සතිපතා පුවත්පත් යනු දෛනිකව නොව සාමාන්‍යයෙන් සතියකට වරක් පළවන පුවත්පත් ය. සතියකට දෙවරක් පළවන පුවත්පත් සුලබ ය.

මේවා බෙදාහැරීම දිනපතා පුවත්පත්වලට වඩා කුඩා පරාසයක සිදුවන අතර ජනගහනය අඩු ප්‍රදේශ මත පදනම් වේ. කුඩා නගර එකක් හෝ කිහිපයක හෝ ප්‍රාන්තයක් වැනි කුඩා භූමියක සාමාන්‍යයෙන් බෙදා හැරේ. මේවා බහුලව ප්‍රජා පත්‍රකලාවේදයේ යෙදේ.

සතිපතා පුවත්පත් ද දිනපතා පුවත්පත්වලට සමාන ආකෘතියක් අනුගමනය කරයි. උදා (ප්‍රවෘත්ති, ක්‍රීඩා,පවුල් ප්‍රවෘත්ති, මරණ දැන්වීම් ආදිය).එහෙත් මේවායේ ප්‍රධානම අවධානය යොමු වන්නේ අදාල භූමි ප්‍රදේශය තුළ ප්‍රවෘත්ති වෙතය. සතිපතා පුවත්පත්වල ප්‍රකාශන දිනය එකිනෙකට වෙනස් වූවත් සාමාන්‍යයෙන් සතියේ බදාදා, බ්‍රහස්පතින්දා දිනවල ද පළවේ.

සමහර සතිපතා පුවත් පත් සම්පූර්ණයෙන් ව්‍යාපාරික පුවත් හෝ ක්‍රීඩා පුවත් වෙත අවධානය යොමු කරයි.

සාමාන්‍යයෙන් සතිපතා පුවත්පතක කාර්යමණ්ඩලය කුඩා වන අතර එක් පුද්ගලයෙකුට වගකීම් පැවරේ. උදාහරණයක් ලෙස පුවත්පත් කතෘවරයාට වෙළඳ දැන්වීම් සම්බන්ධයෙන් ද වගකීම් දැරිය හැකිය. පත්‍රකලාවේදියෙකුට ඡායාරූපකරණයේ ද නියලිය හැකිය.

පුවත්පතේ ප්‍රමාණය හා සංස්කරණය මත කාර්ය මණ්ඩලයේ ගණන වෙනස් වේ. සමහර පුවත්පත්වල එක් එක් ක්ෂේත්‍ර සඳහා වෙන වෙන ම වාර්තාකරුවෝ සිටිති. බොහෝ කුඩා පුවත්පත්වල සමහරවිට පුවත්පතෙහි මුළු අන්තර්ගතය එක් වාර්තාකරුවෙකුගේ වගකීම විය හැකිය.

සතිපතා පුවත්පත් වාර්තාකරුවන්ගේ අත්දැකිම් එකිනෙකට වෙනස් වේ. සමහරුන්ට වසර ගණනාවක අත්දැකිම් තිබිය හැකිය. තවත් සමහරු පාසලෙන් ඉවත් වූ තරුණයන් විය හැක.

බොහෝ පුවත්පත්වලට පවුල් තොරතුරු සහ මරණ දැන්වීම් යතුරු ලියනය සදහා එක් ලිපිකරුවෙකු හෝ සිටී. සංස්කරණ කළමණාකරුවෙකු පාඨකයන් සම්බන්ධයෙන් හා ලුහුඩු දැන්වීම් සම්බන්ධයෙන් වගකීම දරයි.

පිටු සැකසුම

බොහෝ සතිපතා පුවත්පත් ප්‍රකාශන දිනයට දිනකට හෝ පෙර සැකසේ.

ප්‍රධාන පුවත්පත් මෙන් ම සතිපතා පුවත්පත් ද ඇඩෝබ් පේජ් මේකර්, ඇඩෝබි ඉන්ඩිසයින් හෝ අකවෝක් එක්ස්පර් වැනි පරිගණක මෘදුකාංග ඇසුරෙන් පිටු සකස් කරයි. ඡායාරූප සහ පිටුවේ අකුරු, සිරස්තල හා සුදු හිස්තැන් ද පිටු සැකසුමට අයත් ය.

පිටු සැකැස්මේ දී කොපිය ලෙස හැදින්වෙන්නේ ප්‍රධාන කතාවයි. එය යතුරු ලියනය කොට වර්ඩ්පර්පෙත්ට් වැනි මෘදුකාංගයෙන් සංස්කරණය කෙරේ. මෙය සංස්කරණය කළ පසු පිටුවල මුද්‍රණය කෙරේ. සුදු හිස්තැන් යනු සැකැස්මේ විවිධ කොටස් අතර ඇති හිඩසයි.

බොහෝ පුවත්පත්වල ඡායාරූප සඳහා ඩිජිටල් කැමරාවක් භාවිත කෙරේ. මි.මි. 35 කැමරා භාවිත කරන පුවත්පත්වල දළ සේයා පරිලෝකන මගින් ඡායාරූපයේ සියුම් විස්තර කොටු කර ගැනේ. ඇඩෝබි ෆොටෝෂොප් වැනි මෘදුකාංගයන් හරහා ඡායාරූප සංස්කරණය කෙරේ.

කොපිය සහ වෙළඳ දැන්වීම් පිටුව මත හැඩ ගැස්වීමෙන් පසු සංස්කාරකවරයා සෝදු පතක් මුද්‍රණය කර අවශ්‍ය නම් එහි වෙනස්කම් සිදු කරයි. සමහර අවස්ථාවල දී වාර්තාකරුවන් සමග කතාබහ කොට නැවත පරීක්ෂා කිරීම,සිරස්තල පරීක්ෂාව හෝ ඡායාරූප සඳහා මාතෘකා පැනවීම සිදුකළ හැකිය. මේ සියල්ලෙන් පසුව අවසාන සෝදුපත නිර්මාණය හෝ ප්‍රකාශනය සඳහා සුදුසු ය. මේවා ඩමී පිටපත් වශයෙන්, සීඩී තැටි හෝ විද්‍යුත් තැපෑල අඩවියක් හරහා මුද්‍රණාලයට යැවේ.

පසුතලය සකස් කිරීම

බොහෝ සති අන්ත පුවත්පත්වල පසුතලය සකස් කිරිමට ප්‍රකාශති දිනට දිනථකත් හෝ වැඩි දිනකදි කලින් සිදුවේ. සමහර අවස්ථාවලදී පිටවුල පසුතලය බහුපිය කාල සිමව සඳහා අවුල්කර තිබේ.

විශාල පුවතපත් වමන්ම, බොහෝ සති අන්ත පුවත්පත් මෙම දිනවල පිටු අංක කිරිමේ අබෝවේ ජේර් මේකර්   Adobe – Indegiya or Quark Xpress  යන පිගණක මෘදුකංග බවිතයෙන් කෙරෙනු ලබේ. පසුතලය මගින් පිටුවේ පෙනුව ලබාදෙන අතර එහි ඡයාරෑප (කැවුණු ඉිරි සහිත, ඡයාරෑප විෂය පඨය සහ පුද්ගලයන් හදුන්න ) පිටපන (පෙල ගෙන හා ලිපි ලේඛණ අතර මාතෘකා යන සුදු ඉඩ දෙනු ලැබේ)

පිටිපන පසුතලයේ ප්‍රධාන කථාව වන අතර එය සැමවිටම ටයිප් කර වර්ඩිපර්පක්ට් වැනි වදන් සැකසු වැඩසටහන් භාවිතා කර සංස්කරණය කර තිබේ. පිටපත හාර්ඩ් ඩර්යිට් එකක හෝ නැටියක තැන්පත් කර පසුව පිටවලට යවනු ලැබේ. පසුකාලයේ අනිකුත් අවයව හා හිස් වර්ගඵලය අතර පරතරයේ සුදු අවකාශය නම් ව්. බොහෝ පුවත්පත් වල, වාර්තාකරැවන් සහ සංස්කාරවරැන් ඡයාරෑප ගැනීම යන කනඩ් රිබර් භාවිතයෙන් තෝරාගත ඡායාරෑප තැන්පත් කිරිමට ඩිජිටල් කැමරා භාවිතා කරයි. පුවත්පත් දැනටමත් 35 mm  කැමරා භාවිතා කරන අතර එහි ඇති විශේෂ නෙගටිව් ස්කාරය මගින් මුද්‍රණය විමට පෙර භාවිතා කරන්නට ඡයාරෑප පිළිබඳ වඩාත් විස්තර ලබා ගත හැකි ඡයා රෑප සහ ඇඩෝබි පෝටෝෂෝප් වැනි වැඩසටහන් මගින් සංස්කරණය කල හැක. පිටපක සහ දැන්විම් පිටුවෙහි සකස් කල පසු සංස්කාර පිටපතක් ගෙන අවශ්‍ය නම් එහි වෙනස්කම් ලකුණු කරයි
සමහර විට ඔහු කරැණු දෙවරක් පරික්ෂා කිරිමට, ප්‍රධාන මාතෘකා හා පිටපතක් වල ශුද්ධ පත්‍රය කියවීමට හෝ ඡයරෑප තොරතරැ ලිවීම යනාදි කරැණු සඳහා වාර්තාකරැවන් හමුවේ. මෙම සියලු කරැණු සම්පුර්ණ වු විට අවයන් ශුද්ධය මුද්‍රණය කර නිකුත් කිරිමට සුදානම් වේ. මෙම පිටු පසේ තහඩුව  (Dummy Shets) සමහන් කර (D- RAM හෝ zip disk පුලුස්සනු ලැබෙිම හෝ ඉලෙක්ට්‍රෝනික) තැපැල (E- mail) හෝ මගින් මුද්‍රණාලයකට යැවනු ලැබේ මෙය පුවත්පතේ කාර්යාලයේ හෝ ඔප් සේට් ප්‍රකාශය එකකය විය හැක.

අන්තර්ගතය

බොහෝ සතිපතා පුවත්පත් සමාන ආකෘතියක් අනුගමනය කරයි.

පුවත්

මාරක රිය අනතුරක් හෝ ගිනිගත් නිවසක් පිළිබඳ සිදුවීම් පවා වර්ණවත් ලෙස ඉදිරිපත් කළ හැකිය. උ.දා. පර්යේෂකයන් සහ අදාල පුද්ගලයන්ගෙන් සම්මුඛ සාකච්ඡා ලබා ගැනීම, ප්‍රාදේශීය සභාව හෝ පාසල් මණ්ඩපයක තොරතුරු වැඩිපුර වාර්තාවකට ඇතුලු කරන්නේ එය පාඨකයාට අවශ්‍ය වන්නේ යැයි හැඟුනොත් පමණි.

බොහෝ සතිපතා පුවත්පත් විශේෂ වාර්තාකරුවන් යොදාගන්නා අතර ඔවුන්ට ගෙවීම් කරන්නේ වාර්තා කරන සිදුවීම් ගණන අනුවය. සාමාන්‍යයෙන් සිය පුවත්පතේ ආවරණ ප්‍රදේශය තුළ පොදු සිදුවීම් වාර්තා කිරීමට ඔවුන් පත් කෙරේ. අතීතයේ මෙම වාර්තාකරුවන් ප්‍රදේශවල පවුල් පිළිබඳ තොරතුරු පවා වාර්තා කළද දැන් එසේ නොවේ.

ක්‍රීඩා

සාමාන්‍යයෙන් සතිපතා පුවත්පත්වල ප්‍රදේශ පාසල්වල හෝ ප්‍රජාවන්ගේ ක්‍රීඩා කණ්ඩායම් හෝ වෘත්තීය ක්‍රීඩා කණ්ඩායම් පිළිබඳ තොරතුරු ඇතුළත්ය. බොහෝ විට ක්‍රීඩා වාර්තාකරුවෙකු එක් ක්‍රීඩා කණ්ඩායමක් පිළිබඳ වගකීම භාරගන්නා අතර එම කණ්ඩායම පිළිබඳ විශේෂ ලිපි වාර්තා කරයි. තරගවල ඡායාරූප ද වාර්තාවට ඇතුලු කළ හැක. සමහර විට ක්‍රීඩාවට පෙර පවා උනන්දුව ඇති කරවීමේ ලිපි පලකළ හැක.

පවුල් තොරතුරු සහ මරණ දැන්වීම්.

සාමාන්‍ය සතිපතා පුවත්පතක වැඩියෙන්ම කියවනු ලබන්නේ මෙම තොරතුරු ය. උපත්, විවාහ ගිවිසගැනිම්, විවාහ උත්සව , විශේෂ උපන්දින සහ සංවත්සර ආදිය මෙයට ඇතුලු වේ. බොහෝ විට ඡායාරූප ද පළ කෙරේ. මරණ දැන්වීම් විශාල වශයෙන් පාඨකයන් විසින් කියවනු ලැබේ.

කර්තෘවාක්‍යය

දිනපතා පුවත්පත් මෙන්ම සතිපතා පුවත්පත්වල ද කතුවැකියක් ඇත. පාඨකයන්ට වැදගත් තොරතුරු සාකච්ඡාවක හෝ රස කථාවක ස්වරූපයෙන් ඉදිරිපත් කළ හැක. කිසියම් මාතෘකාවක් පිළිබඳ පාඨකයන් රචනා කළ ලිපි " කර්තෘට ලිපි " තීරයේ පළවේ. බොහෝවිට මේවා පෙර වෙළුමක කතුවැකියට ලද ප්‍රතිචාර ය. සමහර අවස්ථාවල දී ප්‍රාදේශීය නියෝජිතයෙකුගේ තීරුවක් ද මෙම පිටුවලට අයත් විය හැක. ප්‍රාදේශිය ව්‍යවස්ථාදායකයේ කථාබහට ලක්වූ පනතක් හෝ ක්‍රියාවක් පිළිබඳ තොරතුරු ද මෙයට ඇතුළත් විය හැක.

පොදු වාර්තා.

පොලිස් වාර්තා , ගිනි නිවීමේ දෙපාර්තුමේන්තුවේ වාර්තා හෝ අධිකරණ වාර්තාවල සංක්ෂිප්ත වාර්තාවක් මෙයට ඇතුළු වේ. සංසරණ ප්‍රදේශය තුළ නිකුත් කෙරුණු ගොඩනැගිලි බලපත්‍ර පිළිබඳව කරුණු ද ඇතුලළත් විය හැක.

පොදු දැන්වීම්

මේවා කොටස් දෙකකි.

 නඩු විභාග පිළිබඳ දැන්වීම්, වෙන්දේසි දැන්වීම්, මූල්‍ය වාර්තා, පනත් සම්මත කිරීම , සැලසුම් ඉල්ලුම්පත් සහ පළාත් පාලන ආයතන මගින් දැනුවත් කළ යුතු රජයේ ක්‍රියා පිළිබඳ දැන්වීම්.

 අධිකරණ පද්ධතියේ හෝ නීති සුරකින ආයතන මගින් පළ කරන දැන්වීම්.

එක්සත් ජනපදයේ නීතියට අනුව පළාත් පාලන ආයතන මගින් නිල පුවත්පත් නම්කළ යුතුය. භූගෝලීය ප්‍රදේශ මත මෙය තෝරා ගත හැකි අතර සාමාන්‍යයෙන් පුවත්පත් එකකට වැඩි ගණනක් තෝරා ගැනේ. නිල පුවත්පත්වලට පොදු දැන්වීම් ලබාදෙන අතර එය ඔවුන්ට ආදායම් ලබාදෙන වෙළඳ දැන්වීමක් ලෙස සලකයි.

වෙළද ප්‍රචාරණය

සතිපතා පුවත්පත්වලට අවම වශයෙන් එක් ප්‍රචාරණ අලෙවි නියෝජිතයෙකු සිටින අතර ඔහුගේ කාර්යය නම් වෙළඳ ප්‍රචාරණය අලෙවි කිරීම ය. බොහෝ ප්‍රචාරණ දැන්වීම් ප්‍රාදේශීය ව්‍යාපාරවලින් ලැබේ. සමහර විට ප්‍රදේශයෙන් පිටත විශාල ව්‍යාපාර ද ප්‍රචාරණය සිදු කරයි.

ලුහුඩු දැන්වීම් පලකරනු ලබන්නේ යමක් විකිණීමට හෝ මිලදී ගැනීමට අවශ්‍ය පුද්ගලයන්, ඇබෑර්තු සහිත ව්‍යාපාරිකයන් හෝ දේපල බදු දීමට ඇත්තතන් ය.

දායකත්ව මුදල් වලට අමතරව පුවත්පත්වලට වැඩිම ආදායමක් ලැබෙන්නේ ප්‍රචාරණ කටයුතුවලිනි.

කාර්ය මණ්ඩලය

බොහෝ විට සතිපතා පුවත්පත් කාර්ය මණ්ඩලය කුඩා වන අතර ඔවුනට විවිධ් කාර්යයන් කිරිමට සිදුවේ. උදාහරණයක් ලෙස ප්‍රවෘත්ති කර්තෘට වෙළඳ දැන්විම් අලවෙි කිරිමට සිදුවන අතර වාර්තාකවරැන්ද ඡයාරෑප ශිල්පින් වේ.

ප්‍රවෘත්ති කාර්ය මණ්ණඩලය පුවත්පතේ ප්‍රමාණය හා එහි බෙදාහරින ප්‍රදේශය අනුව වෙනස් වේ. සමහර පුවත්පත්වලට වාර්තාකරැවන් කිහිප දෙනෙකුත් වයුත් කාර්ය මණ්ඩලයක් සිටින අතර එක් එක් වාර්තාකරැවන් සඳහා විශේෂිත වු   (දිනපතා පුවත්පතේ සේ වන අතර ඔවුනට පාසල්, ප්‍රාදේශියේ කාර්යාල, ව්‍යාපර, පොලිස් සංදය) බොහෝ කුඩා පුවත්පත් සඳහා කෙසේ නමුත් මුලු බෙදාහැරිමේ පුදේශය අවරණය කිරීම සඳහා එසේ වාර්තාකරැවන් සිටින අතර ඔවුන් මුලු පවුත්පතේ විෂය පථය අවාරණය කිරිමේ වගකිම දරයි (උදා රජයේ, ව්‍යපාර, පාසල්, උසාවි විශේෂංග යනාදිය)

සතිපතා පුවත්පත් වාර්තාකරැවන්ගේ පලපුරැද්ද විවිධාකාර වේ. සමහරැන්ට අවුරැදු ගතවුවද පළපුරැද්ද ඇති අතර (එවුනගේ රාජකාරිය පිළිබඳ සැහිමිකට පත්වන අතර සමාජය හොදින් පිලිගනු ලබයි) අතින් අය මෑතකදී පිටවු උපාධිධාරින් වන අතර ඔවුන් පලපුරැද්ද ලබා ගැනීමට උත්සාහ කරයි.
බොහෝ පුවත්පත් වලට අඩුම වශයෙන් ප්‍රවෘත්ති ලිපිකරැවන් එක් කෙනෙකු සිටින අතර, ඔහුගේ ඇයගේ වගීකම පවුලේ ප්‍රවෘත්ති සහ මරණ දැන්විම් ටයිප් කිරීම වන වන අතර පවන්න සිද්ධි පිළිබඳ ප්‍රවෘත්ති නිදහස් කිරිමටයි. බෙදාහැරිමේ කළමනාකරැ විසින් දායකයන් ගැන විමසිලිමත් සිටින අතර (මෙය සියගනන් වල සිට දහස් ගනන් දායකයන් දක්වා වෙනස් වේ) දැන්විම් සම්බන්ධව භාරව කටයුතු කරයි.

| Weekly_newspaper
|}
{|

සතිපතා පුවත්පත්


The International Churches of Christ (ICOC) is a body of decentralized, co-operating, religiously conservative and racially integrated Christian congregations. Beginning with 30 members, they grew to 37,000 members within the first 12 years. In June 2022, the ICOC numbered their members at 118,094. A formal break was made from the Churches of Christ in 1993 with the organization of the International Churches of Christ.

Its churches are located in 147 nations. They consider themselves non-denominational. They are structured with the intent to avoid two extremes: "overly centralised authority" on the one side and "disconnected autonomy" on the other side. In 2000, it was described as "[a] fast-growing Christian organization known for aggressive proselytizing to [US] college students" and as "one of the most controversial religious groups on campus". The largest congregation, the Los Angeles Church of Christ, has over 6000 members. The largest church service was held in 2012 at the AT&T Center in San Antonio, Texas, during a World Discipleship Summit, with 17,800 in attendance.

Former members of the church have alleged that it is a cult and have accused it, along with the International Christian Church, of covering up sexual abuse of children. Janja Lalich, an academic expert on cults and coercion, has stated that in her view, the ICOC has at minimum some of the "hallmarks of a cult". , the church was the subject of multiple lawsuits.

History

Origins in the Stone-Campbell Movement

The ICoC has its roots in a movement that reaches back to the period of the Second Great Awakening (1790–1870) of early nineteenth-century America. Barton W. Stone and Alexander Campbell are credited with what is today known as the Stone-Campbell or Restoration Movement. There are a number of branches of the Restoration movement and the ICoC was formed from within the Churches of Christ. Specifically, it was born from a discipling movement that arose among the Churches of Christ during the 1970s. This discipling movement developed in the campus ministry of Chuck Lucas.

In 1967, Chuck Lucas was minister of the 14th Street Church of Christ in Gainesville, Florida (later renamed the Crossroads Church of Christ). That year he started a new project known as Campus Advance (based on principles borrowed from the Campus Crusade and the Shepherding Movement). Centered on the University of Florida, the program called for a strong evangelical outreach and an intimate religious atmosphere in the form of soul talks and prayer partners. Soul talks were held in student residences and involved prayer and sharing overseen by a leader who delegated authority over group members. Prayer partners  referred to the practice of pairing a new Christian with an older guide for personal assistance and direction. Both procedures led to "in-depth involvement of each member in one another's lives".

The ministry grew as younger members appreciated many of the new emphases on commitment and models for communal activity. This activity became identified by many with the forces of radical change in the larger American society that characterized the late sixties and seventies. The campus ministry in Gainesville thrived and sustained strong support from the elders of the local congregation in the 'Crossroads Church of Christ'. By 1971, as many as a hundred people a year were joining the church. Most notable was the development of a training program for potential campus ministers.

From Gainesville to Boston: 1970s–1980s
Among the early converts at Gainesville was a student named Kip McKean who had been personally mentored by Chuck Lucas. Thomas 'Kip' McKean, born in Indianapolis,
completed a degree while training at Crossroads and afterward served as campus minister at several Churches of Christ locations. By 1979 his ministry grew from a few individuals to over three hundred making it the fastest growing Church of Christ campus ministry in America. McKean then moved to Massachusetts, where he took over the leadership of the Lexington Church of Christ (soon to be called the Boston Church of Christ). Building on Lucas' initial strategies, McKean only agreed to lead the church in Lexington as long as every member agreed to be 'totally committed'. The church grew from 30 members to 3,000 in just over 10 years in what became known as the 'Boston Movement'. According to journalist Madeleine Bower, "the group became renowned for its extreme views and rigid teaching of the Bible, but mainstream churches quickly disavowed the group".

David G. Bromley and J. Gordon Melton, sociologist and historian of religion respectively, note how International Churches of Christ grew quickly in the 1980s, but that "Even as ICOC developed, however, its relationships with several established institutional sectors deteriorated". The church's "doctrine signaled the movement's self-perceived superiority to other Christian churches in teaching that it alone had rediscovered biblical doctrines critical to individual salvation and insisting on rebaptizing new members to ensure their salvation". They note that further tensions developed as a result of the church's "aggressive evangelizing tactics" and use of 'discipling' or 'shepherding' practices, whereby new members were provided spiritual guidance and had their personal lives closely supervised by more established members. "Members were taught that commitment to the church superseded all other relationships", write Bromley and Melton. As a result, "the main branch of the
Churches of Christ disavowed its relationship with ICOC; a number of universities banned ICOC recruiters; and ICOC became a prominent target of media and anticult group opposition".

In 1985 a Church of Christ minister and professor, Dr. Flavil Yeakley, administered the Myers-Briggs Type Indicator test to the Boston Church of Christ (BCC), the founding church of the ICOC. Yeakley passed out three MBTI tests, which asked members to perceive their past, current, and five-year in the future personality types.  While over 900 members were tested, 835 individuals completed all three forms.  A majority of those respondents changed their perceived or imagined personality type scores on the three tests in convergence with a single type.  After completing the study, Yeakley observed that "The data in this study of the Boston Church of Christ does not prove that any certain individual has actually changed his or her personality in an unhealthy way. The data, however, does prove that there is a group dynamic operating in that congregation that influences its members to change their personalities to conform to the group norm".

By the end of 1988 the churches in the Boston Movement were for all practical purposes a distinct fellowship, initiating a fifteen-year period during which there would be little contact between the CoC and the Boston Movement. By 1988, McKean was regarded as the leader of the movement. It was at this time that the Boston church initiated its program of outreach to the poor called HopeWorldwide. Also in 1988 McKean, finding that running the organization single-handedly had become unwieldy, selected a handful of men that he and Elena, his wife, had personally trained and named them World Sector Leaders. In 1989 mission teams were officially sent out to Tokyo, Honolulu, Washington, DC, Manila, Miami, Seattle, Bangkok, and Los Angeles.  That year, McKean and his family moved to Los Angeles to lead the new church "planted" (a euphemism the church uses for "established") some months earlier. Within a few years Los Angeles, not Boston, was the fulcrum of the movement.

The ICoC: 1990s

In 1990 the Crossroads Church of Christ broke with the movement and, through a letter written to The Christian Chronicle, attempted to restore relations with the Churches of Christ.  By the early 1990s some first-generation leaders had become disillusioned by the movement and left.  The movement was first recognized as an independent religious group in 1992 when John Vaughn, a church growth specialist at Fuller Theological Seminary, listed them as a separate entity. TIME magazine ran a full-page story on the movement in 1992 calling them "one of the world's fastest-growing and most innovative bands of Bible thumpers" that had grown into "a global empire of 103 congregations from California to Cairo with total Sunday attendance of 50,000". A formal break was made from the Churches of Christ in 1993 when the group organized under the name "International Churches of Christ."  This new designation formalized a division that was already in existence between those involved with the Crossroads/Boston Movement and "original" Churches of Christ. Growth in the ICOC was not without criticism. Other names that have been used for this movement include the "Crossroads movement," "Multiplying Ministries," and the "Discipling Movement". Since each city had a single church, its membership might be large and geographically disperse; if so, it was divided into regions and then sectors of perhaps a few small suburban communities. This governing system attracted criticism as overly-authoritarian, although the ICOC denied this charge.  "It's not a dictatorship," said Al Baird, former ICOC spokesperson; "It's a theocracy, with God on top."

The Pittsburgh Post-Gazette reported in 1996 that "The group is considered so aggressive and authoritarian in its practices that other evangelical Protestant groups have labeled it 'aberrational' and 'abusive'. It has been repudiated by the mainstream Churches of Christ, a 1.6 million-member body from which it grew".

Growth continued globally and in 1996 the independent organisation "Church Growth Today" named the Los Angeles ICoC as the fastest growing Church in North America for the second year running and another eight ICOC churches were in the top 100. By 1999, the Los Angeles church reached a Sunday attendance of 14,000.  By 2001, the ICOC was an independent worldwide movement that had grown from a small congregation to 125,000 members and had planted a church in nearly every country of the world in a period of twenty years.

The ICoC: 2000s
Once the fastest-growing Christian movement in the United States, membership growth slowed during the later half of the 1990s. In 2000, the ICOC announced the completion of its six-year initiative to establish a church in every country with a population over 100,000. In spite of this, numerical growth continued to slow. Beginning in the late 1990s, problems arose as McKean's moral authority as the leader of the movement came into question. Expectations for continued numerical growth and the pressure to sacrifice financially to support missionary efforts took its toll. Added to this was the loss of local leaders to new planting projects. In some areas, decreases in membership began to occur. At the same time, realization was growing that the accumulated costs of McKean's leadership style and associated disadvantages were outweighing the benefits. In 2001, McKean's leadership weaknesses were affecting his family, with all of his children disassociating themselves from the church, and he was asked by a group of long-standing elders in the ICoC to take a sabbatical from overall leadership of the ICoC. On 12 November 2001, McKean, who had led the International Churches of Christ, issued a statement that he was going to take a sabbatical from his role of leadership in the church:

 Nearly a year later, in November 2002 he resigned from the office and personally apologized citing arrogance, anger and an over-focus on numerical goals as the source of his decision.

Referring to this event, McKean said:

The period following McKean's departure included a number of changes in the ICoC. Some changes were initiated from the leaders themselves and others brought through members. Most notable was Henry Kriete, a leader in the London ICoC, who circulated an open letter detailing his feelings about theological exclusivism and authority in the ICoC. This letter affected the ICoC for the decade after McKean's resignation.

Critics of the ICOC claim that Kip McKean's resignation sparked numerous problems.  However, others have noted that since McKean's resignation the ICOC has made numerous changes.  The Christian Chronicle, a newspaper for the Churches of Christ, reports that the ICOC has changed its leadership and discipling structure. According to the paper, "the ICOC has attempted to address the following concerns: a top down hierarchy, discipling techniques, and sectarianism". In the years following McKean's resignation, the central leadership was replaced with "the co-operation agreement" with over 90% of the churches affirming to this new system of global co-ordination.

Over time, McKean attempted to re-assert his leadership over the ICOC, yet was rebuffed. The Elders, Evangelists and Teachers wrote a letter to McKean expressing concern that there had been "no repentance" from his publicly acknowledged leadership weaknesses. McKean then began to criticize some of the changes that were being made, as he did in the 1980s toward Mainline Churches of Christ. After attempting to divide the ICOC he was disfellowshipped in 2006 and founded a church that he called the International Christian Church.

The ICOC: 2020 plans

In 2010 the Evangelists Service Team formulated a "2020 vision plan", that all the regional families of churches have a plan to evangelize their geographic area of the world. The plan encompasses the need to strengthen existing small churches and plant new churches.

They plan to build and strengthen those churches through a "best-practices" approach to ministry: oversee and support those churches through strong regional relationships and provide additional training for their ministers and congregations through the newly formed "Ministry Training Academy" being rolled out across the world, and provide global co-ordination and co-operation through "Service Teams" that specialize in "Campus Ministry", "Youth & Family Ministry" and other specialized ministries.

Church governance

The International churches of Christ are a family of over 750 independent churches in 155 nations around the world. The 750 churches form 34 Regional Families of churches that oversee mission work in their respective geographic areas of influence. Each regional family of churches sends Evangelists, Elders and Teachers to an annual leadership conference, where delegates meet to pray, plan and co-operate world evangelism. Mike Taliaferro, from San Antonio Texas, says "The co-operation plan is a far better way of co-ordinating and unifying a church family of the size and global nature of the ICOC. No longer can one man make sweeping decisions that affect all the churches, considering that many of those churches he may never have visited. Building unity and consensus through prayer and discussion takes time but is worth it. The spiritual fruit of the Delegates Conference in Budapest is testimony to the success of this much less authoritarian approach to that which we had in the past." "Service Teams" provide global leadership and oversight. The Service Teams consists of an Elders, Evangelists, Teachers, Youth & Family, Campus, Singles, Communications & Administration, and HOPEww & Benevolence teams.

One church
The ICOC holds that the Bible teaches the existence of a single universal church. One implication of this doctrine is that, while Christians may separate themselves into different, disunified churches (as opposed to just geographically separated congregations), it is not actually biblically right to do so.  While no one claims to know who exactly is part of "the universal church" and who is not, the ICOC believes that anyone who follows the plan of salvation as laid out in the scriptures is added by God to his "One Universal Church".

This is consistent with their historical roots in the Churches of Christ, which believe that Christ established only one church, and that the use of denominational creeds serves to foster division among Christians. This belief dates to the beginning of the Restoration Movement; Thomas Campbell expressed an ideal of unity in his Declaration and address: "The church of Jesus Christ on earth is essentially, intentionally, and constitutionally one."

Ministry Training Academy
The current education and ministerial training program in the ICOC is the Ministry Training Academy (MTA).  The MTA consists of twelve core courses that are divided into three areas of study: biblical knowledge, spiritual development, and ministry leadership. Each course requires at least 12 hours of classroom study in addition to course work. An MTA student who completes the twelve core classes  receives a certificate of completion.

ICOC's relationship with mainstream Churches of Christ
With the resignation of McKean, some efforts at reconciliation between the International Churches of Christ and the mainstream Churches of Christ are being made. In March 2004, Abilene Christian University held the "Faithful Conversations" dialog between members of the Churches of Christ and International Churches of Christ. Those involved were able to apologize and initiate an environment conducive to building bridges. A few leaders of the Churches of Christ apologized for use of the word "cult" in reference to the International Churches of Christ. The International Churches of Christ leaders apologized for alienating the Churches of Christ and implying they were not Christians. Despite improvements in relations, there are still fundamental differences within the fellowship. Early 2005 saw a second set of dialogues with greater promise for both sides helping one another. Harding University is contemplating a distance learning program geared toward those ministers who were trained in the International Churches of Christ. A video chronicling the "First forty years of the ICOC" details these developments.

Beliefs and practices of the ICOC

Beliefs
The ICOC considers the Bible the inspired word of God. Through holding that their doctrine is based on the Bible alone, and not on creeds and traditions, they claim the distinction of being "non-denominational". Members of the International Churches of Christ generally emphasize their intent to simply be part of the original church established by Jesus Christ in his death, burial, and resurrection, which became evident on the Day of Pentecost as described in . They believe that anyone who follows the plan of salvation as laid out in the scriptures is saved by the grace of God. They are a family of over 700 churches spread across 155 nations of the World. They are racially integrated congregations made up of a diversity of people from various age groups, economic, and social backgrounds. They believe Jesus came to break down the dividing wall of hostility between the races and people groups of this world and unite mankind under the Lordship of Christ (Ephesians 2:11-22).

Like the Churches of Christ, the ICOC recognizes the Bible as the sole source of authority for the church and it also believes that the current denominational divisions are inconsistent with Christ's intent. Christians ought to be united.  The ICOC like the Christian Church, in contrast to the CoC, consider permissible practices that the New Testament does not expressly forbid.

Pepperdine University, affiliated with Churches of Christ, published a document in 2010 highlighting the core beliefs of the ICOC that are shared with its counterpart:

The ICOC teaches that "Christians are  saved by the grace of God, through faith in Christ, at baptism." Scriptures used to support this view include , ,    and . They claim that "faith alone" is not sufficient, supported by , unless an individual by faith obeys God in baptism, believing that baptism is necessary for the forgiveness of sins. The ICOC maintains that anyone, anywhere, who follows God's plan of salvation as found in the scriptures is saved.

The ICOC teaches on the basis of  that the "Sinner's Prayer" is not biblical. Steven Francis Staten argues that the sinner's prayer represents "a belief system and a salvation practice that no one had ever held until relatively recently." The evangelical preacher Francis Chan has made statements that contradict the sinner's prayer and emphasizes baptism and the Holy Spirit. David Platt, head pastor of The Church at Brook Hills and author of the book Radical  in an article in Christianity Today: "Is it possible for people to say they believe in Jesus, to say they have accepted Jesus, to say that they have received Jesus, but they are not saved and will not enter the kingdom of heaven? Is it possible? Absolutely, it's possible. It's not just possible; it is probable". While he affirmed that people calling out to God with repentant faith is fundamental to being saved, he said his comments about the "sinner's prayer" have been deeply motivated "by a concern for authentic conversions".

In agreement with the prevailing view in the Churches of Christ, and Restoration Movement the ICoC believes that it is necessary to have an understanding of Baptism's role in salvation.

Practices

Sunday worship

A typical Sunday morning service involves singing, praying, preaching, and the sacrament of the Lord's Supper. An unusual element of ICOC tradition is the lack of established church buildings. Congregations meet in rented spaces: hotel conference rooms, schools, public auditoriums, conference centers, small stadiums, or rented halls, depending on the number of parishioners.  Though the church is not static, neither is it "ad hoc" — the leased locale is converted into a Worship Facility. "From an organizational standpoint, it's a great idea", observes Boston University Chaplain Bob Thornburg. "They put very little money into buildings...You put your money into people who reach out to more people in order to help them become Christians."

This practice of not owning buildings changed when the Tokyo Church of Christ became the first ICOC church to build its own church building. This building was designed by the Japanese architect Fumihiko Maki. This became an example for other ICOC churches to follow suit.

One Year Challenge
To provide an international service opportunity for college-age students, the ICOC has a program called the "One Year Challenge" (OYC), where graduating students take a year off and go and serve another church in the Third World or a recently planted church in the First World looking to reach younger people with the gospel. The One Year Challenge program currently operates in ten countries, including: China, Taiwan, The Czech Republic, Hungary, Haiti, Bolivia, Brazil, Canada, The U.K. and The U.S.

Discipling
Discipling entails members being "assigned a more senior adviser who is always available and frequently present in their lives, even at intimate moments, which mentors them through relationship difficulties. In this practice, individuals interact with other group members in hierarchical relationships".

Kip McKean, who was the leader of the ICOC until 2001, said:

According to Kathleen E. Jenkins's ethnography of the church, McKean viewed discipling as "the most efficient way to achieve the movement's stated goal: 'to evangelize the world in one generation'".

The church's emphasis on discipling has been the subject of criticism. A number of ex-members have expressed problems with discipling in the ICOC. Critics and former members allege that discipling "involved public scorn as a way to humiliate vulnerable members, to keep them humble".

US college campuses

The ICOC has a history of over fifty years of evangelizing on college campuses.

U.S. News & World Report ran an article in 2000 discussing proselytizing on college campuses. The article's author, Carolyn Kleiner, describes the ICOC as "[a] fast-growing Christian organization known for aggressive proselytizing to college students" and as "one of the most controversial religious groups on campus". Kleiner states that "some ex-members and experts on mind-control assert [it] is a cult". Furthermore, "[a]t least 39 institutions, including Harvard and Georgia State, have outlawed the organization at one time or another for violating rules against door-to-door recruiting, say, or harassment." In response to the question "A zealous group to be sure, but is it a cult?", U.S. News & World Report also quotes ICOC spokesperson Al Baird, who says "We're no more a cult than Jesus was a cult" and Professor Jeffrey K. Hadden, who agrees with Baird, saying "every new religion experiences a high level of tension with society because its beliefs and ways are unfamiliar. But most, if they survive, we come to accept as part of the religious landscape".

Academics have complained that their students who get involved with the group tend lose interest in their studies.

Court cases and lawsuits
The Central Christian Church in Singapore, a part of the ICOC family of churches, won a court case (SINGAPORE HIGH COURT – SUIT NOs 846 and 848 of 1992 Judges LAI KEW CHAI J Date 29 August 1994 Citation [1995] 1 SLR 115) in which the judge ruled against a newspaper that had accused the Church of being a cult. An expert on religious studies testified that the Central Christian Church's practices were "neither strange, unnatural or harmful."

Since December 2022, the ICOC along with Kip McKean and the International Christian Churches have been named in a number of lawsuits, alleging that between 1987 and 2012, leaders of the two churches covered up the sexual abuse of children, some of whom were as young as three, and financially exploited members. Two lawsuits were filed on 13 July before Los Angeles County Court, based on allegations that first appeared in six federal lawsuits filed in December 2022 and early 2023. The federal lawsuits were withdrawn by the plaintiffs in July 2023. According to a report in Rolling Stone, the plaintiffs' "attorney says they plan to temporarily shelve federal RICO claims related to the alleged 'pyramid scheme' and to refile all of them — with an emphasis on the abuse claims — in state courts".

See also

 Churches of Christ
 History of Christianity
 Restorationism
 Second Great Awakening
 Non-denominational Christianity
 John Oakes (apologist)

Notes

References

External links

 Official history

Arminian denominations
Christian denominations established in the 20th century
Christian missions
Christian new religious movements

Churches of Christ
Evangelical denominations in North America
Fundamentalist denominations
Religious organizations established in the 1980s
Restoration Movement denominations

International Churches of Christ


Yuki Natsume (født 18. november 1988) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kawasaki Frontale, Tochigi SC og Matsumoto Yamaga FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuki Natsume


Racordul sau Curba Nossegem (în ) este o curbă feroviară de pe linia 36 (Bruxelles – Liège), situată la vest de gara Nossegem. Racordul a fost pus în serviciu pe 11 decembrie 2005. Această porțiune de cale ferată facilitează accesul direct al trenurilor dinspre Leuven către gara Brussels Airport-Zaventem. Acest lucru nu era posibil anterior, călătorii fiind obligați să circule până în gara Bruxelles Nord, de unde trebuiau să efectueze o transbordare într-un tren Airport Express. Prin realizarea acestei legături, timpul necesar unei călătorii dinspre Leuven spre aeroport s-a redus de la circa o oră la aproximativ 15 minute.

Necesitate
Construcția curbei feroviare Nossegem a fost o componentă a modernizării liniei 36, a liniei 3 a rețelei expres regionale bruxelleze și a proiectului Diabolo pentru ca Brussels Airport să fie mai bine deservit din toate direcțiile de transportul public. Acesta este un exemplu tipic de plan de acțiune al Guvernului Flandrei în cadrul inițiativei START.

Date tehnice și financiare
Racordul este compus din două linii. Cea mai scurtă, de pe sensul de mers Brussels Airport–Leuven, are o lungime de 1 km, în timp ce linia de pe sensul de mers Leuven–Brussels Airport are o lungime de 1,25 km. Lucrările civile au început în ianuarie 2004, construcția liniei în martie 2005, iar lucrările de alimentare și semnalizare în august 2005. Costurile totale, suportate de Infrabel, s-au ridicat la 21 milioane de euro. Racordul Nossegem este denumit în mod oficial "linia 36C/1". Racordul închide practic legătura între linia 36 și linia 36C (Zaventem – Brussels Airport-Zaventem).

Note

Căi ferate din Belgia

Racordul Nossegem


Svjetsko prvenstvo u motociklizmu u klasi 500cc za 1990. godinu je osvojio američki vozač Wayne Rainey na motociklu Yamaha YZR500 u momčadi Marlboro Team Roberts.

Raspored utrka i osvajači postolja
1990. godine je bilo na rasporedu 15 trkačih vikenda Svjetskog prvenstva i na svima su vožene utrke u klasi 500cc.

VN Nacija - također navedena kao VN Italije
VN Zapadne Njemačke - također navedena kao VN Njemačke
VN Nizozemske - također navedena kao Dutch TT
VN Velike Britanije - također navedena kao VN Britanije
VN Švedske - također navedena kao Nordic TT

Poredak za vozače
 Sustav bodovanja
Bodove osvaja prvih 15 vozača u utrci.

 u ljestvici vozači koji su osvojili bodove u prvenstvu

Poredak za konstruktore
 Sustav bodovanja
Bodove za proizvođača osvaja najbolje plasirani motocikl proizvođača među prvih 15 u utrci.

 u ljestvici konstruktori koji su osvojili bodove u prvenstvu

Povezani članci
 Svjetsko prvenstvo u motociklizmu

Vanjske poveznice
  motogp.com
  racingmemo.free.fr, LES CHAMPIONNATS DU MONDE DE VITESSE MOTO
  motorsportstats.com, MotoGP
  pilotegpmoto.com
  jumpingjack.nl, Alle Grand-Prix uitslagen en bijzonderheden, van 1973 (het jaar dat Jack begon met racen) tot heden.
  motorsport-archive.com, World 500ccm Championship :: Overview
  the-sports.org, Moto - Moto GP - Prize list
  motorsportmagazine.com, World Motorcycle Championship / MotoGP
  en.wikipedia.org, 1990 Grand Prix motorcycle racing season
  it.wikipedia.org, Risultati del motomondiale 1990

Izvori

  motogp.com, GP Results / 1990 / 500cc, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  motogp.com, Championship Standings 500cc 1990, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  motogp.com, 1990 - MotoGP (500cc) - Grand Prix Race Winners , pristupljeno 22. srpnja 2022.
  motogp.com, 1990 - MotoGP (500cc) - Riders Stats - Race fatest laps, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  motogp.com, 1990 - MotoGP (500cc) - Riders Stats - Grand Prix Podiums, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  motogp.com, 1990 - MotoGP (500cc) - Riders Stats - Poles, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  racingmemo.free.fr, CHAMPIONNAT DU MONDE DE VITESSE MOTO - CLASSEMENTS COMPLETS - 1994 - 500cc, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  racingmemo.free.fr,  Les Championnats du Monde de Courses sur Route - L'année 1994, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  jumpingjack.nl, 1990 - GP, wayback arhiva
  pilotegpmoto.com, 1990 (GP), preuzeto 22. srpnja 2022.
  motorsportstats.com, MotoGP - 1990 - Summary, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  motorsportstats.com, MotoGP - 1990 - Calendar, pristupljeno 22. srpnja 2022.
 motorsportstats.com, MotoGP - 1990 - Standings, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  motorsportstats.com, MotoGP - 1990 - Results, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  the-sports.org, Moto - 500cc - 1990, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  motorsportmagazine.com, 1990 World Motorcycle Championship, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  motorsport-archive.com, World 500ccm Championship 1990 :: Schedule and Standings, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  motorsport-archive.com, World 500ccm Championship 1990 :: Drivers, pristupljeno 22. srpnja 2022.
  f1network.net, 500cc Grand Prix entry list for 1990, objavljeno 13. rujna 2006., pristupljeno 22. srpnja 2022.

1990 1 500cc

Svjetsko prvenstvo u motociklizmu 1990. – 500cc


11005 Waldtrudering este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11005 Waldtrudering este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Richard M. West. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,66 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 8,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1980
Centura de asteroizi

11005 Waldtrudering


Semahöyük, Antalya'ya 115, Elmalı'ya 5 km.. uzaklıktadır. Karain ve Beldibi Mağaralarından sonra bölgenin en eski yerleşim merkezidir. 1961 yılından beri bilimsel kazılar yapılmaktadır.

Elmalı, Antalya
Türkiye'deki höyükler
Antalya ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki antik kentler

Semahöyük


La National Presbyterian Church, en français église presbytérienne nationale, est une église située à Washington DC. La paroisse est membre de l'Église presbytérienne (USA). Le complexe de bâtiments occupe un campus de 12 acres comprenant six structures distinctes, dont une cathédrale principale de style néogothique, troisième plus grand centre religieux de la capitale américaine. Le campus est inscrit au registre national des lieux historiques en 2022.

La congrégation est fondée en 1795, lorsqu'un groupe de tailleurs de pierre écossais travaillant à la construction de la Maison Blanche se réunit pour le culte. En 1866, le pasteur invite Frederick Douglass, abolitionniste noir réputé, à parler depuis la chaire de l'église. L'église a accueilli la famille royale britannique, Mère Teresa et de nombreux autres dirigeants notables .

Architecture

L'architecte est Harold E. Wagoner. La structure en calcaire et en acier a été construite par Charles H. Tompkins Co. de Washington, DC. Le sanctuaire peut accueillir 1 450 personnes et présente un plan cruciforme de cathédrale traditionnel. Conformément aux principes chrétiens réformés, les murs du sanctuaire ne sont pas décorés, pour attirer l'attention sur la prédication en chaire. La zone du chœur contient le centre liturgique avec la chaire, la table de communion et le pupitre qui sont au centre du culte collectif.

Le sanctuaire est illuminé de couleurs vives par 73 vitraux conçues par Willet Studios de Philadelphie. C'est la plus grande collections de vitraux des États-Unis. Ils dépeignent des histoires bibliques.

Le vitrail du transept sud représente la mission de l'Église, montrant des personnages historiques de la science, de l'art, de la politique et des astronautes.

La chapelle des présidents, peut accueillir 255 personnes. Une autre série de fenêtres du Willet Studios représente l'histoire de la lutte pour la liberté de culte en Amérique. Six fenêtres représentent des présidents des Etats-Unis, Washington, Lincoln, Teddy Roosevelt, Wilson, Franklin Delano Roosevelt et Eisenhower.

L'orgue du sanctuaire comprend 115 rangs et quatre claviers. Il est construit par la Aeolian-Skinner Organ Company en 1968-1969 (Opus 1456). Mme. John Jay Hopkins financé l'orgue à la mémoire de son mari, fondateur de General Dynamics .

L'église abrite des archives et des documents historiques et contient deux bibliothèques avec une gamme complète de livres théologiques et historiques.

Histoire
La congrégation qui est finalement devenue l'Église presbytérienne nationale retrace son héritage au 18e siècle, lorsque les tailleurs de pierre écossais construisant la Maison Blanche commencent à organiser des services de culte le dimanche matin dans un hangar de charpentiers sur le terrain de la Maison Blanche. En 1795, le groupe forme l'église St. Andrew's et installe John Brackenridge comme ministre. Les membres de l'Église se réunissent dans des maisons privées jusqu'en 1800, puis en plusieurs endroits entre 1802 et 1811 dont une école sur East Capitol Street, une loge maçonnique entre les 1ère et 2ème rues près du Washington Navy Yard, et la chambre de la Cour suprême des États-Unis, dans les sous-sols du Capitol inachevé.
Les membres du groupe St. Andrew's établissent la First Presbyterian Church le 15 septembre 1812. Avec entre autres le financement personnel de deux présidents des États-Unis, James Madison et James Monroe, la congrégation érigé une structure de charpente. Cette « petite église blanche sous la colline » était située sur East Capitol Street, sur le versant sud de Capitol Hill, où se trouve maintenant les bureaux présidentels de Rayburn House.

Le premier service dans la nouvelle église a lieu le 20 juin 1812. Lorsque les Britanniques incendient et saccagent le Capitole en août 1814, l'église est épargnée malgré sa proximité avec les hostilités. En 1821, la congrégation compte 114 membres. Sous la direction de Ruben Post, la First Presbyterian Church érige un important édifice en brique sur la 4½ rue NW, qui dure plus de 100 ans.

En 1853, Byron Sunderland commence un mandat distingué de 45 ans en tant que pasteur principal de l'église. Dès 1857, il commence à prêcher en faveur de l'abolition de l'esclavage, un acte audacieux dans une ville qui était essentiellement une ville conservatrice du Sud. En 1866, le pasteur invite Frederick Douglass, abolitionniste noir réputé, à parler depuis la chaire de l'église. Aucune autre église de Washington ne le ferait avant l'abolition.

Sunderland est aumônier du Sénat des États-Unis pendant la guerre de Sécession, et de nouveau dans les années 1870 . Il est un ami et conseiller du président Abraham Lincoln. Les présidents John Quincy Adams, Andrew Jackson, James K. Polk, Franklin Pierce, James Buchanan, Ulysses S. Grant, Grover Cleveland et Benjamin Harrison célèbrent le culte à la « Old First » . Sunderland célébre la cérémonie de mariage du président Grover Cleveland et de Frances Folsom à la Maison Blanche.

Au début du 20e siècle, le quartier de la First Presbyterian est devenu un quartier d'affaire, et les membres sont de plus en plus dispersés dans la ville. Le gouvernement fédéral change le nom de la 4½ rue en place John Marshall, et a acquiert le site pour y ériger des édifices judiciaires. La congrégation donne son dernier culte le 11 mai 1930, puis fusionne avec la Covenant Presbyterian Church.

Le pasteur de la congrégation combinée Covenant-First Presbyterian de 1930 à 1946 est Albert Joseph McCartney. Il gagne l'admiration de tous pour son leadership au cours des années difficiles de la dépression et de la Seconde guerre mondiale. Le 19 octobre 1947, le président Harry S. Truman dévoile une tablette de bronze portant le nouveau nom de l'église : The National Presbyterian Church.

En 1953, le pasteur Edward L. R. Elson baptise le président des Etats-Unis Dwight D. Eisenhower.

En janvier 1966, la congrégation achète la propriété actuelle et commence la conception et la construction d'un nouveau complexe d'église. La première pierre de la nouvelle église est posée par le président Eisenhower le 14 octobre 1967, et la congrégation célèbre son premier culte le 7 septembre 1969.

Le pasteur Edward L.R. Elson, qui a supervisé la construction de la nouvelle église, devient en 1969 aumônier du Sénat des États-Unis.

En 1983, le sénateur américain Mark Hatfield, un ami du pasteur Louis Evans, Jr., lui parle  de la prochaine visite de Mère Teresa aux États-Unis. Colleen Townsend Evans, son épouse, organise alors un forum sur les femmes dans l'église iù s'exprime la religieuse. Lors d'une visite d'État aux États-Unis, le président sud-africain, Frederick W. de Klerk, assiste au culte à la National Presbyterian Church avec l'ambassadeur des États-Unis aux Pays-Bas. Après le service, le président est invité à s'expliquer sur le statut de l'apartheid en Afrique du Sud.

Références

Annexes

Articles connexes
 Church of the Pilgrims, Second Southern Presbyterian Church de Washington
 New York Avenue Presbyterian Church

Liens externes

Registre national des lieux historiques à Washington (district de Columbia)
Église à Washington (district de Columbia)
Église presbytérienne aux États-Unis

Église presbytérienne nationale


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 Ban Gu, Antik Çin tarihçisi ve şairi (d. 32)

als:90er#Johr 92

92


සංස්ථා යනු සමාජයේ ක්‍රියාකාරී ඒකක හඳුන්වන සිංහල වදනකි. කුඩාම සමාජ සංස්ථාව ලෙස පෙරදිග සමාජය සලකන්නේ පවුල් සංස්ථාවයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 නීතිගත සංස්ථා
 පවුල් සංස්ථාව හෙවත් පවුල
 සංඝ සංස්ථා

සංස්ථා


Sancho Garcés (* um 965; † 5. Februar 1017) war von 995 bis 1017 Graf von Kastilien.

Leben
Sancho war der Sohn von García Fernández, Graf von Kastilien und der Ava von Ribagorza, einer Tochter von Raimundo II., Graf von Ribagorza. Er folgte 995 nach dem Tod seines Vaters als Graf von Kastilien. Zu Beginn seiner Amtszeit herrschte Frieden mit dem Kalifat von Córdoba, Sancho wurde jedoch von Almansor 1000 in der Schlacht von Cervera besiegt. Nach dem Tod Almansors, 1002, war das Kalifat von stetigen Kämpfen um die Herrschaft geprägt, was es Sancho erlaubte, 1009 an der Seite der Sulaiman al-Mustain unterstützenden Berber in den Kampf um Córdoba einzugreifen. Sancho gelang es, die Grenze im Süden entlang des Duero zu stabilisieren. Sancho reorganisierte Kastilien, erließ Stadtrechte (Fueros) und gründete 1011 das Kloster San Salvador de Oña, wo er nach seinem Tod 1017 bestattet wurde. Sein Sohn García folgte ihm als Graf von Kastilien.

Familie
Sancho heiratete 985/95 Urraca († 1038). Ihre Herkunft ist unsicher. Sie hatten fünf Kinder.
 Munia Mayor (Muniadona) (* 990/5; † nach 1036) ⚭ (vor 1011) König Sancho III. von Navarra (* um 990; † 1035)
 Fernando Sánchez (* 995/7; † vor 999)
 Tigridia Sánchez (* 998; † nach 1029) Äbtissin von San Salvador de Oña
 Sancha Sánchez (* 1006/7; † 1026) ⚭ (1021) Berengar Raimund I. Graf von Barcelona (* 1005; † 1035)
 García Sánchez (* 1009; † 1029) ab 1017 Graf von Kastilien

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Graf (Spanien)
Haus Kastilien
Geboren im 10. Jahrhundert
Gestorben 1017
Mann

Sancho García


Dos copos de nieve es una de las tres canciones extra que contiene el álbum Cometas por el cielo del grupo musical español La Oreja de Van Gogh. La canción se consigue en la edición especial del álbum del mismo nombre.

Acerca de la canción
Tiene un sonido que surge de la mezcla de música rock y electrónica, lo que recuerda al sonido que la banda tenía en su primer disco, Dile al sol.
El resto de las canciones del Bonus Track, Epifanía y Me Falta El Aire, no están registradas, y por ende, muchas personas tuvieron problemas para reconocer el Tag ID3 de esas canciones.

Canciones de La Oreja de Van Gogh
Canciones de España de 2011

Dos copos de nieve


Fado em Mim is the debut studio album of Portuguese fado singer Mariza, released in April 2002 by Dutch label World Connection.   Later on a special collectors edition was released containing an additional CD with 8 live tracks recorded at the WOMAD 2002.

Release
Released in 2002, Fado em Mim is Mariza's debut studio album. Initially rejected by Portuguese labels, who were uneasy to work with an unproven artist, the album was picked up by Dutch label World Connection. The album was later released in 32 countries.

Reception
In January 2004, Mariza was awarded the European Border Breakers Award, for the international sales of Fado em Mim.

Track listing

Personnel
Mariza – Vocals
Custódio Castelo – Portuguese Guitar
Jorge Fernando – Classic Guitar/Viola
António Neto – Classic Guitar/Viola ("Poetas" & "Ó Gente da Minha Terra")
Marino Freitas – Acoustic Bass
Ricardo Cruz – Acoustic Bass ("Ó Gente da Minha Terra" & "Oiça Lá Ó Senhor Vinho), Double Bass ("Poetas" & "Por Ti")
Tiago Machado – Piano ("Poetas" & "Ó Gente da Minha Terra"[hidden track])
Dalú – Percussion ("Barco Negro")
Davide Zaccaria – Cello ("Há Festa Na Mouraria")
Fernando Nunes – Engineering
Jorge Fernando, Tiago Machado – Production and Arrangement
João Pedro Ruela, Albert Nijimolen – Executive Production

References

2002 debut albums
Mariza albums
European Border Breakers Award-winning albums

Fado em Mim


Die Glashüttenstraße in der Kreisstadt Düren (Nordrhein-Westfalen) ist eine Innerortsstraße. Sie liegt im Stadtteil Düren-Nord.

Lage
Die Straße beginnt an der Paradiesstraße und endet an der Rurstraße. Sie führt an der Seite des Schlachthofes und am ehemaligen Elektrizitätswerk der Stadtwerke Düren vorbei. An der Straße liegt die 1903 eröffnete, denkmalgeschützte ehemalige Glashütte Peill & Putzler.

Geschichte

Der an den Werken vorbeiführende Privatweg wurde durch Beschluss des Stadtrates vom 4. Januar 1903 vorerst Glasstraße genannt, aber am 16. Dezember 1903 in Glashüttenstraße umgeändert. Der Ausbau war schon sechs Monate vorher beschlossen worden.

Siehe auch
 Liste der Straßen in Düren

Quellen
 Straßenliste auf der Webseite der Stadt Düren (PDF; 58 kB)
 Josef Geuenich: Die Dürener Straßennamen, Düren 1965, herausgegeben von der Stadt Düren und dem Dürener Geschichtsverein

Urbaner Freiraum in Düren
Straße in Düren

Glashüttenstraße (Düren)


Mayflower, 1620 yılında İngiltere'nin Plymouth limanından yerleşme amacıyla ABD'ye gelen Pilgrimleri taşıyan gemidir.  Bu geminin yolcuları sonradan bugünkü ABD'nin çekirdeğini oluşturmuşlardır.
Yolculuk iki aydan fazla sürdü ve yaklaşık 3.000 mil uzunluğundaydı.

Varışta, Mayflower'a gelen hacılar, New England'ın Massachusetts kıyılarında ilk kalıcı kolonisini kurdular. İlk aylarda, yerleşim yüksek ölüm oranlarıyla boğuşuyordu. Püritenler, kış boyunca hayatta kaldıktan sonra, bölgedeki Kızılderililerden Plymouth yerleşimini güçlendirmek için birçok önemli beceri edindiler.

Mayflower, Mayıs 1621'de İngiltere'ye geri döndü. Gemi daha sonra Fransa'ya bir sefer daha yaptı, ancak 1624'te hurdaya çıkarıldı.

Massachusetts tarihi
On Üç Koloni tarihi

Plymouth Kolonisi
Plymouth, Massachusetts

Yelkenliler

İngiltere gemileri
Yolcu gemileri
Ünlü gemiler

Mayflower


Seixezelo Portekiz'de Vila Nova de Gaia belediyesine bağlı olan, 1,61 km² yüzölçümüne sahip, 1.729 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Nova de Gaia'nın bucakları

Seixezelo


ජුලී ඉසබෙල් බිෂොප් (1956 ජුලි 17), ඕස්ට්‍රේලියාවේ දේශපාලඥවරියකි. ඕස්ට්‍රේලියාවේ 38 වන විදේශ කටයුතු අමාත්‍යවරිය වන්නේද ඇයයි. බිෂොප් මහත්මිය 2013 සැප්තැම්බර් 18 වන දින, ටෝනි ඇබට් රජයේ විදේශ කටයුතු අමාත්‍යවරිය ලෙස දිවුරුම් දුන්නාය. වර්තමාන ඕස්ට්‍රේලියානු කැබිනට් මණ්ඩලය තුල සිටිනා එකම කාන්තාව වන්නේද බිෂොප් මහත්මියයි.

බිෂොප් මහත්මිය ඕස්ට්‍රේලියානු ලිබරල් පක්ෂයේ නියෝජ්‍ය නායකවරිය වන අතර, එම පක්ෂය තුල නියෝජ්‍ය නායක ධූරය ලැබූ පලමු කාන්තාවද වෙයි. ඕස්ට්‍රේලියානු ඉතිහාසය තුල විපක්ෂයේ එවැනි තනතුරක් දැරූ තුන්වන කාන්තාව ලෙසටද ඇය ඉතිහාසගත වෙයි.

1998 වසරේ සිට බිෂොප් මහත්මිය, ඕස්ට්‍රේලියානු මන්ත්‍රී මණ්ඩල සභික සාමාජිකාවක් ලෙස කටයුතු කරන අතර, 2007 නොවැම්බර් 24 දින පැවති මැතිවරණයෙන් ලිබරල්/ජාතික සන්ධානය (Liberal/National Coalition) පරාජය වන තෙක් හෝවඩ් රජයේ (Howard government) අමාත්‍යවරියක ලෙසද ඇය කටයුතු කලාය. බිෂොප් මහත්මිය රිපබ්ලිකන් මතධාරිනියකි.

පාර්ලිමේන්තුවට පිවිසීමට පෙර, බිෂොප් මහත්මිය ඇඩිලේඩ් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් (University of Adelaide) නීතිය හැදෑරූ අතර, පසුව හාවඩ් ව්‍යාපාර පාසලේ (Harvard Business School), උසස් කළමණාකරන පාඨමාලාවක් හැදෑරුවාය.

මුල් අවධිය

1956 ජුලි 17 දින දකුණු දිග ඕස්ට්‍රේලියාවේ Lobethal හී උපත ලත් බිෂොප් මහත්මිය, ශාන්ත පීතර ජේ්‍යෂ්ඨ බාලිකා පාසලෙන් (St Peter's Collegiate Girls' School) මූලික අධ්‍යාපනය හදාරා පසුව ඇඩිලේඩ් විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුලත් වූවාය. 1978 දී එම විශ්ව විද්‍යාලයෙන් නීතිය පිළිබඳ උපාධියක් හිමිකරගත් ඇය, පසුව නීති ව්‍යාපාර ආයතනයක අධිනීතීඥවරියක සහ සොලිසිටාර්වරියක ලෙස පුහුණු වූවාය.

1983 දී Neil Gillion සමග විවාපත් වූ බිෂොප් මහත්මිය, ඔහු සමග පර්ත් හී පදිංචියට පැමිණියාය. නමුත් 1988 වසරේදී ඔවුහූ දික්කසාද වූ අතර, දරුවන් නොමැති වූ බිෂොප් මහත්මිය නැවත් විවාහයක් සිදු කර නොගත්තාය.

1994 වසර තුලදී Clayton Utz ආයතනයේ පර්ත් කාර්යාලයෙහි පාලන බලය සහිත කොටස්කරුවෙකු වූ බිෂොප් මහත්මිය, 1996 දී බොස්ටන් හී හාවඩ් ව්‍යාපාර පාසලට (Harvard Business School) ඇතුලත්ව ජේ‍යෂ්ඨ කළමනාකරුවන් වෙනුවෙන් වූ සති අටක උසස් කළමණාකරණ පාඨමාලාවක් (Advanced Management Program) හැදෑරුවාය. සිය නීතිඥ දිවියෙන් ඉවත්ව සාමූහික දේශපාලනය (Federal politics) වෙත පිවිසීමට ඇගේ එම පාඨමාලාව හේතුව වූ බව පැවසෙයි.

පාර්ලිමේන්තු සාමාජිකාවක ලෙස
1998 දී මූලික තෝරා ගැනීම් වලදී Curtin කොට්ඨාෂය සඳහා ලිබරල් පක්ෂයෙන් අසුනක් හිමි කර ගත් බිෂොප් මහත්මිය, ඊලඟ වසරේ පැවැති ෆෙඩරල් ඡන්දයෙන්ද, බලයේ සිටි පිරිස පරදවා තමන් හට අසුනක් වෙන් කර ගැනීමට සමත් වූවාය.

2001 පෙබරවාරි මැතිවරණයෙන් ලිබරල් පක්ෂය පරාජය වීමත් සමග, පක්ෂයේ නායක ධූරය එනම් පාලන රජයේ විපක්ෂනායක තනතුර සඳහා බිෂොප් මහත්මිය පත්විමේ ලකුණු පහල වූ අතර, එවකට පක්ෂ නායකයාව සිටි Richard Court එම තනතුරේ දිගටම රැඳෙමින්, කටයුතු සිදුකරන ලදී. නමුත් අවසානයේදී ඔහුගේ ක්‍රියාවන් නිසා, Court හට දේශපාලනයෙන් ඉවත්වන ලෙස බලපෑම් එල්ල වූ අතර, ඔහු විසින් දැරූ එම ධුරය සඳහා පසුව Colin Barnett තේරී පත්විය.

හෝවඩ් රජයේ අමාත්‍යවරියක ලෙස
2003 වර්ෂයේදී හෝවඩ් රජයේ Minister for Ageing තනතුර බිෂොප් මහත්මියට හිමිවූ අතර, 2006 වසරේදී හෝවඩ් රජයේ අධ්‍යාපන, විද්‍යා සහ අභ්‍යාස අමාත්‍යධූරය (Minister for Education, Science and Training) සහ Minister Assisting the Prime Minister for Women's Issues යන තනතුරද ඇයට හිමිවිය. 2007 වර්ෂයේ මැතිවරණයෙන් සන්ධානය බිඳවැටෙනතෙක් එම තනතුරු හෙබවීමට බිෂොප් මහත්මියට හැකිවිය.

ලිබරල් පක්ෂයේ නියෝජ්‍යනායකවරිය ලෙස
2007 මැතිවරණයෙන් සන්ධානය පරාජය වීමත් සමග, එම වර්ෂයේ නොවැම්බර් 29 දින ලිබරල් පක්ෂයේ නියෝජ්‍ය නායක ධූරය බිෂොප් මහත්මියට හිමිවිය. එම තනතුර සඳහා පැවැති ඡන්ද විමසීමේදී, බිෂොප් මහත්මියට පක්ෂව ඡන්ද 44 ක් ලැබුණු අතර, එම තනතුරටම තරඟ කල අනෙක් අපේක්ෂකයින් දෙදෙනාටම ලබා ගත හැකි වූයේ සමස්ථ ඡන්ද 43 ක් පමණි.

2008 සැප්තැම්බර් 22 දින, එවක ලිබරල් පක්ෂයේ නායකයා එනම් රජයේ විපක්ෂ නායකයා වූ Brendan Nelson විසින්, බිෂොප් මහත්මියට පක්ෂයේ Shadow Treasurer තනතුර ලබා දුන්නද, එම තනතුරේදී ඇය අසාර්ථක වීම නිසා, 2009 පෙබරවාරි 16 වන දින බිෂොප් මහත්මිය එම තනතුරින් ඉල්ලා අස්වූවාය. බිෂොප් මහත්මියගේ ඉල්ලා අස්වීමත් සමග හිස් වූ එම තනතුර සඳහා, Joe Hockey මහතා පත්විය. 2009 දෙසැම්බර් 1 වන දින, ටෝනි ඇබට් මහතා පක්ෂයේ නායක ධූරයට පත්වූ අතර, බිෂොප් මහත්මිය නියෝජ්‍ය නායක ධූරයේම රැඳී සිටියාය.

2010 ෆෙඩරල් මැතිවරණයෙන්ද සන්ධානය සුළු පරාජයක් ලැබුවද, පක්ෂයේ සිය නියෝජ්‍යනායක ධූරය, විදේශ කටයුතු පිළිබඳ Shadow අමාත්‍යධූරය සහ වෙළඳ Shadow අමාත්‍යධූරය යන ධූරයන්, අභියෝගයකින් තොරව පවත්වාගෙන යාමට බිෂොප් මහත්මියට හැකිවිය.

ටෝනි ඇබට් රජයේ අමාත්‍යවරියක ලෙස

2013 සැප්තැම්බරයේදී ටෝනි ඇබට් සන්ධාන රජය ඕස්ට්‍රේලියාවේ බලයට පැමිණීමෙන් පසු, එතෙක් එරට ලිබරල් පක්ෂයේ නියෝජ්‍ය නායකවරිය වූ බිෂොප් මහත්මියට, ඕස්ට්‍රේලියාවේ ප්‍රථම විදේශ කටයුතු අමාත්‍යවරිය ලෙස තනතුරු හිමිවිය.

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි

Personal website
Biography at the Parliament of Australia site

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

Australian ministers for Foreign Affairs

ජුලී බිෂොප්


وُلِد الجنرال إسماعيل حقي برقوق في إحدى قُرى الأناضول الشركسية عام 1889م، وتخرّج من الكلية الحربية والأكاديمية العسكرية التركية عام 1910م.

شارك كضابط في الجيش العثماني في القتال ضدّ الحلفاء أثناء الحرب العالمية الأولى على جبهات العراق وإيران والقفقاس.

شارك في قيادة جيش الدولة العثمانية السادس في معركة الشرقاط جنوب الموصل، ولكنهُ فشل وخسر المعركة وأنسحبت قواتهِ نحو شمال العراق في 30 أكتوبر 1918م، ثم أستدعي إلى إسطنبول للتوجه نحو جبهة القفقاس.

شارك في قيادة الجيش العثماني الخامس عشر والذي تمّ تشكيله بأغلبية من الضباط والأفراد الشراكسة المقيمين في تركيا لاجل الزحف إلى شمال القفقاس وتقديم الدعم والمساعدة العسكرية المباشرة لجمهورية اتحاد شمال القفقاس والتي أُعلن تشكيلها عام 1918م.

تولّى اللواء مت جونوتوقه يوسف عزت باشا منصب القائد العام للقوات العثمانية، وتولى اللواء سليمان عزت تسي منصب قائد الجيش العثماني الخامس عشر، كما تولى الجنرال إسماعيل باشا برقوق منصب رئيس هيئة أركان حرب هذا الجيش.

استطاع الجيش العثماني الخامس عشر احتلال مدينة باكو، ثمّ مدينة دربند في 8 أيلول 1918م، ثم احتلال مدينة بتروفسك، ولكن قواته اضطُرّت للتوقف عن زحفها والانسحاب من شمال القفقاس بعد الهزائم المريرة التي تعرّض لها الجيش العثماني في جبهات القتال الأخرى، وبعد توقيع تركيا على معاهدة موندوراس عام 1920م. وقد تم تعيينه قائدا لجيش جمهورية اتحاد شمال الققاس الجديدة واستطاع صد القوات الشيوعية لفترة من الوقت، ولكنها تغلّبت عليه، وأُلقي القبض عليه وأُودع السجن وحُكم عليه بالإعدام ولكنه استطاع الهرب والعودة إلى تركيا.

نال الجنرال إسماعيل برقوق تقدير الزعيم التركي كمال أتاتورك الذي أسّس الجمهورية التركية الحديثة، وكان يعتبره مثالاً جيدا للانضباطية العسكرية.

أصبح رئيساً لهيئة التاريخ العسكري التركية عام 1936م وقام بمهمة إلقاء محاضرات في التاريخ العسكري والشؤون العسكرية الأخرى في الكليات العسكرية التركية. وأصبح عضواً في اللجنة الاستشارية العسكرية عام 1943م، وتمّت ترقيته إلى رتبة الجنرال (عميد) عام 1946م.

أصبح نائباً في البرلمان التركي عن منطقة قيسارية في الفترة 1950- 1954م. وأُعيد انتخابه مرة ثانية للبرلمان عام 1954م، ولكنه إضطرّ للذهاب إلى لندن للعلاج، حيث أُجريت له عملية جراحية توفي على إثرها في مايس 1954م وتمّ دفنه في أنقرة.

وتم إصدار كتاب (تاريخ قفقاسيا) من تأليفه عام 1958م، كما أنه ترك العديد من الكتب العسكرية التركية وخاصة في مجال التعبئة العسكرية. وكان يتقن اللغات العربية والفارسية والشركسية والفرنسية والروسية إضافة إلى لغته التركية. .

المصادر

أتراك من أصل شركسي
أعلام الشراكسة
أفراد عسكريون أتراك في الحرب التركية اليونانية (1919–1922)
قادة عسكريون
مواليد 1889
مواليد 1890
وفيات 1373 هـ
وفيات 1954

إسماعيل حقي برقوق


Thomas Tuchel () este un antrenor german de fotbal și fost jucător. A antrenat echipe ca Mainz 05, Borussia Dortmund, Paris Saint-Germain și Chelsea FC.

Cluburi

Ca jucator

Ca antrenor

Note

Legături externe

 Thomas Tuchel la Soccerbase

Antrenori germani de fotbal
Antrenori ai lui Borussia Dortmund
Fotbaliști germani
Nașteri în 1973
Antrenori ai lui Chelsea Londra
Antrenori ai lui Paris Saint Germain
Antrenori ai lui Bayern München

Thomas Tuchel


Der Windpark Stötten ist ein Windpark nördlich von Stötten, einem Stadtteil von Geislingen an der Steige in Baden-Württemberg. Unweit des Windparks steht der Fernmeldeturm Schnittlingen.

Technik
Der Windpark Stötten besteht gegenwärtig aus elf Windkraftanlagen verschiedener Hersteller und Baujahre und kann somit als gewachsener Windpark betrachtet werden. Zum Einsatz kommen überwiegend Anlagen des dänischen Herstellers Vestas, nämlich die Typen V44 (Nabenhöhe 53 m, Nennleistung 660 kw), V52 (Nabenhöhe 74 m, Nennleistung 850 kW) und V90 (Nabenhöhe 105 m, Nennleistung 2 MW), S&G Engineering SG750.54 (Nabenhöhe 73 m), Nennleistung 750 kW, aber auch ein Exemplar des Typs DeWind D6/62 (Nennleistung 1 MW).

2011 wurde im Windpark der Prototyp der Schuler SDD 100 errichtet. Diese getriebelose Anlage mit Direktantrieb, einem Rotordurchmesser von 100 m, und einer Nennleistung von 2,7 MW sollte den Einstieg des Göppinger Unternehmens Schuler in die Windenergie-Branche markieren. Aufgrund der veränderten Marktsituation verzichtete die Firma im Jahr 2012 jedoch auf ein weiteres Engagement in diesem Bereich und verkaufte die Lizenzen für die SDD 100 an ein Ingenieurbüro in Bayern.

Geschichte
Der 734 m hohe Stöttener Berg am Nordrand der Schwäbischen Alb kann als einer der traditionsreichsten Standorte der Windenergie in Deutschland überhaupt betrachtet werden. Im Jahr 1956 begann der deutsch-österreichische Windkraft-Pionier Ulrich W. Hütter an diesem günstig gelegenen Standort mit dem Aufbau eines Testfelds für Windkraftanlagen. Im September 1957 ging auf dem Stöttener Berg der von Hütter konstruierte Prototyp der Anlage StGW-34 in Betrieb. Diese wurde durch die Allgaier Werke in Serie gebaut und gilt als "Urahn" aller modernen Windkraftanlagen. Betreiber des Windenergie-Testfelds, das heute noch besteht und mittlerweile nach seinem Gründer den Namen Windtestfeld Ulrich Hütter trägt, ist das Institut für Flugzeugbau der Universität Stuttgart. Neben kleineren experimentellen Windkraftanlagen befindet sich hier auch ein Windmessmast.
1984 wurde neben den Fernmeldeturm Schnittlingen eine weitere Testwindkraftanlage des Typs Debra 25 errichtet, 2002 wurde sie durch die Dewind D6/62 ersetzt.

Kommerziell für die Stromerzeugung aus Windenergie wird der Standort seit 1997 genutzt. In zwei Bauabschnitten errichtete dann die in Stuttgart ansässige Megawatt GmbH in den Jahren 2001/2002 und 2006 insgesamt sechs Windkraftanlagen des Herstellers Vestas. 2011 gesellte sich zu diesen Anlagen schließlich die erste (und im Nachhinein einzige) Windkraftanlage des Pressenherstellers Schuler aus Göppingen, der ursprünglich einen Einstieg in diese Branche geplant hatte. Projektiert und errichtet wurde diese von dem weltweit tätigen Unternehmen wpd. Die Einweihung am 9. September 2011 erfolgte durch den baden-württembergischen Ministerpräsidenten Winfried Kretschmann.
2023 wurde der Windpark mit 2 S&G Engineering SG750.54 erweitert, diese Anlagen stehen zwischen zwei Windmessgeräten. Die Anlagen gehören deshalb zum neuen Windtestfeld WINSENT (Wind Science and Engineering Test Site in Complex Terrain). Das erste Windtestfeld in bergigen Terrain.

Weblinks
 Darstellung Windpark Stöttener Berg der Megawatt GmbH
 Darstellung Windpark Stötten II der Megawatt GmbH

Einzelnachweise

Stotten
Bauwerk in Geislingen an der Steige
Stotten

Windpark Stötten


El curutié de Santa Marta (Cranioleuca hellmayri), también denominado curutié capotado, chamicero coronado o rastrojero coronado (en Colombia) o güitío cabecirrayado (en Venezuela), es una especie de ave paseriforme de la familia Furnariidae perteneciente al numeroso género Cranioleuca. Es endémica de la Sierra Nevada de Santa Marta, en Colombia.

Distribución y hábitat
Se encuentra en la Sierra Nevada de Santa Marta, en el norte de Colombia, y un espécimen ha sido colectado en la Serranía del Perijá en el extremo noroeste de Venezuela.

Esta especie es considerada común en su hábitat natural: el sub-dosel y los bordes de selvas húmedas montanas, donde se encuentra entre los 1300 a 3000 m de altitud.

Descripción
Mide 14 a 15 cm de longitud y pesa entre 14 y 16 g. Presenta el píleo de color castaño rufo con pintas negras, superciliar tenue blancuzco, iris amarillo blancuzco, mejillas gris oliváceo con pintas oscuras; plumaje del dorso marrón oliváceo; alas y cola color castaño rufo ferruginoso; garganta blanca grisácea; vientre gris ahumado.

Sistemática

Descripción original
La especie C. hellmayri fue descrita por primera vez por el ornitólogo estadounidense Outram Bangs en 1907 bajo el nombre científico Siptornis hellmayri; la localidad tipo es: «Páramo de Macotama, 11.000 pies [c. 3350 m], Sierra Nevada de Santa Marta, Colombia».

Etimología
El nombre genérico femenino «Cranioleuca» se compone de las palabras griegas «κρανιον kranion»: cráneo, cabeza, y «λευκος leukos»: blanco, en referencia a la corona blanca de la especie tipo: Cranioleuca albiceps; y el nombre de la especie «hellmayri», conmemora al ornitólogo austríaco Carl Edward Hellmayr (1878–1944).

Taxonomía
Los datos filogenéticos indican que la presente especie es pariente más próxima de Cranioleuca subcristata y C. semicinerea, y que las tres forman un grupo hermanado con C. demissa. Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Cranioleuca hellmayri en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Cranioleuca hellmayri en xeno-canto.

Aves de América del Sur
hellmayri
Taxones descritos por Outram Bangs
Animales descritos en 1907

Cranioleuca hellmayri


Spoken English (කතා කරන ඉංග්‍රීසි)

ඉංග්‍රීසි කතා කිරීමට පෙර පහත පාඩම් දෙක හොදින් අධ්‍යනය කළ යුතුය.
1. කර්තෘ කාරකය - Active Voice
කර්තෘ පදය මුල් කරගෙන වාක්‍යක් ලියන රටාව මෙයයි. මෙහි ප්‍රධාන කාල 12 ක් ඇත. එම සියලුම කාල සදහා භාවිතා වන්නේ වාක්‍ය රටා 1 කි.

2. කර්මකාරකය - Passive Voice.
කර්මය මුල් කරගෙන වාක්‍යයන් ගොඩනගන රටාව මෙයයි. මෙහි විස්තර වන්නේ කර්තෘ කාරකයෙහි විස්තර වූ කළ 12 න් 8 ක් පමණි. මෙම  සියලුම කාල සදහා භාවිතා වන්නේ වාක්‍ය රටා 1 කි.

මෙම කොටස් 2 න් කර්මකරකය සංකීර්ණ අතර පළමුව කර්තෘ කාරකයෙන් පටන් ගන්න.

කර්තෘ කාරකය - Active Voice
මෙහි සියලුම කාල සදහා භාවිතා කරන වාක්‍යය රටාව මෙයයි.
කර්තෘ → ක්‍රියාව → කර්මය

කතා කරන ඉංග්‍රීසි


Fernando Jesús Medina Martínez (Sevilla, 3 de abril de 1973) es un deportista español que compitió en esgrima, especialista en la modalidad de sable.

Ganó una medalla de bronce en el Campeonato Mundial de Esgrima de 1998, en la prueba individual. Participó en tres Juegos Olímpicos de Verano, entre los años 1996 y 2004, ocupando el sexto lugar en Atlanta 1996 y el noveno en Sídney 2000, en ambas ocasiones en la prueba por equipos.

Palmarés internacional

Premios y distinciones
  Medalla de bronce de la Real Orden del Mérito Deportivo, otorgada por el Consejo Superior de Deportes (1999)

Referencias

Enlaces externos

.

Esgrimidores de España
Esgrimidores en los Juegos Olímpicos de Atlanta 1996
Esgrimidores en los Juegos Olímpicos de Sídney 2000
Esgrimidores en los Juegos Olímpicos de Atenas 2004
Deportistas de la provincia de Sevilla
Nacidos en Sevilla

Fernando Medina Martínez


Fritz Schmelter (* 3. März 1904 in Deutsch-Lissa, Posen; † 12. August 1964) war ein deutscher Jurist und Staatsbeamter.

Leben
Nach dem Schulbesuch studierte Schmelter Rechtswissenschaften. Anschließend trat er in den Juristischen Vorbereitungsdienst ein. 1931 promovierte er an der Universität Breslau mit einer Dissertation über den Paragraphen 37 des Reichsbahngesetzes und die Baupolizeigenehmigung in Preußen zum Dr. jur. Die Große Juristische Staatsprüfung (Assessorexamen) bestand er 1933.

1933 wurde Schmelter, der seit 1932 der NSDAP angehörte (Mitgliedsnummer 1.137.184), als Assessor in den Staatsdienst aufgenommen. Nachdem er beim Treuhänder der Arbeit in Berlin beschäftigt gewesen war, wurde er im Januar 1938 zum Reichstreuhänder der Arbeit für das Wirtschaftsgebiet Hessen mit Sitz in Frankfurt am Main ernannt. Dieses Amt behielt er bis 1942 bei.

Am 10. Mai 1942 wurde Schmelter auf Vorschlag von Albert Speer durch den Generalbevollmächtigten für den Arbeitseinsatz Fritz Sauckel zum Sondertreuhänder der Arbeit für die Organisation Todt (OT) ernannt. In dieser Eigenschaft, die er bis zum Kriegsende beibehielt, war er insbesondere mit der Regelung der Arbeitsbedingungen (Arbeitszeit, Urlaub etc.) aller von der OT beschäftigten deutschen Angestellten betraut. Gleichzeitig war Schmelter von Mai 1942 bis Dezember 1943 Hauptabteilungsleiter in der Zentrale der Organisation Todt.

Im Dezember 1943 wurde Schmelter in das Reichsministerium für Rüstung und Kriegsproduktion versetzt, in dem er bis Dezember 1944 im Rang eines Ministerialdirigenten die Hauptabteilung für die Zuweisung von Arbeitskräften leitete. Anschließend unterstand ihm bis Kriegsende die Zentralabteilung für Arbeitseinsatz und Arbeitsleistung. In dieser Eigenschaft gehörte er in der Zeit vom 1. März bis 1. August 1944 dem sogenannten Jägerstab an, einem zur effektiveren Organisation der Rüstungsanstrengungen des Deutschen Reiches ins Leben gerufenen Koordinierungsgremium, dem Vertreter der verschiedenen beteiligten Stellen (Rüstungsministerium, SS, Post etc.) angehörten. Schmelter war innerhalb des Jägerstabs der Beauftragte für Arbeitskräftefragen. Um dem Mangel an Arbeitskräften auf dem Gebiet des Baus von Flugzeugfabriken abzuhelfen, entschied der Jägerstab schließlich, dass die Einbeziehung jüdischer KZ-Häftlinge erforderlich sei. Zu diesem Zweck sollten etwa 100.000 der im Sommer 1944 massenhaft ins KZ Auschwitz deportierten ungarischen Juden mit Einwilligung Adolf Hitlers in das Bauprogramm des Stabes eingebunden werden. Schmelter kritisierte im Verlauf dieses Projekts die unzureichende Zufuhr geeigneter Arbeitskräfte:

Bisher sind zwei Transporte angekommen, die in das SS-Lager Auschwitz gekommen sind. Angeboten wurden für die Jägerbauten nur Kinder, Frauen und Greise, mit denen sehr wenig anzufangen ist. Wenn nicht schon die nächsten Transporte Männer im arbeitsfähigen Alter bringen, dürfte die ganze Aktion nicht sehr erfolgreich werden.

Kurz vor Kriegsende geriet Schmelter, der auch der SS angehörte (Mitgliedsnr. 188.076) und in der er als Ehrenrangführer am 9. November 1941 den Rang eines SS-Obersturmbannführers erreichte, im April 1945 in alliierte Gefangenschaft. In der Folgezeit wurde er im Rahmen der Nürnberger Prozesse als Zeuge vernommen. Insbesondere trat er im Verfahren gegen seinen ehemaligen Kollegen im Jägerstab, den Generalfeldmarschall Erhard Milch, auf.

In der Nachkriegszeit gehörte Schmelter dem Vorstand der Deutschen Industrie-Finanzierungs AG in Frankfurt am Main an.

Schriften
 Der 37 des Reichsbahngesetzes und die Baupolizeigenehmigung in Preußen, (= Öffentliches Recht, Steuerpolitik und Finanzwissenschaft Bd. 3) 1931. (Dissertation)
 Die wichtigsten arbeitsrechtlichen Bestimmungen insbesondere die Reichstarifordnung für den Güterfernverkehr. Vom 15. Oktober 1936. Mit Einleitung und Erläuterungen, 1936.
 Reichstarifordnung (Tarifordnung) zur Regelung der Lohn- und Arbeitsbedingungen für das Hilfspersonal der Ärzte, Zahnärzte, Tierärzte, Dentisten und Heilpraktiker für das Gebiet des Deutschen Reiches. Vom 1. Febr. 1939, 1939.
 Reichstarifordnung für die besonderen Arbeitsbedingungen der Montagestamm- und Zeitarbeiter in der Eisen-, Metall- und Elektroindustrie vom 7. November 1939-15. April 1940. Stand vom 15.12.1941, 1941.
 Sammlung der Tarifordnungen, Anordnungen und Erlasse für das deutsche Baugewerbe im Ausland. Nach dem Stande vom 1. März 1943, Bd. 1, 1943.

Literatur

 Wer ist wer, 1962, Bd. 14, S. 1362.

Weblinks
 Vernehmung des Fritz Schmelter am 19. November 1946, Vernehmung vom 29. April 1947, Vernehmung vom 8. Mai 1947, Vernehmung vom 8. Mai 1948 und Eidesstattliche Erklärung vom 9. Dezember 1946. In: Archiv des Institut für Zeitgeschichte, München, Signatur ZS-1432 (online, PDF; Protokolle einiger Vernehmungen Schmelters im Rahmen der Nürnberger Prozesse).

Einzelnachweise

Verwaltungsjurist
Ministerialdirigent (NS-Staat)
Zeuge in den Nürnberger Prozessen
NSDAP-Mitglied
SS-Mitglied
Deutscher
Geboren 1904
Gestorben 1964
Mann

Fritz Schmelter


Lille Bennebæk (dansk) eller Klein Bennebek (tysk) er en landsby og kommune i det nordlige Tyskland under Slesvig-Flensborg kreds i delstaten Slesvig-Holsten. Landsbyen er beliggende 25 km sydvest for Slesvig by ved grænsen til Stabelholm i det sydlige Sydslesvig. Kommunen samarbejder på administrativt plan med nabokommunerne i Krop-Stabelholm kommunefællesskab (Amt Kropp-Stapelholm). Syd for Lille Bennebæk ligger Gammel Bennebæk.

Lille Bennebæk lå i Krop Sogn (Krop og Meggertorp Herreder), da området tilhørte Danmark.

Byen er overvejende præget af landbrug.

Eksterne henvisninger

 Kommunens hjemmeside

Byer i Kreis Slesvig-Flensborg

Lille Bennebæk


69 (تسعة وستون) هو عدد طبيعي يلي العدد 68 ويسبق العدد 70.

في الرياضيات

مراجع

أعداد صحيحة
ميمات الإنترنت

69 (عدد)


فلورينت سيناما بونغول  (مواليد 20 أكتوبر 1984 في سانت بيير - ريونيون) لاعب كرة قدم فرنسي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى سانت إتيان الفرنسي منذ 2011 في مركز المهاجم .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تايلاند
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون رجال من لا ريونيون
رياضيون فرنسيون مغتربون في البرتغال
رياضيون فرنسيون مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون فرنسيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون فرنسيون مغتربون في إسكتلندا
رياضيون فرنسيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون فرنسيون مغتربون في تايلاند
رياضيون فرنسيون مغتربون في روسيا
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسكتلندي الممتاز
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو الدوري التايلاندي الممتاز
لاعبو الدوري الروسي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو أتلتيكو مدريد
لاعبو بلاكبيرن روفرز
لاعبو دندي يونايتد
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري كرة القدم الإسكتلندي للمحترفين
لاعبو ريال سرقسطة
لاعبو ريكرياتيفو
لاعبو سانت إتيان
لاعبو سبورتينغ لشبونة
لاعبو شيكاغو فاير
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية من لا ريونيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسكتلندا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تايلاند
لاعبو كرة قدم مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم من لا ريونيون
لاعبو لوهافر
لاعبو ليفربول
لاعبو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي روستوف
لاعبو نادي لوزان
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1984

فلورينت سيناما بونغول


Laura Bretan () este o cântăreață de classical crossover româno-americană.  A început să cânte când avea doar 4 ani.   Laura a învățat să cânte de la mama ei, Rahela Bretan, care este originară din Hațeg, județul Hunedoara.

Artista s-a remarcat pe plan național și internațional datorită vocii sale. Laura a urcat pe scene din Statele Unite, Germania , Italia, Spania, Canada , Anglia , Belgia , Emiratele Arabe Unite , Elveția , Vatican, iar în România pe scenele Sălii Palatului, Ateneului Român și a Operei din Cluj.

Prestațiile sale au devenit virale, fiind urmărite de zeci de milioane de oameni de pe tot globul. Tânăra artistă a devenit un adevărat fenomen în Statele Unite unde fost invitată și intervievată la posturi importante de televiziune cum sunt: NBC, CBS, CNN, WLS-TV, WGN, WCIU-TV , Today's Show, Country Living, Chicago Tribune, NBC online, etc. De asemeni, a fost prezentată în articole scrise de revista People.

Laura a interpretat imnul național american pentru echipele de fotbal american White Sox și baschet Chicago Bulls , de mai multe ori.

Laura a cântat de mai multe ori cu David Foster. In Noiembrie 2016, după ce au cântat împreună în Beverly Hills pentru Gala FIDF (Friends of the Israel Defense Forces), Foster a spus: "Nu am mai auzit niciodată o voce atât de puternică de la cineva atât de tânăr. Toată lumea va cunoaște numele tău!"

Laura a cântat alături de Il Volo , Andre Rieu, Ethan Bortnick  , cu fiul lui Andrea Bocelli, Matteo Bocelli , cu Victor Micallef, membru al celebrului grup "The Tenors" , John McDermott , Stephan Moccio  și alături de Steven Tyler (solistul vocal al formației Aerosmith), Jay Leno, Carly Rae Jepsen, The Tenors, Reba McEntire, violinista Caroline Campbell , Paul Anka , Trisha Yearwood, dar și de Toto Cutugno  și Ricchi e Poveri  precum și Michael Bolton .

Laura a apărut în filmul "Aria pentru Albrights" unde a jucat rolul principal al Annei.  Filmul a avut premiera la Festivalul de Film de la Louisiana.

America's Got Talent
Laura fost selectată din peste 100.000 de participanți la seriile de preselecție. A participat la vârsta de doar 13 ani la sezonul 11 al AGT, în  2016, atunci când l-a surprins  pe Simon Cowell, interpretând Nessun Dorma, de la care a primit doar cuvinte de  laudă, pe care nu le primise niciodată vreun participant la acest concurs. Iată ce a spus Simon Cowell, creatorul emisiunilor American Idol, Marea Britanie Got Talent, America's Got Talent și X-Factor despre ea, după audiția ei: "N-am auzit niciodată așa ceva în toți anii în care am facut acest spectacol! De aceea am facut acest spectacol, să găsim oameni ca tine!"

A fost finalistă pe 30 august 2016 la prestigiosul concurs american unde a primit Golden Buzzer de la Mel B.

Românii au talent
A dedicat participarea ei la sezonul 6 din acest concurs bunicului ei care murise în luna ianuarie a aceluiași an. Tânăra artistă a câștigat concursul după ce a uimit România cu vocea ei.

Eurovision 2019
Pe data de 10 februarie a devenit finalistă la Selecția Națională pentru a reprezenta România cu melodia Dear Father , muzica realizată de Mihai Alexandru cu versurile Alexei Niculae. Rezultatele finale au pus-o pe mezina concursului, la doar 16 ani, pe poziția a doua, având cel mai mare punctaj primit din partea românilor la televot (de 10 ori mai multe voturi decât câștigatoarea finalei).

Ambasador al Star of Hope International
Pe lângă muzică, Laura își dedică o parte din timp activităților de binefacere, fiind ambasador al Star of Hope International, organizație de ajutorare a copiilor săraci, orfani sau cu dizabilități. În prezent, fundația ajută peste 44.000 de copii din întreaga lume.

Premii primite
Câteva din premiile primite de Laura Bretan includ:
 "Vocea unui înger", acordat de Fundația Safe Haven
 Premiul "Excellence Award" la Roma, de la organizația Pro Patria, 2016 .
 Premiul internațional "Giuseppe Sciacca" la Vatican, în 2018  .
 Premiul "Noi susținem excelența!" de la organizația Occidentul Românesc din Spania.
Cetățean de onoare al comunei Vama din Satu Mare, 2019.

Controverse
În Octombrie 2018, Laura Bretan a apărut într-un scurt video, în care a transmis mesajul: "Să spunem un Da hotărât, oriunde și oricând pentru familiile noastre, așa cum le-a lăsat Dumnezeu. Vă mulțumesc!" cu ocazia unui referendum de modificare a Constituției, care a vizat înlocuirea sintagmei "între soți", cu una mai restrictivă, "între un bărbat și o femeie".

După ce Laura Bretan, principala favorită, a ratat calificarea la Eurovision 2019, a circulat pe internet o ipoteză: doi membri LGBT ai juriului, William Lee Adams și Deban Aderemi, jurnaliști Wiwibloggs , ar fi pedepsit-o pe tânăra artistă pentru că aceasta a susținut referendumul de modificare a Constituției. Cu o săptămână înainte de finală, video-ul a fost promovat pe social media cu titlul "Homophobic Laura Bretan supporting anti gay marriage referendum in Romania." Unul dintre argumentele aduse la teoria "răzbunării" a fost că inițial cei doi jurați s-au arătat foarte încântați când au ascultat varianta de studio a piesei Laurei, dar ulterior, când au jurizat-o, i-au oferit doar 4, respectiv 6 puncte, adică cele mai puține puncte pe care Laura le-a primit de la jurați, ceea ce a dat peste cap șansele ei. Povestea a fost preluată de presa din țară, stârnind reacții. Cei doi jurați, William Lee Adams și Deban Aderemi, au negat acuzațiile care le-au fost aduse.

Note

Legături externe
 Interviu cu Laura Bretan - la emisiunea Garantat 100%
 LauraBretan.com

Nașteri în 2002
Nașteri pe 7 aprilie
Cântărețe din secolul al XXI-lea
Cântăreți români în viață
Câștigători la Românii au talent
Concurenți la Românii au talent
Oameni din Chicago, Illinois
Participanți la America Got Talent
Români americani
Soprane americane
Soprane române

Laura Bretan


No Brasil, ao longo e após as eleições de 2022, uma série de articulações de membros do governo bolsonaro e membros das forças armadas visaram a subversão do processo de transição do poder para o presidente eleito Luiz Inácio Lula da Silva, a detenção de figuras do judiciário, como o ministro do Supremo Tribunal Federal, Alexandre de Moraes, e o fechamento de instituições como o Congresso Nacional. Os planos, evidências e envolvidos no planejamento de um golpe de Estado foram gradativamente revelados em investigações conduzidas por órgãos públicos e pela imprensa no ano de 2023.

Evidências

Minuta do golpe

Ficou conhecida como Minuta do golpe a minuta (esboço) de decreto encontrado pela Polícia Federal na residência de Anderson Torres durante uma ação de busca e apreensão, documento no qual estava expresso o plano de instauração de um estado de defesa que anulasse o resultado das eleições. O documento buscava atribuir ao Tribunal Superior Eleitoral uma série de acusações, como abuso de poder e suspeição.

Conteúdo da minuta

Repercussão

A revelação da minuta causou ampla repercussão na política, na sociedade e no judiciário brasileiro, com diversos juristas debatendo a ilegalidade inerente à existência e posse de tal documento, independentemente de sua utilização ou sucesso. O senador Randolfe Rodrigues pediu, em sequência, a instauração de um inquérito no STF sobre a "a tentativa de golpe de Estado".

Logo após a repercussão midiática sobre a minuta, Torres afirmou em suas redes sociais que "muito provavelmente" tratava-se de um documento que estava destinado à ser descartado e triturado pelo Ministério da Justiça e Segurança Pública. Segundo ele, a minuta foi tomada sem seu conhecimento e utilizado fora de contexto, alimentando "narrativas falaciosas contra mim". Os advogados de Anderson Torres, por outro lado, propuseram uma versão segundo a qual a minuta teria sido entregue ao ex-ministro por um "popular". A narrativa é contestada pelas evidências de conhecimento interno contidas no documento.

A defesa de Jair Bolsonaro pediu a exclusão do documento do processo acerca da tentativa de descrédito do sistema eleitoral por parte do ex-presidente, que corre paralelamente, surgindo a partir de um discurso contra o TSE proferido numa reunião com embaixadores internacionais em 2022. O pedido foi negado, mantendo o documento como parte do processo.

No dia 30 de junho de 2023, o Tribunal Superior Eleitoral formou maioria para declarar Jair Bolsonaro inelegível até 2030 por abuso de poder político e uso indevido dos meios de comunicação durante esta reunião.

Investigação

A PF conduziu diversas perícias e investigações acerca do documento, buscando, entre outras coisas, rastrear sua circulação entre autoridades do Estado. Segundo informações já recolhidas pelos investigadores, a minuta chegou às mãos de assessores do ex-presidente, como também de conhecimento de membros de comitê de reeleição. Uma análise das diversas digitais encontradas no papel do documento foi conduzida pela polícia federal, além disso, buscou-se rastrear a impressora que originou o documento através de técnicas de documentoscopia, a perícia busca averiguar especialmente se a minuta teve origem em um orgão público, dado que a técnica forense em uso só é efetiva no rastreamente de impressoras de médio ou grande porte, sendo pouco precisa no caso de impressoras domésticas.

Celular de Anderson Torres

Depoimentos de Anderson Torres
Em seu depoimento para a Polícia Federal em 02 de fevereiro de 2023, Anderson Torres tentou descreditar o valor da minuta do golpe encontrada em sua residência, caracterizando-a como documento "sem viabilidade jurídica", descartável, segundo o próprio. Afirmou ainda que não havia sido ele a colocar o esboço de decreto numa pasta na estante, acreditando ter sido sua funcionária doméstica durante a limpeza da casa. Torres reafirmou a narrativa de que não havia elaborado o documento, e que desconhecia o autor.

Sobre a acusação de negligência, ou cumplicidade, com as manifestações golpistas que culminaram na invasão da praça dos três poderes, em 8 de janeiro, Torres afirmou ter cumprido todas as medidas de verificação e segurança necessárias, tendo se pautado por relatórios que não previam a existência de ações radicais pelos bolsonaristas. Em razão da sua percepção de realização dos deveres atribuidos, julgou ser cabível prosseguir com a viagem junto com sua família para os Estados Unidos da América, onde permaneceu na mesma cidade que Jair Bolsonaro, com quem não havia combinado o destino, não tido nenhum encontro, segundo diz.

Sobre o paradeiro do seu telefone, Torres afirmou tê-lo desligado após a decretação de sua prisão, em razão do número de ligações que recebeu, perdendo-o logo em seguida. Em suma, disse não saber onde está, mas que não havia deixado nos Estados Unidos. Dispôs-se, por outro lado, à informar a senha de sua conta na nuvem.

Relato de Marcos do Val

Áudios de Ailton Gomes

Áudios de 15 de dezembro de 2022, do ex-major e candidato ao PL, Ailton Gomes, registram a orientação de pressionar o então comandante do Exército Freire Gomes à fazer "(...) o que tem que fazer", determinando para o dia seguinte o prazo de um pronunciamento do mesmo em apoio ao golpe, caso contrário, acrescentava, o pronunciamente deveria partir de Jair Bolsonaro.

Reuniões de Bolsonaro para tratar de golpe
Em delação premiada homologada pelo ministro Alexandre de Moraes, Mauro Cid afirmou que Jair Bolsonaro se reuniu com os comandantes das três forças armadas para verificar a possibilidade de realizar um golpe de estado, cuja minuta teria sido preparada por seus assessores, com a finalidade de impedir a troca de governo. A minuta teria sido entregue pelas mãos de Filipe Martins, assessor para assuntos internacionais. O conteúdo previa a prisão de opositores políticos e do ministro Alexandre de Moraes.

O plano teria sido aceito pelo representante da Marinha, o Almirante Almir Garnier Santos. Porém, o General Freire Gomes, do Exército, teria se negado a participar, o que levou à desistência por possuir maior efetivo. A defesa do ex-presidente disse que as declarações são caluniosas.

Além dos militares, Cid teria dito que Bolsonaro recebia, em reuniões no planalto, pessoas diversas, com planos golpistas que envolviam, dentre outras coisas, utilizar de uma interpretação errônea do artigo 142 da Constituição Federal para incumbir as forças armadas de exercer o poder moderador.  Alertado sobre os riscos, o então presidente teria assumido o semblante de tristeza que marcou sua primeira aparição pública após o fim das eleições.

Envolvidos

Anderson Torres

Mauro Cid

Mauro Cesar Barbosa Cid, conhecido como Coronel Cid, ajudante de ordens do ex-presidente Jair Bolsonaro, foi preso preventivamente no âmbito da Operação Venire, por colaborar com a falsificação dados de vacinação do COVID-19 no sistema do Ministério da Saúde. A apreensão de materiais na casa de Mauro Cid acelerou também a investigação de sua participação nas articulações do golpe de Estado, que revelou sua colaboração com o ex-major Ailton Gomes no planejamento e recrutamento de militares e civis para a causa golpista.

Ailton Gomes

Advogado, ex-major do Exército Brasileiro, candidato ao cargo de deputado estadual pelo Rio de Janeiro em 2022, pelo Partido Liberal, preso no âmbito da Operação Venire, Ailton Gomes se proclamava o "01 do Bolsonaro". Foi apontado como um dos articuladores da tentativa de golpe de Estado após a investigação do conteúdo no telefone de Mauro Cid pela Polícia Federal. Gomes ficou responsável por "incitar grupos de manifestantes para aderirem a pautas antidemocráticas", segundo o texto da PF. O relatório da polícia aponta também sua proximidade junto às lideranças dos manifestações de 7 de setembro de 2021

Elcio Franco

Coronel, ex-assessor da Casa Civil e ex-número dois do Ministério da Saúde, foi acusado de participar do esquema criminoso de falsificação de registros de vacina investigado pela Polícia Federal, a partir da qual foi também revelada sua articulação com o tenente-coronel Mauro Cid no planejamento de um golpe de Estado, em mensagens de áudio onde Franco sugeria a mobilização de 1,500 homens das Forças Armadas do Brasil para a deflagração do golpe.

Mauro Cid e Elcio Franco trocaram informações nominais sobre unidades militares e comandantes dos quais poderiam se valer. Especularam, além disso, a possbilidade de utilizar o Batalhão de Operações Especiais do Exército para assassinar o então comandante Freire Gomes caso o mesmo se mostrasse indisposto à apoiar a movimentação golpista.

Atos

Cumplicidade com a invasão da Praça dos Três Poderes

 O ex-Ministro da Justiça Anderson Torres foi detido em razão dos indícios de conivência com as manifestações.

Linha do tempo

2022
 15 de dezembro: Áudios entre Ailton Gomes e Mauro Cid.

2023
 23 de janeiro: Primeiro depoimento de Anderson Torres na Polícia Federal.
 02 de fevereiro: Segundo depoimento de Anderson Torres na Polícia Federal.

Referências

Tentativas de golpes de Estado no Brasil
Jair Bolsonaro

Planejamento de golpe de Estado no Brasil após as eleições de 2022


Renato Travaglia (26 de octubre de 1965) es un piloto de rally italiano que ha sido Campeón de Europa de Rally en 2002 y 2005  y Campeón de Italia en 2002.  También ha competido en el Campeonato del Mundo,  y en el IRC.

Referencias

Enlaces externos
 Renato Travaglia profile ewrc-results.com

Pilotos de rally de Italia
Campeones del Campeonato Europeo de Rally
Pilotos del Campeonato Mundial de Rally
Nacidos en la provincia de Trento

Renato Travaglia


Teaterpladsen (, , i 1820'erne Peterspladsen, fra 1919 til 1991 Sverdlovpladsen) er en plads i Tverskoy rajon i den Centrale administrative okrug i Moskva. Pladsen indgår som den nordlige del af Revolutionspladsen. Pladsen ligger ved krydset af Kuznetskijbroen, Petrovkagaden og Teatergaden.

På pladsen ligger teatrene Bolsjojteatret, Malyjteatret og det Russiske Akademiske Ungdomsteater. I tilknytning til pladsen er metrostationerne Teatralnaja på Zamoskvoretskajalinjen, Okhotnyj Rjad på Sokolnitjeskajalinjen samt Plosjtjad Revoljutsii (Revolutionspladsen) på Arbatsko-Pokrovskajalinjen.

Pladsen blev oprettet efter de franske tropper nedbrændte Moskva under Napoleons felttog i Rusland og den efterfølgende rørlægning af Neglinnajafloden; floden flyder stadig diagonalt under pladsen. Den blev designet i symmetrisk nyklassicistisk stil af Joseph Bove i løbet 1820'erne, men i anden halvdel af 1800-tallet ødelagdes symmetrien med nye byggerier i eklektisk stil, betydeligt højere end de ældre bygninger. På pladsen ligger også det nygotiske eksklusive stormagasin TsUM.

Galleri

Metrostationer

Eksterne henvisninger

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Moskva
Torve og pladser
Veje i Rusland

Teaterpladsen


Doroschnoje () ist der Name folgender russischer Orte:
 Doroschnoje (Donezk), Siedlung in der Oblast Donezk
 Doroschnoje (Kaliningrad, Gurjewsk), Siedlung im Rajon Gurjewsk, Oblast Kaliningrad (Altenberg, Kreis Königsberg/Samland, Ostpreußen)
 [Doroschnoje], nicht mehr existenter Ort im Rajon Osjorsk, Oblast Kaliningrad (Schunkarinn, 1938–1946 Schlieben, Kreis Darkehmen/Angerapp, Ostpreußen)
 Doroschnoje (Kaliningrad, Selenogradsk), Siedlung im Rajon Selenogradsk, Oblast Kaliningrad (Kaspershöfen, Kreis Fischhausen/Samland, Ostpreußen)
 Doroschnoje (Winnyza), Dorf in der Oblast Winnyza

Doroschnoje


ديفيد روبرتس بالإنجليزية David Roberts ، رسام اسكتلندي ولد في أدنبره، اسكتلندا في 24 أكتوبر 1796، وتوفي في 25 نوفمبر 1865 م.
اشتهر بمجموعة لوحاته التوثيقية عن مصر وبلدان في الشرق الأدنى، أنتجها خلال فترة أربعينيات القرن التاسع عشر من اسكتشاف صنعها خلال رحلاته في المنطقة (1838 - 1840) حيث دارت تلك الأعمال إضافة لمجموعة لوحاته الزيتية الأخرى حول موضوع متشابه، جاعلة منه من المستشرقين البارزين.
انتخب كأكاديمي ملكي في 1841 م في الأكاديمية الملكية البريطانية للفنون.

حياته المبكرة
في عمر العاشرة أرسل روبرتس من قبل والده الذي كان صانعا للأحذية إلى بيت مصمم طلاء ورسام اسمه غافين بوجو للعمل وظل هناك لمدة سبع سنوات،  وخلال تلك الفترة كان روبرتس يتعلم الفن في فترات المساء أما وظيفته الأولي التي تلقي عليها أجرا ماديا فكانت في 1816 حين انتقل إلى بيرث الاسكتلندية لمدة سنة حيث عمل كمصمم طلاء.

و في 1820 بدء روبرتس بجدية في رسم اللوحات الزيتية كما صار صديقا للفنان كلاركسن ستانفيلد، كما شارك بلوحاته في عدة معارض وقتها وبيع عدد منها.

الانتقال إلى لندن
عرضت عليه في 1822 عمل في لندن حيث أبحر هو وزوجته وابنه الرضيع. واستقرت العائلة هناك  حيث توالت عليه أعمال التصاميم والطلاء في المسارح هناك

و في 1829 صار يعمل كفنان متفرغ في الفن الرفيع، انتخب في العام 1831 كرئيس لجمعية الفنانين البريطانية، وفي 1832 سافر الي إسبانيا وطنجة، وعاد بعدها بعام بإسكتشات كان منها تصميم لكاتدرائية إشبيلية والتي عرضت بعد رسمه إياها في معرض المؤسسة البريطانية " British Institution " وبيعت ب300 جنيه إسترليني.

السفر إلى مصر وشرق المتوسط
كان الفنان الإنكليزي جوزيف ملورد وليام تيرنير هو من أقنعه بترك العمل في تصاميم المسرح والتفرغ الكامل للفن الرفيع.
أبحر إلى مصر في 31 أغسطس 1831 م. بنية الحصول علي تصميمات أو إسكتشات لكي يعود بها ويحولها إلى أعمال زيتية، وكانت مصر في بؤرة الأحداث في ذلك الوقت وكان الرحالة وجامعوا التحف ومقتنوها ومحبي الآثار يتواجدون بها إما لمشاهدتها أو لشرائها والحصول عليها.

وصل روبرتس إلى مصر بعد سنوات قليلة من وصول أوين جونز إليها، حيث قام بجولة طويلة في مصر وبلاد النوبة وسيناء والأراضي المقدسة والأردن ولبنان، حيث صنع مجموعة من التصاميم الأولية للوحاته في تلك الفترة. كما استقبل من قبل محمد علي باشا في قصره بالأسكندرية في 16 مايو 1839 م.

عودته إلى بريطانيا

حياته الاحقة
زار إيطاليا في 1851 وفي 1853 حيث رسم «قصر الدوقية» في فينيسيا ورسم داخلي لكنيسة القديس بطرس في الفاتيكان، بروما، فيما عاش في السنوات الأخيرة من حياته في مدينة لندن إلى أن توفي فجأة بسكتة قلبية.

بعض من أعماله

مصادر

وصلات خارجية

 The Library of Congress has nearly 300 reproductions of David Roberts works online
 ArtCyclopedia lists many public collections with works by Roberts
 Darnley Fine Art has online photographs of more than 20 Roberts prints
 Medina Arts., Inc. has online photographs of many Roberts prints, arranged geographically

رسامون من إدنبرة
أشخاص من إدنبرة
أكاديميون ملكيون
رسامون إسكتلنديون
رسامون إسكتلنديون في القرن 19
رسامون مستشرقون
رسامون ورسامات بريطانيون
علماء مصريات إسكتلنديون
علوم المصريات
فنانو مناظر طبيعية
فنانون من إدنبرة
مستشرقون إسكتلنديون
مواليد 1796
وفيات 1864
وفيات 1865
وفيات في لندن
مصممو مناظر طبيعية خلابة إسكتلنديون
مدفونون في مقبرة نوروود الغربية
رسامون مائيون إسكتلنديون
فنانون ذكور إسكتلنديون في القرن 19

ديفيد روبرتس


An Agrostis nevadensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier. An Agrostis nevadensis in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis nevadensis


4x100 m medley for herrer under Sommer-OL 2020 fandt sted den 30. juli og 1. august 2021.

Turneringsformat
Konkurrencen bliver afviklet med indledende heats og finale. Efter de indledende heats går de 8 bedste tider videre til finalen, hvor medaljerne bliver fordelt.

Tidsplan
Nedenstående tabel viser tidsplanen for afvikling af konkurrencen:

Resultater

Heats

Finale

Referencer

Eksterne henvisninger

4x100 m medley (herrer)

Svømning under sommer-OL 2020 – 4x100 m medley (herrer)


Anthony Coldeway (1. august 188729. januar 1963) var en amerikansk manuskriptforfatter, der havde en omfattende karriere far 1910 til 1954. Selvom han primært arbejdede med film, har han også skrevet til TV og har også været instruktør på en stumfilm fra 1917 ved navn Her Great Dilemma. Han blev født i Louisville, Kentucky.

I 1929 blev han nomineret til en Oscar for bedste filmatisering ved den første oscaruddeling for hans film Korsikanerens Magt.

Ekstern Henvisning

Manuskriptforfattere fra USA

Anthony Coldeway