Die Mutua Madrileña Madrid Open 2010 waren ein Tennisturnier, welches vom 7. bis 16. Mai 2010 in Madrid stattfand. Es war Teil der ATP World Tour 2010 und wurde im Freien auf Sandplatz ausgetragen. In der laufenden Saison war es das vierte von neun Turnieren der Kategorie ATP World Tour Masters 1000.

Titelverteidiger im Einzel war Roger Federer. In diesem Jahr schaffte er es erneut ins Finale und traf dort auf seinen Rivalen Rafael Nadal. Dieser setzte sich mit 6:4 und 7:65 durch und gewann somit seinen dritten Titel in diesem Jahr und sein 39. Titel insgesamt auf der ATP-Tour. Im Doppel waren Daniel Nestor und Nenad Zimonjić die Titelverteidiger. Sie schafften es in diesem Jahr wieder ins Finale, mussten sich dort jedoch den Brüdern Bob und Mike Bryan geschlagen geben. Dies war bereits der dritte Titel in Madrid für die Bryan-Brüder, nachdem diese das Turnier bereits in den Jahren 2006 und 2007 gewinnen konnten.

Das Teilnehmerfeld des Einzelbewerbs bestand aus 56 Spielern, jenes des Doppelbewerbs aus 24 Paaren. Die acht topgesetzten Spieler im Einzel bzw. Paarungen im Doppel bekamen jeweils ein Freilos in die zweite Runde. Das Gesamtpreisgeld betrug 2.835.000 Euro; die gesamten finanziellen Verbindlichkeiten lagen bei 3.700.000 Euro.

Qualifikation
Die Qualifikation fand vom 7. bis 8. Mai 2010 statt. Ausgespielt wurden sieben Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten. Hinzu kamen drei Lucky Loser.

Folgende Spieler hatten die Qualifikation überstanden und spielten im Hauptfeld des Turniers:

Preisgelder und Weltranglistenpunkte
Es wurden die folgenden Preisgelder und Weltranglistenpunkte für das Erreichen der jeweiligen Runde ausgezahlt bzw. gutgeschrieben. Spieler, die über die Qualifikation ins Hauptfeld einzogen, erhielten die angegebenen Qualifikationspunkte zusätzlich zu denen für das Erreichen der jeweiligen Runde. Ansonsten sind die Beträge nicht kumulativ zu verstehen (Preisgelder für den Doppelwettbewerb pro Team).

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks und Quellen
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der ATP World Tour 2010
Tennisturnier in Madrid

Mutua Madrileña Madrid Open 2010/Herren


Abaixo estão o sistema de classificação e as nações classificadas para a Esgrima nos Jogos Pan-Americanos de 2023, programada para ser realizada em Santiago, Chile, de 30 de outubro a 4 de novembro de 2023.

Sistema de classificação
Até 162 esgrimistas irão se classificar para competir, com um mínimo de 156. Cada nação pode inscrever até 18 atletas (nove por gênero), a não ser que tenham classificado atleta através dos Jogos Pan-Americanos Júnior de 2021. Os medalhistas de ouro nas provas individuais de Cali 2021 receberam vagas nominais para os Jogos Pan-Americanos de 2023. Se esses atletas não participarem de Santiago 2023, a vaga será perdida e não poderá ser transferida para outro CON ou atleta. As sete melhores equipes no Campeonato Pan-Americano de Esgrima de 2022, juntamente aos dois melhores atletas não classificados nas provas por equipe, irão classificar para a respectiva prova por gênero. O país-sede, Chile, classificou automaticamente o número máximo de esgrimistas (18). O máximo de dois atletas por CON podem participar das provas individuais. Apenas as nações vencedoras em Cali terão a vantagem de competir com três esgrimistas na prova individual, caso tenham classificado a equipe daquela respectiva arma.

Linha do tempo

Sumário de classificação
Um total de 15 CON's classificaram esgrimistas.

Masculino

Espada

Florete

Sabre

Feminino

Espada

Florete

Sabre

Referências

P
P
Qualificação para os Jogos Pan-Americanos de 2023
Esgrima nos Jogos Pan-Americanos de 2023

Esgrima nos Jogos Pan-Americanos de 2023 - Qualificação


مطار جون إف كينيدي الدولي   شير إليه العامة باسم مطار جون كينيدي ومطار كينيدي ونيويورك جون كنيدي هو المطار الدولي الرئيسي الذي يخدم مدينة نيويورك ويوجد في مقاطعة كوينز، جنوب غرب مدينة نيويورك بحوالي 19 كم من منهاتن السفلي. المطار هو أكثر المطارات ازدحامًا من بين المطارات السبعة في نظام مطار نيويورك ، والسادس من أكثر المطارات ازدحامًا في الولايات المتحدة ، وأكثر بوابة الركاب الجوية الدولية ازدحامًا إلى أمريكا الشمالية. يغطي المرفق مساحة 5,200 فدان (2,104 هكتار) وهو أكبر المطارات وأكثرها ازدحامًا في منطقة مدينة نيويورك. تعمل أكثر من 90 شركة طيران من المطار، مع رحلات جوية مباشرة أو بدون توقف إلى وجهات في جميع القارات الست المأهولة.

هو أكبر بوابة لمسافرين جواً إلي الولايات المتحدة الأمريكية، ومن أكبر بوابات الشحن بالولايات المتحدة من حيث قيمة الشحنات. يدار المطار من قبل هيئة موانئ نيويورك ونيوجيرسي والتي تدير أيضاً المطارين الآخرين في نيويورك مطار نيوآرك ليبرتي الدولي ومطار لاغوارديا. مطار جون إف كينيدي هو قاعدة عمليات خطوط طيران جيت بلو، وأيضاً بوابة رئيسية للرحلات الدولية التابعة لخطوط الولايات المتحدة الجوية ودلتا إير لاينز. تسعون شركة طيران أخرى تعمل في مطار جون إف كينيدي الدولي. يمتلك المطار 3 قوابض والقدره على مكافحه الحرائق ولديه 3 مدرجات بالاعشاب ضد الحرائق.

التسمية
في البدء سمى المطار بمطار أيدل وايلد (Idlewild Airport) ثم أعيد تسميته فأصبح يسمى مطار اللواء ألكسندر أي أندرسون (Major General Alexander E.Anderson Airport). فقد كان اللواء ألكسندر أندرسون الذي قاد وحدة الحرس الوطني الفدرالي في جنوب الولايات المتحدة من سكان مقاطعة كوينز. كان حينها رمز اتحاد النقل الجوي للمطارات هو IDL، ورمز المنظمة الدولية للطيران المدني هو KIDL، ومحدد موقع طبقاً لوكالة الطيران الفدرالية هو IDL. أعيد تسمية المطار مرة أخرى في 1948 فأصبح يسمي مطار نيويورك الدولي ورغم إعادة التسمية تلك فقد كان يستخدم الاسم القديم أيضاً مع اسمه الجديد. ثم أعيدت تسميته مرة أخرى عام 1963 باسم الحالي مطار جون إف كينيدي الدولي تكريماً للرئيس الأمريكي الراحل جون كينيدي.

التاريخ

بدأ تشيد المطار عام 1943 بطموحات متواضعة - حوالي 60 مليون دولار أنفقوا في عملية البناء والتشيد - حيث كان مخصص للاستخدام فقط 4 كيلومترات مربعه من ملعب أيدل وايلد للجولف المجاور. اتصال المطار بملعب أيدل وايلد للجولف أعطاه اسمه الأول الغير رسمي مطار أيدل وايلد. أدير المطار بواسطة هيئة مواني نيويورك ونيوجرسي منذ عام 1947 تحت عقد إيجار من مدينة نيويورك لمدة خمسون سنة ثم مدت مدة العقد حتي عام 2015. شهد المطار إقلاع أول رحلة تجارية في 1 يوليو 1948. ثم أعطى المطار أول اسم رسمي وهو مطار نيويورك الدولي في 31 يوليو من نفس العام. ومع ذلك ظل الاسم القديم أيدل وايلد مستخدم ويلاحظ ذلك في رمز اتحاد النقل الجوي للمطارات الذي كان IDL وهي الحروف الأولي من الاسم القديم.

البنية التحتية والخدمات

مدارج المطار

يحتوي المطار على أربع مدارج. كل اثنان متاوزيان لكنها متقاطعان مع المدارج الاثنان الأخرى وتحيط هذه المدارج بالمباني الرئيسية للمطار. أسماء المدارج كالتالي: 4L-22R و4R-22L و13L-31R و13R-31L.

 مدرج 13R-31L هو ثاني أطول مدرج تستخدمه الشركات الطيران التجارية في شمال أمريكا، ويبلغ طوله 14,572 قدم (4,441 متر). أما أطول مدرج في أمريكا الشمالية فيوجد في مطار دنفر الدولي حيث أن طوله 16,000 قدم.
 مدرج 4R-22L طوله 8400 قدم وعرضه 200 قدم. وهو مجهز عند كلا الطرفين مع نظام أجهزة الهبوط (ILS System). وأيضا مجهز بأنظمة الإضاءة الاقترابية للمدرج (ALS) مع تسلسل ومضات الإضاءة قبل المدرج.
 مدرج 4R يحتوي على نظام الهبوط المتطور كاتوجري 3 (Category III A/L ILS runway) حيث يمكن الهبوط عندما تقل الرؤية إلى أقل من 600 قدم عند الهبوط.أول نظام هندسي لإيقاف المواد في شمال القارة الأمريكية ركب في شمال شرق نهاية المدرج في عام 1996. أرضية المدرج تتكون من مواد الاسمنت الخلوية، التي يمكن أن تقلل السرعة بشكل آمن للطائرة وتستطيع وقفها.
 مدرج 22L لديه أيضا على نظام الهبوط المتطور كاتوجري 3 (Category III A/L ILS runway).
 مدرج 4L-22R طوله 11351 قدم وعرضه 150 قدم ويحتوي على نظام أجهزة الهبوط في كلا اتجاهي المدرج. ويمكن إجراء عمليات الإقلاع في مدى رؤية 1/8 ميل.
 مدرج 13L-31R طوله 10000 قدم وعرضه 150 قدم وهو أيضا مجهز عند كلا الطرفين مع نظام أجهزة الهبوط (ILS System) وأيضا مجهز بأنظمة الإضاءة الاقترابية للمدرج (ALS). اتجاه المدرج 13L يحتوي على نظام الهبوط كاتوجري 2 (Category II). ويمكن إجراء عمليات الهبوط عندما تكون مدى الرؤية 1/2 ميل. ويحتوي المطار على 25 ميل (45 كيلومتر) من الممرات الجانبية التي تؤدي من وإلى المدارج والمباني المحيطة للمطار. وبني برج المراقبة بالقرب من المبنى رقم 4 وقد افتتح عام 1994 وطول البرج حوالي 321 قدم (98 متر). وتشمل مرافق خدمات الطائرات سبع حظائر للطائرات و 32 مليون جالون من الوقود تخزن للاحتياط في المطار حتى تعبأ الطائرات منها.

مباني الركاب

يحتوي مطار جون كيندي على 8 مباني تخدم الركاب وتشكل حرف U وتربط المباني الثمانية عن طريق قطار معلق وأيضا شبكة طرق لكي تستخدمها السيارات للتنقل بين مبنى وآخر.

 المبنى رقم 1: يحتوي على 11 بوابة. المبنى رقم 1 الأصلي، كان قد بني مركزا لشركة طيران الشرق، وقد هدم المبنى وافتتح في عام 1998، بعد مرور 50 عاما على افتتاح المطار.
 المبنى رقم 2: افتتح المبنى عام 1962 وكان مركزا لعمليات 3 شركات طيران هي نورث إيست وشركة طيران نورث ويست وأخيرا شركة طيران برانيف. بعد زوال شركتي الطيران نورث إيست وبرانيف أخذت خطوط دلتا الجوية المبنى وجعلته مركزا لعملياتها. ويحتوي المبنى لى 11 بوابة.
 المبنى رقم 3: بني في عام 1960 وقد سمي بميناء العالم وبني خصيصا لشركة الطيران السباقة بان أم وقد وسع عام 1970 حتى بمكن لطائرة البوينغ 747 من أن تستخدم المبنى. ويحتوي على 17 بوابة وتستخدمه شركة خطوط دلتا الجوية مركزا ثاني لعملياتها بعد المبنى رقم 2.
 المبنى رقم 4: وهو المبنى الدولي الذي يستقبل الرحلات الجوية الدولية من خارج الولايات المتحدة. ويمكن للمبنى ان يستقبل طائرة إيرباص إيه 380 وتدير مجموعة سخيبول هذا المبنى وهو يعتبر المبنى الأول في الولايات المتحدة تديره شركة أجنبية من خارج الولايات المتحدة. افتتح المبنى في عام 2001 وكانت كلفة بنائه 1.4$ مليار دولار. ويحتوي المبنى على 17 بوابة كما يحتوي على الكثير من المحلات التجارية والتي يمكن للكثير من الركاب التبضع قبل سفرهم.
 المبنى رقم 5: يعرف به حتى الآن بمركز تي دبليو إيه الجوي . كان سابقا لشركة طيران تي دبليو إيه أو الخطوط الجوية عبر العالم. تستخدم شركة جت بلو هذا المبنى الآن ويحتوي على 26 بوابة لربط الطائرات بالمبنى.
 المبنى رقم 6: بني في عام 1970 ويحتوي على 14 بوابة، وكانت شركة جت بلو تستخدمه قبل أن تنتقل إلى المبنى رقم 5.
 المبنى رقم 7: بني في أوائل عام 1970 وقد بني خصيصا لشركة طيران الخطوط الجوية البريطانية لما وراء البحار وشركة الطيران الكندي. في عام 1997 رخصت سلطات المطار ان تقوم شركة الخطوط الجوية البريطانية بتوسعة المبنى وتحديث الاثنا عشر بوابة تابعة للمبنى. وفي مايو 2008 بدأت أعمال التوسعة والتحديث بتكلفة 30 مليون دولار بحيث تنتهي أعمال التحديث في 18 شهر خصوصا في شهر يونيو 2009.

في عام 1999 بدأت الخطوط الجوية الأمريكية خطة بناء لمدة 8 سنوات المبنى رقم 8 و 9 القديمين. وقد افتتح المبنى رقم 8 في أغسطس 2007 وكانت تكلفته 1.3 مليار دولار.

الوصول إلى المطار

القطار

يرتبط مطار جون كنيدي بمترو إنفاق نيويورك ونظام قطارات الضواحي عن طريق القطار المعلق. يتوقف القطار المعلق في جميع المباني الرئيسية في المطار ويقف أيضاً في المواقف العامة للسيارات وفندق المطار وموقف استئجار السيارات وأخيراً محطتي صب واي ( نظام قطارات تحت الأرض ) وهو مجاني في حدود المطار ويتم استقطاع 5 دولارات من الراكب إذا أراد الوقوف في محطتي الصب واي والتي تقعان خارج المطار. الوقت الذي يأخذه القطار من وسط مانهاتن إلى المطار حوالي 30 - 40 دقيقة.

الحافلة

هناك خدمة للحافلات من وإلى المطار والمدينة تقدمها الكثير من الشركات الخاصة.

سيارات الأجرة

سيارات الأجرة الصفراء التابعة لمدينة نيويورك والتي تديرها مدنية نيويورك للأجرة والليموزين، تقدم خدمات بسعر ثابت من مانهاتن إلى المطار بسعر 45 دولار.
منذ 30 نوفمبر 2006، أصبح هذا المعدل الثابت للأجرة ينطبق على السفر من مانهاتن إلى المطار.المسافة من مطار جون كنيدي إلى مانهاتن يمكن للشخص ان يصل خلال 35 دقيقة مستخدما هذه الخدمة. أيضا توفر الشركة خدمات التنقل من الباب أي الباب وخدمات نقل المسافرين إلى وجهات شهيرة.

السيارات

مطار كينيدي يمكن الوصول إليه بسهولة عن طريق السيارة حيث يقع المطار في جنوب كوينز على طريق فان ويك السريع(I- 678). ويوفر المطار للمسافرين مواقف سيارات تتسع لـ 17000 سيارة في مبنى مخصص متعدد الطوابق ويقع في وسط المباني الثأمنية في المطار.
حوالي 6 شركات لتأجير السيارات تخدم الركاب في مطار كينيدي، وتقع أماكن استئجار السيارات خارج وداخل المطار وتكون عادة في صالة القادمون حيث يسهل للركاب القادمون الحصول على سيارات بشكل أسرع عند خروجهم من المطار.

الهليكوبتر

تقوم شركة يو أس هليكوبتر بخدمة الركاب وذلك عن طريق تقديم خدمات جوية منتظمة عن طريق الهليكوبتر في كل ساعة بي المبنى رقم 3 ووسط مانهاتن. يمر الركاب المسافرين على متن مروحية إلى المطار تمر عبر حاجز أمني في مهبط طائرات الهليكوبتر، وليس في مطار جون كنيدي. الرحلات تستغرق 8 دقائق، وتكلفة كل منها 159 دولار في الاتجاه الواحد. وفي يوم 14 مايو 2007، نقلت الشركة محطة عملياتها من المبنى رقم 9 إلى المبنى رقم 3.

شركات الطيران والوجهات

الركاب

الشحن
عند تصنيفه حسب قيمة الشحنات التي تمر عبره، يعد مطار جون كينيدي بوابة الشحن رقم ثلاثة في الولايات المتحدة (بعد ميناء لوس أنجلوس وميناء نيويورك ونيوجيرسي )، وبوابة الشحن الجوي الدولية الأولى في الولايات المتحدة. نقل ما يقرب من 21% من إجمالي الشحن الجوي الدولي للولايات المتحدة من حيث القيمة و9.6% من حيث الحمولة عبر مطار جون كينيدي في عام 2008.

مجمع الشحن الجوي في المطار هو منطقة تجارة خارجية تقع بشكل قانوني خارج المنطقة الجمركية في الولايات المتحدة. يعد مطار جون كنيدي مركزًا رئيسيًا للشحن الجوي بين الولايات المتحدة وأوروبا. تعد لندن وبروكسل وفرانكفورت أهم ثلاث طرق تجارية لمطار جون كنيدي. ولكن فإن المطارات الأوروبية هي في الغالب حلقة في سلسلة التوريد العالمية. كانت أهم أسواق الوجهة للشحن الجوي من مطار جون كنيدي في عام 2003 هي طوكيو وسيول ولندن. وبالمثل، كانت الأسواق الرئيسية للواردات في مطار جون كنيدي هي سيول وهونج كونج وتايبيه ولندن.

تعمل 25 شركة طيران للشحن من مطار جون كنيدي، من بينها: طيران الصين للشحن الجوي، طيران إيه بي أكس، خطوط آسيانا الجوية، طيران أطلس، خطوط كال للشحن الجوي، كارغولوكس، كاثي باسيفيك، الخطوط الجوية الصينية، إيفا للطيران، الإمارات للشحن الجوي، Nippon Cargo Airlines، فيديكس إكسبرس، DHL Air UK، طيران كاليتا، كوريا للطيران، لوفتهانزا للشحن، يو بي إس (بريد سريع)، Southern Air وسابقا خطوط العالم الجوية. قامت شركات النقل الخمس الكبرى التالية بنقل 33.1% من إجمالي إيرادات الشحن في عام 2005: الخطوط الجوية الأمريكية (10.9% من الإجمالي)، فيديكس إكسبريس (8.8%)، لوفتهانزا للشحن (5.2%)، الخطوط الجوية الكورية للشحن (4.9%)، الخطوط الجوية الصينية (3.8% ). %).

تقع معظم مرافق الشحن والصيانة في مطار جون كنيدي شمال وغرب منطقة الصالة الرئيسية. لدى شركات دي إتش إل للطيران، فيديكس إكسبرس، الخطوط الجوية اليابانية، لوفتهانزا، Nippon Cargo Airlines and الخطوط الجوية المتحدة مراكز شحن في مطار جون كنيدي. افتتحت شركة كوريا للطيران الكورية في عام 2000 محطة شحن جديدة بقيمة 102 مليون دولار في مطار جون كينيدي بمساحة أرضية إجمالية قدرها 81,124 قدم مربع (7,536.7 م 2 ) والقدرة على التعامل مع 200,000 طن سنويًا. افتتحت الخطوط الجوية الأمريكية في عام 2007 منشأة جديدة لخدمة الطرود ذات الأولوية في المبنى رقم 8، والتي تتميز بعمليات شحن لمدة 30 دقيقة لشحنات الطرود ذات الأولوية داخل الولايات المتحدة.

الإحصائيات

عدد الركاب

أهم الوجهات

أكبر الشركات

الحوادث
شهد مطار كنيدي عدة حوادث في الطيران المدني
 18 ديسمبر، 1954 - طائرة دوغلاس دي سي-6 تابعة لشركة لاين أيري إتالياني تحطمت أثناء محاولتها الرابعة للهبوط في مطار أيدلويلد (الاسم السابق جون كنيدي)، وكانت تدور حول المطار لمدة ساعتين ونصف. قتل 26 من 32 راكبا على متن الطائرة.
 16 ديسمبر، 1960 - أصطدمت طائرتا الخطوط الجوية المتحدة من نوع دوغلاس دي سي-8 وطائرة لشركة تي دبليو إيه أثناء اقترابهما من المطار. سقطت طائرة المتحدة في حي بروكلين وتي دبليو إيه في ستاتين أيلاند. وقتل في الحادث 127 شخصا على متن الطائرة إضافة إلى 5 قتلوا على الأرض.
 1 مارس، 1962 - الخطوط الجوية الأمريكية رحلة رقم 1 ، من نوع بوينغ 707 سقطت أثناء اقلاعها نتيجة خروج ذيل الطائرة من جسمها وقتل جميع الركاب 95 و12 من أفراد الطاقم في هذه الحادثة.
 30 نوفمبر، 1962 - الخطوط الجوية الشرقية من نوع دوغلاس دي سي 7 سقطت خلال قيامها بعملية إعادة الهبوط.
 8 فبراير، 1965 - الخطوط الجوية الشرقية من نوع دوغلاس دي سي 7 تحطمت قبالة شاطئ جونز بعد اقلاعها عندما وجد الطيارين انفسها على ما يبدو في مسار تصادمي مع مع طائرة بان أم من طراز بوينغ 707 وقد قاما بمناورات ومراوغات فوق احتمال الطائرة مما أدى إلى سقطوها.

انظر أيضا
 مدينة نيويورك

مصادر

وصلات خارجية

 مطار جون إف. كينيدي الدولي (الموقع الرسمي)
 صالة 4 - جون إف كينيدي الدولي (الموقع الرسمي)
 فيديو «كيف تصل إلي مطار كينيدي الدولي؟»
 صالة جيت بلو رقم 5 الجديدة

تأسيسات سنة 1948 في ولاية نيويورك
جون إف كينيدي الدولي
مطارات الولايات المتحدة
مطارات أسست في سنة 1948
مطارات في كوينز (نيويورك)
مطارات في مدينة نيويورك
معالم أثرية ونصب تذكارية إلى جون كينيدي في الولايات المتحدة
ولاية نيويورك
تأسيسات سنة 1948 في مدينة نيويورك

مطار جون إف كينيدي الدولي


Das Zertifikat Medizinische Informatik ist ein von den wissenschaftlichen Fachgesellschaften Deutsche Gesellschaft für Medizinische Informatik, Biometrie und Epidemiologie (GMDS) und Gesellschaft für Informatik (GI) sowie dem Berufsverband Medizinischer Informatiker (BVMI) verliehenes, im deutschen Sprachraum hoch angesehenes Qualifikationszeugnis, das die Befähigung von Inhabern zu Führungspositionen in der Informatik und Medizinischen Informatik belegt. Aufgrund der hohen Anforderungen an die Bewerber und des interdisziplinären Charakters wurden seit 1979 lediglich gut 250 Zertifikate (Stand September 2016: 252 Zertifikatsträger) vergeben. Die Bewerber stammen aus Deutschland, Österreich und der Schweiz.

Voraussetzungen zum Erwerb des Zertifikats
Die Voraussetzungen zum Erwerb des Zertifikats sind laut der seit 2014 gültigen Vergabeordnung:
 ein Hochschulstudium der Medizin, der Informatik oder der Medizinischen Informatik mit einem Abschluss als Diplom, Master oder Staatsexamen,
 eine Weiterbildung, die das Eingangsstudium um die komplementären Fachgebiete ergänzt,
 eine mindestens 5-jährige operationelle Tätigkeit auf dem Fachgebiet der Medizinischen Informatik,
 der Nachweis von Managementkompetenz,
 eine mündliche Aussprache mit der Kommission.
 Die Zertifikatskommission kann ausführliche Stellungnahmen zu den Anträgen von Zertifikatsinhabern und Professoren für Medizinische Informatik einholen.

Antragsteller müssen detaillierte Kenntnisse in Ausbildung und Praxis in den folgenden Bereichen nachweisen:
 Medizinische Informatik
 Medizin
 Informatik
 sowie ein Nachweis in Managementkompetenzen

Die aktuelle Vergabeordnung mit ausführlichen Durchführungsrichtlinien ist im Internet verfügbar. Die Preisträger eines Jahres werden in den Geschäftsberichten der GMDS veröffentlicht.

Geschichte des Zertifikats Medizinische Informatik
Auf Initiative von Peter Reichertz, der 1970 an der Medizinischen Hochschule Hannover die erste Abteilung für Medizinische Informatik (MI) in Deutschland gegründet hatte, fand vom 2. bis 4. Mai 1973 eine Arbeitstagung auf der Reisensburg bei Ulm statt, auf der zum ersten Mal in einer Gruppe von Medizinern und Informatikern Aus- und Weiterbildungsaspekte der MI diskutiert wurden. Eines der dabei erörterten Themen war die Einführung eines Zertifikats, das als Äquivalent zum Facharzt in der Medizin Informatikern und Medizinern gleiche Verantwortung auf Chefarztebene in der Medizin eröffnen sollte. Das Konzept lehnte sich an eine von der Deutschen Gesellschaft für Klinische Chemie verabschiedete Lösung an, die Medizinern und Chemikern gleichberechtigt die Möglichkeit eröffnete, leitend in der Labormedizin tätig zu sein und die, in Analogie zu anderen Chefärzten, Liquidationsberechtigung einschloss. Allerdings lehnten die Informatiker dieses Konzept ab. Sie empfanden die ärztlichen Standesstrukturen als obsolet und befürchteten, dass eine Gleichstellung von Informatikern und Medizinern in Gesundheitsinstitutionen – wenn überhaupt zu erreichen – nur sehr langfristig zu realisieren sein würde.

Als Kompromiss wurde zunächst die ärztliche Zusatzbezeichnung "Medizinische Informatik" akzeptiert, die allerdings nicht dem umfassenden Weiterbildungsanspruch des Zertifikats MI gerecht werden konnte.
1977 wurde von GMDS (Gesellschaft für Medizinische Informatik, Biometrie und Epidemiologie) und GI (Gesellschaft für Informatik) die Einführung des Zertifikats "Medizinische Informatik" beschlossen. Dieses Zertifikat bescheinigt dem Inhaber die Qualifikation, eine leitende Stellung insbesondere eine Professur auf dem Gebiet der MI zu übernehmen. Es bestätigt eine qualifizierte Weiterbildung auf dem Gebiet der MI.

1978 wurden die von einem gemeinsamen Arbeitsausschuss der GMDS und GI unter Federführung von Jochen Moehr, Universität Heidelberg, erarbeitete erste Fassung der Vergabeordnung für das Zertifikat MI verabschiedet: Eine gemeinsame von den beiden Gesellschaften GMDS und GI eingesetzte Kommission prüft in jedem Einzelfall die Erfüllung der Durchführungsrichtlinien. Mitglieder der Kommission kommen bisweilen auch aus den entsprechenden Fachgesellschaften in Österreich und der Schweiz.
Herr Professor Moehr war auch der erste Vorsitzende der Zertifikatskommission. Am 6. Juli 1979 wurden die ersten Zertifikate verliehen. Auf Jochen Moehr folgten als Vorsitzende der Kommission Peter Koeppe, Berlin (1983–1986), Friedrich Wingert, Münster (1987–1988), Carl Theo Ehlers, Göttingen (1989–1994), Franz-Josef Leven, Heilbronn (1995–2008), Jürgen Stausberg, München (2009–2013) und Wendelin Schramm, Heilbronn (seit 2014).

Nach Novellierungen der Durchführungsrichtlinien 1979, 1993 und 2004, wurde 2012 in der Kommission die Aufnahme des Berufsverbands Medizinischer Informatiker BVMI beschlossen. Die aktuelle 5. Fassung der Vergabeordnung trat am 1. Januar 2014, von den Präsidenten der GMDS, der GI und des BVMI unterzeichnet, in Kraft.

Nach dem Vorbild des Zertifikats MI wurden 1982 das Zertifikat "Medizinische Biometrie", 1993 das Zertifikat "Epidemiologie" und 2000 das Zertifikat "Medizinische Dokumentation" eingeführt.

Einzelnachweise

IT-Qualifikation
Medizininformatik
Gesundheitswesen (Deutschland)

Zertifikat Medizinische Informatik


An Restrepia renzii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Restrepia renzii in nahilalakip ha genus nga Restrepia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restrepia

Restrepia renzii


The Mod Squad is an American crime drama series, originally broadcast for five seasons on ABC from September 24, 1968, to March 1, 1973. It starred Michael Cole as Peter "Pete" Cochran, Peggy Lipton as Julie Barnes, Clarence Williams III as Lincoln "Linc" Hayes, and Tige Andrews as Captain Adam Greer. The executive producers of the series were Aaron Spelling and Danny Thomas.

The counterculture police series earned six Emmy Award nominations, four Golden Globe nominations plus one win for Peggy Lipton, one Directors Guild of America Award, and four Logies. In 1970, the second-season episode, "In This Corner . . . Sol Alpert," script by Rita Lakin and Harve Bennet, was nominated by the Mystery Writers of America for an Edgar Award in the category of Best Mystery Teleplay, losing to the TV-Movie Daughter of the Mind.  In 1997, a 1970 episode "Mother of Sorrow" was ranked #95 on TV Guide's 100 Greatest Episodes of All Time.

Plot

They were The Mod Squad ("One black, one white, one blonde"), described by one critic as "the hippest and first young undercover cops on TV". Each of these characters represented mainstream culture's principal fears regarding youth in the era: long-haired rebel Pete Cochran (Cole) was evicted from his wealthy parents' Beverly Hills home, then arrested and put on probation after he stole a car; Lincoln Hayes (Williams), who came from a family of 13 children, was arrested in the Watts riots, one of the longest and most violent riots in Los Angeles history; flower child Julie Barnes (Lipton), the "canary with a broken wing," was arrested for vagrancy after running away from her prostitute mother's San Francisco home; and Captain Adam Greer (Andrews) was a tough but sympathetic mentor and father figure who convinced them to form the squad.

The concept was to take three rebellious, disaffected young social outcasts and convince them to work as unarmed undercover detectives as an alternative to being incarcerated. Their youthful, hippie personas would enable them to get close to the criminals they would investigate. "The times are changing," Captain Greer explained. "They can get into places we (the regular police) can't." Examples included their infiltrations of a high school to solve a teacher's murder, of an underground newspaper to find a bomber, and of an acting class to look for a strangler who was preying on blonde actresses.

More than a year before the release of the film Easy Rider, The Mod Squad was one of the earliest attempts to deal with the counterculture. Groundbreaking in the realm of socially relevant drama, it dealt with issues such as abortion, domestic violence, child abuse, illiteracy, slumlords, the anti-war movement, illegal immigration, police brutality, student protest, sex education, soldiers returning from Vietnam and PTSD, racism, euthanasia, and the illegal drug trade. Spelling intended the show to be about the characters's relationships, and he promised that the Squad "would never arrest kids...or carry a gun or use one."

The show was loosely based on creator Bud "Buddy" Ruskin's experiences in the late 1950s as a squad leader for young undercover narcotics cops, though it took almost 10 years after he wrote a script for the idea to be green-lighted by ABC Television Studios.

Impact
The shows Star Trek (1966–69), I Spy (1965–68), The Bill Cosby Show (1969–71), Room 222 (1969–74), Mannix (1967–75), Mission: Impossible (1966–73), Julia (1968–71), The Flip Wilson Show (1970–74), and The Mod Squad (1968–73) were among the first programs to feature African-Americans as stars since the stereotyped roles of Amos 'n' Andy and Beulah (ABC, 1950–53). Significantly, The Mod Squad presented an African-American character (Linc) as being on an equal footing, as roles went, to the Caucasian characters (Barnes and Cochran). In one Mod Squad episode, the script called for Linc to give Barnes a "friendly kiss". Since the first interracial kiss on an American television show was in 1968, this was still fairly new territory in popular culture. The studio was frightened of a negative public reaction, so they asked Spelling to cut it:

"You can't do that," I was told. "You can't have a black man kissing a white girl." I won and ABC agreed to let it in, but they warned me I'd receive thousands of complaint letters. I didn't get one.

Linc's famous "solid" and "keep the faith" were among the current-day slang used on the show, which included "pad", "dig it", and "groovy."

The "kids" traveled in Pete's famous "Woody", an old green 1950 Mercury Woodie station wagon, until it burned up in a fire after going over a cliff during a chase at the end of the second-season episode "The Death of Wild Bill Hannachek".

Among the series guest stars were Spelling's ex-wife Carolyn Jones, Leslie Nielsen, William Windom, Ed Asner (three episodes in three different roles), Vincent Price, Sammy Davis Jr. (three episodes in three different roles), Andy Griffith, Joe Don Baker, David Cassidy, Richard Pryor, Lee Grant, Richard Dreyfuss (two episodes in two different roles), Jo Van Fleet, Tom Bosley, Marion Ross, Danny Thomas (as well as being co-executive producer of the show), Tyne Daly (two episodes in two different roles), Anthony Geary, Sam Elliott, Martin Sheen, Desi Arnaz Jr., René Auberjonois, Stefanie Powers, Robert Reed, Cesar Romero, Meg Foster (two episodes in two different roles), Jack Cassidy, Tony Dow, Vic Tayback, Fritz Weaver, Harrison Ford (uncredited role), Clint Howard, Louis Gossett Jr., Sugar Ray Robinson, Bobby Sherman (two episodes in two different roles), Billy Dee Williams, Victor Buono, Jim Backus,Fernando Lamas, Cleavon Little, Daniel J. Travanti (three episodes in three different roles), Barbara McNair and Rodolfo Hoyos, Jr. (three episodes in three different roles).

Episodes

Broadcast history and Nielsen ratings

Syndication
In the U.S., MeTV reran the series from May 26 to August 29, 2014, and again on Sunday afternoons from January 4 to August 30, 2015.
Decades re-ran part of the series on February 24–25, 2018, and again on January 30–31, 2021, for their binge weekend programming block;  they presented one final Weekend Binge of it on March 25–26, 2023 before the network changed into Catchy Comedy. Mod Squad was being shown on MeTv+ late in 2021.

Related productions
A television pilot was shot in 1968, with a running time of 74 minutes, but it was never aired in its entirety. The film was edited to 50 minutes and aired as the show's first episode. The uncut 74-minute version appears on the DVD set as the opening episode, with the title "The Teeth of the Barracuda."

A TV reunion movie, The Return of the Mod Squad, was transmitted on ABC on May 18, 1979, featuring the entire original cast. Tom Bosley, a guest star during the original run, also participated as an antagonist targeting Julie Barnes herself. Peggy Lipton said she participated in it as a favor to Aaron Spelling.

In 1999, the series was adapted into a feature film with the same title by MGM; however, this film, which starred Giovanni Ribisi, Omar Epps, Claire Danes, and Dennis Farina reprising Cole's, Williams III's, Lipton's, and Andrews's roles respectively, was not a box-office success.

Home media
CBS DVD (distributed by Paramount) has released the first two seasons of The Mod Squad on DVD in Region 1.

On August 20, 2013, it was announced that Visual Entertainment had acquired the rights to the series (under license from Paramount) and would release season 3 on DVD on September 24, 2013. Season 4 would be released on October 1, 2013. In Canada, Season 3 was released on DVD a week earlier, on September 17, 2013, and Season 4 was released on October 8, 2013. Season 5 was released in Canada on November 19, 2013 and in the US on December 17, 2013. A complete series set was released in Canada and the US on November 12, 2013.

References elsewhere in popular culture

The term "Mod Squad" had been introduced the previous year in Dragnet 1967's sixteenth installment, "The Big Kids," where it described a club of high schoolers who had to shoplift at least $20 to become members.

In 1990 on the TV series Twin Peaks, in which Lipton was a regular, Williams appeared in two episodes. The pair shared a brief scene that appears to have been an intentional reunion.

References

External links

 CBS Television Distribution Syndication Bible (including The Mod Squad)
 Mod Squad

1968 American television series debuts
1973 American television series endings
1960s American crime drama television series
1970s American crime drama television series
American Broadcasting Company original programming
Television shows adapted into films
Television shows set in Los Angeles
Television series by CBS Studios
Television series by Spelling Television
English-language television shows
American detective television series

The Mod Squad


Jocul (sau The Game în engleză) este un joc mental în care participantul nu trebuie să se gândească la acel joc însăși. Jocul se bazează pe teoria procesului ironic, care afirmă că atunci când o persoană încearcă să nu se gândească la un anumit lucru, în mod ironic, șansele ca el să se gândească la lucrul respectiv cresc.

Reguli

Jocul are trei reguli:

 Jocul este jucat mereu de toată lumea, chiar dacă o persoană nu cunoaște că joacă Jocul. Așadar, nu poți să te retragi din joc, și nu este o activitate consimțită.
 Un jucător pierde atunci când se gândește la Joc.
 Când un jucător pierde Jocul, acest lucru trebuie anunțat (această regulă fiind singura care poate fi încălcată).

Există ambiguități cu privire la ce înseamnă a "se gândi la Joc"; spre exemplu, este lăsat la interpetarea fiecăruia dacă o persoană care nu știe despre Joc care întreabă "Ce este Jocul?" a pierdut sau nu Jocul.

Finalizare

Regulile nu inlcud în mod normal o cale de a câștiga jocul, ci doar de a îl pierde.

În unele variante exista condiții pentru a câștiga Jocul, precum un anunț făcut de Prim-ministrul Regatului Unit în care acesta spune că "Jocul s-a terminat".

Tot în unele variante există condiții cu privire la pierderea Jocului, adică o perioadă de grație care durează între 3 secunde și 30 de minute în care nu poți pierde Jocul și care intră în efect după ce un jucător pierde jocul.

Strategii

În timp, unele obiecte, locuri, persoane sau acțiuni pot să fie asociate mintal cu Jocul, astfel încât un gând cu privire la ele să ducă la un gând cu privire la Joc.

Strategiile se bazează pe a-i face pe alții să piardă jocul. Acestea pot include bilete ascunse, tricouri și căni personalizate, sau anunțuri verbale, menite să atragă atenția asupra Jocului în același timp.

Jocuri mentale
Jocuri

Jocul (joc mental)


.tt, Trinidad ve Tobago için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Trinidad ve Tobago'da iletişim
tt
1991 tanıtımları

.tt


!الأصدقاء الثلاثة¡ فيلم كوميدي غربي أمريكي من إنتاج سنة 1986.

القصة
في سنة 1916 يتم طرد ثلاثة من أبطال الأفلام الصامتة بسبب مطالبتهم بزيادة أجرهم في سلسلة الأفلام التي تحمل اسم الأصدقاء الثلاثة. في اليوم التالي يستلمون رسالة من سكان قرية سانتو بوكو الذين يعانون من تحكم الشرير الجوابو في مقدراتهم. وقرر الثلاثة الاستجابة لهذا الطلب ولبسوا ملابسهم المعروفة في سلسلة أفلام الأصدقاء الثلاثة ورحلوا إلى قرية سانتو بوكو. استقبل أهل القرية الأصدقاء الثلاثة استقبال الأبطال مؤمنين بقوتهم في التخلص من الشرير. بعدما تواجه الأصدقاء الثلاثة مع الشرير الجوابو تبينوا خطورة ما قاموا به وخططوا للرحيل سرا عن القرية تاركين أهل القرية تحت سيطرة الجوابو. بعد رحيلهم يقررون العودة إلى القرية من أجل حمايتهم من اللصوص وتجسيد دوره في الأفلام واقعيا. وقع أحد الأصدقاء الثلاثة وهو لاكي داي (ستيف مارتن) وخطب في أهل القرية مذكرهم بأنهم مجموعة كبيرة من الناس وهو مجرد شخص واحد لكي يزيد من ثقتهم بأنفسهم. وتم اكتشاف أن أبرز ما يستطيع القرويون عمله هو الحياكة وبالتالي قرر الأصدقاء الثلاثة جمع أهل القرية من أجل حياكة نفس ملابس الأصدقاء الثلاثة بعدد أهل القرية. استطاع أهل القرية إلحاق الهزيمة باللصوص بالظهور من بعيد بملابس الأصدقاء الثلاثة من أجل أن يجعلوا اللصوص يستنفذون ذخيرتهم من الرصاص ثم انقضوا عليهم وهزموهم شر هزيمة وتم اعتبار الأصدقاء الثلاثة أبطالا بالنسبة لأهل هذه القرية.

الشخصيات
 ستيف مارتن في دور لاكي داي: قائد الأصدقاء الثلاثة
 تشيفي تشيز في دور داستي بوتومز: أغبى الأصدقاء الثلاثة والعازف على البيانو
 مارتن شورت في دور نيد نيديرلاندر: طفل نجم سابقا وعبرقي في المبارزة
 باتريس كامهي في دور كارمين: إحدى جميلات القرية
 ألفونسو أراو في دور الجوابو: الشرير وقائد عصابة اللصوص المكسيكية
 توني بلانا في دور جيف: الذراع الأيمن للجوابو
 جو مانتينيا في دور هاري فلوغلمان: منتج سلسلة الأفلام الأصدقاء الثلاثة

وصلات خارجية

أفلام أمريكية
أفلام أمريكية ساخرة
أفلام أمريكية في عقد 1980
أفلام أمريكية مستقلة
أفلام أوريون بيكشرز
أفلام إنتاج 1986
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1980
أفلام تقع أحداثها في 1916
أفلام تقع أحداثها في المكسيك
أفلام تقع أحداثها في لوس أنجلوس
أفلام رفاق كوميدية في عقد 1980
أفلام سجلها إلمر بيرنشتاين
أفلام عن ممثلين
أفلام غرب أمريكي إنتاج عقد 1980
أفلام غرب أمريكي كوميدية
أفلام كوميدية 1986
أفلام مصورة في أريزونا
أفلام مصورة في توسان (أريزونا)
أفلام مصورة في لوس أنجلوس
أفلام مصورة في لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
أفلام من إخراج جون لانديس
أفلام من إنتاج لورن مايكلز
ثلاثي خيالي
نصوص سينمائية كتبها ستيف مارتن

الأصدقاء الثلاثة (فيلم 1986)


Lémigration illégale est le fait de quitter un pays en infraction aux lois relatives à l'émigration. Il peut aussi s'agir de personnes qui sont autorisées à se rendre à l'étranger puis qui refusent de rentrer malgré la demande des autorités du pays d'origine. Plusieurs cas de restrictions sur la liberté de circulation existent ou ont existé dans le monde au cours de l'histoire.

Il existe des cas particuliers, comme celui des personnes fuyant un pays pour obtenir le statut de réfugié en raison de persécutions ou celui de criminels qui cherchent à se soustraire aux poursuites pénales. Toutefois, une personne qui pénètre dans un pays étranger en tant qu'immigrant clandestin risque d'être renvoyée vers le territoire d'origine ; dans le cas de criminels, la personne peut faire l'objet d'une extradition ou être traduite en jugement dans un autre pays que le sien.

Restrictions sur les visas de sortie

Un visa de sortie peut être réclamé pour pouvoir quitter certains pays. De nombreux États limitent les possibilités de départs individuels dans certaines circonstances, comme celles qui font l'objet d'un procès important ou celles qui doivent de fortes sommes au Trésor public. Malgré ce fait, l'expression « visa de sortie » s'applique en général aux pays qui imposent des restrictions systématiques sur les départs car le droit de quitter le territoire n'est pas accordé automatiquement. Imposer des conditions systématiques pour obtenir la permission de quitter un territoire peut être considéré comme une atteinte aux droits de l'homme, en particulier celui de la liberté de circulation, présente dans la Déclaration universelle des droits de l'homme et s'inscrivant dans le droit international coutumier.

Dans les États qui imposent le visa de sortie, l'application de la réglementation dépend de la personne qui dépose une demande. Certains pays autorisent la libre circulation des ressortissants étrangers tout en limitant la circulation de leurs propres ressortissants. D'autres n'appliquent de visa de sortie qu'aux résidents étrangers sur le sol national dans le cadre d'un , comme c'est le cas dans le .

Histoire des restrictions à l'émigration

Sous le régime fasciste en Italie (1922-1943), les personnes en partance devaient obtenir un visa de sortie. Sous le Troisième Reich, ils sont aussi devenus nécessaires depuis 1933, avec la Loi allemande des pleins pouvoirs de 1933 jusqu'à la fin de la Seconde Guerre mondiale.

Outre les États cités ci-dessous, différents pays ont limité fortement l'émigration à une période de leur histoire, comme l'Angola, l'Égypte, l'Éthiopie, le Mozambique, la Somalie, l'Afghanistan, la Birmanie, le Kampuchéa démocratique (Cambodge de 1975 à 1979), le Laos, le Nord Viêt Nam, l'Irak, le Sud Yémen.

Birmanie

D'après Human Rights Watch, le gouvernement birman impose de sévères restrictions sur le nombre de musulmans autorisés à voyager jusqu'à La Mecque pour y accomplir leur pèlerinage. Les musulmans déclarent que l'accès au passeport leur reste difficile pour se déplacer à l'étranger.

Bloc de l'Est

Deux mois après la Révolution russe de 1917, les autorités instaurent des restrictions, de concert avec les autres Républiques socialistes soviétiques de l'Union soviétique, qui interdisent l'émigration.

En 1918, les Républiques socialistes soviétiques instaurent des restrictions à l'émigration, tant sur le plan légal que sur le plan physique en resserrant leurs frontières, si bien que même l'émigration illégale devient impossible en 1928. Pour renforcer ce dispositif, l'Union soviétique institue un système de contrôle de passeports intérieurs et, dans les villes, le permis de séjour avec la Propiska, en conjugaison avec d'autres restrictions sur la circulation, que l'argot désigne sous le terme du « cent unième kilomètre » ; ces règles limitent fortement la mobilité, même au sein de petites zones.

Lors de la Seconde Guerre mondiale, l'Union soviétique occupe plusieurs États et les annexe en y instituant des républiques socialistes soviétiques, comme en Pologne : ces territoires préfigurent le Bloc de l'Est (Lettonie, Estonie, Lituanie, la République socialiste soviétique carélo-finnoise, Moldavie). D'autres États deviennent des pays satellites de l'URSS : Pologne, Hongrie, Tchécoslovaquie, Roumanie, Albanie et, quelques années plus tard, la République démocratique allemande. Ces États, à leur tour, adoptent des restrictions sur l'émigration.

Le système des passeports intérieurs en Union soviétique comporte de nombreuses restrictions sur les voyages hors du Bloc et l'autorisation du KGB est alors couramment requise. Certains Juifs soviétiques ainsi que d'autres populations dont la demande d'émigration depuis l'URSS est rejetée ont suscité au vocable argotique Refuznik.

Au début des années 1950, l'approche soviétique de contrôle des déplacements est transposée dans la majorité des autres pays du Bloc de l'Est (ainsi qu'en Chine, en Mongolie et en Corée du Nord). Jusqu'en 1952, la plupart des frontières entre l'Allemagne de l'Est et les secteurs sous occupation occidentale peuvent être franchies aisément. Avant 1951, la majeure partie des déplacements de l'Est vers l'Ouest ont eu lieu à la frontière intérieure allemande : plus de  d'est-allemands émigrent vers l'Allemagne de l'Ouest. Le , des barbelés sont érigés, préfigurant le mur de Berlin qui sépare Berlin-Est de Berlin-Ouest. Deux jours plus tard, la police et les unités du génie militaire entament la construction du mur de béton. Après l'édification du Mur de Berlin en 1961, l'émigration de l'Est vers l'Ouest est pratiquement tarie. Quelques milliers de tentatives d'évasion se produisent en République démocratique allemande, dont celles de garde-frontières transfuges.

En RDA, le terme  (« fugitifs de la république ») désigne les personnes souhaitant émigrer vers des pays non socialistes. Un manuel de propagande, émis par le Parti socialiste unifié d'Allemagne (SED) en 1955 à destination es agitateurs du parti, résume la gravité du Republikflucht, en énonçant que « quitter la RDA est un acte d'arriération et de dépravation tant morale que politique » et que « les travailleurs de toute l'Allemagne exigeront un châtiment contre ceux qui, aujourd'hui, quittent la République démocratique d'Allemagne, le puissant bastion du combat pour la paix, et qui vont s'engager au service des ennemis mortels du peuple allemand, des impérialistes et des militaristes ».

Parmi les transfuges célèbres figurent Svetlana Allilouïeva, fille de Joseph Staline, le pilote Viktor Belenko, le sous-secrétaire aux Nations unies Arkady Chevtchenko, le grand maître d'échecs Viktor Korchnoi, les danseurs Mikhail Baryshnikov, Natalia Makarova and Alexander Godunov. D'autres personnalités connues sont Wolfgang Leonhard, Conrad Schumann, . Si les médias ont souvent commenté la fuite de transfuges célèbres, de nombreux émigrants peu connus n'ont fait l'objet d'aucune publication.

En 1989, la chute du mur de Berlin est suivie de la réunification allemande ; deux ans plus tard, l'URSS se disloque.

Chine
Certains pays ont restreint la capacité de leurs ressortissants à émigrer dans d'autres territoires. Après 1668, l'empereur de dynastie Qing interdit aux Chinois Hans de s'installer en Mandchourie. En 1681, l'empereur ordonne la construction de la palissade de saules qui constitue une frontière avec les terres mandchoues et mongoles, que les Chinois n'ont pas le droit de franchir.

Corée du Nord

Dans la lignée des initiatives du Bloc de l'Est dans les années 1950, la Corée du Nord adopte aussi de fortes limitations à l'émigration. Celles-ci sont toujours en vigueur et le régime applique les restrictions les plus strictes au monde, même si certains Nord-Coréens parviennent à émigrer illégalement vers la Chine.

Cuba

Le gouvernement cubain a d'abord interdit à ses ressortissants de quitter Cuba ou d'y revenir sans son autorisation. Dans une traduction proposée par Human Rights Watch, le Code pénal cubain prévoyait que les individus qui, « sans avoir achevé les démarches légales, quittent le territoire national ou prennent leurs dispositions pour le quitter » encouraient entre une et trois années d'emprisonnement. De 1985 à 1994, le nombre d'émigrants illégaux est estimé à , auxquelles s'ajoutent  jusqu'au milieu des années 2000. Une simple discussion sur l'émigration illégale pouvait conduire à six mois d'emprisonnement.

La loi-décret 302, publiée au Journal officiel de la république de Cuba le , entre en vigueur au . Cette législation relative à la migration élimine la condition d'un visa de sortie mais elle augmente le prix des passeports : ils coûtent 100 CUC, soit l'équivalent de 5 mois d'un salaire moyen.

Iran

Betty Mahmoody, mariée avec l'Iranien , s'est trouvée piégée en Iran quand son conjoint a décidé que la famille resterait à Téhéran. Elle a dû fuir avec l'aide de passeurs car elle ne pouvait quitter l'Iran sans divorcer de son époux, qui aurait alors obtenu la garde complète de leur fille  (voir : Jamais sans ma fille).

D'après la loi du gouvernement iranien, les hommes iraniens de plus de 18 ans ne sont pas autorisés à quitter le pays sauf s'ils servent 24 mois dans l'armée iranienne. Ces conditions ont entraîné l'émigration massive d'étudiants et de jeunes Iraniens en recourant à des passeurs.

Portugal

Jusqu'en 1974, la liberté individuelle d'émigrer du Portugal était soumise aux objectifs et intérêts de la nation. L'État poursuivait trois objectifs essentiels : disposer d'une main d'œuvre suffisante, satisfaire à ses intérêts en Afrique et s'assurer qu'il percevrait les versements des émigrants. Entre 1950 et 1988, au moins 36 % des émigrants portugais ont quitté le pays dans l'illégalité.

Restrictions temporaires avec la pandémie de Covid-19
En raison de la pandémie de Covid-19, plusieurs États ont temporairement imposé des limites à l'émigration.

En 2020, l'Australie interdit les départs du territoire tant aux citoyens du pays qu'aux résidents permanents, sauf s'ils demandent et obtiennent une exemption. En août 2021, cette interdiction aux personnes qui résident habituellement dans des pays tiers. Certaines exceptions sont prévues pour les voyages d'affaires et ceux correspondant à des « motifs impérieux » pendant trois mois ou davantage.

En mars 2021, le Royaume-Uni impose à toutes les personnes en partance de remplir un formulaire de sortie pour y inscrire leur adresse, leur numéro de passeport, leur destination et l'objet de leur voyage. Les motifs recevables pour quitter le pays sont le travail rémunéré ou bénévole, ainsi que les motifs liés à l'instruction, les nécessités médicales ou certains évènements sociaux (funérailles).

Pension alimentaire

États-Unis

Aux États-Unis, si une personne doit plus de  d'arriérés de pension alimentaire, elle ne peut obtenir le renouvellement de son passeport, ce qui signifie qu'elle ne peut plus quitter le territoire et risque d'être renvoyée sur le sol national pour défaut de présentation d'un passeport américain en cours de validité.

Australie et Nouvelle-Zélande

L'Australie et la Nouvelle-Zélande appliquent des interdictions de voyager aux personnes qui doivent des arriérés de pension alimentaire.

Dans la culture
La Mélodie du bonheur film de 1965 sur la famille von-Trapp, qui a fui les nazis depuis d'Autriche en 1938 et qui est discrètement passée en Suisse.
Balseros – documentaire sur les personnes fuyant Cuba en canot.

Notes et références

Annexes

Articles connexes

Bibliographie

Émigration
Histoire sociale
Politique migratoire

Émigration illégale


රෝජර්ස් ඇන්ඩ් ඇස්ටෙයාර්

මුල් 20 වන ශත වර්ෂයේ නර්තන යුගලයක් වන ෆ්රෙඩ් ඇස්ටේයාර් සහ ජින්ජර් රෝජර්ස් බෝල්රූම් රංගනයට ඇමරිකාව තුළ බොහෝ සේ දායක විය. මොවුන් දෙදෙනා හට වෙනත් ජීවන මාර්ගයක් හා අරමුණු තිබුණත්, ඔවුන් වඩාත් ප්‍රසිද්ධ ඔවුන්ගේ චිත්‍රපට නර්තනයන්හටය. ඇස්ටේයාර් සහ රෝජර් ගේ බොහෝ නිර්මාණ සමාජ නර්තන විදහා දක්වන අතර නැටුම් ශාස්ත්‍රයද කීර්තියට භාජන විය. (බොහෝ විට ඇස්ටෙයාර් හා හර්මස් පෑන් ) මෙය අතිශයෙන් නිවැරදිව වේදිකා ගත කරන ලදි.

නවීන බෝල්රූම් රංගනය - මූලික කොටස්

සම්භාවනීය හා පැරණි නර්තන සමාජ, බෝල්රූම් නර්තනය සංරක්ෂණයට හා රඟ දැක්වීමට අතීතයේ මනා ලෙස දායක වී ඇත.  මෙම සමාගම් විශේෂ උත්සව වලදි සම්ප්‍රදායික ඇඳුමෙන් නර්තනයන් දක්වයි. සමහර උපදේශකයන් කාලය හා ස්ථානය පිළිබඳ නර්තනයන්හි විශේෂත්වයක් විදහා පායි. තවද ෆැඩ් නර්තන, කෙටි කාලීන, කාල විශේෂිත, නර්තන එක් වකවානුවක ශෛලිය හා සංගීතය හා සම්බන්ධ වු (ද ට්ව්ස්ට් වැනි ) හා විශේෂිත ගීත (YMCA හා ලාමකරිනා) ද ඇතුලත්ය.

සටහන්

නවීන බෝල්රූම් මුලික කොටස්


Josip Mihalović ( 16 de janeiro de 1814 em Torda, Condado de Torontál , Hungria - 19 de fevereiro de 1891 em Agram (Zagreb), Croácia ) foi um padre católico romano croata, arcebispo de Agram e cardeal .

vida
Mihalović completou seus estudos teológicos em Temesvár, foi ordenado sacerdote em 1836, depois trabalhou como capelão, tornou-se oficial cerimonial episcopal em 1837, 1844 secretário e conselheiro consistorial, 1848 cônego titular, 1849 segundo vigário do bispo Csanáder. Ele também participou da vida pública, após a repressão da revolução húngara foi condenado por uma corte marcial a doze anos de prisão com perda de todos os cargos, títulos e seus bens e na fortaleza de Leopoldstadt preso. Em 1852 foi novamente libertado, mas não foi autorizado a exercer o pastorado por muito tempo e permaneceu sob vigilância policial por mais quatro anos; como assistente do pároco em seu local de nascimento, ele retornou aos cuidados pastorais, depois tornou-se vice-pároco em Neu- Beschenova , recuperou o cargo e a dignidade de decano em 1856, e de cônego em 1861, e foi nomeado abade em 1868.

Josip Mihalović tornou-se arcebispo de Agram em 1870. A consagração episcopal doou a ele em 17 de julho de 1870, o núncio apostólico da Áustria e depois o cardeal, Mariano Falcinelli Antoniacci. Os co -consagradores foram o bispo Johann Rudolf Kutschker, bispo titular de Carrhae, e o bispo Dominik Mayer , bispo titular de Cisamus.

Ele foi kk Real Conselho Privado. Em 22 de junho de 1877 Pio IX o levou. como cardeal sacerdote com a igreja titular de San Pancrazio no Colégio dos Cardeais .

Em 1886 seu 50º aniversário como sacerdote foi celebrado com grande pompa. Diz-se que o cardeal Mihalović conquistou a simpatia do povo croata, que inicialmente o recebeu com desconfiança e antipatia, por meio de seu comportamento suave e inteligente.

Ele morreu em Agram, hoje Zagreb, e foi enterrado na Catedral de Zagreb .

Link Externo

 Gcatholic

Cardeais nomeados pelo papa Pio IX

Josip Mihalović


Ludvig Mariboe (oprindeligt Levin Mariboe, født 12. oktober 1781 i København, død 19. juni 1841 i Slesvig) var en danskfødt forretningsmand og politiker med stor aktivitet i Norge. Her etablerede han omfattende forretninger og flere industrielle virksomheder. Han havde mange offentlige tillidshverv, blandt andet var han stortingsrepræsentant fra 1830 til 1835 og statsrevisor 1834–39. Mariboe udgav det liberale opposissonsblad Patrouillen 1824–32.

Bakgrund
Han voksede op i København, hvor forældrene tilhørte den mosaiske menighed. Selv blev han imidlertid opdraget i den kristne tro og blev døbt med navnet Ludvig i 1802.

Forretningsdrift i Norge

Mariboe kom til Norge i 1804 som sekretær for Bernt Anker. Da denne døde året efter, startede Mariboe handel med korn. De følgende år udvidede han virksomheden hurtigt, og han var snart involveret i trælasthandel, jernværk, fåre-avl og tekstilproduktion. Han havde flere møller, og i 1812 overtog han Jerusalem papirmølle ved Akerselva. Han startede her en klædefabrik under navnet Lilleborg Fabrik. Denne var en forløber til det senere Lilleborg-konsernet.

Meget af virksomheden måtte efterhånden afvikles på grund af dårlig økonomi. Mariboe tilbragte så nogle år i Stockholm, før han i 1823 var tilbage i Norge, men beskæftigede sig hovedsageligt inden for politik.

Politikker og samfundsdebattant
Allerede fra starten i Norge var Mariboe aktiv i den offentlige debat. Han argumenterede tidligt for en norsk seddelbank, og afsatte endog private midler. Han oprettede en landbrugsfond og gav store midler til det nyopprettede universitet i Christiania. Han var en af initiativtagerne til Tegneskolen.

Efter opholdet i Sverige startede Mariboe bladet Patrouillen, som blev et ledende opposissionsorgan. Historisk er det et vigtigt kildeskrift, eftersom det har detaljerede mødereferater fra Stortinget og tidvis også den svenske Riksdag.

Ved valget i 1829 blev Mariboe valgt ind i Stortinget fra Christiania og tre år efter fra Akershus amt. Han lykkedes imidlertid ikke at opbygge sig som en central politiker, og han blev mod slutningen mere anset som en forvirra mødeplager.

Efter at have mistet pladsen i Stortinget prøvede Mariboe sig på en diplomatkarriere, men mislykkedes. Han fik psykiske problemer, og det sidste år af sit liv tilbragte han på et hospital i Slesvig.

Militær karriere
Som forretningsmand fik Mariboe tidlig forsyningsaftaler med den norske hær. Han havde stor interesse for feltet, og i 1808 oprettede han et lokalt artilleribatteri med frivilligt mandskab. I 1813 fik han kaptajns titel i Hæren, og i 1814 fik han ansvaret for hærens transportvæsen.

Mariboegården
I 1810 fik Mariboe opført en stor treetagers forretningsgård i Christiania centrum. Adressen var Prinsens gate 20. Bygningen blev i 1820 købt af staten, og Universitetet havde auditorier her frem til 1852. Derefter havde Revisjonsdepartementet kontorer her frem til gården i 1916 blev revet ned til fordel for den nye Telegrafbygning.

Eksterne henvisninger

 Artikkel i Norsk biografisk leksikon, av Odd Arvid Storsveen
 Politiske taler av Ludvig Mariboe, virksommeord.uib.no

Stortingsrepræsentanter
Redaktører fra Norge

Ludvig Mariboe


Agustín Pedro Justo (26 Şubat 1876 - 11 Ocak 1943) Arjantinli asker ve siyasetçi. 1932-1938 yılları arasında Arjantin Devlet Başkanı olarak görev yaptı.

Çeşitli askeri akademilerde öğrenim gördükten sonra, 1903-1930 yılları arasında Buenos Aires ve çevresindeki sivil ve askerî okullarda askerlik bilimi, matematik ve inşaat mühendisliği dersleri verdi. Generalliğe kadar yükseldi; 1930'da meydana gelen askerî darbeden sonra kısa süre başkomutanlık yaptı. Daha sonra savaş, tarım ve bayındırlık bakanlığı görevlerinde bulundu. Kasım 1931 seçimlerini kazanarak Arjantin Devlet Başkanı oldu.

Brezilya'nın Ağustos 1942'de Almanya ve İtalya'ya savaş ilan etmesinden sonra general rütbesiyle Brezilya ordusunda görev aldı ve kısa süre sonra öldü.

Kaynakça

1876 doğumlular
1943 yılında ölenler
Arjantinli generaller
Arjantin devlet başkanları

Agustín Pedro Justo


The year 1616 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 Galileo challenges the Catholic Church, saying Copernicus' heliocentric theory of the Solar System is correct. On February 24 he is forbidden to speak of Copernicus's theories. Tommaso Campanella writes The Defense of Galileo.
 March 5 – Copernicus' De revolutionibus orbium coelestium (1543) is forbidden by the Congregation of the Index for reading "until corrected" (this is done in 1620: nine sentences, in which the heliocentric system is represented as certain, have to be either omitted or changed).

Biology
 William Harvey presents his views on the circulation of blood as Lumleian Lecturer at the College of Physicians, but will not publish them for a further dozen years.
 Fortunio Liceti publishes  which marks the beginning of studies into malformations of the embryo.
 Fabio Colonna publishes  in Rome, including two appendices,  and , where he argues that "tongue stones" are of organic origin, being shark teeth, glossopetrae.

Exploration
 Robert Bylot and William Baffin, searching for the Northwest Passage, make a detailed exploration of Baffin Bay (March 26–August 30), discover Smith Sound, Lancaster Sound and Devon Island, and reach latitude 77° 45' North, a record for the Farthest North in America which holds for 236 years.

Mathematics
 English mathematician Henry Briggs visits Edinburgh to show John Napier his efficient method of finding logarithms by the continued extraction of square roots.

Technology
 Croatian mathematician Fausto Veranzio publishes Machinae novae, a book of mechanical and technological inventions, some of which are applicable to the solution of hydrological problems, and others concern the construction of water clocks, sundials, mills, presses, bridges and boats.
 Italian Giuliano Bossi invents a double-barreled gun.

Publications
 Publication of the alchemical allegory The Chymical Wedding of Christian Rosenkreutz (Chymische Hochzeit Christiani Rosencreutz anno 1459) anonymously (probably by Johannes Valentinus Andreae) in Strasbourg.

Births
 October 18 – Nicholas Culpeper, English herbalist (died 1654)
 November 22 – John Wallis, English mathematician who makes important contributions to the development of algebra and analytical geometry (died 1703)
 November 23 (bapt.) – John Kersey, English mathematician (died 1677)
 Kamalakara, Indian astronomer and mathematician (died 1700)
 approx. date – John French, English physician and chemist (died 1657)

Deaths
 March 3 – Matthias de l'Obel, Flemish-born physician and botanist (born 1538)
 March 19 – Johannes Fabricius, Frisian astronomer (born 1587)
 July 25 – Andreas Libavius, German physician (born 1555.

References

17th century in science
1610s in science

1616 in science


An Chondrosum simplex in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Mariano Lagasca y Segura, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Sigismund Kunth. An Chondrosum simplex in nahilalakip ha genus nga Chondrosum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chondrosum

Chondrosum simplex


Ji-young Yoo est une actrice américaine notamment connue pour incarner Sarah dans The Sky Is Everywhere.

Biographie

Elle est originaire du Colorado. Elle a étudié à l'Université de Californie du Sud avec une spécialisation en études cinématographiques et médiatiques.

Carrière
En 2021, elle apparaît dans la comédie Moxie d'Amy Poehler.

Elle obtient son premier grand rôle principal en 2022, dans le teen movie The Sky Is Everywhere de Josephine Decker,  pour lequel elle a reporté son dernier semestre à l'Université de Californie du Sud. Par la suite, elle tourne dans la série télévisée Expats de Prime Video.

Filmographie

Cinéma

 2021 : Moxie d'Amy Poehler : Casey
 2021 : The Yinyang Master de Li Weiran : Bai Ni (voix)
 2022 : The Sky Is Everywhere de Josephine Decker : Sarah

Télévision

Séries télévisées

 2018 : Girl from Nowhere : personnages divers (voix)
 2020 : Sweet Home : Lee Eun Yoo (10 épisodes)
 2022 : We Baby Bears : personnages divers (voix)
 À venir : Expats : Mercy (6 épisodes)

Téléfilms

 2018 : Half Vanilla : Yu-Na Moon

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 2002
Actrice américaine de télévision
Actrice américaine de cinéma

Ji-young Yoo


La statue de culte d'Anahit ou d'Aphrodite est un ensemble de deux fragments (tête et main gauche) d'une statue en bronze d'Anahit, déesse locale, ou d'Aphrodite, datée du , provenant de l'ancienne ville de  (village moderne de ), près de Kelkit, dans le Sud de la province de Trabzon, en Turquie. Les deux fragments sont conservés au British Museum.

Découverte
Les deux vestiges, tête et main de la statue, ont été découverts en 1872,  par un homme qui labourait son champ, à l'emplacement de l'antique Satala. La tête fut acheminée vers Constantinople et parvint en Italie au marchand Alessandro Castellani, qui la vendit finalement au British Museum. La main a été présentée au musée quelques années plus tard.  Malgré les rumeurs selon lesquelles la statue entière avait été retrouvée, le corps n'a jamais été révélé.

Description
Le visage est bien conservé, malgré les dégâts dus aux coups de pioche, au sommet de la tête. Les yeux étaient à l'origine incrustés de pierres précieuses ou de pâte de verre, et les lèvres étaient peut-être recouvertes d'un placage de cuivre.

Interprétation
La statue a été d'abord identifiée comme une Aphrodite nue, la main gauche tirant une draperie d'un support situé à son côté, à la manière de la célèbre Aphrodite de Cnide de Praxitèle, du  Puis on a vu en elle une représentation de la déesse iranienne Anahita, qui en son temps a été assimilée aux déesses grecques Aphrodite et Athéna.

La taille de la tête laisse penser qu'elle appartenait à une statue de culte, bien que les fouilles effectuées à Satala en 1874 par Sir Alfred Biliotti, vice-consul britannique à Trébizonde, n'aient pas permis d'y découvrir un temple. La coulée à parois minces du bronze de la tête tendrait à indiquer une date hellénistique tardive, vers le  Mais la statue pourrait tout aussi bien dater du règne de Tigrane le Grand, roi d'Arménie de 95 à 55 av. J.-C., qui a vu se développer la prospérité de toute la région.

Sources
Head, in the British Museum online catalogue
Hand, in the British Museum online catalogue

Annexes

Bibliographie
 H.B. Walters, Catalogue of bronzes, Greek, R (London, 1899)
 C.C. Mattusch, Classical bronzes (Cornell University Press, 1996)

Articles connexes
 Art hellénistique
 Liste des bronzes antiques

Sculpture de la Grèce antique
Objet conservé au British Museum
Sculpture en bronze
Mythologie grecque dans la sculpture antique
Paganisme arménien

Statue de culte d'Anahit ou d'Aphrodite


Carataunas, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde en fazla nüfusu sahip bulunan Endülüs otonom bölgesine bağlı sekiz eyaletten biri olan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Carataunas belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 204 kişidir.

Cáñar, Soportújar, Pampaneira ve Órgiva ile komşudur.

Dış bağlantılar

 Konumu

Granada'nın belediyeleri

Carataunas


Sus şu anlamlara gelebilir::

 Sus, domuz türlerinin bağlı olduğu cins
 Sus, İncil ile ilgili referanslarda Susanna isminin kısaltması olarak kullanılmaktadır.
 Sus, Tunus
 Sus, Elam'ın başkenti

Sus


Mosfilm (, Mosfil'm ) is a film studio which is among the largest and oldest in the Russian Federation and in Europe. Founded in 1924 in the USSR as a production unit of that nation's film monopoly, its output includes most of the more widely acclaimed Soviet-era films, ranging from works by Andrei Tarkovsky and Sergei Eisenstein, to Red Westerns, to the Akira Kurosawa co-production Dersu Uzala () and War and Peace ().

History

The Moscow film production company with studio facilities was established in November 1920 by the motion picture mogul Aleksandr Khanzhonkov ("first film factory") and I. Ermolev ("third film factory") as a unit of Goskino, the USSR's film monopoly. The first movie filmed by Mosfilm was On the Wings Skyward (directed by Boris Mikhin).

In 1927, the construction of a new film studio complex began on Potylikha Street (renamed to Mosfilmovskaya Street in 1939) in Sparrow Hills of Moscow. This film studio was named after the Moscow amalgamated factory Soyuzkino "Tenth Anniversary of October Revolution". In 1934, the film studio was renamed to Moskinokombinat, and in 1936 was relaunched under the Mosfilm name, the name it carries till today. During World War II the film studio personnel were evacuated to Alma-Ata (August 1941) and merged with other Soviet production units into the Central United Film Studio (TsOKS). The Mosfilm personnel returned to Moscow at the end of 1943.

The Mosfilm intro, representing the monument "Worker and Kolkhoz Woman" by Vera Mukhina and Spasskaya Tower of the Kremlin, was introduced in 1947 in the musical comedy Springtime directed by Grigori Aleksandrov and starring Lyubov Orlova and Nikolai Cherkasov.

After the dissolution of the Soviet Union, Mosfilm had produced more than 3,000 films, some of them being granted awards at international film festivals. It continued operations as a quasi-private production company, led by film director Karen Shakhnazarov. As of 2005, the company embraced ten independent studios, located within 13 sound stages occupying an area of 13,000 sq. meters. Tours through this "Russian Hollywood" included a view of Mosfilm's enormous depot with 170 tanks and 50 vintage cars. The biggest sound stage is leased annually to hold the Golden Eagle Awards.

In 2011, Mosfilm released a selection of its classic films online for free viewing.

Selected films

Directed by Sergei Eisenstein
1925 The Battleship Potemkin, a historical silent film
1938 Alexander Nevsky, a historical film
1946 Ivan The Terrible, Part II, a historical film

Directed by Andrei Tarkovsky
1960 The Steamroller and the Violin, a short film
1962 Ivan's Childhood, a feature film directed by Andrei Tarkovsky, the Golden Lion Award winner at the 1962 Venice Film Festival
1966 Andrei Rublev (feature film)
1972 Solaris (sci-fi) (feature film)
1975 The Mirror (feature film)
1979 Stalker (feature film)
1983 Nostalghia (drama)

Others
1934 Jolly Fellows directed by Grigori Alexandrov (musical comedy)
1935 Aerograd directed by Alexander Dovzhenko (science fiction)
1936 Circus directed by Alexandrov (musical comedy)
1938 Volga-Volga also directed by Alexandrov (musical comedy)
1939 Minin and Pozharsky directed by Vsevolod Pudovkin and Mikhail Doller (historical film)
1950 The Fall of Berlin directed by Mikheil Chiaureli, (war, propaganda). Music by Dmitri Shostakovich
1956 Ilya Muromets directed by Aleksandr Ptushko (fantasy film)
1957 The Cranes Are Flying, a war drama directed by Mikhail Kalatozov, 1958 winner of Palme d'Or at the Cannes Film Festival
1957 Miles of Fire, an ostern film directed by Samson Samsonov
1959 Ballad of a Soldier, a war film directed by Grigori Chukhrai, a 1959 special jury prize winner of Cannes Film Festival and 1961 Academy Award nominant.
1962 Hussar Ballad directed by Eldar Ryazanov (comedy)
1963 Walking the Streets of Moscow directed by Georgi Daneliya (comedy)
1964 Welcome, or No Trespassing directed by Elem Klimov (comedy)
1964 I Am Cuba directed by Mikhail Kalatozov (expressionism, propaganda)
1965 Adventures of a Dentist directed by Elem Klimov (comedy)
1966 Watch Out for the Automobile directed by Eldar Ryazanov (comedy)
1966 Wings directed by Larisa Shepitko (drama)
1966 The Elusive Avengers directed by Edmond Keosayan (Ostern)
1967 Viy (Film adaptation, horror film)
1968 War and Peace directed by Sergei Bondarchuk (historical), Academy Award for Best Foreign Language Film in 1968 winner.
1968 The Nile and the Life (feature film)
1968 The Diamond Arm directed by Leonid Gaidai (comedy)
1969 Liberation directed by Yuri Ozerov (historical drama)
1969 The Brothers Karamazov (historical), Academy Award for Best Foreign Language Film in 1969 nominant.
1969 White Sun of the Desert directed by Vladimir Motyl (Ostern)
1971 Tchaikovsky directed by Igor Talankin (historical), Academy Award for Best Foreign Language Film in 1971 nominee.
1971 Stariki-razboyniki directed by Eldar Ryazanov (comedy)
1972 Gentlemen of Fortune (comedy)
1973 Ivan Vasilievich: Back to the Future directed by Leonid Gaidai (comedy)
1974 At Home Among Strangers directed by Nikita Mikhalkov (ostern)
1974 Unbelievable Adventures of Italians in Russia directed by Franco Prosperi and Eldar Ryazanov
1975 Dersu Uzala (Soviet-Japanese joint production) directed by Akira Kurosawa (historical), Academy Award for Best Foreign Language Film in 1975 winner.
1975 Siberiade directed by Andrei Konchalovsky (saga)
1975 Afonya directed by Georgi Daneliya (comedy)
1975 The Irony of Fate directed by Eldar Ryazanov (comedy)
1976 The Ascent directed by Larisa Shepitko (war film), the Golden Bear Award at the Berlin Film Festival in 1977 winner.
1976 Queen of the Gypsies directed by Emil Loteanu (drama)
1977 Mimino directed by Georgi Daneliya (comedy)
1977 Office Romance directed by Eldar Ryazanov (comedy)
1979 Moscow Does Not Believe In Tears (melodrama), Academy Award for Best Foreign Language Film in 1980 winner.
1981 Private Life (drama) directed by Yuli Raizman, Academy Award for Best Foreign Language Film in 1981 nominee.
1981 Teheran 43 (spy)
1982 Lenin in Paris (historical)
1985 Come and See directed by Elem Klimov (war film; a co-production with Belarusfilm)
1986 Kin-dza-dza! directed by Georgi Daneliya (science-fiction)
1987 A Man from the Boulevard des Capucines (red western) directed by Alla Surikova
1990 Lessons at the End of Spring (), written and directed by Oleg Kavun (drama)
2002 The Star (war film) directed by Nikolai Lebedev
2007 The Irony of Fate 2
2008 You and I
2008 The Vanished Empire ()
2012 Kromov ()
2012 White Tiger
2016 Mrs K (Hong Kong, Malaysia, Singapore, and South Korea.)
2017 Anna Karenina: Vronsky's Story
2019 ''Soldier Boy

See also
 Cinema of the Soviet Union
 Cinema of Russia
 China Film Group Corporation

References

External links

Mosfilm Studios - 360 Panoramas
Humus Project - Mosfilm: History and fantastic trailers of the most famous and funny movies
 Mosfilm cinema at Google Cultural Institute

Film production companies of Russia
Russian film studios
Federal State Unitary Enterprises of Russia
Mass media companies established in 1920
1920 establishments in Russia
Entertainment companies of the Soviet Union
Film production companies of the Soviet Union

Mosfilm


Adam & Eva ist der Titel der Filme
* Adam & Eva (1996), schwedische Komödie
 Adam & Eva (2003), deutsche Komödie und Neuverfilmung

Siehe auch:
 Adam und Eva (Begriffsklärung)

Adam & Eva


José Edmundo Calvache López es un lingüista colombiano. Obtuvo la titulación de doctor en Ciencias de la Educación en 2006 en la Universidad Pedagógica y Tecnológica de Colombia en Tunja. En 2011 fue elegido rector de la Universidad de Nariño.

Referencias

Alumnado de la Universidad Pedagógica y Tecnológica de Colombia
Alumnado de la Universidad de París
Alumnado de la Universidad de Nariño
Lingüistas de Colombia
Profesores de la Universidad de Nariño

José Edmundo Calvache López


est le quatrième album studio de Joe Cocker, sorti en août 1974, et considéré comme le meilleur album du chanteur au cours de cette décennie.

En 1973, au milieu d'une carrière incertaine, Joe Cocker s'associe à Jim Price, un trompettiste devenu producteur, qui avait auparavant été membre du groupe de tournée de Cocker.

« Jim a ravivé mon intérêt », a déclaré Cocker dans une interview pour Blank Space en 1979. « Jim m'a appelé et m'a joué You Are So Beautiful, il est juste venu dans la maison et a dit : « Qu'est-ce qui ne va pas ? » Et il m'a joué I Can Stand a Little Rain, qui s'est avéré être le titre de l'album. Les deux choses qui m'ont en quelque sorte renvoyé au travail, et du coup, ont eu pour résultat de me rendre fou ».

I Can Stand a Little Rain a trouvé le chanteur travaillant avec les meilleurs auteurs-compositeurs et musiciens de session, dont Chuck Rainey, Cornell Dupree et Bernard Purdie, ainsi que les futurs membres fondateurs de Toto, David Paich et Jeff Porcaro. Certains des auteurs, comme Randy Newman et Jimmy Webb, ont fini par jouer sur les reprises de leurs chansons par Joe Cocker. L'album est cependant particulièrement remarquable pour la chanson You Are So Beautiful, initialement sortie sur l'album The Kids & Me de Billy Preston. En fin de compte, il est devenu l'un des plus grands succès de Cocker, atteignant la 5e place du Billboard Hot 100, prouvant que cet album est finalement devenu un succès.

L'idée de départ était celle d'un double album mais A&M ne l'approuvait pas. Le reste des chansons enregistrées pendant les sessions sont alors sorties en avril 1975 sur le prochain album de Cocker Jamaica Say You Will, qui n'a pas eu le même succès.

En 2013, The Moon's a Harsh Mistress a été réenregistré par Jimmy Webb en duo avec Joe Cocker. Il s'est avéré que c'était la dernière performance enregistrée de Cocker.

Cet article a été traduit du Wikipedia anglophone consacré a l'album de Joe Cocker, I Can Stand a Little Rain. Les références sont inscrites en bas de page dans la section Références.

Liste des pistes
Face A :
 1 - Put Out the Light

Personnel
 Joe Cocker – chant
 David Paich – piano acoustique (1, 8)
 Nicky Hopkins – piano (2, 6, 7)
 Richard Tee – piano (3), orgue (3)
 Jimmy Webb – piano (5)
 Greg Mathieson – piano (9)
 Randy Newman – piano (10)
 Peggy Sandvig – orgue (6)
 Ralph Hammer – guitare (1)
 Ray Parker Jr. – guitare (1, 8, 9)
 Jay Graydon – guitare (2, 4, 8, 9)
 Henry McCullough – guitare (2, 6)
 Cornell Dupree – guitare (3)
 Dave McDaniel – basse (1, 2, 7-9)
 Chuck Rainey – basse (3)
 Chris Stewart – basse (4, 6)
 Ollie E. Brown – batterie (1, 8, 9)
 Jeff Porcaro – batterie (2, 6)
 Bernard Purdie – batterie (3)
 Jimmy Karstein – batterie (4)
 Jim Horn – saxophone alto (1, 3)
 Trevor Lawrence – saxophone ténor (1, 3)
 Jim Price – trombone (1, 3), piano (4), orgue (4)
 Mayo Tiana – trombone (1, 3)
 Stuart Blumberg – trompette (1, 3)
 Steve Madaio – trompette (1, 3)
 Daniel Moore – chœurs (1)
 Merry Clayton – chœurs (2)
 Venetta Fields – chœurs (2, 4, 8, 9)
 Clydie King – chœurs (2, 4, 8, 9)
 Sherlie Matthews – chœurs (2, 4, 8, 9)

Production
 Production et arrangements - Jim Price
 Principalement enregistré à The Village Recorder, West Los Angeles, 1973 (Tracks 1 & 7-10) / 1974 (Tracks 2-6).
 Ingénieurs – Mario Aglietti, Rob Fraboni, Rick Heenan, J.J. Jansen, Nat Jeffrey, Carlton Lee, Ken Klinger, Joe Tuzen et Zak Zenor.
 Mixage – Rob Fraboni
 Masterisé par Kent Duncan chez Kendun Recorders (Burbank, CA).
 Direction artistique – Roland Young
 Conception – Chuck Beeson
 Photographie – Steve Vaughan

Références

Sources
 1 - Erlewine, Stephen Thomas. "I Can Stand a Little Rain" at AllMusic
 2 - Christgau, Robert (1981). "Consumer Guide '70s: C". Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies. Ticknor & Fields. . Retrieved 23 February 2019 – via robertchristgau.com.
 3 - Konjović, Slobodan. "Joe Cocker". Džuboks (in Serbian). Gornji Milanovac: Dečje novine (7 (second series)): 23.

Liens externes

Album musical sorti en 1974
Album de Joe Cocker
Album d'A&M Records

I Can Stand a Little Rain


مكتبة غابرييل روي هي إحدى المكتبات الخمسة وعشرين العمومية التي تشكل شبكة مكتبات كيبك. تقع المكتبة في حي سانت روش شارع سان جوزيف شرق في قلب مدينة كيبك في دائرة كيبك المحافظة. تحمل المكتبة اسم غابرييل روي الكاتبة الفرانكوفونية صاحبة كتاب سعادة اللحظة. تعتبر المكتبة الأهم في مدينة كيبك. بنيت المكتبة في 1983 حين كان حي سانت روش مهمشا لاعادة احيائه. تاريخ المكتبة مرتبك بالمعهد الكندي بكيبك الدي انشا أول مكتبة عمومية في كيبك في القرن 19.

الخدمات

 إعارة الكتب وأشرطة الفيديو والأفلام الوثائقية، الأقراص المدمجة والبرمجيات التعليمية
 فهرس الإسطرلاب : كتالوج ومكتبة إلكترونية على الإنترنت
 اعارة الفن اقراض الطبعات الأصلية أو النسخ على الورق
 المعلوميات والانترنيت اللاسلكي
 المجال السمعي-البصري: الاستماع، واقراض السجلات واستئجار الأفلام
 مكان للاطفال
 خريطة المكتبة
 وثائق مرجعية
 التصوير والفاكس
 معرض للفنون ومركز للمعارض
 قاعة جوزيف لافيرن، صالة جيرار مارتن
 شبكة التذاكر Billetech

وصلات داخلية
 مكتبات كيبك
 مدينة كيبك

وصلات خارجية
 مكتبة غابرييل روي
 شبكة مكتبات كيبك

مراجع

مدينة كيبك

مكتبة غابرييل روي


Sallaumines (;  or Sallau) is a commune in the Pas-de-Calais department of northern France.

Administration
Sallaumines belongs to the Lens-Liévin intercommunality which consists of 36 communes, with a total population of 250,000 inhabitants.

History
The history of the area remains marked by the Courrières mine disaster which caused 1099 deaths on 10 March 1906 on the territories of Billy-Montigny, Méricourt and Sallaumines.

On 18 June 1916 Max Immelmann, the first German World War I flying ace, was killed by the British 25 Squadron Royal Flying Corps while flying over the area.

Population

Geography
Its nearby communes are Méricourt to the southeast, Avion to the southwest, Lens to the west, Loison-sous-Lens to the north, Harnes to the northeast and Montigny-en-Gohelle to the east.

Transportation
The A21 motorway passes north of the town. Sallaumines has a train station (Gare de Sallaumines) on the line from Lens to Lille, and another one (Gare de Pont-de-Sallaumines) on the line from Lens to Valenciennes.

Twin towns - sister cities
Sallaumines is twinned with:
 Lugau, Germany
 Torez, Ukraine
 Trbovlje, Slovenia
 Wodzisław Śląski, Poland

See also
Communes of the Pas-de-Calais department

References

External links

 Communauté d'Agglomération de Lens-Liévin (in French)

Communes of Pas-de-Calais
Artois

Sallaumines


The Settlers (også kendt som:Serf City: Life is Feudal i USA, original Tysk titel Die Siedler) er et real-time strategy computerspil udvikler og udgivet af Blue Byte Software, udgivet i 1993 for Commodore Amiga og i 1994 for MS-DOS. Det er derfor også det første spil i The Settlers-serien. Spilleren har til opgave at byg en middelalder by befolket af en hær af arbejdere, som hver især udfører deres egen individuelle opgave. Spilleren konkurrerer mod computerstyrede modstandere eller en anden menneskelig spiller for overherredømme af jord og ressourcer.

Gameplay

Oversigt
Spillet byder på et sæt af seks tutorial-spil og et sæt af tredive foruddefinerede missioner mod computerstyrede modstandere af stigende sværhedsgrad. Alternativt kan spilleren vælge at spille et enkelt åbent spil, hvor landskabet er enten tilfældigt genereret, eller baseret på et seed nummer givet af spilleren. Spilleren kan derefter frit vælge op til tre computer modstandere af deres valg. Derudover givet split-screen mulighed for to menneskelige spillere at være på hold op sammen, eller spille mod hinanden, og op til to computer modstandere.

Eksterne henvisninger
 The Settlers på MobyGames

Computerspil fra 1993
Amiga-spil
DOS-spil
Nintendo DS-spil
Spil
Strategispil

The Settlers (spil)


පරුමක පුලය පුත පරුමක උතුර පුත පරුමක දතශ කුමි ලෙණෙ ච ශගශ දිනෙ

කෝමාරිකාගල


A police woman is a female police officer.

Police woman may also refer to:

 Police Woman (TV series), a 1970s American drama, starring Angie Dickinson
 Police Women (TV series), a 2009 American reality documentary series
 Police Woman (film), a 1974 martial arts movie, starring Yuen Qiu (with a cameo by Jackie Chan)
 Policewomen (film), a 1974 exploitation film
 Policewoman (film), a 1974 Italian comedy film
 The Policewoman, a 2003 Portuguese drama film

See also
 Marie Owens (1853–1927), believed to be the first U.S. female police officer, 1891
 Alice Stebbins Wells (1873–1957), believed to be the first American-born female police officer, 1910
 Margaret Q. Adams (1874–1974), believed to be the first female U.S. deputy sheriff, 1912

Police woman (disambiguation)


Achim von Arnim-Bärwalde (eigentl. Achim von Arnim; * 24. März 1848; † 8. Februar 1891) war ein deutscher Historienmaler.

Leben und Herkunft
Achim von Arnim-Bärwalde war ein Enkel des Dichterpaares Achim und Bettina von Arnim. Seine Eltern waren Freimund von Arnim (1812–1863) und dessen Frau Anna geb. von Baumbach (1824–1848).

Nach dem frühen Tod seines Vaters erbte er dessen Güter, insbesondere Schloss und Gut in Wiepersdorf, das er zum Fideikommissgut umwandelte und dessen erster Fideikommissherr er wurde. Da er sich für die traditionellen Berufe seines Standes – Militärdienst oder eine Verwaltungslaufbahn –  nicht interessierte, folgte er  seinen Neigungen und wurde Künstler.

Er ging nach München und begann dort ein Malerleben. Besonders interessierte er sich für die Historienmalerei, in der er immer bekannter wurde und sich einen guten Ruf erwarb. Bald beteiligte er sich an akademischen Kunstausstellungen. So nahm er an den Ausstellungen in Berlin 1876, 1877 und 1881 sowie an der Internationalen Kunstausstellung in Düsseldorf teil.
Bei der Düsseldorfer Allgemeinen Kunstausstellung  fand sein Bild Letzte Augenblicke König Heinrichs IV. von England lobende Beachtung; seine Liebe für Sujets aus der englischen Geschichte machten ihn besonders bekannt. Am 18. Februar 1881 wurde er zum Ehrenritter des Johanniterorden ernannt.

Er blieb unvermählt und ohne Nachfahren. Wiepersdorf mit 1393 ha erbte der Neffe Annois von Arnim-Blankensee und seine Ehefrau Margarete von Schauroth. Später folgte dann wiederum deren Zernickower Neffe Sohn Friedmund von Arnim (1897–1946), der mit Clara von Hagens eine Familie gründete.

Gestaltung von Schloss und Park Wiepersdorf
Nachdem er seinen Wohnsitz wieder nach Wiepersdorf verlegt hatte, begann er unverzüglich mit der Umgestaltung des Schlosses Wiepersdorf. Er errichtete einen neuen Atelierflügel, den er künstlerisch durch Ausmalung der Decken und Wände gestaltete. In die Türfüllung der Tür zum Atelier malte er ein Selbstporträt. Er ließ ferner 1888/89 eine Orangerie errichten. Gleichzeitig wurde der Park neu gestaltet und mit aus seinen Reisen nach Italien mitgebrachten antiken Statuen aus der römischen und griechischen Sagenwelt und Vasen geschmückt. Nach seinen Plänen wurde die Schlosskirche, allerdings erst nach seinem 1891 erfolgten Ableben, umgebaut. Achim von Arnim-Bärwalde war nicht verheiratet und wurde auf dem Arnim'schen Familienfriedhof neben der Dorfkirche Wiepersdorf beigesetzt.

Seine Malweise hatte sich inzwischen auch heimatlichen Motiven und der Porträtmalerei zugewandt. Als Beispiele gelten hier ein Bild des Schlosses und ein Porträt seiner Großmutter Bettina von Arnim.

Literatur

 Hans Friedrich von Ehrenkrook, Friedrich Wilhelm Euler, Walter von Hueck: Genealogisches Handbuch des Adels. Adelige Häuser, A (Uradel), Band VIII, Band 38 der Gesamtreihe GHdA. C. A. Starke Verlag, Limburg 1966.  f. d. Erben

Weitere Literatur
 Verena Nolte: Schloss Wiepersdorf. Wallstein-Verlag, Göttingen 1997, ISBN 3-89244-251-7.
 Petra Heymach, Ingo Erhart: Wiepersdorf. (= Schlösser und Gärten der Mark 144). 2., völlig überarbeitete Auflage. Hrsg. Deutsche Gesellschaft e. V., Berlin 1997.
 Erhart Heymach: Ein Cravaller mit großen Feusten? in: Ulrike Landfester, Hartwig Schultz (Hrsg.): Dies Buch gehört den Kindern. Achim und Bettine von Arnim und ihre Nachfahren. Saint Albin Verlag, Berlin 2003, ISBN 3-930293-61-7.

Weblinks
 Selbstbildnis des Malers Achim von Arnim-Bärwalde

Einzelnachweise

Historienmaler
Achim #ArnimBarwalde
Ehrenritter (Johanniterorden)
Deutscher
Geboren 1848
Gestorben 1891
Mann

Achim von Arnim-Bärwalde


Teksas (Il Grande Blek) 1956 yılından beri Türkiye'de yayınlanan ve kardeş yayın olan Tommiks (Capitan Miki) ile birlikte çocuklar ve gençler arasında çok büyük ilgi görmüş İtalyan yapımı bir çizgi romandır. Bu romana olan ilgi o dereceye varmıştır ki Türkiye'de bütün çizgi romanlar Teksas-Tommiks adıyla anılmaya başlanmıştır.

Çizerleri ve yayımcısı
Teksas çizgi romanı 1954 yılında İtalya'nın EsseGesse çizim-stüdyosu tarafından geliştirilmiştir ve "Il Grande Blek" adı altında 13 yıl süreyle çizilmeye devam etmiştir. EsseGesse stüdyoları, ismini kurucuları olan üç çizerin soyadlarından almıştır: Giovanni Sinchetto, Dario Guzzon ve Pietro Sartoris (S.G.S. yani İtalyanca okunuşuyla EsseGesse). 1954-1967 yılları arasında EsseGesse, Teksas çizgi romanını 650 fasikül halinde yayınlamıştır. Türkiye'de ise ilk olarak 1956 yılında Erdoğan Egeli'nin (1925-1983) sahipliği altındaki Ceylan Yayınları tarafından yayınlanmaya başlamıştır. Kapaklarını Samim Utkun'un çizdiği bu çizgi romanın aslında "Teksas"la hiçbir ilgisi yoktur. İtalyanca ismi "Teksas" değildir. Kahramanının ismi de "Teksas" değildir ve konusu Amerika'nın Teksas eyaletinde geçmez. Teksasın kapaklarını çizen Samim Utkun bu ismin daha ilgi çekeceğini düşünerek çizgi romana Türkiye'de Teksas adını vermiştir. Daha sonraki yıllarda Teksas, Tay yayınları, Ecem ve Aksoy Yayıncılık tarafından siyah-beyaz haliyle 2002 yılına kadar basılmaya devam etmiştir. 2004 yılından beri de Hoz Comics tarafından renkli ve kuşe kâğıtta yayınlamaya başlamıştır.

 Konusu
Teksas çizgi romanı 1770 yıllarında Kuzey Amerika'da İngiltere'ye ait kolonilerin bağımsızlık savaşı vererek Amerika Birleşik Devletleri'nı kurmasını konu alır. Başlıca kahramanları "Çelik Blek" isimli bir genç savaşçı, "Rodi" isimli ergenlik çağındaki bir erkek çocuk ve "Profesör Oklitus"dur. Romanın kahramanı Blek, İngilizcedeki Black kelimesinden gelir. Önceleri Essegesse, Black kelimesini İngilizce şekliyle kullanmıştır. Ancak İtalyan okuyuculara zor geldiği için okunduğu gibi Blek şeklinde yazmaya başlamıştır. Romanın konusu aslında Amerika Birleşik Devletleri'nin Teksas eyaletinde değil Boston ve Portland gibi kuzeydoğudaki New England bölgesinde geçer.

Teksasın kahramanı Çelik Blek ve arkadaşları Rodi (Roddy) ve Profesör Oklitus (Occultis) bir avcı kasabasında yaşarlar ve kırmızı urbalılara (İngiliz askerleri) karşı direniş yaparlar. Boston'da yaşayan Avukat Konoli (Connoly) Amerikan bağımsızlık savaşında istasyon şefi olarak görev yapmakta, ara sıra Çelik Blek'i ziyaret ederek ona gizli ve tehlikeli görevler vermektedir. Bu çizgi romanın kahramanları hayal ürünü olmakla beraber tarih açısından gerçekçi bazı kişi ve olaylara da yer verilir. Örneğin Amerikan bağımsızlık savaşının önderi ve Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk Başkanı George Washington ve gene Amerika Birleşik Devletleri'nin kurucularından biri olan bilim adamı Benjamin Franklin bu çizgi romanın bazı maceralarında yer alırlar.

Teksas çizgi romanı kesin bir şekilde Amerikan yanlısıdır. Romanda İngilizler kötü, beceriksiz ve zalim olarak gösterilirler. Çelik Blek; ciddi, cesur, becerikli ve akıllı bir kişidir. Romanda romantik aşk konularına değinilmez. Profesör Oklitus ve Rodi'nin en büyük zaafları yemek yemek, ve özellikle turtaları mideye indirmektir.

 Yerli yapım bir "Çelik Blek"

İtalyan kökenli "Tommiks"le beraber "Teksas" çizgi romanı da 1960'lı ve 1970'li yıllarda Türkiye'de çok geniş bir okuyucu kitlesi bulunca "Teksas"ın yerli bir versiyonunun da ortaya çıkması gecikmedi. Cem Demirbaş tarafından tasarlanan, senaryo ve çizimleri Rasim Abay'a ait olan maceranın adı "Çelik Blek İstanbul'da-Zaman Makinası"ydı. Üst başlıkta "Teksas" ibaresi aynen özgün serideki yazı tipleriyle yer alıyordu. Demirbaş Yayıncılık bünyesinde çıkan bu yerli yapım Çelik Blek macerası, özgün Çelik Blek maceralarından alınmış karelerin yer yer değişikliğe uğratılmasıyla oluşturulmuş bir kolaj çalışmasıydı.

Konusu ise bu özel sayının adından da anlaşılabileceği gibi alabildiğine yerelleştirilmişti. Bu absürt macerada Profesör Oklitus'un icad ettiği zaman makinesine binen romanın kahramanları İstanbul'a gelirler ve burada tarihi turistik mekânları gezerler. İkinci durak olarak da Çanakkale'ye giderler ve kendilerini savaş ortamında bulurlar.

Beklenebilceği gibi, roman kahramanları bu macerada asıl kişiliklerinin oldukça dışına çıkmışlardır. Örneğin Çelik Blek geceyi bir kadınla geçirdikten sonra Profesörün alaycı ve avam sözlerine maruz kalır. Diğer bir örnekte, İstanbul'daki kahveci onlara "burada sizin paranız geçmez abi" şeklinde hitapta bulunur.

İlgili bağlantılar
 Hoz Comics  Teksas'ın Türkiye'de şu andaki yayıncısı
 EsseGesse (İngilizce Vikipedi)
 Resimli Roman

Kaynakça

İtalyan çizgi romanı
Çizgi karakterler
EsseGesse
1954'te tanıtılan çizgi romanlar
Western çizgi romanları

Teksas (çizgi roman)


Kopyly (ukr. Копили) je selo u Ukrajini, u Poltavskoj oblasti, u Poltavskom rajonu. Upravno pripada seoskome vijeću Terešky. Prema popisu iz 2001. selo je imalo 2525 stanovnika, uglavnom Ukrajinaca.

Selo nalazi se 3 km jugoistočno od grada Poltava na autocesti E40 i železničkoj pruzi Poltava—Karlivka. U blizini sela u rijeku Vorsklu se ulijeva njena najveća pritoka Kolomak.

Izvori

Vanjske poveznice
  web stranica Tereškivskoga seoskog vijeća

Naselja u Ukrajini

Kopyly


متحف السيارات الملكي يقع في حدائق الحسين شارع المدينة الطبية ويوجد فيه جميع السيارات الملكية منذ تأسيس إمارة شرق الأردن.

محتويات المتحف
يؤرخ متحف السيارات الملكي لجزء مهم من تاريخ الأردن السياسي، كما تعكس المعروضات تاريخ المملكة الأردنية الهاشمية من خلال السيارات بدءً من تاريخ حكم الملك عبد الله الأول بن الحسين وحتى عهد حكم الملك عبد الله الثاني بن الحسين.
وفي الآونة الأخيرة أصبح يحتوى العديد من السيارات والدراجات غير المتعلقة بملوك الأردن، كدراجة من القرن التاسع عشر، وسيارة البوغاتي وسيارات أخرى نادرة.

كما أن الزائر يعايش أجواء أهم الأحداث التي عاصرت التاريخ الأردني عن طريق السيارات، وذلك بتزويد بعض المواقع للسيارات المعروضة بأفلام فيديو ومقاطع صورية مكررة وصور الأرشيف الموضحة عليها قصة كل سيارة والمناسبة التي استخدمت فيها.

تبدأ بداية تأريخ السيارات مع الملك عبد الله الأول التي استخدمها في إنجاز أعماله اليومية، وزياراته المنتظمة إلى القدس والقبائل العربية في البادية، كما تلقي تأريخ السيارات الضوء على حياة الملك الحسين بن طلال مع إبراز جوانب من سيرته.

ومن أهم مقتنيات المتحف: سيارة مكشوفة من نوع لينكون كابري، موديل 1952م، وكان الملك الحسين بن طلال يستخدمها أثناء دراستهِ في إنجلترا، كما استخدمت أيضاً في حفل تتويجه في أيار سنة 1953م.

معرض الصور

انظر أيضًا
 متحف الدبابات الملكي

مراجع
 عَمَّان مدينة عصرية تفوح بالأصالة- مجلة العربي للكاتب إبراهيم المليفي

تأسيسات سنة 2003 في الأردن
تاريخ الأردن العسكري
متاحف أسست سنة 2003
متاحف سيارات
متاحف في مدينة عمان
متاحف وطنية

متحف السيارات الملكي


Fodbolddrengen er en dansk børnefilm fra 2000 med instruktion og manuskript af Anders Gustafsson. Filmen vandt Bedste Dokumentarfilm ved Odense International Film Festival 2001. Den indgår på dvd i antologien Fodbolddrengen / Fluen / Zuma the puma.

Handling
Den 10-årige Amil fra Vollsmose har én stor lidenskab: fodbold. Han spiller for B1909's Lilleputhold, som netop er rykket op i Mesterrækken. I denne liga spiller de bedste hold fra Fyn, og lilleputterne går en hård tid i møde. Amils ven Yunus spiller også fodbold, men for det rivaliserende hold TPI. I en af de vigtige kampe skal de to venner møde hinanden, og Amil frygter kampen. Yunus's hold har vundet næsten alle deres kampe, og Amil vil ikke tabe til Yunus. Filmen beskriver Amils kamp for at blive en endnu bedre spiller og hans forsøg på at holde modet oppe, selv når tingene ikke helt går, som han håber.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 2000

Fodbolddrengen


1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska u sezoni 1999./2000. predstavlja ligu četvrtog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva. Prvak je bio bivši prvoligaš Dubrovnik koji se plasirao u viši rang natjecanja, 3. HNL – Jug.

Sudionici ovog natjecanja su nogometni klubovi na području najjužnije hrvatske županije, Dubrovačko-neretvanske. Sudjelovalo je 14 klubova koji su igrali ligu od 26 kola dvokružnim sistemom. Pobjednik je bio HNK Dubrovnik koji se plasirao u treći razred hrvatskog nogometa. Cavtat je ispao u niži rang natjecanja.

Sudionici

 BŠK Zmaj Blato - Korčula
 NK Cavtat - Cavtat
 HNK Dubrovnik – Dubrovnik
 NK Croatia – Gabrili, Konavle
 NK Gusar – Komin, Ploče
 NK Hajduk Vela Luka – Vela Luka
 NK Konavljanin – Čilipi, Konavle
 NK Maestral – Krvavac, Kula Norinska
 ONK Metković – Metković
 NK Neretvanac - Opuzen
 NK Orebić – Orebić
 HNK Slaven – Gruda  (ispao iz 3. HNL – Jug 1998./1999.)
 NK Sokol – Dubravka, Konavle
 NK Župa Dubrovačka – Čibača, Župa dubrovačka

Ljestvica

 Izbori:
 80 godina nogometa u Grudi : 1921. Grom – Slaven 2001.

Povezani članci
 3. HNL – Jug 1999./2000.
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 1999./2000.

Vanjske poveznice

Izvori

1999-00
Dubrovačko-neretvanska-1

1. ŽNL Dubrovačko-neretvanska 1999./2000.


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Zlatno enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Zlatno im Okres Poltár.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Zlatno

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Zlatno (Poltár)


Jennifer Beals (19 Aralık 1963; Chicago, Illinois), Amerikalı oyuncudur.

Hayatı
Siyahi bir baba ve İrlandalı bir annenin kızı olan Jenifer Beals, 19 Aralık 1963 tarihinde Illinois, Chicago'da dünyaya geldi. Francis W. Parker School'da lise eğitimini tamamladı.

Beals, şov dünyasına katılmadan önce uzun süre bebek bakıcılığı yaptı. Kısa bir süre mankenlik de yapan Jenifer Beals'ın oyuncu olarak yıldızı 1983 yılında -henüz Yale Üniversitesi'nde edebiyat eğitimine devam ederken- Flashdance isimli filmde canlandırdığı Alex Owens karakteriyle parladı. 1983 yılının hit filmi olarak kabul edilen Flashdance, Jenifer Beals'ı Hollywood starlığına taşıdı.

Yale Üniversitesi'nden mezun olabilmek için kariyerini bir süre askıya alan Beals, daha sonra 50'den fazla az bilinen filmde ve bağımsız projede yer aldı.

Beals 1986 yılında Alexandre Rockwell ile evlendi. Nani Moretti'nin yönetmenliğini üstlendiği İtalyan filmi Caro Diario'da kocasıyla birlikte rol aldı. İtalyanca bilmemesine karşın filmdeki bir sahnede yaptığı İngilizce-İtalyanca çeviri çok başarılı bulundu ve basında Beals'in İtalyanca'yı çok akıcı biçimde konuştuğuna dair haberler yer aldı. Beals, Alexandre Rockwell'den 1996 yılında boşandı.

Jennifer Beals Quentin Tarantino'nun yakın arkadaşıdır. Quentin Tarantino'nun Ucuz Roman isimli filmi çekmeden önce uzun süre Beals'ın evinde kaldığı ve film hakkında görüşlerine başvurduğu bilinmektedir. Beals ve Tarantino Dört Oda isimli filmde birlikte rol de almışlardır.

1998 yılında Kevin Dixon ile evlenen Beals, Dixon'ın önceki evliliğinden olan iki çocuğuna annelik yapmaktadır ve 2005 yılı ekim ayında kendi ilk çocuğu (kızı) dünyaya gelmiştir. Ailesine ve özel hayata verdiği önemden ötürü Beals, kızının adını ve tam doğum tarihini açıklamamıştır.

Beals, 2006 yılı itibarıyla The L Word isimli dizinin başrol oyuncularından biridir. Beals 2006'da "The Grudge 2" ve "Troubled Waters" filmlerinde de rol almıştır.

Filmografi

1963 doğumlular
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı kadın modeller
Amerikalı Budistler
GLAAD Medya Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Afrikalı Amerikalı kadın oyuncular

Jennifer Beals


Den utro hustru er en dansk stumfilm fra 1911, filmen er af en ukendt instruktør.

Medvirkende
 Egill Rostrup som Bankier Lemming
 Lilli Beck som Fru Lemming
 Einar Rosenbaum som Bankier Freyholdt
 Richard Christensen som Felix Harter

Eksterne Henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1911

Den utro Hustru


A adesão da Finlândia à Organização do Tratado do Atlântico Norte refere-se ao processo que conduziu à integração da Finlândia como membro de pleno direito da Organização do Tratado do Atlântico Norte, concluído em 4 de abril de 2023.

Contexto
A Finlândia participou em quase todas as sub-áreas do programa da Parceria para a Paz, e forneceu forças de manutenção de paz para missões no Afeganistão e no Kosovo.

Finlandização

O termo Finlandização (em finlandês: suomettuminen; sueco: finlandisering) foi criado pela imprensa ocidental durante a Guerra Fria para descrever a política de neutralidade externa da Finlândia. Na opinião destes meios de comunicação social e das áreas da política internacional que propagaram este termo, aquele país nórdico, embora localizado a oeste da Cortina de Ferro, evitou tomar posição sobre assuntos que pudessem irritar a União Soviética, o que, na prática, resultou na redução da soberania política do país. De acordo com esta interpretação, a Finlândia (e, em menor grau, a Áustria) pertencia, em muitos casos, ao domínio da influência soviética, apesar de manter o seu sistema de democracia ocidental e não manter as forças soviéticas estacionadas no seu solo como os países a leste da Cortina de Ferro.

História

A Finlândia participou em quase todas as subáreas do programa Parceria para a Paz e forneceu forças de manutenção da paz para as missões no Afeganistão e no Kosovo. A possibilidade de adesão da Finlândia à OTAN foi uma das questões mais importantes debatidas em relação às eleições presidenciais finlandesas de 2006 e continua a ser uma questão importante na política local. Em 2007, a Finlândia fez vários preparativos técnicos para a adesão. O interesse público na questão, no entanto, diminuiu nos anos seguintes. Em abril de 2014, enquanto Carl Haglund era Ministro da Defesa, o governo anunciou que assinaria um "Memorando de Entendimento" com a OTAN sobre a prontidão da Finlândia para receber assistência militar e ajudar a OTAN na manutenção de equipamentos. No entanto, Haglund enfatizou que este memorando não seria um passo para a adesão.

Dos principais partidos políticos finlandeses, o Partido da Coligação Nacional e o Partido Popular Sueco da Finlândia apoiam a adesão à OTAN. Em 2016, a conferência partidária do Partido da Coalizão Nacional concordou que a Finlândia deveria solicitar a adesão "nos próximos anos". Na visão do Partido Popular Sueco da Finlândia, a Finlândia será membro da OTAN em 2025. Muitos políticos individuais também defenderam a OTAN, incluindo o atual presidente Sauli Niinistö e o ex-primeiro-ministro Alexander Stubb, bem como o ex-presidente Martti Ahtisaari, que argumentou que a Finlândia deveria se juntar a todas as organizações apoiada por outras democracias ocidentais para "dar de ombros de uma vez por todas o fardo da finlandização". Dois outros ex-presidentes do Partido Social Democrata, Tarja Halonen e Mauno Koivisto, se opuseram publicamente à ideia, argumentando que a adesão à OTAN deterioraria as relações da Finlândia com a Rússia.

A Finlândia recebeu uma resposta muito crítica da Rússia por considerar a possibilidade de ingressar na OTAN, com um estudo de 2009 sugerindo que isso poderia ter repercussões nas relações da Rússia com a UE e a OTAN como um todo. Após a Guerra Russo-Georgiana de 2008, o primeiro-ministro finlandês Matti Vanhanen reiterou que a Finlândia não tinha planos de ingressar na OTAN e afirmou que a principal lição da guerra era a necessidade de laços mais estreitos com os russos. Em uma entrevista de junho de 2014 no jornal finlandês Hufvudstadsbladet, o enviado pessoal de Vladimir Putin, Sergey Alexandrovich Markov, acusou a Finlândia de extrema "russofobia" e sugeriu que a Finlândia se juntando à OTAN poderia iniciar a Terceira Guerra Mundial. Em julho de 2016, Putin declarou em uma visita à Finlândia que a Rússia aumentaria o número de tropas na fronteira Finlândia-Rússia se a Finlândia se juntasse à OTAN. Ele também alertou que a OTAN "lutaria até o último finlandês contra a Rússia".

Uma pesquisa realizada pela empresa finlandesa EVA em janeiro de 2015 descobriu que 43% dos finlandeses entrevistados se opunham à adesão à OTAN, enquanto 26% apoiavam e 32% estavam indecisos. O EVA notou uma tendência de queda no percentual de oposição que começou em 1998, incluindo um declínio acentuado após a eleição presidencial de 2012. Em março de 2014, durante a anexação da Crimeia pela Rússia, uma pesquisa mostrou que apenas 22% apoiavam a adesão, embora uma segunda mostrasse que 53% apoiariam a adesão se a liderança finlandesa o recomendasse. O apoio para uma aliança militar com a vizinha Suécia também foi alto, em 54% e a Finlândia poderia buscar um papel ampliado para o NORDEFCO. O ministro da Defesa finlandês Carl Haglund sugeriu que um referendo sobre a adesão à OTAN poderia ser realizado em algum momento após as eleições parlamentares de 2015. Uma pesquisa de outubro de 2017 mostrou que o apoio à adesão permaneceu em 22%, subindo para 33% no cenário sugerido em que a Suécia ingressaria. Outra pesquisa de dezembro de 2019 mostrou que o apoio diminuiu ainda mais para 20%, enquanto 56% se opuseram à adesão à aliança e 24% não tinham certeza.

Em janeiro de 2022, a primeira-ministra Sanna Marin disse que existia uma possibilidade real de a Finlândia se juntar à OTAN. Em 24 de fevereiro, em resposta à invasão russa da Ucrânia, ela reiterou que, embora a Finlândia "não enfrentasse atualmente uma ameaça militar imediata", a adesão à OTAN ainda era uma possibilidade, observando que "o debate sobre a adesão à OTAN na Finlândia mudará." Em 25 de fevereiro, um porta-voz do Ministério das Relações Exteriores da Rússia ameaçou a Finlândia e a Suécia com "consequências militares e políticas" se tentassem ingressar na OTAN. Ambos os países participaram da cúpula de emergência da OTAN como membros da Parceria para a Paz e ambos condenaram a invasão e prestaram assistência à Ucrânia. Após a invasão, uma pesquisa realizada em fevereiro de 2022 mostrou apoio à adesão à OTAN em 53%, oposição em 28% e 19% não tinham certeza. Após uma reunião em 1º de março de 2022 para discutir a possibilidade de se candidatar a membros de pleno direito da OTAN, a primeira-ministra Sanna Marin afirmou que ainda não havia nenhuma decisão sobre o assunto, dizendo que "uma questão tão importante precisa ser tratada minuciosamente". No entanto, no dia 15 de maio o Presidente e o Comité Ministerial concordaram que a Finlândia se candidataria a uma vaga após o Parlamento ser ouvido.

Em 1 de março de 2023, o Parlamento da Finlândia aprovou a adesão da Finlândia à OTAN por 184 votos a favor e 7 contra, Em 31 de março de 2023, o parlamento da Turquia aprovou a candidatura da Finlândia para ingressar na Organização e, portanto, o último obstáculo à Finlândia ingressar na aliança foi superado. A Finlândia tornou-se membro da aliança em 4 de abril de 2023, exatamente 74 anos após a assinatura do Tratado do Atlântico Norte.

Ver também
 Expansão da OTAN
 Adesão da Suécia à Organização do Tratado do Atlântico Norte

OTAN
Relações exteriores da Finlândia
2023 na Finlândia
2023 nas relações internacionais

Adesão da Finlândia à Organização do Tratado do Atlântico Norte