev erstattet af et ståltrådshegn. 1966 opførte grænsetropperne i Mödlareuth og andre steder som lå nær grænsen en betonmur som lignede Berlinmuren. 1973 flygtede en DDR-borger over muren ved byens anden mølle, som kort tid efter også blev fjernet af grænsetropperne. Udenfor Mödlareuth bestod grænseanlægget af et metalhegn hvorpå der i 1963 blev monteret et automatisk skydeanlæg.

I de mere end fyrre år Tyskland var delt bevogtedes byens DDR-del dag og nat. Efterhånden blev muren en turistattraktion på vestsiden. De amerikanske soldater som var stationeret i området kaldte Mödlareuth for "Little Berlin".

De politiske omvæltninger i DDR, åbningen af grænsen i Berlin den 9. november 1989 og lokale protester førte til at en grænseovergang for fodgængere i Mödlareuth blev åbnet den 9 december 1989. Den 17 juni 1990 blev muren i Mödlareuth fjernet. En del af muren er bevaret som mindesmærke og er nu en del af Mödlareuths frilandssmuseum.

Mödlareuth i dag
Administrativt tilhører den thüringske del af byen Mödlareuth i dag til byen Gefell og den bayerske del til landkommunen Töpen.

I dag kan man uhindret færdes fra den ene halvdel af landsbyen til den anden halvdel, men nogle forskelle er der stadig. På grund af at de to halvdele tilhører to forskellige tyske delstater er der forskellige byskilte, landkredse, kommuner og postnumre, indbyggerne vælger adskilt og sender deres børn i to forskellige skoler.

Med linje 710 er der forbindelse til Gefell og derfra til byerne Schleiz, Hirschberg, Hof, Tanna og Plauen.

I Mödlareuth befinder der sig siden 1994 frilandsmuseet Mödlareuth. Det består til dels af en del af den oprindelige betonmur og til dels af et genopbygget grænsanlæg, som var typiske for DDR-grænsen ved Mödlareuth.

Landsbyens historie har inspireret miniserien Tannbach – Schicksal eines Dorfes, der handler om den fiktive landsby Tannbach ved den indre tyske grænse og dens udvikling efter slutningen på 2. verdenskrig.

Referencer

Litteratur
 Wolfgang Kahl: Ersterwähnung Thüringer Städte und Dörfer. Ein Handbuch. 5., verbesserte und wesentlich erweiterte Auflage. Rockstuhl, Bad-Langensalza 2010, .
 Ludger Stühlmeyer: Curia sonans. Die Musikgeschichte der Stadt Hof. Eine Studie zur Kultur Oberfrankens von der Gründung des Bistums Bamberg bis zur Gegenwart. Heinrichsverlag, Bamberg 2010,  (Zugleich: Münster, Universität, phil. Dissertation, 2010).

Film
 Himmel ohne Sterne. Tysk spillefilm, 1955, Regie: Helmut Käutner.
 Halt! Hier Grenze - Auf den Spuren der innerdeutschen Grenze. Tysk dokumentarfilm, 2005.
 Andreas Kieling: Mitten im wilden Deutschland (1/5). Tysk dokumentarfilm, 2009.
 Tannbach – Schicksal eines Dorfes. Dokumentarfilm, Tyskland/Tjekkiet 2014, Regie: Alexander Dierbach.
 Tannbach I og II. Spillefilm, Tyskland/Tjekkiet 2017, Regie: Alexander Dierbach. ZDF-serie i seks dele, 2015 0g 2018.

Eksterne henvisninger

 Artiklen er helt eller delvist oversat fra Mödlareuth på Wikipedia på svensk
 Tannbach - Den delte by
 Deutsch-Deutsches Museum Mödlareuth

Byer i Thüringen
Byer i Bayern
Tysklands historie
Politik i DDR

Mödlareuth


La fracture de l'extrémité supérieure de l'humérus est la rupture de la partie haute de l'os supérieur du bras, l'humérus, en deux ou plusieurs fragments.

Anatomie fonctionnelle

Signes et symptômes
La cause de cette fracture est très généralement un choc direct sur le bras. La fracture de l'extrémité supérieure de l'humérus résulte généralement de simples chutes chez les personnes âgées et de traumatismes plus violents chez les personnes plus jeunes, notamment liés aux accidents de la circulation ou à la pratique d'un sport. Chez les personnes âgées, particulièrement les femmes, cette fracture peut être indicatrice d'ostéoporose et s'insérer dans une cascade de fractures.

Les symptômes comprennent une douleur, le gonflement et une diminution de la capacité à bouger l'épaule.

Diagnostic

Le diagnostic de cette fracture s'effectue par radiologie médicale, complété par un scanner et une reconstruction 3D à partir d'images en cas d'indication chirurgicale.

Traitement
Chez l'enfant et l'adolescent, le pronostic de guérison est généralement très bon, grâce aux capacités de remodelage osseux.

Par orthopédie
Les fractures non-déplacées, soit la majorité des cas, peuvent être traitées par simple orthopédie. Typiquement, l'épaule est maintenue dans une orthèse, et des examens par radiologie sont effectués périodiquement pour vérifier la stabilité de la fracture.

Par chirurgie orthopédique
Le traitement des fractures déplacées et/ou multifragmentaires est plus complexe, et pourra nécessiter l'intervention d'un chirurgien.

Les fractures les plus complexes sont celles à trois ou quatre fragments. Leur traitement est possible par plaque vissée anatomique par voie deltopectotale, ou par embrochage en palmier selon la technique de Kapandji, aucun des deux n'ayant montré de résultat supérieur à l'autre. Dans les cas les plus graves (fracture multifragmentaire très déplacée), une prothèse d'épaule peut être posée. Les options chirurgicales pour les fractures instables de l'humérus proximal comprennent :

 Réduction fermée avec brochage percutané (CRPP)
 Réduction ouverte avec fixation interne (ORIF)
 Fixation par tige intramédullaire
 Arthroplastie de l'épaule
 Arthroplastie inversée de l'épaule

Dans ce cas, restituer l'anatomie de l'épaule, et particulièrement les tubérosités, est essentiel pour la guérison (ostéosynthèse et arthroplastie), faute de quoi un  s'installe.

Complications
Les complications peuvent inclure une lésion du nerf axillaire ou de l'artère axillaire.

Fréquence
Ce type de fracture devient de plus en plus fréquent avec le vieillissement démographique et l'ostéoporose.

Cette fracture est beaucoup plus rare chez les enfants et les adolescents, particulièrement chez les jeunes enfants ; sa présence peut être un signe de maltraitance.

Notes et références

Bibliographie

Fracture

Fracture de l'extrémité supérieure de l'humérus


مورو باي  هي إحدى مدن مقاطعة سان لويس أوبيسبو، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 17 يوليو، 1964.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لمورو باي:

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1870
تأسيسات سنة 1870 في كاليفورنيا
شواطئ كاليفورنيا الجنوبية
مدن ساحلية في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة سان لويس أوبيسبو (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

مورو باي


Za ženu pjesnika Orfeja, pogledajte "Euridika".

Prema grčkoj mitologiji, Euridika (grčki Εὐρυδίκη, Eurydikē = "široka pravda") bila je princeza Sparte i kraljica Arga. Bila je kći kralja Lakedemona i njegove žene Sparte te tako sestra kralja Amikle.

Euridikin je suprug bio Akrizije, kralj Arga, kojem je rodila kćeri Danaju i Evaretu. Akrizije nije bio zadovoljan jer mu Euridika nije rodila sina. Preko Danaje, Euridika je bila baka junaka Perzeja.

Izvori
Apolodor Atenski. Bibliotheca.
Grimal, Pierre, The Dictionary of Classical Mythology, Wiley-Blackwell, 1996. "Eurydice" (2), str. 157.
Mitološki Grci
Kraljice

Euridika od Arga


216888 Sankovich este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
216888 Sankovich este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Zelenchukskaya Station de Timur V. Kryachko. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,63 ua, o excentricitate de 0,24 și o înclinație de 12,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 216001-217000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2008
Centura de asteroizi

216888 Sankovich


La Fantasía en sol mayor, BWV 572 es una pieza escrita para órgano por el compositor barroco alemán Johann Sebastian Bach. Es una fantasía sola, sin fuga, aunque la misma tiene tres movimientos, Allegro, Grave y Lento. Al igual que la gran mayoría de la música de Bach de antes de 1723, hoy en día sobrevive gracias a copias que realizaron sus alumnos.

Análisis
Los eruditos de la música de Johann Sebastian Bach se encuentran de acuerdo en que la Fantasía en sol mayor fue compuesta antes de 1712, lo más probable es que se gestase cuando Bach se encontraba trabajando en Weimar (1708-1717). En esta pieza Bach renuncia a aquella tendencia del Barroco que consistía en escribir música para teclado que pueda ser transcrita de órgano para clavecín. La pieza es resultado de la influencia de Dietrich Buxtehude.

Allegro
La pieza empieza con el Allegro en un compás de 12/8, es muy dinámico y alegre, connota una total ausencia del pedal, aunque, las líneas de bajo con pedal son un elemento crucial en los obras para este instrumento, su abandono complementaría a un vacío en la pieza. El vigor juvenil y el énfasis en la destreza digital que marca el Allegro del principio de la Fantasía en sol mayor, Bach abre con una introducción que establece el perfecto escenario para la sección más densa por venir. El organista hace uso de pocos instrumentos, y de tonalidades agudas. Se pueden escuchar dos voces en algunos compases.

Grave
El segundo movimiento, llamado Grave, se divide en cinco voces, hay un gran cambio en el uso de instrumentos, se emplean muchos, usando algunas tonalidades más graves. Aquí nos encontramos con Bach componiendo la música de órgano en su mayor parte idiomática, produce una textura adecuada, tanto para el instrumento como para temperamento del compositor. El principio usa acordes mantenidos para lograr el grandioso impacto y crea una atmósfera barroca (similar al acorde mantenido en cada comienzo de las seis secuencias de la Fantasía en sol menor, BWV 542). El material temático tiende a descender. Después de un cierto desarrollo motívico, se introducen los pedales y se trasladan cromáticamente hacia arriba, aumentando la tensión y la creación de la disonancia. La sensación general es más de improvisación como el contrapunto denso se relaja y las notas pedal comienza a ir hacia abajo cromáticamente con pasajes que fluye libremente por las dos manos.

Lento
Vuelve a un estilo similar al del Allegro. Con la diferencia que el pedal tiene mayor protagonismo.

Referencias
 Fantasía in G, BWV 572

Enlaces externos
 Piezas de JS Bach
 Fantasía en sol mayor interpretada por Robert Pecksmith en el órgano Ladegast de Köthen

Composiciones para órgano de Johann Sebastian Bach
Composiciones en sol mayor

Fantasía en sol mayor, BWV 572


Der Österreichische Staatspreis für Schule und Unterricht (vormals Österreichischer Schulpreis) ist eine Auszeichnung, die vom Bundesministerium für Bildung an Schulen mit hervorragender pädagogischer Praxis verliehen wird. Er gehört zur Gruppe der Staatspreise der Republik Österreich.

Preisverleihungen

2009

Die Preisverleihung durch Bildungsministerin Claudia Schmied fand am 22. September 2009 statt. Der Hauptpreis ist mit 10.000 Euro der Sonderpreis mit 5.000 Euro dotiert.
Es sind 158 Bewerbungen aus allen Bundesländern und von sämtlichen Schultypen eingelangt. In einer Vorjurierung wurden in drei Durchgängen durch Vertreter des Unterrichtsministeriums 9 Bewerber nominiert. Eine unabhängige Jury bestehend aus Monika Kircher-Kohl, Bernd Schilcher, Michael Schratz und Peter Härtel bestimmte die Preisträger.

2010

Die Preisverleihung durch Bildungsministerin Claudia Schmied fand am 27. September 2010 statt.

2011

2012

2013

2014

2015

2016

2017

Im Jahr 2017 wurde der Staatspreis für Schule und Unterricht ausgesetzt.

2018

Seit dem Jahr 2018 wird der Österreichische Staatspreis für Schule und Unterricht nicht mehr verliehen.

Weblinks
 Österreichischer Staatspreis für Schule und Unterricht

Einzelnachweise

Schulpreis
Schulwesen (Österreich)
Auszeichnung (Schulwesen)
Erstverleihung 2009

Österreichischer Schulpreis


is a 2001 real-time strategy puzzle video game developed and published by Nintendo for the GameCube. The game was created and produced by Shigeru Miyamoto, and is the first entry in the Pikmin series. The game's story focuses on an alien pilot, Captain Olimar, who crash lands on a mysterious planet and must make use of a native species called "Pikmin" to find his ship's missing parts in order to escape within 30 days. Players take control of Olimar and direct the different varieties of Pikmin to explore the game's various levels, overcoming obstacles and hostile creatures, in order to find and recover the missing ship parts.

The game was a critical and commercial success and spawned a series of sequels, starting with Pikmin 2, which was released in 2004. The game was ported to Wii in 2008 under the title New Play Control! Pikmin, while a high-definition remaster was released for Nintendo Switch in 2023.

Gameplay

The main goal in the game is to retrieve ship parts by using the three varieties of Pikmin available in different combinations. Captain Olimar discovers multi-colored plant-animal hybrids that willingly follow his orders and help him recover the parts. All three of the Pikmin colors that Olimar discovers must be used in order to overcome various obstacles and complete the game. The Pikmin creatures come in three colors: red, yellow and blue. Red Pikmin are the first type found in the game, resistant to fire and the strongest type of Pikmin with respect to combat. Yellow Pikmin can be thrown higher than the other two and can carry explosives called "bomb rocks" . They are utilized in various tasks, including carrying objects and enemies, breaking down walls, and defeating enemies. Blue Pikmin are the only ones that are able to survive in water and throw Pikmin of other colors across it. Objects that can be carried vary between ship parts, enemy carcasses and pellets, which are brought back to a base camp established in the current zone, containing Olimar's ship and apparati representative of each kind of Pikmin called Onions, the latter which can convert carcasses and pellets to Pikmin seeds. Only one hundred Pikmin, whether planted or plucked, can be on the ground at a time.

The time limit is divided into thirty days. With the exception of the first day, which lasts until the player finds the first ship part, all days in the game are about thirteen minutes in length, which can prematurely end at the player's request or if Olimar's health, replenished at his spacecraft, is depleted from attacks by native creatures. The day also ends prematurely if all Pikmin in the zone go extinct, and the next day will begin with one new seed of every discovered kind of Pikmin. By the end of each day, Olimar needs to stop all work and bring as many Pikmin as possible back to the base camp so that they can flee the planet's nocturnal predators in the safety of their Onions, as they also provide Pikmin shelter and transportation between zones; any Pikmin who do not make it back to base are eaten by said predators on each night prior to Olimar's last day on the planet. At such time, Olimar will write a daily update to his ship log, which may be affected by events on that particular day, reflect on his efforts to escape, or provide useful gameplay hints. As more parts are recovered, the ship regains functionality and can bring Olimar to up to four new zones on the planet to find the remaining parts. The game has three different endings, depending on Olimar's progress in collecting ship parts. Collecting all thirty grants the best ending, while collecting at least the twenty-five mandatory parts within the 30-day time limit grants the normal ending. Failing to do so results in Olimar's ship's life support system failing and Olimar dying from oxygen poisoning.

Apart from the main gameplay, Pikmin also contains a Challenge Mode that is unlocked once Olimar gets all three types of Pikmin. Each of the five zones in the main game are available for play. The object of Challenge Mode is to grow the greatest number of Pikmin in one day as is possible.

Plot
While on an intergalactic vacation, Captain Olimar crashes on an uncharted planet when his ship, the S.S. Dolphin, is hit by an asteroid. Upon entering the planet's atmosphere, numerous parts break off of the S.S. Dolphin. Olimar regains consciousness after the crash and realizes that his life support will only function for another 30 days, after which he will succumb to the planet's oxygen (poisonous to his species). He begins his search for the 30 missing ship parts in hopes of returning home before his life support fails.

Immediately after beginning his search, Olimar finds a nearly-extinct plant-like species. He names the species "Pikmin" as they are similar in appearance to the "Pikpik" carrots he is familiar with on his home planet. When the Pikmin demonstrate their worksmanship, Olimar decides to use them for his quest to retrieve the ship parts. Along the way, he discovers other types of Pikmin and is able to increase their numbers by bringing nutrients and the bodies of defeated creatures back to their hive, which Olimar calls an "Onion".

The ending is determined by how many parts Olimar and the Pikmin are able to collect.

 If all ship parts are collected within 30 days, Olimar bids the Pikmin farewell and successfully returns home; the Pikmin, with better survival skills, are able to defend themselves against the planet's other hostile creatures.
 If Olimar does not collect all 30 parts but manages to collect the 25 necessary parts for successful escape, Olimar hastily leaves the planet at the end of the final day and manages to return home.
 If Olimar has not managed to collect the required parts, his launch on the final day fails, and his ship crashes once again, this time, killing him. The Pikmin retrieve Olimar's body and bring it to an Onion, where it is absorbed and converted into a Pikmin sprout with Olimar's head.

Development
Pikmin was developed by Nintendo EAD and directed by Shigefumi Hino and Masamichi Abe (who had directed 1080° Snowboarding) and produced by Shigeru Miyamoto and Hiroyuki Kimura as one of the first GameCube games.

Colin Reed, who had programmed 1080° Snowboarding, programmed Pikmin. The foundation of Pikmin technology is in the animation and agency of a multitude of interacting characters. A technical demonstration called Super Mario 128 was shown at Nintendo Space World 2000, showing the performance of the prototype GameCube hardware by animating up to 128 copies of Mario at once. Miyamoto stated in 2007 that "most of you have already played [Super Mario 128] - but you played it in a game called Pikmin."

The name "Pikmin" derives from the Japanese word used during development to count the small creatures, "ippiki", which became "Piki", then "Picky" and finally "Pikmin".

The development team of Pikmin expressed their initial trouble finding the game's direction. Hino explains:
 The score was composed by Hajime Wakai, who was one of two composers for Star Fox 64.

Pikmin was developed on Microsoft Windows. A Windows version of the game with debugging features is hidden on the GameCube version's disc.

Reception

Upon being revealed at E3 2001, Pikmin garnered positive reception. IGN praised it for its uniqueness and its stunning graphics, with only a few negative points such as a poor camera. It was awarded the title of "Best Puzzle/Trivia/Parlor Game" from the Game Critics Awards, beating out ChuChu Rocket! for the Game Boy Advance. It was also runner-up for "Most Original Game", losing out to Majestic. It was a nominee for GameSpots annual "Best GameCube Game" and, among console games, "Most Innovative" awards. These went respectively to Super Smash Bros. Melee and Grand Theft Auto III.

Since its release for the GameCube, Pikmin has received positive reception. It holds an average score of 89/100 from Metacritic. It was given the award for interactivity from the British Academy of Film and Television Arts. Pikmin has received significant praise for its graphics, in particular the design of the surrounding environment. Gaming Age editor Craig Majaski described Pikmin as both stunning and having a detailed environment. Brian McTaggart of the Houston Chronicle praised it for its graphics, gameplay, and originality, but criticized it for being short. As of March 31, 2002, Pikmin has sold over one million copies.

Chris Slate reviewed the GameCube version of the game for Next Generation, rating it four stars out of five, and stated that "A charming, addictive game that backs up Nintendo's promise to innovate on GameCube. If you like puzzles, then get your thinking cap on and put those Pikmin to work."

During the 5th Annual Interactive Achievement Awards, the Academy of Interactive Arts & Sciences awarded Pikmin for the "Innovation in Console Gaming" award, as well as receiving nominations for "Console Game of the Year" and "Outstanding Achievement in Game Design".

Re-releases
The Wii re-release of Pikmin was not as well-received as the GameCube version, though it still had mostly positive reception; it holds an average score of 77/100 from Metacritic.

In his review of the Nintendo Switch version, PJ O'Reilly of Nintendo Life described the  remaster as "bare-bones". He compared it to Super Mario 3D All-Stars, where many of the graphical updates consist of upscaling as opposed to a more detailed reworking of the game's textures. He nonetheless praised the core game, calling it a "must-play" and giving the remaster a score of 8/10.

Sales
In its first week, Pikmin sold more than 101,000 copies. However, sales fell to only between 10,000 and 15,000 copies in the weeks following. Following the release of "Ai no Uta" by Strawberry Flower, an image song related to Pikmin, its sales recovered slightly to about 22,000 copies in a week. The song appeared in the Japanese commercials for the game, but soon became an unexpected hit song, eventually eclipsing Pikmins sales. In the weeks of December 24, 2001 and January 6, 2002, Pikmin sold approximately 53,000 copies and 102,000 copies respectively. To date, Pikmin has sold at least 1.19 million copies worldwide; 680,000 in the United States and 507,011 in Japan. By January 3, 2010, the Wii version of Pikmin had sold 169,036 copies in Japan. Since its release, Pikmin has developed a vocal and devoted fanbase.

Re-releases
Pikmin and its sequel Pikmin 2 are part of the New Play Control series, a selection of GameCube video game remakes with additional support for features of the Wii. It was released on December 25, 2008 in Japan, February 6, 2009 in Europe and March 9, 2009 in North America (original version only). New Play Control! Pikmin uses the Wii Remote, and requires the player to point and click on the screen to do various tasks instead of manually moving a cursor with a control stick. It was also announced that the game saves day-by-day records of the player's playthrough, allowing the player to restart from any recorded day of their choice. In an interview, director Shigefumi Hino stated that besides adding motion controls, they wanted to include the ability to go back to saves they have made in the past, allowing players to replay all 30 days one by one in order to improve. HD remasters of Pikmin and Pikmin 2 for Nintendo Switch were announced and released digitally on June 21, 2023 and was released physically on September 22, 2023.

Notes

References

External links

 Pikmin on play.nintendo.com

New Play Control! games
2001 video games
GameCube games
Cancelled Nintendo 64 games
Pikmin
Wii games
Wii games re-released on the Nintendo eShop
Nintendo Switch games
Real-time strategy video games
Video games developed in Japan
Video games set on fictional planets
Works about vacationing
Single-player video games
Video games produced by Shigeru Miyamoto

Pikmin (video game)


La bandera de Montelíbano es el símbolo principal de la ciudad de Montelíbano en Colombia.

El Concejo municipal de Montelíbano, mediante acuerdo 018 del 30 de agosto de 2008, estableció que la bandera de Montelíbano está formada por tres franjas horizontales:
 la franja superior es de color verde porque representa la riqueza vegetal del valle del río San Jorge;
 la franja central es de color blanco, símbolo de la paz;
 la franja inferior es de color gris, representando la riqueza minera del territorio, especialmente el ferroníquel.

Referencias

Montelíbano
Montelíbano

Bandera de Montelíbano


Þjóðadeildin (The UEFA Nations League) er keppni í evrópskri knattspyrnu sem fer fram milli A-landsliða karla.

Deildin hófst árið 2018 og var henni ætlað að koma að mestu í stað vináttulandsleikja. Deildin skiptist í undirdeildir og spila sigurvegarar úr deild A í lokakeppni. 4 lið geta unnið sæti á evrópumótinu í knattspyrnu, EM í gegnum útsláttarkeppni.

Skipulag
55 lið keppa í 4 deildum eftir styrkleikaflokkum:

12 í A-deild, 12 í B-deild, 15 í C deild og 16 í D deild. Lið geta fallið um deild og farið upp um deild.

Deildin fer fram frá september til nóvember og í júní. Meistarar eru krýndir annað hvert ár.

Gagnrýni
Kevin De Bruyne gerði lítið úr mikilvægi leikjanna og kallaði Þjóðadeildina upphafna vináttulandsleiki og var óánægður með fylgjandi álag í framhaldi af deildakeppni.

Ísland
Íslenska karlalandsliðið í knattspyrnu hóf fyrstu 2 keppnirnar í A-deild en féll niður í B-deild haustið 2020.

Meistarar
2019: Portúgal
2021: Frakkland
2023: Spánn

Tilvísanir
Knattspyrnumót og -keppnir karlalandsliða
Stofnað 2018

Þjóðadeild UEFA


An Carex gynandra in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ludwig David von Schweinitz. An Carex gynandra in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex gynandra


Miroslav Filipović (Ordensname von Juni 1932 bis Juli 1942: Tomislav; Pseudonym ab Juni 1942: Miroslav Majstorović; * 5. Juni 1915 in Jajce, Österreich-Ungarn; † 1946 in Zagreb, Jugoslawien) war ein Ordenspriester der Franziskaner (OFM), späterer Kriegsverbrecher und Kollaborateur mit dem nationalsozialistischen Deutschland. Während des Zweiten Weltkrieges beteiligte er sich im "Unabhängigen Staat Kroatien" als Militärgeistlicher der Ustascha an Massakern an Serben, Juden und Roma. Nach seinem Ausschluss aus dem Franziskanerorden war er vorübergehend Kommandant des KZ Jasenovac und des KZ Stara Gradiška. Nach dem Kriegsende wurde Filipović wegen Kriegsverbrechen angeklagt und gehängt.

Leben
Filipović wurde am 5. Juni 1915 als Sohn von Ante und Marica Filipović (geborene Radulović) in Jajce geboren. Er schloss das Franziskaner-Gymnasium in Visoko ab und begann im Juni 1932 in Livno sein Noviziat in der Bosnischen Provinz des Franziskanerordens. Bei seiner Einkleidung nahm er den Ordensnamen Tomislav an. 1933 legte er das Ordensgelübde ab und begann sein Philosophie- und Theologiestudium in Sarajevo. 1939 wurde er zum Priester geweiht und beendete sein Studium in Kraljeva Sutjeska. Mitte 1940 ging er als Priester in das Franziskaner-Kloster von Petrićevac, einem Stadtteil von Banja Luka.

Nach dem Balkanfeldzug der deutschen Wehrmacht und der Errichtung des "Unabhängigen Staates Kroatien", eines Vasallenstaats des nationalsozialistischen Deutschlands, im Jahr 1941 trat Filipović im Januar 1942 der Ustascha bei. Er betätigte sich bis Juni 1942 in Banja Luka als Militärgeistlicher des 2. Poglavnik-Leibwache-Bataillons (Poglavnikova tjelesna bojna – PTB), einer Ustascha-Elitetruppe. Nachdem diese Einheit drei serbische Ortschaften überfallen und dabei ca. 2.730 Serben ermordet hatte, allein über 2.300 Serben (darunter Frauen und Kinder) beim Massaker von Banja Luka, wurde Filipović am 28. April 1942, nach einer vorläufigen Suspendierung, aus dem Franziskanerorden ausgeschlossen. Aufgrund des Massakers wurde er von einem deutschen Kriegsgericht wegen "übertriebener Verbrechen, die den Aufstand auslösten" angeklagt. Der Ustascha-Kontrolldienst ordnete am 1. März 1942 die Verhaftung Filipovićs an. Er wurde als vorrangiger Anstifter der Massaker beschuldigt und verbrachte 105 Tage im Gefängnis. Vjekoslav Luburić erreichte seine Freilassung und ernannte ihn im Juni 1942 unter dem Pseudonym Miroslav Majstorović zum Kommandanten des KZ Jasenovac, wo er bis Oktober 1942 blieb. Als Kommandant war er, auch nach eigener Aussage, für den Tod von bis zu 40.000 Menschen verantwortlich. Er gestand, über 100 Personen persönlich umgebracht zu haben. Am 22. Oktober 1942 übernahm er die Kontrolle über das KZ Stara Gradiška. In beiden Lagern ermordete er nach Aussagen von Überlebenden Gefangene – Männer, Frauen wie auch Kinder – auf sadistische und brutale Weise durch Hämmer, Messer oder Schusswaffen. Nach dem Krieg wurde Filipović von den Behörden des kommunistischen Jugoslawien in Zagreb angeklagt "in Bosnien an verschiedenen sogenannten Säuberungen teilgenommen" zu haben. Am 29. Juni 1945 wurde er zum Tode durch Hängen verurteilt.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Filipovic
Personal im KZ Jasenovac
Militärperson (Unabhängiger Staat Kroatien)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Hingerichtete Person (Jugoslawien)
Kroatische Kriegsverbrechen im Zweiten Weltkrieg
Religion (Jugoslawien)
Jugoslawe
Geboren 1915
Gestorben 1946
Mann

Miroslav Filipović


La estación de Breteuil-Embranchement es una estación ferroviaria francesa, de la línea férrea París-Lille, situada en la comuna de Bacouël, en el departamento de Oise. Por ella transitan únicamente trenes regionales que unen París y Amiens.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 94,852 de la línea férrea París-Lille. Dispone de un corto ramal que la une con Breteuil-Ville, una estación usada únicamente para el tráfico de mercancías.

Historia
Fue inaugurada en 1846 por parte de la Compañía de ferrocarriles del Norte. En 1937, la estación pasó a ser explotada por la SNCF.

La estación
Esta estación se compone de dos andenes, uno lateral y otro central al que acceden 3 vías. Cuenta, además con varias vías de servicio. Los cambios de andenes se realizan gracias a un paso subterráneo. El edificio de viajeros abre únicamente de lunes a viernes. Dispone de taquillas y de máquinas expendedoras de billetes.

Servicios ferroviarios

Regionales
 Línea Amiens - París

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en 1846
Estaciones de la línea París-Norte a Lille
Estaciones de ferrocarril del departamento de Oise

Estación de Breteuil-Embranchement


Pax Romana (na latinskom Rimski mir) razdoblje je u povijesti rimske države, to jest Rimskog Carstva karakteristično po izostanku većih oružanih sukoba.

To razdoblje trajalo je od 1. stoljeća prije Krista, to jest 70. godine prije Krista, a završilo je u 2. stoljeću, to jest 180. godine poslije Krista. Takve su okolnosti stvorile uvjete za do tada nezabilježen razvoj prometnih veza na Mediteranu i u Južnoj Europi, a s tim i procvat ekonomije te širenje rimske, to jest antičke kulture koja je upravo u doba Pax Romane doživjela svoj tehnološki vrhunac.

Stari Rim

Pax Romana


Agave ovatifolia ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Agaven (Agave). Ein englischer Trivialname ist "Whale´s Tongue Agave".

Beschreibung
Agave ovatifolia wächst solitär mit einer Wuchshöhe von 60 bis 90 cm und ist 80 bis 120 cm breit. Die bläulichen bis grauen, variabel angeordneten, steifen, kräftigen, breiten elliptischen bis ovalförmigen Blätter sind 35 bis 4 cm lang, 20 bis 24 cm breit. Die Blattränder sind unregelmäßig gezahnt. Der dunkelgraue bis schwarze variable spitze bis abgestumpfte Enddorn wird 2 bis 3 cm lang.

Der rispige, gerade bis etwas gebogene Blütenstand wird 3,5 bis 4 m hoch. Die grünen bis gelbfarbenen, zahlreichen Blüten erscheinen in der Mitte bis zur oberen Hälfte des Blütenstandes am Ende der locker angeordneten, variablen Verzweigungen und sind 65 bis 75 mm lang. Die Blütenröhre ist 15 bis 20 mm lang.

Die länglichen dreikammerigen Kapselfrüchte sind 50 bis 60 mm lang und 15 bis 20 mm breit. Die glänzenden, schwarzen mondförmigen Samen sind 5 bis 6 mm lang und 3 bis 4 mm breit.

Systematik und Verbreitung
Agave ovatifolium wächst endemisch in Mexiko in den Bundesstaaten Nuevo León in Kalkboden, an steinigen, Hängen, in Wald- und Grasland in 1100 bis 1300 m Höhe. Sie ist vergesellschaftet mit Agave asperrima, Yucca rostrata, Dasylirion-Arten, Ferocactus hamatacanthus und weiteren Kakteen- und Sukkulentenarten.

Die Erstbeschreibung durch Gregory Dirk Starr und José Angel Villarreal-Quintanilla ist 2002 veröffentlicht worden.

Agave ovatifolia ist ein Vertreter der Gruppe Parryanae und wächst endemisch in der Sierra de Lampazos in Nord Nuevo Leon in Mexiko. Pflanzen wurden zuerst von Nickels (1870) gefunden und unter dem Namen "Agave Noah" bekannt. William Trelease stufte diese nicht gültig beschriebene Art 1911 als ein Synonym von Agave wislizenii ein. Charakteristisch sind die kompakten, mehr offenen Rosetten mit den bläulichen bis grauen, variabel angeordneten, steifen, kräftigen, breiten elliptischen bis ovalförmigen Blätter. Die Blattränder sind unregelmäßig gezahnt. Der dunkelgraue bis schwarze spitze bis abgestumpfte Enddorn wird 2 bis 3 cm lang.

Agave ovatifolia ist nahe verwandt mit Agave havardiana und Agave parasana, den weiteren Vertretern der Parryanae-Gruppe, gleichwohl sind die Unterschiede in Größe, Blatt- und Blütenstruktur erkennbar.

Agave ovatifolia kann bei trockenem Stand kurze Frostperioden bis knapp unter −10 °C überstehen.

Literatur
 Howard Scott Gentry: The case of Agave scabra and Agave wislizenii. In: Cactus and Succulent Journal. Band 47, Los Angeles 1975, S. 102–104.
 Howard Scott Gentry: Agaves of Continental North America. University of Arizona Press, Tucson 1982.
 William Trelease: Revision of the Agaves of the Group Applanatae. In: Missouri Botanical Garden. Twenty-second Annual report. Band 22, St. Louis 1911 (publiziert am 14. Februar 1912), S. 85–97 (online).
 B. Ullrich: On the history of Agave asperrima and Agave scabra (Agavaceae) as well as some taxa of the Parryanae. In: Sida. Band 15, 1992, S. 241–262.
 G. Starr: Agave ovatifolia. The Whole´s Tongue Agave. in: Cactus and Succulent Journal. Band 76, Nr. 6, Los Angeles 2004,  S. 303–307.
 J. Etter, M. Kristen: Agave ovatifolia in Sierra de Lampazos. In: Cactus & Co. Band 13, Nr. 3, 2009, S. 5–19.

Einzelnachweise

Agaven
ovatifolia

Agave ovatifolia


An Lagenandra praetermissa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni De Wit. An Lagenandra praetermissa in nahilalakip ha genus nga Lagenandra, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lagenandra

Lagenandra praetermissa


An Carex transandina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gerald A. Wheeler. An Carex transandina in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex transandina


Kasımlı, Silvan - Diyarbakır ili Silvan ilçesine bağlı mahalle
 Kasımlı, Baykan - Siirt ili Baykan ilçesine bağlı köy
 Kasımlı, Şirvan - Siirt ili Şirvan ilçesine bağlı köy
 Kasımlı, Alaplı - Zonguldak ili Alaplı ilçesine bağlı köy
 Kasımlı, Masallı - Masallı Rayonuna bağlı köy

Kasımlı


Unter dem Namen Bower Award vergibt das Franklin Institute zwei Preise:

 Bower Award and Prize for Achievement in Science für wissenschaftliche Leistungen
 Bower Award for Business Leadership für Wirtschaftsleistungen

Bower Award


O computador de placa única reforçado por radiação RAD6000, baseado na CPU IBM RISC Single Chip, foi fabricado pela IBM Federal Systems. A IBM Federal Systems foi vendida para a Loral e, por meio de aquisição, acabou com a Lockheed Martin e atualmente faz parte da BAE Systems Electronic Systems. O RAD6000 é conhecido principalmente como o computador de bordo de várias naves espaciais da NASA.

Referências
IBM

IBM RAD6000


An Pseudolaelia canaanensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Augusto Ruschi, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Fábio de Barros. An Pseudolaelia canaanensis in nahilalakip ha genus nga Pseudolaelia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseudolaelia

Pseudolaelia canaanensis


Sebastian Prödl (n. 21 iunie 1987) este un fotbalist austriac, care evoluează pe postul de fundaș la clubul Watford FC din Premier League și la echipa națională de fotbal a Austriei. Își reprezintă țara la nivel internațional începând cu anul 2007.

Goluri internaționale

Viața personală
Verișoara lui Prödl, Viktoria Schnaderbeck, de asemenea este fotbalistă și evoluează pentru clubul Bayern München (f).

Referințe

Legături externe
Sebastian Prödl  at werder.de

Nașteri în 1987
Austrieci în viață
Fotbaliști austrieci
Fotbaliști internaționali austrieci
Fotbaliști ai Premier League
Fotbaliști ai cluburilor din Anglia
Fotbaliști ai cluburilor din Austria
Fotbaliști ai cluburilor din Germania
Oameni din Graz

Sebastian Prödl


إبراهيم سعيد لاعب كرة قدم مصري، التحق بالنادي الأهلي سنة 2000 التحق بنادي إيفرتون في سنة 2003 لكنه لم يلعب أي مباراة ضمن البطولات فرجع بعد مدة قصيرة إلى مصر.
حصل إبراهيم سعيد على لقب أفضل لاعب مصري مرتين ولقب أفضل مدافع افريقى مرتين ويعتبر أول لاعب مصري يحترف في الدورى الانجليزى.

ألتحق بمنتخب مصر وقام بتحقيق كأس الأمم الأفريقية مع زملائه عام 2006 و2008.

في 2004 انتقل إبراهيم سعيد إلى النادي التركي أنقرة غوجو.
انضم للنادى الإسماعيلى المصري في عام 2008 وأصبح همه الأول هو الحصول على بطولة مع نادي الإسماعيلي.

في 2009 انضم إبراهيم سعيد لفريق أهلى طرابلس الليبي.
وفي عام 2010 - 2011 انتقل إلى نادى الاتحاد السكندري وبعد شد وجذب قام بفسخ تعاقده مع الاتحاد السكندري. وفي عام 2013 بعد ابتعاد عن الملاعب ينتقل إبراهيم سعيد للعب ضمن صفوف أحد الأندية السويدية.

مسيرته الكروية
لعب إبراهيم سعيد خلال مسيرته الاحترافية مع 8 أندية في خمسة عشر موسمًا وسجل خلالها 24 هدفًا ضمن 151 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض إبراهيم سعيد مسيرته مع النادي الأهلي في موسم 1998–99 ليلعب معه ستة مواسم، مشاركًا في 76 مباراة سجل خلالها 18 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي الزمالك في موسم 2004–05 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، حيث شارك في 27 مباراة سجل خلالها 4 أهداف. لينتقل بعدها إلى نادي تشايكور ريزه سبور في موسم 2006–07 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 15 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. ثم انتقل إلى نادي أنقرة غوجو في موسم 2007–08 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 9 مباريات ولم يسجل أي هدف. هذا وانتقل لاحقًا إلى النادي الإسماعيلي في موسم 2008–09 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 9 مباريات سجل خلالها هدفًا واحدًا. ثم انتقل بعدها إلى النادي الأهلي في موسم 2009–10 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 12 مباراة ولم يسجل أي هدف. ليعود وينتقل من جديد، لكن هذه المرة إلى نادي الاتحاد السكندري في موسم 2010–11 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 3 مباريات ولم يسجل أي هدف أيضًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ليبيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مصريون
لاعبو كرة قدم رجالية مصريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون مصريون مغتربون في تركيا
رياضيون مصريون مغتربون في ليبيا
رياضيون من الإسكندرية
لاعبو الاتحاد السكندري
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري المصري الممتاز
لاعبو النادي الأهلي (مصر)
لاعبو النادي الإسماعيلي
لاعبو أنقرة سبور
لاعبو إيفرتون
لاعبو تشايكور ريزا سبور
لاعبو دوري الدرجة الأولى الليبي
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2000
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2002
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2006
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2008
لاعبو كرة قدم مصريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في ليبيا
لاعبو كرة قدم مغتربون مصريون
لاعبو كرة قدم من محافظة الإسكندرية
لاعبو منتخب مصر لكرة القدم
لاعبو نادي أهلي طرابلس
لاعبو نادي الزمالك
مدربون نادي فيتوريا سيتوبال
مواليد 1399 هـ
مواليد 1979
مواليد 1984
لاعبو كرة قدم من الإسكندرية

إبراهيم سعيد


الدبلوماسية العامة في إسرائيل أو هَسْبَرَة أو هاسبارا ( «الشرح والتفسير») يشير إلى جهود العلاقات العامة لنشر المعلومات الإيجابية في الخارج أو الدعاية عن دولة إسرائيل وأفعالها.

هاسبارا هي كلمة عبرية تعني «الشرح» أو «التوضيح» وفي الحقيقة يستخدم من قبل الحكومة الإسرائيلية ومؤيديها لوصف المجهودات التي تقوم بها دولة إسرائيل وأنصارها لتوضيح وجهة نظر الحكومة الإسرائيلية وتعزيز إسرائيل في مواجهة الصحافة السلبية ومواجهة ما تعتبره نزع الشرعية عن إسرائيل في جميع أنحاء العالم ولشرح سياساتها وتبرير أفعالها والدعاية لإسرائيل على وجه العموم. هسبارا يعني «تفسير»، وأيضا كناية عن الدعاية أو البروباغاندا.

مصادر

التلاعب والدعاية على الإنترنت
تصيد بالإنترنت
دعائية حسب الاهتمام
دعائية حسب الموضوع
دعائية في الولايات المتحدة
دعائية في إسرائيل
علاقات إسرائيل الخارجية
علاقات عامة
مصطلحات سياسية
نشاطية

الدبلوماسية العامة في إسرائيل


An Syngonanthus weddellii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harold Norman Moldenke. An Syngonanthus weddellii in nahilalakip ha genus nga Syngonanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. w. gracilis
 S. w. weddellii

Mga kasarigan

Syngonanthus

Syngonanthus weddellii