U noći s 24. na 25. srpnja 2020. nakon 21:00 Zagreb je pogodila oluja koja je proizvela jednu od najvećih zabilježenih bujičnih poplava u povijesti grada. U jakom pljusku u nekoliko se sati na grad sručilo više padalina nego što prosječno padne u čitavom srpnju. Medvednički potoci brzo su nabujali i preopteretili gradsku kanalizaciju, poplavivši dijelove grada. Najteže je bio pogođen širi centar grada, naročito Ilica, Donji grad i Trnje, no bujica je plavila zgrade i ulice i u mnogim predgrađima, uključujući Buzin, Črnomerec, Jankomir i Maksimir. Oluja je na mnogo mjesta zaustavila automobilski promet i javni prijevoz, te su gradske službe morale spašavati ljude zarobljene u poplavljenim stanovima i autima. Jedan vatrogasac preminuo je pri ispumpavanju vode na intervenciji. U osmodnevnom roku za prijavu štete zaprimljeno je više od 2000 prijava, ali gradske vlasti nisu objavile detaljnije podatke o razmjerima štete.

Zagreb leži na obroncima planine Medvednice, dok je širi centar stiješnjen na naplavnoj ravni između planine i rijeke Save. I rijeka i medvednički bujični potoci više su puta izazvali smrtonosne poplave. Posljedično su napravljeni sustavi obrane od poplava kojima upravlja državna tvrtka Hrvatske vode. Međutim, iako su Državni hidrometeorološki zavod i međunarodne agencije u prethodnih 48 sati izdale upozorenja na opasnost od bujičnih poplava, obrana nije pokrenuta. Nakon bezuspješnih poziva u pomoć vlastima grupa stanovnika Trnja provalila je u praznu zgradu brane Kuniščak, kroz koju se voda iz mnogih medvedničkih potoka ulijeva u Savu, te otvorila ustavu da bi nakupljenu vodu ispustila u rijeku. U sljedećih nekoliko dana u medijima je vladala žučna rasprava o tome tko je odgovoran za zatvorenu i zaključanu ustavu bez dežurnih osoba koje su mogle spriječiti ili smanjiti poplavu. Gradonačelnik, Vodoopskrba i odvodnja i Hrvatske vode odrekli su se odgovornosti i pritom se našli na meti javnosti. Također, čovjeka kojega su mediji nazvali heroj s Trnja jer je provalio u branu i okretao kolo da je otvori, policija je uhitila u incidentu koji su neki opisali kao slučaj policijskog nasilja. Mediji su osudili policijsko postupanje u tom slučaju. Hrvatske vode podnijele su kaznenu prijavu za provalu u branu. Slučaj je u prosincu 2020. još uvijek bio pred sudom.

Uvod

Na području Zagreba dva su glavna uzročnika poplava: rijeka Sava, koja je uzrokovala razornu poplavu 1964., i zagrebački potoci na planini Medvednici. Na južnoj, zagrebačkoj strani Medvednice nalazi se nekoliko desetaka potoka, kojima je karakterističan bujični tok nakon velikih padalina. Posebno opasna poplava, ujedno i najsmrtonosnija prirodna nepogoda koja je ikad pogodila grad, dogodila se u srpnju 1651., kada se potok Medveščak izlio iz korita tijekom noćne oluje i odnio mnoge kuće i drveće u Ulici Potok (današnja Tkalčićeva ulica). U poplavi su poginule pedeset i dvije osobe. Već u drugoj polovici 17. stoljeća zabilježeni su prvi sustavi obrana od poplava na Medveščaku. Posljednje značajno izlijevanje medvedničkih potoka iz korita dogodilo se tijekom rekordnih kiša 3. i 4. srpnja 1989., kad je poplavljeno područje između Zagrebačkog zoološkog vrta u Maksimiru i Žitnjaka. Nakon 1989. obrane su pojačane novim retencijama i ustavama koje smanjuju vodene valove s planine, te su u istu vrhu nekim potocima korita uređena ili pokrivena. Devetnaest od planiranih 39 retencija izgrađeno je do 2004. godine, nakon čega je gradnja zamrla. Reljef grada otežava otjecanje vode s planine. Naime, na potezu Ilica ― Vlaška teren naglo prelazi iz brdovitog u visokourbaniziranu i slabo propusnu savsku naplavnu ravan, što uvelike otežava odvodnju tijekom velikih kiša.

Dana 23. srpnja u 2:00 Europski sustav za upozoravanje na opasnost od poplava (EFAS) izdao je upozorenje za poplave u središnjoj Hrvatskoj. Državni hidrometeorološki zavod Republike Hrvatske na Meteoalarmu je izdao najviši, crveni stupanj upozorenja na grmljavinsko nevrijeme za 24. srpnja u središnjoj Hrvatskoj. U tekstu upozorenja spominjala se opasnost od bujičnih poplava i da se očekuje više od 50 litara kiše na četvorni metar. Prognostičarska organizacija ESTOFEX (European Storm Forecast Experiment) izdala je upozorenje drugog stupnja za područje koje je uključivalo Zagreb, upozoravajući na mogućnost krupne tuče, jakog vjetra i pijavica, izjavivši da "bi se tijekom noći mogla pojaviti opasnost od velikih količina padalina u dijelovima Slovenije i Hrvatske."

Meteorološke odlike
Visinska dolina s hladnim zrakom približavala se Hrvatskoj s Alpa na zapadu, dok je od petka ujutro s mora na jugozapadu pristizala velika količina vlažnog i nestabilnog zraka. Orografija Dinarida omogućila je stvaranje jakih grmljavinskih oluja, što se očitavalo u visokim vrijednostima konvektivne raspoložive potencijalne energije (CAPE) i smicanjem vjetra u dubljem sloju atmosfere (10 – 20 m/s u prvih šest kilometara atmosfere). U noći s 23. na 24. srpnja jake grmljavinske oluje počele su se stvarati iznad sjeverne Italije. Sredinom dana zabilježene su i oluje nad Hrvatskom. Istra je pogođena tučom, a poslijepodne je bujična poplava zahvatila Senj. Oluje su materijalnu štetu nanijele i u Bosni i Hercegovini: u Tuzli je nevrijeme uzrokovalo poplavu i snažan vjetar.

Olujna ćelija koja je uzrokovala poplavu nastala je jugozapadno od grada oko 21 sat. Dok se visinska dolina pretvarala u ciklonu, olujni se sustav oko 21:45 zaustavio nad Zagrebom i uzrokovao veliku količinu munja te obilne padaline nad gradom. Ogromne količine kiše pale su tijekom sat-dva. Meteorološka postaja Zagreb-Grič, gdje se od 1910. vodi evidencija padaline po satu, izmjerila je rekordnih 58,9 litara po četvornom metru između 21:00 i 22:00 te 77 litara od 21:00 do 23:00. Potonji rekord ima povratni period dulji od 400 godina. Postaja Zagreb-Maksimir izmjerila je 51,5 litara u istom razdoblju; takva se količina u prosjeku očekuje jednom u 76 godina. Količina oborina tijekom 24 sata (od 14:00 24. srpnja do istog vremena 25. srpnja) iznosila je 89 litara na Griču, 70 litara na Sljemenu i 65 litara u Maksimiru. Neke od tih vrijednosti bile su više od prosjeka za čitav mjesec srpanj, no znatno niže od vrijednosti koje je postavila oluja srpnja 1989. i apsolutnih rekorda iz 1926. Za usporedbu, u najkišovitijem danu u godini u Zagrebu prosječno padne 47,6 litara kiše na četvorni metar.

Poplava
Kiša je ubrzo uzrokovala bujični tok u zagrebačkim potocima. Vodostaj potoka Štefanovec u kratkom se vremenu povećao šesterostruko. DHMZ navodi da se zbog ljetnih niskih vodostaja i činjenice da su oborine većinom pale nad samim gradom potoci nisu izlili iz korita, no velika količina vode preopteretila je mješoviti kanalizacijski sustav u središnjem dijelu grada, koji odvodi i otpadne i oborinske vode. Lokalizirane poplave pogodile su znatan broj zagrebačkih četvrti. Stanje je bilo najteže u centru grada, koji se nalazi južno od prijelaza s medvedničkog pobrđa u savsku naplavnu ravan koja je s druge strane omeđena savskim nasipom. Voda je prekinula tramvajski promet i učinila glavne gradske ulice, pothodnike i podvožnjake neprohodnima, te je s ulica i kroz kanalizaciju poplavila prizemlja i podrume kuća i zgrada.

Među poplavljenim ulicama i kvartovima našli su se Ilica, Britanski trg, Donji grad općenito, Trnje, Stara Trešnjevka, Rudeš, Jazbina, Šestinski dol Jankomir i Buzin. Ulica Fraterščica zatvorena je nakon što je bujica odnijela dio kolnika; hitne službe na više su mjesta u gradu spašavale ljude iz poplavljenih automobila. U ulici Črnomerec blato koje je nanijela bujica stvorilo je prirodnu branu u koritu potoka Črnomerca, koja je potom uzrokovala novu poplavu tijekom oluje dva dana poslije.

U gradskoj četvrti Trnje, koja se velikim dijelom nalazi ispod razine vrha savskog nasipa, lokalni stanovnici izvijestili su da je poplava počela nakon 22 sata, izbacujući poklopce šahta prije nego što je počela ulaziti u kuće. Razina vode rasla je sve dok neki od stanara nisu provalili u praznu, poplavljenu kontrolnu sobu brane Kuniščak i uspjeli podignuti ustavu, nakon čega je razina vode počela opadati. Prema riječima svjedoka poplava je aktivirala strujnu zaštitnu sklopku koja je ugasila struju u zgradi, zbog čega je jedan od stanara otvorio branu ručno okrećući ventil. Brana Kuniščak nalazi se na lijevom nasipu Save i dio je sustava obrane od poplava za područje Grada Zagreba. Kontrolira otjecanje vode mnogih zagrebačkih potoka čija su prirodna ušća zatvorena u Savu, te se time sprječava povratak vode u grad tijekom velikih voda Save. Branom upravljaju Hrvatske vode, čija hitna služba tijekom poplave navodno nije bila dostupna. Prema navodima Vodoopskrbe i odvodnje (ViO), zagrebačkog javnog vodovodnog i kanalizacijskog poduzeća, poplava je dodatno pogoršana time što je svih 19 retencija na zagrebačkim potocima bilo otvoreno. Retencije se tijekom opasnosti od bujičnih poplava zatvaraju. Time se usporava tok vode i posljedično smanjuje visina vodenog vala nizvodno od retencije.

Poplava je neizravno prouzrokovala jednu smrt. Jedan vatrogasac iz dobrovoljnog vatrogasnog društva umro je od srčanog udara prilikom intervencije u poplavljenom podrumu. Među ozlijeđenim osobama našao se i jedan čovjek s teškoćama kretanja, kojemu je jedna prolaznica pomogla da izađe iz auta koji je bujica odvukla u podvožnjak pod 2,5 metra vode. Tijekom noći hitnim je službama upućeno nekoliko tisuća poziva. Oko 23 sati zagrebačka vatrogasna služba zamolila je građane da je zovu samo u slučajevima krajnje nužde. Izvršeno je oko 50 intervencija hitne pomoći.

Brana Kuniščak

Zatvorena ustava Kuniščak brzo je postala točka prijepora u medijima. Grad Zagreb i Hrvatske vode, državna tvrtka odgovorna za zaštitu od poplava, odrekli su se odgovornosti za nedjelovanje prilikom poplave. Hrvatske vode održale su 26. srpnja konferenciju za novinare kod brane Kuniščak, gdje su se odrekle odgovornosti za poplavu. Predstavnici Hrvatskih voda naveli su mirnu situaciju u Savi, čiji je vodostaj tog dana bio -161 cm, kao razlog zašto nitko nije dežurao na brani. Okupljeni stanovnici cinično su reagirali na njihove izjave. Sljedećeg su dana Hrvatske vode na sučeljavanju u TV emisiji Otvoreno izjavile da je ustava bila spuštena da bi se izbjeglo slijevanje vode iz rijeke u grad; također su istakle da sve odvodne vode moraju proći kroz pročistač otpadnih voda na Gradskom odvodnom kanalu koji istječe u Savu nizvodno od Zagreba. Direktor ViO-a izjavio je da predjeli Trnave i Sesveta, koji inače nisu povezani s pročistačem, nisu bili poplavljeni zbog novog kolektora. Hrvatske vode naknadno su izjavile da je ViO trebala rasporediti dežurstvo na brani i da bujične poplave nisu njihovo područje odgovornosti.

Tijekom oluje 3. kolovoza djelatnik Hrvatskih voda dežurao je na brani zbog "predviđenih porasta vodostaja na manjim bujičnim vodotocima", te je ustava podignuta kako bi se spriječilo plavljenje. Na naknadni upit medija Hrvatske vode izjavile su da bi bile podignule ustavu 24. srpnja da im je ViO za to uputio zahtjev. Hrvatske vode zbog te su poplave smijenile voditelja odsjeka za sprječavanje poplava na gornjem toku Save.

Uhićenje
Tihomir Blagus, Trnjanin koji je nakon provale okretao ventil ustave, uhićen je dan nakon oluje. Prolazeći kraj brane naišao je na nekoliko policajaca koji su obavljali očevid nad provalom te im je u razgovoru priznao svoje postupke prethodne noći. Nakon uhićenja isti je dan pušten iz pritvora, navodno zbog pritiska javnosti. Prema njegovim riječima, nakon što je pokušao razgovor snimiti mobitelom, jedan mu ga je policajac izbio iz ruke, a nakon što je zatražio povratak mobitela, srušili su ga na pod i uhitili. Prema izjavi policije bio je pod utjecajem alkohola, galamio i vrijeđao policajce, zamahnuo rukama u njihovom smjeru te se odbio smiriti. U policijskom priopćenju kao uzrok uhićenja navedeno je narušavanje javnog reda i mira, a ne provala u branu. Na Facebooku je objavljen videozapis Blagusova uhićenja na kojem se vidi kako policajac koljenom vrši pritisak na Blagusov vrat (tzv. "koljenica"). Policija je izjavila da je snimka nepotpuna i izvađena iz konteksta te nije poduzela disciplinske mjere protiv uključenih policajaca, navodeći da je koljenica u sklopu dozvoljenog postupanja, dok je bivši hrvatski ministar unutarnjih poslova Ranko Ostojić ustvrdio da je ta mjera prije nekoliko godina zabranjena.

Način uhićenja izazvao je javne optužbe zbog policijskog nasilja, i pokrenuo raspravu o tome smiju li građani snimati policajce na dužnosti. Odvjetnici koje su konzultirale novine Jutarnji list i televizijska mreža RTL izjavili su da građani na to imaju pravo. Pučka pravobraniteljica Lora Vidović objavila je da njezin ured istražuje incident, ali je odbila komentirati zakonitost uhićenja. Društveni i novinski mediji osudili su upotrebu sile i pohvalili Blagusa kao "heroja koji je spasio Trnje" zato što je otvorio branu. Na internetu je pokrenuta peticija u potporu Blagusove borbe s pravosuđem.

Hrvatske vode podnijele su policijsku prijavu zbog provale u zgradu brane. U rujnu su protiv Blagusa podnesene i prijave zbog kršenja mira i omalovažavanja ili vrijeđanja službene osobe. Iako su Hrvatske vode izjavile da su pokušale povući prijavu zbog provale, u prosincu 2020. sudski su postupci protiv Trnjana i dalje bili u tijeku. Prema hrvatskom zakonu provala je kažnjiva novčanom kaznom ili kaznom zatvora do jedne godine.

U Blagusovoj kući poplava je uništila namještaj, elektroniku, kuhinju, pločice na podovima i drugu imovinu, uključujući i automobil. Stanovnici Trnja izjavili su da su morali sami isprati blato koje je poplava nanijela na kolnik gradskih ulica jer gradske službe nekoliko dana nakon poplave nisu dolazile čistiti ulice. Blagusu je navodno gradonačelnik Milan Bandić preko kvartovskog vijeća "velikodušno" ponudio 2500 kuna odštete, što je on odbio. Blagusov poslodavac donirao mu je namještaj u vrijednosti od 43 000 kuna. Blagus je izjavio da je grad štetu procijenio na 100 000 kuna.

Materijalna šteta
Oborinske i otpadne vode poplavile su brojne stanove. Zagrebačka vatrogasna služba provela je nekoliko stotina intervencija, uglavnom ispumpavanja vode iz domova i spašavanja ljudi iz nasukanih automobila, poplavljenih podruma i suterenskih stanova. Poplava je nanijela daljnju štetu na zgradama već oštećenima u potresu 22. ožujka. Među njima su bili Klinika za dječje bolesti Zagreb u Klaićevoj ulici, gdje je poplava uništila bolničku ljekarnu i medicinsku opremu, uključujući hladnjak sa skupom zalihom umjetne kože, zgradu Sveučilišta u Zagrebu i niz gradskih knjižnica. Prema prvim procjenama šteta u klinici iznosi 1 – 1,5 milijuna kuna, ne računajući namještaj i elektroniku. Zaposlenici su proveli noć spašavajući stvari i ispumpavajući vodu koja je dosegla visinu od 60 cm. Druge bolnice posudile su klinici nužne potrepštine. Značajna šteta zabilježena je i u Muzeju za umjetnost i obrt, Importanne Centru, tada nedavno otvorenom muzeju vlakova Backo Mini Express i Prehrambeno-biotehnološkom fakultetu.

Zaključno s rujnom 2020. Grad Zagreb nije objavio podatke o razmjerima štete od poplave. Dana 26. srpnja Ministarstvo regionalnog razvoja i fondova Europske unije objavilo je da razmatra da od EU-a zatraži financijsku pomoć za štetu od poplava. O toj temi nije bilo daljnje javne rasprave.

Odjek u javnosti
Predsjednik Zoran Milanović, premijer Andrej Plenković i gradonačelnik Milan Bandić izrazili su sućut obitelji preminulog vatrogasca. Gradonačelnik Bandić rekao je da će Grad pomoći pri saniranju šteta od poplave, ali i da nije za njih odgovoran. Prema njegovu navodu štete su bile "minimalne", "uzrok je uglavnom bio sam svoj majstor", a poplava bi bila "zaboravljena u 24 sata" da vatrogasac nije umro. Gradska oporba i stanovnici pogođeni poplavama kritizirali su te izjave. Stanovnici i vijeća gradskih četvrti i mjesnih odbora isprva su dobili manje od 48 sati da podnesu i prikupe zahtjeve za štetu i proslijede ih gradskoj upravi. Rok je produžen za sedam dana nakon urgiranja oporbenih stranaka. Gradska uprava izvijestila je da je zaprimila 2277 zahtjeva za štetu, od čega je 1738 prihvaćeno. Gradonačelnik Bandić izjavio je da poplava nije ispunila uvjete za proglašenje elementarne nepogode jer je prouzročila manje od 1 milijarde kuna štete. Iako je Bandić u početku obećavao odštetu do 50.000 kuna ili smještaj u gradskom stanu, kad je Grad u veljači 2021. zatražio dokumentaciju za zahtjeve za odštetu, rečeno je da će neosigurana poplavljena kućanstva kao naknadu dobiti jednokratnu isplatu od 3000 do 12 000 kuna.

Nakon poplave novine su izvijestile o lošem stanju slivnika za oborinske vode, čije je održavanje prema izjavi direktora ViO-a obustavljeno nakon potresa. ViO i Grad našli su se i na meti javne kritike stanovnika nekoliko poplavljenih četvrti u kojima su poplave u to vrijeme postale učestale nakon kanalizacijskih ili uličnih radova. Stanovnici ulice Jazbina naveli su česte poplave prilikom jakih kiša i za to okrivili radove na ulici 2011., tijekom kojih su oborinske vode preusmjerene oko 614 metara duge retencije Jazbine direktno u kanalizacijski sustav. Novine su spomenule slučaj Varaždina, u kojem je u istoj oluji palo 128 litara na četvorni metar, ali se nisu dogodili zagrebački razmjeri poplava. Dekan Geotehničkog fakulteta u Varaždinu naveo je da su za to odgovorni manji intenzitet padalina u Varaždinu, različita konfiguracija terena i bolje održavani kanalizacijski sustav.

Gradonačelnik Bandić najavio je 28. srpnja da će Grad tužiti Hrvatske vode jer su "Zagrepčanima ukrali komunalne naknade 450 milijuna kuna." Oporbeni političari kritizirali su taj potez i za katastrofu okrivili nedostatak komunikacije između Grada i Hrvatskih voda te dugotrajno neodržavanje komunalne infrastrukture, pozivajući se na česte nestanke vode i grijanja, prisutnost otvorene kanalizacije u centru grada i rupe koje se često otvaraju u kolniku cesta.

Budućnost
ViO je najavio dvije milijarde kuna vrijedan projekt obnove i planove da se rekonstruira sustav odvodnje oborinskih voda kako bi se u budućnosti spriječile poplave takva razmjera, ali "upozoravajući" da to neće biti moguće bez suradnje s Hrvatskim vodama. Planovi uključuju zamjenu dotrajalih cijevi i ugradnja senzora uz informatičku centralizaciju sustava. ViO je najavio da će prenijeti branu Kuniščak pod vlastito okrilje i opremiti je sustavom daljinskog upravljanja. Povijest zagrebačke kanalizacije počinje 1892. godine. Toliko su stari i dijelovi sustava u centru grada, gdje iste cijevi odvode i kanalizaciju i oborinske vode, a kanalizacijske se vode prilikom urbane poplave miješaju i vraćaju na površinu s oborinskim vodama. Prema navodima ViO-a 24. srpnja palo je tri puta više kiše nego što je sustav mogao podnijeti. DHMZ je upozorio da će obilne kiše postati češće i ekstremnije u budućnosti zbog globalnog zatopljenja. Kao i u mnogim drugim velikim gradovima urbane poplave postale su češće i opasnije zbog širenja gusto izgrađenog i betoniziranog gradskog područja na prijašnja vodopropusna tla. Tijekom prethodnih 15 godina ViO i Zagrebački holding uprihodili su nekoliko stotina milijuna eura prodajom obveznica radi poboljšanja zagrebačke vodovodne i kanalizacijske mreže, ali je gotovo sav novac potrošen u druge svrhe, među njima i za zamjene nekretnina.

Uz pandemiju COVID-19 i potres poplava je doprinijela rastu broja beskućnika u Zagrebu 2020.

Poplava je također poslužila i kao umjetničko nadahnuće. Filip Šovagović i Dubravko Mihanović proizveli su predstavu "Zagreb 2020." o nedaćama koje su grad pogodile 2020. godine, a scenarij se dotiče i poplave. Premijera je održana 27. studenoga 2020. u Kući Lauba. Dalje ju u raznim gradskim prostorima izvodi osoblje Gradskog dramskog kazališta Gavella, čija zgrada čeka sanaciju zbog potresa. Konceptualni umjetnik Aleksandar Battista Ilić postavio je velike crvene križeve od platna na nekoliko oštećenih zgrada u Ilici u sklopu Projekta Ilica: Q'Art.

Izvori

Bibliografija

Vanjske poveznice
 , montirao i objavio 24 sata
 Bujica u Kuniščaku dva sata nakon podizanja ustave, snimka stanovnika Trnja, objavio 24 sata
 Snimka uhićenja Tihomira Blagusa, objavio Večernji list
 Videozapis koji je Tihomir Blagus snimio prije netom prije uhićenja , objavio Net.hr
 Trnje - na posljednjoj liniji obrane, grupa na Facebooku

 2020
Povijest Zagreba
Poplave u 21. stoljeću

Poplava u Zagrebu 2020.


An Lipocarpha perspicua in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sheila Spenser Hooper. An Lipocarpha perspicua in nahilalakip ha genus nga Lipocarpha, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Angola. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lipocarpha

Lipocarpha perspicua


An Habenaria digitata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Habenaria digitata in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria digitata


Richard Michael Mullane (born September 10, 1945; Col, USAF, Ret.) is an engineer and weapon systems officer, a retired USAF officer, and a former NASA astronaut.  During his career, he flew as a mission specialist on STS-41-D, STS-27, and STS-36.

Early life and education
Richard Michael Mullane was born September 10, 1945, in Wichita Falls, Texas.  At the time of his birth, his father, Hugh, was serving as a flight engineer on a B-17 in the Pacific War.  His family moved regularly until his father was diagnosed with polio and lost the use of his legs, causing the family to move to Albuquerque, New Mexico. He was a Second Class Scout in the Boy Scouts of America. He graduated from St. Pius X High School, Albuquerque, New Mexico, in 1963, then received a Bachelor of Science degree in military engineering from the United States Military Academy in 1967 and was awarded a Master of Science degree in aeronautical engineering from the U.S. Air Force Institute of Technology in 1975.

Air force career
Mullane, an air force colonel, graduated from West Point in 1967.  He completed 134 combat missions as an RF-4C weapon systems officer   while stationed at Tan Son Nhut Air Base, Vietnam, from January to November 1969.  He subsequently served a 4-year tour of duty, in England. In July 1976, upon completing the USAF Flight Test Engineer Course at Edwards Air Force Base, California, he was assigned as a flight test weapon systems officer to the 3246th Test Wing at Eglin Air Force Base, Florida.

NASA career
Selected by NASA in January 1978, Mullane became an astronaut in August 1979.  He flew on three Space Shuttle missions, serving as a mission specialist on the crew of STS-41-D in August 1984, on STS-27 in December 1988, and on STS-36 in March 1990.

On his first mission Mullane served as a mission specialist on the crew of STS-41-D, which launched from Kennedy Space Center, Florida, on August 30, 1984. This was the maiden flight of the Orbiter Discovery.  During this seven-day mission the crew successfully activated the OAST-1 solar cell wing experiment, deployed three satellites, operated the CFES-III experiment, the student crystal growth experiment, and photography experiments using the IMAX motion picture camera.  STS 41-D completed 96 orbits of the Earth in 145 hours before landing at Edwards Air Force Base, California, on September 5, 1984.

Mullane then was assigned to STS-62-A, the first Shuttle mission scheduled to launch from Vandenberg Air Force Base, but the mission was canceled after the Space Shuttle Challenger disaster. After the Shuttle returned to service, he flew aboard the Orbiter Atlantis, on STS-27, which launched from Kennedy Space Center, Florida, on December 2, 1988.  The mission carried a Department of Defense (DOD) payload, as well as a number of secondary payloads. After 68 orbits of the earth, the mission concluded with a dry lakebed landing on Runway 17 at Edwards Air Force Base, California, on December 6, 1988. Mission duration was 105 hours. The mission is noteworthy due to the severe damage Atlantis sustained to its critical heat-resistant tiles during ascent.

On his third flight, Mullane served on the crew of STS-36, which launched from the Kennedy Space Center, Florida, on February 28, 1990, aboard the Space Shuttle Atlantis.  This mission carried DOD payloads and a number of secondary payloads.  After 72 orbits of the earth, the STS-36 mission concluded with a lakebed landing at Edwards Air Force Base, California, on March 4, 1990.

With the completion of his third flight, Mullane logged a total of 356 hours in space.  He retired from NASA and the air force in 1990.

Post-NASA career
In 2006, Mullane published an autobiography, Riding Rockets: The Outrageous Tales of a Space Shuttle Astronaut, that details his life before and during the space program, and expresses critical views towards the culture of the NASA Astronaut Corps.  Mullane appeared on the United States television show The Daily Show with Jon Stewart on Monday, February 13, 2006, to promote his book.

Awards and honors
Air Medals (6)
Air Force Distinguished Flying Cross
Meritorious Service Medal
Vietnam Campaign Medal
National Defense Service Medal
Vietnam Service Medal
Air Force Commendation Medal
NASA Space Flight Medals
National Intelligence Medal of Achievement
Distinguished Graduate of the USAF Navigator Training School (and recipient of its Commander's Trophy), the USAF Institute of Technology, and the USAF Test Pilot School.

He is a member of the Air Force Association and a member of the Leadership Board of For All Moonkind, Inc.

Bibliography
Riding Rockets: The Outrageous Tales of a Space Shuttle Astronaut. Publisher: Scribner.
Red Sky: A Novel of Love, Space, & War. (1993 technothriller/hard sf novel) Publisher: Northwest Publishing.
Do Your Ears Pop in Space and 500 Other Surprising Questions about Space Travel. Publisher: Wiley.
Liftoff!: An Astronaut's Dream. Publisher: Silver Burdett Press.

References

External links
Official Website

1945 births
Living people
People from Albuquerque, New Mexico
Aviators from Texas
People from Wichita Falls, Texas
United States Air Force personnel of the Vietnam War
Recipients of the Distinguished Flying Cross (United States)
United States Air Force colonels
Recipients of the Air Medal
United States Military Academy alumni
Air Force Institute of Technology alumni
U.S. Air Force Test Pilot School alumni
United States Air Force astronauts
Recipients of the National Intelligence Medal of Achievement
Space Shuttle program astronauts
Military personnel from Texas

Mike Mullane


Douglas Tanque (født 27. oktober 1993) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Douglas Tanque


Tanja Ašanin (født 5. november 1996) er en montenegrinsk håndboldspiller, som spiller i serbiske ŽORK Jagodina og Montenegros kvindehåndboldlandshold.

Hun blev udtaget til landstræner Bojana Popović' trup ved VM i kvindehåndbold 2021 i Spanien, hvor det montenegrinske hold blev nummer 22.

Referencer

Håndboldspillere fra ŽRK Budućnost
Håndboldspillere fra Montenegro

Tanja Ašanin


Friedrich Elias Meyer ist der Name folgender Personen:

* Friedrich Elias Meyer der Ältere (um 1723–1785), deutscher Bildhauer und Porzellanmodelleur
 Friedrich Elias Meyer der Jüngere († 1790), deutscher Bildhauer

Friedrich Elias Meyer


James Henry Breasted (; August 27, 1865 – December 2, 1935) was an American archaeologist, Egyptologist, and historian. After completing his PhD at the University of Berlin in 1894, he joined the faculty of the University of Chicago. In 1901 he became director of the Haskell Oriental Museum at the university, where he continued to concentrate on Egypt. In 1905 Breasted was promoted to full professor, and held the first chair in Egyptology and Oriental History in the United States.

In 1919 he founded the Oriental Institute at the University of Chicago, a center for interdisciplinary study of ancient civilizations. That same year, he was elected to the American Philosophical Society. Breasted was a committed field researcher, and had a productive interest in recording and interpreting ancient writings, especially from sources and structures that he feared may be lost forever.

Early life and education
James Henry Breasted was born on August 27, 1865, the son of a small hardware business owner and his wife, in Rockford, Illinois. His ancestors went back to early colonial Dutch and English, with the family name Van Breestede. He was educated at local public schools before attending North Central College (then North-Western College). He graduated from there in 1888, and attended Chicago Theological Seminary, but transferred to Yale University to study Hebrew. He studied with William Rainey Harper, who had great influence on the teaching of the language. He received a master's degree from Yale in 1891. His mentor Harper had just accepted the presidency of the University of Chicago and encouraged Breasted to study at the University of Berlin for his doctorate, and then to join him in Chicago. Breasted studied the Egyptian language under the instruction of Adolf Erman. Erman had just established a new school of Egyptology, concentrating systematically on grammar and lexicography. Breasted received his doctorate in 1894, producing an edition of the sun hymns of El 'Amǎrneh period for his thesis. He was the first American citizen to obtain a PhD in Egyptology.

Marriage and family
In 1894 Breasted married Frances Hart. Hart and her sisters were in Germany at the same time as Breasted, where they were learning the German language and studying music. The couple honeymooned in Egypt. It was a working vacation, as Breasted had been recruited to build a collection of Egyptian antiquities for the University of Chicago.

Frances Hart Breasted died in 1919 after 25 years of marriage. After the death of his wife, Breasted married one of her sisters.

Academic career

Breasted popularized the term "Fertile Crescent" to describe the archaeologically important area including parts of present-day Iraq, Syria, Turkey, Lebanon, Jordan, Palestine and Israel.

Breasted became an instructor at the University of Chicago in 1894 soon after earning his doctorate. Five years later the university agreed to his accepting an invitation from the Prussian Academy of Sciences to work on its Egyptian dictionary project. From 1899 to 1908 he did fieldwork in Egypt, which established his reputation. He began to publish numerous articles and monographs, as well as his History of Egypt from the Earliest Times Down to the Persian Conquest in 1905. At that time he was promoted to Professor of Egyptology and Oriental History for Chicago (the first such chair in the United States).

In 1901 Breasted was appointed director of the Haskell Oriental Museum (forerunner of the Oriental Institute), which had opened at the University of Chicago in 1896. Though the museum contained works of art from both the Near East and the Far East, Breasted's principal interest was in Egypt. He began to work on a compilation of all the extant hieroglyphic inscriptions, which was published in 1906 as Ancient Records of Egypt, and continues to be an important collection of translated texts. As Peter A. Piccione wrote in the preface to its 2001 reprint, it "still contains certain texts and inscriptions that have not been retranslated since that time."

Through the years, as Breasted built up the collection of the Haskell Oriental Museum, he dreamed of establishing a research institute, "a laboratory for the study of the rise and development of civilization", that would trace Western civilization to its roots in the ancient Middle East. As World War I wound down, he sensed an opportunity. He wrote to John D. Rockefeller Jr., son of the major donor to the university, and proposed founding what would become the Oriental Institute. He planned a research trip through the Middle East, which he suggested was ready to receive scholars. Rockefeller responded by pledging $50,000 over five years for the Oriental Institute. He separately assured the University of Chicago President Judson to pledge another $50,000 to the cause. The University of Chicago contributed additional support and, in May 1919, the Oriental Institute was founded.

Breasted had two key objectives for the field trip: to purchase antiquities for the Oriental Institute and to select sites for future excavation. The research group consisted of Breasted and four of his students (or former students): Ludlow Bull, William Edgerton (both graduate students in Egyptology); Daniel Luckenbill (professor of Assyriology at the University of Chicago), and William Shelton (a former student who was a professor of Semitic languages at Emory University).

The general itinerary of the expedition was:
 August 1919: from Chicago to England, sailing by way of New York and France
 September 1919: England
 October 1919: from England to Cairo, by way of Paris, Venice, and Alexandria
 November 1919: Egypt
 December 1919: Egypt
 January 1920: Egypt
 February 1920: from Egypt to Bombay
 March 1920: Bombay to Basra, Mesopotamia
 April 1920: Mesopotamia
 May 1920: from Mesopotamia to Arab State (today Syria) and Beirut
 June 1920: from Damascus to Jerusalem, Haifa, Cairo, and London
 July 1920: to Chicago

As Breasted scouted future archaeological sites and visited antiquities dealers, he came to know many of the British political figures and scholars working in Egypt. These included Gertrude Bell, Howard Carter, Lord Carnarvon, Lord Allenby, and the Arab leader Faisal, who would become king of Iraq. Due to Breasted's extensive travels and knowledge of the political situation throughout the Middle East, Lord Allenby, at that time the High Commissioner for Egypt, requested that he inform the British Prime Minister and Earl Curzon about the hostility of the western Arabs to the occupying British forces before returning to the United States.

Breasted's acquisitions were significant for the growth and scope of the collections of the Oriental Institute and the Art Institute of Chicago. One of his best-known purchases was the mummy of Meresamun, a singer in the interior of the Temple of Amun at Karnak.

The first excavation conducted by the Oriental Institute was in Egypt at Medinet Habu, one of the sites he had recommended. Breasted returned to Egypt frequently; between 1922 and 1927 he supported Howard Carter's excavation of Tutankhamun's tomb. He applied his expertise in deciphering seals, and was present during the dismantling of the shrine that contained the King's sarcophagus. He also acted as mediator between Carter and the Egyptian authorities during the dispute that halted the excavation in 1924–25. He was often accompanied to Egypt by his son Charles who, under an assumed name, wrote first-hand reports on the Tutankhamun excavation for the Chicago Daily News and The Christian Science Monitor.

Breasted also collaborated with his University of Chicago colleague Carl F. Huth, Jr. on a very well-received series of historical maps that was published by the Denoyer-Geppert Co. (1916), which were sold both individually and eventually expanded and published in a series of atlases, including (with Huth and Samuel B. Harding) European History Atlas: Ancient, Medieval and Modern European and World History Adapted from the Large Wall Maps, 3rd rev. ed. (1929), which was published in its eleventh revised edition in 1967.

On April 25, 1923, Breasted became the first archaeologist to be elected to membership in the National Academy of Sciences. The honor helped to legitimize the struggling profession of archaeology in American academic circles. He served as the president of the History of Science Society in 1926.

Breasted died in New York City on December 2, 1935, of a streptococcus infection after returning from his last expedition.

While at Chicago, Breasted had a home built near the university. Its carriage house was designed to look like a mastaba. The house is now used as the fraternity house of Phi Gamma Delta.

Breasted is buried in Greenwood Cemetery, in Rockford, Illinois. His grave site is marked with a large Aswan granite cube, marked simply with his name and "historian and archaeologist."

The James Henry Breasted Prize was established in 1985 in his honor by the American Historical Association. It is awarded annually to a book in English that covers any period of history prior to 1000 AD.

Dawn of Conscience
Breasted's book Dawn of Conscience (1933) was a major influence on Sigmund Freud, who completed his Moses and Monotheism in London in 1938.

Works

 A History of the Ancient Egyptians, James Breasted, New York Charles Scribner's Sons, 1908

References

Further reading

External links

Address to the American Historical Association
Oriental Institute Museum's 2010 exhibit, "Pioneers to the Past: American Archaeologists in the Middle East 1919–1920"
National Academy of Sciences Biographical Memoir

1865 births
1935 deaths
American archaeologists
19th-century American archaeologists
Writers from Rockford, Illinois
Presidents of the American Historical Association
American Egyptologists
North Central College alumni
University of Chicago faculty
Members of the United States National Academy of Sciences
American expatriates in Germany
Chicago Theological Seminary alumni
Yale University alumni
Corresponding Fellows of the British Academy
20th-century American historians
Members of the American Philosophical Society

James Henry Breasted


Yusuke Tanaka (født 14. april 1986) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Fagiano Okayama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yusuke Tanaka


عساف الحسينُ المنصور العساف ولد عامَ 1289هـ في الرس. نسبُهُ الحقيقي «عساف بن حسين بن منصور بن سيف العساف المحفوظي العجمي» من قبيلة العجمان.

نشأته
نشأ في كنف والديه، ودرس القرآن الكريم على يد الشيخ (رميح بن سليمان الرميح) في كتاتيب الرس، ثم انتقل إلى حلقات العلم حيث درس على الشيخ (سليمان بن حمد الرميح) فأتقن القراءة والكتابة وحفظ القرآن الكريم. وهو من المطلعين على الشعر النبطي وحفاظه ومن محبي القصص الشعبية ومتذوقيها. لما اشتد عوده استآذن والده أن يسمح له بالسفر إلى المدينة المنورة، كأمثاله من أهالي الرس الذين كانوا يتهافتون على العمل في جيش الدولة العثمانية، التي كانت بدورها ترحب بهم لسمعتهم القتالية الجيدة المترسخة في عقول الأتراك منذ صمود أبناء الرس أمام جحافل جنود إبراهيم باشا، وقد بدأ عساف في تعلم اللغة التركية فأجادها. وهكذا استقر في المدينة المنورة، وتزوج من ابنة سليمان الضلعان وهي (هريرة) ولم ينجب منها رغم أن زواجها استمر ثلاث سنوات فطلقها، وانتقل بعد ذلك من المدينة المنورة قاصدا مكة المكرمة فالتحق بخدمة الشريف حسين بن علي فكلفه بحصار المدينة المنورة مع ابنيه (أي ابني الشريف حسين) وهما فيصل وزيد، وذهب إلى مصر في دورة عسكرية مع مجموعة من الجنود الموالين للشريف منهم بعض أهالي الرس وكان هو رئيسَ تلك البعثة، وتعلموا تفجير القنابل من أجل تفجير سكة قطار الحجاز، وبعد عدة محاولات استطاع العثمانيون إصلاح السكة بوضع مؤقت وذلك بوضع أخشاب تسمح بمرور القطار، وطلب منه بعد ذلك تفجير القطار بمن فيه فرفض الأمر لأن فيه إزهاق أرواح مسلمة وبعدها استسلمت المدينة المنورة بالفعل، فظل فيها في خدمة أبناء الشريف، وترقى في السلك العسكري لرتبة كمندار العقيلات ثم أعيد إلى مكة المكرمة ليعمل مع الشريف حسين.

حياته
في هذه الأثناء تبلور عبد العزيز بن عبد الرحمن آل سعود، فوجد عساف أن يترك العمل مع الشريف حسين فاستأذنه فأذن له، فعاد إلى بلده الرس ومكث فيها، لكن السلطان عبد العزيز بن عبد الرحمن آل سعود وجد أن من مقتضيات السياسة الداخلية أن يُعفى الأمير (محمد العساف)-شقيق الأمير حسين العساف-أخو صلجاء- من إمارة الرس وأن يعين ابن عمه عساف الحسين المنصور العساف، وذلك سنة 1339 هـ - 1920م فمكث سنة، لكن العسكرية نادته من جديد، وكان عبد العزيز بن عبد الرحمن آل سعود يدرك القدرات الكامنة في هذا الأمير الهمام، فكلفه بحملة مهمة كان له شأنٌ في توسيع نطاق السلطنة (المملكة فيما بعد) إذ كلفه عبد العزيز بالقيام بحملة على ابن شعلان بالجوف، وأرسل له الملك عبد العزيز (بيرق) تبع الجهاد فيه مائة وستون رجلا، كما أنه أخذ من جماعته أربعين رجلا، ذكر لنا الرواة أن هؤلاء الرجال كانوا مجهزين بالسلاح والتموين، وذكر لنا ما يذكره من رجال جماعته الذين قاموا بمرافقة الأمير عساف وهم:
 محسن الحميدي
 محمد الخربوش
 محمد بن عويد
 سليمان بن عويد
 عبد الله العلي الملقب بالمزودة
 عيال بن سعيد وهما اثنان
 العرف من أهالي الخبراء
 منيع علي الحبلاني من أهل الرس
 ماطر الشمالي
 ناصر بن حسين بن منصور العساف-شقيقه-
 محمد الصالح الدخيلي
 الحاوي من الشرارات وهو دليلهم إلى الجوف.

 إمارة الجوف
باحتلال القصر أصبحت الجوف تابعة للملك عبد العزيز آل سعود، ثم طلب ابن شعلان من الأمير عساف الحسين العساف ترحيله إلى قرية بعيدة من الجوف على حدود العراق، ووافق ابن عساف على ذلك، ولما وصل ابن شعلان إلى القرية داخل حدود العراق قام بتوديع مرافقيه من جنود ابن عساف، وقال لهم ابغوا سلامي لابن عساف وجميع مرافقيه ما عدا الشخص الذي قال اربطوا الحمار. أي محسن الحميدي. ثم قام الأمير عساف ببعث (نجاب) إلى الملك عبد العزيز في عام 1341هـ.
يدعى (ماطر الشمالي) وأوصاه ألا يمرح الليل ولا يجلس النهار حتى يصل إلى الملك عبد العزيز ويسلمه الخطاب، فما كان من الملك عبد العزيز إلا أن بعث شكره لابن عساف وجنوده، وأمره بأن يبقى بالجوف حتى الأمر الأخير ومكث في الجوف عامين.

لكن عند استقراره في الجوف تزوج من الجوف وصاهر عائلة الهادي، وأنجب ولدا في عام 1342هـ أسماه حسين العساف الثاني وهو الذي تولى الأمارة بالرس بعد وفاة والده، وسنتحدث عنه في مقالة أخرى عنه. وكان دليل الحملة اللحاوي من الشرارات حيث انها ديار قبيلة الشرارات وهم يعرفونها جيداً وعندما وصلوا أطراف النفود أشار إلى مكان (ماء)، وقال: هذا كان ماء قديم دفنته الرياح وطمت البئر ومعالمه، وعندما استقر ابن عساف بالجوف كلف أخاه ناصر الحسين المنصور العساف ويرافقه خمسة عشر رجلا ودليلهم رجال من جماعة الشيخ اللحاوي من الشرارات للبحث عن مكان الماء ومعرفة موقعه بالضبط حتى يتمكنوا من إعادة إحياء الماء.

فلما عثروا على الموقع أخذ الرجال يزيلون الأتربة عن البئر، حتى وصلوا إلى الماء ثم أعادوه موردا لعابري الطريق الذاهبين إلى الجوف، وسمي هذا المكان باسم (العسافية)، وفيما بعد صارت هذه الأبار قرية وكثر فيها البناء، وهي لا تزال بهذا الاسم حتى الآن بلدا عامرا بالسكان الذين أخذوا يمارسون التجارة، ثم تم تبليغ الأمير عساف بتسليم إمارة الجوف للمدعو عبدالله بن محمد الوهبيأحد رجال الملك عبد العزيز الخاصين، ثم عاد ابن عساف إلى الرس في أواخر عام 1342هـ، وكان قد خلفه على رة الرس أخوه منصور الحسين المنصور العساف بأمر من الملك عبد العزيز، فاستقر بالرس حتى عام 1350هـ / 1931م التي حدثت فيها حرب اليمن.

 إمارة الرس الفترة الثانية
ولما عاد الأمير عساف من الجوف في أواخر سنة 1342هـ وجد عمه حسين العساف وأولاده يتجهزون للسفر إلى الحجاز لمشاركة الملك عبد العزيز لمحاصرة مدينة جدة وفتحها، وطلب عمه حسين مرافقتهم فتم لهم السفر إلى جدة والاشتراك في محاصرتها وهم:
 حسين العساف (الأول).
 عساف الحسين المنصور العساف (أمير الرس).
 محمد الحريقي.
 عساف الحسين العساف.
 سليمان الحسين العساف.
 ناصر الحسين المنصور العساف.
 محمد بن صالح الصالحي الملقب ب (حريميس).
 محمد الحريبش.

وبقوا هناك حتى سلمت جدة في عام 1343هـ.
ثم عين الملك عبد العزيز أخاه محمد بن عبد الرحمن آل سعود نائبا عنه في الحجاز، وطلب من الأمير عساف مرافقة الأمير محمد بن عبد الرحمن، وذلك لخبرته الطويلة في الحجاز وشؤونه، فجلس في الحجاز قرابة سنة ونصف ثم عاد إلى الرس وبقي فيها حتى بدأت حرب اليمن سنة 1350هـ / 1931م، فأمر الأمير عساف بقرع طبول الحرب وقراه، فحضر له جمع لا بأس به بلغ عدده أربعين رجلا، كل واحد منهم أحضر سلاحه وراحلته وجهزهم ابن عساف بالمؤن، ثم سار هو وجماعته قاصدين اليمن عن طريق خميس مشيط بجنوب المملكة وهو المكان المحدد لتجميع الجيوش السعودية، ومن ثم تنطلق الوحدات كل وحدة إلى الجهة المخصصة لها، وفي أثناء الطريق وافقت مجموعة عساف الأمير محمد بن عبد العزيز آل سعود مع بعض غزات أهالي العارض فترافقت الجماعتان، وكان الأمير محمد كثيرا ما يقصد جماعة أهالي الرس ليستمع لأشعار الحرب منهم وكان مولعا بنشيدهم الحربي.

 إمارة نجران
في عام 1350هـ كان الأمير عساف وبعض من جماعته خارجين غزوا لليمن. والتقوا مع غزوا العارض يقودهم الأمير محمد بن عبد العزيز آل سعود، وكنا نتبارى في المشي ومتجهين إلى خميس مشيط، وكان الملك سعود بن عبد العزيز موجودا في نجران، وكتب الملك عبد العزيز لابنه محمد يستفسر عمن معه من الرجال الذين يمكن الاعتماد عليهم، فأجاب الأمير محمد أن لديه عددا من الرجال ومن بينهم الأمير عساف فأمر الملك عبد العزيز ابنه محمدا بأن يأمر عسافا بالتوجه إلى نجران على رأس مائتي رجل بسلاحهم، ويذكر لنا الراوي (أبو حمد) بعضا من هؤلاء من أهالي الرس الذي هو يتذكرهم:
 عبيد الصالح العطني.
 صالح حمد محمد الصبي.
 محمد العويد.
 محمد الحمد الهنيدي.
 محمد بن برقان.
 محمد بن صالح بن حمود.
 عبد الله بن عبيد الضلعان.
 علي زيد العميان.
 دخيل منصور المالك.
 علي الشارخ.
 رجاء العويمر.
 صالح السمري.
 علي صالح الريس.

وقد سار عساف ورفاقه المائتان من خميس مشيط إلى نجران فوصلوها بعد أيام قلائل لجدهم في المسير، وقابل عساف الملك سعود وأخبره بما جاء إليه فسلمه الملك سعود بعد أيام إمارة نجران وأوصاه بوصاية حكيمة التي تنم عن خبرة بالرجال ومعادنهم.

وقد استلم أمارة الرس في ذلك الحين صالح بن عبد الله بن سليمان الخميس عند ذهاب الأمير عساف لأمارة نجران ومن بعدها أصبح نائباً للأمير بعد عودة الأمير عساف من أمارة نجران.

 أسرته
تزوج عدد من النساء هن:
 1- فاطمه بنت عبد الله المقرن، وأنجبت له كلاً من:
 الأمير محمد -أمير ومحافظ الرس سابقاً- (متوفى).نائب أمير القصيم يتقدم المصلين على الشيخ محمد العساف - جريدة الرياض
 الأميرة نوره - والدة الأمير سعود بن عبد الله الفيصل بن عبد العزيز آل سعود -(متوفاة).
 سيف -موظف سابق بالديوان الملكي-(متوفى).
 صالح (متوفى).
 مزنه -حرم الشيخ حسين بن ناصر الحسين العساف- (متوفاة).
 عبد العزيز -عميد سابق بالجيش-.
 خالد -عميد سابق بالجيش- (متوفى).
 الجوهرة.
 2- نوره الغفيلي، وأنجبت له كلاً من:
 فاطمة
 هيا -حرم الشيخ إبراهيم بن عبدالعزيز آل إبراهيم (أمير منطقة الباحة سابقا)-، ووالدة الأميره الجوهرة آل إبراهيم حرم خادم الحرمين الشريفين الملك فهد بن عبدالعزيز آل سعود والدة الأمير عبدالعزيز بن فهد آل سعود، والأميره مها آل إبراهيم حرم الأمير عبدالرحمن بن عبدالعزيز آل سعود، ووليد آل إبراهيم.
 الأميره موضي - حرم الأمير فهد بن محمد بن عبد الرحمن آل سعود (أمير منطقة القصيم سابقاً) - (متوفاة).
 3- حليمة العائض، وأنجبت له ابنته:
 منيرة -حرم الشيخ حسين المنصور الحسين العساف-.
 4- هيا الهادي''، وأنجبت له ابنه:
 الأمير حسين -أمير الرس سابقا- (متوفى).
 5- موضي الرشيد، وأنجبت له كلاً من:
 الأمير منصور -أمير الرس سابقا- (متوفى).
 الشيخ عبد الله - (متوفى)
 الشيخ عبد الرحمن بن عساف العساف موظف سابق بوزارة الداخلية- (متوفى) -تزوج الاميره وطفى بنت محمد بن عبد الرحمن آل سعود وانجب منها محمد (متوفي)، الجوهره، مشاعل حرم عبد العزيز بن عبد الملك ال الشيخ، نوره حرم تركي بن عبد العزيز آل جبر آل رشيد، منيرة حرم الأمير سعد بن عبد العزيز ابن تركي آل سعود
 الجازي.
 سعد (متوفى).
 6- منيره الفوزان'''، وأنجبت له كلاً من:
 ناصر -رئيس هيئة الطيران المدني سابقاً وسفير خادم الحرمين الشريفين لدى بلجيكا ولوكسمبورج والاتحاد الأوروبي سابقاً- وهو والد الشيخ خالد العساف المستشار بالديوان الملكي (متوفى).
 زينب.
 فهد -موظف سابق بسلاح الحدود-.
 لولوه (متوفاة).
 حمد -عميد سابق بالقوات الجوية- (متوفى).
 ساره (متوفاة).
 حصة (متوفاة)حرم الشيخ عبد الله بن نافع بن فضليه رحمه الله.
 سلطان -عميد سابق بسلاح الحدود- (متوفى).
 شمعه.
 شيخه -حرم الأستاذ/ صالح بن عبد الرحمن العذل رئيس مدينة الملك عبد العزيز للعلوم والتقنية سابقاً.
 د. مساعد -مساعد الملحق الثقافي للشؤون الفنية بالولايات المتحدة الأمريكية-.(متوفى)

وفاته
وظل الأمير عساف يتولى إمارة نجران حتى صدر أمر الملك عبد العزيز بتسليم الامارة لإبراهيم النشمي، فعاد ابن عساف إلى الرس أميرا عليها حتى توفاه الله في 16/6/1373هـ 1954م في مكة المكرمة فدفن في مقبرة حوض البقر في مكة المكرمة.

مراجع

أشخاص من الرس
أشخاص من شبه الجزيرة العربية
فرسان العرب
مواليد 1307 هـ
مواليد 1889
نجديون
وفيات 1373 هـ
وفيات 1954

عساف الحسين


Uzundal, Tunceli ilinin Hozat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi "Hoşan" olup 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır.

Coğrafya
Tunceli iline 51 km, Hozat ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Hozat belde ve köyleri

Uzundal, Hozat


Cornwall este cel mai vestic din cele trei comitate tradiționale, sau istorice, ale statului insular Jamaica. A fost creat în 1758 de către administratorii coloniali ai Imperiului britanic, sub jurisdicția căruia s-a aflat insula între 1655 și 1962. Comitatul, numit uneori "cel mai vestic" al Imperiului, este format din cinci parohii (unității administrative britanice, mai mici decât comitatul), incluzând și localitatea Montego Bay, capitala statului și cel de-al doilea oraș al insulei, după suprafața ocupată.

Comitatul Cornwall este indicat în verde.

Istoric
Cele trei comitate ale Jamaicăi au fost create în 1758 pentru a ușura "alinierea" sistemului juridic, al coloniei de atunci, la sistemul juridic britanic.  Conform sistemului juridic britanic, "exportat" în toate coloniile Imperiului, inclusiv în toate țările de limba engleză, actual independente, dar foste colonii britanice (așa cum sunt Statele Unite, Canada, Australia, Noua Zeelanda și altele), unitatea administrativ teritorială cea mai mică care avea un judecător și un tribunal - curte de justiție - era comitatul.

Comitatul Cornwall, cel mai vestic al insulei, a fost denumit după cel mai vestic comitat al Angliei, omonimul Cornwall, situat în peninsula Cornwall. Savanna-la-Mar fusese sediul administrativ al acestuia (în , county town).

Parohii (administrative)

Referințe

Comitatele din Jamaica
Fondări în 1758

Comitatul Cornwall, Jamaica


Zaborani su naseljeno mjesto u općini Nevesinju, Republika Srpska, BiH.

Povijest
U rimskom vremenu ovuda je prolazila trasa puta koja je išla od doline Neretve preko Nevesinja za Biograd i Zaborane, ka Sarajevskom polju. Put je ostao u funkciji i u srednjem vijeku. Istim starim rimskim putem na Zaborane iz pravca Vrhbosne stigli su Osmanlije u nevesinjski kraj. Dvor hrvatske velikaške obitelji Sankovića nalazio se u Zaboranima.
Poslije potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma, veći dio općine Nevesinje ušao je u sastav Republike Srpske. Zaborani su se našli podijeljeni entitetskom crtom pa je dio Zaborana u Federaciji BiH, a dio u Republici Srpskoj.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 28

 Srbi - 28

Izvori

Nevesinje

Zaborani (Nevesinje, BiH)


NGC 349 este o galaxie lenticulară situată în constelația Balena. A fost descoperită în 27 septembrie 1864 de către Albert Marth.

Note

Vezi și

 NGC 348
 NGC 350

Legături externe

 NGC 349 pe WikiSky
 NGC 349 pe spider.seds.org

Galaxii lenticulare
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1864
Obiecte astronomice descoperite de Albert Marth

NGC 349


Ballıca, Tunceli ilinin Nazımiye ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
16. yüzyıl Osmanlı kayıtlarında yerleşim, "Baluca" adıyla o dönemki Kiğı sancağı Göcek nahiyesine bağlı bir köy konumundaydı. 1894 yılı kayıtlarında "Balluca" adıyla o dönemki Kalınkilise (Nazımiye) kazasına bağlı 6 haneden oluşan bir köy olarak görülmektedir.

Coğrafya
Köy; Tunceli il merkezine 53 km, Nazımiye ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Burada doğan ünlü(ler)
 Kemal Kılıçdaroğlu, CHP (Cumhuriyet Halk Partisi)'nin Genel başkanı

Kaynakça

Dış bağlantılar

Nazımiye belde ve köyleri

Ballıca, Nazımiye


Ubi Sunt, (Latince: aşağı yukarı "Nerede?" anlamına gelir.) "Ubi sunt qui ante nos fuerent?" (Bizden öncekiler neredeler?) sözünden alınmış, kalıplaşmış bir Latince terimdir.

Birçok Orta Çağ şiiri Ubi sunt ile başlar ve bu başlangıç şiirin havasını belirtir. Bazen "güzel eski günler" (good old days) tarzı bir nostalji motifi olarak algılansa da, ubi sunt aslında ölümlülük ve hayatın değişimleri üzerine olan öğretiyi simgeler.

Kaynakça

Latince deyişler

Ubi sunt


Porsuk Çayı, İç Anadolu Bölgesi'nde bir akarsudur.

Aksu Dağı'nın kuzey yamacından inen Bayatçık Deresi ile Kütahya - Uşak sınırındaki Murat Dağı'nın kuzey yamacından inen Kızıltaş Suyu'nun birleşmesiyle doğan Porsuk Çayı, 448 kilometre uzunluğu ile Sakarya nehrinin en uzun koludur.

Kütahya Ovası'ndan geçip Eskişehir kentinin güneybatısında yer alan ve 1948'de  ve 1971'de iki aşamalı olarak hizmete giren Porsuk Barajı arkasında toplandıktan sonra, Eskişehir Ovası'ndan ve Eskişehir kentinden geçer; Yassıhüyük karşısında Polatlı'nın Kıranharmanı köyünde Sakarya nehrine ulaşır.

Uzun yıllar evsel ve endüstriyel atıkların döküldüğü bir yer olan Porsuk Çayı, Belediye Başkanı Yılmaz Büyükerşen döneminde temizlenmeye başlamış ve uzun yıllarca süren çalışmalar sonucu 2000'li yıllarda temiz bir hale getirilerek şehre kazandırılmıştır.

Başlıca kolları: Kokar Çayı, Murat Çayı, Çat Dere, Porsuk Dere, Değirmen Dere, Felent Çayı, Kuduzlu Dere, Kınık Dere, Kargın Dere, Musaözü Deresi ve Uludere güney kollarını oluşturur. Sarısu Çayı, Sarısungur Dere, Mihalıççık Dere, Muttalip Dere ve Pürtek Dere doğu ve kuzeyden Porsuk'a katılırlar.

Porsuk çayının debisi, 15 m3/sn'yi geçmemektedir.

Kaynakça

Eskişehir ilindeki görülecek yerler

Porsuk Çayı


El Austral es el nombre de varios periódicos:

 El Austral, periódico chileno de corte liberal publicado en Ancud desde 1881 hasta 1888.
 El Austral, periódico chileno regional publicado en Temuco desde el 5 de marzo de 1916.
 El Austral, periódico chileno publicado en Osorno desde el 7 de noviembre de 1982.
 El Diario Austral de Los Ríos, periódico chileno  publicado en Valdivia desde el 28 de noviembre de 1982.
 El Diario Austral de Puerto Montt, periódico chileno publicado en Puerto Montt desde el 22 de febrero de 1987 hasta el 7 de enero de 1993, fusionado con El Llanquihue.
 El Austral, periódico publicado en Puerto Natales, Chile, desde 1939 a 1965.

El Austral


La traque-affût est un mode de chasse collective au grand gibier alternatif à la battue.

Définition
La traque-affût consiste à positionner les postés non pas en ligne, sauf exception liée au relief, mais à proximité des coulées de fuite des animaux, que ce soit à l'intérieur des enceintes ou à l'écart de celles-ci. Les postés sont souvent très éloignés les uns des autres, et en hauteur. Ceci permet d'autoriser le tir à 360 degrés à très courte distance.

Préparation

Ce mode de chasse nécessite de procéder préalablement à un repérage du territoire afin d'y déterminer les futurs emplacements des postes de tir. Ceux-ci, lorsque le relief est insuffisant pour assurer un tir fichant, sont souvent matérialisés par des miradors de type « battue », en bois ou en acier. Ils sont implantés au cœur des parcelles forestières, à proximité de ce que l'on estime être les coulées de fuite des animaux.

Contrairement à la battue, on recherche une distance suffisante entre les différents postes afin que ceux-ci ne se trouvent pas en covisibilité, et qu'aucun tir ne puisse mettre en péril les autres postes. On admet généralement une distance minimale entre les miradors de , pour une distance de tir maximale de .

Ainsi postés, les chasseurs ne présentent aucun risque par rapport au non-chasseurs, puisque les tirs sont strictement circonscrits à la zone de chasse. Disséminés au cœur des bois, avec une densité d'un chasseur posté pour 6 à 10 hectares, ils sont en outre très discrets visuellement.

Déroulement

Comme pour la battue, les participants à ce dispositif de chasse sont soit des postés, soit des rabatteurs. Au début de la journée de chasse, chaque posté tire au sort un numéro de poste. Ceci le place sous l'autorité d'un chef de secteur qui aura la tâche de le guider tout au long des opérations. Une fois les postés mis en place, les rabatteurs vont animer le territoire en tentant de mettre en mouvement le gibier.

Ces rabatteurs peuvent avoir des chiens courants comme des chiens à plus courte quête. Ils peuvent aussi ne pas en avoir. Dans ce cas, on parlera de « poussée silencieuse », ou Drucken, terme allemand signifiant « poussée ». Le rabat peut se faire en une ou plusieurs équipes, cette dernière solution présentant l'avantage de permettre une plus grande fluidité de rabat ainsi qu'une meilleure capacité à désorienter le gibier.

Afin d'assurer leur sécurité en évitant tout risque de tir dans leur direction, les rabatteurs signalent régulièrement leur position aux postés en utilisant soit leur voix, soit une corne ou pibole.

Les animaux se déplacent à une allure modérée, bien différente de celle qu'ils ont lorsqu'ils se retrouvent contraints de franchir une ligne de chasseurs postés en battue, ou de sortir en plaine. Ils passent doucement à proximité des postés qui ont l'autorisation de tirer à courte distance, de manière périphérique, à l'exception de la direction des traqueurs. Les tirs sont alors grandement facilités ; ceci explique que le ratio de balles tirées par animal au tableau diminue considérablement comparativement à la battue.

Avantages par rapport à la battue

Sécurité

La facilitation du tir, du fait de la proximité du gibier et de sa faible vitesse, permet la diminution considérable du ratio de balles tirées par animal au tableau. L'Association Nationale des Chasseurs de Grand Gibier estime qu'en France, le nombre de balles tirées en battue est en moyenne de 7 par animal tué, soit 6 balles "perdues". La traque affût permet de faire chuter ce chiffre en-dessous de 2.

Le positionnement des chasseurs postés, au cœur des bois, assorti de consignes strictes visant à n'autoriser les tirs qu'à très courtes distances, souvent matérialisées par des repères visuels périphériques, rend impossible tout tir au-delà de la stricte zone de chasse. Chemins ruraux, bâtiments, voies de circulation sont ainsi totalement protégés, alors que la battue génère chaque année des dizaines d'accidents du fait de tirs en direction des habitations et des véhicules.

Le grand éloignement des postes, et l'absence de covisibilité entre les postés, sont déterminants pour s'affranchir du risque de tir entre postés en battue qui représentent, selon l'Office Français de la Biodiversité, une part importante des accidents générés par la battue.

Efficacité

Outre l'efficacité des tirs, le positionnement des postés à proximité des coulées permet une redondance des postes. Si un ou plusieurs animaux empruntent un de ces itinéraires, la probabilité de prélèvements augmente en proportion du nombre de postes qu'il pourra croiser. C'est une différence fondamentale avec la battue qui, une fois le gibier sorti et tiré, ne permet plus aucun tir.

Discrétion

Le positionnement des chasseurs postés au cœur des bois leur permet de passer inaperçu par rapport aux promeneurs, riverains et automobilistes. La battue, en comparaison, génère des lignes de postés d'autant plus voyantes et anxiogènes que le port de tenues à haute visibilité orange est une obligation pour toute chasse collective au grand gibier.

Le moindre nombre de tirs, ainsi que leur espacement géographique et temporel, contribue également au sentiment de sécurité. L'efficacité décuplée de la méthode permet aussi de limiter le nombre de jours de chasse, tout en réalisant malgré tout le plan de chasse.

Éthique

Le gibier, en plein cœur des parcelles forestières, se déplace à faible allure ; généralement au pas ou au trot, lorsqu'il ne s'arrête pas totalement. Le tir d'un animal dans des conditions plus favorables permet un meilleur placement des balles. Pour assurer une mort la plus rapide d'un gibier, l'idéal est d'atteindre la partie avant de celui-ci, tout particulièrement la zone cœur/poumons. Cet exercice est délicat, surtout si l'animal se meut à grand galop comme c'est très souvent le cas lors des battues. La traque-affût permet d'augmenter très significativement la proportion d'atteintes dans la zone recherchée et, ainsi, de limiter d'autant les souffrances animales.

Le faible nombre de balles tirées, combiné à l'allure modérée du gibier et à la bonne visibilité offerte par les postes surélevés, est un facteur de facilitation pour les éventuelles recherches du gibier blessé par un conducteur de "chien de rouge", spécialisé dans cette démarche.

Développement et popularisation

Méconnue à l'échelle nationale, la traque-affût est souvent administrativement assimilée à la battue. Les Schémas Départementaux de Gestion Cynégétique, précisant dans chaque département les conditions d'exercice de la chasse, interdisent parfois le tir « dans la traque ». Une telle disposition peut être un facteur bloquant si la traque-affût n'est pas reconnue comme un mode de chasse à part entière.

Constatant ces difficultés juridiques, les sénateurs réunis au cours de l'année 2022 à l'occasion d'une Mission d'Information Sénatoriale consacrée à la sécurité à la chasse ont recommandé de populariser des méthodes de chasse plus sûres, dont la traque-affût fait partie, en prenant soin de la distinguer de la battue afin que les dispositions spécifiques à celle-ci ne puissent rendre la traque-affût impossible à mettre en œuvre.

Reprenant les conclusions de cette commission, le Ministère de la Transition Écologique et de la Cohésion des Territoires , par la voix de la Secrétaire d'État chargée de l'Écologie, Madame Bérangère Couillard, a présenté le 9 janvier 2023 un plan de sécurité à la chasse enjoignant les Fédérations Départementales des Chasseurs de "favoriser les pratiques de chasse les plus sûres : tirs postés, traque-affût"... Ces Fédérations devant assurer la promotion de ces pratiques et les actions de sensibilisation au niveau local.

L'Office National des Forêts, souhaitant répondre aux problématiques de conflit d'usages, est aujourd'hui un important promoteur de la traque-affût, de même que l'Institut de France sur la Forêt de Chantilly. De nombreux autres territoires privés se sont lancés dans cette voie.

Notes et références

Technique de chasse

Traque-affût


(14509) Lučenec, denumire internațională (14509) Lucenec, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14509 Lučenec este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Modra de Adrián Galád și Alexander Pravda. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,44 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 2,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

14509 Lučenec


Cuando la única fuerza externa que actúa en su cuerpo es provocada por la gravedad, el movimiento general de un cuerpo se conoce como movimiento sin par de torsión. Este tipo de movimiento es característico de los planetas, satélites artificiales y proyectiles, siempre que se ignore la fricción del aire.

Como la gravedad es la única fuerza externa presente, la suma de momentos con respecto al centro de masa es cero, esto requiere que la cantidad de movimiento angular del cuerpo sea constante,  la cantidad de movimiento angular puede expresarse como

Al igualar las componentes i, j , k de las dos ecuaciones anteriores obtenemos

Por tanto, para el movimiento sin par de torsión de un cuerpo axialmente simétrico, el ángulo  formado entre el vector de cantidad de movimiento angular y la rotación del cuerpo permanece constante. Además, la cantidad de movimiento angular , la precesión   y la rotación  del cuerpo permanecen constantes en todo momento durante el movimiento, obteniendo la siguiente relación entre la rotación y la precesión

Si  el movimiento de torsión que satisface estos requerimientos se llama precesión regular.

si  la rotación es negativa y la precesión positiva.

Referencias

Dinámica

Movimiento sin par de torsión


Soft Days er en kortfilm fra 1998 instrueret af Nina Søs Vinther efter manuskript af Nina Søs Vinther.

Handling
Den perfekte kvinde møder den perfekte mand, sammen opbygger de en perfekt verden. Hun bager lagkager, og han kommer hjem med gaver. Men virkeligheden trækker det pink vattæppe væk under hende, da hun en dag føder et barn uden krop. Hendes smukke liv udvikler sig til et mareridt, og hun må gøre noget før hun drukner i gaver.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1998

Soft Days


Les Sœurs de la Croix du Sacré-Cœur de Jésus forment une congrégation religieuse féminine contemplative de droit pontifical.

Histoire

Après avoir fondé l'apostolat de la Croix pour les laïcs, Concepción Cabrera de Armida (1862-1937) fonde le 3 mai 1897 à Mexico la congrégation des sœurs de la Croix du Sacré-Cœur de Jésusdans le but de pratiquer l'adoration perpétuelle et de prier pour les prêtres. Le jour même de la fondation, la communauté est approuvée par , l'archevêque de Puebla.

L'institut reçoit le décret de louange du pape Pie X le 4 février 1910.

Activité et diffusion

Les sœurs se consacrent à l'adoration du Saint-Sacrement et à la prière pour la sanctification des prêtres ; elles font aussi  le catéchisme et gèrent des maisons pour des retraites spirituelles.

Elles sont présentes en:
Europe : Italie , Espagne.
Amérique du Nord : Mexique, États-Unis.
Amérique centrale : Costa Rica, Guatemala, Salvador.

La maison-mère est à Mexico.

En 2017, la congrégation comptait 269 sœurs dans 20 maisons.

Notes et références

Congrégation catholique féminine
Fondation en 1897


نهر يَانَة أو الوادي اليانع أو نهر بَطَلْيُوس (من : Fluminus Anae، ثم : وادي يانة، وهو حاليًا ب: Guadiana) أعرض نهر بشبه الجزيرة الأيبيرية، ينبع من وسط إسبانيا ويصب في المحيط الأطلسي على الحدود الإسبانية البرتغالية. يبلغ طوله 742 . من روافده نهر أبو الحكم.

المراجع

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أنهار إسبانيا

نهر يانة


Göztepe, İstanbul, Anadolu Yakasında, Kadıköy İlçesi sınırları içinde bulunan bir mahalledir. İsmini Merdivenköy, Şahkulu dergahının posnişini olan Gözcü Baba'nın türbesinin bulunduğu tepeden almıştır. 80'li yılların sonunda Soyak'ın Örnek Mahallesi'nde yaptığı siteye "Soyak Göztepe" adını vermesi ile Göztepe'nin E-5'e denk gelen noktalarına da Göztepe denmeye başlanmıştır. Son olarak Örnek Mahallesi ve Merdivenköy arasında kalan M4 istasyonuna da Göztepe adı verilmiştir.

Güneyde Sahil Yolu ve Marmara Denizi, kuzeyde Merdivenköy mahallesi, doğuda Erenköy mahallesi ve Caddebostan semti, batıda da Çiftehavuzlar semti ile komşudur.

Bağdat Caddesi bu semtten de geçmektedir ve Bağdat Caddesi üzerindeki en büyük yeşil alan bu semt sınırlarındaki, 10.000 m2'lik Göztepe Parkı'dır.Bölgede çok sayıda ahşap köşkler bulunur.İstanbul'un gözde semtlerinden biridir.

(Göztepe Parkı, dolayısıyla da semt, 2005 yılı sonbahar mevsiminde parkta inşa edilmek istenen cami nedeniyle özellikle İstanbul ve genel olarak da Türkiye'de gündem oluşturmuş ve medyada geniş bir şekilde tartışılmıştır.)

Semtin büyük bir bölümü konut ağırlık olarak kullanılmakla birlikte ticarete yönelik unsurlar da bulunmaktadır. İstek Vakfı Semiha Şakir Lisesi,Yeşilbahar Ortaokul, İlhami Ahmed Örnekal İlkokulu, İlhami Ahmed Örnekal Ortaokulu, Özel Efdal İlkokulu ve Ortaokulu,  Fenerbahçe Lisesi,  Türkiye'nin ilk deneme okullarından Göztepe İlköğretim Okulu (Pansiyonlu İlkokul) semtteki okullardan bazılarıdır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Tütüncü Mehmet Halis Efendi

Kadıköy'ün mahalleleri

Göztepe, Kadıköy


James Jones se poate referi la:

 James Jones (1921-1977), scriitor american
 James Jones (n. 1980), jucător profesionist american de baschet
 James Earl Jones (n. 1931), actor american de teatru și film

James Jones


Anders Dohn (født 4. januar 1952, død 27. juli 2017) var en dansk musiker og producer, som især er kendt fra sine projekter med at oversætte sange af Leonard Cohen til dansk. Han blev i 1988 uddannet fra Det Kongelige Danske Musikkonservatorium i København, hvor han mødte Christian Søgaard, som han arbejdede sammen med resten af sit liv. Han har også samarbejdet med blandt andet Hanne Boel, Steffen Brandt og Tina Dickow. Anders Dohn var i en årrække ansat på Danmarks Radio, hvor han blandt andet ledede DR's såkaldte "Rullende Rockredaktion". Han nåede at indspille mere end 1000 livekoncerter med forskellige danske og udenlandske kunstnere.

Eksterne henvisninger

Noter

Musikproducere fra Danmark

Anders Dohn


Japão participou dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022, realizados em Pequim, na China.

Foi a 22.ª aparição do país em Olimpíadas de Inverno. Foi representado por 124 atletas, sendo 49 homens e 75 mulheres.

Competidores

Medalhas
Estes foram os medalhistas desta edição:

Desempenho

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Feminino

Masculino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Masculino

Feminino

Ligações externas

Japao
2022
Desporto no Japão em 2022

Japão nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022


فولسوم  هي إحدى مدن مقاطعة ساكرامينتو، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 20 أبريل، 1946.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لفولسوم في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان فولسوم 51,884 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 17,196 أسرة وعدد العائلات 12,527 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 17,968 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 77.89% من البيض و5.99% من الأمريكيين الأفارقة و0.58% من الأمريكيين الأصليين و7.19% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.19% من سكان جزر المحيط الهادئ و4.71% من الأعراق الأخرى و3.43% من عرقين مختلطين أو أكثر و9.47% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 17,196 أسرة كانت نسبة 40.8% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 61.7% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 27.2% من غير العائلات. تألفت نسبة 21.8% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.1% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.61، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.08.

بلغ العمر الوسطي للسكان 35.9 عاماً. وكانت نسبة 24.2% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 4.8% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 30% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 19.2% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 8.3% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 94.5 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 91.5 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 73,175 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 82,448 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 60,616 دولارًا مقابل 42,434 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 30,210 دولارًا. وكانت نسبة 2.6% من العائلات ونسبة 7.3% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 4.5% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 4.3% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان فولسوم 72,203 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 24,951 أسرة وعدد العائلات 17,600 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 26,109 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 74.27% من البيض و5.73% من الأمريكيين الأفارقة و0.59% من الأمريكيين الأصليين و12.46% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.24% من سكان جزر المحيط الهادئ و2.52% من الأعراق الأخرى و4.18% من عرقين مختلطين أو أكثر و11.17% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 24,951 أسرة كانت نسبة 39.3% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 57.7% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 8.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 29.5% من غير العائلات. تألفت نسبة 23.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.7% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.61، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.13.

بلغ العمر الوسطي للسكان 37.6 عاماً. وكانت نسبة 24.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.4% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 31.9% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 26.8% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 9.6% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 53.3% ذكور و46.7% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لفولسوم:

توأمة
لفولسوم (كاليفورنيا) اتفاقيات توأمة مع كل من:

 بيريرا

أعلام

 توني جونسون
 بوبي كيف
 جوردن ريتشاردز
 يوحنا جونز
 زاك كراوتش
 بيتر كاميخو

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1946
تأسيسات سنة 1946 في كاليفورنيا
حمى ذهب كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن في مقاطعة ساكرامينتو (كاليفورنيا)
جغرافيا وادي ساكرامينتو
مجتمعات تعدين في حمى ذهب كاليفورنيا

فولسوم (كاليفورنيا)


Wolfgang Becker, (d. 22 Haziran 1954) Alman yönetmen, senarist ve tarihçi.

Yönetmenliğini Üstlendiği Filmler
 (2005) Ballero
 (2003) Elveda Lenin! (İng: Goodbye Lenin!)
 (1997) Das Leben ist eine Baustelle. (İng: Life Is All You Get)
 (1992) Kinderspiele (İng: Child's Play)
 (1988) Schmetterlinge

Dış bağlantılar
Wolfgang Becker IMDb Sayfası

Alman senaristler
20. yüzyıl Alman tarihçileri
21. yüzyıl Alman tarihçileri
1954 doğumlular
Alman film yönetmenleri
Yaşayan insanlar
En İyi Yönetmen Alman Film Ödülü sahipleri
Bilgi kutusu bulunmayan kişiler

Wolfgang Becker


كان انسحاب دونكيرك، الذي أُطلق عليه اسم العملية دينامو والمعروف أيضًا باسم معجزة دونكيرك، أو دونكيرك فقط، إجلاءً لجنود الحلفاء خلال الحرب العالمية الثانية من شواطئ دونكيرك ومرفئها، في شمال فرنسا، بين 26 مايو و4 يونيو 1940. بدأت العملية بعد أن أوقف تقدم أعداد كبيرة من القوات البلجيكية والبريطانية والفرنسية وإحاطتها على يد القوات الألمانية في معركة فرنسا التي استمرت ستة أسابيع. في خطاب له أمام مجلس العموم، وصف رئيس الوزراء البريطاني ونستون تشرشل هذا الموقف بأنه «كارثة عسكرية جسيمة»، قائلًا أن «قاعدة وصميم ورأس الجيش البريطاني بالكامل» قد حوصر في دونكيرك وبدا أنه على وشك الهلاك أو الأسر. في خطابه المعنون «سنقاتل على الشواطئ» في 4 يونيو، أشاد بإنقاذهم ووصفه «بمعجزة النجاة».

بعد غزو ألمانيا النازية لبولندا في سبتمبر 1939، أعلنت فرنسا والإمبراطورية البريطانية الحرب على ألمانيا وفرضتا حصارًا اقتصاديًا. أُرسل جيش الحملات البريطاني (بي إي إف) للمساعدة في الدفاع عن فرنسا. بعد الحرب الزائفة التي امتدت من أكتوبر 1939 إلى أبريل 1940، اجتاحت ألمانيا بلجيكا وهولندا وفرنسا في 10 مايو 1940. نفذت ثلاثة فيالق بانزر هجومًا من خلال الأردين واتجهت نحو الشمال الغربي إلى القناة الإنجليزية. بحلول 21 مايو، كانت القوات الألمانية قد حاصرت البي إي إف وفلول القوات البلجيكية وثلاثة جيوش ميدانية فرنسية على طول الساحل الشمالي لفرنسا. على الفور، رأى قائد البي إي إف الفريق أول فيكونت غورت أن الإجلاء عبر القناة هو أفضل مسار يمكن اتخاذه، وبدأ بالتخطيط للانسحاب إلى دونكيرك، أقرب ميناء يخدم الخطة.

في وقت متأخر من يوم 23 مايو، أصدر الجنرال أوبرست (كولونيل عام) غيرد فون رونتشتيت، قائد مجموعة الجيوش إيه أمرًا بالتوقف. وافق أدولف هتلر على هذا الأمر في اليوم التالي، وجعل القيادة العليا الألمانية ترسل تأكيدًا على الموافقة إلى الجبهة. تُرك الهجوم على جيش الحملات البريطاني والجيش الفرنسي والبلجيكي المحاصرين إلى اللوفتفافه حتى أُلغي أمر التوقف في 26 مايو. استغلت قوات الحلفاء فترة التوقف هذه من أجل تشييد أعمال دفاعية وسحب أعداد كبيرة من القوات لخوض معركة دونكيرك. من 28 إلى 31 مايو، في حصار ليل، خاض 40,000 رجل باقٍ من الجيش الأول الفرنسي عملية قتالية هدفت إلى عرقلة سبع فرق ألمانية، منها ثلاث فرق مدرعة.

في اليوم الأول جرى إجلاء 7,669 جندي فقط من جنود الحلفاء، ولكن بحلول نهاية اليوم الثامن، أُنقذ 338,226 جندي بواسطة أسطول حُشد على عجل وتألف من أكثر من 800 سفينة. تمكن العديد من الجنود من الصعود على متن 39 مدمرة تابعة للبحرية الملكية البريطانية، وأربع مدمرات تابعة للبحرية الملكية الكندية، وثلاث مدمرات على الأقل تابعة للبحرية الفرنسية، وسفن تجارية مدنية مختلفة، وذلك عن طريق حاجز الأمواج الواقي لمدخل المرفأ. اضطر آخرون للخروج من الشواطئ والانتظار لساعات في المياه التي بلغ عمقها حد الكتف. نُقل البعض إلى سفن أكبر بواسطة ما عُرف باسم سفن دونكيرك الصغيرة، وهي أسطول صغير من مئات القوارب البحرية التجارية وقوارب الصيد وقوارب النزهة واليخوت وقوارب النجاة التي استُدعيت إلى الخدمة من بريطانيا. فقد البي إي إف 68,000 جندي خلال الحملة الفرنسية واضطر إلى التخلي عن جميع دباباته ومركباته ومعداته تقريبًا. في خطابه في 4 يونيو، ذكّر تشرشل البلاد أيضًا بقوله «يجب أن نكون حريصين جدًا على عدم إيلاء صفات النصر لهذا الإنقاذ. فالحروب لا تُكسب من عمليات الإجلاء».

خلفية تاريخية
في سبتمبر 1939، بعدما اجتاحت ألمانيا النازية بولندا، أرسلت المملكة المتحدة جيش الحملات البريطاني (بي إي إف) للمساعدة في الدفاع عن فرنسا، والذي نزلت قواته في شيربورغ ونانت وسان نازير. بحلول مايو 1940، تكون الجيش من عشرة فرق ضمن ثلاثة فيالق تحت قيادة الفريق أول جون فيريكير فيكونت غورت السادس. تعاون الجيش البلجيكي والجيش الفرنسي الأول والسابع والتاسع مع البي إي إف.

خلال ثلاثينيات القرن العشرين، شيد الفرنسيون خط ماجينو، وهو عبارة عن سلسلة من التحصينات على طول حدودهم مع ألمانيا. صُمم هذا الخط لردع غزو ألماني عبر الحدود الفرنسية الألمانية وتوجيه الهجوم إلى بلجيكا، حيث ستتصدى له أفضل فرق الجيش الفرنسي. وبالتالي، فإن أي حرب مستقبلية ستجري خارج الأراضي الفرنسية، وتجنب تكرار ما حدث في الحرب العالمية الأولى. كانت المنطقة الواقعة إلى الشمال مباشرة من خط ماجينو محجوبة بمنطقة أردين المليئة بالأشجار الكثيفة، والتي أعلن الفريق أول الفرنسي فيليب بيتان أنها «غير قابلة للاختراق» في حال اتُخذت «تدابير خاصة». اعتقد أن أي قوة معادية تخرج من الغابة ستكون عرضة لهجوم الكماشة وستُدمر. أيضًا، اعتقد القائد العام للقوات المسلحة الفرنسية، موريس غاملان، أن المنطقة تشكل تهديدًا محدودًا، مشيرًا إلى أنها «غير مُحَبذة أبدًا في العمليات الكبيرة». بوضع هذا في الاعتبار، تُركت المنطقة مع دفاع بسيط.

اقتضت الخطة الأولية للغزو الألماني لفرنسا هجومًا مطوقًا عبر هولندا وبلجيكا، وتجنب خط ماجينو. أعد إريك فون مانشتاين، رئيس أركان مجموعة الجيوش الألمانية إيه آنذاك، الخطوط العريضة لخطة مختلفة وقدمها إلى القيادة العليا للجيوش الألمانية (أو كيه إتش) عن طريق رئيسه الجنرال أوبرست غيرد فون رونتشتيت. اقترحت خطة مانشتاين أن تُنفذ فرق البانزر هجومها عبر الأردين، ثم تنشئ رؤوس جسر على نهر الميز وتتجه سريعًا إلى القناة الإنجليزية. وهكذا سيعزل الألمان جيوش الحلفاء في بلجيكا. عُرف هذا الجزء من الخطة فيما بعد باسم العملية سيشلشينت («المنجل المقطوع»). وافق أدولف هتلر على نسخة معدلة من أفكار مانشتاين، والتي تُعرف اليوم باسم خطة مانشتاين، بعد لقائه في 17 فبراير.

في 10 مايو، اجتاحت ألمانيا بلجيكا وهولندا. توغلت مجموعة الجيوش بي، بقيادة الجنرال أوبرست فيدور فون بوك، داخل بلجيكا، في حين أن فيالق بانزر الثلاثة من مجموعة الجيوش إيه تحت قيادة رونتشتيت التفت إلى الجنوب وتوجهت إلى القناة. تقدم جيش الحملات البريطاني من الحدود البلجيكية إلى مواقع محددة على طول نهر دايل داخل بلجيكا، حيث قاتلوا عناصر من مجموعة الجيوش بي ابتداءً من 10 مايو. أُمروا ببدء انسحاب تكتيكي إلى نهر شيلدت في 14 مايو عندما فشلت أجنحة الجيشان البلجيكي والفرنسي في الصمود. خلال زيارة لباريس في 17 مايو، اندهش رئيس الوزراء ونستون تشرشل عندما علم من غاملان أن الفرنسيين قد وضعوا جميع قواتهم في الاشتباكات الجارية وأنهم لا يملكون احتياطات إستراتيجية. في 19 مايو، التقى غورت بالجنرال الفرنسي غاستون بيلوت، قائد الجيش الأول الفرنسي والمنسق العام لقوات الحلفاء. كشف بيلوت أن الفرنسيين لم يكن لديهم قوات بين الألمانيين والبحر. رأى غورت أن الإجلاء عبر القناة هو أفضل مسار يمكن اتخاذه، وبدأ في التخطيط للانسحاب إلى دونكيرك، وهو أقرب موقع به منشآت موانئ جيدة. كانت دونكيرك محاطة بالأهوار، واحتوت على تحصينات قديمة وكان فيها أطول شاطئ رملي في أوروبا، حيث يمكن أن تتجمع مجموعات كبيرة. في 20 مايو، بناءً على اقتراح تشرشل، بدأت الأميرالية تنسيقاتها لتكون جميع السفن الصغيرة المتاحة جاهزة للتوجه إلى فرنسا. بعد الاشتباكات المستمرة ومحاولة الحلفاء الفاشلة في 21 مايو في أراس لاختراق رأس الحربة الألمانية، حوصر البي إي إف، إلى جانب فلول القوات البلجيكية والجيوش الفرنسية الثلاثة في منطقةٍ امتدت على طول ساحل شمال فرنسا وبلجيكا.

انظر أيضًا
 دونكيرك (فيلم)

مراجع

المملكة المتحدة في 1940
فرنسا في 1940
أحداث مايو 1940
أحداث يونيو 1940
إجلاء
تاريخ دونكيرك
تاريخ كندا العسكري في الحرب العالمية الثانية
عمليات برمائية في الحرب العالمية الثانية
معارك في أوت دو فرانس
معارك وعمليات المملكة المتحدة في الحرب العالمية الثانية
معارك وعمليات قتال بحري في المسرح الأوروبي في الحرب العالمية الثانية
معركة فرنسا
نزاعات في 1940

انسحاب دونكيرك


الإعجام كانت العربية قبل الخط النسخي، خالية من النقط والشكل، وأول من أحدث التعديل في الكتابة هو أبوالأسود الدؤلي (605 - 688) - عندما فشا اللحن باختلاط العرب بالعجم، فوضع الحركات على شكل نقط، ثم أكمل عمله تلميذاه: يحيى بن يعمر، ونصر بن عاصم، فجعلا الحركات بلون يختلف عن لون النقط، ثم قسّما الحروف إلى مهملة وإلى معجمة.

الحروف المُهملة
الحروف المُهملة أي الخالية من النقط، وعددها ثلاثة عشر حرفاً هي: أ، ح، د، ر، س، ص، ط، ع، ك، ل، م، هـ، و.

الحروف المُعجمة
الحروف المُعجمة أي المشتملة على النقط، وعددها أربعة عشر حرفا وهي: ب، ت، ث، ج، خ، ذ، ز، ش، ض، ظ، غ، ف، ق، ن.

حرف الياء
أما حرف الياء فتارّة ترد معجمة «ي»، وأخرى مهملة «ى».

الترتيب الأبجدي
بدّل يحيى بن يعمر، ونصر بن عاصم ترتيب الحروف من الترتيب الأبجدي أبجد هوّز، إلى الترتيب الألفبائي الحالي أ، ب، ت، ث…

وقد اعتمد في هذا الترتيب على التشابه في رسم الحروف.

المؤسس والمشيد
المؤسس هو الكلام الذي كل حروفه المنقوطة منقطة بنقط تحتية. يقابله المشيد أي ما أتت ألفاظه من حروف منقوطة نقطا فوقية أو مهملة (غير منقوطة).

الحروف المنقوطة التحتية ثلاثة في العربية اثنان موحدان وواحد مثنى مجموعة في كلمة «جيب»، والمنقوطة الفوقية اثنا عشر ثمانية موحدة واثنان مثنان واثنان مثلثان، وما سوى ذلك مهمل تعداده ثلاثة عشر.

انظر أيضًا
 حروف متشابهة
 جناس حال
 رسم الهمزة في المصحف العثماني
 نقط المصاحف

مراجع

اللغة العربية

إعجام


Karl-Ulrich Burgdorf (* 7. Oktober 1952 in Hagen) ist ein deutscher Schriftsteller und Übersetzer, der auch die Pseudonyme Henry Wolf, Robert Craven (als Co-Autor von Wolfgang Hohlbein), C. T. Bauer, Arl Duncan, Harald Münzer und Martin Hollburg (zusammen mit Martin Baresch und Wolfgang Hohlbein) verwendet hat.

Leben
Er absolvierte 1971 bis 1973 bei zwei Tageszeitungen Redaktionsvolontariate und studierte ab 1973 an der Universität Münster Publizistik, Politik und Soziologie. Seit 1982 ist er freier Schriftsteller und Übersetzer. Er veröffentlicht vor allem phantastische Romane und Erzählungen sowie Comics. Unter dem vorwiegend von Wolfgang Hohlbein benutzten Pseudonym Henry Wolf verfasste er einige Romanhefte für die Reihe Gespenster-Krimi (in der Unterserie "Raven"), die später unter seinem eigenen Namen mehrere Neuausgaben erfuhren. Außerdem schrieb er – teilweise ebenfalls unter Pseudonym – als Gastautor für Serien wie Vampira, Damona King, Die UFO-Akten, Die Terranauten, Erde 2000, Fantasy – Götter, Krieger und Dämonen, und übersetzte Texte von Philip K. Dick, Orson Scott Card und John Schneider (das Stück My Werewolf für das Theater im Pumpenhaus, Münster). 1980 gab er dem damals noch unbekannten Autoren Wolfgang Hohlbein den Rat, sich als Heftroman-Autor beim Bastei-Verlag (für die Heftreihe Professor Zamorra) zu bewerben, was zu Wolfgang Hohlbeins erster professioneller Veröffentlichung führte. In den Jahren 1978 und 1979 war er Redakteur des Magazins Science Fiction Baustelle und von 1986 bis 1991 Mitherausgeber des Informationsdienstes science fiction media. 2001 war Burgdorf Regieassistent bei der Loco-Mosquito-Produktion Fight Club – Das Ende vom Anfang und 2002 Mit-Organisator der Patrick Wildermann-/Loco-Mosquito-Werkschau RadikalRomanzen im Theater im Pumpenhaus, Münster.

Heute lebt er in Münster und ist, nachdem er sich für mehr als 15 Jahre aus dem literarischen Leben zurückgezogen hatte, seit 2013 wieder schriftstellerisch aktiv.

Werke
 Nijha, der Attentäter. (Zauberkreis. SF Nr. 149). Zauberkreis-Verlag, Rastatt 1974.
 mit Norbert Nowotsch (Hrsg.): Video-Praxis. Münster 1976.
 Delphinenspiele. Von Menschen und Delphinen auf einer einsamen Forschungsstation. Jugendbuch. Arena Verlag, Würzburg 1977, ISBN 3-401-03810-9.
 Der Kristallschädel, Der Magier von Maronar, Der Turm der lebenden Toten, Das Stonehenge-Monster (mit Wolfgang Hohlbein) und Die Spinnen-Seuche. Bastei-Verlag, Bergisch Gladbach 1983–1984.
 mit Wolfgang E. Hohlbein unter dem Sammelpseudonym Martin Hollburg: Sternenschiff der Abenteuer: Die Tiger von Vaultron. Franckh, Stuttgart 1984, ISBN 3-440-05368-7.
 mit Wolfgang Hohlbein: Das große Enwor-Rollenspielbuch. Die Insel der Sternenbestie. Goldmann Verlag, München 1991, ISBN 3-442-24522-2.
 mit Wolfgang Hohlbein und Frank Rehfeld: Raven – Schattenchronik. Bastei Lübbe Verlag, Köln 2011, ISBN 978-3-404-20511-0. (erschienen mit der falschen Autorenangabe "Wolfgang Hohlbein")
 mit Wolfgang Hohlbein und Frank Rehfeld: Raven – Schattenchronik. (6-CD-Hörbuch-Cassette, gelesen von David Nathan). Lübbe Audio, Köln 2011, ISBN 978-3-7857-4462-8. (erschienen mit der falschen Autorenangabe "Wolfgang Hohlbein")
 Abattoir. E-Book. Verlag Hary-Production, Zweibrücken 2015, ISBN 978-3-7368-7104-5.
 Revolvermann, verliebt. Gedichte & Co. sonderpunkt Verlag, Münster 2015, ISBN 978-3-95407-063-3.
 Der Schäms-Scheuß-Virus und andere unwahrscheinliche Geschichten. Westfälische Reihe, Münster 2016, ISBN 978-3-95627-514-2.
 Delta Omicron. Apex-Verlag, München 2018, ISBN 978-3-7467-7708-5 (Paperback), ISBN 978-3-7438-8551-6 (E-Book).
 Planet des blauen Feuers. Apex-Verlag, München 2018, ISBN 978-3-7467-9513-3 (Paperback), ISBN 978-3-7438-9101-2 (E-Book).
 mit Andreas Weiler: Computer-Parasiten. Apex-Verlag, München 2019, ISBN 978-3-7485-8170-3 (Paperback), ISBN 978-3-7487-1300-5 (E-Book).
 Jenseits der Universen. Apex-Verlag, München 2020, ISBN 978-3-7531-2557-2 (Paperback), ISBN 978-3-7487-6617-9 (E-Book).
 Der Schäms-Scheuß-Virus und andere unwahrscheinliche Geschichten. p.machinery, Winnert 2016, ISBN 978-3-95765-226-3 (Paperback), ISBN 978-3-95765-869-2 (E-Book).
 Walter Gödden (Hrsg.): Lesebuch Karl-Ulrich Burgdorf. (= Nylands Kleine Westfälische Bibliothek, Band 110). Aisthesis-Verlag, Bielefeld 2021, ISBN 978-3-8498-1590-5 (Paperback).
 Propaganda-Mutanten. Apex-Verlag, München 2021, ISBN 978-3-7549-1916-3 (Hardcover), ISBN 978-3-7549-1914-9 (Paperback), ISBN 978-3-7487-9884-2 (E-Book).

Übersetzungen
 1980: Philip K. Dick: Der dunkle Schirm.
 1981: Philip K. Dick: Der heimliche Rebell. (Nachwort von Hans Joachim Alpers)
 1981: Greg Bear: Die Obelisken von Hegira. (Nachwort von Hans Joachim Alpers)
 1984: Philip K. Dick: Der unteleportierte Mann.
 1986: Orson Scott Card: Das große Spiel.
 1988: Orson Scott Card: Sprecher für die Toten.
 1991: Loren D. Estleman: Motown. Thriller aus Motor City, U.S.A. (mit Thomas Hoheisel unter dem gemeinsamen Pseudonym C.T. Bauer)
 1992: Robert L. Forward: Der Regenbogen des Mars. (mit Peter Treede)
 1995: Poul Anderson: Sternengeist. Eine atemberaubende galaktische Odyssee.
 1997: Poul Anderson: Sternenfeuer. Ein Roman aus dem "Sternengeist-Universum" .
 1998: Orson Scott Card: Enders Kinder.

Als Herausgeber
 2022: Lesebuch Dietrich Wachler. (= Nylands Kleine Westfälische Bibliothek, Band 111 – Reihenherausgeber: Walter Gödden). Aisthesis-Verlag, Bielefeld 2022, ISBN 978-3-8498-1808-1.

Literatur
 Hans Joachim Alpers, Werner Fuchs, Ronald M. Hahn: Reclams Science-fiction-Führer. Reclam, Stuttgart 1982, ISBN 3-15-010312-6, S. 75.

Weblinks

 Webseite von Karl-Ulrich Burgdorf
 Eintrag im Heftroman-Archiv

Einzelnachweise

Autor
Übersetzer aus dem Englischen
Übersetzer ins Deutsche
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Literatur (Deutschland)
Fantasyliteratur
Science-Fiction-Literatur
Roman, Epik
Kurzgeschichte
Deutscher
Geboren 1952
Mann

Karl-Ulrich Burgdorf


Der U-Bahnhof Neusser Straße/Gürtel ist eine Station der Linien 12, 13 und 15 der Stadtbahn Köln, alle Linien werden betrieben von den Kölner Verkehrs-Betrieben. Es handelt sich dabei um einen Kreuzungsbahnhof zwischen dem Nippeser Tunnel und der Gürtel-Hochbahn, der äußeren Tangentiallinie der Kölner Stadtbahn.

Er wurde im Zuge der größten Bau-Anstrengung der Kölner U-Bahn im Jahr 1974 eröffnet: der Nippeser Tunnel zusammen mit der Gürtel-Hochbahn, der Zoo-Strecke und den Bereichen Hansaring / Breslauer Platz/Hauptbahnhof – Ebertplatz. Er verfügt über vier Gleise, jedoch über keinerlei Gleiswechsel. Täglich halten mehr als 700 Züge fahrplanmäßig an dieser Station.

Geschichte
Die Station mit dem U-Bahn-Tunnel und der quer verlaufenden Hochbahnstrecke wurde 1974 eröffnet. Zuvor wurde die jetzt unterirdisch befahrene Strecke vom Ebertplatz Richtung Weidenpesch schon seit 1882 als Straßenbahnlinie betrieben, das Straßenbahn-Ausbesserungswerk gab der Strecke auch schon seit etwa 1930 eine linienübergreifende Bedeutung. Das ist auch bis heute unverändert, da bei der Kölner Stadtbahn technisch kein Unterschied zwischen U-Bahn- und Straßenbahn-Fahrzeugen gemacht wird. Sämtliche Fahrzeuge der KVB werden in der Hauptwerkstatt in Weidenpesch gewartet.

Die Bahnsteige der Gürtel-Hochbahn (Linie 13) wurden Ende der 1990er Jahre von ursprünglich 35 cm Höhe auf 90 cm angehoben, um einen niveaugleichen Einstieg zu den Hochflur-Stadtbahn-Fahrzeugen zu ermöglichen. Im Zusammenhang dieses Umbaus wurden die Milchglasfenster durch klares Glas ersetzt, was die oberirdische Station wesentlich transparenter und heller erscheinen ließ. 2008 wurden auch die ursprünglich sehr schmalen Rolltreppen erneuert und verbreitert.

Lage

Die Station liegt am Bezirksrathaus Nippes, etwa am Berührungspunkt der Stadtteile Nippes, Weidenpesch und Mauenheim. Sie liegt an der Neusser Straße, der heutigen Bundesstraße 9 (B 9), die linksrheinisch in nördliche Richtung aus der Stadt herausführt. Der Nippeser Stadtbahn-Tunnel ist linksrheinisch die meistgenutzte Ausfallstrecke der Kölner Stadtbahn. Neben den Linien 12 und 15 wird sie täglich auch für Einsatzzüge zu den Ford-Werken genutzt sowie für Fahrten zur Hauptwerkstatt Weidenpesch.

Die im Stationsnamen genannte Kreuzung mit der Gürtelstraße gibt es bis heute eigentlich gar nicht. Die nördliche Verlängerung der Gürtelstraße ist zwar planerisch seit den 1920er Jahren angedacht, jedoch bis heute nicht verwirklicht. Der Gürtel ist im Namen enthalten, weil die Station Teil der Gürtelstrecke der Stadtbahn ist, weil sie an der geplanten Straße liegt, und weil der Gürtel für Radfahrer und Spaziergänger mittels Trampelpfaden entlang der Hochbahn-Viadukts auch heute schon als Weg existiert.

Die Gürtelbahn (Linie 13) umfährt linksrheinisch etwa 2–3 km weiter stadtauswärts als die Ringstrecke in einem Halbkreis die innenstadtnahen Stadtteile Kölns. Im Süden beginnt sie an der Luxemburger Straße; im Norden ist sie zum Rhein hin als Hochbahn angelegt und vereinigt sich an der Mülheimer Brücke mit der Linie 18 Richtung Köln-Mülheim, wo sie seit 1997 gemeinsam in den Mülheimer Tunnel einfahren. In die andere Richtung hingegen taucht die Linie 13 von der Neusser Straße aus schon nach 700 m ab in einen weiteren Turmbahnhof, an dem sie am Tunnelbahnsteig hält, und wo darüber die Linie S 11 der S-Bahn Köln als Dammbahn stoppt und Umsteigemöglichkeiten bietet.

Die Gürtelstrecke wird täglich auch für ein- und ausrückende Züge der Linie 18 (Vorgebirgsbahn) zum Betriebshof West in Braunsfeld genutzt.

Heutige Situation

 Die Verteilerebene liegt unterirdisch, wer mit der Hochbahn-Linie 13 fahren will, muss also von der Straße erst eine Treppe ins erste Untergeschoss, um danach über die Treppen bzw. Rolltreppen von unten ins Obergeschoss zu steigen oder fährt mit dem Aufzug hoch bzw. runter zu den Linien 12 und 15.

 Die Ein- und Ausgänge zur Straße haben keine Rolltreppen.
 Wegen jahrzehntelangen Betriebs mit klassischen Straßenbahn-Fahrzeugen waren die Bahnsteige ursprünglich alle als Flachbahnsteige angelegt, jedoch mit Vorleistung zum späteren Ausbau auf Hochflur-Niveau. Bei den Tunnel-Bahnsteigen kommt man deshalb von der Rolltreppe auf 90 cm Höhe an und muss dann aber noch einmal drei Stufen zum eigentlichen Bahnsteig hinabsteigen.

 Seit der Aufteilung des Kölner Stadtbahnnetzes in Hochflur- und Niederflur-Linien 2003 gibt es von dieser Station aus keine direkte Linie mehr zum U-Bahnhof Dom/Hauptbahnhof oder zu den anderen Stationen des Kölner Innenstadttunnels, obwohl die Fahrgastströme eigentlich genau diese Verbindung erfordern.

Architektur
Die Station ist als Turmbahnhof mit drei Ebenen konzipiert, an dem sich eine Tunnel- und eine Hochbahn-Strecke kreuzen.
Oben verkehrt dort die Linie 13 als Hochbahn mit zwei Seitenbahnsteigen. Diese sind mit 90 m Länge für Dreifach-Traktion ausgelegt und komplett überdacht, die Gleise in der Mitte liegen jedoch frei. Die Überdachung ist im Stil der 1970er Jahre aus grobem Beton, an den Außenseiten verglast durch längliche hohe Fenster.

Die Verteilerebene liegt auf der −1-Ebene. Dort gibt es Informationsstellen, einen Kiosk mit Stehcafé und sowohl Rolltreppen als auch feste Treppen zu allen vier Bahnsteigen. Von dort aus hat die Station vier Ausgänge zur Straßenebene, hier gibt es jedoch keine Rolltreppen.

Auf der −2-Ebene liegen die Bahnsteige des Nippeser Tunnels. Auch diese sind mit 90 m Länge für Dreifach-Traktion gedacht, bestehen aber vollständig aus den ursprünglichen 35-cm-Flachbahnsteigen. Dort verkehren die Linien 12 und 15. Die Tunnel-Bahnsteige sind bis heute fast unverändert geblieben, die Wände sind im Stil der 1970er Jahre gelb/blau gekachelt. In nördlicher Richtung taucht die Bahn nach etwa 500 m auf und fährt auf der Straßenebene weiter. Die Rampe war 1974 als provisorische Rampe gebaut worden, da man plante, den Tunnel stadtauswärts zu verlängern – auch diese ist bis heute unverändert in Betrieb.

Linien

Die Linie 12 verkehrt werktags alle 10 Minuten. Auf der etwa 17 km langen Strecke befinden sich 27 Haltestellen, davon sind acht Tunnelbahnhöfe. Es wird eine durchschnittliche Reisegeschwindigkeit von ca. 23 km/h erreicht. Die Linie verkehrt teilweise nur ab/bis Niehl.

Die Linie 13 wird werktags ebenfalls im 10-Minuten-Takt bedient. Die Strecke der Linie 13 ist ähnlich lang (16,2 km), bei 22 Haltestellen (davon 7 Tunnelbahnhöfe oder Hochbahnstationen) wird eine durchschnittliche Reisegeschwindigkeit von 29,5 km/h erreicht.

Die Linie 15 verkehrt werktags alle 10 Minuten, zu Spitzenzeiten von/bis Longerich alle 5 Minuten. Auf der etwa 15 km langen Strecke befinden sich 23 Haltestellen, davon sind 10 Tunnel-Stationen. Die durchschnittliche Reisegeschwindigkeit beträgt ca. 24 km/h.

Weblinks

 Informationen über die U-Bahn-Station von der KVB

Neusser Straße/Gürtel
Neusser Straße/Gürtel
Nippes (Köln)
Erbaut in den 1970er Jahren
Neusser Strasse Gurtel

U-Bahnhof Neusser Straße/Gürtel


Trym Westgaard Holther (né le  à Askim) est un coureur cycliste norvégien.

Biographie

En 2021, Trym Westgaard Holther devient champion de Norvège du contre-la-montre dans la catégorie juniors (moins de 19 ans). Il passe ensuite professionnel en 2022 au sein de l'équipe Drone Hopper-Androni Giocattoli.

Palmarès
 2021
  Champion de Norvège du contre-la-montre juniors
  du Randers Bike Week Juniors (contre-la-montre)

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste norvégien
Naissance en juillet 2003
Naissance à Askim

Trym Westgaard Holther


المخرطة (الجمع: مَخَارِط) هي إحدى أنواع الآلات التي تستخدم في شغل وتصنيع المعادن عن طريق دوران المشغولات المراد تشكيلها وإعطائها الشكل المرغوب. والعامل بها يُسَمَّى الخَرَّاط، أما المهنة ذاتُها فهي الخِراطَة.

تتم عملية التشكيل عن طريق إزالة الجزاز (الرايش) وهو جزء من المعدن عن طريق أقلام القطع المختلفة وذلك بدوران المشغولة حول محور مع تحرك قلم القطع بحركة خطية، غالباً ماتكون موازية أو معامدة لمحور دوران المشغولة.

تعدّ المخرطة من أهم آلات التشغيل لأنها تستخدم في إنتاج الأجزاء الأسطوانية كما تستخدم في إنتاج السطوح الدورانية مثل: المسامير والأعمدة الأسطوانية والجلب والأقراص والأجزاء المخروطية، كما استخدمت قديمًا في قطع الأخشاب.

و للمخرطة أنواع كثيرة نذكر منها: مخرطة الذنبة (المخرطة العامة)، ومخارط الأسطوانات، ومخارط الإنتاج الغزير(مثل المخارط البرجية المختلفة والمخارط الأتوماتيك)، ومخارط تعمل بنظام الحاسب الآلى (بالإنجليزية: computer numerical control) أو اختصارا CNC).

وتنتقل الحركة إلى الظرف في المخرطة حسب الترتيب الآتي: من المحرك الكهربائي، إلى علبة السرعة عن طريق بكرات وسيور، إلى عمود الدوران، إلى الظرف.

آلة الخراطة

تحتوي المخرطة على أجزاء رئيسة كما في الصورة المجاورة، وتحتوي الآلة على سرعات متعددة لدوران الفك الممسك للمشغولة، وقد تحتوي على أبراج متعددة تحمل قلم القطع لتسهيل العمل وتقليل وقت الإنتاج.

قلم الخراطة

تعد أقلام الخراطة من المعدات الضرورية في عملية الخراطة، وتصنع بأنواع عدة اعتمادًا على نوع المعدن المراد تشغيله. وقد يتبادر إلى ذهن البعض أن هنالك أقلامًا جيدة وأخرى سيئة، ولكن بالمنطق، لماذا يُنتج المصنع قلمًا سيئًا إذا كان يأخذ الثمن الذي يريده؟ في الحقيقة، إن جميع الأقلام جيدة، ولكن لكل منها ظروف تشغيل معينة إذا عومل القلم بطريقة جيدة فانة سيقدم عملًا متميزًا.

زوايا القلم: تعد من الأمور المهمة عند التصميم، وتحدد هي ومادة القلم نوع المادة التي يستطيع القلم تشغيلها.

عمليات الخراطة الأساسية
هنالك العديد من العمليات التي يمكن عملها على المخرطة، من أهمها العمليات الأساسية التي تستخدم غالبًا لإنتاج المنتجات المعقدة والبسيطة.
 الخراطة الطولية الخارجية.
 الخراطة الطولية الداخلية.
 الخراطة الوجهية.
 خراطة اللوالب.
 الثقب.
 القطع.
 الخصر (تصغير قطر المشغولة)
 الخراطة المتدرجة

انظر أيضا
 تحكم رقمي مباشر

مراجع

وصلات خارجية

تشغيل آلي
خراطة
مخارط

خراطة (تشغيل المعادن)