Corktown is a neighborhood located in Detroit, Michigan. It is the oldest extant neighborhood in the city.  The current boundaries of the district include I-75 to the north, the Lodge Freeway to the east, Bagley and Porter streets to the south, and Rosa Parks Boulevard (12th Street) to the west. The neighborhood was listed on the National Register of Historic Places in 1978.

The Corktown Historic District is largely residential, although some commercial properties along Michigan Avenue are included in the district. The residential section is listed on the National Register of Historic Places and is designated as a City of Detroit Historic District. The neighborhood contains many newer homes and retains some original Irish businesses.

History
The Great Famine of Ireland of the 1840s resulted in extensive Irish migration to the United States and Canada. By the middle of the 19th century, they were the largest ethnic group settling in Detroit.  Many of these newcomers settled on the west side of the city; they were primarily from County Cork, and thus the neighborhood came to be known as Corktown. By the early 1850s, half of the population of the 8th Ward (which contained Corktown) were of Irish descent.  Historically, the neighborhood was roughly bounded by Third Street to the east, Grand River Avenue to the north, 12th Street to the west, and Jefferson Avenue/Detroit River to the south.

By the Civil War, German immigrants had begun making inroads into the Corktown neighborhood.  Many immigrants had come from German provinces after the revolutions of 1848. By the turn of the century, the original Irish population had diffused through the city, and new immigrants, notably Mexican and Maltese, moved into this older housing.  As the century progressed, migrants from the American South and Appalachia, both black and white, were lured by the jobs in the automobile industry and also went to the city.  By the middle of the 20th century, the area of Corktown was reduced through urban renewal schemes, the building of light industrial facilities, and the creation of the Lodge Freeway and Fisher Freeway.

Revitalization

Corktown has seen a number of revitalization projects since 2005. These include the United Irish Societies Irish Plaza, dedicated in 2006; the 66,000-square foot (6,100 m2) Quicken Loans Technology Center, opened in 2015; and the Detroit Police Athletic League (PAL) headquarters, and youth sports facility at the old Tiger Stadium site at Michigan and Trumbull Avenues, developed in 2016. Opposite the PAL facility, a $37-million mixed-use development, The Corner, with 111 apartments, and 34 townhomes for sale, broke ground in early 2018. Also in 2016, the new Trumbull & Porter boutique hotel opened after a $10 million renovation; and in 2017, Soave Enterprises broke ground on Elton Park, a multi-phase, multi-year $150 million, 420 apartment mixed-used development.

Ford Corktown Campus

A major redevelopment push in the area was started by the Ford Motor Company, which began development on an urban campus in Corktown in 2017 with its purchase, renovation and occupation of The Factory building at Michigan Ave. and Rosa Parks Blvd. Ford later bought other parcels of land in Corktown, including the Michigan Central Station and the adjacent Roosevelt Warehouse. Ford plans a new $740 million Corktown campus, including 1.2 million square feet of mixed-use development spread over the Michigan Central Station, Roosevelt Warehouse, the Factory building at 1907 Michigan Avenue, and build a new mixed-use 290,000-square foot (27,000 m2), four-story building on the vacant brass factory building site, known as "The Alchemy", at 2051 Rosa Park Blvd. Ford also announced plans to build two new parking structures.

The focus of the Corktown campus will be on autonomous vehicles and electric vehicles. Ford expects to move 2,500 of its employees to the campus with space for an additional 2,500 entrepreneurs, technology companies and partners related to Ford's expansion into Autos 2.0. Ford is also seeking $104 million in tax breaks from the city as part of a $250 million incentive package over 34 years.

In 2020, Ford revealed a new site plan for its 30-acre Corktown Campus, a walkable Mobility Innovation District built around the Michigan Central Station that includes green spaces, new buildings, and community involvement.

Architecture
The original buildings in Corktown are Federal-style detached homes and rowhouses built by Irish settlers.  A worker's row house circa 1840 is located on Sixth Street and is one of the oldest existing structures in the city of Detroit. In later years, modestly sized Victorian townhouses with Italianate, Gothic, and Queen Anne elements were constructed in the district.

Education

Residents are zoned to Detroit Public Schools. Residents are zoned to Owen at Pelham and King High School.

The Roman Catholic Archdiocese of Detroit operates the Most Holy Trinity School in Corktown. It is one of the four remaining Catholic grade schools in the city.

Notable resident

 Sheila Cockrel, former Detroit City Council member

See also
 North Corktown
 New Center
 Midtown
 Mexicantown

References

External links

Corktown Detroit, Walter P. Reuther Library, Wayne University,  Article detailing the history of Corktown and related material
"$148M Lightweight Materials Institute Opens in Corktown"—DBusiness, 16 January 2015
"National Innovation Institute Heading to Detroit's Corktown"— DBusiness, 21 May 2014
Information about the Irish Community in greater Detroit, DetroitIrish.org
Detroit1701
Corktown Historic District, City of Detroit

Appalachian culture in Michigan

Maltese American
Neighborhoods in Detroit
Irish-American culture in Michigan
Irish-American neighborhoods
National Register of Historic Places in Detroit
Historic districts on the National Register of Historic Places in Michigan

Corktown, Detroit


Capacul este acea parte a unui recipient sau container care închide sau chiar izolează conținutul acelui obiect.

Vezi și
 Dop

Industrie

Capac


An Fargesia ferax in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Yi Li Keng, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tong Pei Yi. An Fargesia ferax in nahilalakip ha genus nga Fargesia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fargesia

Fargesia ferax


În matematică, un n-uplu diofantic este un ansamblu de n numere întregi pozitive  astfel încât  este un pătrat perfect pentru orice . O mulțime de n numere raționale pozitive cu proprietatea că produsul oricăror două este cu o unitate mai puțin decât un pătrat rațional este cunoscut ca un n-uplu diofantic rațional.

Primul cvadruplet diofantic a fost găsit de către Fermat: . Baker și Davenport au dovedit în 1969 că un al cincilea număr întreg pozitiv nu poate fi adăugat la acest tuplu.
Cu toate acestea, Euler a fost capabil de a extinde acest tuplu prin adăugarea unui număr rațional
.

Întrebarea privitor la existența unui cvintuplu diofantin (întreg) era una dintre cele mai vechi probleme nerezolvate din teoria numerelor. În 2004 Andrej Dujella a arătat că există cel mult un număr finit de asemenea tupluri există. În 2016 a fost propusă o soluție de He, Togbé și Ziegler, soluție ce este încă verificată de alți matematicieni.

Cazul rațional
Diofant însuși a găsit un cvadruplet . Mai recent, Philip Gibbs a găsit mulțimi de șase numere rationale pozitive cu această proprietate. Nu se știe dacă există n-upluri diofantice mai mari sau dacă există o limită superioară, dar este cunoscut faptul că nu există nicio mulțime infinită de numere raționale cu proprietatea aceasta.

Note

Legături externe
 Paginile lui Andrej Dujella despre n-upluri diofantice

Ecuații diofantice

N-uplu diofantic


بلدية كأساس دي ميرافيتي ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 194 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

كاساس دي ميرافيتي


Why me? – Warum gerade ich? ist eine US-amerikanische Kriminalkomödie aus dem Jahr 1990. Die Literaturverfilmung basiert auf den gleichnamigen Roman Why Me? von Donald E. Westlake und ist auch unter dem Titel Die Jagd nach dem Teufelsrubin bekannt.

Handlung
Der Rubin mit dem Namen Byzantinisches Feuer wird von dem Gauner Gus Cardinale und seinen beiden Gehilfen June und Bruno Daley gestohlen. Unglücklicherweise wird er von den Armeniern, genauso wie von den Türken als heilig angesehen. Plötzlich befinden sich alle drei auf der Flucht vor der CIA, armenischen Terroristen, türkischer Regierung, Gangstern und der Polizei.

Kritik

Hintergrund
Der Film startete am 20. April 1990 in den US-Kinos und konnte lediglich etwas mehr als 80.000 US-Dollar wieder einspielen. In Deutschland startete der Film am 8. Februar 1990 und ist seit dem 28. Mai 1990 auf VHS erhältlich.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1990
US-amerikanischer Film
Kriminalfilm
Filmkomödie
Donald-E.-Westlake-Verfilmung

Why me? – Warum gerade ich?


Casa Memorială "Vladimir Streinu" din Teiu este un muzeu memorial înființat în casa în care a copilărit scriitorul  Vladimir Streinu (1902-1970) în satul Teiu din județul Argeș.
Casa Memorială "Vladimir Streinu" se află pe Lista monumentelor istorice din județul Argeș, având codul de clasificare .

Istoric
Casa în care a copilărit scriitorul Vladimir Streinu a fost construită de Șerban și Leanca Iordache în anul 1902 și se află în centrul satului Teiu.

Casa a fost restaurată înainte de organizarea ei ca muzeu. În anul 1972, în această casă a fost amenajat o casă memorială.

Casa memorială Vladimir Streinu de la Teiu poate fi vizitată sunând la numărul de telefon 	0248.689.605 .

Vezi și
 Vladimir Streinu
 Listă de muzee din România

Vladimir Streinu
Monumente istorice din județul Argeș
Fondări în 1972
Muzee din județul Argeș

Casa Memorială „Vladimir Streinu”


إدوارد ميلز بورسيل   عالم فيزيائي أمريكي، ولد في 30 أغسطس 1912 في تيلورفيل بولاية إلينوي وتوفي في 7 مارس 1997 بكامبريدج ماسوسيوشيتس . اكتشف بورسيل رنين المغزلي لنواة الذرة في عام 1945 واكتشفه في نفس الوقت - كل بمفرده - فليكس بلوخ ، وقد أدى هذا الاكتشاف إلى اختراع مطياف الرنين المغناطيسي النووي (Nuclear Magnetic Resonance-Spectroscopy) ويمكن بواسطته دراسة بناء الجزيئات ، وله تطبيقات عديدة في الفيزياء و التشخيص الطبي. وحاز الاثنان سويا على جائزة نوبل للفيزياء عام 1952 .

كما اكتشف إدوارد بورسيل خط طيف ذرة الهيدروجين ذو طول موجة 21 سنتيمتر (تعادل 42و1 ميجا هيرتز (أي 1000.000.000 هيرتز ) عام 1951 الصادر من الطريق اللبني المجرة ، مما أوضح تركيب أفرع المجرة . وأصبح هذا الخط (21 سنتيمتر) بصمة وجود ذرات الهيدروجين في الكون .

روابط خارجية

مراجع

أساتذة معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
أشخاص من إلينوي
أشخاص من تلورفيل
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
حائزون على قلادة العلوم الوطنية الأمريكية
خريجو جامعة بيردو
خريجو جامعة هارفارد
رنين نووي مغناطيسي
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
شخصية العام حسب مجلة تايم
علماء الفيزياء التجريبية
علماء ذرة أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون في القرن 20
مواليد 1912
مواليد في تلورفيل
أعضاء هيئة تدريس جامعة هارفارد
وفيات 1997
وفيات في كامبريدج (ماساتشوستس)

إدوارد بورسيل


Yakchim est un traitement médical traditionnel coréen récent. On parle en français de pharmacupuncture, ou d'acupuncture aux plantes médicinales. Le traitement s'effectue avec des aiguilles de seringues qui injectent en sous cutané sur certains points de la peau des préparations médicinales telles que décoctions ou infusions d'herbes issues de la pharmacopée traditionnelle Coréenne. Les points d'acupuncture (gyeon-ghyeol) et les points sur les méridiens (kyung-rak) sont alors sur-stimulés par l'action conjuguée de l'aiguille et de l'injection d'une solution active de plantes médicinales.

Yaksim conjuge l'efficacité de deux techniques de soin en une. Celle de l'aiguille d'acupuncture appliquée à l'extérieur du corps  pour le stimuler et la thérapie de l'injection à l'intérieur du corps d'une substance active médicamenteuse; une méthode qui stimule les organes internes à l'intérieur d'une autre manière.

Yakchim signifie immunisation. Cette thérapie externe est pratiquée dans les cliniques traditionnelles sous le nom immunothérapie (Suchim) ou thérapie par les aiguilles (Hyeolwi).

La solution injectée contient des extraits de plantes médicinales médicinales locales à différentes concentrations.

Histoire
La pharmacupuncture Yaksim a été développé par Nam Sang Chun en 1956 en Corée du Sud. En faisant des recherches sur la manière de renforcer l'immunité d'un patient plus particulièrement à l'aide de l'acupuncture, Nam Sang Chun a examiné de près les mécanismes de fonctionnement de l'immunité. Il a alors commencé à utiliser à la place d'une aiguille, une seringue remplie de solutions médicamenteuses à base de plantes telles que le sanjoin Zizyphi Spinosae Semen, ou le jujubier Zizyphus jujuba var. spinosa, l'astragale Astragalus membranaceus Bunge, le ginseng Panax ginseng et  le nokyong bois de velours de cerf ou de chevreuil.

Il a découvert que la piqûre d'un point sur la peau a par lui-même une action thérapeutique due à la mise en place d'une aiguille sur un point d'acupuncture. Cet effet peut avoir son pouvoir thérapeutique multiplié grâce à l'injection de plantes médicinales spécifiques au même endroit .

Un département de spécialisation en thérapie Yakchim a été créé à l'Institut Coréen de la médecine orientale KIOM le 26 août 1990 pour chercher à diffuser les recherches  et les traitements de pharmacopuncture Yakchim.

Une séance de Yakchim peut être administrée dans n'importe quelle clinique de médecine traditionnelle en Corée du Sud.

Lien avec l'apithérapie

Nam Sang Chun s'est inspiré fortement de l'apithérapie, l'utilisation du venin d'abeille dans les traitements de pathologies (paralysie, gangrène…) qui remontent à au moins 200 avant J.C. Les dards de guêpes et crochets à venin de serpents ont été aussi longtemps utilisés dans la région extrême-orientale de l'Asie comme thérapies.

Le venin d'abeille est toujours utilisé, mélangé ou non, avec des extraits d'ingrédients à base de plantes. Cette acupuncture à base de plantes se veut particulièrement efficace pour atténuer les douleurs chroniques comme l'arthrite.

Pharmacodynamique

Au niveau pharmacodynamique, l'injection sous-cutanée de substances médicamenteuses favorise une diffusion plus rapide des actifs dans les tissus de la peau ou dans la circulation sanguine. Le temps d'efficacité du médicament est sérieusement amélioré.

Notes et références

Médecine traditionnelle
Acupuncture

Yakchim


Carl Claussen ist der Name folgender Personen:

* Carl Claussen (Manager) (1878–1954), deutscher Manager
 Carl August Claussen (1881–1968), deutscher Konteradmiral

Siehe auch:
 Karl Claussen

Carl Claussen


Cresnevo () é uma vila no município de Makedonski Brod, na Macedônia do Norte.

Demografia
Segundo o censo de 2002, a aldeia tinha um total de 169 habitantes. Grupos étnicos na aldeia incluem:

 Macedônios 168
 Sérvios 1

Referências

Macedónia do Norte

Cresnevo


En moderne Don Juan er en dansk stumfilm fra 1915, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af A.V. Olsen.

Handling

Medvirkende
 Aage Lorentzen - Herr Beck
 Ellen Kornbeck - Margrete, Becks kone
 Oscar Stribolt - Max Stein, direktør for skilsmissebureau
 Agnes Andersen - Jane, Margretes kammerpige

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1915

En moderne Don Juan


Drozd en çok bilenen aktif koruma sistemlerinden biridir. Rusya tarafından geliştirilmiş olup ilk kez Afganistan savaşında kullanılmıştır. 1983 yılında T-55A tanklarına takılan bu sistemler Afgan mücahitlerin, güdümlü tank füzelerine ve roket atarlarına karşı koymak için yapılmıştır. Sistem 1977–78 yıllarda A. Shipunova bağlı KBP dizayn bürosu olan Kompleks 1030M-01 tarafından bulundu.

Drozd radarı 24.5 GHz Doppler radar sinyaller göndererek 70 ila 700 m/s arasında bir hız ile tanka yaklaşan cisimi (roket veya füze) tespit edebilir. Daha sonra bilgisayar 107 mm çapında bir füze ateşler. Tanka yaklaşan füze tankın 7 metre yakınına geldiğinde bu füze patlar parça tesirli büyük bilyeler fırlatarak gelen roket veya güdümlü füzeyi havada patlatır. İlk önceleri ön tarafı 60°'lik bir açı ile koruyan sistem sonra geliştirilerek 120'lik bir koruma sağlamıştır. Ortalama olarak bir tankı açılan atışların yaklaşık olarak %80'inden korumuştur. 30.000 dolara mâl olan bu sistem tankın yanında çarpışan piyadelere de zarar verdiği için çok büyük risk taşımaktadır.

Ayrıca bakınız
 Aktif koruma sistemi

Dış bağlantılar
 (en) Tracpads.com tanıtım
 (en) Defense Update'in Drozd 2 hakkındaki makalesi

Elektronik savaş donanımları

Drozd


كوربن بلو رايفرز  المعروف بـ (كوربن بلو) (ولد في 21 فبراير 1989، بروكلين نيويورك، الولايات المتحدة الأمريكية) ، مغني وكاتب أغاني وممثل وراقص وعارض أزياء ومنتج أفلام وممثل مسرحي أمريكي، والذي حاز بثلاثة جوائز إيمي.

أدى الدور الرئيسي في فيلم الإثارة أمسك هذا الولد من إنتاج شركة «تونتيث سينتشوري فوكس» في عام 2004. وعُرف بتأديته لدور (تشاد دانفورث) في سلسلة الأفلام الغنائية «هاي سكول ميوزيكال» التي قدمتها قناة ديزني، والذي حاز على جائزة إيمي ونال شعبية هائلة بين أفلام قناة ديزني، ومشاركته في مسلسل قناة ديسكفري كيدز التلفزيوني سقوط الرحلة 29، وقيامه بالتمثيل في فيلم قناة ديزني جامب إن!. كما ظهر كضيف شرف في بعض حلقات المسلسل التلفزيوني هانا مونتانا. وفي خريف 2009، أدى الدور الرئيسي في فيلم النمط الحر. وقيامه بالتمثيل في فيلم الرعب ممرضة ثري دي من إنتاج شركة «يونزجيت» في عام 2014.

كما بدأ حياته المهنية كمغني، بإصداره ألبومه جانب آخر في 1 مايو 2007، والذي احتل المرتبة 36 على قائمة أفضل الألبومات في الولايات المتحدة (بيلبورد 200)، وبيع منه 18,000 نسخة في أسبوعه الأول ، كما أطلق ألبومه الثاني سرعة الضوء في 10 مارس 2009 في الولايات المتحدة.

وفي مجال المسرح، أدى في عام 2010 على المسرح الموسيقي في برودواي، مسرحية في المرتفعات والذي حاز على جائزة غرامي. وفي شهر مارس في عام 2011 أستضاف كوربن في برنامج اكس فاكتور الأمريكية. وفي شهر أبريل من عام 2012 ، قام كوربن بلو بدور البطولة في مسرحية برودواي الموسيقية "". وفي 4 سبتمبر 2013، أنضم كوربن في موسم السابع عشر من برنامج المسابقات الأمريكية رقص النجوم. في مايو 2015، قام كوربن بتقديم برنامج المسابقات Fake Off، على قناة «ترو تي في».

نشأته والتعليم
ولد كوربن بلو في بروكلين (نيويورك) لأسرة تتكون من أب ممثل أمريكي-جامايكي يدعى ديفيد رايفرز  وأم محامية أمريكية-إيطالية تدعى (مارثا إليزابيث رايفرز) ، وثلاثة شقيقات فينيكس وجاغ وهنتر رايفرز. في طفولته، درس كوربن الرقص لسنوات، مع التركيز على الباليه والجاز، وتخرج من مدرسة مقاطعة لوس أنجلوس العليا للفنون.

تدرب بلو على الرقص ، ومن ثم أصبح واحد من أوائل طلاب «أكاديمية ديبي ألن للرقص»؛ بعد ذلك تخصص في المسرح ليسير على خطى والدته، التي درست في مدرسة نيويورك العليا الشهيرة للفنون الأدائية. كوالده، ظهر كوربن بلو في الإعلانات التلفزيونية ابتداءً من سن الثانية، ليعلن عن منتجات مثل حبوب لايف وشكولاتة باونتي وشكولاتة هاسبرو ونابيسكو. في ذلك الوقت، اكتشف حبه للرقص عندما بدأ يأخذ دروس الباليه والجاز، حيث كان الولد الوحيد في صفه.

وفي عمر الرابعة، شارك كعارض في وكالة فورد لعروض الأزياء في نيويورك. وقد ظهر في الإعلانات المطبوعة لمحلات مثل ماسي ومحلات غاب ومجلة الهدف وتويز آر أس ، وأصبح وجهًا مألوفًا في مجلات أزياء الأطفال والأسرة، كما وضعت صورته على بعض الألعاب. وفي سن السادسة، ظهر كوربن في أول أدواره الاحترافية المسرحية على خشبة مسرح برودواي، ولعب فيها دور طفل مشرد وأبكم في مسرحية «مات القزم تيم».

مشواره الفني

بداية عمله
في عام 1996، انتقلت عائلته إلى لوس أنجلوس وسرعان ما اكتسب دورًا على مسلسل «حادثة كبرى»، وظهر كنجم ضيف في سلسلة «إي آر» أمام جورج كلوني في 1996. قام بلو بتمثيل دور «ماثيو» في مسلسل «مالكولم وإيدي» في عام 1998 ، ودور «نيك إلديربي» في فيلم «قم بتأميني: قصة حقيقية عن أسرة في مكتب التحقيقات الفيدرالي».

كما كانت له أدوار صغيرة في أفلام «الجندي» مع كيرت راسل، و«شجرة العائلة» مع أندرو لورانس و«الرجال الغامضون» مع بن ستيلر وويليام ماسي وغريغ كينير و«البحث في المجرة» مع تيم ألين وسيغورني ويفر وآلان ريكمان، و«برنامج أماندا شو» مع أماندا بينز ودريك بيل.

2005-2003

في صيف 2003، مثل بلو في المسرحية المدرسية «بيبي بلوز». في عامه الأول في أكادمية ديبي ألن للرقص ، أدى كوربن أول أدوار البطولة في فيلم روائي طويل عام 2004 في فيلم أمسك هذا الولد أمام كريستين ستيوارت وماكس ثيريوت. وفي سنته الثانية، لعب دور «رين» وهو أحد الأدوار الرئيسية في مسرحية «الطليقة» الموسيقية، ودور «سوني» في مسرحية «غريس» الموسيقية، وقد تم تكريم كوربن هذا العام بمنحه جائزة طالب المسرح لهذا العام. وفي صيف 2004، أصبح كوربن جزءا من فريق التمثيل للمسلسل التلفزيوني الجديد للأطفال «سقوط الرحلة 29» بدور «ناثان ماكهيو» ، وهو مسلسل درامي عن مجموعة من المراهقين الذين تقطعت بهم السبل على جزيرة مهجورة بعد حادث تحطم طائرة، وموقع التصوير كان في هاواي في جزيرة أواهو وهو من إنتاج قناة ديسكفري للأطفال. كما كان له دور صغير باسم «سبنسر» في مسلسل «دليل نيد المدرسي غير المصنف للبقاء»، أول ظهور له كان في حلقة بعنوان دليل: اللعب في المدرسة«و» دليل: الثأر والسجلات المدرسية.

2009-2006
وفي أعوام 2006 و2007 و2008، لعب بلو دور «تشاد دانفورث» في سلسلة أفلام ديزني الشهيرة «هاي سكول ميوزيكال» أمام فانيسا هادجنز وآشلي تيسدال وزاك إيفرون ولوكاس غرابيل ومونيك كولمان، والذي حاز على جائزة إيمي وعلى شعبية هائلة بين أفلام قناة ديزني الأصلية. في تلك السلسلة، لعب بلو دور لاعب كرة السلة تشاد دانفورث، زميل الشخصية الرئيسية «تروي بولتون» (زاك إيفرون). وفي عام 2007، ظهر بشخصيته الحقيقية في «موكب ميسي لعيد الشكر». وظهر كضيف شرف في عدة حلقات في المسلسل التلفزيوني هانا مونتانا، حيث لعب دور «جوني كولينز» أمام مايلي سايرس وإميلي أوسمنت وميتشل موسو مع مويسيس أرياس وراي رومانو. كان فيلم كوربن بلو التالي، جامب إن! الذي شارك في بطولته مع الممثلة ومغنية الريثم والبلوز كيكي بالمر، فضلاً عن والده ديفيد رايفرز لأول مرة في 12 يناير 2007، وقد أصبح منذ ذلك الحين واحدًا من أفلام قناة ديزني الأصلية الأعلى تصنيفًا، وظهر في عام 2008 في «برنامج تايرا بانكس». بلو ظهر أيضًا في دورة «ألعاب قناة ديزني» كقائد للفريق الأزرق. ودور «جراند مارشال» في الأم غوس باراد أمام ديفون ويركهيسير وليندساي شو عامي 2006 و2007. وفي خريف عام 2009، وقام بتمثيل دور البطولة في فيلم النمط الحر بدور «كال براينت»، أمام ساندرا إتشيفيريا وماديسن بتيس، وظهر في عرض شبكة سي دبليو التلفريونية الجديد «الحياة الجميلة» مع سارة باكستون وميشا بارتون. أيضًا في عام 2009، وقام بالأداء الصوتي في ما بعد كل الحدود ، كما ظهر في برنامج «الترفيه الليلة» ، وأيضا «برنامج الصباح مع مايك وجولييت».

2012-2010
وفي الآونة الأخيرة، يلعب كوربن بلو دور البطولة في مسرحية برودواي الموسيقية «في المرتفعات» في عام 2010. قام بلو بتمثيل بدور «خافيير برلين»، في إحدى حلقات المسلسل التلفزيوني «الزوجة الصالحة»، أمام جوليانا مارغوليس، في أكتوبر 2010. قام كوربن أيضًا في بطولة كوميدية قصيرة في فيلم أنا مدين حياتي لكوربن بلو في سنة 2010 ، وقام بالأداء الصوتي في المحرك الصغير التي يمكن أن في عام 2010. وفي عام 2011 أستضاف كوربن بجانب المغنية العالمية نيكول شيرزينغر في برنامج اكس فاكتور الأمريكية. وقام ببطولة ايميت في الفيلم الرعب مخيف أو يموت في عام 2012. وأيضا قام ببطولة ماكي في الفيلم الدرامي رينيه في عام 2012 أمام كات دينيغس.

في شهر أبريل من عام 2012، قام كوربن بلو بدور البطولة يسوع، في مسرحية برودواي الموسيقية "". وأيضًا في عام 2012، وقام بلو بتمثيل في حلقة واحدة بدور «ضابط الشرطة»، في المسلسل التلفزيوني «الدماء الزرقاء».

2014-2013
وفي شهر مارس من عام 2013، قام بلو بالدور الرئيسي «جيفري كينغ» في مسلسل الأوبرا الصابونية حياة واحدة للعيش. وأيضًا في عام 2013، قام بلو بتمثيل في حلقة واحدة بدور «جوردان»، في المسلسل التلفزيوني الكوميدي «فرانكلين وباش». وأيضًا قام ببطولة سكيتش في الفيلم الدرامي السكر في عام 2013. وفي 4 سبتمبر من عام 2013 أنضم كوربن في موسم السابع عشر من برنامج المسابقات الأمريكية رقص النجوم. وقال كوربن سوف يكون في شراكه مع الراقصة المحترفة كارينا سميرنوف  التي فازت في الموسم الثالث عشر مع جوزيه رينيه مارتينيز. وفي نهاية الموسم احتل كوربن مع الراقصة كارينا سميرنوف المرتبة الثانية. في عام 2013 قام ببطولة كاتفيش في الفيلم الرعب The Monkey's Paw أمام ستيفن لانغ، تشارلز س. دوتون. في عام 2014، قام بلو بتمثيل في حلقة واحدة بدور «لوثر»، في المسلسل التلفزيوني الكوميدي «سايك». وفي نفس السنة قام بلو بتمثيل في مسلسل دروب ديد ديفا. وفي عام 2014 قام بلو بدور شخصية «ستيف» في فيلم الرعب ممرضة ثري دي من إنتاج شركة «يونزجيت» في عام 2014.

2015–إلى الآن
في عام 2015، قام بلو بتمثيل دور البطولة في فيلم Megachurch Murder بدور «ماركوس كينغ»، أمام الممثلة شانيكا نولز. وفي نفس العام قام بتقديم برنامج المسابقات Fake Off، على قناة «ترو تي في». وفي نفس العام قام كوربن بلو بدور البطولة «آرون»، في مسرحية The Human Race الموسيقية "The Family Shots". في 8 فبراير عام 2016، قام بلو بتمثيل في حلقة واحدة بدور «هونتر»، في المسلسل التلفزيوني الكوميدي «كاسل» ، وقد ظهر كضيف شرف في حلقة واحدة من المسلسل التلفزيوني ذا فوسترز، حيث لعب دور «ميركوتيو» أمام الممثلات تيري بولو، مايا ميتشيل. وفي خريف 2016 سيؤدي دور «أوفيد» في فيلم الدرامي Ovid and the Art of Love الذي أنتجته شركة "Lowland Pictures"، تدور أحداث الفيلم في مدينة ديترويت في ولاية ميشيغان الأمريكية. أمام جون سافيج والممثلة تمارا فيلدمان، والفيلم من إخراج إسيم فون هوفمان.

وفي 1 سبتمبر 2016، قام كوربن بلو بدور البطولة «تيد»، في المسرح الموسيقي في برودواي، مسرحية Holiday Inn.

مشواره الموسيقى

جانب آخر

بدأ بلو مشواره كمغني، بتوقيعه عقدًا مع "تسجيلات هوليوود"، وهي العلامة التي تملكها ديزني، وأصدر أول ألبوماته جانب آخر في مايو 2007 ، الذي وصل إلى المرتبة الـ 36 على قائمة أعلى 200 ألبوم، وبيع منه 18,000 نسخة في أسبوعه الأول. شارك كوربن المغني الناجح ني-يو في أغنية "أصبحت وحيدًا"، كما شارك غيره من الفنانين مثل ماثيو جيرارد وإريك هدسون. عرض أول فيديو لأغانيه "إدفع به للنهاية" للمرة الأولى على قناة ديزني، للدعاية لفيلم جامب إن! الذي لعب بلو بطولته. وصلت أغنية "إدفع به للنهاية" إلى أول عشرين أغنية في قائمة أعلى 100 أغنية ، وبلغت ذروتها بوصولها للمرتبة الـ 15. شارك بلو مع زملائه الآخرين في هاي سكول ميوزيكال في جولة موسيقية من أواخر نوفمبر 2006 إلى أواخر يناير 2007 في "حفلة: هاي سكول ميوزيكال ، والتي جالت في نحو 40 مدينة مختلفة. وللترويج لألبومه الأول، قام بلو بالغناء في جولة العيد التالي، مع 78فيوليت ودريك بيل وبيانكا رايان. في ألبوم "جانب آخر"، كتب وشارك في كتابته خمسة من أغنيات ألبومه الإثنا عشر ، كما كتب أيضًا أغنيتين إضافيتين ظهرتا في النسخة الأوروبية، أحدها بعنوان "تخلص منه"، وهي قصيدة للموسيقي "برينس".

سرعة الضوء

في مقابلة أجراها مؤخرًا مع مجلة بيلبورد ، أعلن بلو أنه قد بدأ العمل على ألبومه التالي، وقال بلو:

شارك المنتج «إريك هدسون» في معظم الألبوم، بالاشتراك مع مؤلف الأغاني «كلود كيلي». أدى بلو بعض الأغاني غير مسجلة مثل «إغلاق» و«بكل ما يلزم» و«بطل»، في جولته الغنائية الصيفية مع المغني والممثل «جوستن شتاين» ، ومن المتوقع أن تظهر تلك الأغاني في ألبومه سرعة الضوء، الذي كان من المقرر صدوره في 10 مارس 2009 عن طريق تسجيلات هوليوود. في البداية، فشل الألبوم في الظهور ضمن قائمة أحسن 200 ألبوم ، ووفقًا لبعض المصادر، فإن الألبوم باع أقل من 4,000 في أسبوعه الأول، بالرغم من الترويج له في ماي سبيس. تم تصوير أغنيتي «احتفال أنت» و«لحظات هامة» للترويج للألبوم.

اهتماماته الخاصة

أنشطة أخرى

شارك كوربن في العديد من مشاريع المؤسسات الخيرية مثل مستشفى سانت جود لأبحاث الأطفال ومؤسسة لايت ستار للأطفال ومؤسسة ميك ويش. كما شارك في إعداد وجبة عشاء عيد الشكر وغداء عشية عيد الميلاد في ملجأ لوس أنجلوس للمشردين في عام 2008 مع ديبي رايان. في عام 2008 بلغت ثروة كوربن بلو نحو (خمسة ملايين $) ، وفي عام 2013 بلغت ثروة كوربن بلو نحو (عشرة ملايين $). وفي عام 2016 بلغت ثروة كوربن بلو نحو (أربعة ملايين $).

في عام 2013 كشف الممثل كوربن بلو في حوار حصري لمجلّة  الأمريكية، عن أنه كان قد تعرّض للتنمّر خلال سنوات الدراسة الثانوية، وأن وجود دعم عائلته ساعده على تجاوز هذه الأزمة التي يعاني منها الكثير من طلاب المدارس حول العالم. التنمّر سيكون محور فيلم كوربن المقبل بعنوان The Day I Died، وقد بدأ فريق الفيلم بجمع التبرعات ضمن حملة لمحاربة ظاهرة التنمّر التي أدت بالكثير من المراهقين للانتحار في العام الأخير بالولايات المتحدة. وفي نفس العام كوربن تحدّث في الحوار الذي أجراه مع الإعلامي بشّار زيدان عن تجربته في الموسم الأخير من برنامج المسابقات الأمريكية «رقص النجوم» بنسخته الأمريكية، إلى جانب أدواره التمثيلية الأخيرة. يذكر أن كوربن كان قد بدأ التمثيل منذ طفولته، وحظي بشهرة كبيرة بعد المشاركة في سلسلة أفلام ديزني الشهيرة «هاي سكول ميوزيكال». في يناير عام 2016 استُضيف كوربن بلو مع زملائه نجوم سلسلة أفلام ديزني الشهيرة «هاي سكول ميوزيكال»، فانيسا هادجنز، آشلي تيسديل، لوكاس غرابيل، مونيك كولمان في مقر تصوير الفيلم في أستديوهات والت ديزني ليحتفلوا بالذكرى العاشرة لإصدار الفيلم عام 2006.

حياته الخاصة

يفضّل كوربن ارتداء ملابس من تصميم «دون إد هاردي» ودولشي أند غابانا و«بنجوين»، والأحذية الرياضية من ماركة نايكي. كوربن بلو من أشد المعجبين بفريق لوس أنجلوس ليكرز لكرة السلة. ويفضّل أيضاً هاتف آي فون. والممثلات المفضلة لديه جينيفر غارنر وأنجلينا جولي. وأفضل مغني لديه الراحل مايكل جاكسون. وكتابه المفضل هو غاتسبي العظيم. وقد ظهر في اثنين من أعلى ثلاثة أفلام قناة ديزني تصنيفاً: هاي سكول ميوزيكال في عام 2006 وجامب إن! في عام 2007. وأفضل أصدقائه فانيسا هادجنز وزاك إيفرون وآشلي تيسدال. وهو أبن الممثل ديفيد رايفرز ولديه ثلاثة شقيقات أصغر منه سناً. وهو يحب الحيوانات والحيوان المفضل لديه هو النمر. ويُفضل كوربن شكولاتة تويكس. ومن آلاته الموسيقية المتميزة البيانو. بدأ يأخذ دروساً في الرقص وهو عمره عامين. وهو انطباعي وموهوب. ويفضل سيارة فورد موستانغ. ويقال أن لديه فورد موستانغ شيلبي موديل 2010، لونها ما بين الأسود والذهبي. وهو أفضل صديق للمصور العالمي «مارك بلاكويل».

وفي عام 2011، التقى كوربن بلو بالممثلة الكندية ساشا كليمنتس، في حلبة سباق الخيل «كأس المربين» في مسقط رأسها في كندا ، وثم تواعدا ، وأصبحت أيضا صديقة لشقيقته هنتر. وفي عام سبتمبر 2013، تم ألتقاط صورة لكوربن وهو خارج من سيارته شيفروليه كمارو أس أس موديل 2013، لونها أحمر. وكما قال كوربن وهو يفضل السيارات الأمريكية من تصميم بلدته. في 15 أكتوبر عام 2014 طلب كوربن بلو، الزواج من حبيبته الممثلة الكندية ساشا كليمنتس في ديزني لاند في أورلاندو بولاية فلوريدا. في 23 يوليو عام 2016 تزوج كوربن بلو من الممثلة ساشا كليمنتس يوم السبت في سانتا باربارا-كاليفورنيا. ووصف كوربن بلو زواجه من ساشا كليمنتس بأنه أفضل لحظة في حياته.

السيرة الفنية

ديسكوغرافيا

قائمة الأغاني الرئيسية

الموسيقى التصويرية
 2006 (ألبوم هاي سكول ميوزيكال): فيلم هاي سكول ميوزيكال
 2007 (إدفع به للنهاية): فيلم جامب إن!
 2007 (ألبوم هاي سكول ميوزيكال 2): فيلم هاي سكول ميوزيكال 2
 2008 (ألبوم هاي سكول ميوزيكال 3: سينيور يير): فيلم هاي سكول ميوزيكال 3: سينيور يير
 2008 (سوف نأتي للاحتفال): فيلم «قصص قبل النوم»
 2008 (أعد تشغيله): فيلم «يقارنون»

الألبومات
 2007 (جانب آخر): بوب، بوب الشباب، بوب الرقص
 2009 (سرعة الضوء): بوب، بوب الشباب، راب

أغاني اشترك بها
 2007 (لا يزال هناك بالنسبة لي): مع (فانيسا هادجنز) في البومه الأول جانب آخر.
 2007 (أنا لا أرقص): مع (لوكاس غرابيل)
 2008 (لقد عاد الشباب): مع (زاك إيفرون)
 2009 (إذا كنا الفيلم): مع (مايلي سايرس)

ألبومات جماعية
 2006 (سقوط الرحلة 29): الأغنية: دوائر
 2007 (ديزني مانيا): الأغنية: عالمين
 2007 (بيتي القبيحة): الأغنية: سنصبح رئيساْ في اللعبة
 2007 (قناة ديزني للعطلات): الأغنية: هذا عيد الميلاد
 2009 (قناة ديزني التشغيل): الأغنية: تشغيل وعودة مرة أخرى

الجوائز والترشيحات

انظر أيضًا
 ديسكوغرافيا كوربن بلو
 قائمة الأغاني لدى كوربن بلو
 تشاد دانفورث
 جيفري كينغ

مصادر
<div class="ltr">

مراجع
 سكوت دي. كوربن بلو: قرب. 1230 شارع من الأمريكيين، نيويورك، نيويورك 10020 : كتب الجيب، (2006. ISBN 978-1-4165-4114-1).
 بيتسي ويست. كوربن بلو إلى أقصى حد. مجموعة البطريق قراء الشباب، 345 شارع هدسون، مانهاتن، نيويورك، نيويورك 10014 : مجموعة البطريق، (2007. ISBN 978-0-8431-2685-3).
 ماري بون. كوربن بلو. الناشرين لين ميتشل، ص.ب. مربع 196 هوكيسين، ديلاوير 19707 : لين ميتشل، (2007/2008. ISBN 978-1-58415-674-1).
 جوردين سباركس. كوربن بلو: في المرتفعات كتب برودواي الموسيقية، (2010. ISBN 978-1-4231-1989-0).

وصلات خارجية

 كوربن بلو في قاعدة بيانات الأفلام العربية
 كوربن بلو على موقع قاعدة بيانات الإنترنت برودواي
 كوربن بلو على موقع أول موفي
 كوربن بلو على موقع أفلام ياهو!
 كوربن بلو على موقع يوتيوب
 كوربن بلو على موقع تي في.كوم
 كوربن بلو على موقع بيبول
 كوربن بلو على موقع TV Guide

مغنون وكتاب أغاني أمريكيون في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بروكلين
أمريكيون من أصل إيطالي
أمريكيون من أصل جامايكي
خريجو ثانوية فيوريلو هـ. لاغوارديا
راقصون أمريكيون
راقصون من ولاية نيويورك
راقصون وراقصات أمريكيون
عارضو أزياء أمريكيون
عارضو أزياء من ولاية نيويورك
فنانون وفنانات أمريكيون
كوميديون وكوميديات أمريكيون
مشاركون أمريكيون في برامج تلفزيون الواقع
مغنو بوب أمريكيون
مغنو ومغنيات بوب أمريكيون
مغنو ومغنيات راب أمريكيون
مغنون أطفال أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 21
مغنون ذكور أمريكيون في القرن 21
مغنون ذكور في القرن 21
مغنون من مدينة نيويورك
مغنون من ولاية نيويورك
مغنون وكتاب أغان أمريكيون
مغنون وكتاب أغان من ولاية نيويورك
مغنون ومغنيات وكتاب أغان أمريكيون
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو سوب أوبرا أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلو مسرحيات موسيقية أمريكيون
ممثلو هاي سكول ميوزيكال
ممثلون أطفال ذكور أفارقة أمريكيون
ممثلون أمريكيون أطفال
ممثلون أمريكيون أفارقة
ممثلون أمريكيون ظهروا في مسلسلات تلفازية طويلة
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون أمريكيون من أصل جامايكي
ممثلون من أصل إيطالي
ممثلون من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
ممثلون من مدينة نيويورك
منتجو أفلام أمريكيون
مواليد 1989
مواليد في نيويورك
موسيقيو بوب أطفال
موسيقيو رقص أمريكيون
موسيقيون أمريكيون من أصل جامايكي
موسيقيون من بروكلين
موسيقيون وموسيقيات أمريكيون

كوربن بلو


La Cité des Ténèbres est un roman français de science-fiction écrit par Léon Groc et publié initialement en feuilleton sous le titre Les Habitants de la Grande Caverne entre 1925 et 1926. Il s'agit d'une version remaniée et augmentée de sa nouvelle Deux mille ans sous la mer publiée l'année précédente dans la revue Sciences et Voyages. Lors de sa publication en format relié aux éditions Tallandier en 1926, le roman prend son nom définitif de La Cité des Ténèbres.

Ce récit d'une expédition dans une gigantesque grotte sous la mer Méditerranée s'inscrit dans la continuité des romans d'aventures écrits par Jules Verne sur le thème des fictions souterraines et renvoie à des théories scientifiques popularisées au début du  comme le darwinisme.

Résumé
En inspectant les travaux d'un tunnel en cours de construction depuis Piombino en Italie en direction de la Corse, un groupe de sept personnes, dont une jeune femme, est arrêté par un mystérieux mur construit de la main de l'homme et, après un éboulement, se retrouve prisonnier d'une grande caverne souterraine. Cette caverne est habitée par une civilisation de descendants d'antiques Chaldéens qui se sont adaptés à ce milieu spécial  mais aussi par des hordes d'hommes-singes qui leur livrent une guerre sans merci.

Après avoir aidé les « hommes sans yeux » à vaincre leurs ennemis héréditaires, les sept héros s'embarquent sur un gigantesque lac qu'ils parviennent à traverser, rencontrent un triceratops puis, bloqués sous le cône d'un volcan éteint de Mésopotamie, ne doivent leur salut qu'à des archéologues en mission. Le récit se termine par l'annonce d'un violent tremblement de terre en Italie, supposé avoir définitivement détruit toute trace de la caverne et de la civilisation antique qui l'habitait.

Personnages principaux
 René Beaumont (secrétaire de Jérôme Bricardi) ;
 Berluret (homme à tout faire) ;
 Jérôme Bricardi (milliardaire) ;
 Paulette Bricardi (fille de Bricardi) ;
 Clément-Martin (philologue, ami de Bricardi) ;
 Robert Darcet (journaliste à l'Intransigeant) ;
 Jean Fortier (ingénieur).

Thèmes et contexte scientifique
Le roman de Léon Groc exploite un thème classique  dans un roman scientifique héritier de l'œuvre de Jules Verne. Se retrouve également dans ce livre l'argument du Voyage au centre de la Terre avec le périple sur un grand lac et la confrontation avec des dinosaures. La guerre que se livrent les descendants aveugles des Chaldéens avec une peuplade d'hommes-singes, qualifiés de , ainsi que la tentative avortée d'évasion par un ballon à air chaud évoquent des épisodes analogues dans Le Monde perdu d'Arthur Conan Doyle.

Les hommes sans yeux sont, d'après l'explication donnée dans la nouvelle par le savant Clément-Martin, l'aboutissement d'une évolution darwinienne, théorie introduite dans les œuvres de science-fiction de la fin du  et du début du .

Publications
Entre le  et le , Léon Groc publie en feuilleton dans l'hebdomadaire Le Petit Inventeur, une version réécrite de sa nouvelle Deux mille ans sous la mer. Paraissant sous le titre de Les Habitants de la grande caverne, ce roman-feuilleton est accompagné des dessins de Maurice Toussaint.

Il publie en librairie son roman en 1926, dans la collection « Bibliothèque des Grandes Aventures » des éditions Tallandier sous le nouveau titre de La Cité des Ténèbres. Neuf ans plus tard, ce roman paraît à nouveau sous forme de feuilleton hebdomadaire dans Le Dimanche illustré entre le  et le , accompagné d'illustrations de Georges Dutriac, puis de nouveau en feuilleton dans Mon journal entre le  et le  avec les illustrations de Rémy Bourlès.

Tandis que Jules Tallandier réédite le roman à trois reprises entre 1936 et 1952, en 2011 ce sont les éditions des Moutons électriques qui publie le récit dans le recueil La Cité des Ténèbres et autres voyages excentriques aux côtés d'Une Invasion de Sélénites (initialement paru en 1929 sous le titre La Révolte des pierres) et La Planète de cristal (initialement paru en 1943 sous le titre La Folle Équipée du « Bolide »).

Rapport à la nouvelle de 1924
Par rapport à Deux mille ans sous la mer, le nom des personnages est changé, le tunnel part d'Italie et non de la Côte d'Azur, les péripéties avec les hommes-singes et le triceratops sont ajoutées, et, à la fin, les héros sont tous sauvés.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .
 .

Articles connexes
 1926 en science-fiction
 Histoire évolutive de la lignée humaine
 Monde perdu préhistorique dans la littérature

Liens externes

Roman de science-fiction français
Roman français paru en 1926
1926 en science-fiction
Œuvre littéraire se déroulant au XXe siècle
Œuvre littéraire se déroulant en un lieu souterrain
Monde perdu dans la littérature
Roman merveilleux-scientifique
Roman évoquant un dinosaure

La Cité des Ténèbres


An Chloris flabellata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Georg Oskar Edmund Launert. An Chloris flabellata in nahilalakip ha genus nga Chloris, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Namibia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chloris

Chloris flabellata


Nicolas Monod est un mathématicien suisse, professeur à l'École polytechnique fédérale de Lausanne (EPFL).

Formation
Il est né à Montreux, en Suisse . Il a obtenu son doctorat de l'ETH Zurich en 2001 avec une thèse "Continuous Bounded Cohomology of Locally Compact Groups" rédigée sous la direction de Marc Burger.

Travaux
Nicolas Monod est connu pour ses travaux sur la  bornée, la théorie ergodique, la géométrie (espaces CAT(0)), les groupes localement compacts et la moyennabilité.

Il est co-rédacteur en chef de L'Enseignement Mathématique, de Groups, Geometry, and Dynamics, du Journal of Topology and Analysis et de Commentarii Mathematici Helvetici.

Prix et distinctions
Monod est membre de l'American Mathematical Society. Il est lauréat de la Conférence Gauss en 2016, avec une conférence sur le paradoxe de Banach-Tarski. Il a également reçu le prix Berwick en 2015 avec Pierre-Emmanuel Caprace pour leurs travaux sur les groupes d'isométrie de CAT(0), et a été conférencier invité au Congrès international des mathématiciens en 2006 à Madrid, avec une conférence intitulée « An invitation to bounded cohomology ». Il était l'un des plus jeunes lauréats du prix Advanced Investigator de l'histoire du Conseil européen de la recherche.

Monod a été président de la Société mathématique suisse de 2014 à 2015 et est directeur du Centre Bernoulli à l'EPFL.

Publications
 Continuous bounded cohomology of locally compact groups, Lecture Notes in Mathematics 1758, Springer 2001
 avec Burger: Continuous bounded cohomology and applications to rigidity theory, GAFA, vol 12, 2002, p. 219–280
 Superrigidity for irreducible lattices and geometric splitting, Journal of the American Mathematical Society, vol 19, 2006, p. 781–814, Arxiv
 avec Yehuda Shalom: Orbit equivalence rigidity and bounded cohomology, Annals of Mathematics, vol 164, 2006, p. 825–878, Arxiv
 avec U. Bader, A. Furman, T. Gelander: Property (T) and rigidity for actions on Banach spaces, Acta Mathematica, vol 198, 2007, p. 57–105, Arxiv
 avec Alex Furman: Product group actions on manifolds, Duke Mathematical Journal, vol 148, 2009, p. 1–39, Arxiv
 avec Pierre-Emmanuel Caprace: Isometry groups of non-positively curved spaces, part 1, Structure theory, part 2, Discrete subgroups, Journal of Topology, vol 2, 2009, p. 661–700, 701–746, Arxiv, Arxiv, part 2
 avec Naturtaka Ozawa: The Dixmier problem, lamplighters and Burnside groups, Journal of Functional Analysis, vol 258, 2010, p. 255–259, Arxiv
 On the bounded cohomology of semi-simple groups, S-arithmetic groups and products, Journal für Reine und Angewandte Mathematik, vol 640, 2010, p. 167–202, Arxiv
 avec Michelle Bucher: The norm of the Euler class, Mathematische Annalen, vol 353, 2012, p. 523–544, Arxiv
 avec U. Bader, T. Gelander: A fixed point theorem for  spaces, Inventiones Mathematicae, vol 189, 2012, p. 143–148, Arxiv
 avec Kate Juschenko: Cantor systems, piecewise translations and simple amenable groups, Annals of Mathematics, vol 178, Nr. 2, 2013
 Groups of piecewise projective homeomorphisms, Proc. Nat. Acad. Sci., vol 110, 2013, p. 4527–4527.

Références

Liens externes

Mathématicien suisse du XXIe siècle
Enseignant à l'École polytechnique fédérale de Lausanne
Étudiant de l'École polytechnique fédérale de Zurich
Membre de l'American Mathematical Society
Président de la Société mathématique suisse
Lauréat du prix Berwick
Conférencier Gauss
Naissance en novembre 1973

Nicolas Monod


Cichorieae, veliki tribus (pleme) glavočika jezičnjača, porodica glavočike (Asteraceae). Podijeljen je na devedesetak rodova.

Podtribusi i rodovi

 Chondrillinae  (W.D.J.Koch) Lamotte
 genus Chondrilla L.
 genus Phitosia Kamari & Greuter
 genus Willemetia  Neck.
 Cichoriinae Cass. ex Dumort.
 genus Arnoseris Gaertn.
 genus Cichorium L.
 genus Erythroseris N. Kilian & Gemeinholzer
 genus Phalacroseris A. Gray
 genus Rothmaleria Font Quer
 genus Tolpis Adans.
 Crepidinae  Cass. ex Dumort.
 Acanthocephalus Kar. & Kir.
 Askellia W. A. Weber
 Crepidiastrum Nakai
 Crepis L.
 Dubyaea DC.
 Garhadiolus Jaub. & Spach
 Heteracia Fisch. & C. A. Mey.
 Heteroderis (Bunge) Boiss.
 Hololeion Kitam.
 Ixeridium (A. Gray) Tzvelev
 Ixeris (Cass.) Cass.
 Lagoseriopsis Kirp.
 Lagoseris M. Bieb.
 Lapsana L.
 Lapsanastrum Pak & K. Bremer
 Nabalus Cass.
 Rhagadiolus Vaill.
 Sonchella Sennikov
 Soroseris Stebbins
 Spiroseris Rech. f.
 Syncalathium Lipsch.
 Taraxacum F. H. Wigg.
 Youngia Cass.
 Hieraciinae Cass. ex Dumort.
 genus Andryala L.
 genus Hieracium L.
 genus Hispidella Barnadez ex Lam.
 genus Pilosella Vaill.
 genus Schlagintweitia Griseb.
 Hyoseridinae Less.
 genus Aetheorhiza Cass.
 genus Aposeris Neck. ex Cass.
 genus Hyoseris L.
 genus Launaea Cass.
 genus Reichardia Roth
 genus Sonchus L.
 Hypochaeridinae  Less.
 genus Avellara Blanca & C. Díaz
 genus Hedypnois Mill.
 genus Helminthotheca Vaill. ex Zinn
 genus Hypochaeris L.
 genus Leontodon L.
 genus Picris L.
 genus Scorzoneroides Moench
 genus Urospermum Scop.
 Lactucinae  (Cass.) Cass. ex Dumort.
 Astartoseris N.Kilian, Hand, Hadjik., Christodoulou & Bou Dagh.
 genus Cicerbita Wallr.
 genus Faberia Hemsl.
 genus Lactuca L.
 genus Melanoseris Decne.
 genus Notoseris C. Shih
 genus Paraprenanthes C.C. Chang ex C. Shih
 genus Prenanthes L.
 Microseridinae Stebbins
 genus Agoseris Raf.
 genus Anisocoma Torr. & A. Gray
 genus Atrichoseris A. Gray
 genus Calycoseris A. Gray
 genus Chaetadelpha A. Gray ex S. Watson
 genus Glyptopleura Eaton
 genus Krigia Schreb.
 genus Lygodesmia D. Don
 genus Malacothrix DC.
 genus Marshalljohnstonia Henr.
 genus Microseris D. Don
 genus Munzothamnus Raven
 genus Nothocalais Greene
 genus Picrosia D. Don
 genus Pinaropappus Less.
 genus Pleiacanthus Rydb.
 genus Prenanthella Rydb.
 genus Pyrrhopappus DC.
 genus Rafinesquia Nutt.
 genus Shinnersoseris Tomb
 genus Stephanomeria Nutt.
 genus Uropappus Nutt.
 Scolyminae Less.
 genus Catananche L.
 genus Gundelia L.
 genus Hymenonema Cass.
 genus Scolymus L.
 Scorzonerinae Cass. ex Dumort.
 Epilasia  Benth. & Hook.f.
 Gelasia Cass.
 Geropogon  L.
 Koelpinia  Pallas
 Lipschitzia Zaika, Sukhor. & N.Kilian
 Pseudopodospermum (Lipsch. & Krasch.) Kuth.
 Pterachaenia  (Benth.) Lipsch.
 Ramaliella Zaika, Sukhor. & N.Kilian
 Scorzonera  L.
 Takhtajaniantha  Nazarova
 Tourneuxia  Coss.
 Tragopogon  L.
 Warioniinae Gemeinholzer & N.Kilian
 genus Warionia Benth. & Coss.

Izvori

Glavočike jezičnjače

Cichorieae


Serafino Dubois (10 October 1817 – 15 January 1899) was an Italian chess Master and chess writer. Dubois was certainly among the strongest players in the world during the 1850s. He was known for his writings on the game, and for his promotion of chess in Italy.

Chess career
Serafino Dubois was born in Rome. His early career coincided with a time when the Italian rules of chess differed from those elsewhere in Europe, but he wasn't content with being recognized as the best player in Italy; he needed to prove himself on the European board as well.

During the early to middle part of the nineteenth century, chess tournaments were few and far between, and many of the top players were limited to playing matches against each other, usually for a substantial purse, which was either staked by themselves or by their patrons. From the 1840s to the 1860s, Dubois took part in many matches against the top players of Europe, and it was rare for him to lose, even when he gave odds of pawn and move to his opponents.

In 1846 he played a number of games in Rome against the strong English Master Marmaduke Wyvill, and it has been reported that Dubois won 55–26 when no odds were given by either side, but lost 39–30 when he gave odds of pawn and move to his opponent.

In 1855 he visited Paris and the famous Café de la Régence, a mecca for the leading French players and enthusiasts from abroad. He played no fewer than four matches, beating the strong French player Jules Arnous de Rivière by 25–7, Seguin by 5–1, Wincenty Budzyński by 13½–6½, but he did lose 4–1 to Lecrivain.

In 1856 he beat Kowsky 11½–1½, and played another match against de Rivière, but unfortunately the latter score has been lost. Two years later he played the celebrated Russian novelist Ivan Turgenev in the Cafe Antonini in Rome, and won a game in 25 moves giving odds of a pawn and ceding the first move. This game was later published in La Nuova Rivista degli Scacchi in 1880.

His best tournament performance came in the London tournament of 1862, where he placed 5th with 9 points, ahead of Wilhelm Steinitz, who later went on to become the first official world chess champion. Dubois won £10 in prize-money, now roughly equivalent to £700.

Loses match against Steinitz, wins three other matches
After the tournament ended, Steinitz challenged Dubois to a match. The future World Champion beat his Italian opponent by 5½–3½.

Just over 100 years after this match, world champion-to-be Bobby Fischer, who was very interested in 19th century chess, annotated in depth all nine games from it in his monthly column for Chess Life magazine in 1964 (April, July, August, November and December issues).

But Dubois did win several other matches that same year. He defeated Cornelius Bonetti by 11½–1½. He won two matches against Valentine Green: the first by 5–0 and the second 5½–½.

Dubois and Italian chess

Dubois moved to the Netherlands in April 1863, and reputedly stayed for about two years. However, he couldn't get used to the cooler climate, and returned to Rome where he concentrated on his writing and his promotion of the Italian rules of the game.

From the late 1850s to the early 1870s Serafino Dubois corresponded regularly with French and Russian masters about how to achieve unity in the rules of chess. In particular, he was an avid supporter of free castling, which was permitted under the Italian rules of the game but not elsewhere in Europe. Under free castling the King and Rook, after jumping over each other, could go to any square up to and including the other's starting point, provided neither piece attacked an enemy piece.

There were other significant differences in the Italian rules, too: taking a pawn "en passant" was forbidden, and pawns could only be promoted into pieces captured during the game. There was an added twist to the latter rule – if a pawn reached the eighth rank before any piece of its colour had been captured, it had to wait there 'suspended' until a piece was captured, at which time the promotion was possible.

Dubois discussed these issues in his writings of the time. In 1847 he became the editor of the first Italian chess column, L'Album in Rome, and by 1859 he was co-editor with Augusto Ferrante of the chess journal La Rivista degli Scacchi, which was also based in his home city. Between 1868 and 1873, he published a three-volume work on the differences in the rules between the Italian and French versions, in which he tried hard to defend the practice of free castling.

However, by the 1880s Italy toed the line and adopted the normal European laws of chess, although it wasn't until the end of the century that the new rules were widely accepted throughout the country.

Legacy
Dubois was Italy's best player during the 1850s and 1860s, and a very strong tactician, in keeping with the style of his times.

He was very influential within the world of Italian chess and, not surprisingly, chess politics played a big part in his later life. In addition, he wrote many articles on chess openings.

Dubois has several variations named in his honor:
a) a line of the Vienna Game;
b) the Dubois Variation of the Hamppe-Muzio Gambit (C25);
c) the Dubois Variation of the Giuoco Pianissimo (C50);
d) the Dubois-Reti Defence in the Scotch Gambit (C44).

However, he was not a keen fan of the French Defense, and commented: "This is the most monotonous and annoying play you can imagine – rarely it gives rise to combinations of some interest".

Death
Dubois died on 15 January 1899.

Further reading

References

External links

  First part of article about Serafino Dubois
 Second part of article about Serafino Dubois

1817 births
1899 deaths
Italian chess players
Italian male writers
Sportspeople from Rome
19th-century chess players

Serafino Dubois


Adalbert Roderich Levin von Barby (né le  à Potsdam et mort le  à Loburg) est un général de cavalerie prussien.

Biographie

Origine
Barby est issu de la famille noble  et est le fils du lieutenant-général prussien  (1795-1883) et de son épouse Pauline Clementine Ulrike, née von Wulffen (1800-1880). Le lieutenant-général prussien  (1821-1906) est son frère.

Carrière militaire
À partir de 1831, Barby étudie aux maisons des cadets à Potsdam et à Berlin. Le 5 août 1837, il est affecté comme sous-lieutenant au régiment des Gardes du Corps de l'armée prussienne. Il y exerce les fonctions d'adjudant de régiment du 1er décembre 1843 au  juin 1851 et est entre-temps promu premier lieutenant en mai 1849. Le 15 avril 1852, Barby est promu Rittmeister et dans les années à venir, il commande plusieurs escadrons. Le 11 mai il reçoit le caractère et le 24 août 1858 le brevet pour ce grade. En 1859, Barby est officier d'état-major titulaire pour la durée de la relation de mobilité à l'occasion de la campagne d'Italie et est maintenu dans cette position après la démobilisation. Le 26 avril 1862, il est nommé commandant du  de cuirassiers à Breslau. Dans cette fonction, Barby est promu lieutenant-colonel le 17 mars 1863 et colonel au printemps 1866. La même année, il participe avec son régiment à la bataille de Sadowa et à la bataille de Tobitschau pendant la guerre austro-prussienne. Le 14 juillet 1866, ses cuirassiers sont chargés de la reconnaissance de Kostelez via Proßnitz vers Prerau. Il s'ensuit le combat de Biskupice, au cours de laquelle Barby, à la tête de la  escadrille, franchit un carré ennemi, n'enregistrant que de faibles pertes personnelles.

Après la paix de Prague, son unité reçut le nom de régiment de cuirassiers du Corps lors de son entrée dans la garnison de Breslau et le roi Guillaume Ier honore Barby pour ses actions le 20 septembre 1866 avec l'ordre Pour le Mérite. Avec la position à la suite de son régiment, il est transféré le 14 janvier 1868 à Hanovre et est nommé commandant de la  de cavalerie. Après la mobilisation à l'occasion de la guerre contre la France, Barby est promu major-général le 25 juillet 1870 et il dirige sa brigade lors des batailles de Mars-la-Tour et de Saint-Privat et de plusieurs autres escarmouches. Pour ses actions, il reçoit les deux classes de la croix de fer et après la fin de la guerre, il est nommé commandant de la  de cavalerie, également stationnée à Hanovre. Il est ensuite affecté au poste de commandant de Hanovre à partir du 14 mars 1874, puis promu lieutenant-général le 19 septembre 1874. Dans cette position, Barby est décoré de l'Ordre de l'Aigle rouge de 1re classe avec feuilles de chêne et l'Ordre de la Couronne de 1re classe. Avec le caractère de général de cavalerie, il est mis à disposition le 14 mars 1884 avec la remise de la croix et de l'étoile de commandeur de l'Ordre de la Maison Royale de Hohenzollern avec la pension légale. Pour faciliter le passage à la retraite, Barby reçut en outre un cadeau d'une valeur de 3000 thalers.

Le 16 août 1903, il est encore autorisé à porter l'uniforme du  de cuirassiers

Famille
Barby se marie le 6 juillet 1853 à Detmold avec Luise Funk von Senfftenau (1830-1867). Plusieurs enfants sont nés de cette union. Sa fille Anna (née en 1855) épouse en 1876 Friedrich von Beaulieu-Marconnay (né en 1852), chambellan du grand-duc héritier d'Oldenbourg.

Bibliographie
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 8, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1941], DNB 367632837, S. 42–43, Nr. 2473.
 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Uradeligen Häuser. 1911. Zwölfter Jahrgang, Justus Perthes, Gotha 1910, S. 47.

Liens externes

Général prussien de cavalerie
Personnalité de la guerre austro-prussienne
Militaire allemand de la guerre franco-allemande de 1870-1871
Grand commandeur de l'ordre de Hohenzollern
Chevalier de 1re classe de l'ordre de la Couronne (Prusse)
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 1re classe
Récipiendaire de la croix Pour le Mérite (ordre militaire)
Naissance en février 1820
Naissance à Potsdam
Naissance dans la province de Brandebourg
Décès en novembre 1905
Décès en Saxe-Anhalt
Décès dans la province de Saxe
Décès à 85 ans

Adalbert von Barby


A diving shot line, shot line, or diving shot, a type of downline or descending line (US Navy), is an item of diving equipment consisting of a ballast weight (the shot), a line and a buoy. The weight is dropped on the dive site. The line connects the weight and the buoy and is used by divers to as a visual and tactile reference to move between the surface and the dive site more safely and more easily, and as a controlled position for in-water staged decompression stops. It may also be used to physically control rate of descent and ascent, particularly by surface-supplied divers.

A "lazy shot" is a shot which is suspended above the bottom. It may be tethered to the main shot line at a convenient depth. It is used for decompression and frees the main shot line for other divers. The lazy shot's line does not need to be longer than the decompression depth and is often only deep enough for the longer stops. It only needs a weight heavy enough to provide diver buoyancy control and sufficient buoyancy to avoid being dragged down under reasonably foreseeable circumstances.

Purposes
The shot has several purposes. The basic purpose to facilitate control of descent and ascent rate by the diver, and to control the location of the diver during descent and ascent. The line is useful for divers in conditions of low visibility or strong tides where underwater navigation between the surface and the dive site is difficult or on deep dives where a navigation error would dramatically reduce useful underwater time. Divers can use the line to help buoyancy control, to ease long decompression stops and to prevent drift when ascending in a current.

The buoy marks the dive site for the people on the surface, who are generally on the dive boat, who provide safety cover for the divers. This helps them focus on the place where the divers are likely to return to the surface and helps them return to the dive site more quickly after the boat has moved away from the site.

Configuration
Several configurations are in general use, depending on the conditions.

Basic shotline
The basic shotline has a line fixed to the weight and the float, and does not compensate for depth changes. This is adequate in many circumstances, and has the advantage of simplicity. If there is any current or wind, the buoy will drift until tension in the line prevents further movement. Large waves will cause the buoy and the top end of the line to bob up and down, jerking on the line.

Bottom tensioned shotline
A bottom tensioned shotline controls the tension of the line in one of two ways:
 A length of fairly heavy chain may be used between the bottom of the line and the shot. This chain should be long enough to take up any depth variations due to tides or waves. The weight of the chain pulls down on the shotline whenever part of the chain is off the bottom, maintaining some tension, but the tension varies depending on the amount of chain lifted. The length of line must be adjusted so that some chain is always suspended, but never all.
 The other method is to run the line through a loop on the weight and attach it to a small float which will pull up on the line to maintain tension. the float must either be sufficiently rigid to withstand the pressure, or an open bag inflated at the bottom by a diver. When this method is used a heavier shot is generally necessary, as the lift from the buoyancy of the float is doubled by the mechanical advantage of passing the line through the loop.

Top tensioned shotline
Top tensioning is achieved by running the line through a loop on the buoy and hanging a small weight on the end. This weight will hang down and double its weight will pull on the float due to the mechanical advantage of the system. This is not usually a major problem, as it is relatively easy to get a buoy of adequate volume.

The top tensioning system also prevents the line from being pulled up and down by wave action, but instead there is a tensioning weight going up and down twice as much as the buoy, which can be hazardous when the divers are in the depth range of its motion.

Lazy shot
A lazy shot is a shotline that does not reach the bottom. The weight hangs suspended from the surface and the line is used to provide a decompression station. A lazy shot may be hung from a buoy, a boat or a structure as circumstances warrant. Though it is not an essential part of the lazy shot, it is often used with a full depth shotline, or when the anchor rope is used as a substitute for a shotline, as it provides a more stable vertical reference than the anchor line, which tends to shift considerably as the boat moves under the influence of wind and wave. When used with the full shotline, the lazy shot provides a place away from the bubbles of other divers where the divers can decompress, and keeps them clear of the shotline if it is used by other divers. The lazy shot may be tethered to the main shotline and unclipped to drift after the last diver has reached it.

Decompression trapeze
A decompression trapeze is a horizontal bar or series of horizontal bars supported at the appropriate decompression stop depths, and provides controlled place for a group of divers to decompress in the water in relative comfort and in less crowded conditions than on a shotline.Construction is basically two lines suspended from the surface, by buoys, a boat, or a structure. The transverse bars are connected to the lines at the depths appropriate to the planned decompression stops, though usually a trapeze is not used for stops of only a few minutes, so several stops may be completed before the diver reaches the trapeze. Spreading the divers out across the current allows them to hold on without getting in each other's way, and lets the bubbles go past without obstructing the other divers' view or disturbing their buoyancy.The bars must either be inherently negatively buoyant or ballasted so that the hang below the surface at the correct depth, and it is common to provide enough weight to compensate for minor irregularities in diver buoyancy control. The decompression trapeze is generally associated with a shotline, and if it is not close-coupled to the shotline, by using the shotline as one of the suspension lines, there will be a line from the shotline to the lowest bar of the trapeze, which will be either horizontal, or slope upwards toward the trapeze, so the divers can follow it without ascending above their decompression ceiling.

When a decompression bar is used in a strong current, it may be convenient for the last diver to unclip it from the shotline, so it drifts at the speed of the current, and the drag on the divers is eliminated. The chase boat would accompany the drifting trapeze which would be clearly identified by the supporting buoys.

Some dive teams will hang a spare cylinder of decompression gas on the trapeze, where it will be on hand in case of an emergency. This would normally be pressurised but with a closed valve, so that current pressure on the demand valve will not cause a free flow. More than one second stage can be fitted to allow more than one diver to use it at the same time.

Spar buoy
A high volume buoy with a large waterplane area such as a sphere or short cylinder will try to follow the wave profile, this will produce a cyclic jerking load near the surface, making it difficult to maintain a consistent depth at the stops. A spar buoy with a small waterplane area will dip into the water as each wave crest passes, with a far lower variation of tension on the shotline, so divers holding on will be more comfortable. If the spar buoy has insufficient volume for safety, a larger volume buoy can linked to it on a short tether as a backup.

Construction
Typically the weight is lead or iron, and weighs around 20 kg (44 lb). To prevent the assembly sinking and being lost, the buoy should provide more buoyancy than is required to make the complete system float. For example, if a 20 kg/44 lb weight is used, the buoy must provide more than 20 kg buoyancy: it needs to be more than 20 litres/4.4 gallons in volume, as it must also support its own weight.

Some agencies and codes of practice recommend a buoy that can not be dragged underwater by the divers relying on it for depth control.

If used in a current, the shot must be prevented from being dragged away. This can be done by attaching it to a small anchor by a short line. Another method used is to tie the shot off to an object on the bottom by a thin line, which can be either released by the last diver, or broken when the shotline is recovered.

The line should be longer than the depth of the dive site at the deepest state of the tide during the dive, and at least 10 mm (0.4 inch) in diameter. A thick line is used because the shot weight is often lifted by pulling the line by hand and the pressure of a thin line can cause pain and injury to the hands when the shot is recovered.

Floating line, such as polypropylene, although cheap, can foul the propellers of boats and is an entanglement hazard to divers if it is allowed to accumulate near the surface. There are several ways of avoiding this:
 coil the excess line after deployment, this can be done on a storage and deployment reel.
 use a "top tensioning" arrangement: the line runs freely through a ring on the buoy and is weighted at the top end by a small weight
 use a "bottom tensioning" arrangement: the line runs freely through a ring on the weight and is lifted at the bottom end by a small, rigid buoy.

Line which sinks will accumulate excess length at the bottom and may snag, making recovery of the shot difficult or impossible.

A large float will go up and down with the passing waves. This can be disconcerting and inconvenient for the divers if they need to hold onto it in a current, as they will to some extent go up and down with the line. This effect is minimised if a small diameter spar buoy is used as the primary buoy to tension the line, as it will tend to react less to the waves, with a large volume safety buoy on a short tether, which will prevent the spar buoy from being dragged down if the tension gets too much.

If a large float is used the divers can clip off to the shotline using a jonline, a short length of rope or webbing with a clip or loop that will hold one end to the shotline, allowing the diver to hold the other end at a short distance downstream. Vertical movements of the clipped end are absorbed by the horizontal length of the jonline.

Using shots

The shot is deployed, generally from a boat, after the dive site is located using position fixing such as GPS and an echo sounder.

Shots are more difficult to use in strong currents. The weight may drag along the seabed especially if the divers pull on the line as they descend. To avoid this the shot is often positioned upstream of an obstruction at the dive site so the obstruction prevents it dragging. A further problem is caused by diving at slack water; the direction of the current reverses during slack, so although the weight may be securely up current of the obstruction before slack, after the tide turns the weight is down current of the obstruction and may drag.

At the surface, the direction of the current is indicated by three signs at the buoy: the direction of the line to the weight, a "horseshoe" bow-wave on the front of the buoy and a wake at the back of the buoy.

Sometimes, two buoys are used at the surface. The second buoy can further indicate the strength and the direction of the current or be misleading because it may indicate the direction of the wind. A second buoy can be used to provide additional buoyancy if one buoy is dragged underwater.

Sometimes the line, once at the dive site on the seabed, is tied to the dive site to guard against the weight dragging away from the site. The line itself may be tied to the dive site or a thin "waster" line may attach the strong line to the dive site. If a waster is used, the boat at the surface can be used to break the waster at the end of diving before the shot is lifted. If the main line is attached to the dive site, the divers must untie it before ascending at the end of diving otherwise they lose their shot.

In a current, the buoy may be dragged under the surface by water resistance of the divers holding the line as they ascend and reach shallow water. If this happens divers will not want to descend with the buoy and will prefer to release the shot line and be swept away from the shot. In strong currents divers often decompress on decompression buoys instead of using a shot.

Sometimes, a lifting bag is attached to the weight and used to help raise the weight at the end of the dive.

See also

References

Diving support equipment
Underwater diving safety equipment
Buoy markers

Diving shot


Isanthrene este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Specii

 Isanthrene aterrima
 Isanthrene atrizonata
 Isanthrene azia
 Isanthrene basifera
 Isanthrene basiferoides
 Isanthrene cajetani
 Isanthrene cazador
 Isanthrene championi
 Isanthrene colimae
 Isanthrene columbiana
 Isanthrene crabrionides
 Isanthrene crabroniformis
 Isanthrene dorsimacula
 Isanthrene drucei
 Isanthrene echemon
 Isanthrene felderi
 Isanthrene flavicornis
 Isanthrene flavizonata
 Isanthrene fulvipuncta
 Isanthrene grenadensis
 Isanthrene illegitima
 Isanthrene incendiaria
 Isanthrene joda
 Isanthrene machile
 Isanthrene maculata
 Isanthrene mathani
 Isanthrene maxima
 Isanthrene melas
 Isanthrene meridae
 Isanthrene meridensis
 Isanthrene minor
 Isanthrene monticola
 Isanthrene notipennis
 Isanthrene pelor
 Isanthrene pentagona
 Isanthrene perboscii
 Isanthrene pertexta
 Isanthrene pertyi
 Isanthrene phyleis
 Isanthrene pompiloides
 Isanthrene porphyria
 Isanthrene profusa
 Isanthrene pyrocera
 Isanthrene roreri
 Isanthrene schausi
 Isanthrene thyestes
 Isanthrene tryhanei
 Isanthrene ustrina
 Isanthrene varia
 Isanthrene venezuelana
 Isanthrene vespiformis
 Isanthrene vespoides
 Isanthrene vogli

Referințe

Legături externe

Galerie

Isanthrene

Isanthrene


Das Schloss Trautenburg liegt in der Gemeinde Leutschach (Katastralgemeinde Schloßberg) in der Steiermark. Es ist aus dem ehemaligen Meierhof der Burg Schmirnberg hervorgegangen.

Geschichte des Schlosses
Schloss Trautenburg wird 1234 erstmals als Hof des Reinhard II. von Mureck, Herr auf Schmirenberg, urkundlich genannt. Im Gegensatz zur Burg Schmirenberg, die ein Lehen vom Stift St. Paul im Lavanttal war, gehörte der Meierhof immer dem jeweiligen Burgherrn. Zu Beginn des 14. Jahrhunderts ging der Hof an die Grazer Bürgerfamilie Wakkerzil, die ihn zu einem Edelsitz ausbaute. Danach kam der Besitz 1493 an die Herrn von Trautmannsdorf. Ehrenreich von Trautmannsdorf ließ ab 1581 den immer noch bescheidenen Ansitz zum vierflügeligen Schloss ausbauen. Ihm wurde erlaubt, das bis dahin Schloss Leutschach genannte Schloss in Trauttenburg umzubenennen, er hätte als Protestant das Land verlassen müssen, starb aber 1636 noch im Schloss, das er seinem katholisch gewordenen Sohn Otto Ehrenreich vermacht hatte. Durch Erbschaft kam das Schloss an Wolf Maximilian von Eibiswald. Nach Erbschaftsstreitigkeiten (1701 wurde das Schloss auch von Bewaffneten gestürmt und der Verwalter gefangen genommen) und großer Verschuldung erwarb 1759 Josef Boset das Schloss.

1769 erhob Kaiserin Maria Theresia Joseph Boset in den Ritterstand. Von da an durfte er sich von Trautenburg nennen. 1837 erwarben Cajetan und Antoinie Bouvier den Besitz, der später an Graf und Gräfin Anton und Camilkla Ostrowski überging. 1944 wurde das Schloss von Fliegerbomben getroffen, drei Bewohner starben. Zu Kriegsende und in der Nachkriegszeit war es Unterkunft für Partisanen und Besatzer. Ein Aufschwung ergab sich erst 1974, als Trautenburg von Herbert I. Rauch-Höphffner erworben wurde. Das Schloss wird mit Spukgeschichten verbunden, auch die Wilde Jagd soll bei ihm aufgetreten sein.

Baubeschreibung
Das Schloss ist eine zwei- bis dreigeschoßige, vierflügelige Anlage mit zwei von ehemals vier Ecktürmen um einem großen Innenhof. Der Westflügel hat Pfeilerarkaden im Erdgeschoß und Rundbogenfenster im Obergeschoß, der Ostflügel einen offenen Gang auf mittelalterlichen Kragsteinen. Im Hof stehen zwei lebensgroße Statuen von Giovanni Giuliani, in der Nordwestecke eine Wendeltreppe.
Seit dem 15. Jahrhundert gibt es hier eine Kapelle des hl. Antonius von Padua, die 1662 erneuert worden ist. Neben dem Burgtor aus dem 17. Jahrhundert steht ein großer Rundturm, der um 1902 sein wehrhaftes Aussehen durch einen achteckigen Aufbau und einen Wehrgang erhalten hat. Im Turm befindet sich eine Waffenhalle, darunter das Verlies. Im Obergeschoss des Westtrakts liegt das sogenannte Kaiserzimmer, im Nordtrakt ein großer Saal, davor ein zweigeschoßiger Balkonvorbau mit Säulen.

Der Schlosspark wurde im 19. Jahrhundert angelegt. An der Allee zum Schlosseingang steht ein Kellergebäude mit einem romanischen Säulenkapitell, wie auch in einem Kellerraum des Schlosses, vermutlich Spolien des romanischen Vorgängerbaus der heutigen Kirche von Leutschach.

Literatur
 Alexander Wilhelm (Hrsg.): Die Rebenland-Chronik. Die gemeinsame Geschichte der vier Gemeinden Eichberg-Trautenburg, Glanz an der Weinstraße, Leutschach und Schloßberg. Classic-Verlag, Graz 2004, ISBN 3-902344-05-9.
 Dehio Steiermark (ohne Graz) 1982, Trautenburg, S. 564–565.

Weblinks

Einzelnachweise

Trautenburg
Leutschach an der Weinstraße
Baudenkmal (Steiermark)
Poßruck

Schloss Trautenburg


කලාව ඵෙතිහාසිකව මූර්ති, ගුහා චිත‍්‍ර,ගල් පර්වතයන්හි ඇඳි සිතුවම්,  දළ වශයෙන් වසර 40000 කට පෙර පැලියෝලිතික යුගයට අයත්වන පාෂාණමය මෙවලම් දක්වා දිවගියද ඒවා නිර්මාණය කළ සංස්කෘතීන් පිලිබඳ දන්නා තොරතුරු අවමවීම හේතුකොටගෙන ඒවායේ කලාත්මකභාවය පිලිබඳ නිශ්චිත අර්ථකථනයක් දීම අසීරු කරුණකි. දකුණු අපි‍්‍රකාවේ ගුහාවකින් සොයා ගන්නා ලද වසර 75000 ක් පමණ පැරණි ඉතා කුඩා ගොලූබෙලි කටු සමූහය මෙතෙක් සොයාගෙන ඇති පැරණිතම කලාත්මක නිර්මාණයන් ලෙස සැලකේ.
ශ්‍රේෂ්ඨ කලා සම්ප‍්‍රදායන් ඊජිප්තුව, මෙසපොටේමියාව, පර්සියාව, ඉන්දියාව, චීනය, ගී‍්‍රසිය, අරාබිය (පැරණි යේමනය හා  ඕමානය) වැනි අතීත ශ්‍රේෂ්ඨ ශිෂ්ඨාචාරයන් ආශ‍්‍රිතව බිහිව ඇත. මේ සෑම ශිෂ්ඨාචාරයක්ම ඊට ආවේණික කලා සම්ප‍්‍රදායකට හිමිකම් කියයි. මෙම ශිෂ්ඨාචාරයන්ගේ ප‍්‍රමාණාත්මකබව සහ ඒවා දීර්ඝ කාලායක් පැවතීම හේතුකොටගෙන ඒවායේ කලාකෘතීන් ආරක්‍ෂාවී ඇති අතර ඒවා අනෙකුත් සංස්කෘතීන් වෙත මෙන්ම වෙනත් කාලයන් කරාද බලපෑම් සහගත වී ඇත. කලාකරුවන් කටයුතු කළේ කෙසේද යන්න පිලිබඳ ප‍්‍රථම වාර්තාන්ද අපට හමුවන්නේ මෙම ශිෂ්ඨාචාරයන් තුලිනි. උදාහරණයක් ලෙස  ශක්තිය, තැන්පත්කම, සුන්දරත්වය සහ ව්‍යවච්ජේද විද්‍යාතමකව නිවැරදි පරිමාණයන් නිරූපනය කිරීම සඳහා මිනිසාගේ බාහිර රූපාකාරය අභිවන්දනයට ලක්කිරීම සහ ඊට ඇවැසි හැකියාවන් වර්ධනය කිරීම ග‍්‍රීක කලාව විසින් සිදුකරනලදී.

බටහිර මධ්‍යතන යුගයේ බයිසැන්ටියානු සහ ගොතික් කලාව භෞතික සත්‍යයන් වෙත නොව බයිබලය සම්බන්ධ සත්‍යයන් වෙත යොමුවූවක් විය. දිව්‍යමය ලෝකයේ නොදුටු විශිෂ්ඨත්වය නිරූපනය කිරීම එහි ප‍්‍රධාන අභිලාෂයක් විය. මෙහිදී චිත‍්‍ර සඳහා රත්රන් යොදාගැනීම වර්ණවත් වීදුරු යොදාගැනීම මෙන්ම පරමාදර්ශීකෘත පැතලි රූපයොදාගැනීම සිදුවිය.

අරාබි අක්‍ෂර වලින් ලියන ලද ඔටෝමන් අධිරාජ්‍යයේ II වන මොහොමඞ් සුල්තාන්ගේ විචිත‍්‍රවත් අත්සන, 'සදාකාලික ජයග‍්‍රාහකයා වූ අබ්දුල් හමීඞ්ගේ පුත‍්‍රයා වන මහමුද් ඛාන්' යනුවෙන් එහි දැක්වේ.

පුනරුද සමය පැරණි භෞතික ලෝකය අගය කළ එතුල මිනිසාට වැදගත් තැනක් හිමිවූ සංකල්පයන්හි නැවත පැමිණීමක් විය. මෙම සුසමාදර්ශී විතැන්වීම කලාකෘතීන් තුලින් නිරූපනය විය. මිනිස් සිරුරේ ද්‍රව්‍යත්වය සහ භූ දර්ශනයන්හි ති‍්‍රමාන භාවය නිරූපනය කිරීම මෙකළ දැකිය හැකි විය

පෙරදිග ඉස්ලාමීය කලාව තුල ප‍්‍රතිමා නෙලීම ප‍්‍රක්ෂේප කිරීම හේතුකොටගෙන ඉස්ලාමීය ලේඛන විද්‍යාවේ මෙන්ම ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය තුලද ජ්‍යාමිතික රටාවන්ට ප‍්‍රමුඛස්ථානයක් හිමිවිය. තවද පෙරදිගදී කලාත්මක ශෛලීන් සහ ප‍්‍රවර්ගයන් කෙරෙහි ආගමේ බලපෑම මනාව දැකගත හැකිය. ඉන්දියාව සහ ටිබෙටය වර්ණ ආලේප කරන ලද ප‍්‍රතිමා නිර්මාණය කෙරෙහි වැඩි නැඹුරුවක් දැක්වූ අතර එහිදී දීප්තිමත් එකිනෙකට වෙනස් වර්ණ යොදාගැනීම සහ මායිම් රේඛාවන් වැදගත්කොට සැලකූහ. චීනයේ කලාවන් රැසක් පැනනැගුනි. ගල්කැටයම්, ලෝකඩ වැඩ, මැටිබඳුන් (පිළිස්සූ මැට්ටෙන් නිමවූ ක්‍යුඉන් අධිරාජ්‍යයාගේ හමුදා ප‍්‍රතිමා සමූහයද මීට අයත්ය), කාව්‍ය,  ලේඛණ විද්‍යාව, සංගීතය, චිත‍්‍ර කලාව, නාට්‍යය, ප‍්‍රබන්ධ ආදිය මේ අතර වෙයි. චීන සම්ප‍්‍රදායන් යුගයෙන් යුගයට වෙනස් වන අතර සාම්ප‍්‍රදායිකව එම යුගයන් එම යුගයේ අධිරාජ්‍යය පාලනය කළ අධිරාජ්‍යයන්ගේ වංශයේ නමින් හඳුන්වනු ලබයි. උදාහරණයක් ලෙස ටැංග් වංශික චිත‍්‍ර ඒකවර්ණ එකිනෙකට ඈතින් පිහිටි රූප වලින් සමන්විත මනරම් භූ දර්ශනයන්ගෙන් යුතු වන අතර මිංග් වංශික චිත‍්‍ර කලබලකාරී විචිත‍්‍රවත් රූප ස්ථානගත කිරීම මඟින් කථාවක් කියන ස්වරූපයක් ගනී. ජපානයද සිය සම්ප‍්‍රදායන් එම කාලයේ පාලනය ගෙනගිය රජ වංශයේ නමින් හඳුන්වනු ලබයි. 17 වන සියවසින් පසු ජපානයේ ලී අච්චු යොදාගෙන සිදුකළ මුද්‍රණය වැදගත් තැනක් හිමිකර ගන්නා ලදී.

බටහිර පුනරුද සමයේ 18 වන සියවස තුල භෞතික සහ තාර්කික නිශ්චිතතාවයන් කලාකෘතීන් තුල නිරූපනය වන්නට විය. පශ්චාත් රාජාණ්ඩු යුගය තුල දේශපාලනික හා විප්ලවීය දර්ශනයන් කරලියට පැමිණ තිබූ අතර දිව්‍යමය ගණිතඥයා ලෙස නිව්ටන් දැක්වෙන බ්ලේක් ගේ ආලේඛනය සහ ඬේවිඞ්ගේ ප‍්‍රචාරණවාදී චිත‍්‍ර මෙහි ප‍්‍රකාශනයන්ය. ගොයතේගේ නවකථාන්හි නිරූපිත චිත්වේගාත්මක කලාපය අනාවරනය කරන රෝමාන්තික කලාව ප‍්‍රතික්ෂේප කෙරින. 19 වන සියවස අවසන් භාගයේදී නව කලා ව්‍යාපාරයන් රැසක් ලානනැගුනි. ශ‍්‍රාස්ත‍්‍රාලීය කලාව, සංකේතවාදය, ප‍්‍රකාශනවාදය සහ වනමෘගවාදය මේ අතරින් කිහිපයකි.

20 වන සියවස වනවිට මෙම චිත‍්‍ර ඇදවැටෙමින් කැඞී බිඳී යමින් පැවතුනි. අයින්ස්ටයින්ගේ සහ ෆ්‍රොයිඞ්ගේ සොයාගැනීම් පමණක් නොව පෙරනොදුටුවිරූ තාක්‍ෂණික දියුණුව විසින් වේගවත් කළ ශිෂ්ඨාචාරය මුහුණදුන් ලෝක යුද්ධ දෙකද මෙයට හේතු විය. 20 වන සියවසේ කලා ඉතිහාසය අනවරතව නව ප‍්‍රමිතීන් සොයායාම පිලිබඳ ආඛ්‍යානයකි. ඒ සෑම එකක්ම ඊට පසුව එන නව සම්ප‍්‍රදායන් විසින් ආදේශ කරනු ලබයි. මේ අනුව උපස්ථිතිවාදයේ, ප‍්‍රකාශනවාදයේ, වනමෘගවාදයේ, ඩාඩාවාදයේ, අධිතාත්විකවාදයේ පරාමිතීන් ඒවා සොයාගත් කාලයෙන් ඔබ්බෙහි පවත්වාගැනීම අසීරු වෙයි. මේ කාලය තුල ලෝකය කුඩාවීමත් සමඟ වෙනස් වෙනස් සම්ප‍්‍රදායන් එකිනෙක වෙත වඩාත් බලපෑම් සහගතව ඇත. පැබ්ලෝ පිකාසෝගේ බටහිර චිත‍්‍ර කලාවට අපි‍්‍රකානු ප‍්‍රතිමා කලාව බලපෑම මෙයට උදාහරණයකි. ජපාන ලී අච්චු මුද්‍රණ කලාව උපස්ථිතිවාදය කෙරෙහි අතිමහත් බලපෑමක් සිදුකොට ඇත. මීට සමාන්තරව බටහිර කලාව 19 හා 20 වන සියවස්වල පෙරදිග කලාව කෙරෙහිද විශාල බලපෑමක් කොට ඇත. කොමියුනිස්ට්වාදය සහ පශ්චාත් නූතනවාදය වැනි බටහිර සංකල්පයන් මෙහිදී සිදුකොට ඇති බලපෑම සුවිශාලය.

නූතනවාදය සත්‍යය වෙත වූ පරමාදර්ශී සොයායම 20 වන සියවසේ අවසන්භාගයේදී එය අත්කරගත නොහැකක් බව වටහා ගන්නා ලදී. මෙම මඟහැර යා නොහැකි සත්‍යය සමකාලීන කලාව සහ පශ්චාත් නූතන විචාරයට මගපාදන ලද අතර ලෝකයේ සංස්කෘතීන් සහ ඉතිහාසයන් වෙනස්වනසුලූ ප‍්‍රවර්ගයන් ලෙස දකින ලදී. තවද සංස්කෘතීන් අතර වෙනස්කම් නොපැහැදිලිව ගිය අතර සමහරුන් තර්ක කර සිටින්නේ දැන් කලාපීය සංස්කෘතීන් ගැන කථාකිරීමට වඩා ගෝලීය සංස්කෘතියක් පිලිබඳව සිතීමට කාලය එළඹ ඇති බවයි.

දෘෂ්‍ය කලා
ඉතිහාසය

කලා ඉතිහාසය


Le  du Parti populaire () est un congrès du Parti populaire (PP) espagnol, organisé du  au  à Séville, afin d'élire le comité exécutif.

Ce congrès est convoqué quelques mois en avance à la suite de la crise ayant opposé la direction nationale à la présidente de la communauté de Madrid, Isabel Díaz Ayuso, et se tient dans un contexte de montée du parti d'extrême-droite Vox. Alberto Núñez Feijóo, président de la Junte de Galice depuis , devient président du PP, étant le seul candidat en lice, et nomme Cuca Gamarra secrétaire générale.

Contexte
Lors du  du Parti populaire, organisé en  à la suite du vote d'une motion de censure contre Mariano Rajoy, les militants votent pour la première fois de leur histoire pour choisir leur principal dirigeant. Le vice-secrétaire général chargé de la Communication, Pablo Casado, est élu président par 57 % des voix des délégués, défaisant l'ancienne numéro deux de Rajoy, Soraya Sáenz de Santamaría, arrivé en tête du vote des adhérents. Il bénéficie des ralliements des ex-ministres María Dolores de Cospedal  et José Manuel García-Margallo.

Le mandat de Pablo Casado est marqué par des tensions internes et des premiers résultats électoraux en demi-teinte. Dans la perspective des élections générales anticipées du 28 avril 2019, la direction nationale évince nombre de proches de Mariano Rajoy et de cadres du parti des listes de candidats sans en avertir les fédérations provinciales, au profit des soutiens de Casado et de personnalités de la société civile, ce qui attise les critiques. Il corrige en conséquence les candidatures pour les élections du 10 novembre. Les deux scrutins parlementaires de  se soldent par l'élection de 66 puis , loin des 137 remportés par son prédécesseur en 2016. Au niveau des organisations territoriales, le secrétaire général Teodoro García Egea procède à un renouvellement important des présidents locaux du PP afin d'imposer des responsables proches des thèses de la direction nationale.

Concurrencé par Ciudadanos puis par Vox, le chef de file du PP louvoie entre un discours très marqué à droite afin de concurrencer l'extrême droite et une posture plus modérée, tournée vers le centre. Si sa politique d'alliances avec Ciudadanos à la suite des élections municipales et aux parlements des communautés autonomes du  lui permet de conserver une partie du pouvoir territorial du PP, il est soumis à des pressions contraires quant à la relation avec Vox, que revendique la présidente de la communauté de Madrid Isabel Díaz Ayuso mais que rejettent la plupart des autres dirigeants territoriaux.

Au mois de , la  entre Pablo Casado et Isabel Díaz Ayuso, à bas bruit depuis plusieurs mois et générée par la volonté d'Isabel Díaz Ayuso de devenir présidente du Parti populaire de la communauté de Madrid, s'aggrave publiquement sur fond d'accusations de tentative d'espionnage. Au bout d'une semaine d'une tension grandissante et de la perte de la plupart de ses soutiens, Pablo Casado annonce le  qu'il proposera la convocation extraordinaire du  et qu'il ne s'y représentera pas. Là où ses prédécesseurs sont restés en fonction au moins quatorze ans, lui n'aura effectué qu'une seule mandature de moins de quatre ans. Dans cette période, deux sondages placent le PP en troisième position dans les intentions de vote au niveau national, derrière le Parti socialiste et Vox.

Modalités

Du congrès extraordinaire
Le congrès extraordinaire est convoqué par le comité directeur national, à la majorité des deux tiers de ses membres, à condition que cette convocation ait figuré à l'ordre du jour de la réunion. Le délai minimum de convocation du congrès est d'un mois et demi, mais en cas d'urgence spécialement motivée par le comité directeur, ce délai peut être réduit à trente jours.

Le congrès se compose de délégués () de droit et élus. Les délégués de droit sont les membres du comité directeur national sortant et de la commission d'organisation. Les délégués élus sont au moins quatre fois plus nombreux que les délégués de droit, et sont répartis par le comité directeur ou la commission d'organisation entre les organisations territoriales à au moins 75 % selon le nombre d'adhérents et au plus 25 % sur la base du résultat obtenu lors des dernières élections générales.

Les autres modalités d'organisation sont définis par le règlement du congrès.

De l'élection à la présidence
Tout adhérent du Parti populaire à jour de cotisation peut se porter pré-candidat, à condition de bénéficier de cent parrainages de militants à jour de cotisation. S'il y a au moins deux pré-candidats, la commission d'organisation ouvre une période de campagne électorale interne d'une durée maximum de vingt-et-un jours. À l'issue de celle-ci, l'ensemble des adhérents s'étant inscrits préalablement peuvent prendre part au vote.

Les deux pré-candidats ayant remporté le plus grand nombre de suffrages sont proclamés candidats et l'un d'eux est élu président par les délégués au congrès. Si un pré-candidat remporte plus de 50 % des suffrages exprimés avec une avance d'au moins quinze points de pourcentage sur le deuxième, il est proclamé candidat unique à la présidence du PP.

Calendrier
Sur proposition de Pablo Casado, le comité de direction décidé à l'unanimité le  au soir de convoquer le comité directeur national  le mardi  suivant afin de convoquer le  de manière extraordinaire, anticipant le calendrier naturel qui prévoyait un congrès ordinaire au mois de . Le calendrier et le règlement sont approuvés par le comité directeur le .

Comité d'organisation
Au cours de sa réunion du , le comité directeur national approuve la composition du comité d'organisation du congrès (). La présidence revient au député européen Esteban González Pons, comme indiqué dans le communiqué de presse du . Le poste de secrétaire est confié à Juan Carlos Vera. Le comité est complété par un représentant de chaque fédération de communauté autonome et de ville autonome, et d'une équipe logistique.

Afin de constituer le comité d'organisation, le PP rappelle une partie des proches de l'ancien président du gouvernement et du parti, Mariano Rajoy. Outre Juan Carlos Vera, l'équipe compte parmi ses membres l'ancien député José Antonio Bermúdez de Castro, chargé des délégués, l'ex-sénateur Tomás Burgos Beteta, responsable des invitations, ou encore l'ex-directrice de la communication Marilar de Andrés, renvoyée par Pablo Casado.

Candidat à la présidence

Le , le président du comité d'organisation Esteban González Pons proclame Alberto Núñez Feijóo pré-candidat unique à la présidence, après avoir constaté qu'il a déposé plus de  de militants, bien au-delà du minimum requis de 100 soutiens. La seule autre aspirante, Alexia Herranz, a fait enregistrer 41 parrainages, dont seulement 17 présentés par des adhérents à jour de leur cotisation.

Déroulement
La réunion des délégués est convoquée à Séville les  et .

Résultats
Le , Alberto Núñez Feijóo est investi candidat à la présidence du Parti populaire : il reçoit le soutien de 99,63 % des suffrages exprimés lors du vote direct des adhérents. En tant que pré-candidat unique, les statuts lui permettaient de se passer de ce scrutin, mais il avait demandé expressément à ce qu'il soit organisé. Esteban González Pons signale qu'il s'agit . Sa liste pour le comité exécutif national reçoit le  suivant le soutien de 98,35 % des suffrages exprimés.

Élection du comité exécutif national

Élection du comité directeur national

Composition du comité exécutif
Alberto Núñez Feijóo dévoile en plusieurs temps la composition du nouveau comité exécutif. À la veille de l'ouverture du congrès, il indique confier le secrétariat général à la porte-parole du groupe parlementaire au Congrès Cuca Gamarra, puis il annonce le premier jour du conclave qu'il crée la fonction de coordonnateur général pour Elías Bendodo, conseiller à la Présidence et porte-parole de la Junte d'Andalousie. Enfin, il révèle plus tard ce jour-là la liste des quarante personnes  qui siégeront au sein du comité, précisant que l'ex-président d'Estrémadure José Antonio Monago sera président du comité des droits, et le vice-président du Parlement de Galice Diego Calvo celui du comité électoral, les autres responsabilités devant être annoncées le . L'équipe de direction qu'il forme marque le retour des proches de Mariano Rajoy dans l'exécutif du parti et renforce la place des fédérations d'Andalousie, de Galice et de Madrid. Les cinq vice-secrétariats sont attribués le  et confirment cet équilibre dans la répartition des responsabilités internes.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Élections aux Cortes de Castille-et-León de 2022
  du Parti populaire

20

XXe congrès du Parti populaire


إيتشينوميا مدينة تقع ضمن محافظة آيتشي في اليابان، تأسست في 9/1/1921، بلغ عدد تعداد سكانها في 1 يناير – 2008 حوالي 375939 مساحتها الإجمالية حوالي 113.91 كم2 لتصبح كثافة سكانها 3300 نسمة لكل كيلو متر مربع.

أعلام
 هايدكي ماتسوكا
 سيتشي إيشي
 كاتسونوري هيراي
 ناو هيبينو
 كازوهيرو ياموتشي

معرض صور

مراجع

إيتشينوميا
مدن محافظة آيتشي

إيتشينوميا (آيتشي)


Pierre af Orléans, hertug af Penthièvre (4. november 1845 på slottet i Saint-Cloud– død 17. juli 1919 i Paris) var en fransk–brasiliansk prins. Han var sønnesøn af Ludvig Filip 1. af Orléans og dattersøn af Pedro 1. af Brasilien. Han var flådeofficer og opdagelsesrejsende.

Forfædre
Pierre af Orléans var sønnesøn af kong Ludvig-Filip af Frankrig samt dattersøn af kejser Pedro 1. af Brasilien og Maria Leopoldina af Østrig.

Han var oldesøn af Ludvig Filip af Orléans (Philippe Égalité), Ferdinand 1. af Begge Sicilier, Maria Karolina af Østrig, Johan 6. af Portugal, Carlota Joaquina af Spanien og den tysk-romerske kejser Frans 2..

Forlovelse og børn
I begyndelsen af 1860'erne ønskede kejser Pedro 2. af Brasilien at få franske svigersønner. Han bad derfor sin søster (Pierres mor) om at sende et par franske prinser. Pierre af Orléans ønskede ikke at flytte til Brasilien. Derfor blev det et par af hans fætre, der blev kejserens svigersønner.

Senere fik Pierre af Orléans to børn (Jeanne (født 1879, gift med en markis i 1903) og Pierre Lebesgue (1881–1962)) med en ung gift kvinde (Angelica Lebesgue, død 1881). Efter deres mors død fandt en stor del af børnenes opvækst sted hos Pierre af Orléans.

Flådeofficer
Pierre af Orléans ønskede at blive officer i flåden. Han kom i den amerikanske flåde i 1861, da han var 16 år gammel.

Dengang måtte medlemmer at tidligere regerende familier ikke bo i Frankrig. I stedet gav James Buchanan, der var afgående præsident, ham tilladelse til at blive optaget i den amerikanske flåde.

Her gjorde han tjeneste på Nordstaternes side under den borgerkrigen. Efter borgerkrigen støttede USA kejser Maximilian 1. af Mexicos modstandere i Mexico. Da kejseren havde franske hjælpetropper, truede en krig mellem USA og Frankrig, og Pierre af Orléans forlod den amerikanske flåde.

Den 4. september 1870 afsatte franskmændene Napoleon 3. af Frankrig, og Pierre af Orléans skyndte sig hjem, hvor han blev optaget i flåden. Han kom til at spille en perifer rolle under den fransk-preussiske krig, hvor han mest gjorde tjeneste i land.

I 1886 tvang en ny lov – rettet mod de tidligere regerende familier – Pierre af Orléans ud af flåden. Alligevel stillede han sit slot
Château d'Arc-en-Barrois til rådighed for hæren under 1. verdenskrig.

Kilder

Huset Bourbon-Orléans

Pierre af Orléans, hertug af Penthièvre


الفيروس البابوفي  هو جنس من عائلة الفيروسات البابوفية. الفيروسات البابوفية تضم جنسين فيروسات الأورام الحليمية و فيروسات تورامية

الفيروس البابوفي يمتلك جينوم 'ثنائي سلسلة الدنا' شكله عشروني الوجوه وليس لديه غلاف بروتيني دهني.

تتواجد عموما لدى الاٍنسان وأنواع أخرى، معظمها من الثدييات، في معظم الأحيان هناك واحد معروف يسبب الورم الحليمي البشري
 ملاحظة : هذه العائلة لم يتم استخدامها في التصنيف الأخيرة; كل جنس قد يعزى إلى عائلته، على التوالي، فيروسات الأورام الحليمية.

مراجع

فيروسات
فيروسات دي أن إيه ثنائية السلسلة

فيروس بابوفي


Arthur Greenwood  (8 February 1880 – 9 June 1954) was a British politician.  A prominent member of the Labour Party from the 1920s until the late 1940s, Greenwood rose to prominence within the party as secretary of its research department from 1920 and served as Parliamentary Secretary to the Ministry of Health in the short-lived Labour government of 1924. In 1940, he was instrumental in resolving that Britain would continue fighting Nazi Germany in World War II.

Early life
Greenwood was born in Hunslet, Leeds, the son of a painter and decorator. He was educated at the Yorkshire College (which later became the University of Leeds), where he took a BSc.

Political career

Greenwood was first elected to the House of Commons at the 1922 general election for the constituency of Nelson and Colne in Lancashire.  He held the seat until being defeated at the 1931 election, but returned to Parliament the following year, winning a by-election in the Yorkshire constituency of Wakefield.  Greenwood continued to represent Wakefield until his death in 1954. Greenwood was an active freemason, associated with the New Welcome Lodge.

In 1929, Greenwood was appointed Minister of Health, remaining in the post until the collapse of the Labour government in August 1931; he was sworn into the Privy Council at the time of his appointment. During his period at the Ministry of Health, Greenwood raised widows' pensions and through the Housing Act 1930 enacted large-scale slum clearance.

Greenwood became Deputy Leader of the Labour Party under Clement Attlee. During the 1935 General Election  campaign, Greenwood attacked Chancellor of the Exchequer Neville Chamberlain for spending money on rearmament, saying that the rearmament policy was "the merest scaremongering; disgraceful in a statesman of Mr Chamberlain's responsible position, to suggest that more millions of money needed to be spent on armaments."

On 2 September 1939, acting for Attlee who was in hospital for prostate surgery, he was called to respond to Neville Chamberlain's ambivalent speech on whether Britain would aid Poland. As he was about to speak, he was interrupted by an angry Conservative backbencher and former First Lord of the Admiralty, Leo Amery, who electrified the chamber when he exclaimed loud and clear: "Speak for England, Arthur!"

A flustered Greenwood proceeded to denounce Chamberlain's remarks, to the applause of both sides of the House, in a short speech for which he is best remembered.

When the wartime coalition government was formed, Winston Churchill appointed him to the War Cabinet as Minister without Portfolio in 1940. He was generally seen as ineffectual, but in May 1940 he emerged as Churchill's strongest and most vocal supporter in the lengthy War Cabinet debates on whether to accept or reject a peace offer from Germany. Without the vote in favour of fighting on by Greenwood and Clement Attlee, Churchill would not have had the slim majority he needed to do so.

After that, his influence declined, and he resigned in 1943. The same year, he was elected as Treasurer of the Labour Party, beating Herbert Morrison in a close contest.

From February 1942 until the end of World War II, Greenwood also performed the function of Leader of the Opposition, though he did not receive the salary.

During the Attlee government, he served successively as Lord Privy Seal and Paymaster General.

Death
Greenwood was cremated at Golders Green Crematorium on 14 June 1954. His ashes and memorial lie in Bay 17 of the East Boundary Wall.

Family

Greenwood's son Anthony Greenwood (later Lord Greenwood, 1911–1982) was an MP from 1946 until 1970, first for Heywood and Radcliffe and later for Rossendale, and a member of Harold Wilson's governments.

References

Sources

External links

1880 births
1954 deaths
Alumni of the University of Leeds
Chairs of the Labour Party (UK)
Freemasons of the United Grand Lodge of England
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
Lords Privy Seal
Members of the Order of the Companions of Honour
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Ministers in the Attlee governments, 1945–1951
Ministers in the Churchill wartime government, 1940–1945
Politics of Wakefield
UK MPs 1922–1923
UK MPs 1923–1924
UK MPs 1924–1929
UK MPs 1929–1931
UK MPs 1931–1935
UK MPs 1935–1945
UK MPs 1945–1950
UK MPs 1950–1951
UK MPs 1951–1955
United Kingdom Paymasters General
British republicans

Arthur Greenwood


The Stillwater River is a  tributary of the Great Miami River in western Ohio in the United States.  Via the Great Miami and Ohio rivers, it is part of the Mississippi River watershed.

It rises near the Indiana state line, in western Darke County, approximately  northwest of Greenville. It flows east-southeast and is joined by Greenville Creek in Covington, approximately  west of Piqua. It flows south past Covington and Englewood, where it is dammed for flood control, then southeast to join the Great Miami River in Dayton.

Stillwater River was so named on account of its relatively slow current. The Stillwater River was one of the Great Miami River tributaries that flooded during the Great Dayton Flood of 1913, resulting in the creation of the Miami Conservancy District.

Variant names
According to the Geographic Names Information System, the Stillwater River has also been known as:
 Jacobs Lateral
 Southwest Branch
 Stillwater Creek

See also
List of rivers of Ohio

References

Rivers of Ohio
Rivers of Darke County, Ohio
Rivers of Miami County, Ohio
Rivers of Montgomery County, Ohio

Stillwater River (Ohio)


9373 Hamra este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9373 Hamra este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla în cadrul programului UESAC. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 2,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

9373 Hamra


The spaghetti-tree hoax was a three-minute hoax report broadcast on April Fools' Day 1957 by the BBC current-affairs programme Panorama, purportedly showing a family in southern Switzerland harvesting spaghetti from the family "spaghetti tree". At the time spaghetti was relatively unknown in the UK, so many British people were unaware that it is made from wheat flour and water; a number of viewers afterwards contacted the BBC for advice on growing their own spaghetti trees. Decades later, CNN called this broadcast "the biggest hoax that any reputable news establishment ever pulled".

Broadcast
The news report was produced as an April Fools' Day joke in 1957, and presented a family in the canton of Ticino in southern Switzerland gathering a bumper spaghetti harvest after a mild winter and "virtual disappearance of the spaghetti weevil". Footage of a traditional "Harvest Festival" was aired along with a discussion of the breeding necessary to develop a strain to produce the perfect spaghetti noodle length. Some scenes were filmed at the (now closed) Pasta Foods factory on London Road, St Albans, in Hertfordshire, and at a hotel in Castagnola, Switzerland.

Panorama cameraman Charles de Jaeger dreamed up the story after remembering how teachers at his school in Austria teased his classmates for being so stupid that if they were told that spaghetti grew on trees, they would believe it. The editor of Panorama, Michael Peacock, told the BBC in 2014 how he gave de Jaeger a budget of £100 and sent him off. The report was made more believable through its voice-over by respected broadcaster Richard Dimbleby. Peacock said Dimbleby knew they were using his authority to make the joke work, and that Dimbleby loved the idea and went at it eagerly.

At the time, 7 million of the 15.8 million homes (about 44%) in Britain had television receivers. Pasta was not an everyday food in 1950s Britain, and it was known mainly from tinned spaghetti in tomato sauce and considered by many to be an exotic delicacy. An estimated eight million people watched the programme on 1 April 1957, and hundreds phoned in the following day to question the authenticity of the story or ask for more information about spaghetti cultivation and how they could grow their own spaghetti trees; the BBC told them to "place a sprig of spaghetti in a tin of tomato sauce and hope for the best".

See also
 Agriculture in Switzerland
 List of April Fools' Day jokes
 Pacific Northwest tree octopus
 Lenin was a mushroom
 Mockumentary

References

External links

  Video link on that page is dead.
  With transcript and background.

April Fools' Day jokes
Performance hoaxes
BBC controversies
Fictional trees
1957 in the United Kingdom
Mockumentaries
1957 in British television
Hoaxes in the United Kingdom
Journalistic hoaxes
1950s hoaxes
Spaghetti
Television episodes set in Switzerland

Spaghetti-tree hoax