In Aztec mythology, the  ( or : the "Four Hundred Mimixcoa", Cloud Serpents) are the gods of the northern stars. They are sons of Camaxtle-Mixcoatl with the Earth Goddess (Tlaltecuhtli or Coatlicue), according to the Codex Ramírez, or Tonatiuh (the Fifth Sun) with Chalchiuhtlicue, the goddess of the seas.

According to the Manuscript of 1558, section 6, these 400 'Cloud-Serpents' were divinely slain [transformed into stars] in this wise; of their five protagonists:
  ('Eagle's Twin') "hid inside a tree";
  ('Cloud Serpent') "hid within the earth";
  ('Hawk Mountain') "hid within a hill";
  ('River Lord') "hid in the water";
 their sister, , "hid in the ball-court."

From this ambuscade, these 5 slew the 400.

In Ce Tecpatl, after the Creation of the Fifth Sun in Teotihuacan, Camaxtle-Mixcoatl, one of the four gods, ascended to the Eighth Heaven and created four men and one woman to feed the Sun, but barely formed, they fell into the water, they returned to the sky and there was no war; frustrated by this attempt, Camaxtle struck a cane on a rock, and at the blow, 400 Chichimecs Mimixcoa sprouted that populated the earth before the Aztecs. Camaxtle was able to do penance on the rock, drawing blood with maguey spikes, tongue and ears, and prayed to the gods that the four men and one woman created in the eighth heaven would come down to kill the barbarians to feed to the Sun.

The four men and one woman created in the Eighth Heaven are the five Mimixcoa who would later sacrifice the 400 Mimixcoa called Chichimecs or Otomies.

In Ce Tecpatl, the Mimixcoa were born, their mother Iztac-Chalchiuhtlicue went into a cave (Chicomoztoc or Tlalocan) and gave birth to five other Mimixcoa called Cuauhtlicoauh, Mixcoatl, Cuitlachcihuatl, Tlotepe and Apantecuhtli. After spending four days in the water, the five Mimixcoa were suckled by Mecitli, who, by the text, identifies with the Earth Goddess (Tlaltecuhtli or Coatlicue), and, immediately, the Sun ordered the 400 Mimixcoa; the Sun, Tonatiuh, gives them arrows and says "Here it is with what they will serve me to drink, with what they will feed, and a shield, and the precious arrows cast in quetzal  feathers, in heron-rowing feathers, in  feathers of zacuam, in tlauhquechol  feathers, and in xiuhtototl  feathers; and also, she, the Earth (Tlaltecuhtli or Coatlicue), who is your mother", but the Centzon Mimixcoa did not do their duty; instead, they get drunk on tzihuactli wine - a small maguey and have sex with women, and immediately, the Sun also orders the five who were born last, immediately gives them the maguey arrow and gives them the divine shield. The five Mimixcoa climb a mesquite tree where the 400 discover them, and they exclaim: "Who are these who are such as us?", and then the five hide in specific places: Cuauhtlicoauh takes shelter in a tree, Mixcoatl on the ground, Tlotepe in the mount, Apantecuhtli in the water, and Cuitlachcihuatl in a court of the Tlachtli ball-court. Finally, the Centzon Mimixcoa are defeated by his five younger brothers, who served the Sun, Tonatiuh, and gave him a drink.

The Aztec gods of the southern stars are the , according to the Florentine Codex.

References

Aztec gods
Stellar gods
Aztec mythology and religion
Mesoamerican mythology and religion

Centzonmīmixcōa


An Pitcairnia rundelliana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Randall Grant. An Pitcairnia rundelliana in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia rundelliana


TreadMarks is a distributed shared memory system created at Rice University in the 1990s.

References

External links
 TreadMarks official site

Distributed computing architecture

TreadMarks


Island deltog første gang i olympiske lege under Sommer-OL 1912 i Stockholm, men deltog ikke igen før under Sommer-OL 1936 i Berlin og har siden deltaget i samtlige efterfølgende sommerlege. Island deltog første gang i vinterlege under Vinter-OL 1948 i St. Moritz, og har siden deltaget i alle vinterlege undtaget Vinter-OL 1972 i Sapporo.

Medaljeoversigt

Medaljevindere

Eksterne henvisninger
 Islands OL-statistik  på Sports-reference.com

OL

Island ved OL


Thomas Edward Wright (born August 7, 1955) was a  Democratic member of the North Carolina House of Representatives who represented the state's eighteenth district, including constituents in New Hanover and Pender counties, from 1992 to 2008.  An EMS instructor from Wilmington, North Carolina, Wright was serving his eighth term in the House when he was expelled from that chamber in 2008. A jury subsequently convicted him of corruption and embezzlement, sending him to jail for a 6-8 year term.

In 2007, the North Carolina State Board of Elections launched an investigation of Wright's campaign finances. The board recommended that Wright be prosecuted. Information revealed in the board's hearings led to calls for Wright to resign.

Charges
Wright was then indicted by a Wake County grand jury "on five charges of obtaining property by false pretenses and one charge of obstruction of justice" on December 10, 2007.

A House committee unanimously found probable cause to proceed on eight counts of misconduct in 2008. Acting on that committee's final recommendations, the full House voted 109–5 to expel Wright on March 20, 2008. He was the first member of the House expelled since Josiah Turner in 1880.

Verdict
A few weeks later, a jury found him guilty and he was sentenced to 6–8 years imprisonment.  Wright had filed in the Democratic primary for his old seat, but was removed from the ballot as a result of his conviction; the Constitution of North Carolina, like those of most other states, does not allow convicted felons to hold office. He was released on May 27, 2014 after six years in prison.

References

External links
General Assembly page, with contact information, bill sponsorship and committee record
News & Observer profile page

|-

1955 births
Living people
21st-century American politicians
Democratic Party members of the North Carolina House of Representatives
North Carolina politicians convicted of crimes
Expelled members of the North Carolina General Assembly

Thomas E. Wright


Springwater puede hacer referencia a las siguientes localidades de Estados Unidos:

Springwater, pueblo del Estado de Nueva York;
Springwater, pueblo del Estado de Wisconsin;
Municipio de Springwater, en el Estado de Minnesota;

Springwater


Redstone may refer to:

Military
 Redstone Arsenal, Alabama, a U.S. Army base
 Redstone (rocket family), a U.S. missile and support system, named for the Arsenal
 PGM-11 Redstone, U.S. missile and carrier rocket, namesake of the family
 USNS Redstone (T-AGM-20), a tracking/communications ship supporting the Apollo program]
 Redstone Old Fort, an 18th-century military post in western Pennsylvania

Places and structures
 Redstone, Colorado
 Redstone Old Fort, a fort
 Redstone, New Hampshire, site of abandoned "red granite" quarry
 Redstone Building, San Francisco, California
 Redstone (Dubuque, Iowa), a historic home
 Redstone Creek (Pennsylvania), a historic creek in the U.S. state of Pennsylvania
 Brownsville, Pennsylvania, known as "Redstone" when it was a notable 18th-century frontier town
 Redstone Township, Fayette County, Pennsylvania
 Redstone (Burlington, Vermont), a historic estate
 Redstone, British Columbia, a settlement in the Chilcotin District of British Columbia, Canada
 Redstone Flat Indian Reserve No. 1, an Indian Reserve near Redstone, British Columbia
 Redstone Flat Indian Reserve No. 1A, an Indian Reserve near Redstone, British Columbia
 Redstone Cemetery Indian Reserve No. 1B, an Indian Reserve near Redstone, British Columbia
 Redstone, Telopea, a heritage-listed house at 34 Adderton Road, Telopea, New South Wales
 Presbytery of Redstone
 Redstone, Calgary, a neighbourhood in the northeast quadrant of Calgary, Alberta, Canada

People
 Brent Redstone (b. c. 1951), American heir and businessman
 Michael Redstone (1902–1987), American businessman
 Peter William Redstone (1936–2016), English harpsichord maker
 Shari Redstone (b. 1954), American heiress, businesswoman, and philanthropist
 Sumner Redstone (1923–2020), American media magnate
 Willy Redstone orig. Rottenstein (1883–1949), French composer in England and Australia
 Jeff Locke (baseball) (b. 1987), American professional baseball pitcher nicknamed "The Redstone Rocket"

Literature and media
 Redstone (comics), a Marvel Comics super villain
 Redstone (Watership Down), a warren in the animated television series Watership Down
 Redstone Science Fiction, an online science fiction magazine

Gaming
 Redstone, a fictional mineral in the video game Minecraft
 Redstone, a fictional mineral in the video game Savage: The Battle for Newerth
 Redstone, a fictional mineral classification in the video game Final Fantasy XV

Computing
 Redstone, the codename of the versions of Windows 10 released from 2016 to 2018

Redstone


Büsching ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, nordöstlich des Kraters Maurolycus und von dem etwa gleich großen Buch.
Der Krater ist stark erodiert, das Innere weitgehend eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Geographen Anton Friedrich Büsching offiziell benannt.

Weblinks

 Büsching auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Büsching (Mondkrater)


Langfætlur (Opiliones) eru ættbálkur áttfættla sem finnast í öllum heimsálfum nema Suðurskautslandinu. Staðfestar eru yfir 6.600 tegundir en þær gætu verið nálægt 10.000. Þeim skyldastir eru mítlar meðal áttfætla en langfætlum er stundum ruglað við köngulær. Bolur þeirra er ekki eins tvískiptur og hjá köngulóm og þær hafa par augna meðan köngulær hafa 3-4 pör. Langfætlur hafa ekki silkikirtla, spinna ekki þræði og vef og hafa ekki eiturkirtla. Fjórar tegundir þekkjast á Íslandi og er langleggur þekktust.

Langfætlur éta ýmislegt og er það misjafnt eftir tegundum. Sumar ráðast á lítil skordýr, sumar éta plöntur og sveppi og aðrar lifa á hræjum. Flestar eru virkar á nóttunni.

Tenglar
Náttúrufræðistofnun - Langfætlur

Áttfætlur
Langfætlur

Langfætlur


Beach Boy er en dansk kortfilm fra 2010 instrueret af Robin Färdig.

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2010

Beach Boy


Manipülasyon, başkalarını kendi yararı için kullanmak, kontrol etmek veya başka bir şekilde etkilemek için tasarlanmış davranış.

Manipülasyon, diğerlerine karşı kendi çıkarlarının gözetilmesi dolayısıyla genellikle dürüst olmayan bir sosyal etki biçimi olarak kabul edilir. Manipülatif eğilimler, borderline kişilik bozukluğu, narsisistik kişilik bozukluğu veya antisosyal kişilik bozukluğu gibi kişilik bozukluklarından kaynaklanabilir.

Manipülasyon, etki ve iknadan farklıdır. Etkileme genellikle, etkilenenlerin onu kabul etme veya reddetme hakkına saygı duyduğu ve gereğinden fazla zorlayıcı olarak görülmediği için zararsız olarak algılanır. İkna, genellikle belirli bir hedef bağlamında, başkalarını istenen bir eyleme yönlendirme yeteneğidir. İknada genellikle kişinin inançları, dini, motivasyonları veya davranışları etkilenilmeye çalışılır. Olumsuz kabul edilen manipülasyonun aksine etki ve ikna, ne olumlu ne de olumsuzdur.

Harriet B. Braiker, manipülatörlerin kurbanlarını kontrol etme yollarını şu şekilde belirlemiştir: övgü, yüzeysel çekicilik, yüzeysel sempati (timsah gözyaşları), aşırı özür dileme, para, onay, hediyeler, ilgi, zoraki gülme veya gülümseme gibi yüz ifadeleri ve toplum tarafından tanınma gibi olumlu pekiştirme.

Manipülatörler aynı zamanda kurbanlarındaki "memnun etme hastalığı", başkalarının onay ve kabulünü kazanma bağımlılığı, emotofobi (olumsuz duygu korkusu), yumuşak kişisel sınırlara sahip bulanık bir kimlik duygusu, düşük özgüven ve dış kontrol odağı gibi psikolojik zayıflıkları da istismar edebilirler. Ayrıca manipülatörler, mağduru kötülemek ve yanlış bir şekilde belirli bir şekilde muamele görmeyi hak etmekle suçlamak gibi taktikler kullanabilir.

Manipülatörlerin özellikleri

Manipülasyonun motivasyonu, kişinin kendisine ya da başkalarına hizmet etmesi amaçlı olabilir. Antisosyal manipülasyon ise kişinin kendi yararına, diğerlerini umursamama pahasına hizmet eder.

Duygusal manipülasyonun yordayıcıları üzerine yapılan araştırmalar, duygusal manipülasyonun arkasındaki mekanizmaların cinsiyete göre farklılık gösterdiğini göstermektedir:

"Erkekler için; yüksek düzeyde duygusal zekâ, sosyal bilgi işleme, dolaylı saldırganlık ve kendi yararına hizmet eden bilişsel çarpıtmalar gibi özellikler duygusal manipülasyonu önemli ölçüde öngördü".

"Kadınlar için; daha genç olmak, yüksek duygusal zekâ seviyeleri, dolaylı saldırganlık, birincil psikopatik özellikler ve daha düşük sosyal farkındalık seviyeleri gibi özellikler duygusal manipülasyonu önemli ölçüde öngördü. Ancak, kadınlar için duygusal zekâ bir baskılayıcı olarak hareket etti".

Manipülasyon teknikleri
Sosyal psikologların üzerinde çalıştıkları manipülasyon tekniklerinden bazıları şunlardır:

 Kapıya Ayak Koyma Tekniği ("Foot in the Door"; Freedman ve Frazer, 1966)
 Gitgide Artan Ricalar Tekniği ("Low Ball Technique"; Cialdini, 1978)
 Yüzüne Kapıyı Çarpma Tekniği ("Door in the Face"; Cialdini, 1975)
 Açık ve zımni tarzlar
 Klasik ve yeni tarzlar

Ayrıca bakınız
 Davranış değiştirme
 Endoktrinasyon
 İşe alım
 Kültürleşme
 Zihin kontrolü
 Gaslighting
 Psikolojik savaş
 Reklam
 Şantaj
 Toplum mühendisliği
 Yalan

Kaynakça

Psikolojik manipülasyon


26397 Carolynsinow este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
26397 Carolynsinow este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 26001-27000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

26397 Carolynsinow


بريشوف مدينة في شرق سلوفاكيا ومركز أقليم بريشوف.
تعتبر مدينة بريشوف ثالث أكبر مدينة في سلوفاكيا ويبلغ عدد سكان المدينة 91,000 نسمة تقريباً

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لبريشوف:

توأمة
لبريشوف اتفاقيات توأمة مع كل من:

 براغ
 غابروفو (2004 - )
 نوفي سونتس
 نيرغهازا (1975 - )
 موكاجيفا
 رمشايد
 كيراتسيني
 لا كورنوف
 بروغيريو
 ريشون لتسيون
 بيتسبرغ

أعلام

 فيليام ماكو
 مارتن باران
 ثيودور فوكس
 كايلا كول
 ماريك شبيلار
 لاديسلاف بافلوفيتش
 رودلف هورفاث

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمدينة بريشوف
 الموقع الرسمي للنقل والمواصلات العامة

بريشوف
أعمال تجارية
مدن سلوفاكيا

بريشوف


Bruce Herbelin-Earle est un acteur et mannequin franco-anglais né le  à East Grinstead dans le Sussex de l'Ouest en Angleterre. Il est principalement connu pour avoir joué dans la série télévisée dramatique Zoe et Raven disponible depuis 2017 sur la plateforme Netflix, où il y interprète le rôle de Marcus Greenbridge.

Biographie

Jeunesse
Bruce Herbelin-Earle nait le  à East Grinstead en Angleterre. Il a une sœur cadette Mathilde Herbelin-Earle, elle est artiste professionnelle.

Carrière
Dès l'âge de 16 ans, Bruce commence à s'intéresser pour auditionner à des castings de séries télévisées. Il a auditionné pour un rôle dans la série The Lodge de Disney Channel. Finalement, il n'a pas été retenu.

Il auditionne ensuite pour le rôle de Marcus Greenbridge dans la série dramatique Zoe et Raven (Free Rein) qu'il a obtenu. Il incarnera le personnage durant 3 saisons de 2017 à 2019 et deux téléfilms. Par ailleurs, pour obtenir ce rôle, Bruce a dû apprendre à monter à cheval.

En 2018, il joue dans le court métrage Wretched Things, dont il est également producteur exécutif. Toujours la même année, il obtient un rôle dans le long-métrage 2: Hrs où il joue le personnage d'Harry. Il apparaît également dans un épisode de la série télévisée britannique Casualty.

En 2019, il joue un des rôles principaux de la mini-série de la chaîne Channel 5 : 15 Days dans le rôle de Josh. Il y retrouve un acteur de la série Zoe et Raven, Freddy Carter. Il déclare lors d'une interview que l'ambiance sur le plateau était très différente de celle sur Zoe et Raven.

En 2020, il apparaît dans le court-métrage Homestay. Le film est disponible sur la plateforme YouTube. La même année, il coécrit la série britannique A Series of Lights disponible sur Prime Video où il tient également un second rôle.

Filmographie

Cinéma
 2016 : Ouvert la nuit : Snake
 2017 : The Rizen : un soldat des bois
 2018 : 2: Hrs : Harry
 2023 : The Boys in the Boat de George Clooney

Courts métrages
 2016 : Closure : Alex
 2016 : Family Business : Kevin
 2018 : Wretched Things : Kyle
 2020 : Homestay : Chris

 Télévision
 Séries télévisées
 2017-2019 : Zoe et Raven (Free Rein) : Marcus Greenbridge
 2018 : Casualty : Finn Barling
 2020 : A Series of Light : Nils

 Téléfilms
 2018 : Zoe et Raven : Noël Ensemble : Marcus Greenbridge
 2019 : Zoe et Raven : La Saint-Valentin : Marcus Greenbridge

 Voix françaises
En France, Antoni Lo Presti est la seule voix française de Bruce Herbelin-Earle.
 Antoni Lo Presti dans : Zoe et Raven, Zoe et Raven : Noël Ensemble, Zoe et Raven : La Saint-Valentin''

Notes et références

Liens externes

Acteur britannique de cinéma
Acteur britannique de télévision
Acteur français de cinéma
Acteur français de télévision
Mannequin homme britannique
Mannequin homme français
Naissance en juillet 1998
Naissance dans le Sussex de l'Ouest

Bruce Herbelin-Earle


An Microtis media in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Microtis media in nahilalakip ha genus nga Microtis, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 M. m. eremicola
 M. m. media
 M. m. quadrata

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Microtis

Microtis media


Alberto de Angelis (born 1885) was an Italian writer mostly remembered for writing a biography of Domenico Mustafà, entitled Domenico Mustafa – La Cappella Sistina e la Società Musicale Romana.

The book was published in 1926, and is considered of significant importance for its valuable account of Mustafa's life, the musical society in Rome, and the other castrati singers at the Capella Sistina.

De Angelis, Alberto
De Angelis, Alberto
1885 births
Year of death missing

Alberto de Angelis


.gw Gine-Bissau için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Gine-Bissau
gw

.gw


O USS Rochester foi um cruzador pesado operado pela Marinha dos Estados Unidos e a terceira embarcação da Classe Oregon City. Sua construção começou em maio de 1944 na Bethlehem Shipbuilding e foi lançado ao mar em agosto de 1945, sendo comissionado na frota norte-americana em dezembro do ano seguinte. Era armado com uma bateria principal composta por nove canhões de 203 milímetros montados em três torres de artilharia triplas, tinha um deslocamento carregado de dezessete mil toneladas e alcançava uma velocidade máxima de 33 nós.

O Rochester começou sua carreira no Oceano Atlântico e ocupou-se principalmente de exercícios de rotina e viagens de treinamento. Foi transferido para o Oceano Pacífico em 1950 e pelos três anos seguintes fez várias viagens de serviço para a Guerra da Coreia, atuando principalmente em ações de bombardeio litorâneo e suporte de artilharia. Depois disso alternou períodos de serviço no Sudeste Asiático com tempos de exercícios de rotina na Costa Oeste dos Estados Unidos. Foi descomissionado em agosto de 1961 e mantido inativo até ser desmontado em 1974.

Ligações externas

Classe Oregon City
Navios de 1945
Navios construídos em Massachusetts
Navios construídos pela Bethlehem Shipbuilding
Cruzadores da Marinha dos Estados Unidos

USS Rochester (CA-124)


El Dominio fitogeográfico antártico es uno de los Dominios fitogeográficos en que se divide el Reino o Región fitogeográfica Antártica. Comprende la totalidad del continente antártico, así como también archipiélagos aledaños situados al sur del paralelo 60° S.
El 98 % de la superficie esta cubierta de hielo. Climáticamente, el dominio presenta condiciones demasiado frías y secas para soportar virtualmente cualquier tipo de planta vascular, por lo que la vegetación es muy pobre, y se encuentra limitada a los mínimos sectores con características más favorables. Incluye solo dos plantas autóctonas vasculares y fanerógamas, que se presentan en forma de tundra. Abundan los musgos, hepáticas, así como líquenes, y algas, integrantes del reino Protista.

Distribución

Según la clasificación de Ángel Lulio Cabrera, este Dominio fitogeográfico comprende la totalidad de la masa continental antártica, así como también los sectores insulares situados al sur del paralelo 60° S.

Las altitudes van desde el nivel del mar en las costas del océano Antártico hasta el límite altitudinal de la vegetación, que incluso en las mejores estaciones solo alcanza unas decenas de metros.

Para la Argentina cubre el sector reclamado denominado Antártida Argentina de la Provincia de Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur.

Para Chile, cubre el sector reclamado denominado Territorio Chileno Antártico de la Región de Magallanes y de la Antártica Chilena .

Para el Reino Unido cubre el sector reclamado denominado Territorio Antártico Británico.

Estos países son los que mantienen reclamaciones sobre la Península Antártica, en tanto en los sectores demarcados por otros países para sus reclamaciones antárticas la vegetación es solo vestigial.

El ejercicio de estas soberanías sobre los territorio antárticos se encuentran limitas por la firma del Tratado Antártico de 1959. Este tratado destinó las actividades antárticas exclusivamente a fines pacíficos de los países firmantes y adherentes, congelando los litigios territoriales e impidiendo la realización de nuevas reclamaciones o la ampliación de las existentes mientras dure su vigencia.

Afinidades florísticas

Este Dominio fitogeográfico guarda estrecha relación con el Dominio fitogeográfico subantártico, y en menor medida con el Dominio fitogeográfico neozelandés. En el pasado geológico estos tres Dominios estuvieron interconectados.

Suelos

Los suelos suelen contener una importante proporción de rocas y casi nada de materia orgánica, siendo su reacción ácida en su mayor frecuencia. La vegetación más importante se presenta en comunidades nitrófilas, en suelos construidos sobre excremento de pingüinos.

Relieve

En los sectores con vegetación el relieve suele ser accidentado, con lomadas labradas por glaciares, abruptas montañas, etc.

Clima

En pleno verano austral (enero), los días en la Antártida tienen luz casi las 24 h del día, a medianoche el Sol se aproxima hasta la línea del horizonte para luego volver a ascender en un movimiento sinusoidal aparente. En el breve verano antártico las horas en que el sol está más próximo al horizonte son llamadas noches blancas, mientras que durante el extenso invierno los días permanecen en una prolongada penumbra.

Temperaturas

La vegetación antártica solo se presenta en menos del 3% de la superficie antártica total; esta es la única zona que se halla libre de hielos, y esto solo sucede durante enero, que es la época más cálida del verano austral. De tan exigua parte, el 90% corresponde a las áreas más septentrionales de la Península Antártica.
Sobre casi toda la superficie del continente impera el clima polar, donde la temperatura promedio del mes más cálido no supera los 0 °C. El clima llamado de tundra, donde el promedio del mes más cálido supera los 0 °C, se presenta solo en las zonas costeras más septentrionales, como en la Península Antártica, e islas adyacentes. La temperatura media de esta región es de -17 °Celsius, y la más baja se registró en la estación antártica rusa de Vostok, el 21 de julio de 1983, cuando el termómetro marcó -89,3 °C, la menor temperatura registrada en la superficie de la Tierra. Estas bajas temperaturas se deben, no solo a su ubicación en la zona polar, sino a su gran altura media y la poca radiación solar que recibe. Además, entre el 80% y el 90% de la radiación que recibe es reflejada por el hielo merced a su albedo, evitando el calentamiento de la superficie.

Precipitaciones

Durante el breve verano, en las zonas más favorables de la Península Antártica son habituales las nevadas y, en ocasiones, las lluvias.
Una singularidad antártica es que se trata del continente más seco del mundo. Aproximadamente el 90% de su territorio es un desierto nival, esto es, un área fría con escasa presencia de vida y una aparentemente paradójica gran sequedad del aire; sequedad que llega a superar la de los desiertos cálidos. Que la atmósfera tenga casi nula humedad en casi toda la Antártida y que en las áreas del Polo Sur geográfico casi nunca se registren precipitaciones (ni siquiera en forma de nieve) tiene una explicación: debido a las bajísimas temperaturas constantes del interior antártico el agua se encuentra naturalmente en estado sólido, faltando por ello brumas, neblinas, nubes, lluvias o nieves. La Antártida presenta hoy una media aproximada de 166 mm de precipitación líquida al año.

Vientos

Los fuertes vientos son frecuentes ya que sobre el centro de la Antártida se ubica permanentemente un área de alta presión (anticiclón) que hace fluir (acorde con las fuerzas de Coriolis) corrientes eólicas a gran velocidad desde el sur hacia el norte y noreste, estos vientos alcanzan velocidades de 200 km/h provocando en el interior del continente temporales llamados sordos ya que carecen de truenos y relámpagos.

En la Antártida también se han registrado los vientos más intensos de la superficie terrestre: 327 km/h, en julio de 1972, en la estación científica francesa Dumont d'Urville.

Paleobotánica antártica

Los estudios Palaeoflorísticos en sedimentos antárticos del Terciario superior y de principios del Cretácico han logrado producir un rico conjunto en buen estado de conservación de madera fósil de angiospermas dicotiledóneas que proporciona evidencia de la existencia, desde el Cretácico superior, de bosques templados similares en composición a las que se encuentran en las regiones actuales del Sur de la América del Sur, Nueva Zelanda, y Australia.

Gracias a la deriva continental, hasta hace unos 55 millones de años la mayor parte de la Antártida se ubicaba en latitudes menos elevadas, es decir más al norte, y por tanto más cálidas, esto y merced a una inclinación menor que la actual del eje de la Tierra facilitó que este extenso territorio se encontrara cubierto por densas forestas. Los primeros registros de plantas en el continente antártico datan del período Devónico, hace unos 400 millones de años. Después, durante el Paleozoico, proliferaron bosques de helechos arborescentes llamados glossopteridales. El Mesozoico se caracterizó por la presencia de helechos Dicroidium mientras que en el Cretácico aparecieron plantas con flores (Angiospermas).
Hace unos 100 millones de años, durante el Triásico, el territorio de la Antártida se separó por primera vez de la Patagonia al formarse una cuenca marina llamada Cuenca Rocas Verdes. Esta cuenca se cerró hace unos 85 millones de años volviendo a reunirse entonces la Antártida con la Patagonia.
Durante el Cenozoico y hace unos 60 millones de años, cuando la Antártida aún estaba unida a Gondwana- abundaron bosques de gigantescos árboles principalmente de fagáceas caducifolias y helechos arborescentes. El paisaje habría sido muy semejante al actual del sur del archipiélago de Tierra del Fuego, y sur de Nueva Zelanda. Hace unos 37 millones de años la Antártida comenzó a quedar gradualmente cubierta por hielos.
Hace 23 millones de años se originó la actual corriente marina circumpolar la cual, junto a la deriva tectónica hacia el polo sur del continente, facilitó aún más el enfriamiento de estos territorios. Sin embargo hasta hace solo 3,5 millones de años crecían aún algunos bosques a casi 500 km del Polo Sur. Investigaciones sugieren que los bosques de la Provincia fitogeográfica Subantártica del Dominio fitogeográfico Subantártico presentes hoy en el sur de la Argentina y de Chile, con presencia de coníferas, fagáceas, caducifolias etc. tienen su origen en las antiguas forestas de la Antártida antes de que esta se congelara.

Hay dos coníferas y por lo menos siete morfotipos de angiospermas registrados en el paleoflora de la Antártida. Representan a las coníferas Cupressinoxylon y Podocarpoxylon. Entre los componentes de las angiospermas se incluyen, entre los géneros de Myrtaceae, dos especies de Nothofagoxylon, y una especie de Luma; entre las Cunoniaceae una especie de Eucryphia. Otras dos especies asignadas a los géneros Myrceugenelloxylon, Weinmannioxylon, Monimiaceae, Hedycaryoxylon, subfamilia Monimioideae , que presentan rasgos anatómicos característicos de Hedycaryoxylon y de los existentes Hedycarya, Tambourissa, y Atherospermoxylon, basada en leños fósiles de Monimiaceae en la tribu Atherospermeae, ahora Atherospermataceae, en la que exhiben las características anatómicas similares a Atherospermoxylon y a los existentes Daphnandra, Doryphora y Laurelia novas-zelandiae.

Especies florísticas más frecuentes en el presente

La Antártida ha sido en los últimos millones de años, demasiado fría y seca para soportar virtualmente cualquier tipo de planta vascular. Las temperaturas heladas, la falta de luz solar, las pocas precipitaciones, los suelos de pobre calidad, y falta de humedad debido a la incapacidad de las plantas para absorber el agua disponible por estar en forma de hielo, todo ello redunda en una vegetación muy escasa y limitada a las estaciones más favorables en cuanto a terreno y latitud.

En la actualidad, debido a las condiciones extremas del clima, en la Antártida existe poca vegetación, y de formas muy simples, sin embargo la zona costera septentrional y occidental de la Península Antártica y las islas australes de las Antillas del Sur poseen dos plantas autóctonas vasculares y fanerógamas: el clavel antártico (Colobanthus quitensis) y el pasto antártico (Deschampsia antarctica), ambas plantas crecen formando tundras.

Entre las 100 especies de musgos destaca el Saniania uncinata. Entre las especies de musgos endémicos de la Antártida se encuentran Grimmia antarctici, Schistidium antarctici, y Sarconeurum glaciale. Son comunes los céspedes de Brachytecium antarcticum, Tortula excelsa, Hypnum sarmentosum, Pogonatum alpinum, Andreaea depressinervis, etc. Se observan musgos en cojines sobre las acumulaciones de rocas: Bryum gerlachii, Andreaea regularis, etc.

Se encontraron de 25 a 30 especies de hepáticas en este dominio.

Aparte de los elementos vegetales que prosperan principalmente en las islas y en las costas de dicha península, en la actualidad también se pueden encontrar en este dominio lo siguiente.

Se detectaron alrededor de 250 especies de líquenes, destacando Xantonia elegans, Neuropogon melaxanthum, Cladonia coccifera, Cladonia pyxidata, etc. Sobre las rocas que miran al norte se encuentran líquenes crustáceos: Lecidea auriculata, Acarospora molybdiana, Placodium regale, Placodium murorum, etc.

Se describieron alrededor de 700 especies de algas terrestres y acuáticas. Destaca el alga terrícola nitrófila  Prasiola crispa, la cual forma mantos verde esmeraldas.

Entre las especies del filo hongo destacan: Deschapmsia, Cephalosporium balanoides, Acrostalagnus, etc.

Provincias fitogeográficas

Este Dominio fitogeográfico todavía no fue posible subdividirlo en más de una Provincia fitogeográfica, por lo que la única creada es la: «Provincia fitogeográfica Antártica».

Véase también
 Dominio fitogeográfico Subantártico

Bibliografía
 Cabrera, A. L.; 1976. Regiones fitogeográficas argentinas. Enciclopedia Argentina de Agricultura y Jardinería, Tomo II Fs. 1. Ed. ACME. Bs. As. Argentina. 1-85 pp.
 Cabrera, A. L. y Willink, W.;. Biogeografía de América Latina, OEA, Ser. Biol., Monogr. 3:, 1980.
 Chébez, J.C.; Guía de las Reservas Naturales de la Argentina. Volumen 2: Patagonia Austral. pp 192.Editor: Editorial Albatros, 2005. ISBN 9502410572.
 Nordenskjöld, O. (1928). The Geography of the Polar Regions, Consisting of a General Characterization of Polar Nature. American Geographcial Societ; 1St Edition edition.
 Rodríguez, R. y Quezada, M. 2003. Fagaceae. En C. Marticorena y R. Rodríguez [eds.], Flora de Chile Vol. 2(2), pp 64-76. Universidad de Concepción, Concepción, Chile.
 Wace, N. M. 1965. Vascular Plants. pp. 201-266 in Biogeography and Ecology in Antarctica, van Dye, P. and van Mieghem, J. (Eds.). Junk.

Referencias

Naturaleza de Antártida
Fitogeografía de Argentina
Fitogeografía de Chile

Dominio fitogeográfico antártico


Frederica Piedade (* 5. Juni 1982 in Faro) ist eine ehemalige portugiesische Tennisspielerin.

Karriere
Piedade war von 1997 bis 2009 Tennisprofi. Sie gewann zwischen 2002 und 2009 auf ITF-Ebene elf Turniere im Einzel und 19 im Doppel. Auf der WTA Tour blieb sie ohne Titelgewinn.

Ihre höchsten Weltranglistenplatzierungen erreichte sie im Einzel im Mai 2006 mit Rang 142, im Doppel im Februar 2009 mit Rang 158.

Ihr letztes Match auf der Damentour spielte sie im Dezember 2009 in Buenos Aires.

Zwischen 2001 und 2010 bestritt sie 16 Partien für die portugiesische Fed-Cup-Mannschaft, von denen sie zwölf gewann.

Turniersiege

Einzel

Doppel

Weblinks

Billie-Jean-King-Cup-Spielerin (Portugal)
Portugiese
Geboren 1982
Frau

Frederica Piedade


Grande Porto (Büyük Porto) alt bölgesi, Portekiz'in Avrupa kıtasında bulunan istatistiki alt bölgelerinden biridir. Norte bölgesinde bulunur.

Belediyeler
Bölgede 9 belediye (Portekizce: concelho) yer almaktadır.

 Espinho
 Gondomar
 Maia
 Matosinhos
 Porto
 Póvoa de Varzim
 Valongo
 Vila do Conde
 Vila Nova de Gaia

Grande Porto


Parodia alacriportana ist eine Pflanzenart aus der Gattung Parodia in der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton alacriportana verweist auf das Vorkommen der Art bei Porto Alegre.

Beschreibung
Parodia alacriportana wächst einzeln. Die kugelförmigen bis kurz zylindrisch dunkelgrünen Triebe erreichen Durchmesser von bis zu 8 Zentimeter. Es sind 16 bis 31 Rippen vorhanden. Die vier bis zehn braunen bis gelben oder weißen, gelegentlich auch goldgelben  Mitteldornen sind manchmal gehakt. Sie weisen eine Länge von 0,7 bis 1 Zentimeter auf. Die bis zu 22 borstenartigen, ausgebreiteten, gelben bis cremeweißen oder gelblich weißen Randdornen sind bis zu 8 Millimeter lang.

Die gelben Blüten erreichen einen Durchmesser von 3 bis 3,5 Zentimeter und Längen von bis zu 4 Zentimeter. Ihre Narbe ist cremefarben bis gelblich weiß. Die grünen länglichen Früchte sind bis zu 1 Zentimeter lang. Sie sind mit weißer Wolle und Borsten besetzt.

Verbreitung, Systematik und Gefährdung
Parodia alacriportana ist in den brasilianischen Bundesstaaten Rio Grande do Sul und Santa Catarina verbreitet.

Die Erstbeschreibung durch Curt Backeberg und Otto Voll wurde 1949 veröffentlicht. Nomenklatorische Synonyme sind Notocactus alacriportanus  (1967), Brasiliparodia alacriportana  (1979) und Brasilicactus alacriportanus  (1999, unkorrekter Name ICBN-Artikel 11.4?).

Die Unterarten Parodia alacriportana subsp. brevihamata , Parodia alacriportana subsp. buenekeri  und Parodia alacriportana subsp. catarinensis  werden nicht mehr anerkannt.

In der Roten Liste gefährdeter Arten der IUCN wird die Art als "", d. h. als gefährdet geführt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Parodia (Kakteen)
Alacriportana

Parodia alacriportana


ريدجكريست  هي إحدى مدن مقاطعة كيرن، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 29 نوفمبر، 1963.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لريدجكريست:

أعلام
 جيه. مارتن
 بريت باتلز
 جيروم ديفيس

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1912
تأسيسات سنة 1912 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا

مدن في مقاطعة كيرن (كاليفورنيا)

ريدجكريست (كاليفورنيا)

ريدجكريست (كاليفورنيا)


Un cnut (provenit din cuvântul rusesc кнут) este un bici făcut dintr-o curea de piele rotundă sau dintr-o funie, uneori cu mai multe sfârcuri, având la capete cârlige sau alice de plumb. El este atașat la un mâner lung.

Cnutul original
Unii susțin că acest obiect era o invenție a tătarilor și a fost introdus în Rusia în secolul al XV-lea, probabil de marele cneaz Ivan al III-lea cel Mare (1462-1505). Alții consideră cuvântul a fi de origine varegă și ar fi intrat în limba rusă prin derivarea din cuvântul suedez knutpiska, care înseamnă un fel de bici cu noduri. Un lat grup susține că ar fi de origine germanică, nu neapărat scandinavă, comparându-l cu cuvintele german Knute, neerlandez knoet (ambele însemnând cnut), norvegian vechi knutr, anglo-saxon cnotta și englez knot.

Cnutul rusesc avea diferite forme. Un tip de cnut avea lungimea de 40 cm, fiind atașat unui mâner de lemn cu lungimea de 22 cm. Biciul avea la capăt un inel de metal, la care era atașat un al doilea bici care se termina, de asemenea, cu un inel, în care era atașat la rândul său o curea de piele tare de câțiva centimetri care se termina cu un cârlig ca un cioc de pasăre. Un alt tip de cnut era format din mai multe fâșii de piele împletite și întrețesute cu fir, care avea la capăt mai multe terminații cu fire subțiri, la el ca pisica cu nouă cozi.

Un tip special, cunoscut ca marele cnut, consta dintr-un mâner lung de aproximativ 60 cm, de care era fixată o curea de piele cu o lungime dublă față de cea a mânerului, care se termina cu un inel mare de cupru sau de alamă la care era aplicată o fâșie de piele lată de aproximativ 5 cm. Acesta era înmuiat în lapte și uscat la soare ca să devină mai greu.

Cnutul era folosit în Rusia pentru flagelare ca pedeapsă corporală pentru criminali și deținuți politici. Victima era legată de un stâlp sau de un triunghi de lemn și dezbrăcată, primind un anumit număr de lovituri pe spate. O pedeapsă de 100 sau 120 de lovituri de bici era echivalentă cu o condamnare la moarte. Chiar și douăzeci de lovituri de bici îl puteau mutila pe cel condamnat, iar douăzeci de lovituri cu marele cnut îl puteau ucide uneori prin ruperea coloanei vertebrale.

Executantul pedepsei era, de obicei, un criminal care trebuia să treacă printr-o perioadă de probă și de instruire periodică, fiind scutit de propria sancțiuni în schimbul serviciilor sale. Petru cel Mare este acuzat în mod tradițional că ar fi poruncit biciuirea până la moarte a fiului său, Alexei; acesta din urmă a fost torturat prin biciuirea cu cnutul pentru a face mărturisiri.

Împăratul Nicolae I a abolit pedeapsa de biciuire cu cnutul în 1845 și a înlocuit-o cu pleti, un bici cu trei curele care putea avea la capăt bile de plumb. Aceste pedepse au fost ulterior desființate în Rusia și rezervate pentru coloniile penale, în special în Siberia. Prizonierii transportați în Siberia în secolul al XIX-lea erau, uneori, însemnați pe frunte cu fierul roșu cu literele VRNK însemnând V hoț, R tâlhar și NK pedepsit prin biciuirea cu cnutul. Astfel a pătruns în argoul siberian cuvântul "varnok", adică un colonist sau deportat.

Utilizare în alte părți și cu rol metaforic
Acest instrument temut a devenit sinonim în limbile vest-europene cu cruzimea tiranică a regimului autocratic din Rusia, la fel cum sjambok-ul a devenit asociat cu regimul de apartheid din Africa de Sud sau vâna de bou a fost asociată cu perioada de sclavie și cu legile Jim Crow în America.

Expresia "sub cnut" este folosită pentru a desemna orice totalitarism dur și, prin extensie, echivalentul acestuia într-un context privat, de exemplu, un cap de familie sever care își conduce gospodăria "cu o mână de fier". În neerlandeză, expresia "onder de knoet houden" este frecvent utilizată cu referire la disciplina strictă de partid, de exemplu, eliminarea dezbaterilor efective atunci când se dorește adoptara unei legi .

Referințe

Pedepse corporale

Cnut


Antoine Boisclair est un poète, essayiste et enseignant québécois.

Biographie
Antoine Boisclair détient une thèse de doctorat de l'Université McGill. Il enseigne la littérature au Collège Jean-de-Brébeuf.

En poésie, il fait paraître, aux Éditions du Noroît, Le bruissement des possibles (2011), Solastalgie (2019) ainsi que Un poème au milieu du bruit : lectures silencieuses (2021).

Il publie également un essai aux Éditions Fides qui s'intitule L'École du regard. Poésie et peinture chez Saint-Denys Garneau, Roland Giguère et Robert Melançon (2009).

En plus d'assurer la direction de deux titres, soit États des lieux. Treize poètes américains contemporains (Éditions du Noroît, 2013) et Leçons de ténèbres. Neuf écrivains lisent la poésie d'Anne Hébert (Éditions du Noroît, 2018), Boisclair signe de nombreux textes critiques dans les revues Contre-jour et Estuaire.

Récipiendaire du prix du Canada de la Fédération canadienne des sciences humaines (2009), du Prix Gabrielle-Roy (2009) ainsi que du Prix de poésie Alain-Granbois (2012), Antoine Boisclair est également finaliste au prix de l'essai Victor-Barbeau (2009) ainsi qu'au Prix du Premier recueil de poésie L-A Fiance en France.

Œuvres

Poésie
Le bruissement des possibles, Montréal, Éditions du Noroît, 2011, 81 p.
Solastalgie, Montréal, Éditions du Noroît, 2019, 81 p.
Un poème au milieu du bruit : lectures silencieuses, Montréal, Éditions du Noroît, 2021, 240 p.

Essai

 L'École du regard. Poésie et peinture chez Saint-Denys Garneau, Roland Giguère et Robert Melançon, Montréal, Éditions Fides, 2009, 426 p.

Direction de publications
Leçons de ténèbres. Neuf écrivains lisent la poésie d'Anne Hébert, Montréal, Éditions du Noroît, 2018, 83 p.
États des lieux : treize poètes américains contemporains, Montréal, Éditions du Noroît, 2013, 140 p.

Prix et honneurs
2009 - Récipiendaire : Prix du Canada de la Fédération canadienne des sciences humaines (pour L'École du regard)
2009 - Récipiendaire : Prix Gabrielle-Roy (pour L'École du regard)
2009 - Finaliste : Prix de l'essai Victor-Barbeau (pour L'École du regard)
2011 - Finaliste : Prix du Premier recueil de poésie L-A Fiance en France
2012 - Récipiendaire : Prix Alain-Grandbois (pour Le bruissement des possibles)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Hector de Saint-Denys Garneau
 Anne Hébert
 Roland Giguère
 Robert Melançon
 Éditions du Noroît
 Groupe Fides

Liens externes

Essayiste québécois
Poète québécois
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Antoine Boisclair


Samangan (Dari: ; Pashto: ) is one of the thirty-four provinces of Afghanistan, located north of the Hindu Kush mountains in the central part of the country. The province covers  and is surrounded by Sar-e Pol Province in the west, Balkh in the north, Baghlan in the east, and Bamyan in the south.

Samangan province is divided into 7 districts and contains 674 villages. It has a population of about 325,000   which is multi-ethnic and mostly a rural society. The city of Aybak serves as the provincial capital.

In 2021, the Taliban gained control of the province during the 2021 Taliban offensive.

History

The earliest known history of the province is linked to the identification of the Samangan by Aoros Ptolemy as the place of the Varni or Uarni and the fortified city of Samangan on the banks of the Khulm River identical to the Bhaktria regi on the Dargydus river south east of Zariaspa. The ruins found here established the city's founding by Eukratides, the King of Bactria. It was then known as Edrisi the size of the Khulm city.

Historicity of the Samangan town dates to the time of the Kushan Empire during the 4th and 5th centuries when it was a famous Buddhist centre. Witness to this period is seen now in the form of ruins at a place called the Takht-e Rostam, which is located 3 km from the town on a hilltop. Arabs and Mongols came to this place when it was already famous as a Buddhist religious centre. Aibak was the name given to this place when, during the medieval period, caravans used to stop here.

Afghanistan has various archaeological sites where caves were hewn out of rocks and inhabited by Buddhists. "One of the most spectacular sites is that of Takth i Raustam, near Samangan (Haybak), north of Hindu Kush passes. It includes a complex of stupa with monastery, hewn out of the rock. Other caves have been found near Jalalabad and at the site of Humay Qal'a southwest of Ghazni.

The Buddhist in Takth i Raustam here in the form of a mound, located on the hilltop, represents the earliest link to the evolution of Buddhist architecture in Afghanistan

The area was conquered by the Hephthalites followed by the Saffarids who brought Islam. The Samanids took it and controlled it until the Ghaznavids rose to power in the 10th century, they were replaced by the Ghorids. After the Mongol invasion the Timurids took possession.

Between the early 16th century and the mid-18th century, the Province was ruled by the Khanate of Bukhara. It was given to Ahmad Shah Durrani by Murad Beg of Bukhara after a treaty of friendship was reached in or about 1750, and became part of the Durrani Empire. It was ruled by the Durranis followed by the Barakzai dynasty, and was untouched by the British during the three Anglo-Afghan wars that were fought in the 19th and 20th centuries. It remained peaceful for about one hundred years until the 1980s Soviet–Afghan War.

Recent history
After the Afghan Civil War, the town of Darra Souf in Samangan Province was occupied by Ustad Mohammad Mohaqiq and the Taliban in late 1999. The Taliban forces gained control of the area from January to March 2000 including nearby Sar-e-Pol and Baghlan provinces, where they were reported to have massacred an unknown number of civilians.

On May 8, 2000, several men from Baghlan were driven up to the Robotak Pass in Samangan province, approximately 20 miles north of the city of Samangan (100 miles south of Mazar-i-Sharif) and were executed, later found by local farmers in shallow graves which the Taliban had dug for them.

After the removal of the Taliban government in late 2001, the Karzai administration took over control of Afghanistan. In the meantime, the International Security Assistance Force (ISAF) established a Provincial Reconstruction Team (PRT) in the province. After getting training by ISAF, the Afghan National Security Forces (ANSF) are providing security for the population of the province.

The province has a fairly good security situation, with the United Nations Department for Safety and Security (UNDSS) reporting a calm and stable condition. However, on 15 February 2011 an ISAF peacekeeper from Finland was killed in a roadside bombing near Samangan City, and on 14 July 2012, Ahmed Khan Samangani, a member of the National Assembly of Afghanistan, was killed when a suicide bomber infiltrated his daughter's wedding party in the city of Samangan. The bomb also killed the provincial head of the National Directorate of Security (NDS), and 13 other guests, and 60 were injured, including senior police and army commanders. The deputy provincial governor, Ghulam Sarkhi, claimed that the death toll was likely to rise.

Healthcare

Health services provided by the Ministry of Health are fairly basic with 6 health centres and 3 hospitals with 60 beds. They are reasonably well staffed with 21 doctors and 33 nurses. To cater to the pharmaceutical needs of the patients, there are 24 pharmacies, two are run by the government and the rest are privately owned. In 2006, two dozen women completed a midwifery course.
The percentage of households with clean drinking water increased from 7% in 2005 to 18% in 2011.
The percentage of births attended to by a skilled birth attendant fell from 29% in 2005 to 20% in 2011.

Education

The overall literacy rate (6+ years of age) increased from 19% in 2005 to 27% in 2011.
The overall net enrolment rate (6–13 years of age) increased from 37% in 2005 to 47% in 2011.

Owing to its relative isolation, Samangan province is underdeveloped with no energy infrastructure and has a high rate of illiteracy, although some students have access to education in neighbouring Mazari Sharif. Educational facilities in the province is at a low level with literacy rate recorded at only 19% for the province as a whole, with 28% literacy rate among men and a low of 10% among women. The Kuchi people are the least literate, recording a literacy rate of only 3%, that too among men only. The province has 159 primary and secondary schools with attendance of 59,915 students; 83% of schools are boys' schools with 68% students. While the village schools are within easy reach, the high schools are generally about 10 km away from the villages.

Economy

Agriculture and some small scale mining are the main industries of the province. Economic condition of the people is very hard with nearly 12% households finding it difficult to meet the food requirements to sustain. This has resulted in allocations of food aid to the province.

In October 2010, the first dish-making factory run by women began operations. The women were trained for several months and now work in two shifts. During the last few years, thousands of other women have worked on a variety of different projects such as tailoring and carpet knitting.

Status of infrastructure
As of 2005, safe drinking water access is available to 7% of households (falls to a low of 4% in rural areas). However, some drinking water facility is available in some form to about 71% of households. Still many households have to travel for long hours to the nearest source of water.

Electricity supply is minimal, limited to only about 5% of the population with 80% supplied from government sources. The transport sector is still underdeveloped. Only 28% of roads are good for use by motorized traffic throughout the year with this percentage rising to 41% in some seasons. However roads are non-existent in 28% of the province.

Education is still in a nascent state of development with only 19% being literate, as of 2005, with literacy among men limited to 28% and literacy among women limited to a mere 10%; literacy among the Kuchis population is the least at about 3% of men only. There are 59 primary and secondary schools in the province with enrolment of 59,915 students. However, travelling distance to the schools varies, with primary schools being most accessible while High Schools involve about 10 km of travel.

As of 2005, basic health services maintained by the Ministry of Health were fairly developed with 6 health centres and 3 hospitals with a total of 60 beds. The health centres were well staffed with 21 doctors and 33 nurses.

Food security is a major issue since nearly 12% of the population receive less than the minimum daily caloric intake to sustain good health. Food consumption is poor in both rural and urban areas and as a result food aid has become essential.

From the security angle, the United Nations Department of Safety and Security (UNDSS) has reported security situation in the province calm and stable.

Mineral resource
Marble export sustains Afghan economy. The marble is extracted and processed in 21 factories in the country, including the famous brown marble from Samangan province. This adds to the economy of the province.

Agriculture

The economy revolves around agriculture, with farmers in Samangan province cultivating grains, fruits, and nuts on the region's fertile river plains. The province of Samangan is second only to the northwestern Afghan province of Badghis in terms of pistachio production. As of 2005, 10 Agricultural cooperatives were functioning in the province with 665 enrolled members controlling an area of 5532 ha which brought prosperity to its members. The staple food crops grown in the province are wheat, barley and potato and flax. The horticultural or garden crops grown are grapes, pomegranates and other fruit and nut trees. Cash crops grown in a few villages were sesame, cotton and tobacco; and they are mostly in Dara-i-Soofi-Payin and Aybek districts; cotton was major crop in Hazrat-i-Sultan district while tobacco was produced on a large scale in the Roi-Do-Ab district. Use of fertilizers is also common among 60% of the on both field and garden crops Industries are almost non existent in the province, except for minor leather industry producing the karakul skin and a few small scale handicrafts producing rugs, shawls, jewellery and carpets.

Horse breeding also sustains the economy of the province as it caters particularly for the popular sport of buzkashi in Afghanistan. Buzkashi is a traditional Central Asian team sport played on horseback in Afghanistan, Uzbekistan, Tajikistan, Kyrgyzstan, northern Pakistan and Kazakhstan.

Irrigation
The agricultural economy of the province is further enhanced with irrigation facility provided to 21,242 ha. The irrigated areas deciphered from the land-cover maps, under a collaborative project of FAO, the United Nations Development Programme and the Afghan Geodesy and Cartography Head Office, Kabul are in Aybak, Samangan - 5 426ha, Dara-I-Suf, Samangan - 4 149ha, Hazrati Sult, Samangan -6 884 ha, Khuram Wa Sa, Samangan - 1 733 ha and Ruyi Du Ab, Samangan -3,049 ha.

Cultural heritage

The historical cultural heritage in the province which is mainly at Samangan City, the provincial headquarters of Samangan are the Takt-e Rostam and the adjacent Buddhist caves and stupas on a top of hill.

Takht-i Rustam
Takht-i Rustam (Haibak), literal meaning the throne of Rustam, named after Rustam, a king in Persian mythology, is a hilltop settlement. It is dated to the 4th and 5th centuries of the Kushano-Sassanian period, which is corroborated by archaeological, architectural and numismatic evidence. It is located 3 km to the southwest of Samangan town. It is the location of a stupa-monastery complex which is fully carved into the mountain rock. The monastery of major Buddhist tradition of Theravada Buddhism, has five chambers, two are sanctuaries and one is a domed ceiling with an intricate lotus leaf beautification. In the adjacent hill is the stupa, which has a harmika, with several caves at its base. Above one of the caves, there is square building in which there are two conference halls; one is 22 metres square and the other is circular. In one of these caves, Archaeological excavations have revealed a cache of Ghaznavid coins. The Buddhist temples near the Takht are 10 numbers known locally as Kie Tehe.

Malek Cave

Yar Mohammad Malek cave in Roy Doaab district is a small canyon that consists of a big historical cave, believed to be endless. Many bones, silk clothes, and Islamic symbols were found in this district, but due to the erosion and landslide, the entrance of these places has disappeared. During the civil war, many of the artifacts were found by people who were displaced and lived in those caves.

Hazar Sum
Hazar Sum is another ancient Buddhist centre in north central Afghanistan where several caves have been found and in one of these caves a Buddhist stupa has been carved.

Geography

Samangan is located in northern central Afghanistan, delimited by Baghlan province in the east, Bamyan in the south, Sar-e-Pul in the south-west and Balkh province in the northwest. Samangan encompasses an area of 11218 km2 consisting 59% of mountainous terrain, 21% of semi mountainous terrain, 12% of flat land, 4.8% of semi-flat land and the balance 2.2% is unclassified land.

Some parts of the province are characterised by distinctive rolling hills and mountains and rich green valleys. The provincial jurisdiction is spread over seven administrative districts, with Samangan City as its capital. This town is located on the banks of the Khulm River, in the valley formed below the junction of Hindu Kush mountains and the Central Asian Steppe; the valley has very fertile agricultural land. The highest mountain ranges of the province thus lie to the southwest of the province, southwest of Samangan City. Only 12% of the provincial area consists of flat land. The city of Samangan lies in the Khulm River valley, with mountains to the west and east. It is located to the northwest of the city of Baghlan and about is  north-west of the capital Kabul and the same distance south-east of Mazar-i-Sharif city.

Samangan Province has a long history of earthquakes which has led to the loss of thousands of people and their homes. In 1998, two earthquakes struck measuring 5.9 and 6.6 on the Richter scale, claiming some 6,000 lives along the border with Tajikistan. A series of earthquakes struck nearby Baghlan province on March 3, 2002, killing roughly 1,000 people. In April 2010 at least 11 people were killed and more than 70 injured when a 5.7 magnitude quake at a depth of 10 km struck the province. It damaged some 300 houses and killed hundreds of cattle, causing landslides which blocks some of the main roads.

Demography

As of 2021, the total population of the province is about 438,000, which is predominately rural with only 7% living in urban centres.

"Samangan like most of Afghanistan is ethnically diverse with Tajiks, Uzbeks, Hazara, Turkomen and even a minority of Pashtuns living throughout the province." Roughly 72.5% people of the province speak Persian with ethnic Tajiks comprising more than 65% of the province's population and 22.1% people speak Uzbek as their native language.

The estimated figures for the ethnic groups of the province are as follows: 65% Tajik, 30% Uzbek, remaining 5% is Hazara, Arabs, Tatar and Pashtuns.

Districts
Current Map of the Districts of Samangan (as linked to on the Districts of Afghanistan page)

Towns and villages
According to Afghanistan's Ministry of Rural Rehabilitation and Development, the province has 674 villages.

Notable people
Tahmina, princess of samangan
Sohrab, son of Rustam
Basira Paigham, LGBT activist

References

External links

 Dupree, Nancy Hatch (1977): An Historical Guide to Afghanistan. 1st Edition: 1970. 2nd Edition. Revised and Enlarged. Afghan Tourist Organization.

Hazarajat
Provinces of Afghanistan
Provinces of the Islamic Republic of Afghanistan

Samangan Province


Pași pe Lună (titlu original: Footprints on the Moon: Apollo 11) este un film documentar din 1969 care urmărește zborul Apollo 11 de la lansarea vehiculului până la recuperarea acestuia din ocean. A fost regizat de Bill Gibson, produs de Barry Coe și este relatat de Wernher von Braun; de asemenea vocea lui Pierre Jalbert este utilizată ca voce suplimentară pentru Jules Verne. A fost editat de John F. Link Jr., care mai târziu a fost nominalizat pentru editarea filmului Die Hard din 1988. În mare parte, filmul reprezintă un montaj a unei varietăți de materiale NASA și știri, cu imagini statice utilizate atunci când nu au existat imagini video. Muzica filmului include Laguna Concerto a lui Philip Moody, o scurtă lucrare pentru pian și orchestră.

Deși Pași pe Lună are onoarea de a fi singurul documentar contemporan despre Apollo 11, filmul a fost aproape uitat (cu excepția unui spectacol ocazional la televizor) timp de zeci de ani, până când a fost lansat pe DVD la începutul anului 2010.

Vezi și
 Lista filmelor americane din 1969

Note

Legături externe

Filme în limba engleză
Filme documentare americane
Filme americane
Filme din 1969
Provocarea Apollo 11
Programul Apollo

Pași pe Lună


Windpassing peut se référer à :

Toponyme

Windpassing, district de la commune de Büchlberg, dans l'arrondissement de Passau ;
 , district de commune de Hauzenberg, dans l'arrondissement de Passau.

Windpassing, localité de Ennsdorf, en Basse-Autriche ;
 Windpassing, localité et  de Grabern, en Basse-Autriche ;
 Windpassing, localité et commune cadastrale de Neustadtl an der Donau, en Basse-Autriche ;
 Windpassing, localité et commune cadastrale de la ville de Sankt Pölten, capitale de la Basse-Autriche ;
 Windpassing, localité de Steinakirchen am Forst, en Basse-Autriche ;
 Windpasing, localité de Altenberg bei Linz, en Haute-Autriche.

Voir aussi

Homonymie de toponyme

Windpassing


Herbert Werner (* 24. März 1902 in Birkenfeld/Thüringen; † 16. Mai 1992 in Waldsolms) war ein deutscher evangelisch-lutherischer Pfarrer, Mitglied der Bekennenden Kirche (BK), Verfolgter des Naziregimes und Hochschullehrer für Praktische Theologie.

Leben
Werner studierte nach Erlangung der Hochschulreife Evangelische Theologie. Nach bestandener Prüfung wurde er in das Vikariat der Thüringer evangelischen Kirche übernommen und am 22. September 1929 zum Pfarrer ordiniert. 1934 wurde er Pfarrer in der Kirchengemeinde Kosma und schloss sich der Bekennenden Kirche und ihrem Dahlemitischen Zweig an und trat dem Pfarrernotbund bei. Seine Freunde waren Helmut Gollwitzer und Erwin Groß. Wegen seiner kritischen Haltung zum NS-Regime hatte er mehrfach harte Auseinandersetzungen mit seiner deutsch-christlichen Kirchenleitung. Weil ihm eine weitere Anstellung in Thüringen verweigert wurde, ging er 1939 nach Württemberg. 1941 wurde er Pfarrer in Stuttgart-Zuffenhausen.

Nach der Befreiung von der NS-Gewaltherrschaft promovierte er zum Doktor der Theologie. 1962 wurde er zum ordentlichen Professor für Evangelische Theologie und Didaktik der Glaubenslehre an der Universität Frankfurt/Main, Abteilung für Erziehungswissenschaften berufen.

Neben seiner Tätigkeit als Hochschullehrer wurde er 1949 bekannt als Mitbegründer und einer der Herausgeber der BK-Zeitschrift "Die Stimme der Gemeinde".

Ehe und Familie
Werner war verheiratet mit Charlotte Bär. Aus der Ehe ging u. a. der Historiker Andreas Werner (* 27. Juni 1936) hervor.

Schriften
 Das Problem des protestantischen Kirchenbaus und seine Lösungen in Thüringen. Klotz, Gotha 1933.
 Kirche? – keine Zeit! A. Wallmann, Leipzig [1936].
 Feierstunde oder Gemeindegottesdienst? A. Wallmann, Leipzig [1936].
 Zusammen mit Wilhelm Rott: Mein Schutz, daß ich nicht fallen werde. Der Rufer-Verlag, Wuppertal-Barmen [1939].
 Zusammen mit Wilhelm Rott: In der Not rufe ich dich an, du wollest mich erhören. Der Rufer-Verlag, Wuppertal-Barmen [1939].
 Lobe den Herrn, meine Seele. Evangelisches Verlagswerk, Stuttgart 1950.
 Komm, heiliger Geist. Evangelisches Verlagswerk, Stuttgart 1950.
 Abraham. Vandenhoeck und Ruprecht, Göttingen 1965.
 Jona. Vandenhoeck und Ruprecht, Göttingen 1966.
 Joseph. Vandenhoeck und Ruprecht, Göttingen 1967.
 Amos. Vandenhoeck und Ruprecht, Göttingen 1969.
 Uraspekte menschlichen Lebens. Vandenhoeck und Ruprecht, Göttingen 1971.

Einzelnachweise

Praktischer Theologe
Evangelischer Theologe (20. Jahrhundert)
Evangelischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Goethe-Universität Frankfurt am Main)
Person der Bekennenden Kirche
Person (Stuttgart)
Herausgeber
Deutscher
Geboren 1902
Gestorben 1992
Mann

Herbert Werner (Theologe)


Acusados (Título original: The Accused) es una película del género drama legal estadounidense de 1988 dirigida por Jonathan Kaplan a partir de un guion escrito por Tom Topor, el cual está basado en una historia real sobre la violación en grupo de Cheryl Araujo en New Bedford, Massachusetts. La película está ambientada en el estado de Washington, pero fue filmada principalmente en Vancouver, Columbia Británica. Jodie Foster protagoniza como Sarah Tobias, una joven camarera que es violada en grupo por tres hombres en un bar local. Con la ayuda de una abogada, Kathryn Murphy (Kelly McGillis), Sarah se propone enjuiciar a los violadores y a los hombres que ayudaron a inducir el asalto. Bernie Coulson, Leo Rossi, Ann Hearn, Carmen Argenziano, Steve Antin y Tom O'Brien aparecen en papeles secundarios.

Acusados se estrenó en el 39° Festival Internacional de Cine de Berlín, donde compitió por el Oso de Oro. Finalmente fue estrenada en cines el 14 de octubre de 1988 por Paramount Pictures y fue muy controvertida tras su estreno, principalmente debido a su representación gráfica de la violación en grupo. Acusados fue un gran éxito en taquilla, recaudando más de $92.1 millones en todo el mundo contra un presupuesto de $13 millones, y fue elegida por la National Board of Review como la tercera mejor película del año. Los críticos elogiaron la audacia de la película, la representación auténtica de su tema y la acreditaron como una de las primeras películas convencionales en tratar los horrores de la violación y sus consecuencias en la vida de la víctima. La actuación de Foster marcó su avance en papeles más serios, ganando numerosos elogios, incluido el Óscar a la Mejor Actriz en la 61.ª edición de los Premios Óscar.

Argumento
La película trata de una joven y solitaria mujer llamada Sarah Tobias, quien trabaja como camarera en una cafetería típica de los Estados Unidos. Es una mujer que cada vez que fracasa en su intento por estabilizar su vida con un hombre, vuelve a sus cervezas y a su vida vagabunda. Lamentablemente ella vive con un hombre drogadicto que la golpea cuando quiere, ejerce varios tipos de violencia con ella y no la ayuda en los gastos del hogar.

En una de esas tantas peleas con su novio, ella se va a beber cervezas y a olvidar sus problemas al bar de una amiga camarera para esperarla cuando acabe su turno y poder conversar con ella. Estando en el bar, y habiendo bebido un par de cervezas empieza a coquetear con unos chicos que están jugando al billar. Otro hombre del lugar la invita a una cerveza y se sienta junto a ella. Siguen bebiendo y la amiga continúa trabajando, mientras que Sarah se va a bailar con este hombre al fondo del bar. Estando muy bebida comienza a bailar provocativamente y muchos hombres comienzan a llegar a verla bailar de esa forma. En unos minutos, habiendo mucha gente a su alrededor, ella decide irse, pero en ese instante no le permiten que se vaya, la asaltan y la violan repetidamente (tres hombres la violan sobre un juego electrónico a la vista de todo el mundo, golpeándola y tapándole la boca, impidiéndole escapar y pedir ayuda).

Desesperada y ultrajada, acude a pedir justicia, pero nadie cree en su relato y piensan que ha sido ella quien ha provocado la violación debido a que es una mujer que tiene antecedentes por mala conducta, consumo de drogas y no tiene apoyo por parte de su familia. Tras acreditar la violación en el hospital y sentirse totalmente vulnerada por la agresión, aparece la fiscal Murphy, que intentará ayudarla y encerrar a los agresores. Sarah pasa fácilmente de ser una víctima a una acusada, provocadora y causante directa de la violencia, una violencia que sólo es el principio de su odisea, una odisea que la llevará a enfrentarse a todo un sistema judicial con la única ayuda de su abogada para conseguir que la justicia condene a los criminales, pero fracasan por la atmósfera presente.

Posteriormente, después de protagonizar un incidente con uno de los hombres que incitaron la violación ese día y que se burlaba de ella al respecto, deciden llevar a juicio a las personas que animaron e incitaron la violación, ya que, según las leyes de ese estado, cualquier persona que anime, incite o no haga nada para evitar un crimen es tan culpable como los agresores, desarrollándose un juicio polémico para la justicia norteamericana, en la que consigue  a muy duras penas justicia, porque consiguen encontrar a un testigo clave. Su condena llevará a que los violadores directos también sean castigados por su crimen, pero, como acentúa la película, el problema de las violaciones en los Estados Unidos sigue a pesar de este caso.

Reparto

Producción
Originalmente, Sigourney Weaver y Kelly McGillis iban a protagonizar como Sarah y A.D.A. Jonathan Kaplan temió que Jodie Foster no fuera lo suficientemente atractiva y decidió elegir a Kim Basinger para el papel de Sarah. Sin embargo, Basinger declinó. Para preparar bien el papel, Jodie Foster acudió a reuniones de grupos de violación y leyó historias sobre experiencias de violación.

McGillis fue una víctima de violación en la vida real. En 1982, fue asaltada y violada en su hogar por Leroy Johnson después de regresar a casa del trabajo. Esta experiencia animó a la actriz para continuar su papel en esta película. Johnson fue sentenciado por otros delitos a 50 años en prisión en 2010. El presupuesto de la película fue de $6 millones.

Recepción
La película se estrenó en Estados Unidos el 14 de octubre de 1988 y se estrenó en España el 17 de febrero de 1988. La película fue un éxito de taquilla y recaudó solo en Estados Unidos (USA) $32,078,318. Es un thriller narrado con crudeza sobre un horrible caso de violación y tiene un inteligente guion, que conduce la película con ritmo y mantiene el suspense hasta el final. Tiene algunos momentos muy duros, como las escenas en las que Sarah recuerda y narra la violación. Jodie Foster realiza gracias a su preparación una interpretación excelente, por la que consiguió el Oscar a la mejor actriz.

Premios
 Premios BAFTA 1990: Nominada a Mejor Actriz (Jodie Foster).
 Premios Oscar 1989: Mejor Actriz Principal (Jodie Foster).
 Globos de Oro 1989: Mejor Actriz Principal - Drama (Jodie Foster).
 Festival de Berlín 1989: Nominada al Oso de Oro - Mejor Película.
 National Board of Review 1988: Mejor Actriz (Jodie Foster) y Mejores Películas del Año.
 Asociación de Críticos de Chicago 1989: Nominada a Mejor Actriz (Jodie Foster).
 Círculo de Críticos de Nueva York 1989: Nominada a Mejor Actriz (Jodie Foster).
 Premios David di Donatello 1989: Mejor Actriz Extranjera (Jodie Foster).
 Premio PFS 1989: Nominada a Mejor Película

Referencias

Enlaces externos

  En español.

Películas de drama policíaco de Estados Unidos
Películas dramáticas de los años 1980
Películas biográficas
Películas sobre juicios
Películas sobre violencia sexual
Violencia contra las mujeres en el cine
Películas sobre violación

Acusados (película)


Syeda Rizwana Hasan est une avocate et une écologiste bangladaise, née le . Elle s'est particulièrement intéressée à la réglementation de l'industrie du démantèlement des navires, dans son pays. Elle reçoit, en 2009, le prix Goldman pour l'environnement et est distinguée, en 2022, par le département d'État américain, femme de courage.

Biographie

Jeunesse
Syeda Rizwana Hasan naît le  dans le district de Habiganj, au Pakistan oriental, aujourd'hui au Bangladesh. Elle est issue d'une famille musulmane bengalie. Elle a fréquenté l'école et le collège Viqarunnisa Noon pour son enseignement secondaire et le collège Holy Cross pour son enseignement secondaire supérieur, avant d'entrer à l'université de Dacca pour obtenir une licence et une maîtrise en droit.

Carrière
Rizwana Hasan s'est impliquée dans l'industrie du démantèlement des navires, en poursuivant pour la première fois les chantiers de démantèlement de Chittagong, en 2003 pour, entre autres raisons, les risques pour la santé des travailleurs, les mauvaises conditions de travail et l'élimination inadéquate des déchets. En réponse, en 3, le tribunal déclare illégal le démantèlement de navires sans autorisation environnementale du ministère compétent. Elle continue de lutter pour plus de droits du travail et un environnement de travail plus sûr dans l'industrie. Elle poursuit également avec succès des organisations impliquées dans le remplissage de lacs pour construire des biens immobiliers, l'utilisation inappropriée de polyéthylène, la destruction de collines, la déforestation, l'élevage de crevettes et la construction d'implantations illégales sur l'.

Distinctions
Sous la direction de Rizwana  Hasan, lassociation des juristes de l'environnement du Bangladesh remporte le Palmarès mondial des 500, en 2003, décerné par le programme des Nations unies pour l'environnement. Elle a elle-même remporté :
 Le prix inaugural de l'environnement, en 2007, par le ministère des Forêts et de l'Environnement, du gouvernement du Bangladesh, pour avoir participé à la sensibilisation à l'environnement.
 Le , en 2008, par le , basé au Népal.
 Le prix Goldman pour l'environnement, en 2009.
 Le prix Ramon-Magsaysay, en 2012.
 Le prix international de la femme de courage, en 2022

Elle a également été qualifiée de  par le magazine d'information américain Time.

Notes et références

Femme de lettres bangladaise

Naissance au Pakistan
Naissance en janvier 1968
Étudiant de l'université de Dacca
Lauréat du prix Goldman pour l'environnement
Lauréate du prix international de la femme de courage

Rizwana Hasan


The People, anteriormente conocido como Sunday People, es un diario británico semanal de tipo tabloide. Fue fundado el 16 de octubre de 1881. Su editor actual es Peter Willis.

Actualmente es publicado por Reach (ex Trinity Mirror Group). En julio de 2011 tuvo una difusión media de 806.544 ejemplares.

Editores del diario

1881: Sebastian Evans

c.1890: Harry Benjamin Vogel

1900: Joseph Hatton

1907:

1913: John Sansome

1922: Robert Donald

1924: Hannen Swaffer

1925: Harry Ainsworth

1957: Stuart Campbell

1966: Bob Edwards

1972: Geoffrey Pinnington

1982: Nicholas Lloyd

1984: Richard Stott

1985: Ernie Burrington

1988: John Blake

1989: Wendy Henry

1989: Ernie Burrington (subrogante)

1990: Richard Stott

1991: Bill Hagerty

1992: Bridget Rowe

1996: Brendon Parsons

1998: Neil Wallis

2003: Mark Thomas

2008: Lloyd Embley

2012: James Scott

2014: Alison Phillips

2016: Gary Jones

2018: Peter Willis

Columnistas famosos

 Garry Bushell escribía un artículo sobre opinión televisiva de dos páginas, "Bushell On the Box", pero se fue a comienzos de 2007, empezó a trabajar en el Daily Star Sunday
 Jimmy Greaves, exjugador de la selección nacional inglesa de fútbol
 Fred Trueman, exjugador de críquet

Referencias

Periódicos de Reino Unido
Periódicos en inglés

The Sunday People


Anders Hagelskjær (født 16. Februar 1997) er en dansk fodboldspiller som spiller for AaB som forsvarsspiller.

Efter et vellykket prøvetræningsophold i sommeren 2018 kom Anders Hagelskjær d. 23. juli 2018 på en kontrakt hos Silkeborg IF af tre års varighed. Forsvarsspilleren blev købt fri af sin kontrakt med Skive IK.

Kilder og henvisninger

Referencer

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Silkeborg IF
Fodboldspillere fra FC Midtjylland
Fodboldspillere fra AaB
Fodboldspillere fra Skive IK

Anders Hagelskjær


ඇමරිකානු වැසියන් බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයෙන් නිදහස ලබා ගැනීම සඳහා ගෙන ගිය සටන ඇමරිකානු නිදහස් සටන ලෙස හඳුන්වයි. දූෂිත පාලනයකට එරෙහිව ගෙන ගිය අරගලයක අවසානය මෙය විය. 1492 වර්ෂයේදී ක්‍රිස්ටෝපර් කොලම්බස්, කැරබියන් මුහුදේ බහාමාස් දිවයින් වලට ගොඩබැසීමෙන් වසර පහකට පසු ඇමෙරිගෝ වෙස්පුචි දේශගවේෂකයා, නූතන ඇමෙරිකානු මහද්වීපයට අයත් විශාල ගොඩබිම සොයා ගත්තේය. පසුව ජර්මන් භු ගෝල විද්‍යාඥයෙකු විසින් එම ප්‍රදේශය හැදින්වීමට ඇමෙරිකාව යනුවෙන් නම් තැබීය. කොලොම්බස් ඇමෙරිකා මහද්වීපයට ගොඩ බැසීමෙන් පසුව තමා ගොඩ බැස්සේ ඉන්දියාවට යැයි සිතුවේය. ඒ අනුව එහි සිටි ස්වදේශිකයන් ඉන්දියානුවන් ලෙසත් සමේ පැහැය අනුව රතු ඉන්දියානුවන් ලෙසත් හදුන්වා දී ඇත. ඇමරිකානු මහද්වීපය සොයාගැනීමෙන් පසු ස්පාඤ්ඤය , එංගලන්තය, ප‍්‍රංශය , නෙදර්ලන්තය , ස්වීඩනය ආදී වූ විවධ යුරෝපීය බලවතුන් යටතේ යටත් විජිත ඇමරිකානු මහද්වීපය තුල පිහිටුවන ලදී. එහිදි ස්පාඤ්ඤවරුන් හා පෘතුගීසීන් දකුණු ඇමෙරිකන් ප්‍රදේශවල නව ජනාවාස පිහිටවු වු අතර, බ්‍රිතාන්‍යයන් හා ප්‍රංශවරුන් උතුරු ඇමෙරිකාවේ ජනපද පිහිටවුහ. බ්‍රිතාන්‍යට පමණක් ඇමරිකාවේ ජනපද 13ක් තිබුණි. වර්තමාන ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ නැගෙනහිර වෙරළ දිගේ එම ජනපද පිහිටුවන ලදී. ඇමරිකා මහාද්වීපයේ පිහිටවූ ප‍්‍රථම බි‍්‍රතාන්‍ය ජනපදය ලෙස ජේම්ස් ටවුන් ජනපදය හැඳින්විය හැක. බ්‍රිතාන්‍යයන් ඇතුළු යුරෝපීයන් ඇමරිකාවේ ජනපද පිහිටුවීමට ප්‍රධාන හේතු කීපයක් ඇත. ඒවා නම් යුරෝපා රටවල පැවැති රෝමානු කතෝලික සහ රෙපරමාදු ආගමික ගැටුම් නිසා ආගමික නිදහස පතා නව ප්‍රදේශ වෙත යුරෝපිය ජනයා ඇදී යාම සහ වෙළඳාම සඳහා සහ නව ප්‍රදේශවල ඉඩම් අත්පත් කරගැනී‍මෙන් ජන ජීවිතය සෞභාග්‍යමත් කර ගැනීමට යොමු විම නම් වේ

ඉංග්‍රීසි ජනපද දහතුනේ වර්ධනය
වන්දනාකාර පියවරුන් නමින් හැඳින් වූ සංක්‍රමණික කණ්ඩායම ඇමෙරිකාවට ගොස් එහි නව එංගලන්ත ජනපද පිහිටුවා ගත්හ. සිවිල් සහ ආගමික වශයෙන් ස්වකීය මවු රාජ්‍යයෙන් ස්වාධීනව සිටීමට බලාපොරොත්තු වූ ඔව්හු තමන් විසින් ගොඩනගන ලද ජනපද පාලනය කිරීම සඳහා මේෆ්ලවර් ගිවිසුම පදනම් කොට ගත් ආණ්ඩු ක්‍රමයක් සකසා ගත්හ. ජේම්ස් ටවුන්, වර්ජිනියාව, ජෝර්ජියාව, පෙන්සිල්වේනියාව, මේරිලන්ඩ්, නිව් ඇම්ස්ටර්දෑම්, ඩෙලවෙයාර්, මැසචුසෙට්ස්, කනෙක්ටිකට්, බොස්ටන්, නිව් හැම්ප්ෂයර්, රෝඩ් අයිලන්ඩ් එසේ පිහිට වූ ජනපද අතර විය.

මෙම ජනපද දහතුනෙන් දොළහක් ආරම්භ වුයේ 1607-1682 කාලයේදිය. දහතුන්වැනි ජනපදය වන ජොර්ජියා ජනපදය ආරම්භ වුයේ 1733දීය

බ්‍රිතාන්‍ය වාණිජවාදී ප්‍රතිපත්තිය
උතුරු ඇමෙරිකාවේ ඉංග්‍රීසි ජනපද විශාලත්වයෙන් සහ වැදගත්කමින් වැඩෙත්ම ඒවා කෙරෙහි තම ආධිපත්‍යය පැතිරවීම සඳහා බ්‍රිතාන්‍ය රජු ඒවා පාලනය කිරීමට ආණ්ඩුකාරවරු පත් කළේය. එම ආණ්ඩුකාරවරුන්ට වේතනය ගෙවිය යුතු වූයේ ජනපද වල භාණ්ඩාගාරයෙනි. බ්‍රිතාන්‍ය වෙළඳුන්ට මෙන්ම බ්‍රිතාන්‍ය රජයට ද ලාභ ප්‍රයෝජන ලැබෙන අන්දමට බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුව සිය අභිමතයට අනුව සකස් කල ප්‍රතිපත්තියක් ඇමෙරිකාවේ ජනපද වල ක්‍රියාත්මක විය. එය වාණිජවාදී ප්‍රතිපත්තිය නම් විය.

වාණිජවාදී නීති රීති දැඩිව ක්‍රියාත්මක කිරීම
බ්‍රිතාන්‍ය කිරීටයට අයිති බලතල දැඩිව ක්‍රියාත්මක කිරීමේ ස්ථිර අධිෂ්ඨානයෙන් යුතුව තුන්වන ජෝර්ජ් රජු ඇමෙරිකාවේ ජනපද වලින් බදු අය කිරීම සඳහා වූ පනත් වලට පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතිය ලබා ගන්නා ලෙස කැබිනට් මණ්ඩලයට බල කළේය. එසේම ඒ තාක් කල් නොසලකා හැර තිබූ වාණිජවාදී නීති දැඩිව ක්‍රියාත්මක කිරීමට පියවර ගන්නා ලෙස රාජකීය නිලධාරීනට උපදෙස් දුන්නේය. ඒ සඳහා අවශ්‍ය බලය යෙදීම පිණිස බ්‍රිතාන්‍ය ආණ්ඩුව අමෙරිකාවට යුධ හමුදාව ද යැවීය.

විප්ලවයට බලපෑ හේතූ
නිදහස් සටන මෙහෙයවීමට ප්‍රධාන හේතුවක් වුයේ ඇමරිකන් ජනපද වල ආර්ථික කටයුතු බ්‍රිතාන්‍යන්ට වාසි ලැබෙන ආකාරයෙන් ක්‍රියාත්මක කිරීමයි. ඒ අනුව·
 බ්‍රිතාන්‍ය නිපදවන භාණ්ඩ ඇමරිකන් ජනපද වල නිපදවීම තහනම් විය
 ඇමරිකානුවන් නිපදවන දුම්කොළ, සීනි, කපු, මී ඉටි, තිරිඟු, තඹ වැනි දෑ බ්‍රිතාන්‍යයට පමණක් ලබාදිය යුතු වීම.
 එසේ නම් කොට තිබු භාණ්ඩ හැර වෙනත් ද්‍රව්‍ය වෙනත් රටවලට අපනයනය කළ හැකි වූයේ බ්‍රිතාන්‍යය හරහාය.
 නිෂ්පාදනය අතින් ඇමරිකානු ජනපද මව් රට බ්‍රිතාන්‍යය සමග තරග නොකළ යුතුය.
මෙම ප්‍රතිපත්ති වලින් ජනපදවාසීන්ට ආර්ථික වශයෙන් පාඩු සිදුවුවත් බ්‍රිතාන්‍ය නිසා ඔවුන්ට ස්ථාවර වෙළෙඳපෙළක් ලැබුණී. එසේම ඇමෙරිකානු ජනපද බ්‍රිතාන්‍ය නීතිරීති දැඩිලෙස ක්‍රියාත්මක නොවු නිසා පාඩු අවම කරගැනීමට වෙනත් ජාතින් සමග හොර වෙළදාම්වල නිරත විය. මෙලෙස විවිධ නීති රීති පනවා ඇමරිකානු ජනපද වල වෙළඳාම සිමා කර තිබුණත් 1763 වනතෙක්ම ඇමෙරිකානු ජනපදවාසන්ගෙන් ප්‍රබල විරෝධයක් මතු නොවීය. නමුත් 1763 පසුව බ්‍රිතාන්‍යය රජය විසින් ඇමරිකානු ජනපද සඳහා නව නීති රීතින් හඳුන්වා දෙන ලදී. මේ සමඟ බ්‍රිතාන්‍යය පාලනයෙන් මිදීමේ මානසිකත්වය ඇමරිකානුවන් තුල ගොඩ නැගෙන්නට මෙන්ම බ්‍රිතාන්‍ය කෙරෙහි ප්‍රබල විරෝධයක්ද මතු විය.. එයට හේතුවුයේ හත් අවුරුදු යුද්ධය නිසා බ්‍රිතාන්‍යයට විශාල වියදමක් දැරීමට සිදුවීමෙන් එරට ණය බර ඉහළගිය අතර එහි ණය සහ පොළී මුදල් පියවා ගැනීමට ඇමෙරිකානු ජනපදවාසීන් එයින් කොටසක් දැරිය යුතු බව බ්‍රිතාන්‍යයන්ගේ ආකල්පය විය. මේ නිසා බ්‍රිතාන්‍ය අගමැති ජොර්ජ් ග්‍රැන්විල් ඇමෙරිකානු ජනපදවලින් අයකළ තීරු බදු ක්‍රමාණුකූලව අයකරගැනීමට පියවර ගත්තේය. ජනපදවල හොර වෙළඳාම නතරකිරීමට නාවික මුරසේවා තරකළ අතර බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් ඇමරිකානු ජනපද වල වැසියන් පිඩාවට පත් කරමින් ආදායම් වැඩිවන ලෙස නව බදු වර්ග අය කිරීම නව නීති රීති යටතේ සිදුවිය. එලෙස 1764-1765 කාලසීමාවෙදි පැනවූ බදු පනත් තුනකි.
 සීනි පනත
 මුදල් නෝට්ටු පනත
 මුද්දර පනත
මේ තත්වයන් යටතේ ඇමරිකානු නිදහස් සටන වර්ධනය විය. මේ අනුව ඇමෙරිකානු විප්ලවයට බලපෑ හේතු කිහිපයකි.
 ඇමෙරිකානු ජනපදවාසින් කාලයක් තිස්සේ බ්‍රිතාන්‍ය මැදිහත්වීම අඩු ස්වයං පාලනයකට හුරුවක් ලබා තිබීම.
 බ්‍රිතාන්‍ය අනුගමනය කළ තම රටට වාසි දායක ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය.
 ජනපදවාසීන්ගේ සිතුම් පැතුම් හා ආකල්ප බ්‍රිතාන්‍ය රජය විසින් නිසි ලෙස අවබෝධ කරගෙන නොසීටීම
 1763 පසුව පැනවු නව බදු වර්ග හා නව නීතී රිති
 ජනපදවාසීන්ගේ සාධරණ සටන් මර්ධනය කිරීමට බ්‍රිතාන්‍ය කටයුත් කිරීම
 නිදහස පිළිබඳ ජනපද වැසීයන් තුළ ඇතිවු උනන්දුව

සීනි පනත (1764)
ජනපද වාසින් විසින් ආනයනය කරන ලද උක් පැණි වෙනුවෙන් බද්දක් ගෙවීමට නියම කල සීනි පනත 1764 දී බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවෙන් සම්මත විය. එයට ප්‍රතිචාර ලෙස බදු ගෙවීමෙන් වලකී සිටීමට සුපුරුදු පරිදි උක් පැණි හොර රහසේ ආනයනය කිරීමට යටත් ව්ජිත වාසීහු උත්සාහ දැරුහ. එහෙත් බ්‍රිතාන්‍ය ආණ්ඩුව කල් ඇතිව විධි විධාන යොදා තිබූ පරිදි ඔවුන්ගේ ප්‍රත්නයට බාධා එල්ල වූ අතර හොර වෙළඳ කටයුතු වළක්වනු ලැබිණි.

මුදල් නොට්ටු පනත
නෝට්ටු පනත අනුව ජනපද වලට මුදල් නෝට්ටු නිකුත් කිරීම තහනම් කෙරුණි. මේ නිසා රිදී හෝ රත්රන් වලින් ණය ගෙවීමට ජනපද වාසීන්ට සිදුවිය. මුද්දර පනත අනුව සියලු නීතිමය ලියවිලි, බලපත්‍ර, ඔප්පු හා අනෙකුත් ලේඛන වලින් මුද්දර බද්දක් අය කෙරුණි. මුද්දර බද්ද ඇමෙරිකානු සමාජයේ වෙළෙඳුන්, නිතීඥයන්, මුද්‍රණකරුවන් වැනි ඉහළ තත්වයේලා සැළකු පුද්ගලයන් බලපෑ හෙයින් ඔවුන් විරෝධතා සංවිධානය කිරීමට එකතු වුහ. මෙම පනතට ප්‍රබල විරෝධයක් මතුවුණ අතර ඇමෙරිකානුවන් මුද්දර වර්ජනය කිරීමටද කටයුතු කළහ. බ්‍රිතාන්‍යන් විසින් ඉහත බදු වලට අමතරව තේ, වීදුරු, කඩදාසි ආදිය සදහා තීරු ගාස්තු අය කරන ලද අතර එයට විරෝධයක් මතුවිය. බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් පනවන ලද තවත් පනතක් වුයේ ඇමෙරිකාවේ රැදී සිටි බ්‍රිතාන්‍ය සේනාංකවලට වාසස්ථාන සැපයීම, මූල්‍ය ප්‍රතිපාදන ලබාදීම ඇතුළු පහසුකම් සැපයීම ජනපදවලට පැවරීමයි.

මුද්දර පනත (1765) සහ එය අවලංගු කිරීම
1763න් පසුව බ්‍රිතාන්‍ය විසින් හඳුන්වා දෙන ලද නව අණ පනත් හා බදු වර්ගවලට එරෙහිව ඇතිවු විරෝධතා වලින් ජනපදවාසින් තුළ නිදහස් සටන සඳහා පෙළඹිමක් ඇතිවු බව පෙනේ. නව පනත් අතුරින් ප්‍රබල විරෝධයක් මතු වුයේ මුද්දර පනත සම්බන්ධයෙනි. එහි දි මුද්දර පමණක් නොව බ්‍රිතාන්‍ය භාණ්ඩ වර්ජනය කිරීම දක්වා විරෝතා මතු විය. එවකට බ්‍රිතාන්‍යෙයේ පැවැති සම්ප්‍රදාය අනුව බදු පැනවීමේ බලය හිමිවුයේ මහජක නියෝජිතයන්ගෙන් සමන්විත පාර්ලිමේන්තුව වෙතටය. එහෙත් ඇමෙරිකානු ජනපද වෙනුවෙන් කිසිදු නියෝජිතයෙක් සහභාගි නොවු බැවින් තම ජනපද වෙනුවෙන් බදු පැනවීමේ කිසිදු බලයක් බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුව සතුව නොමැති ජනපදවාසින් අතර මතයක් ඇතිවිය. එම මතය ඇමෙරිකාව පුරා ප්‍රචලිත වු අතර නියෝජනයක් නැතිනම් බදුත් නැත යන සටන් පාඨයක් බිහිවිය. එය ඇමෙරිකානු නිදහස් සටනේ තේමා පාඨය බවට පත්විය. මුද්දර පනතට ඇතිවු ප්‍රබල විරෝධය නිසා බ්‍රිතාන්‍ය රජය විසින් එය අවලංගු කරන ලදී

ටවුන්සෙන්ඩ් පනත් (1767)
1767 දී භාණ්ඩාගාරික චාන්සලර් චාල්ස් ටවුන්සෙන්ඩ් විසින් යටත් විජිත වල වියදම් පියවා ගැනීමට ටවුන්සෙන්ඩ් පනත බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන ලදී. මේ අනුව ඇමෙරිකාවට ආනයනය කළ වීදුරු, ඊයම්, කඩදාසි හා තේ වැනි භාණ්ඩවලට තීරු බදු පැනවිණ. මෙම තීරු බදු එකතු කිරීමට බ්‍රිතාන්‍ය රජය උත්සහා දැරුවත් ජනපදවාසීන් එයටද විරෝධය දැක්වු නිසා දෙපක්ෂය අතර ගැටුම් වර්ධනය විය.

බොස්ටන්වලදී ජනපදවාසීන් දැක්වු විරෝධතාවකට බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාව විසින් වෙඩිතැබීමෙන් පස්දෙනෙක් මිය ගියේය. මෙබදු ක්‍රියා නිසා ජනපදවාසීන් අතර බ්‍රිතාන්‍ය හැගීම් වර්ධනය විය. මෙලෙස බ්‍රිතාන්‍ය භාණ්ඩ වර්ජනය කිරීම නිසා තීරු බදු ලැබුණු ආදායමට වඩා කිහිප ගුණයක පාඩුවක් බ්‍රිතාන්‍යයට සිදුවිය. 1770 දී තේ බද්ද හෙරෙන්නට අනෙක් සියලු බදු බ්‍රිතාන්‍ය රජය විසින් අහෝසි කළේය. තේ බද්ද තව දුරටත් ක්‍රියාත්මක කළේ ලාභයක් ලැබීමට වඩා ඇමෙරිකාව වෙනුවෙන් බදු පැනවීමට බ්‍රිතාන්‍යයට ඇති අයිතිය පෙන්වීමටය

බොස්ටන් තේ සාදය (1773 දෙසැ. 16 දින)
1773දී බ්‍රිතාන්‍ය පැනවු පනතකින් ඇමෙරිකානු ජනපද වලට තේ සැපයීම පිළිබඳ අයිතිය එක් සමාගමකට පැවරිණ. මේ නිසා ඇමෙරිකානු වෙළෙදුන්ගේ සම්ප්‍රදායික තේ වෙළඳාමට පහර වැදුණි. මෙමගින් කුපිත වු ජනපදවාසීන් බ්‍රිතාන්‍ය වෙළෙඳ සමාගමේ තේ ගොඩබෑම සඳහා අවහිර කළහ. 1773 දෙසැම්බර් 16 වන දින බොස්ටන් වරායේ නවතා තිබු තේ නැවකට වෙස්වළාගෙන ඇතුළු වු බොස්ටන් වැසියෝ එහි තිබු තේ පෙට්ටි 342ක් මුහුදට විසි කළහ. බොස්ටන් තේ සාදය නමින් ප්‍රසිද්ධ මෙම සිදුවීම ඇමෙරිකානු විප්ලවයේ ආරම්භය ලෙස සැළකේ. මෙයට ප්‍රතිචාර වශයෙන් තේවල වන්දිය ගෙවන තෙක් බොස්ටන් වරාය වසාදැමීමට බ්‍රිතාන්‍යයෝ කටයුතු කළහ.

ප්‍රථම මහද්වීපික සම්මේලනය (1774)
විවිධ නිතීරිතී පනවමින් ජනපදවාසීන්ගේ අදහස් නොතකමින් ජොර්ජියා මැසචුසෙට්ස් වැනි ජනපද වල පාලන ප්‍රතිසංවිධානය කිරීමටද පියවර ගැනුණි. බ්‍රිතාන්‍ය අනුගමනය කළ මර්දනකාරි පිළිවෙත නිසා කෝපයට පත් ජනපදවාසින් 1774 දී පිලඩෙල්පියා නගරයට රැස්ව සම්මේලනයක් පැවැත්වුහ. ඇමෙරිකානු විප්ලවීය ඉතිහාසයේ ප්‍රථම මහද්වීපික සම්මේලනය ලෙස සැළකේ.

නිදහස ප්‍රකාශ කිරීම (1776 ජුලි 4 දින)
බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා වලට මුහුණ දීමට පසුබිම සකස් කරගත් පසුව ජනපදවල ඒකාබද්ධ නියෝජිත සභාව 1776 ජුලි 04 වැනි දින ඇමෙරිකානු නිදහස් ප්‍රකාශනය ප්‍රකාශයට පත්කළේය. එම ලියවිල්ලෙන් උපතින්ම මිනිසා සතු  අහිමිකළ නොහැකි අයිතිවාසිකම් රැසක් ඇති බවත්, ඒවා ආරක්ෂා කර ගැනීමට මිනිසා ආණ්ඩු පිහිටුවන බවත්, ඇමෙරිකාව යනු බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයෙන් වෙන්වු නිදහස් රටක් බව ප්‍රකාශයට පත්විය. මීට එකඟ නොවු බ්‍රිතාන්‍යයෝ ඊට එරෙහිව සටන් ආරම්භ කළ අතර ගැටුම් වසර කිහිපයක් යනතුරු පැවතිණ

යුද්ධය
මුල් වසර දෙක තුළ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා ජයග්‍රහණය ලැබුවත් පසුව සිදුකළ සටන් වලදී අසාර්ථක විය. දෙපක්ෂය අතර සටන් වලදී ඇමෙරිකාවේ සහයට ප්‍රංශය එකතු වු අතර පසුව ස්පාඤ්ඤය සහ ඕලන්දය එකතු වු අතර සටන බ්‍රිතාන්‍යයට අවාසිදායක තත්වයට පත්විය. ඇමෙරිකාවේ සිදුවු සටන් වලින් පරාජයට පත්වීම නිසා බ්‍රිතාන්‍ය විසින් 1783දී  සාම සාකච්ඡා වලට යොමු විය.  ඒ අනුව 1783 දී අත්සන් කළ පැරිස් සාම ගිවිසුමෙන් ඇමෙරිකාව නිදහස් ස්වාධින රටක් ලෙස පිළිගන්නා ලදී. පසුව 1789දී නව ව්‍යවස්ථාවක් ඇමෙරිකානු ජනපදවාසීන් විසින් සම්මත කරගත් අතර එහි ප්‍රථම ජනාධිපතිවරයා ලෙස ජෝර්ජ් වොෂීන්ටන් පත්විය. මෙම ව්‍යවස්ථාව ලොව ප්‍රථම ලිඛිත සංධිය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ලෙස සැළකේ.

යුද්ධයේ ප්‍රතිඵල
ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය නමින් ස්වාධින රාජ්‍යයක් බිහිවිය. එමෙන්ම සමස්ත මානව සංහතියට නිදහස පෙන්වා දුන් අවස්ථාවක් වීම, ලොව පුරා මුලික මිනිස් අයිතිවාසිකම් පිළිබද උනන්දුවක් ඇතිවීම, ලෝකයේ ප්‍රථම ලිඛිත සංධිය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව බිහිවීම වැනි ප්‍රථිපල මෙම යුද්දය මගින් ඇතිවිය.

මුලාශ්‍ර
ලෝක ඉතිහාසය - බී.වී. රාවෝ (සිංහල පරිවර්තනය - මහාචාර්ය මාලනී ඇඳගම)

11 ශ්‍රේණියේ ඉතිහාස පොත (ගයාන් කුමාර මධුෂංක)

http://www.history.com/topics/american-revolution/townshend-acts
ඇමරිකාව
ඇමරිකානු ඉතිහාසය

ඇමෙරිකානු නිදහස් සටන


Agrilus subdorsalis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1899.

Referências

subdorsalis

Agrilus subdorsalis


Göçkün, Amasra - Bartın ili Amasra ilçesine bağlı köy
 Göçkün, İnebolu - Kastamonu ili İnebolu ilçesine bağlı köy
 Göçkün, Alaçam - Samsun ili Alaçam ilçesine bağlı mahalle

Göçkün


VSC may refer to:

Organizations
 Venezuela Solidarity Campaign, a British political group
 Vermont State Colleges, the U.S. state of Vermont's system of public colleges
 Vietnam Solidarity Campaign, a Vietnam War-era activist group
 Volunteer Special Constabulary, a component of the Singapore Police Force
 Video Standards Council, of the United Kingdom responsible for promoting standards in the video industry
 Volunteer Service Corp, at Wake Forest University

Places
 Valley Stream Central High School, in Valley Stream, NY, US
 Vermont Studio Center, a fine arts and writing residency program located at Johnson in the US state of Vermont
 Vinings, Smyrna, Cumberland, an area in metropolitan Atlanta, US; See Vinings, Georgia

Science and technology
 Variable structure control, a type of discontinuous nonlinear control
 Vertical service code, a special telephone number that usually begins with the * (star) key
 Vehicle Stability Control (VSC), Toyota's tradename for electronic stability control
 Video spectral comparator, a specialized lighting instrument used to analyze passports and drivers licenses, as part of questioned document examination
 Volatile sulfur compounds, in organic chemistry
 Voltage source converter, a type of power electronics device, see high-voltage direct current

Computing
 Volume Shadow Copy Service, a mechanism of the NTFS file system
 Virtualization Service Client, software used to run Microsoft App-V virtualization software
 .vsc, a file extension used by the Versus programming language and the Viscosity image and animation editing utility
 Visual Studio Code, a source code editor for Windows, Linux and macOS, developed by Microsoft

Other uses

 Aerovías Especiales de Carga (ICAO airline designator), a Colombian airline operator
 Debreceni VSC, a Hungarian football club
 Vancouver Sleep Clinic, an Australian band
 Vehicle service contract, used for automotive repair, for example see Carchex

 Vertebral subluxation complex, in chiropractic
 Vessel Safety Checks, of recreational boaters; See Missions of the United States Coast Guard
 Virtual Safety Car

VSC


Tomaž Šalamun (Zagreb, 4 de julio de 1941 − Liubliana, 27 de diciembre de 2014) fue un destacado poeta esloveno, renovador de la poesía eslovena contemporánea y de fama internacional.

Biografía
Tomaž Šalamun nació en el seno de una familia bien educada. Su padre, Branko Šalamun, era un reconocido pediatra, su madre Dagmar historiadora del arte y bibliotecaria, su hermana Katarina historiadora de literatura e intérprete, su hermano Andraž es pintor y su hermana menor Jelka es profesora de biología. La familia pronto cambió la capital de Croacia, Zagreb, por Liubliana, Eslovenia. Después de pasar ocho años en la capital, la familia se trasladó a Koper, Eslovenia donde el poeta cursó sus estudios de secundaria. En Liubliana estudió Historia e Historia del Arte en la Facultad de Filosofía y Letras. Fueron sus padres quienes le aconsejaron estudiar en la capital, suponiendo que esto le elevara el ego a su hijo. En la facultad conoció a Braco Rotar, con el que formó una gran amistad. Durante sus estudios se vinculó al grupo artístico OHO junto con su hermano Andraž Šalamun.

En el año 1969 obtuvo su primer trabajo como conservador del Museo del Arte Moderno (Moderna galerija). Su carrera empezó a desarrollarse en 1970, cuando el Museo de Arte Moderno de Nueva York, el MOMA, lo invitó como miembro del grupo OHO. En 1971 se convirtió en asistente de la Academia de Arte Plástico (Akademija za likovno umetnost) en Liubliana. El mismo año recibió una invitación de la Universidad de Iowa. Fue también profesor en Koper. Pasó mucho tiempo en Estados Unidos como invitado en campos del arte de Nuevo Hampshire y realizó giras por Estados Unidos.

Estuvo casado con la pintora eslovena Metka Krašovec.

Obra
Cuando Šalamun empezó a publicar en la revista literaria Perspektive (Perspectivas) en 1963, provocó cierta inquietud y repugnancia tanto ideológica como estética. Se atrevió a parodiar a Oton Župančič, el poeta intocable de la poesía eslovena. En los años 1970 salen dos colecciones del poeta a causa de las cuales los críticos literarios denominan este período »el período de Šalamun«.

La primera colección de poemas salió en 1966 bajo el nombre Poker (Póquer). En las ciencias literarias eslovenas la colección representa un acto de revaluación de la poesía eslovena. Aun en el título se hace ilusión a un juego de azar, lo que incita a la casualidad y al riesgo. El poema El eclipse indica una poética que va a sostenerse por sí misma: de los clavos largos sueldo a mí mismo los miembros de un cuerpo nuevo /.../ mi mundo será un mundo de bordes afilados. Šalamun decide alejarse del lirismo exagerado y se libera del sentimentalismo innecesario. Los valores están deshechos y el hombre está amenazando por el mundo de los objetos. Poker es una colección que se opone a la idealización de la tradición y al gusto pequeñoburgués. Junto con la destrucción de la tradición en la colección es notable también la destrucción del significado el juego puro con las palabras y con las posibilidades que ofrece un lenguaje.

Después de publicar la primera colección, el poeta realiza varios viajes en los que continuamente surgen nuevas colecciones de poemas. Países que todavía en gran medida influyen en su creación poética son Estados Unidos y México. Fue en América donde el poeta, según sus palabras "en verdad encontró el renacimiento europeo". A su trabajo lo denomina "el negocio celestial que tiene que hacer en América donde se deja llevar por danzas salvajes, claras, iniciales de los chamanes". Mientras que en México el hombre llega "a tanta vulnerabilidad que es imposible permitírsela en otros lugares". Desde entonces, Šalamun es un viajero perpetuo.

Su segunda colección poética se denomina Namen pelerine (El propósito del chubasquero) y está formada como un juego de mesa similar al parchís. Se trata de poemas con asociaciones libres. En la colección tenemos ejemplos de poesía concreta (artículos del periódico, noticias, instrucciones) donde el lenguaje es materia y la poesía indica también propiedades materiales. Romanje za Maruško (La peregrinación a Maruška) es su tercer tomo poético, en el que usa el inglés y el alemán junto al esloveno. Bela Itaka (Ítaca blanca) continúa la poética de asociaciones libres e inmensa imaginación del poeta. Una excepción podría ser la colección Zgodovina svetlobe je oranžna (La historia de la luz es naranja), en la que prevalece la temática existencial cuando el poeta se da cuenta de que su vida es efímera. Balada za Metko Krašovec (Balada para Metka Krašovec) y Mera časa (La medida del tiempo) tratan entre otros temas del erotismo.

Denis Poniž dice que el poeta se sirve continuamente de metáforas no causales, de datos enciclopédicos y de citas posmodernistas. Su trayectoria personal evoluciona desde las confrontaciones con los principales poetas eslovenos, como France Prešeren y Edvard Kocbek, hacia el intimismo artístico en las últimas colecciones. Según las palabras de Tea Štoka, la postura espiritual de Šalamun es la libertad interna, liberación de las normas del comportamiento. El precio de mencionada liberación son el hermetismo y un cierto elitismo en el mensaje poético.

Obra poética
1966 Poker (Póquer)
1968 Namen pelerine (El propósito del chubasquero)
1971 Romanje za Maruško (La peregrinación para Maruška)
1972 Bela Itaka (Ítaca blanca)
1972 Amerika (América)
1973 Arena (La arena)
1974 Sokol (El halcón)
1975 Imre
1975 Druidi (Los druidas)
1975 Turbine (Las turbinas)
1976 Praznik (Día festivo)
1977 Zvezde (Estrellas)
1978 Metoda angela (El método del ángel)
1979 Po sledeh divjadi (Por las huellas de la caza)
1979 Zgodovina svetlobe je oranžna (La historia de la luz es naranja)
1980 Maske (Las disfraces)
1981 Balada za Metko Krašovec (Balada para Metka Krašovec)
1982 Analogija svetlobe (Analogía de la luz)
1983 Glas (La voz)
1984 Sonet o mleku (El soneto de la leche)
1985 Soy realidad
1986 Ljubljanska pomlad (La primavera de Liubliana)
1987 Mera časa (La medida del tiempo)
1988 Živa rana, živi sok (La herida viva, el zumo vivo)
1990 Otrok in jelen (El niño y el ciervo)
1993 Glagoli sonca (Los verbos del sol)
1995 Ambra (Ámbar)
1997 Črni labod (El cisne negro)
1997 Knjiga za mojega brata (El libro para mi hermano)
1999 Morje (El mar)
2000 Gozd in kelih (El bosque y el cáliz)
2002 Table (Los carteles)
2003 Od tam (Desde ahí)
2005 Kaj je kaj (Qué es qué)
2005 Sončni voz (El carro del sol)
2007 Sinji stolp (El torre azul celeste)
2010 Narobe svet je tudi svet (El mundo al revés también es un mundo)
2010 Letni čas (La estación)
2011 Opera buffa (La ópera buffa)

Obra en prosa
1992 Markova hiša (La casa de Marko)
2010 Korporacija v 21 nadstropjih (La corporación en 21 pisos)

Referencias

Bibliografía
 POGAČNIK, Jože. Zgodovina slovenskega slovstva 8. Založba obzorja. Maribor: 1972.
 PONIŽ, Denis. Slovenska lirika 1950-2000. Slovenska matica. Liubliana: 2001.
 ŠTOKA, Tea. Zapeljevanje, ljubezen, skrivnost v poeziji Tomaža Šalamuna. En la colección: Šalamun, Tomaž. Morje.
 ZORN, Alexander. Beseda je edini temelj sveta. En la colección: Šalamun, Tomaž. Glagoli sonca. Založba Mladinska knjiga. Liubliana: 1993.

Enlaces externos
La página oficial del poeta
Obra poética en esloveno
Festival Internacional de Poesía de Medellín
Open libraray
Lunch poems

Poetas de Eslovenia
Nacidos en Zagreb
Fallecidos en Liubliana

Tomaž Šalamun


Monarhia dualistă (sau dubla monarhie) apare atunci când două regate sunt conduse de același monarh, urmează aceeași politică externă, sunt angajate într-o uniune vamală și au o armată combinată, altfel fiind fiecare . Termenul este de obicei folosit cu referire la Austro-Ungaria, o dubla monarhie care a existat din 1867 până în 1918.

În anii 1870, după modelul Austro–Ungariei, prințul de Wales (mai târziu regele Edward al VII-lea) și William Ewart Gladstone au propus ca Irlanda și Marea Britanie să formeze o dublă monarhie. Eforturile lor nu au avut succes, dar ideea a fost folosită mai târziu, în 1904, de către  în lucrarea sa, . Griffith a remarcat cum în 1867 Ungaria a trecut de la a fi parte din Imperiul Austriac la un statut egal în cadrul Austro-Ungariei. Deși nu era el însuși monarhist, Griffith susținea o astfel de abordare pentru . Ideea nu a fost îmbrățișată de către alți lideri politici irlandezi, și Irlanda a luptat în cele din urmă în războiul de independență (anii 1919-1921) pentru a ieși din .

Mai târziu, istoricii au folosit termenul pentru a se referi la alte exemple în care un rege domnește peste două state, cum ar fi Henric al V-lea și Henric al VI-lea, care au fost efectiv regi și ai Angliei și ai Franței în secolul al XV-lea, ca urmare a formării unui stat-marionetă într-o mare parte din Franța, în timpul Războiului de 100 de Ani, Danemarca–Norvegia, o dublă monarhie care a existat din 1537 până în 1814, la  dintre Portugalia și Spania (1580-1640), și la Uniunea Polono-Lituaniană (1569-1795).

O dublă monarhie nu este neapărat și o uniune personală. Într-o uniune personală, în două sau mai multe regate domnește aceeași persoană, dar nu există alte structuri guvernamentale comune. Statele aflate în uniune personală au armate separate, politici externe separate și constituie spații vamale separate. În acest sens, Austro–Ungaria nu a fost o simplă uniune personală, întrucât ambele state aveau un singur minister de externe, o unică armată și finanțe comune.

Note

Monarhie
Sisteme politice
Politica Austro-Ungariei

Monarhie dualistă