الكنايس (Knaiess) عبر التاريخ
تدل الآثار التي عثر عليها بالكنائس على أن تاريخها يمتد إلى أكثر من 5000 سنة حكمها القرطاجنيون لمدة سبعة قرون ثم حكمها الرومان من سنة 146 ق م إلى 439 ق م على أن زيتا zita : وهو الاسم الروماني لمدينة الكنائس وفق ما أرخ إليه أوقست بافي عن وقائع القائد سيزار ضمن تاريخ تونس، عرفت أوج تحضرها في القرن الثاني للميلاد وشهدت هذه الحقبة بالإضافة إلى الازدهار الفلاحي تشييد العديد من المعالم الحضارية على غـرار مسرح الهواء الطلق وكهف المسرح الروماني.... كما عرفت شأنا عظيما خلال الحقبة الإسلامية في منتصف القرن السابع ميلادي: 648 م – 27 هجري وقد مثلت موقعا إستراتيجيا في عهد الدولة الأغلبية لكونها محطة عبور تربط بين القيروان من جهة وسوسة والمهدية من جهة أخرى:(la berberie orientale sous les zerides de H.R DRISS la)

الفلاحة في الكنائس
تتواجد منطقة الكنائس في منخفض شاسع، تحيط بها أراضي فلاحية ممتدة مستغلة
 5100 هك لغراسات الزياتين والزراعات الكبرى، * 500 هك مراعي وغابات،
 101 هك أشجار مثمرة،
 30هك أراضي غير مستغلة.

كما تحتوي منطقة الكنايس على سهل رسوبي شاسع شرقا يسمي «بالقرعة», توجد به مائدة مائية جوفية ممتدة على قرابة 16 كيلومتر مكعب، تقدر الموارد المستغلة بحوالي مليون متر مكعب سنويا، وتتميز هذه المياه بالعذوبة. تستغل «القرعة» لزراعة البقول عند فيضانها والخضراوات في إطار زراعة سقوية، بالإضافة إلى أماكن أخرى متفرقة تستغل في نفس النشاط.

كما تحتوي منطقة الكنايس على عدد هام من الآبار سواء:
 آبار سطحية: معظمها ترتكز على الواجهة الشمالية والجنوبية للقرعة، ويبلغ عددها حوالي 100 بئر مجهزة.
 آبار عميقة متركزة أساسا على جنبات القرعة وقد أنشئت هذه الآبار بحثا عن مياه جوفية عميقة الأكثر غزارة، والتي توفر إمكانيات هامة مقارنة بالآبار السطحية.
 المعصارين" Piezometries " (آبار العمومية):«الكنايس 1» و«كنايس2».

ساهم وجود مدرسة ابتدائية منذ منتصف القرن التاسع عشر1938 -بجوار مدرسة الحاج خليفة القرآنية- في بروز أجيال متعاقبة من المتعلمين من أبناء وبنات القرية، ساهموا كل من موقعه في أستمرار الدفق الثقافي للقرية،
ظهرت بين أبناء الكنائس روح التطوع لمقاتلة المستعمر والمساهمة الفعالة في حركة التحرر الوطني في تونس منذ اندلاعها وقدمت القرية الشهداء،
مع بداية الاستقلال أدرجت الكنائس ضمن برنامج القرى النموذجية فتم تعبيد بعض مسالكها الفلاحية وتزويدها بالكهرباء وربطها بشبكات المياه.
تحققت للكنائس بعض المكاسب الاضافية مأخرا بقيت دون المأمول
قياسا للمكانة التاريخية لهذه القرية التي ما زالت آثارها القرطاجنية والرومانية تعاني الإهمال.
يوجد من بين أبناء الكنائس العديد من الكفاءات التي تعمل داخل وخارج الوطن
وتتوزع على كل المجالات: أطباء، مهندسون، باحثون، رجال اقتصاد، مربون...

قرى ولاية سوسة

الكنايس (تونس)


Süsel Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Ostholstein iline bağlı bölge. 75,31 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 31 Aralık 2004 itibarıyla yaklaşık 5377 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Peter Bimberg tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.suesel.de

Ostholstein iline bağlı yerleşim birimleri

Süsel


මායා යනු විවිධ භාෂාවලින් විවිධ අර්ථ ඇතිව කාන්තාවන් සදහා භාවිතා කරන නාමයකි. නිදසුනක් වශයෙන්, සංස්කෘත භාෂාවෙන්, මායා යන්නෙහි තේරුම "මායාව හෝ විජ්ජාව" යන්නයි, එය හින්දු දෙවඟන වන ලක්ෂ්මි (දෙවඟන) ට තවත් නමකි.  දකුණු බ්‍රසීලයේ ටුපි භාෂාවෙන් එහි තේරුම "අම්මා" වන අතර මයාරා යන්නෙහි තේරුම "ආච්චි" යන්නයි.  මාඕරි භාෂාවෙන්, නමේ තේරුම "ධෛර්යය" හෝ "අභීත බව", වන  අතර නවසීලන්තයේ මාඕරි ගැහැණු ළමයින් සඳහා ජනප්රිය වේ.  මෙම නම ග්‍රීක සහ රෝම පුරාවෘත්තවල ප්ලෙයිඩේස්ගේ වැඩිමහල් සහ හර්මීස්ගේ මව වන Maia ( පුරාණ ග්‍රීක භාෂාවෙන් Μαῖα ) යන ග්‍රීක සිද්ධාන්තයේ ප්‍රභේදන ආකාරයක් විය හැකිය.

Maia හෝ Maja ලෙස විවිධ ලෙස අක්ෂර වින්‍යාස කර ඇති එය ජර්මනියේ, ස්කැන්ඩිනේවියානු රටවල සහ විවිධ නැගෙනහිර යුරෝපීය සහ බෝල්කන් රටවල මාරියා හෝ මේරි යන කෙටි ආකාරයක් ලෙසද භාවිතා කළ හැක. ස්පාඤ්ඤ භාෂාව කතා කරන රටවල අමාලියා යන නම හෝ බාස්ක් නම අමායා හෝ අමායා ("අවසානය" අරුතැති) සඳහා කෙටි ආකාරයක් ලෙස ද මායා භාවිතා වේ.

ජනප්රියත්වය
නමේ සියලුම ප්‍රභේද ලෝකයේ  ඉංග්‍රීසි කතා කරන සහ වෙනත් රටවල හොඳින් භාවිතා වේ. මායා 1970 සිට එක්සත් ජනපදයේ ගැහැණු ළමයින් සඳහා වඩාත්ම ජනප්‍රිය නම් දහස අතරට සහ 2002 සිට ඇමරිකානු ගැහැණු ළමයින් සඳහා වඩාත්ම ජනප්‍රිය නම් සියය අතරට ශ්‍රේණිගත කර ඇත. Maia අක්ෂර වින්‍යාසය 1996 සිට ඇමරිකානු ගැහැණු ළමුන් සඳහා හොඳම නම් දහස අතරට  කර ඇත.

මායා නමින් එන කැපී පෙනෙන පුද්ගලයන්

 මායා (අමුන්හි උත්තම පූජකයා), අවම වශයෙන් අක්නාටන්හි සිව්වන වසර දක්වා අමුන්ගේ උත්තම පූජකයෙකි
 මායා (භාණ්ඩාගාරික) (ක්‍රි.පූ. 13 වැනි සියවස), ඊජිප්තුවේ ටූටන්කාමන්, ආයි සහ හොරෙම්හෙබ් යන පාරාවෝවරුන්ගේ භාණ්ඩාගාරික
 මායා ඇකර්මන්, රුසියානු-ඇමරිකානු පරිගණක විද්යාඥ
 මායා ඇන්ජලෝ (1928-2014), අප්‍රිකානු-ඇමරිකානු කතුවරිය සහ කවියා
 මාතංගි "මායා" අරුල්ප්‍රගාසම් (ආ. 1975), බ්‍රිතාන්‍ය ගායිකාව/රැප් ගායකයා, MIA ලෙසින් වඩාත් ප්‍රකටය.
 මායා බාර්-හිලෙල් (උපත 1943), ඊශ්‍රායල මනෝවිද්‍යාඥයා
 Maya Kalle-Bentzur (උපත 1958), ඊශ්‍රායල ඔලිම්පික් ධාවකයා සහ දුර පැනීම
 මායා බෙරොවිච් (ආ. 1987), බොස්නියානු පොප් තරුව
 මායා බුස්කිලා (ආ. 1977), ඊශ්‍රායල ගායිකාව
 මායා ඩේස්, ඇමරිකානු ගායකයා
 මායා ඩෙරන් (1917-1961), ඇමරිකානු ඇවන්ගාඩ් චිත්‍රපට නිෂ්පාදක
 මායා ඩයබ් (උපත 1980), ලෙබනන් ගායිකාවකි
 මායා ඩොලස් (1966-1991), ඉන්දියානු මැර කල්ලියක්
 මායා ගබෙයිරා (ආ. 1987), බ්‍රසීලියානු සර්ෆ්
 මායා හෝක් (උපත 1998), ඇමරිකානු නිළිය
 මායා හිගා, නමින් ප්‍රවාහ කරන සංරක්ෂණවාදියෙකු සහ ට්විච් ප්‍රවාහකයෙකි
 මායා කසාන් (ආ. 1986), ඇමරිකානු නිළියක් සහ අධ්‍යක්ෂක
 මායා කුලෙනොවික් (ආ. 1975), කැනේඩියානු කලාකරුවා
 මායා ලින් (ආ. 1959), ඇමරිකානු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියා සහ මූර්ති ශිල්පියා, වියට්නාමයේ ප්‍රවීණයන්ගේ අනුස්මරණ සැලසුම්කරු
 මායා මිලේට් (උපත 1981), 2021 දී අතුරුදහන් වූ ඇමරිකානු කාන්තාවක්
 මායා මිෂල්ස්කා (ආ. 1974), මෙක්සිකානු නිළිය
 මායා මුවර් (ආ. 1989), ඇමරිකානු පැසිපන්දු ක්‍රීඩිකාවකි
 මායා නස්රි (ආ. 1976), ලෙබනන් ගායිකාව
 මායා ඔකමොටෝ (ආ. 1967), ජපන් හඬ නිළිය
 මායා ප්ලිසෙට්ස්කායා (1925-2015), සෝවියට් උපත ලද මුද්‍රා නාට්‍ය නර්තන ශිල්පිනියකි
 මායා රිටර් (ආ. 1993), කැනේඩියානු නිළිය
 මායා රුඩොල්ෆ් (ආ. 1972), ඇමරිකානු නිළිය සහ සෙනසුරාදා රාත්‍රී සජීවී රංගන සාමාජිකාවකි
 මායා සොන්දි, බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියානු නිළිය
 මායා සිමන්තොව් (ආ. 1982), ඊශ්‍රායල ගායකයා
 Maya Soetoro-Ng (b. 1970), එක්සත් ජනපද ජනාධිපති බැරක් ඔබාමාගේ ඉන්දුනීසියානු-ඇමරිකානු අර්ධ සහෝදරිය
 මායා ස්ටෝජන් (ආ. 1984), ස්විට්සර්ලන්ත නිළිය
 මායා ටහාන් (ආ. 1999), ඊශ්‍රායල ටෙනිස් ක්‍රීඩිකාව
 මායා Tskitishvili (b. 1974), ජෝර්ජියානු ආර්ථික විද්යාඥයෙක් සහ දේශපාලනඥයෙක්
 මායා වික් (ආ. 1980), නෝර්වීජියානු ගායිකාවක්
 මායා විලී (ආ. 1964), ඇමරිකානු සිවිල් අයිතිවාසිකම් ක්‍රියාකාරිකයෙකු සහ නීතීඥ, නිව් යෝර්ක් නගරයේ 2021 නගරාධිපති අපේක්ෂකයා
 මායා යොෂිඩා (ආ. 1988), ජපන් වෘත්තීය පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 මායා (ගායිකාව) (ආ. 1979), දකුණු කොරියානු K-Pop ගායිකාව
 මායා (සංගීත ශිල්පියා) (උපත 1979), ජපන් දෘශ්‍ය කී සංගීත කණ්ඩායමේ ගායිකාවක් වන LM. සී

මායා නමින් එන ප්‍රබන්ධ චරිත

 මායා මී මැසි, 1912 ජර්මානු ළමා පොතේ ප්‍රධාන චරිතය වන ද ඇඩ්වෙන්චර්ස් ඔෆ් මායා ද බී සහ එහි විවිධ අනුවර්තනයන්
 මායා (කොමික්ස්), ඉන්දියානු ඩීසී කොමික්ස් සුපිරි වීරවරියකි
 මායා, මාර්වල් කොමික්ස් සුපිරි වීරයා වන පැරගන්ගේ වෙනස් ඊගෝව
 මායා, ප්‍රංශ සජීවිකරණ රූපවාහිනී කතා මාලාවක් වන Code Lyoko හි Aelita ට ලබා දී ඇති මුල් නම
 මායා (Azumanga Daioh), shōnen manga Azumanga Daioh හි සුළු චරිතයකි
 Manga කතා මාලාවේ චරිතයක් වන Maya ( <i id="mwkQ">Is the Order a Rabbit?</i> ) ?
 රෙඩකායි හි ප්‍රධාන චරිතයක් වන මායා: කයිරු ඡන්ද බලය ජයගන්න
 මායා ඉබුකි, Neon Genesis Evangelion ඡන්ද බලයේ සුළු චරිතයකි
 මායා සැන්ටොස්, මායා සහ මිගෙල් ළමා සජීවිකරණ මාලාවේ චරිතයකි
 තරුණ-වැඩිහිටි නවකතා මාලාවේ Pretty Little Liars හි ද්විතීයික චරිතයක් වන Maya St. Germain
 Hiroki Endo ගේ Manga කතා මාලාවේ Eden: It's an Endless World හි ප්‍රධාන චරිතයක් වන මායා!
 Zero Dark Thirty චිත්‍රපටයෙන් ඔසාමා බින් ලාඩන් සොයා ගිය ප්‍රබන්ධ CIA බුද්ධි විශ්ලේෂක මායා
 මායා යමටෝ, පැස්ටල් සංගීත කණ්ඩායමේ බෙර වාදකයා*Palettes from the BanG Dream! ඡන්ද බලය
 මායා ටෙන්ඩෝ, Shojo Kageki Revue Starlight ෆ්‍රැන්චයිස් හි ප්‍රධාන චරිතයකි
 Fuuga no Maya, Saint Beast සජීවිකරණ මාලාවේ අර්ධ මනුෂ්‍යයෙක් සහ අර්ධ දේවදූතයෙක් වන පිරිමියෙකි.

මායා (දෙනු ලැබූ නමක්)


Frank Augustin (* 2. Oktober 1966 in Ludwigsfelde) ist ein deutscher Radsporttrainer und ehemaliger deutscher Radsportler.

Sportliche Laufbahn
Ab 1980 besuchte er die Kinder- und Jugendsportschule in Frankfurt an der Oder. Er startete während seiner leistungssportlichen Laufbahn für den ASK Vorwärts Frankfurt an der Oder, 1990 wurde er in die Sportfördergruppe der Bundeswehr übernommen und wechselte Anfang der 1990er Jahre zum HRC Hannover. Mit vorderen Platzierungen in der Polen-Rundfahrt, der Belgien-Rundfahrt und der Friedensfahrt machte er sich einen Namen. Augustin nahm 1990 und 1991 an den UCI-Straßenweltmeisterschaften teil (beste Platzierung 1990 41.) 1990 wurde er Militär-Vizeweltmeister im Straßenrennen, und als dreifacher Sieger des Radrennens Rund um Berlin zählte er zu den Spitzen des deutschen Radsports, als er 1996 seine aktive Karriere als Radrennfahrer aus beruflichen Gründen beendete. In seiner letzten Saison gewann er das Etappenrennen Vuelta a la Independencia Nacional in der Dominikanischen Republik.

Er blieb bis zum Karriereende Mitglied im Frankfurter Radsport Club 90 e.V.

Berufliches
Augustin arbeitete als Trainer für die jungen Radrennfahrer (U-23) im LKT Team Brandenburg.

Erfolge

Weblinks

Anmerkungen

Einzelnachweise

Radsportler (Deutschland)
Radsportler (DDR)
Radsportnationaltrainer (Deutschland)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1966
Mann

Frank Augustin (Radsportler)


Siarhej Alejnikaw (  ;  , (født 7. november 1961 i Minsk) er en tidligere sovjetisk og hviderussisk fodboldspiller.

Hvideruslands fodboldlandshold

|-
|1984||6||0
|-
|1985||14||1
|-
|1986||10||1
|-
|1987||8||1
|-
|1988||15||2
|-
|1989||7||0
|-
|1990||5||0
|-
|1991||8||1
|-
|1992||4||0
|-
!Total||77||6
|}

|-
|1992||1||0
|-
|1993||2||0
|-
|1994||1||0
|-
!Total||4||0
|}

Eksterne henvisninger

 RSSSF

Fodboldspillere fra Hviderusland
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1986
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 1988
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1990
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 1992

Siarhej Alejnikaw


Der Begriff Induration (aus dem Latein durus = hart) beschreibt in der Medizin eine Verhärtung von Gewebe. Grundsätzlich können alle Arten weichen Körpergewebes (beispielsweise Lunge, Leber und Haut) verhärten. Typischerweise ist die Fibrose (Vermehrung von Bindegewebe, beispielsweise infolge Entzündungen, lokaler immunologischer Prozesse oder Mikrotraumata) ursächlich. So wird angenommen, dass eine Induration der Haut bei Rosazea Folge einer mastzellinduzierten Fibrose und die der Tunica albuginea bei der Induratio penis plastica Folge wiederholter Mikrotraumata ist. Im deutschen Sprachraum wurde der Begriff in der Vergangenheit besonders häufig im Zusammenhang mit den Folgen einer Syphilis (Primäraffekt) verwendet.

Einzelnachweise

Pathologie
Krankheitssymptom

Induration


Pasaia (İspanyolca : Pasajes), Bask Özerk Bölgesi Guipúzcoa ilinde şehir. San Sebastian'dan 5 km uzaklıkta olan şehrin geçim kaynağı balıkçılıktır.

Guipúzcoa'daki şehirler

Pasaia


General, hrvatski ratni dramski životopisni film iz 2019. godine.

Osnovno o filmu
Prati životnu pripovijest hrvatskog generala Ante Gotovine. Sniman je na lokacijama u Zagrebu, Šibeniku i Livnu. Snimljen je u koprodukciji tvrtke Kiklop film i HRT-a, a podržao ga je Hrvatski audiovizualni centar. Premijera je bila na svečanom otvorenju 66. pulskoga filmskoga festivala na Dan domovinske zahvalnosti 2019. godine. Na festivalu je dobio nagrade za najbolju sporednu žensku i mušku ulogu (Olga Pakalović i Borko Perić) te za specijalne efekte (Zvonimir Krivec). Proračun filma bio je oko 16 milijuna kuna, što ga čini jednim od najskupljih filmova u povijesti hrvatske kinematografije.

Uloge
 Goran Višnjić kao Ante Gotovina
 Mustafa Nadarević kao Janko Bobetko
 Tarik Filipović kao Davor Domazet Lošo
 Goran Navojec kao Bruno Zorica Zulu
 Boris Svrtan kao Ante Roso
 Borko Perić kao Nikica
 Nataša Janjić kao Vesna Karuza
 Boris Barukčić kao Tomo Medved
 Jasmin Lord, Rene Bitorajac, Olga Pakalović, Ljubomir Kerekeš, Ivo Gregurević, Sreten Mokrović, Robert Budak, Armand Assante, Aleksandar Bogdanović

Izvori
General  Pulski filmski festival 2019.
General IMDb

Vanjske poveznice
General  Pulski filmski festival 2019.
YouTube Blitz Hrvatska: Trailer filma
Mediji o Generalu Serija General je neopisiv trash, ali to je tek dio problema. Gdje je novac?
Brojni gafovi i greške u seriji General Ni peta epizoda 'Generala' nije prošla bez urnebesnih gafova, a gledatelji ne prestaju komentirati

Hrvatski filmovi 2010-ih

General (2019.)


La ville de Waioneke est une petite localité de la pointe sud de la péninsule de , dans le district de Rodney de l'Île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
La ville de Parakai est située à  au sud-est, et la route continue encore sur  vers le nord-ouest.
« Rangitira Beach »  et la « » sont localisés vers l'ouest, et « Omokoiti Flats » puis  la partie sud du mouillage de « Kaipara Harbour» sont situés vers l'est.

Histoire
Un pa Māori existait à Waioneke bien avant l'arrivée des européens dans ce secteur .

Le «bloc de  Waioneke» fut acquis en 1868 par Daniel Pollen (qui plus tard devint Premier Ministre de Nouvelle-Zélande) et 'William Spearman Young', pour y faire paître du bétail.

Un «Waioneke Road Board» fut constitué après 1884, et fut responsable de construction et du maintien en état les routes sur la plus grande partie de la Péninsule de «South Head ».
Le board fut dissout en 1899.
Waioneke était alors un centre important de chercheurs de  de 1880 à 1900.

PLus tard, l'élevage des daims commença dans le secteur dans les années 1970, et un processus de replantation des arbres débuta au niveau de Waioneke.

Le «Kaipara Estate winery» commença à fonctionner dans la vallée de Waioneke en 1995 .

Éducation
L'école de «Waioneke School» est une école primaire mixte allant de l'année 1 à 8, avec un taux de décile de 7 et un effectif de  en  .
L'école garde la trace de ses origines dans l'école de «Mairetahi School», établie en 1928.
L'école a été déplacée vers son site actuel et prit son nom en 1938.

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Liens externes
 Waioneke School website

Ville en Nouvelle-Zélande
District de Rodney
Banlieue d'Auckland

Waioneke


Trauma je svaka ozljeda koja može izazvati dugotrajni invaliditet ili smrt. Mnogo je uzroka velikih trauma, tupih i prodornih, uključujući padove, sudare motornih vozila, ubodne rane i rane od vatrenog oružja. Ovisno o težini ozljede, brzina upravljanja i prijevoza do odgovarajuće medicinske ustanove (koja se zove traumatični centar) može biti potrebna kako bi se spriječio gubitak života ili udova. Početna procjena je kritična i uključuje fizičku procjenu, a također može uključivati upotrebu alata za obradu slike kako bi se točno odredile vrste ozljeda i formulirao tijek liječenja.

2002. godine nenamjerne i namjerne ozljede bile su peti i sedmi vodeći uzrok smrti u svijetu, čineći 6,23% i 2,84% svih smrti. Za potrebe istraživanja definicija se često temelji na ocjeni ozbiljnosti ozljede veće od 15 (ISS).

Uzroci
Ozljede mogu biti uzrokovane bilo kojom kombinacijom vanjskih sila koje djeluju fizički na tijelo. Vodeći uzroci traumatične smrti su tupa trauma, sudari na motornim vozilima i padovi, praćeni prodorom traume poput ubodnih rana ili udaranih predmeta. Podvrsta tupih trauma obojica su broj jedan i dva uzroka traumatske smrti.

U statističke svrhe, ozljede su klasificirane ili kao namjerne, kao samoubojstvo, ili nenamjerne, poput sudara u motornim vozilima. Namjerna ozljeda je čest uzrok trauma. Penetracijska trauma nastaje kada strano tijelo poput metka ili noža uđe u tkivo tijela, stvarajući otvorenu ranu. U Sjedinjenim Državama većina smrti prouzročena prodornom traumom dogodi se u urbanim područjima, a 80% tih slučajeva uzrokovano je vatrenim oružjem. Ozljeda eksplozije složen je uzrok traume jer obično uključuje i tupu i prodornu traumu, a također može biti popraćena ozljedom opeklina. Trauma također može biti povezana s određenom aktivnošću, poput ozljede na radu ili športa.

Povijest
Za ljudske ostatke otkrivene na mjestu Nataruk u Turkani, Kenija, tvrdi se da pokazuju veliku traumu – i tupu i prodornu – uzrokovanu nasilnom traumom glave, vrata, rebara, koljena i ruku, što su interpretirali neki istraživači kao utvrđivanje postojanja ratnih sukoba između dvije grupe lovaca-sakupljača prije 10 000 godina. Dokazi o traumatizacijskim napadima u Nataruku, međutim, dovedeni su u pitanje, a tumačenje da to mjesto predstavlja rani primjer ratovanja dovedeno je u pitanje.

Epidemiologija
Trauma je šesti vodeći uzrok smrti u svijetu, što rezultira s pet milijuna ili 10% svih slučajeva smrti godišnje. To je peti vodeći uzrok značajne invalidnosti. Otprilike polovica smrti od traume u osoba je starih između 15 i 45 godina, a trauma je vodeći uzrok smrti u ovoj dobnoj skupini. Ozljeda pogađa više muškaraca; 68% ozljeda događa se kod muškaraca, a smrt od traume dvostruko je češća kod muškaraca nego kod žena, a vjeruje se da je to zato što su muškarci mnogo spremniji sudjelovati u aktivnostima preuzimanja rizika. Tinejdžeri i mladi odrasli imaju veću vjerojatnost hospitalizacije zbog ozljeda nego druge dobne skupine.

Postoje razne klasifikacijske ljestvice za upotrebu s traumama za utvrđivanje težine ozljeda koje se koriste za određivanje korištenih resursa i za statističko prikupljanje.

Istraživanje

Većina istraživanja o traumi događa se tijekom ratnih i vojnih sukoba, jer će milicije povećati potrošnju na traume kako bi spriječile smrtne slučajeve povezane s borbom. Neka se istraživanja provode na pacijentima koji su primljeni u jedinicu intenzivne njege ili u traumatični centar i koji su dobili dijagnozu traume koja je uzrokovala negativne promjene u njihovoj zdravstvenoj kvaliteti, što bi moglo stvoriti anksioznost i simptome depresije. Istražuju se i novi sačuvani krvni proizvodi za upotrebu u predbolničkoj skrbi; neprimjereno je pravovremeno koristiti trenutno dostupne krvne pripravke u udaljenim, ruralnim sredinama ili u ratnim kinima.

Izvori

Bibliografija
 Jeff Garner; Greaves, Ian; Ryan, James R.; Porter, Keith R. (2009). Trauma Care Manual. London, Engleska: Hodder Arnold. ISBN 978-0340928264.
 Feliciano, David V.; Mattox, Kenneth L.; Moore, Ernest J (2012). Trauma, Seventh Edition (Trauma (Moore)). ISBN 978-0071663519.
 Andrew B., Peitzman; Michael, MD Sabom; Donald M., MD Yearly; Timothy C., MD Fabian (2002). The trauma manual. ISBN 978-0781726412.

Traumatologija

Trauma


Agrilus mashukulumbo é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1936.

Referências

mashukulumbo

Agrilus mashukulumbo


Voćarice (Lat. Treron), rod ptica iz porodice golubova koji je opisao Vieillot, 1816. Rodu pripada dvadesetak vrsta od kojih su poznatiji predstavnici afrička voćarica (Treron calva) i žutotrba voćarica (Treron waalia).

Voćarice žive u šumovitim staništima Azije i Afrike. Odlikuju se perjem zelene boje koje dobivaju zbog svoje prehrane biljkama bogatim karotenoidima, zbog čega su vernakularno engleski nazvani 'zeleni golubovi'. Hrane se različitim voćem, orasima i sjemenkama. Vrste se međusobno razlikuju dužinom repova koji mogu biti dugi, srednje dužine ili klinasti.

Vrste

 Treron affinis (Jerdon, 1840)
 Treron apicauda Blyth, 1846
 Treron aromaticus (Gmelin, 1789)
 Treron australis (Linnaeus, 1771)
 Treron axillaris (Bonaparte, 1855)
 Treron bicinctus (Jerdon, 1840)
 Treron calvus (Temminck, 1808)
 Treron capellei (Temminck, 1822)
 Treron chloropterus Blyth, 1846
 Treron curvirostra (Gmelin, 1789)
 Treron floris Wallace, 1864
 Treron formosae Swinhoe, 1863
 Treron fulvicollis (Wagler, 1827)
 Treron griseicauda Bonaparte, 1855
 Treron griveaudi Benson, 1960
 Treron olax (Temminck, 1823)
 Treron oxyurus (Temminck, 1823)
 Treron pembaensis Pakenham, 1940
 Treron phayrei (Blyth, 1862)
 Treron phoenicopterus (Latham, 1790)
 Treron pompadora (Gmelin, 1789)
 Treron psittaceus (Temminck, 1808)
 Treron sanctithomae (Gmelin, 1789)
 Treron seimundi (Robinson, 1910)
 Treron sieboldii (Temminck, 1835)
 Treron sphenurus (Vigors, 1832)
 Treron teysmannii Schlegel, 1879
 Treron vernans (Linnaeus, 1771)
 Treron waalia (F. A. A. Meyer, 1793)

Vanjske poveznice

Izvori

Golubovi

Voćarice


La Ford Comuta était un véhicule électrique expérimental conçu par Ford dans les années 1960. Le véhicule était alimenté par quatre batterie au plomb de 12 volts et 85 Ah.

Lorsqu'elle était complètement chargée, la voiture avait une autonomie de 60 kilomètres (37 miles) à une vitesse de 40 kilomètres par heure (25 miles par heure) et elle était capable d'atteindre une vitesse maximale de 60 kilomètres par heure (37 miles par heure). Seule une poignée de Comuta ont été produites, car le véhicule était une expérience.

Références

Comuta

Ford Comuta


Ravenel () is a commune in the Oise department in northern France.

It is located about 70 kilometres north of Paris.

See also
Communes of the Oise department

References

External links

 Website about Ravenel

Communes of Oise

Ravenel, Oise


Bischofia, rod drveća iz porodice filantusovki rasprostranjen od suptropske i tropske Azije do Pacifika. Postoje barem dvije priznate vrste. Bischofia racemosa W.C.Cheng & C.D.Chu ex Yi F.Duan & X.R.Wang, je možda sinonim.

Rod je smješten u vlastiti tribus.

Vrste
 Bischofia javanica Blume
 Bischofia polycarpa (H.Lév.) Airy Shaw
 Bischofia racemosa W.C.Cheng & C.D.Chu ex Yi F.Duan & X.R.Wang

Sinonimi
 Stylodiscus Benn.; Pl. Jav. Rar. 133, t. 29 (1838)
 Microelus Wight & Arn.; Edinb. N. Phil. J. 14: 298 (1833)

Izvori

Filantusovke

Bischofia


David Hasselhoff () poreclit "The Hoff" este un actor american, cântăreț, producător și om de afaceri.

Filmografie

Film

Televiziune

Jocuri video

Note

Legături externe

Nașteri în 1952
Nașteri pe 17 iulie
Actori americani
Cântăreți americani
Oameni în viață

David Hasselhoff


أبو الحصانية (عند العامة: أبو الحصاني)؛ اسم منطقة من مناطق محافظة مبارك الكبير في الكويت. سُمِّيت بهذا الاسم نسبة إلى كثرة وجود الثعالب في المنطقة، وقد كان أهل الكويت سابقًا يسمون الثعلب: «أبو الحصين».

المراجع

أماكن مأهولة في الكويت

أبو الحصانية (الكويت)


Olivier Martinez (født 12. januar 1966 i Paris) er en fransk skuespiller, der er mest kendt for filmen Before Night Falls fra 2000.

Udvalgt filmografi
 1993: Un, deux, trois, Soleil – Petit Paul
 1995: Husaren på taget – Oberst Angelo Pardi
 1997: La femme de chambre du Titanic – Horty
 2000: Before Night Falls – Lázaro Gómez Carriles
 2002: Unfaithful – Paul Martel
 2003: S.W.A.T. – Alexander Montel
 2004: Taking Lives – Paquette
 2012: Dark Tide – Jeff Mathieson

Privatliv
Han var tidligere sammen med den amerikanske skuespillerinde Mira Sorvino og den australske sangerinde Kylie Minogue. I 2013 blev han været gift med den amerikanske skuespillerinde Halle Berry. Sammen har de en søn, der blev født i 2013. Parret blev skilt i 2016.

Referencer

Eksterne henvisninger

Filmskuespillere fra Frankrig
Personer fra Paris
César for største mandlige filmhåb

Olivier Martinez


A grassroots movement is one that uses the people in a given district, region or community as the basis for a political or economic movement. Grassroots movements and organizations use collective action from the local level to implement change at the local, regional, national, or international levels. Grassroots movements are associated with bottom-up, rather than top-down decision-making, and are sometimes considered more natural or spontaneous than more traditional power structures.

Grassroots movements, using self-organization, encourage community members to contribute by taking responsibility and action for their community. Grassroots movements utilize a variety of strategies from fundraising and registering voters, to simply encouraging political conversation. Goals of specific movements vary and change, but the movements are consistent in their focus on increasing mass participation in politics. These political movements may begin as small and at the local level, but grassroots politics as Cornel West contends are necessary in shaping progressive politics as they bring public attention to regional political concerns.

The idea of grassroots is often conflated with participatory democracy. The Port Huron Statement, a manifesto seeking a more democratic society, says that to create a more equitable society, "the grass roots of American Society" need to be the basis of civil rights and economic reform movements. The terms can be distinguished in that grassroots often refers to a specific movement or organization, whereas participatory democracy refers to the larger system of governance.

History
The earliest origins of "grass roots" as a political metaphor are obscure. In the United States, an early use of the phrase "grassroots and boots" was thought to have been coined by Senator Albert Jeremiah Beveridge of Indiana, who said of the Progressive Party in 1912, "This party has come from the grass roots. It has grown from the soil of people's hard necessities".

In a 1907 newspaper article about Ed Perry, vice-chairman of the Oklahoma state committee, the phrase was used as follows: "In regard to his political views Mr. Perry has issued the following terse platform: 'I am for a square deal, grass root representation, for keeping close to the people, against ring rule and for fair treatment. A 1904 news article on a campaign for possible Theodore Roosevelt running mate Eli Torrance quotes a Kansas political organizer as saying: "Roosevelt and Torrance clubs will be organized in every locality. We will begin at the grass roots".

Since the early 1900s, grassroots movements have been widespread both in the United States and in other countries. Major examples include parts of the American Civil Rights Movement of the 1950s and 1960s, Brazil's land equity movement of the 1970s and beyond, the Chinese rural democracy movement of the 1980s and the German peace movement of the 1980s.

A particular instantiation of grassroots politics in the American Civil Rights Movement was the 1951 case of William Van Til working on the integration of the Nashville Public Schools. Van Til worked to create a grassroots movement focused on discussing race relations at the local level. To that end, he founded the Nashville Community Relations Conference, which brought together leaders from various communities in Nashville to discuss the possibility of integration. In response to his attempts to network with leadership in the black community, residents of Nashville responded with violence and scare tactics. However, Van Til was still able to bring blacks and whites together to discuss the potential for changing race relations, and he was ultimately instrumental in integrating the Peabody College of Education in Nashville. Furthermore, the desegregation plan proposed by Van Til's Conference was implemented by Nashville schools in 1957. This movement is characterized as grassroots because it focused on changing a norm at the local level using local power. Van Til worked with local organizations to foster political dialogue and was ultimately successful.

The Brazilian Landless Workers Movement (MST) was founded in the 1970s and has grown into an international organization. The MST focused on organizing young farmers and their children in fighting for a variety of rights, most notably the right to access land. The movement sought organic leaders and used strategies of direct action such as land occupations. It largely maintained autonomy from the Brazilian government. The MST traces its roots to discontent arising from large land inequalities in Brazil in the 1960s. Such discontent gained traction, particularly after Brazil became a democracy in 1985. The movement focused especially on occupying land that was considered unproductive, thus showing that it was seeking overall social benefit. In the 1990s the influence of the MST grew tremendously following two mass killings of protestors. Successful protests were those in which the families of those occupying properties receiving plots of land. Although the grassroots efforts of the MST were successful in Brazil when they were tried by the South African Landless People's Movement (LPM) in 2001 they were not nearly as successful. Land occupations in South Africa were politically contentious and did not achieve the positive results seen by the MST.

The National People's Congress was a grassroots democratic reform movement that came out of the existing Chinese government in 1987. It encouraged grassroots elections in villages all around China with the express purpose of bringing democracy to the local level of government. Reforms took the form of self-governing village committees that were elected in a competitive, democratic process. Xu Wang from Princeton University called the Congress mutually empowering for the state and the peasantry in that the state was given a renewed level of legitimacy by the democratic reforms and the peasantry was given far more political power. This manifested itself in increased voting rate, particularly for the poor, and increased levels of political awareness according to Wang's research. One example of the increased accountability from the new institutions was a province in which villagers gave 99,000 suggestions to the local government. Ultimately, 78,000 of these were adopted indicating a high rate of governmental responsiveness. This movement is considered grassroots because it focuses on systematically empowering the people. This focus manifested itself in the democratic institutions that focused on engaging the poor and in reform efforts that sought to make the government more responsive to the will of the people.

Another instance of a historical grassroots movement was the 1980s German peace movement. The movement traces its roots to the 1950s movement opposing nuclear armament or the "Ban the Bomb" Movement. In the 1980s, the movement became far bigger. In 1981, 800 organizations pushed the government to reduce the military size. The push culminated in a protest by 300,000 people in the German capital Bonn. The movement was successful in producing a grassroots organization, the Coordination Committee, which directed the efforts of the peace movements in the following years. The committee ultimately failed to decrease the size of the German military, but it laid the groundwork for protests of the Iraq war in the 2000s. Further, the movement started public dialogue about policy directed at peace and security. Like the Civil Rights Movement, the German Peace movement is considered grassroots because it focused on political change starting at the local level.

Another example of grassroots in the 1980s was the Citizens Clearinghouse for Natural Waste, an organization that united communities and various grassroots groups in America in support of more environmentally friendly methods of dealing with natural waste. The movement focused especially on African American communities and other minorities. It sought to bring awareness to those communities and alter the focus from moving problematic waste to changing the system that produced such waste. The movement is considered grassroots because it utilized strategies that derived their power from the affected communities. For example, in North Carolina, African American communities lay down in front of dump trucks to protest their environmental impact. The success of these movements largely remains to be seen.

Strategies of grassroots movements

Grassroots movements use tactics that build power from local and community movements. Grassroots Campaigns, a non-profit organization dedicated to creating and supporting grassroots movements in America says that grassroots movements aim to raise money, build organizations, raise awareness, build name recognition, to win campaigns and to deepen political participation. Grassroots movements work toward these and other goals via strategies focusing on local participation in either local or national politics.

Grassroots organizations derive their power from the people; thus their strategies seek to engage ordinary people in political discourse to the greatest extent possible. Below is a list of strategies considered to be grassroots because of their focus on engaging the populace:
 Hosting house meetings or parties
 Having larger meetings—AGMs
 Putting up posters
 Talking with pedestrians on the street or walking door-to-door (often involving informational clipboards)
 Gathering signatures for petitions
 Mobilizing letter-writing, phone-calling and emailing campaigns
 Setting up information tables
 Raising money from many small donors for political advertising or campaigns
 Organizing large demonstrations
 Asking individuals to submit opinions to media outlets and government officials
 Holding get out the vote activities, which include the practices of reminding people to vote and transporting them to polling places.

Use of online social networks
Social media's prominence in political and social activism has skyrocketed in the last decade. Influencers on apps like Instagram and Twitter have all become hot spots for growing grassroots movements as platforms to inform, excite and organize.

Hashtags
Another influential way media is used to organize is through the use of hashtags to group together postings from across the network under a unifying message. Some hashtags that stirred up larger media coverage include the #MeToo movement, started in 2017 in response to sexual assault allegations against prominent figures in the American entertainment industry. Grassroots movements also use hashtags to organize on a large scale on social media. Some examples include:
BlackLivesMatter, this hashtag demonstrates how what starts as a media campaign can take footing to be a form of embodying an entire movement.
 LoveWins. After the Supreme Court of the United States ruled in favor of legalizing same-sex marriage, supporters used the hashtag #LoveWins.
 Resist: This hashtag, used in cities throughout America, is another example of the power of organization through media platforms. It was used by event planning sites like Meetup.com to bring together members of a community who wanted to get involved politically. It was used in the case of #Resist:Dallas for such purposes.

Examples

Barry Goldwater 1964 presidential campaign

The junior senator from Arizona and standard-bearer of conservative Republicans, Barry Goldwater announced his candidacy on January 3, 1964. Goldwater focused on goals such as reducing the size of the federal government, lowering taxes, promoting free enterprise and a strong commitment to U.S. global leadership and fighting communism, which appealed strongly to conservatives in the Republican Party.

Despite vehement opposition from the leaders of his party's dominant moderate-liberal wing, such as New York governor Nelson Rockefeller and Michigan governor George Romney; Goldwater secured the Republican nomination. He sparked a grassroots movement among young conservatives by presenting himself as honest, committed and a genuine politician. The majority of his campaign donations were made by individual supporters; and only one-third of donations were greater than $500.

Bernie Sanders 2016 presidential campaign

The junior United States senator and former Representative from Vermont, Bernie Sanders, formally announced his 2016 presidential campaign on May 26, 2015 on the foundation of reversing "obscene levels" of income and wealth inequality. Sanders stated that he would run an issue-oriented and positive campaign, focusing his efforts on getting corporate money out of politics, raising taxes on the wealthy, guaranteeing tuition-free higher education, incorporating a single-payer healthcare system, fighting against climate change and other key issues.

Those inspired by Sanders were able to elevate the campaign to challenge the Democratic front-runner, former Secretary of State Hillary Clinton, before ultimately losing. Sanders used his grassroots campaign to receive more than 7 million individual contributions averaging $27, effectively breaking Barack Obama's previous individual contribution record in 2008.

UK grassroots aid movement
In 2015 the refugee crisis became front-page news across the world. Affected by images of the plight of refugees arriving and travelling across Europe, the grassroots aid movement (otherwise known as the people-to-people or people solidarity movement), consisting of thousands of private individuals with no prior NGO experience, began in earnest to self-organise and form groups taking aid to areas of displaced persons. The first wave of early responders reached camps in Calais and Dunkirk in August 2015 and joined forces with existing local charities supporting the inhabitants there. Other volunteers journeyed to support refugees across the Balkans, Macedonia and the Greek islands. Grassroots aid filled voids and saved lives by plugging gaps in the system between governments and existing charities.

The Axis of Justice
The Axis of Justice (AofJ) is a not-for-profit group co-founded by Tom Morello and Serj Tankian. Its intended purpose is to promote social justice by connecting musicians and music enthusiasts to progressive grassroots ideals. The group appears at music festivals; the most prominent being Lollapalooza in 2003. The Axis of Justice most regularly appears whenever the bands System of a Down or Audioslave are performing. The group also has a podcast on XM Satellite radio and KPFK (90.7 FM), a Pacifica Radio station in Los Angeles, California. The AofJ's mission is to connect local music fans to organizations, local and global, aimed at effectively working on issues like peace, human rights and economic justice within communities.

Criticism

Issues with horizontal movements
Grassroots movements are usually criticized because the recent rise in social media has resulted in leaderless and horizontal movements. Some argue that social movements without a clear hierarchy are far less effective and are more likely to die off.

Astroturfing

Astroturfing refers to political action that is meant to appear to be grassroots, that is spontaneous and local, but in fact comes from an outside organization, such as a corporation or think tank. It is named after AstroTurf, a brand of artificial grass. An example of astroturfing was the ExxonMobil Corporation's push to disseminate false information about climate change. ExxonMobil was largely successful both in disseminating the information through think tanks and in disguising the true nature of the think tanks.

More controversial examples of astroturfing often exhibit some characteristics of a real grassroots organization, but also characteristics of astroturf. Many of President Obama's efforts, for example, have been deemed grassroots because of their focus on involving the electorate at large. Critics of Obama have argued that some of these methods are in fact astroturfing because they believe that Obama faked the grassroots support. For example, the Reason Foundation has accused Obama of planting astroturf supporters in town hall meetings. Many movements and organizations must be placed on a continuum between grassroots and astroturf instead of labeled entirely as one or the other. For example, Australia's Convoy of No Confidence, a movement seeking to force an early election in 2011, incorporated elements of grassroots infrastructure in its reliance on the anger and discontentment of the participants. It also had elements of astroturf, namely the large extent to which it relied on support from political elites in the opposition party.

The Tea Party, a conservative force in American politics that began in 2009, is also a controversial example of astroturfing. Critics, notably including Former President Barack Obama and Speaker of the House Nancy Pelosi, dismissed the Tea Party as Astroturf. They say that the movement purports to represent large swaths of America when in reality it comes from a select few billionaires seeking policies favorable to themselves. The Tea Party has defended itself, arguing that it comes out of broad popular support and widespread anger at the Democratic Party and disenchantment with the GOP. Defenders of the Tea Party cite polls that find substantial support, indicating that the movement has some basis in grassroots politics. Critics point to the corporate influence on the Tea Party, which they believe indicates that the movement is more top-down than the grassroots rhetoric would suggest. The Tea Party can be considered grassroots to the extent that it comes from the people, but it is considered astroturfing to the extent that it is shaped by corporations and particularly wealthy individuals.

Current examples

 Earth Hour International - Created by WWF Australia and advertising agency Leo Burnett Sydney and Fairfax Media, has described itself as "the world's largest grass roots movement"
 Bernie Sanders presidential campaign, 2016: this has been deemed by some as a grassroots campaign because of its focus on small donations, massive rallies and other grassroots style politicking methods.
 Momentum in the United Kingdom: it has been described as a grassroots movement supportive of Jeremy Corbyn and the Labour Party.

Use in sport
The term "grassroots" is used by a number of sporting organizational bodies to reference the lowest, most elementary form of the game that anyone can play. Focusing on the grassroots of a sporting code can lead to greater participation numbers, greater support of professional teams/athletes and ultimately provide performance and financial benefits to the organization to invest into the growth and development of the sport. Some examples of this are FIFA's Grassroots Programme and the Football Federation Australia's "Goals for Grassroots" initiative.

See also

 Grassroots democracy
 Grassroots fundraising
 Grassroots lobbying
 Grassroots innovation

References

Further reading
 Ekins, Paul (1992.) A new world order: grassroots movements for global change. Routledge.
 Fox, Jonathan A.; Brown David, L. (1998.) The struggle for accountability: the World Bank, NGOs, and grassroots movements. Massachusetts Institute of Tech.

External links
 The Citizen's Handbookguides to grassroots/community organizing

Political terminology of the United States
Community organizing
Activism

Political metaphors

ko:풀뿌리 민주주의

Grassroots


Charles Coleman puede referirse a:

Charles Coleman (1605–1664), compositor inglés.
Charles Coleman (1807–1874), pintor inglés.
Charles Caryl Coleman (1840–1928), pintor estadounidense.
Sir Charles Coleman (1903–1974), general británico.
Charles Coleman (1958–1990), asesino convicto estadounidense.
Charles Coleman (1885–1951), actor australiano a veces llamado como Charles C. Coleman.
Charles Coleman, director.
Charles Coleman, miembro de la Legislatura de Wisconsin, Estados Unidos.

Charles Coleman


An Stipa pampeana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlo Luigi Carlos Luis Spegazzini. An Stipa pampeana in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa pampeana


Križaljka kviz: hrvatski enigmatski magazin je bila hrvatska zagonetačka revija iz Zagreba. Prvi broj izašao je  godine. Izlazio je tjedno do 2002. godine. Izdavači su bili Borgis i Strijela '92. ISSN je 1330-2582. Nadomjestio je list Vjesnikov Kviz. Glavni urednici bili su: Robert Pauletić i Ivica Veneti. Sadržavao je priloge Superkviz (dvomjesečno, ISSN 1330-9323, ur. Dragan Jurković) i Skandimax (dvomjesečno, ISSN 1332-2060, ur. Dragan Jurković).

Izvori

Zagrebački tisak
Hrvatski enigmatski tjednici

Križaljka kviz


André Henriques (Lisboa, 1980), é um cantor e letrista português que ficou conhecido como vocalista da banda Linda Martini, da qual é fundador.

Biografia
André Henriques nasceu em Lisboa, em 1980.  Destacou-se como voz e guitarra da banda de rock Linda Martini, com quem lançou seis álbuns desde 2003, cinco dos quais alcançaram o top cinco da tabela portuguesa de vendas.

Em 2019, paralelamente às atividades com a banda, embarcou em seu primeiro projeto solo, que o levou ao lançamento do álbum Cajarana em Março de 2020.  O disco alcançou a 4ª posição da tabela portuguesa e foi promovido através de uma digressão em Portugal.

André Henriques foi convidado pela RTP (Rádio e Televisão de Portugal) como autor de uma das canções a concurso do Festival RTP da Canção 2023.

Discografia Seleccionada
Entre a sua discografia encontram-se:

Albuns de Estúdios

 2020 – Cajarana, editado pela Sony Music

Singles

 2019 – Terra de ninguém (com Cristina Branco e Luís Figueiredo)
 2019 – E de repente
 2020 – Uma casa na praia
 2020 – As melhores canções de amor

Referências

Ligações Externas
 Canal Oficial no Youtube | André Henriques
 Que Vida é a Tua | Entrevista a André Henriques
 Arruada | André Henriques

Naturais de Lisboa
Nascidos em 1981
Cantores do distrito de Lisboa
Letristas de Portugal

André Henriques (cantor)


Robert Emory Pattison (December 8, 1850August 1, 1904) was an American attorney and politician serving as the 19th governor of Pennsylvania from 1883 to 1887 and 1891 to 1895. Pattison was the only Democratic Governor of Pennsylvania between the start of the American Civil War and the start of the Great Depression.

Life and career
Robert E. Pattison was born at Quantico in Somerset County, Maryland on December 8, 1850. He moved with his family to Philadelphia when he was five. He practiced law from 1872 to 1877 and was elected Controller of the city of Philadelphia in 1880. He was the Democratic candidate for governor at the young age of 32, and, with little experience in public office, took the governor's office back from a succession of Republican administrations. Under the constitution of 1874, Pennsylvania governors, now serving a 4-year term, were prevented from seeking two consecutive terms. Pattison's opponent in the 1882 election, James Addams Beaver, held the post for a term before Pattison sought the office once again in 1890. During his second term, he ordered state militia to halt the Homestead Strike.

A key to Pattison's success was his close relationship with the Democratic leader of Philadelphia, retired General Lewis Cassidy. He studied law under Cassidy, and was admitted to the bar at the age of 21. Although he campaigned as an anti-political machine reformer, he appointed Cassidy as Attorney General of Pennsylvania. He did constant battle with machine interests, and in his second term enacted legislation providing for a secret ballot for voters in all elections.

Pattison's feat of being elected to a state governorship at the age of 31 was matched in the 20th century only by Harold Stassen, elected governor of Minnesota in 1938. Bill Clinton was elected Governor of Arkansas at the age of 32.

Pattison's success at a young age led him to be promoted for other offices. He was the unsuccessful Democratic nominee for Mayor of Philadelphia in 1895, an unsuccessful candidate for the Democratic Presidential nomination at the Democratic National Convention in 1896, and an unsuccessful Democratic gubernatorial nominee for a third term as governor in 1902.

He died at his home in the Overbrook neighborhood of Philadelphia on August 1, 1904. The New York Times obituary of Pattison credited the stress of his final gubernatorial campaign against Samuel W. Pennypacker with leading to his death. He is buried at West Laurel Hill Cemetery in Bala Cynwyd, Pennsylvania.

Legacy
Pattison Avenue in South Philadelphia is named after him. In the late 1970s, an award to a graduating senior at Central High School of Philadelphia was established in his honor. Pattison graduated from Central High School and was the valedictorian for his class.

References

External links

Central High School (Philadelphia) alumni
Candidates in the 1904 United States presidential election
20th-century American politicians
Democratic Party governors of Pennsylvania
1850 births
1904 deaths
People from Somerset County, Maryland
Politicians from Philadelphia

Robert E. Pattison


Death Metal Finland is the debut from Finnish death metal band Sotajumala.  It was released on Woodcut Records in 2004.  The songs are mostly written (in Finnish) by the instrumentalists themselves (much as in the case of Cannibal Corpse, one of their avowed influences), as vocalist 105 (aka Teijo Hakkola) only figures into the songwriting on one track.

Track listing
All Songs Arranged By Sotajumala.
 Intro 0:52
 Meidän Maa (Our Land) (Jyri Haakinen, Kosti Orbinski, Tomi "Aake" Otsala) 2:50
 Elämän Vihollinen (Enemy of Life) (Hakkinen, Orbinski, Otsala, "Suhonen") 3:38
 Syyttömien Veri (Blood of the Innocent) (Orbinski, Otsala) 2:42
 Kuolleet (The Dead) (Arttu Romo, Orbinski, Otsala) 4:49
 Rakkaudesta Sotaan (For the Love of War) (Orbinski, Otsala, Teijo Hakkola) 1:52
 Panssarikolonna (Panzer Division) (Hakkinen, Orbinski, Otsala, Romo) 2:15
 Sisu Sinivalkoinen (Blue-and-White Strength) (Hakkinen, Orbinski, Otsala, Pete Lapio) 2:45
 Sotajumala (Wargod) (Orbinski, Otsala, Romo) 2:09
 Vanki (The Prisoner) (Orbinski, Otsala, Romo) 3:59
 Pommitus (Air Raid) (Orbinski, Otsala, Romo) 5:38

Personnel

Sotajumala
105 (aka Teijo Hakkola): Vocals
Kosti Orbinski: Lead & Rhythm Guitars
Pete Lapio: Lead & Rhythm Guitars
Tomi Otsala: Bass
Timo Hakkinen: Drums

Additional musicians
Simo "Slayer" Rahikainen: Guest Lead on "Kuolleet"
Sami Kokko: Guest Vocals on "Pommitus"

Production
Produced By Juha Saikkonen
Recorded, Engineered & Mixed By Sami Kokko (Sam's Workshop, Jyväskylä)
Mastered By Mika Jussila (Finnvox Studios, Helsinki)

External links
Sotajumala release page; lists recording dates and info

2003 albums
Sotajumala albums

Death Metal Finland


Chandra Talpade Mohanty (nascida em 1955) é professora de estudos sobre mulheres e gênero, sociologia e fundamentos culturais da educação e professora do reitor de humanidades na Universidade de Syracuse. Mohanty, uma teórica feminista pós-colonial e transnacional, defendeu a inclusão de uma abordagem transnacional na exploração das experiências das mulheres em todo o mundo. Ela é autora de Feminism Without Borders: Decolonizing Theory, Practicing Solidarity (Duke University Press, 2003 e Zubaan Books, Índia, 2004; traduzido para o coreano, 2005, sueco, 2007 e turco, 2009, japonês, 2012 e italiano, 2012), e coeditora de Third World Women and the Politics of Feminism (Indiana University Press, 1991), Feminist Genealogies, Colonial Legacies, Democratic Futures (Routledge, 1997), Feminism and War: Confronting US Imperialism, (Zed Press, 2008), e The Sage Handbook on Identities (coeditado com Margaret Wetherell, 2010).

Seu trabalho se concentra na teoria feminista transnacional, na práxis feminista anticapitalista, na educação antirracista e na política do conhecimento. Central para a missão transnacional de Mohanty é o projeto de construir uma "solidariedade feminista não colonizadora além das fronteiras", por meio de uma análise interseccional de raça, nação, colonialismo, sexualidade, classe e gênero.

Vida
Chandra Talpade Mohanty nasceu em 1955, em Mumbai, Índia. Ela passou um tempo na Nigéria e em Londres. Ela se tornou cidadã americana e continuou seus estudos nos Estados Unidos.

Mohanty formou-se em 1974 com louvor e bacharelado em inglês pela Universidade de Delhi, na Índia. Ela continuou seus estudos, obtendo um mestrado em inglês em 1976. Frequentou a Universidade de Illinois em Urbana-Champaign, onde obteve o título de mestre em Educação, especificamente em ensino de inglês em 1980. Ela continuou seus estudos em Illinois, obtendo um Ph.D. pela Universidade de Illinois em Urbana-Champaign em 1987. Ela também recebeu um doutorado honorário da Faculdade de Ciências Sociais da Universidade de Lund, Suécia, concedido em 2008, e um doutorado honorário em humanidades do College of Wooster, Ohio, concedido em 2012. , Mohanty atuou como chefe do departamento de estudos femininos da Syracuse University. Anteriormente, ela atuou como professora de estudos femininos no Hamilton College em Clinton, Nova York.

Ela é membro dos conselhos consultivos do Center for Feminist Foreign Policy, Center for Intersectional Justice, Signs: Journal of Women in Culture and Society, Transformations, The Journal of Inclusive Pedagogy and Scholarship, Feminist Africa (África do Sul), Asian Women (Coreia), Feminist Economics e Caribbean Review of Gender Studies.

Realizações
Tornou-se conhecida após a publicação de seu ensaio de 1984, "Under Western Eyes: Feminist Scholarship and Colonial Discourses", no qual ela afirma,

Neste ensaio, Mohanty critica o projeto político do feminismo ocidental e sua construção discursiva da categoria da "mulher do Terceiro Mundo" como um estereótipo genérico, homogêneo e vitimizado que as feministas ocidentais devem salvar. Mohanty afirma que os feminismos ocidentais tendem a encobrir as diferenças entre as mulheres do sul, mas que a experiência de opressão é incrivelmente diversa e depende de razões históricas, culturais e individuais. Seu artigo foi um trabalho fundamental, destacando as dificuldades enfrentadas pelas feministas do Terceiro Mundo em serem ouvidas dentro do movimento feminista mais amplo, e levou a uma "redefinição das relações de poder" entre feministas do Primeiro e do Terceiro Mundo.

Em 2003, Mohanty lançou seu livro Feminism Without Borders: Decolonizing Theory, Practicing Solidarity. Neste trabalho, ela defende uma ponte entre teoria e práxis, e o pessoal e o político. Os principais temas abordados incluem a política da diferença, construção de solidariedade transnacional e luta anticapitalista contra a globalização neoliberal. Além de reimprimir "Under Western Eyes", na seção final, "Reorienting Feminism", Mohanty oferece uma resposta às críticas ao ensaio e "reitera sua crença na possibilidade, na verdade necessidade, de construir projetos políticos comuns entre o Terceiro Mundo e feminismos ocidentais".

Escritos
 Mohanty, Chandra Talpade; Russo, Ana; e Lourdes M. Torres (1991). Mulheres do Terceiro Mundo e a Política do Feminismo, Indiana University Press, 338 páginas.
 Mohanty, Chandra Talpade; e M. Jacqui Alexander (1996). Genealogias feministas, legados coloniais, futuros democráticos, Routledge Press, 464 páginas.
 Mohanty, Chandra Talpade (2003). Feminism Without Borders: Decolonizing Theory, Practicing Solidariedade, Duke University Press Books, 300 páginas.
 Mohanty, Chandra Talpade; Riley, Robin L.; e Minnie Bruce Pratt (2008). Feminismo e Guerra: Confrontando o Imperialismo dos EUA, Zed Books, 280 páginas.
 Mohanty, Chandra Talpade; Wetherell, M. (2010). Sage Handbook of Identities, Reino Unido: Sage Publications.
 Carty, Linda E. e Mohanty, Chandra Talpade, editores (2018). Guerreiros feministas da liberdade: genealogias, justiça, política e esperança Haymarket Books, 200 páginas.

Ver também
 Gayatri Chakravorty Spivak
 Feminismo pós-colonial
 Pós-colonialismo

Leitura adicional
 O livro de Carty, Linda E. e Mohanty, Chandra Talpade, editores (2018). Guerreiras feministas da liberdade: genealogias, justiça, política e esperança Haymarket Books, 200 páginas., uma descrição e transcrições de entrevistas selecionadas de sites de multimídia digital.

Ligações externas

 Arquivo digital Feminist Freedom Warriors

Professores da Universidade de Syracuse
Pessoas vivas
Nascidos em 1955
Alunos da Universidade de Deli
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)
Sociólogos da Índia
Naturais de Bombaim
Alunos da Universidade de Illinois em Urbana-Champaign

Chandra Talpade Mohanty


Vivianiaceae, biljna porodica iz reda iglicolike, po nekim autorima sinonim za Francoaceae.

Porodica je dobila ime po rodu Viviania.

Blisko povezane porodice Vivianiaceae i Ledocarpaceae porijeklom su iz Južne Amerike, posebice Anda. Vivianiaceae, sa šest vrsta u jednom (Viviania) ili četiri roda, su biljke ili mali grmovi prekriveni žljezdastim dlakama; donje strane lišća obično su prekrivene bijelim dlačicama. Ledocarpaceae, s 12 vrsta u 3 roda (Balbisia, Rhyncotheca i Wendtia), su grmovi, a listovi mogu biti duboko režnjasti.

Rodovi
 Balbisia Cav.
 Rhynchotheca Ruiz & Pav. (1 sp.)
 Viviania Cav.
 Wendtia Meyen (4 spp.), moŽda sinonim od Balbisia

Izvori

Iglicolike

Vivianiaceae


طلعت مصطفي (6 يوليو 1926 - 28 فبراير 2005). هو رجل أعمال مصري. مؤسس مجموعة طلعت مصطفى العقارية. وهو والد هشام طلعت مصطفى، والمهندس طارق طلعت مصطفى، وسحر طلعت مصطفى، والمهندس هاني طلعت مصطفى.

يوجد شارع باسمه بمدينة الإسكندرية وذلك تقديرا لما قام به من إنجازات.

التحق هشام طلعت مصطفى بكلية التجارة جامعة الإسكندرية وتخرج منها عام 1980 وعمل في مجموعة طلعت مصطفى مع أبيه.

تاريخ المجموعة
تأسست شركة مجموعة طلعت مصطفى القابضة شركة مساهمة مصرية في 13 فبراير 2007 طبقاً لأحكام القانون 95 لسنة 1992 ولائحته التنفيذية، وتم قيد الشركة بالسجل التجاري برقم 187398 بتاريخ 3 إبريل 2007، ويتمثل غرض الشركة في الاشتراك في تأسيس الشركات التي تصدر أوراقاً مالية أو الدخول في زيادة رؤوس أموالها

بدأ اسم المجموعة يبرز على الساحة العقارية خلال الفترة 1986 - 1987، عندما بدأ هشام طلعت في بناء مجمعات سكنية ومنتجعات سياحية في منطقة «العجمي» ثم في «الساحل الشمالي».

وتلى ذلك قيامه سنة 1994 بإقامة مجتمعين سكنيين فاخرين في ضواحي القاهرة الكبرى، وهما «الربوة» في مدينة الشيخ زايد (غرب القاهرة) و«ماي فير» في مدينة الشروق (شرق القاهرة)، حيث كانا من أوائل الكمباوندات التي أقيمت خارج المدينة.

ثم بدأت الشركة في النمو والازدهار وتحولت لمجموعة تضم تحت مظلتها عدد من الشركات،

وفي 1998 أصبحت مجموعة طلعت مصطفى تضم 21 شركة، حيث نجح هشام طلعت في تحويل شركة والده إلى مجموعة شركات تُقَيَّم بمليارات الجنيهات في مصر.

مصادر

أصحاب أعمال مصريون
مليارديرات مصريون
مواليد 1344 هـ
مواليد 1926
وفيات 1426 هـ
وفيات 2005

طلعت مصطفى


An Taeniophyllum giriwoense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Taeniophyllum giriwoense in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Taeniophyllum

Taeniophyllum giriwoense


A Negroni is an Italian cocktail, made of one part gin, one part vermouth rosso (red, semi-sweet) and one part Campari, garnished with orange peel. It is considered an apéritif.

A traditionally made Negroni is stirred, not shaken; it is built over ice in an old-fashioned or rocks glass and garnished with a slice of orange. Outside of Italy, orange peel is often used in place of an orange slice.

History

The drink's origins are not known with certainty. The most widely reported account is that it was first mixed in Florence, Italy, in 1919, at Caffè Casoni, on Via de' Tornabuoni. The commonly-held origin story is that it was concocted by a member of the Negroni family asking the bartender to strengthen the Americano by adding gin, rather than the normal soda water. The bartender also added an orange garnish rather than the typical lemon garnish of the Americano to signify that it was a different drink.

Descendants of General Pascal Olivier de Negroni, Count de Negroni, say he was the Count Negroni who invented the drink in 1857 in Senegal. A Corse-Matin Sunday Edition article from 1980 says he invented the drink around 1914. An article in the New Hampshire Union Leader reported on the controversy. Cocktail historian David Wondrich researched Camillo Negroni, whose status as a count is questionable, but whose grandfather, Luigi Negroni, was indeed a count.

After the success of the cocktail, the Negroni family founded Negroni Distillerie in Treviso, Italy, and produced a ready-made version of the drink, sold as Antico Negroni 1919. One of the earliest reports of the drink came from Orson Welles in correspondence with the Coshocton Tribune while working in Rome on Cagliostro in 1947, where he described a new drink called the Negroni, "The bitters are excellent for your liver, the gin is bad for you. They balance each other."

Variations

 Aperol Negroni: Uses Aperol in place of the Campari
 Dutch Negroni: uses Jenever for the London dry gin
 Negroni sbagliato (; "mistaken Negroni"): uses sparkling white wine or Prosecco (spumante) in place of gin
 Negroscan: a New Hampshire drink that uses traditional Scandinavian akvavit instead of gin
 Agavoni or Tegroni: uses tequila in place of gin.
 White Negroni: gin, Lillet blanc, and Suze
 Unusual Negroni: gin, Aperol and Lillet blanc
 A Negroni served with a dash of freshly squeezed orange juice was named a Negroni malato ("sick Negroni") at Bar Piccolino in Exchange Square, London during the 2007 financial crisis, by Italian bankers employed at nearby RBS offices.
 Pisco Negroni: uses pisco in place of gin.
 National Negroni: uses Chilean herbal liqueur araucano in place of gin.

See also
 List of cocktails

References

External links

 Origine e curiosità del cocktail IBA Negroni
 Negroni Week

Cocktails with gin
Cocktails with vermouth
Cocktails with Campari
Cocktails with bitters
Spirit-forward cocktails
Three-ingredient cocktails

Negroni


Magoumi est l'un des cinq arrondissements de la commune de Glazoué dans le département des Collines au Bénin.

Géographie
L'arrondissement de Magoumi est situé au nord-ouest du Bénin et compte 5 villages que sont Houala, Aidjesso, Hai, Monso et Oguirin.

Histoire

Démographie
Selon le recensement de la population de  conduit par l'Institut national de la statistique et de l'analyse économique (INSAE), Magoumi compte 10538 habitants  .

Références

Arrondissement au Bénin
Collines

Magoumi


Joachim "Yoyo" Röhm (* 17. Juni 1965 in Wuppertal) ist ein deutscher Musiker und Komponist.

Röhm wuchs in Köln auf und studierte an der Hochschule für Musik und Tanz Köln Gitarre und Kontrabass, verließ die Hochschule aber nach Semestern, um als freier Musiker zu arbeiten. Er gründete die Bands Bad Little Dynamos, The Absurd, Fatal Shore und Melotronik und arbeitete als Arrangeur und Produzent für diverse Sänger und Schauspieler, wie Ben Becker, Katharina Franck, Kristof Hahn, Jasmin Tabatabai und Thomas Wydler von The Bad Seeds.

Weblinks

 Yoyo Röhm auf der Seite von Fatal Shore (englisch)

Einzelnachweise

Komponist (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1965
Mann

Yoyo Röhm


مخلفات الزوابع الأخيرة، هي رواية للاديب جمال ناجي نشرت في العام 1988 من قبل المؤسسة العربية للدراسات والنشر - بيروت.

اعتبر عدد من النقاد أن هذه الرواية هي أفضل ما كتبه جمال ناجي حتى العام 1988، ورؤوا انها رواية المكان بامتياز، حيث أقام الروائي معماره الفني بعد تصفير المكان والزمان، والابتداء بتشييد مدينة جديدة ببيوتها وشوارعها ومحالها التجارية وسكانها وعلاقاتهم الاجتماعية والاقتصادية والسياسية والعاطفية، ومما يميز هذه الرواية أنها تتناول جوهر حياة الغجر، بعيدا عن الصورة النمطية التي درجت العادة على التعامل من خلالها مع الغجر، وهي صورة الغجريات الراقصات اللواتي يرفهن عن الآخرين. جمال ناجي في روايته هذه يهمش هذه الصورة النمطية المسطحة ليغوص في ميثولوجيا الغجر ونشأتهم وعاداتهم وتقاليدهم وأسباب تشتتهم منذ ولادة جدهم الأول، مرورا بما يتهمون به من أنهم رفضوا إيواء مريم العذراء في خيمتهم أثناء هربها، وانتهاء بتفرقهم في أنحاء الأرض، يأتي هذا في سياق انثيال الذاكرة الغجرية في الرواية، وهو ما يتم استحضاره خلال فترة انضمامهم إلى مدينة الوادي التي شيدها الروائي، واختلط فيها الغجر والفلاحون والبدو ليشكلوا بمرور الزمن مجتمعا مدينيا قادرا على التعايش رغم اختلاف الثقافات والمرجعيات خصوصا بين الغجر والآخرين.

ملخص الرواية
تبدأ أحداث الرواية مع غجري اسمه (سبلو) وزوجته (بهاج) وابنته (هجير)، حيث يقرر سبلو الانفصال عن الغجر والعيش في الوادي الذي يسمى فيما بعد (وادي الغجر)، وحيث ان الوادي يكون مقفرا وخاليا من البيوت باستثناء بيت عثمان أبو بركه، فان سبلو وزوجته يجدان صعوبة في العيش فيه، خصوصا بعد أن يتنبها إلى وجود مجموعة من المجرمين يعيشون في كهوف في أعالي الجبال المحيطة بالوادي، وهنا تبدأ هواجس سبلو وتخوفاته من حدوث مكروه له أو لزوجته أو ابنته، وفي إحدى الليالي يعود إلى بيته فيجد زوجته التي أحبها(بهاج) مقتولة بفظاعة، ويصير همه بعدها العثور على قاتلها بعد أن تداهم الشرطة كهوف المجرمين وتشتبك معهم ويفرون من منطقة الوادي.

يأتي إلى الوادي سكان جدد يقيمون فيه ويدفعون أثمان الأراضي إلى (عثمان أبو بركه) الذي يدعي ملكيته لكل الوادي، وتأتي جموع الغجر إلى الوادي أيضا بعد أن يشاهدوا بيت سبلو ويتلمسون إمكانية الاستقرار وفضائله، وتتوارد أسر كثيرة إلى المكان وتنشأ علاقات اجتماعية واقتصادية بين السكان بحكم نمو الحياة في الوادي وتطورها الذي يتزامن مع بحث سبلو عن قاتل زوجته وآلامه المقيمة التي لا يستطيع الخلاص منها، وتلعب ابنته (هجير) دورا رئيسيا في استرجاع معنى الحياة في بيته، وتزداد نضارة وتعيش قصة حب مع (جبر) ابن عثمان أبو بركة الأمر الذي يستفز أهله (الفلاحين) الذين يرفضون ارتباط جبر بفتاة غجرية (هجير) لكن جبر يصر على هذه العلاقة مما يثير حفيظة شقيقه (سلمان أبو بركة) الذي يخوض معه صراعا مكشوفا، إلى حد أنه يتحالف مع (نزار أبو خنجر) وهو واحد من المجرمين الذين نجوا من مداهمة الشرطة واختفوا دون أن يعرفهم أحد.

لكن يفاجأ سكان الوادي بأن الأرض التي اقاموا بيوتهم ومصالحهم عليها منذ عشرين عاما ليست ملكا لعثمان أبو بركه الذي تسلم منهم المال وسلمهم مقابلها(حجج بيع)، انما هي لشخص آخر (معروف المعروف) الذي يصر على استرداد ارضه أو تقاضي ثمنها من السكان بالأسعار السائدة عند ظهوره، وهنا تنشأ الاصطفافات والانتفاضات في الوادي ضد معروف وما يمثله، ويتماسك السكان في البداية، لكن هذا التماسك يبدأ بالتفتت تحت ضغط الحكم القضائي وتدخل سلمان أبو بركه ونزار أبو خنجر اللذان يعقدان صفقة مع صاحب الأرض مقابل الدور المتخاذل الذي يقومان به لصالحه.

في النهاية ورغم شراسة الصراعات في الوادي حول ملكية الأرض، فإن سبلو يشعر بأن لا مكان له في هذا المجتمع الذي أودى بحياة زوجته منذ أعوام طويلة، لكن ابنته هجير تختلف معه بسبب تعايشها منذ طفولتها مع هذا المجتمع وتحولها إلى جزء منه، الأمر الذي يضيف إلى آلام سبلو آلاما وعذابات جديدة.

المسلسل التلفزيوني
تم تحويل هذه الرواية إلى مسلسل تلفزيوني من إنتاج المركز العربي للإنتاج الفني.

مراجع

روايات 1982
روايات 1988
روايات أردنية
روايات متلفزة

مخلفات الزوابع الأخيرة


Valentin Alexandru Simion (n. 6 octombrie 1986 în București, România) este un fotbalist român retras din activitate.

Pe 29 martie 2006 a primit Medalia "Meritul Sportiv" clasa a II-a cu o baretă din partea președintelui României de atunci, Traian Băsescu, pentru că a făcut parte din lotul echipei FC Steaua București care obținuse până la acea dată calificarea în sferturile Cupei UEFA 2005-2006.

Titluri
 Steaua București
 Campionatul României: 2004-05

Note

Legături externe
 Valentin Simion- SteauaFC.com (română)
 Valentin Simion - RomanianSoccer.ro

Nașteri în 1986
Atacanți
Fotbaliști ai CS Concordia Chiajna
Fotbaliști ai FC Pandurii Târgu Jiu
Fotbaliști ai FC Gloria Buzău
Fotbaliști ai FC Steaua București
Oameni în viață
Fotbaliști români
Decorați cu Medalia "Meritul Sportiv"

Valentin Simion


1924 Yaz Olimpiyatları (Fransızca: Les Jeux olympiques d'été de 1924) ya da resmî adıyla VIII. Olimpiyat Oyunları, 1924 yılında Fransa'nın başkenti Paris'te düzenlenmiş uluslararası çok sporlu etkinlik. Bu oyunlara 2.956'sı erkek ve 136'sı kadın olmak üzere 44 ülkeden toplam 3092 sporcu katıldı. Önceki Olimpiyatlara kabul edilmeyen Almanya, Türkiye, Avusturya, Macaristan ve Bulgaristan 1924 Olimpiyatları'na çağrıldılar. Ancak Almanya o tarihlerde Fransa ile arası açık olduğundan oyunlara katılmadı. Baron Pierre, dünya gençliğinin ve barışın sembolü olarak kurduğu Olimpiyatlar'ın politikaya alet edildiğini belirterek, 1924 Olimpiyatları'nın ardından IOC başkanlığından ayrıldı. IOC, 1924 Olimpiyatları'ndan itibaren her 4 yılda bir yaz olimpiyatlarına paralel olarak Kış Olimpiyatları'nın da yapılmasına karar verdi.

Sporlar
 Atletizm
 Boks
 Bisiklet
 Dalma
 Binicilik
 Eskrim
 Futbol
 Jimnastik
 Modern pentatlon
 Polo
 Kürek
 Ragbi
 Yelken
 Atıcılık
 Yüzme
 Tenis
 Sutopu
 Halter
 Güreş

Madalya Durumu

1924 Yaz Olimpiyatları


Antoine Lavoisier (26. ágúst 1743 – 8. maí 1794) var franskur efnafræðingur. Framlag hans til efnafræðinnar var gífurlegt og er hann oft kallaður faðir nútímaefnafræðinnar. Lavoisier tókst á vísindaferli sínum að umbylta því hvernig hin vísindalega aðferð var notuð í efnafræðirannsóknum og hversu nákvæmlega niðurstöður voru skráðar niður, það mætti segja að hann hafi gert efnafræði að almennilegri vísindagrein. Lavoisier er einna þekktastur fyrir það að átta sig á hlutverki súrefnis við bruna, hann barðist í áraraðir fyrir því að súrefniskenning hans yrði samþykkt en á þessum tíma var allt vísindasamfélagið sammála um að flógistonkenningin væri rétt. Lavoisier áttaði sig líka á að vatn væri efnasamband, að brennisteinn og fosfór væru frumefni en ekki efnasambönd og svo spáði hann fyrir um tilvist kísils. Lavoisier setti saman fyrsta almennilega listann yfir frumefni og bjó til almennt nafnakerfi fyrir sýrur og oxíð sem er enn notað í dag, rúmum tvöhundruð árum seinna. Uppgötvanir Lavoisiers og hugmyndir hans um hvernig skyldi framkvæma vísindalegar rannsóknir gjörbreyttu efnafræðinni sem fræðigrein og er þetta framlag hans til efnafræðinnar stundum kallað efnafræðibyltingin.

Æviágrip

Yngri ár og menntun
Antoine-Laurent Lavoisier var fæddur 26. ágúst 1743 í París í Frakklandi. Hann fæddist inn í ríka fjölskyldu, faðir hans var lögmaður og móðir hans var af góðum ættum. Þegar Lavoisier var 5 ára lést móðir hans og var hann því að miklu leiti alinn upp af frænku sinni, Mademoiselle Constance Punctis sem tryggði honum góða menntun. Hann hóf nám við Mazarin háskóla þegar hann var 11 ára og nam þar lögfræði eins og faðir hans. Meðan á náminu stóð kynntist hann jarðfræðingnum Jean-Étienne Guettard og heillaðist af náttúruvísindum.

Fyrstu rannsóknir
Eftir útskrift hóf hann feril sem lögfræðingur en hætti því fljótlega til að vinna við efnafræði- og jarðfræðirannsóknir með Guettard. Lavoisier var á þeirri skoðun að nauðsynlegt væri að vera eins nákvæmur og mögulegt væri í rannsóknum og passa að allar rannsóknir væru vel útskýrðar í vinnubókum svo mögulegt væri að endurtaka þær, hann vildi helst að efnafræðitilraunir væru gerðar á svipaðan hátt og eðlisfræðitilraunir og hugsaði að það væri í raun ekki víst hvort það væri hægt að aðskilja efnafræði og eðlisfræði. Nákvæmni Lavoisiers og góð vinnubrögð áttu seinna eftir að endurskilgreina hvað teldist ásættanleg efnafræðitilraun.

Strax í upphafi vísindaferils Lavoisiers skilaði nákvæmni hans sér, með því fyrsta sem hann gerði á sviði vísinda var að sýna fram á efnasamsetningu gifs og múrblanda sem notaðar voru í París og er sú vitneskja gagnleg enn þann dag í dag. Lavoisier var kosinn inn í vísindaakademíuna 25 ára gamall fyrir nákvæmar mælingar og merkar uppgötvanir.

Marie-Anne Lavoisier
Árið 1771 giftist Lavoisier Marie-Anne Pierrette Paulze. Hún var bráðgáfuð og hafði mikinn áhuga á rannsóknum eiginmanns síns. Marie-Anne Lavoiser var menntuð í myndlist og sá um að skrá niðurstöður í vinnubók eiginmanns síns og teiknaði mjög nákvæmar myndir af öllum tækjabúnaði sem notaður var í tilraunum hans. Hún var einnig menntuð í ensku, þýsku og latínu og þýddi greinar frá breskum, bandarískum og þýskum efnafræðingum svo að Antoine Lavoisier gæti fylgst betur með vendingum í efnafræði .

Flógistonkenningin
Þegar Lavoisier útskrifaðist frá Mazarin háskóla 17 ára gamall var varla hægt að kalla efnafræði almennilega fræðigrein. Efnafræðin byggðist enn að miklu leiti upp á heimspekilegum pælingum forngrikkja. Hin fjögur frumefni Aristótelesar voru enn að einhverju leiti viðurkennd. Sérstaklega á það við um eldinn. Á fyrri hluta 18. aldar kom þýski vísindamaðurinn Georg Ernst Stahl fram með kenningu um að allir hlutir sem hægt væri að brenna innihéldu frumefni sem hann kallaði flógiston.

Kenninguna byggði hann á kenningu lærimeistara síns, Johann Joachim Becker sem vildi meina að það væru þrjár týpur af jörð og ein þeirra, terra pinguis, væri ástæðan fyrir því að sumir hlutir gætu brunnið. Samkvæmt flógistonkenningunni þá tapaði efni flógiston þegar það brann. Stahl trúði því líka að oxun málma væri týpa af bruna. Þegar málmoxíð var hitað í flógistonríku umhverfi, til dæmis með kolum, þá breyttist það í hreinan málm og vildi Stahl meina að flógistonið hefði þá færst úr kolunum yfir í málminn. Þarna komu hnökrar á kenninguna. Ef málmur er hitaður breytist hann í málmoxíð sem er þyngra  en upphaflegi málmurinn. Samkvæmt Stahl þá losnaði flógiston úr málminum við oxun sem myndi þýða að flógiston hefði neikvæðan massa.

Lavoisier kynntist flógistonkenningunni á fyrirlestri hjá Guillaume François Rouelle sem hann fór á þegar hann var enn í lögfræðinámi. Árið 1772 eftir að hann hafði gefist upp á lögfræðinni til að fara í vísindarannsóknir hóf hann að rannsaka bruna.

Lavoisier sýndi fram á að bæði brennisteinn og fosfór, sem brenna mjög auðveldlega, þyngdust við brunann. Hann hugsaði að það hlyti að vera að efnin væru að hvarfast við loftið. Hann sýndi jafnframt fram á árið 1774 að þegar lokað glerílát með tini og lofti var hitað og tinoxíð myndaðist þá var massi glersins, tinsins og loftsins fyrir efnahvarfið sá sami og massi glersins, tinoxíðsins og afgangs loftsins eftir efnahvarfið, út frá þessum niðustöðum lagði hann fram kenningu um að efni gætu ekki myndast né eyðst og er þetta nú kallað lögmálið um varðveilsu massa. Þó svo að Lavoisier fái yfirleitt heiðurinn á lögmálinu um varðveislu massa þá var hann alls ekki fyrstur til að koma fram með þessa hugmynd, sem dæmi má nefna rússneska efnafræðinginn M. V. Lomonosov, Henry Cavendish, Joseph Black og franska lækninn Jean Rey sem gaf út rit rúmum tveimur öldum fyrir tíð Lavoisiers þar sem hann útskýrir þetta lögmál. Það er því ekki hægt að segja að Lavoisier eigi heiðurinn á þessu lögmáli þó svo að hann hafi kannski komið því skilvirkast frá sér og útskýrt það best þó svo að margir efnafræðingar þessa tíma hafi áttað sig á þessu lögmáli áður en Lavoisier áttaði sig á því.

Eftir að Lavoisier tók eftir því að loft hvarfaðist við brennistein og fosfór tók hann eftir því að við hitun blýoxíðs losnaði einhvert gas út í loftið. Þessar uppgötvanir voru ekki útskýrðar með flógistonkenningunni. Þetta er upphaf þess sem varð síðar að súrefniskenningu Lavoisiers, sem er stór þáttur af því sem var síðar kallað efnafræðibyltingin og hin nýja efnafræði.

Joseph Priestley og uppgötvun súrefnis
Á þessum tíma var ekki vitað hver efnasamsetning andrúmsloftsins væri og vissi Lavoisier því ekki við hvað efnin voru að hvarfast í loftinu. Á svipuðum tíma var enski náttúruheimspekingurinn Joseph Priestley að vinna að svipuðum rannsóknum og Lavoisier.

Hann hitaði kvikasilfursoxíð og komst að því að það losnaði gas við efnahvarfið. Við frekari rannsóknir sá hann að þegar kertalogi var settur í gasið brann hann heiftarlega og þegar mýs voru látnar lifa í slíku lofti þá lifðu þær lengur og voru frískari. Þessa lofttegund kallaði hann afflógisterað loft (e. dephlogisticated air) þar sem hlutir brunnu betur í þessari lofttegund og ættu þar af leiðandi auðveldar með að losa flógiston út í loftið.

Lavoisier endurtók tilraunir Priestleys og komst að þeirri niðurstöðu að loft væri ekki úr einu efni. Hann setti fram þá tilgátu að loft væri blanda af tveimur efnum, annars vegar efni sem stæði á bakvið oxun málma,bruna og hjálpaði til við öndun lífvera og hins vegar óhvarfgjarnt efni sem tæki hvorki þátt í bruna né við öndun lífvera. Lavoisier nefndi lofttegundina sem Priestley hafði uppgötvað oxygène, sem þýðir "sýrumyndandi" á grísku, af því að hann taldi að allar sýrur innihéldu þetta efni, það er einnig ástæðan fyrir íslenska heitinu súrefni.

Þessi kenning Lavoisiers um að allar sýrur innhéldu súrefni var ekki galin, til að mynda myndast brennisteinstvíoxíð við bruna brennisteins en þegar brennisteinstvíoxíðið hvarfast við vatn myndast brennisteinssýra. Á sama hátt myndast tvífosfórpentaoxíð við bruna fosfórs sem myndar svo fosfórsýru við það að hvarfast við vatn.

Sönnun Lavoisiers á að vatn væri ekki frumefni
Árið 1766 birti enski efnafræðingurinn Henry Cavendish þrjú rit um lofttegundir þar sem hann útskýrði hvernig hann hafði einangrað gastegundir sem hann kallaði eldfimt loft (e. inflammable air) og svo stöðugt loft (e. fixed air), hið fyrrnefnda er núna kallað vetni og hið síðarnefnda koltvíoxíð.

Priestley tók eftir því að þegar hann kveikti í blöndu af afflógisteruðu lofti og eldfimu lofti í lokuðu glerhylki myndaðist móða á glerveggjunum. Cavendish endurtók þessa tilraun Priestleys og komst að því að þessi móða sem myndaðist væri vatn. Cavendish hugsaði að það hlyti að vera að lofttegundirnar sem hann brenndi innihéldu vatn, hann komst að þeirri niðurstöðu að afflógisterað loft væri í raun afflógisterað vatn og að eldfimt loft væri annað hvort hreint flógiston eða flógisterað vatn.

Þar sem súrefniskenning Lavoisiers byggðist á því að súrefni blandist við efni við bruna þá komst hann að því eftir að hafa sjálfur endurtekið tilraun Priestleys að vatn hlyti að vera blanda af súrefni og eldfimu lofti og væri þar af leiðandi ekki frumefni.

Til að staðfesta þessa kenningu klauf hann vatn og sýndi fram á að myndefnin voru súrefni og eldfimt loft, Lavoisier nefndi eldfima loftið hydrogen eða "vatnsmyndandi" á grísku, á íslensku ber þetta efni heitið vetni. Kenning Lavoisiers um að vatn væri búið til úr vetni og súrefni gat útskýrt myndun vetnis þegar málmar voru leystir upp í sýru, vetnið myndaðist við niðurbrot vatns þegar málmarnir leystust upp, einnig leysti þessi kenning af hverju málmoxíð afoxuðust þegar þau komust í snertingu við vetni; vetnið hvarfaðist við súrefnið í málmoxíðunum og varð að vatni en skildi hreinan málm eftir.

Mótstaða í vísindasamfélaginu
Lavoisier gekk mjög illa að sannfæra samtímamenn sína um það að vatn væri ekki frumefni, fræðimenn höfðu verið sannfærðir um að vatn væri frumefni í yfir tvö þúsund ár og þótti því mörgum það fáránleg hugmynd að vatn væri efnasamband. Þegar Cavendish frétti af þessari kenningu Lavoisiers var hann ekki sannfærður og skrifaði í riti sem hann birti 1784 "As the commonly received principle of phlogiston explains all phenomena at least as well as Mr. LAVOISIER'S, I have adhered to that".

James Watt, enskur gufuvélaframleiðandi og vinur Priestleys, sagði að þó það væri ekki nein ástæða til að efast um að allar rannsóknir Lavoisiers væru gerðar af mikilli nákvæmni og varfærni þá væri hann ekki sannfærður um að hægt væri að draga þá ályktun út frá tilraununum að vatn væri ekki frumefni og ekki heldur hægt að útiloka tilvist flógistons .

Lavoisier sá að hann þyrfti greinilega að koma fram með betri sönnun á eðli vatns til að sannfæra samtímamenn sína. Hann ákvað að reyna að sína betur fram á eðli vatns með því að mæla nákvæmar magn hvarfefna og myndefna og sýna fram á að það væri það sama. Hann fylgdi þar eftir rannsóknum Gaspard Monge, sem hafði sjálfur gert slíka rannsókn þar sem hafði sýnt fram á að við myndun vatns væri massi vatnsins nánast nákvæmlega sá sami og massi lofttegundanna sem notast var við.

Lavoisier ákvað að reyna að sýna fram á hið gagnstæða. Hann lét sprautaði vatnsgufu í gegnum glóandi byssuhlaup úr járni og sýndi fram á að gasið sem kom út hinu meginn samanstóð af vatnsgufu og vetni, hann gaf þá útskýringu að súrefnið í vatninu hefði hvarfast við járnið og við það hafi myndast járnoxíð og vetni.

Lavoisier lét akademíuna vita af þessari uppgötvun en sagði þó að ekki væri hægt að reikna með nógu mikilli nákvæmni hvort magn hvarfefnanna og myndefnanna væri nákvæmlega það sama þar sem hann hafði áttað sig á því að járnið hafði líka oxast að hluta utan á byssuhlaupinu, þrátt fyrir það hélt Lavoisier því fram þetta væri sönnun þess að vatn væri ekki frumefni.

Priestley gaf lítið fyrir þessa tilraun Lavoisiers, hann vildi meina það að flógiston (vetni) hefði losnað úr málminum við það að vatnið hvarfaðist við hann. Priestley endurtók tilraun Lavoisiers þar sem hann mældi magn upphafsefna til að sýna fram á að járnið væri uppspretta flógistonsins og gagnrýndi Lavoisier svo harðlega fyrir að vera búinn að ákveða hverjar niðurstöður tilraunarinnar væru fyrirfram og að það hefði haft áhrif á hverjar athuganir hans væru.

Betri mælitæki og vendipunktur í súrefniskenningunni
Lavoisier sá það að hann þyrfti greinilega nákvæmari mælingar til þess að sannfæra aðra um kenninguna sína svo hann fór aftur á teikniborðið. Hann fékk Jean-Baptiste Meusnier, fyrrum lærisvein Gaspard Monge í lið með sér. Þeir félagar vissu að þeir þyrftu að þróa mælitæki sem væri svo nákvæmt að það myndi eyða öllum vafa um eðli vatns. Þeir réðu mælitækjasmiðinn Pierre Mégnié og þróuðu tækjabúnað sem var svo nákvæmur að það tók marga daga að kvarða hann. Meðal annars byggði Mégnié vog sem var talið að gæti vigtað með nákvæmni upp á einn hundrað þúsundasta úr pundi.

Þegar tækjabúnaðurinn var tilbúinn hófust þeir handa við að kvarða tækið. Þer hófu kvörðunina í lok desember 1784 og héldu svo sýningu fyrir akademíuna dagana 27. og 28. febrúar, tveimur mánuðum eftir að kvörðun hófst. Sýningin fór þannig fram að Lavoisier framleiddi vetni og súrefni fyrir framan áhorfendur og fyllti tankana á tækinu sínu með sitt hvoru gasinu. Stöðugu flæði vetnis og súrefni var komið á og kveikt í því með neista. Efnahvarfinu var haldið gangandi í nokkra klukkutíma og svo var vatnið og afgangs gasið vigtað með mikilli nákvæmni. Þetta var gert nokkrum sinnum og áhorfendur fengu að taka þátt í öllum mælingum til að sjá að engin brögð væru í tafli. Niðurstöður sýndu að massi vatnsins og afgangs gassins væri nákvæmlega sá sami og massi lofttegundanna í byrjun og því væri enginn efi um það að vatnið sem myndaðist hefði orðið til úr lofttegundunum tveimur. Eftir að áhorfendur höfðu skoðað allan tækjabúnað og tekið mælingar sjálfir skrifuðu þeir undir plagg til að votta fyrir að þeir hafi orðið vitni af þessari tilraun og að ekki væri ástæða til að efast um niðurstöður tilraunarinnar.

Þessi sýning er ákveðinn vendipunktur í súrefniskenningu Lavoisiers, fyrir sýninguna voru fáir sem studdu þessa kenningu hans en þarna náði Lavoisier að sannfæra marga samlanda sína um að vatn væri í raun efnasamband og að súrefni gegndi lykilhlutverki í bruna.

Andstaða utan Frakklands
Þrátt fyrir mjög vel heppnaða efnafræðisýningu þá gekk Lavoisier illa að sannfæra efnafræðinga utan Frakklands. Hluti ástæðunnar fyrir þessum erfiðleikum var að Meusnier sá um að birta niðurstöðurnar í riti og skautaði hann mjög lauslega yfir hvernig mælingarnar voru gerðar, til að mynda nefndi hann ekkert hversu nákvæmlega allar mælingar voru gerðar eða hvernig tækið var kvarðað, hann nefndi svo upp úr þurru að massi vatns væri 85 prósent súrefni og 15 prósent vetni, námundaðar niðurstöður sem var ekki búið að sýna fram á með algjörri vissu.

Margir gáfu lítið fyrir þessar rannsóknir Lavoisiers, sérstaklega efnafræðingar utan Frakklands. Írski efnafræðingurinn Richard Kirwan var einn þeirra sem voru ekki sannfærðir. Hann hélt því fram að einungis væri hægt að búa til vatn úr vetni og súrefni við gífurlegan hita, annars myndi koltvíoxíð myndast eins og við venjulegan bruna, óvíst er hvað hann hafði fyrir sér í þessu þar sem ógjörningur er að mynda koltvíoxíð úr vetni og súrefni.

Priestley fór aftur að skoða upphaflegu tilraun Cavendish og sagði að tilraunin sýndi einungis að allar lofttegundir innihéldu vatn sem losnaði við bruna þeirra, hann tók líka eftir því að það myndaðist smá saltpéturssýra við efnahvarfið og því hlyti Lavoisier að hafa rangt fyrir sér. Lavoisier og fylgimenn hans sögðu að ástæða þess að saltpéturssýran myndaðist væri að gasið sem Priestley væri að nota væri mengað af nitri.

Gagnrýnendur Lavoisiers gerðu lítið úr tilraunum Lavoisiers til að gera súrefniskenninguna að samþykktri staðreind. Lavoisier sagði að einungis væri hægt að gagnrýna niðurstöður tilrauna hans ef einhver framkvæmdi tilraun af jafn mikilli nákvæmni og varfærni og hann sem sýndu fram á eitthvað annað. Kirwan var ósammála þessu og sagði að þó svo að Lavoisier ætti hrós skilið fyrir að hafa verið fyrstur til að framkvæma svona nákvæmar tilraunir innan efnafræðinnar þá gæti hann ekki fallist á að ein tilraun gæti gert margra áratuga rannsóknir á efninu að engu. William Nicholson, enskur efnafræðingur sem ritstýrði annari útgáfu Essay on Phlogiston eftir Kirwan, gagnrýndi rannsóknir Lavoisiers og sagði að það væri enginn möguleiki að tækjabúnaðurinn hans væri í raun eins nákvæmur og Lavoisier hélt fram. Nicholson hafði í ritum sínum haldið því fram að ekki væri hægt að nota niðurstöður tilrauna til að komast að því hvernig heimurinn virkaði, ekki væri hægt að fullvissa sig um neitt með tilraunum. Hann byggði þar á heimspeki breskra raunhyggjumanna og virðist sem þessar hugmyndir hafi verið algengar meðal breskra efnafræðinga.

Önnur gagnrýni sem Lavoisier varð fyrir var að tækjabúnaðurinn hans væri of flókinn og of dýr, flókinn tækjabúnaður væri líklegri til að valda einhversskonar skekkju sem ekki væri hægt að sjá fyrir og að ekki væri hægt að endurtaka tilraunir Lavoisiers út af því hvað tækin væru dýr. Áætlað er að í heildina hafi Lavoisier eitt hálfri milljón franskra punda (livre) bara í rannsóknum sínum á niðurbroti vatns. Þessar gífurlegu fjárhæðir hafði Lavoisier fengið í arf þegar móðir hans lést þegar hann var barn. Priestley hélt fast í þá skoðun að ef ekki væri hægt að endurtaka tilraunir Lavoisiers þá væri ekki hægt að samþykkja niðurstöður þeirra sem staðreyndir.

Gagnrýnin hélt áfram í þónokkur ár eða allt þar til ódýrari leiðir til að smíða tækjabúnað Lavoisiers voru fundnar. Hollenski efnafræðingurinn Martinus van Marum kom þar mikið við sögu. Hann hafði hitt Lavoisier í París í júlí 1985 þar sem Lavoisier útskýrði fyrir honum hvernig hann hafði sýnt fram á eðli vatns. Á þessum tíma hafði þessi tilraun einungis verið framkvæmd í Frakklandi og voru Hollenskir efnafræðingar efins um niðurstöðurnar þar sem þeir gátu ekki framkvæmt tilraunina sjálfir. Van Marum fór heim til Hollands og einsetti sér að sannfæra samlanda sína um ágæti súrefniskenningarinnar. Hann hófst handa við að reyna að einfalda hönnun tækjabúnaðarins sem Lavoisier og félagar höfðu notað við tilraunina sína og framkvæmdi svo tilraunina með ódýrari og einfaldari tækjabúnaði í Haarlem 1791. Þessi tækjabúnaður van Marum gerði það að verkum að allt í einu gátu aðrir efnafræðingar endurtekið tilraunina og séð sjálfir hverjar niðurstöðurnar voru, það leiddi til þess að hægt og rólega varð samstaða um að Lavoisier hafði haft rétt fyrir sér.

Nafnakerfi sýra og salta
Í kjölfarið hélt Lavoisier áfram að vinna að því að staðla efnafræðina. Hann bjó til nafnakerfi fyrir sýrur og sölt sem byggðist á því hversu oxað efnið væri. Hann birti þetta kerfi í samvinnu við Louis-Bernard Guyton de Morveau, Claude Louis Berthollet og Antoine François de Fourcroy í ritinu Méthode de nomenclature chimique, Proposée par MM. de Morveau, Lavoisier, Bertholet & de Fourcroy sem kom út árið 1787. Þetta nafnakerfi er enn notað í dag. Eins og áður hefur verið sagt byggðist kerfið á því hversu oxuð efnin voru.

Efni með hæsta oxunarstig fær forskeytið per- og viðskeytið -ate, efni sem er einu oxunarstigi lægra fær bara viðskeytið -ate, oxunarstigi neðar en það eru viðskeytið -ite og að lokum eru það efni sem fá bæði forskeytið hypo- og viðskeytið -ite. Dæmi um þetta eru söltin sodium hypochlorite, sodium chlorite, sodium chlorate og sodium perchlorate, efnaformúlur þessara efna eru NaClO, NaClO2, NaClO3 og NaClO4.

Þegar um sýrur er að ræða þá breytast viðskeytin og ,,acid" bætist fyrir aftan. Viðskeytið -ite breytist í -ous og viðskeytið -ate breytist í -ic. Samsvarandi sýra NaClO, HClO heitir því hypochlorous acid og HClO4 heitir perchloric acid. Nafnakerfið segir ekki til um nákvæman fjölda súrefna í efninu heldur bara afstætt oxunarstig. Til að mynda hefur jónin sulfate, SO42- fjögur súrefni á meðan chlorate hefur bara þrjú þó svo að þau hafi sömu endingu.

Það er mjög eðlilegt að nafnakerfið sé ekki í samræmi við nákvæman fjölda súrefna því á þessum tíma var frumeindakenning Daltons ekki komin fram og því er ósennilegt að Lavoisier og aðrir efnafræðingar þessa tíma hafi áttað sig almennilega á því hvernig frumefni blöduðust saman, Lavoisier segir sjálfur í riti sínu Traité élémentaire de Chimie sem hann gaf út 1789 að sulfuric acid (brennisteinssýra) myndist þegar brennisteinn sé brenndur í miklu súrefni en ef lítið súrefni sé til staðar myndist sulfurous acid (brennisteinssýrlingur) og er greinilegt að hann áttar sig einungis á því að það er mismikið súrefni í efnunum tveimur en ekki nákvæmlega hversu mikið.

Traité élémentaire de Chimie er mjög merkt rit, það eru stundum sagt vera fyrsta kennsluritið í efnafræði. Í því er meðal annars að finna nákvæmar útskýringar á því hvernig skuli framkvæma ákveðna þætti tilrauna svo sem hvernig skuli aðskilja og vigta mismunandi gastegundir og hvernig skuli sía fast efni og þrífa það. Aftast í bókinni má finna mjög nákvæmar teikningar af mælitækjum eftir Marie-Anne Lavoisier ásamt töflum til að umbreyta milli franskra og breskra mælieininga. Þetta merka rit inniheldur einnig fyrsta almennilega listann yfir frumefni.

Skilgreining Lavoisier á frumefnum
Lavoisier skilgreinir frumefni sem þau efni sem er ekki hægt að skilja neitt frekar í sundur með efnahvörfum. Listi Lavoisiers inniheldur 33 mismunandi frumefni, nú til dags er vitað að aðeins 23 þessara efna eru í alvöru frumefni. Meðal þeirra frumefna sem eru í lista Lavoisiers eru vetni, súrefni, gull, magnesíum, platína og kolefni. Eitt þeirra frumefna sem Lavoisier nefnir sem er í raun ekki frumefni er efnið caloric. Caloric var tilraun Lavoisiers og samtímamanna hans til að útskýra fasaskipti efna. Hann sagði að það hlyti að vera eitthvað efni sem færi inn í hluti þegar þeir hitnuðu og hrindi eindum hlutarins frá sér og gerði það að verkum að eindirnar fjarlægðust, þegar hluturinn kólnaði færi þetta efni aftur úr honum og eindirnar nálguðust hvor aðra aftur. Þetta efni nefndi Lavoisier caloric sem hann sagði vera vökva sem flæddi um allt efni og flæddi því auðveldlega í gegnum allar einangranir sem hann vissi af. Lavoisier skrifaði að það væri greinilegt að einhvers konar aðdráttarkraftur væri á milli einda sem caloric þyrfti að yfirvinna til þess að fasaskipti ættu sér stað, ef aðdráttarkraftarnir væru sterkari en fráhrindikraftar caloric væri efnið á föstu formi, ef aðdráttar- og fráhrindikraftarnir væru jafnsterkir væri um vökva að ræða en ef fráhrindikraftarnir væru sterkari væri efnið á gasformi. Lavoisier minntist einnig á að ef þetta væru einu kraftarnir að verki þá myndu efni gufa upp nánast um leið og þau bráðnuðu, því væri augljóst að það væri einhver þriðji kraftur að verki sem héldi efnum á vökvaformi yfir eitthvað hitastigsbil, hann sagði að sá kraftur væri loftþrýstingurinn, því meiri þrýstingur þýddi að það þyrfti meiri hita og þarf af leiðandi meira caloric til að vökvar gætu gufað upp.

Lavoisier nefndi einnig að hlutir gætu borið caloric misvel, hann kom með þá líkingu að ef teningar úr mismunandi timbri væru settir í vatnsbað þá drægju þeir í sig mismikið vatn eftir því hversu þéttur viðurinn væri, á sama hátt gæti efni dregið í sig mismikið caloric eftir því hversu þétt efnið væri. Lavoisier talaði einnig um að magn caloric sem þyrfti til að hita einhvert ákveðið magn af efni um eina gráðu væri mismunandi eftir efnum og færi það eftir því hversu þéttar eindirnar væru í efnunum, hann var þar í rauninni að skilgreina eðlisvarma.

Annað frumefni sem Lavoisier nefndi var frumefnið ljós, hann sagði að ljós og caloric væru náskyld og ekki væri víst að um tvö mismunandi efni væri að ræða, þessi frumefni hefðu svipaða eiginleika og að fleiri rannsóknir þyrftu til að komast að þvi hvort um tvö aðskilin efni væri að ræða. Óvissan um hvort þetta væru eitt eða tvö efni gerði það að verkum að best væri að halda þeim aðskyldum þar til einhverjar frekar niðurstöður benti til einhvers annars, ekki væri viturlegt að áætla að ljós og caloric væri eitt og sama efnið þar sem ekki væri búið að sanna það.

Franska byltingin og aftaka
Árið 1794, í miðri frönsku byltingunni, var Lavoisier handtekinn af uppreisnarmönnum. Hann hafði gerst aðili í hópi skattinnheimtumanna til að drýgja tekjurnar og var því ekki vinsæll meðal almennings. Hann var dæmdur til dauða fyrir föðurlandssvik og fyrir að stefna heilsu almennings í hættu með því að selja vatnsþynnt tóbak. Tengdafaðir hans, sem einnig var skattinnheimtumaður var líka dæmdur til dauða og var Lavoisier neyddur til að fylgjast með aftöku hans.

Þann 8. Maí 1794 var Lavoisier tekinn af lífi með fallöxi ásamt 27 öðrum skattinnheimtumönnum fimmtugur að aldri. Franski stærðfræðingurinn Joseph-Louis Lagrange, góður vinur Lavoisiers, sagði degi eftir aftökuna að það hafi einungis tekið andartak að fjarlægja höfuð Lavoisiers frá búknum en að næstu hundrað árin muni annað eins höfuð ekki verða til.

Tilvísanir

Franskir efnafræðingar

Antoine Lavoisier


Mahmuei () is a village in Shakhenat Rural District of Shakhenat District, Birjand County, South Khorasan province, Iran. According to legend, the first settlers named the village "Mahmûeî" because it was on open and flat ground. The word mahmuei is a derivation of the word mahmah which according to the Dehkhoda Dictionary means a flat plain.

Official statistics for Mahmuei in 1996 estimated a population of 695 people (185 houses and 223 families). At the 2006 National Census, its population was 726 in 243 households, when it was in the Central District. The following census in 2011 counted 860 people in 238 households. The latest census in 2016 showed a population of 750 people in 221 households; it was the largest village in its rural district.

After the census, Shakhen Rural District and Shakhenat Rural District were separated from the Central District to establish Shakhenat District.

The inhabitants are Shiite Muslims speaking a local dialect of Persian. Most of the population is engaged in agriculture. Major products of Mahmuei are saffron (Za`ferân) and barberry (Zereshk) that are cultivated for exporting. Beet and wheat are cultivated as well. Grapes, black plume, apricots, melons, watermelons, almonds and pistachios are produced for local use. Before 1950, opium was also cultivated. Prior to digging the first deep well about 1980s, dry farming was the only agricultural method. Today, in addition to a string of underground aqueducts (Qanât), there are two networks of piped water and 23 electric and diesel deep wells for field irrigation.

Modern facilities include an electricity network since 1986, health-care, telephone (just one line since 1996,tel: +98 056 2533 -3400), drinking water since 1998, unrefined piped water, asphalt roads, a rural cooperative, an Islamic council, elementary school and a boarding middle school.

History
There is a shrine in the village cemetery where a pious man known as Âqâye Mîr-Abbâss, a descendant of Muhammad (Seyyed), was buried 70 years ago. The natives respect the shrine and dedicate money to it for obtaining their wants. About 1920s, at the time of making grape syrup (shîre-ye angoor) via boiling grape juice, somebody said to him "you are not a descendant of The Prophet." Mîr-Abbâss became annoyed and stepped into the huge fire that was lighted for boiling grape juices. He sat in the midst of the fireplace (Golkhan) to prove miraculously that he was a descendant of Muhammad. He stayed in the fireplace for a while and did not go out till some villagers entreated him to go out. After that event, the villagers believed and respected him and built a monument on his grave.

Since 1950, many people emigrated from Mahmuei to city areas, especially to Tehran and Mashad. Many of these emigrants gather in the village during Muharram when a ceremony of Ta'zieh (Shabîh-khânî) is performed.

References

External links
 Mahmuei photo album

Birjand County

Populated places in Birjand County

Mahmuei


José María Ortega Trinidad (Naván, província de Oyón, 30 de dezembro de 1950) é um clérigo e prelado emérito peruano.

José María Ortega Trinidad foi ordenado sacerdote em 25 de junho de 1978.

Papa Bento XVI nomeou-o prelado de julho em 22 de abril de 2006. O Arcebispo de Lima, Cardeal Juan Luis Cipriani Thorne, o ordenou episcopal em 4 de dezembro do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Arcebispo Rino Passigato, Núncio Apostólico no Peru, e Ricardo García García, Prelado de Yauyos.

José María Ortega Trinidad se manifestou contra o fato de os padres James Madden, Michael Briggs, Robert Hoffmann e Edmund Cookson permanecerem na prelatura.

Em 15 de novembro de 2018, o Papa Francisco aceitou sua demissão antecipada.

Ver também

Bispos católicos do Peru

José María Ortega Trinidad


Amnesiac İngiliz müzik grubu Radiohead tarafından 2001 yılında piyasaya sürülen albüm. Albümden sırasıyla Pyramid Song, I Might Be Wrong ve Knives Out single olarak yayınlanmıştır.

Bu albümdeki parçalar, 2000 yılında çıkmış olan Kid A'deki parçalarla beraber kayıt edilmiştir. Hatta kimilerince Kid A albümünün b-side'larından oluşması sebebiyle "Kid B" olarak adlandırılmaktadır. Bu albümlerin tarzları da benzemektedir. Amnesiac, klişe alternatif rock tarzını aşarak Radiohead'i bu akımı izleyen diğer gruplardan ayırmıştır.

Parça Listesi
 "Packt Like Sardines in a Crushd Tin Box" – 4:00
 "Pyramid Song" – 4:49
 "Pulk/Pull Revolving Doors" – 4:07
 "You and Whose Army?" – 3:11
 "I Might Be Wrong" – 4:54
 "Knives Out" – 4:15
 "Morning Bell/Amnesiac" – 3:14
 "Dollars and Cents" – 4:52
 "Hunting Bears" – 2:01
 "Like Spinning Plates" – 3:57
 "Life in a Glasshouse" – 4:34

Albüm çalışanları
Radiohead
 Colin Greenwood
 Jonny Greenwood
 Ed O'Brien
 Phil Selway
 Thom Yorke

Ek müzisyenler
 St. Johns Orkestrası (John Lubbock tarafından yönetilmiştir) – "Pyramid Song" ve "Dollars and Cents"'de yaylı çalgılar

"Life in a Glasshouse"'da:

 Paul Bridge – kontrbas
 Jimmy Hastings – klranet
 Humphrey Lyttelton – trompet ve orkestra lideri
 Adrian Macintosh – bateri
 Pete Strange – trombon

Ek çalışanlar
 Stanley Donwood - kapak resmi ve paketleme
 Nigel Godrich – yapım ve teknisyen
 Dan Grech-Marguerat – "Life in a Glasshouse"'da teknisyen
 Gerard Navarro – teknisyen
 Graeme Stewart – teknisyen

Chart positions

Kaynakça

2001 albümleri
Radiohead albümleri

Amnesiac


Suffolk Coastal was a local government district in Suffolk, England.  Its council was based in Melton, having moved from neighbouring Woodbridge in 2017. Other towns include Felixstowe, Framlingham, Leiston, Aldeburgh, and Saxmundham.

The district was formed on 1 April 1974, under the Local Government Act 1972, as a merger of the municipal borough of Aldeburgh, along with Felixstowe, Leiston-cum-Sizewell, Saxmundham and Woodbridge urban districts, and Blyth Rural District and Deben Rural District. The population of the district was 124,298 at the 2011 Census.

Suffolk Coastal district was merged with Waveney district on 1 April 2019 to form the new East Suffolk district.

Election results
There were new ward boundaries in 2003 and 2015.

Wards represented
Below is a list of wards with the number of councillors they returned in the relevant periods. There were 118 civil parishes and towns distributed amongst these wards.

Arms

References

External links
District Council website

Former non-metropolitan districts of Suffolk
East Suffolk (district)

Suffolk Coastal