ඒක් තා රාජා ඒක් ති රාණි (සිංහල: වරෙක රජකු විය, වරෙක රැජිනක විය) යනු සී ටීවී නාළිකාවෙන් විකාශය වන ඉන්දියානු රූපවාහිනී කාලාන්තර නාට්‍යයකි. 2015 ජූලි 27 දින විකාශය ඇරඹි මෙය, සතියේ දිනවල ප.ව. 9.30ට විකාශය වේ. මෙහි 1වන කථාවාරයේ දී ද්‍රාෂ්ටි ධාමි සහ සිද්ධාන්ත් කර්ණික් විසින් ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන ලදී. 2වන කථාවාරයේ දී ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළේ ඊෂා සිං සහ සර්තාජ් ගිල් විසිනි. 3වන කථාවාරයේ දී එම ප්‍රධාන නළු නිළි දෙපළ විසින්ම රංග‍නයේ යෙදිණි. මෙම වැඩසටහන 2017 ජූලි 4 දින අවසන් වීමට නියමිත ය.

කථාපුවත
ඒක් තා රාජා ඒක් ති රාණි සඳහා පසුබිම් වී ඇත්තේ 1940 දශකයයි. ගයාත්‍රි යනු ධනවත් සමීන්දාර් කෙනකුගේ දියණියක් වන අතර, ජනයා විසින් ඔහුව මංගලික යැයි සලකනු ලබයි. අනෙක් අතින්, අමේර්කොට්හි රජු වන රාණා ඉන්ද්‍රවාදන් සිං සිය ප්‍රථම බිරිය වන රාණි සුලක්ෂණාගේ වියෝව හේතුවෙන් ක්ෂතිජයට පත්ව සිටියි. රාණාජිගේ මව වන රාජමාතා ප්‍රියංවදා ගයාත්‍රිගේ පියාගෙන් ණය ලබාගෙන එය ගෙවිය යුතුව ඇත. මේ නිසා ඇය රාණාජි සහ ගයාත්‍රි විවාහ කරවීමට යෝජනා කරයි. අකමැත්තෙන් වුවත් රාණාජි ගයාත්‍රි සමග විවාහ වේ. විවාහයෙන් පසුව, ක්‍රමයෙන් රාණාජි සහ ගයාත්‍රි එකිනෙකාට සමීප වෙති. නමුත් එවිටම, බාඩි රාණි මා, ව්‍යාජ සුලක්ෂණා, අව්දේශ්, රාගේශ්වරී වැනි විවිධ දුෂ්ට පුද්ගලයින් ඔවුන්ගේ දිවියට පැමිණෙයි. පසුව බාඩි රාණි මා සහ රාගේශ්වරීගේ බලපෑම හේතුවෙන් රාණාජි රාගේශ්වරී සමග විවාහ වෙයි. ඔහුගේ මතකය අහිමි වන අතර, ගයාත්‍රි පිළිබඳ ඔහුට අමතක වේ. රාණාජිගේ ප්‍රේමය යළි ලබාගැනීම පිණිස ගයාත්‍රි සාවිත්‍රි ලෙස වෙස්වලා ගනියි. විවිධ අරගල මධ්‍යයේ ඇය සාර්ථක වන අතර, රාණාජිහට සිය මතකය නැවත ලැබෙයි. නමුත් කෲර බාඩි රාණි මා විසින් කාල් නැමැති වනගත පුද්ගලයකු ගෙන්වා ගන්නා අතර, ඔහු රාණාජිව මරාදමයි. ගයාත්‍රි පලිගන්නට ප්‍රතිඥා දෙන නමුත්, ඇය බිළිඳියකට උපත ලබා දීමෙන් පසුව බාඩි රාණි මා විසින් ඇයව ද මරාදමනු ලබයි. බිළිඳිය සමගින් රාජමාතාව පලා යයි. රාණාජි සහ ගයාත්‍රි දෙව්ලොවේ දී යළි එක්වෙති.

ගයාත්‍රි සහ රාණාජිගේ දියණිය වන රාණි වැඩී සිටින අතර, ඇයව රැකබලා ගනු ලබන්නේ රාජමාතා සහ ලක්ෂණ් විසිනි. ඇය රාජ මාලිගයේ සේවිකාවක ලෙස සේවයට බැ‍ඳෙන අතර එහි දී ඇයට රාජා, ජීවන් සහ බින්දු වැනි මිතුරන් හමුවේ. රාජා සහ ජීවන් යනු කාල්ගේ පුත්‍රයින් වන අතර, බින්දු යනු ලක්ෂන්ගේ දියණියයි. මේ වනවිට කාල් රජු බවට පත්ව සිටියි. නමුත් ඔවුන්ගේ මිත්‍රත්වය බිඳීයන්නේ බාඩි රාණි මා විසින් සිදුකරන කුමන්ත්‍රණ හේතුවෙනි. මඳ කලින්ම, රාජා සහ රාණි ඔවුන්ගේ ළමාවියේ දී වෙන් කෙරේ.

වසර 12කට පසු, රාජා සහ රාණි කොලීජියේ දී මුණගැසෙති. මේ වනවිට, රාජා ඇයට ගැටලු ඇතිකරන්නේ තමන්ව නේවාසික පාසලට ඇතුළු කිරීමට හේතුව ඇය යැයි විශ්වාස කරමිනි. ඔවුන්ගේ වෛරය එතරම් කල් නොපවතින අතර, ඔවුහු ප්‍රේමයෙන් බැ‍ඳෙති. විවාහ දිනයේ දී, රාණි යනු රාණාජි සහ ගයාත්‍රිගේ දියණිය බවත්, ඔවුන්ව මරාදැමූයේ කාල් සහ බාඩි රාණි මා විසින් බවත් රාජා දැනගනියි . ඔවුහු දෙදෙන විවාහ වෙති. විවාහයෙන් පසුව, ඔවුන් දෙදෙනාගේ ප්‍රේමය දළුලා වැඩෙයි. ජීවන්, බින්දු සහ බාඩි රාණි මා වැනි එදිරිවාදීන් විසින් ඔවුන්ගේ දිවියට නොයෙකුත් ගැටලු ඇති කරයි. රාජා විසින් කාල්ව සිරගත කරනු ලබන අතර, රාණිව මරාදැමීමට උත්සාහ දැරීමේ දී බාඩි රාණි මා ද මියයයි. බින්දු ද සිරගත කෙරේ. රාණි සිය දෙමාපියන්ගේ ඝාතකයන්ට දඬුවම් පමුණුවයි. මේ වනවිට, නවාක් ඉක්බාල් ඛාන් ඔවුන්ගේ දිවියට පැමිණෙන්නේ රාණි සහ රාජාගේ දිවියට නොයෙකුත් අභියෝග එල්ල කරමිනි. ඉක්බාල් රාණිට පෙම්කරන අතර, ඔහු රාජා සහ රාණි වෙන් කිරීමට ප්‍රයත්න දරයි. ඔහු රාජාට වෙඩිතබන අතර, ඔහු ගිරිකුලකින් පහළට ඇදවැටෙයි. මේ අතර ඔහුගේ පලිගැනීමට සිතා රාණි ඉක්බාල්ට තමන් ප්‍රියකරන බව ව්‍යාජ ලෙසින් හඟවයි. මාස 4කට පසු, රාජා නැවත පැමිණෙයි. ඔහුව බින්දු විසින් බේරාගෙන තිබිණි. නමුත් රාජා නැවත පැමිණෙන විට, ඔහු රාණි සහ ඉක්බාල් එකට සිටිනු දකියි. මේ නිසා පලිගැනීමට සිතන ඔහු අංගද් ලෙස වෙස්වලා ගනියි. නමුත් රාණි මඳ කලකින්ම ඔහුව හඳුනාගනියි. ඉක්බාල් ඔවුනට එරෙහිව කුමන්ත්‍රණය කරන අතර, රාජා රාණිට වෛර කිරීමට පෙළඹෙයි. රාජා මැරවරයන්ගේ ඇසුරට පත්වෙයි. රාණි සහ ඉක්බාල් මෝටර් රථ අනතුරකින් මිය යති.

වසර 10කට පසු, රාජා මුම්බායේ මැර නායකයකු බවට පත්ව සිටියි. රාණිට සමාන පෙනුමක් ඇති නයනා නම් යුවතියක කථාවට පිවිසෙයි. රාජා මැර නායකයකුගේ දියණියක වන ලයිලා සමග දිවිගෙවන අතර, ඔහු ලයිලාව රැක බලාගන්නා බවට පොරොන්දු වී සිටියේ ය. නයනා චිත්‍රපටවල කනිෂ්ඨ චිත්‍ර ශිල්පිනියක වන අතර, ඇය සිය මව සහ සොයුරිය සමගින් දිවි ගෙවයි. නයනා යනු රාණි යැයි සිතන රාජා ඇයට වෛර කරයි. අනෙක් අතින්, රාණි හට පොලිස් නිලධාරියකු වන විජේ ප්‍රිය කරයි. මෙම කථාව මගින් නයනා, රාජා සහ ලයිලා තුන්කොන් ප්‍රේමයක සිරවනු දක්නට ලැබේ. රාජා සහ ලයිලා විවාහ වීමට ආසන්නව සිටින විටථ රාජා පවසන්නේ තමන්ට ලයිලාව විවාහ කරගැනීමට අවශ්‍ය නොවන බවයි. මේ නිසා ලයිලා සිතන්නේ නයනා විසින් රාජාගේ සිත වෙනස් කර ඇති බවයි. මේ අතර නයනාහට රාණිගේ ආත්මය ද මුණගැසෙන අතර, ඇයට ද අවශ්‍ය වන්නේ නයනා සහ රාජා එක්වනු දැකීමටයි. විජේ නයනාට අතවර කිරීමට උත්සාහ දරන අතර, ඇගේ දෙපා ද කඩා දමයි. රාජා සහ විජේ අතර සටනක් ඇතිවන අතර, එහි දී විජේ හට දුර්ගා දේවතාවියගේ ත්‍රිශූලයෙන් අනිනු ලැ‍බේ. නමුත් ලයිලා දූසමාන ආරංචි පතුරුවන්නේ නයනාගේ චරිතය අයහපත් බව පවසමිනි. නයනාව ආරක්ෂා කරගැනීමේ අරමුණින් රාජා ඇය සමග විවාහ වේ. මේ නිසා ලයිලා නයනාට වෛර කරයි.

රාජා සහ නයනාගෙන් පලිගැනීමට ලයිලා තීරණය කරයි. මැරයන් විසින් නයනාව ළිඳකට තල්ලු කොට කිඹුලන් පිරි විලක ඇයව හැර දමා යයි. අවසානයේ ලයිලා මියයයි. තම දිවියේ නව ඇරඹුමක් යැයි සිතන රාජා රාණි සමග මධුසමය ගතකිරීමට ලෝනවාලා වෙත යයි. එහි දී, ඔහුට දුෂ්ට බලවේගයක් බවට පත්වූ රාණිගේ ආත්මය හමුවේ. රාණිට රාජාව අවශ්‍ය අතර, ඇය ඒ වෙනුවෙන් ඕනෑම දෙයක් සිදු කිරීමට සූදානම් ය. සිය භාණ්ඩ අසුරාගන්නා මෙන් නයනාට පවසන රාජා රාණිව සිය නිවසේ දී සොයාගනියි. රාණිගේ ආත්මව බාඩි රාණි මාගේ (BRM) ආත්මයේ මෙහෙයවීම යටතේ ඇති බැව් පෙනී යයි. BRM පසුව පැවසූයේ සිය දේහය ආදාහනය නොකළ බැවින්, ඇගේ බාබා ඇයට නව සිරුරක් ලබාදුන් බවයි. මේ වනවිට ඇය දාකිනියක් බවට පත්ව සිටියි.

මාලිගයේ සියලු වැසියෝ රාණි සහ BRMගේ නැවත පැමිණීම දැනගනිති. රාණි නැවත යැවීමට ඔවුන් දරන උත්සාහයන් අපතේ යයි. බොහෝ වේදනාවන්ට පසුව, රාජා රාණිට පවසන්නේ ඇයව තමන්ට වටිනා තැනැත්තියක බවයි. තමන් නයනා සමග විවාහ වූයේ ඇගේ අනුමැතිය සමග බවත්, මරණින් පසුව තමන් ඇය සමග යළි එක්වන බවත් ඔහු පවසයි. මේ නිසා රාණිට මෝක්ෂය ලබාගැනීමට හැකිවේ. එසේම ඔවුහු සැලසුමක් දියත් කරන්නේ BRMහට රාජමාතාව පණපිටින් සිරුරට ගිනිතබාගත් බව ඒත්තු ගැන්වීමටයි. නමුත් සත්‍යය සොයාගැනීමෙන් පසුව, BRM නැවත පැමිණ රාජා සහ නයනාව මරාදමයි. නමුත් ඇය ලිස්සා ගොස් ඔවුන්ගේ රුධිරය ස්පර්ශ වන අතර, අනතුරුව ඇගේ බලයන් අහිමි වේ.

බාබා රාජමාතාවට පවසන්නේ සත්‍ය ප්‍රේමයට වඩා කිසිවක් බලවත් නොවන බැව් ඒත්තු ගැන්වීමට රාජා-රාණි නැවත පැමිණෙන බවයි. මේ අතර රාණි නැමැත්තියගේ ආරක්ෂාවට රාජ් නම් ආරක්ෂකයාව පත් කෙරේ. මෙය ඇගේ අප්‍රසාදයට හේතුවේ. ඇය ඔහුව නිවසෙන් පිටතට යැවීමට උත්සාහ කළ ද එය අසාර්ථක වේ. ඇගේ විවාහය කුන්දන් සමග ස්ථිර වන විට, ඇය රාජ්ට පවසන්නේ තමන්ව පැහැරගන්නා ලෙසයි.මේ අතර ආනන්දි (රාණිගේ නැන්දණිය) විසින් රාජ්ට තර්ජන එල්ල කරයි. මේ කාලයේ, රාජ්-රාණි අමීර්කොට් වෙත පැමිණෙන අතර, රාණිට මෙම ස්ථානය හා තමන්ට සම්බන්ධතාවක් ඇතැයි හැඟී යයි. එහිදී ඇයට රාණි ගයාත්‍රිගේ (ද්‍රාෂ්ටි ධාමි) සිනපොතක් හමුවන අතර, ඇය රාජ් පසුපස යයි. නමුත් රාජ් ඇයට ඇති ප්‍රේමය හෙළි නොකරයි. මේ අතර රාජ්හට රාණිව මරාදමන මෙන් නියෝග ලැබෙන්නේ ආනන්දි භාරයේ සිටින සිය සොයුරා දේව් බේරාගැනීම පිණිසයි. රාජ් මේ බව රාණිට පාපොච්ඡාරණය කළ ද, ඔහු ආනන්දිගේ නම හෙළි නොකරයි.

නිවසේ දී, රාණි සිය විවාහය පිළිබඳ රාජ්ට මුසා පවසන අතර, ක්‍රමයෙන් රාජ් සහ දේව් යන දෙදෙනාම බේරාගැනීමට සමත් වේ. එහි දී හෙළිවන්නේ ආනන්දි විසින් රාණිගේ පියාව ද ඝාතනය කොට ඇති බවයි. රාණි සුනන්දාට පවසන්නේ තමන් කුන්දන් සමග විවාහ වන බවයි. මේ වනවිට ආනන්දි සිරභාරයේ සිට නැවත පැමිණ සිටියි. කුන්දන්ට සිය ලන්ඩන් දිවිය සඳහා රාණිගේ මුදල් අවශ්‍ය වන අතර, ආනන්දිට අවශ්‍ය වන්නේ ඇගේ දේපළයි. රාණි මේ වනවිට මෙම ලේඛනවලට අත්සන් තබා ඇත. නමුත් රාණි සහ කුන්දන්ගේ විවාහ දිනයේ දී රාජ් විසින් කුන්දන් සහ ආනන්දි ඇගේ සියලු දෑ පැහැරගැනීමට සිදුකරන සැලැස්ම හෙළි කරයි. ඔවුන් දෙදෙනාව සිරභාරයට ගැනෙයි. පසුව රාණි රාජ් තුළ ඇය කෙරෙහි ඇති ප්‍රේමය පාපොච්ඡාරණයට සලස්වන්නේ ඔහුව පැහැරගෙන අමේර්කොට් වෙත ගෙනයාමෙනි. එහි දී ඔහු ඇයට සිය හැඟීම් හෙලි කරයි. එතැන දී ඔවුනට බාඩි රාණි මාගෙන් ප්‍රහාරයක් එල්ල වේ. ඇයට අවශ්‍ය වන්නේ ඔවුන්ව මරාදැමීමටයි. නමුත් ඔවුන් ඇයව දකින විට, ඔවුනට සිය පෙර ආත්මය සිහිපත් වේ. අනතුරුව ඔවුන් ඇගේ කෙස්වැටිය කපාදමමින් ඇගේ බලය නැති කිරීමට උත්සාහ දැරීමේ දී ඇය අතුරුදන් වේ. ඔවුනට රාජමාතාව ද මුණගැසෙයි. ඇය ඔවුනට බාජි රාණි මා විනාශ කිරීමට සහාය ලබා දෙයි. ආනන්දි සිය නොමනා ක්‍රියා වෙනුවෙන් පවුලෙන් සමාව ගන්නා අතර, ඇයට සමාව හිමි වේ.

දැන් රාණි සහ රාජ් විවාහ වේ. විවාහ දිනයෙන් පසුව, රාජ් රාණිව සිය පැරණි පැල්පත වෙත රැගෙන යන අතර, රාණි‍ගේ මව විසින් සිය පවුල විනාශ කළ බව හෙළිකරයි. තමන් ඇයට කිසි දින පෙම් නොකළ බවත්, තමන් මේ සියල්ල කළේ ඇගෙන් පලිගැනීමට බවත් ඔහු පවසයි. අනුතරුව ඔහු තමන් රාණිගේ සහ සුනන්දාගේ (රාණිගේ මව) දේපළවල උරුමකරු වශයෙන් නම් කිරීමට අදාළ ලේඛන ඇයට පෙන්වයි. ඔහු ඇයව මුලා කොට එයට අත්සන ගෙන තිබිණි. (සැබැවින්ම ඔහු ඇයට පවසා තිබුණේ එය ඔහුගේ සියලු දේපළ ඇය වෙත පවරන ලේඛනයක් බවයි) රාජ් රාණිව ගිරිකුලකින් පහළට තල්ලු කරයි. එහි ඇති රාණිගේ අත්සන අවලංගු එකක් බව ඔහු දැනගනියි. මේ වනවිට රාණිව මිනිසුන් පිරිසක් විසින් බේරාගනු ලැබෙයි. ඇය තමන්ට මතකය අහිමිව ගොස් ඇතැයි මවාපාන්නේ සුනන්දා රාජ්ගේ පවුලට සිදු කළේ කුමක්දැයි හෙළි කරගැනීමටයි. මේ අතර රාජ් රාණිගේ වංචාව පිළිබඳ සොයාගනියි. ඔහු සිය මිතුරකු වන තෝෂිගේ උපකාර ඇතිව රාණිට මානසික ආබාධයක් ඇතැයි පවසන අතර, සුනන්දා ද එය විශ්වාස කරයි. රාණි මානසික රෝහලක් වෙත යැවෙන නමුත්, ඉන් ඇය පලායන්නේ ඇගේ මව රාජ්ගේ ලේඛනවලට අත්සන් තැබීම වැළැක්වීමටයි. සුනන්දාගෙන් සියලු දෑ ලබාගැනීමෙන් පසු, ඔහු සිය සත්‍යය රාණිගේ පවුලට හෙළිකරන අතර, ඔවුනව නිවසෙන් පලවා හැරීමට උත්සාහ දරයි. නමුත්, එවිට එතැනට පැමිණෙන රාජ්ගේ මව පවසන්නේ එම සිදුවීමේ වැරදිකාරිය සුනන්දා බවට තමන් පැවසූයේ මුසාවක් බවයි. එසේම එහි සැබෑ වරදකරු රාජ්ගේ පියා බව ඇය හෙළිකරයි. තම වරද වටහාගැනීමෙන් පසු, රාජ් සියලුදෙනාගෙන්ම සමාව ගන්නා අතර, රාණි හැර සෙසු සියල්ලෝම ඔහුට සමාව දෙති. නමුත් රාණි ඇ‍ගේ මංගලසූත්‍ර පවා ඔහුට නැවත ලබාදෙයි. චිත්‍රාගේ (රාජ්ගේ මව) සහ සුනන්දාගේ සහාය ඇතිව ඔහු රාණිගේ සිත නැවත දිනාගැනීමට උත්සාහ දරයි. නමුත් ඔහුගේ සියලු සැලසුම් අසාර්ථක වේ. පසුව ආනන්දි විසින්රාණි සහ රාජ්හට සැමියා සහ බිරිඳ ලෙස රඟපාන මෙන් පවසන්නේ ප්‍රීතිගේ (රාණිගේ ඥාති සොයුරිය සහ ආනන්දිගේ දියණිය) මංගල්‍යය පැවැත්වීමට නියමිතව ඇති නිසායි. ප්‍රීතිගේ අනාගත නැන්දණිය අතිශයින් සම්ප්‍රදායික තැනැත්තියකි. ප්‍රීතිගේ විවාහය වෙනුවෙන් රඟපාන්නට රාණි එකඟ වේ. මේ කාලයේ රාණිව නැවත දිනාගැනීමට රාජ් ඉටා ගනියි.

ප්‍රීතිගේ අනාගත නැන්දණිය වන වසුන්දරා (දේශපාලනඥවරියකි) සහ රාණි එකිනෙකාව නුරුස්සති. එහි දී හෙළිවන්නේ වසුන්දරා ඇගේ පුත්‍රයා වන වික්‍රම්ජීත්ව ප්‍රීතිට විවාහ කරදෙන්නේ මැතිවරණ වාසි පතා බවයි. වික්‍රම්ජීත් අයමපත් තරුණයකු වන අතර, ඔහු සාක්ෂි‍ට (රාජ්ගේ සොයුරිය) අතවර කරයි. මේ පිළිබඳ දැනගන්නා රාජ් සහ රාණි මාධ්‍ය සහ වසුන්දරා ඉදිරියේ ඔහු පිළිබඳ හෙළිකරති. වික්‍රම්ජීත් ඔහුගේ අපරාධ වෙනුවෙන් සිරභාරයට ගැනෙයි. මේ අතර, රාජ්ගේ මිතුරා වන තෝෂි අත්වැරදීමකින් විවාහ දිනයේ ප්‍රීති සමග විවාහ වේ. රාණි රාජ්ට සමාව ලබා දෙයි.

වසුන්දරා තමන්ට මානසික රෝගයක් වැළඳී ඇතැයි මවා පාන අතර, රාණිට ඇයව සිය නිවස වෙත රැගෙන ඒමට සිදුවේ. වසුන්දරා පලිගැනීමට සැලසුම් කරන අතර, ඇය රාජ්ව ගිනිතබා මරාදමයි. රාණි සහ තෝෂි වසුන්දරාගේ අපරාධය සැමදෙනාටම හෙළිකරති. නමුත් පලායන වසුන්දරා රාජ්ට සමාන පෙනුමක් ඇති ෂේරාව හමුවෙයි. ඇය ඔහුට ව්‍යාජ කථාවක් පවසන්නේ රාණි සහ තෝෂි අතර අයථා සම්බන්ධයක් ඇති බවත්, ඔවුන් දෙදෙනා රාජ්ව මරා දමා එහි වරද තමන් වෙත පැටවූ බවයි. ඇයව විශ්වසා කරන ඔහු ඇයට සහාය වීමට පොරොන්දු වේ. ඔවුන් රාණිගේ නිවස වෙත යන අතර, ෂේරා මුසා පවසන්නේ වසුන්දරා තමන්ව ගින්නෙන් බේරාගත් බවයි. එසේම ඔහු වසුන්දරාට නිවසේ නිසිතැන ද ලබා දෙයි. නමුත් ෂේරා යනු අන් කිසිවකුත් නොව රාජ්ම බව වටහා ගන්නා රාණි ඔහුව පෙට්ටගමක සිර කරන්නේ එය තුළට වාතාශ්‍රය නොලැබෙන පරිදි ය. කෙසේ හෝ අවසානයේ ඔහු තමන් මෙය සිදුකරන්නේ වසුන්දරා විසින් සුනන්දාව පැහැරගෙන ඇති නිසා බව හෙළිකරයි. නමුත් ෂේරා යනු රාජ්ම බව සොයාගන්නා වසුන්දරා නියමිත වේලාවක් තුළ සුනන්දාව සොයාගන්නා මෙන් ඔවුනට අභියෝග කරයි. ඔවුන් සුනන්දාව සොයාගන්නා නමුත්, වසුන්දරා පලා යයි. නමුත් සුනන්දා යැයි ඔවුන් සොයාගත් තැනැත්තිය අන් කවරකුවත් නොව සුනන්දාගේ මෙන් පෙනෙන වෙස්මුහුණක් පැළඳි වසුන්දරා ය.

රාණි මේ වනවිට ගැබිනියකව සිටින අතර, වසුන්දරා ඇගේ දරුවා මරාදැමීමට තැත් කරයි. නමුත් මඳ කලකින්ම වසුන්දරා සුනන්දාව සඟවා සිටින ස්ථානය සොයාගෙන ඇයව බේරාගනියි. නමුත් වසුන්දරා පවසන්නේ රාජ් ඔහුගේ දිවිය පූජා කරන්නේ නම් තමන් පවුලේ සෙසු සාමාජිකයන්ට හානියක් නොකරන බවයි.

චරිත නිරූපණය

ද්‍රාෂ්ටි ධාමි, ගයාත්‍රි/ රාණි ගයාත්‍රි දේවි/ සාවිත්‍රි ලෙස (මියගිය) (කථාවාරය 1) (2015-16)
සිද්ධාන්ත් කර්ණික්, රාණා ඉන්ද්‍රවාදන් සිං දියෝ ලෙස (මියගිය) (කථාවාරය 1) (2015-16)
ඊෂා සිං, රාණි/ නයනා ලෙස (කථාවාර 2–3) (2016-17)
සර්තාජ් ගිල්, රාජ්/ රාජා/ කුන්වාර් රාජ්වීර් සිං ලෙස (කථාවාර 2–3) (2016-17)
ඇනීටා රාජ්, රාජමාතා ප්‍රියංවදා දේව්වාදන් සිං දියෝ ලෙස (කථාවාර 1–3) (2015-17)
සුරේඛා සික්රි, බාඩි රාණි මා භාග්‍යවතී සිං දියෝගේ ආත්මව (දාකිනි) ලෙස (කථාවාර 1–3) (2015–17)
මූන් බැනර්ජී, සේතනී දමයන්ති දේවී ලෙස; ගයාත්‍රිගේ මවයි. (කථාවාරය 1) (2015-16)
අංජුම් ෆකී, රාණි රාගේෂ්වරී සිං ලෙස; රාණා ඉන්ද්‍රවාදන්ගේ තෙවන භාර්යාවයි. දෙවරක් ඔහු සමග විවාහ වී ඇත. (මියගිය) (කථාවාර 1–2) (2015-16)
අක්ෂේ ආනන්ද්, කුන්වාර් චන්ද්‍රවාදන් සිං දියෝ ලෙස (කථාවාරය 1–2) (2015–16)
පාරුල් චෞධරි, කුන්වාරනී කෝකිලා චන්ද්‍රවාදන් සිං දියෝ ලෙස (කථාවාරය 1–2) (2015-16)
පනීත් ෂර්මා, ලඛාන් ලෙස (මියගිය) (කථාවාරය 1–2) (2015–16)
ප්‍රියා ටන්ඩන්, චෝටි කුන්වාරනී ස්වර්ණලේඛා ලක්ෂ්‍යරාජ් සිං දියෝ ලෙස (මියගිය) (කථාවාරය 1–2) (2015–16)
රිතේෂ් එම්. එම්. ශුක්ලා, භුවන් කාකා ලෙස (කථාවාරය 3) (2017)
රාඝව් තිවාරි, තෝෂි ලෙස (කථාවාරය 3) (2017)
පරිනීතා බෝර්ඨාකුර්, වසුන්දරා සූර්යවංශි ලෙස (ප්‍රධාන දුෂ්ටවරිය) (කථාවාරය 3) (2017)
ෆහාඩ් අලි, වික්‍රම්ජීත් ලෙස (කථාවාරය 3) (2017)
ආකාශ් තල්වාර්, කුන්දේර් ලෙස (කථාවාරය 3) (2017)
ඌෂා බචානි, ආනන්දි ලෙස (කථාවාරය 3) (2017)
ඩොලී සෝහි, සුමින්දා ලෙස (කථාවාරය 3) (2017)
ප්‍රාග්‍යා සේති, ප්‍රීති ලෙස (කථාවාරය 3) (2017)
නිධි උත්තම්, සාක්ෂි ලෙස (කථාවාරය 3) (2017)
ප්‍යුමෝරි මෙහ්තා ඝෝෂ්, චිත්‍රා ලෙස (කථාවාරය 3) (2017)
සුයියාෂ් රාජ්, විජේ ලෙස (මියගිය) (කථාවාරය 2) (2017)
හේමා සූඩ්/ඇලීසා ඛාන්, ලයිලා ලෙස (මියගිය) (කථාවාරය 2) (2017)
මොහම්මද් ඉක්බාල් ඛාන්, නවාබ් ඉක්බාල් ඛාන් ලෙස (මියගිය) (කථාවාරය 2) (2016-17)
නේහා මිෂ්රා, මීනු/ ගයාත්‍රිගේ මිතුරිය ලෙස (කථාවාරය 2) (2016-17)
ශිවංගි ෂර්මා/පූර්වා පරාග්, රාණි අම්බිකා සිං ලෙස (කථාවාරය 2) (2016–17)
සුදේශ් බෙරී, ඩොන් ලෙස (මියගිය) (කථාවාරය 2) (2017)
පූනම් ප්‍රීත්, කුන්වාරි බින්දු සිං දියෝ/ ලව්ලි ලෙස (කථාවාරය 2) (2016-17)
දීපශිඛා නාග්පාල්, අබිදා ලෙස; ඉක්බාල්ගේ සුළු මෑණියන් ය. (කථාවාරය 2) (2017)
චේතන් හංසරාජ්, මහාරාජා කාල් සිං ලෙස (කථාවාරය 1–2) (2016)
සාන් ඛාන්, කුන්වාර් ජීවන් සිං/ ජීවෙස් ලෙස (කථාවාරය 2) (2016)
මහිමා ජෝෂි, (ළමා) කුන්වාරි රාණි ගයාත්‍රි ඉන්ද්‍රවාදන් සිං දියෝ/ රාණි ලෙස (කථාවාරය 2) (2016)
සාගර් හිංගෝනියා, (ළමා) රාජා/ කුන්වාර් රාජ්වීර් සිං ලෙස (කථාවාරය 2) (2016)
විජේ කල්වානි, උප විදුහල්පති චෞබේ මහතා/ චිල්ගෝසා ලෙස (කථාවාරය 2) (2016)
ජයනා ටිඩා, රාණි සුලක්ෂණා ඉන්ද්‍රවාදන් සිං දියෝ ලෙස; රාණා ඉන්ද්‍රවාදන්ගේ පළමු බිරියයි. (මියගිය) (කථාවාරය 1) (2015)
අජේ ආර්යා, ලක්ෂ්‍යරාජ් චන්ද්‍රවාදන් සිං දියෝ ලෙස (මියගිය) (කථාවාරය 1) (2015-16)
ආස්ථා අගර්වාල්, ජුම්කි ලෙස; ව්‍යාජ සුලක්ෂණා ය. (කථාවාරය 1) (2015)
විනීත් ෂර්මා, සර්තාජ් ලෙස (කථාවාරය 1) (2015)
අභිරාම් නායින්, අව්දේශ් සිං චෞහාන් (මියගිය) (කථාවාරය 1) (2016)
දර්ශන් ජරිවාලා, සෙත් ගෝවින්ද්දාස් ලෙස (කථාවාරය 1) (2015)

ආරාධිත නිරූපණයන්
මෞනි රෝයි, නව වසරේ විශේෂ කථාංගයේ නර්තන දායකත්වය (2016)
කරන් වාහි, නර්තන දායකත්වය (2016)
රශමි දේසායි, නර්තන දායකත්වය (2016)

නිෂ්පාදනය
මෙම වැඩසටහන නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ ස්ෆියර් ඔරිජින්ස්හි සන්ජෝයි වාධ්වා විසිනි.

සංවර්ධනය සහ ආරම්භක විකාශය
මෙම වැඩසටහන විකාශය ඇරඹියේ 2015 ජූලි 27වන සඳුදා දින ප.ව. 09:30ට (IST) සී ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ ය. එය සෑම සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා දිනකම විකාශය විය. කුබූල් හේ කතාමාලාවට ප.ව. 07:30 ධාවන කාලය ලබාදෙමින් මෙයට එහි ධාවන කාලය ලබාදෙන ලදී.

මෙම අවස්ථාවේ නව කථා සංකල්පයක් හඳුන්වා දීම සම්බන්ධයෙන් සී ටීවීහි ව්‍යාපාර ප්‍රධානී ප්‍රදීප් හෙජ්මාඩි පැවසූයේ "ඉතිහාසය සහ මිත්‍යාවන් වැනි ගණයන් කෙරෙහි පැමිණිය ද, ඉන්දියානු රූපවාහිනියේ ගවේෂණයට ලක් නොවූ රසවත් කාල පරිච්ඡේදයක් වනුයේ පූර්ව-නිදහස් යුගයයි. ඉන්දියානු ඉතිහාසයේ මෙම අරගලකාරී කාල වකවානුව ප්‍රාදේශීය රාජ්‍යවල රාජකීයයන්ගේ ජීවිතවල මහත් කැළඹීම් සහ දිගහැරීම් සහිත යුගයක් විය. ශ්‍රීවිභූතියෙන් යුත් හිස් බිත්තිවලට සහ ගෞරවනීය ව්‍යාජ මවාපෑම්වලට පසුපසින් වූ ධනයේ පරිහානිය, අනාරක්ෂිතභාවය බ්‍රිතාන්‍ය ආධිපත්‍යයටනතු වීම, ආතතිය සහ බංකොලොත්භාවය මින් කැපී පෙනේ. ඒක් තා රාජා ඒක් ති රාණි යනු වඩාත් රසවත් කැන්වසයක් මත දිවෙන ප්‍රේම කථාවකි. මෙමගින් ප්‍රේක්ෂකයන් හට 1940 දශකයේ ධනවතුන් සහ රාජකීයයන්ගේ ජීවනරටායේ පිළිබඳ පුද්ගලික දැක්මක් සහ ඔවුන්ගේ සමීප රහස් අනාවරණය කෙරේ. ප්‍රබන්ධ කෘතියක් වන මෙය එම යුගයේ රාජකීයයන්ගේ ජීවිත පිළිබඳ අදහසක් සිත්තම් කරයි."

ස්ෆියර් ඔරිජින්ස්හි සන්ජෝයි සහ කෝමල් වාධ්වා යන නිෂ්පාදකවරුන් වැඩිදුරටත් සඳහන් කළේ, "ඉතිහාසයේ තේජාන්විත යුගයක් ලෙස නැවත හැරී බැලීමේ අදහස සහ එය අකාලික අග්‍රකෘතියක් බවට පත්කිරීම රූපවාහිනී ප්‍රේක්ෂකයින් ප්‍රමුදිත කරනු ඇත. වඩාත්ම දුෂ්කර කටයුත්ත වූයේ පූර්න-නිදහස් යුගය සහ එවැනි කුමාර රාජ්‍යවල රජුන් සහ රැජිනියන්ගේ ජීවන රටාව ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමයි. යුගයේ විශ්වසනීය නිරූපණයක් සහ තිරය මත මායාව නිර්මාණය සඳහා පුළුල් පර්යේෂණ සිදු විය. අප සතුව චරිතවලට මනාව ඔබින අතිශයින් දක්ෂ නළුවන් රැසකින් යුත් කණ්ඩායමක් සිටියි. මෙම වැඩසටහන නිසැකවම වාර්තා බිඳ හෙළමින් වසරේ දැවැන්තම ප්‍රබන්ධ වැඩසටහන වනු ඇත."

නළුවරණය
ජනප්‍රිය රූපවාහිනී නිළියක වූ ද්‍රාෂ්ටි ධාමි මෙහි ප්‍රධාන චරිතය වූ ගයාත්‍රි සඳහා තෝරාගැනිණි. ඇගේ අවසන් වැඩසටහන වූ මධුබාලා – ඒක් ඉෂ්ක් ඒක් ජුනූන්වලින් පසුව සිය යළි රූපවාහිනී ආගමනය පිළිබඳ ඇය පැවසූයේ "මට තරමක පීඩනයක් එල්ල වූයේ 'මධුබාලා' අතිශයින් සාර්ථක වූ නිසායි. නමුත් මම මගේ මේ නව වැඩසටහනට වෙත ප්‍රේක්ෂකයන්ගේ ප්‍රතිචාරය දෙස බලා සිටිනවා. මගේ පවුල සහ මිතුරන් ද කලබලයට පත්ව සිටිනවා," "එකල ජනයා භාවිත කළ උපභාෂාවකින් කථා කිරීම තරමක් අපහසු වූවා. එය අභියෝගයක්."

සිදධාන්ත් කර්ණික් ද්‍රාෂ්ටි සමග ප්‍රධාන පිරිමි චරිතය සඳහා තෝරාගැනිණි. වැඩසටහනේ සෙසු වැදගත් නළු නිළියන් ලෙස ඇනීටා රාජ්, මූන් බැනර්ජී, ප්‍රියා ටන්ඩන්, අජේ ආර්යා සහ බාලිකා වධු රූපවාහිනී කතාමාලාවේ රැඟූ සුරේඛා සික්රි සැලකිය හැක. 2015 දෙසැම්බර් මස, අභිනම් නායින් කතාමාලාවට පිවිසියේ ය. පසුව අංජුම් ෆකී මෙහි ප්‍රධාන එදිරිවාදිනිය වූ රාගේශ්වරී ලෙස කථාවට පිවිසියා ය.

2016 මැයි මස, ද්‍රාෂ්ටි සහ සිද්ධාන්ත් නාට්‍යය හැරගියේ කථාව අවුරුදු ගණනාවක ඉදිරි පිම්මක් ඇතුලත් වූ බැවිනි. පසුව නව රාණි-රාජා යුවළ ලෙස ඊෂා සිං සහ සර්ජාට් ගිල් කථාවට පිවිසුණහ.

පිළිගැනීම
වැඩසටහන යහපත් ප්‍රතිචාර සමග ඇරඹුණු අතර වඩාත්ම නැරඹූ රූපවාහිනී වැඩසටහන් බවට පත්වූයේ 2015 ඉහළම රූපවාහිනී කතාමාලා දහය අතරට ඇතුළත් වෙමිනි. පසුව දුර්වල පුනරාවර්තී ගලායාම හේතුවෙන් TRP අගයයන් බහත වැටුණු නිසා, එහි විකාශය අත්හිටුවීමට සැලසුම් කෙරිණි. වැඩසටහන අත්හිටුවීමට යන බවට ජනයා අතර දූසමාන ආරංචි පැතිරගියේ ය. ප්‍රධාන නළු නිළි යුවළ වූ ද්‍රාෂ්ටි ධාමි සහ සිද්ධාන්ත් කර්ණික් කතාමාලාවෙන් පිවිසීමෙන් පසු පළමු කථාවාරය අවසන් විය. අනතුරුව 2වන කථාවාරය මනා ප්‍රතිචාර සහිත විකාශය ඇරඹූයේ නව ප්‍රධාන නළු නිළි යුවළක් සමගිනි.

මෙම වැඩසටහන 2017 අප්‍රේල් මස අවසන් වීඹට නියමිතව තිබුණත්, මාස 2ක දීර්ඝ කිරීමකින් පසුව එය ජූලි 4 දින අවසන් වීමට නියමිත ය.

ඇගයුම්
{| class="wikitable"
|-
! වර්ෂය
! සම්මාන උළෙල
! ප්‍රවර්ගය
! යෝජිතයා
! ප්‍රතිඵලය
|-
| rowspan="10" | 2015
| rowspan="10" | සී රිෂ්තේ සම්මාන
| ප්‍රියතම බේටි සම්මානය
| ද්‍රාෂ්ටි ධාමි
| rowspan="3"
|-
| ප්‍රියතම නායා සදස්‍යා (පිරිමි)
| සිද්ධාන්ත් කර්ණික්
|-
| වසරේ ප්‍රියතම පෞරුෂත්වය
| ඇනීටා රාජ්
|-
| ප්‍රියතම බාහු
| ද්‍රාෂ්ටි ධාමි
| rowspan="8"
|-
| ප්‍රියතම පති-පත්නි රිෂ්තා
| සිද්ධාන්ත් කර්ණික් සහ ද්‍රාෂ්ටි ධාමි
|-
| ප්‍රියතම බේටා
| සිද්ධාන්ත් කර්ණික්
|-
| ප්‍රියතම සාස්-බාහු
| ඇනීටා රාජ් සහ ද්‍රාෂ්ටි ධාමි
|-
| ප්‍රියතම සෞතන්
| ජයනා ටිඩා
|-
| ප්‍රියතම බුසූර්ග්
| සුරේඛා සික්රි
|-
| ප්‍රියතම කුටුම්භ්
| සුජෝයි වාධ්වා
|-
| rowspan="2" | 2016
| rowspan="1" | සී රිෂ්තේ සම්මාන
| හොඳම ඍණාත්මක චරිතය (කාන්තා)
| සුරේඛා සික්රි
|-
| rowspan="1" | ඉන්දියානු රූපවාහිනී ඇකඩමි සම්මාන
| ඍණාත්මක චරිතයක හොඳම නිළිය
| සුරේඛා සික්රි
| rowspan="2"
|-
| rowspan="10" | 2017
| rowspan="10" | සී රිෂ්තේ සම්මාන
| ප්‍රියතම බේටි'''
| ඊෂා සිං
|-
| ප්‍රියතම බාහු| ඊෂා සිං
| rowspan="8"
|-
| ප්‍රියතම බේටා| සර්තාජ් ගිල්
|-
| ප්‍රියතම බුසූර්ග්| ඇනීටා රාජ්
|-
| ප්‍රියතම ඛාල්නායක්| ඉක්බාල් ඛාන්
|-
| ප්‍රියතම කිර්දාර් (පිරිමි)| සර්තාජ් ගිල්
|-
| ප්‍රියතම කිර්දාර් (ගැහැනු)| ඊෂා සිං
|-
| ප්‍රියතම ජෝඩි| සර්තාජ් ගිල් සහ ඊෂා සිං
|-
| ප්‍රියතම ධාරාවහික් (ප්‍රබන්ධය)| ස්ෆියර් ඔරිජින්ස්
|}

අන්තර්ජාතික විකාශය
පාකිස්ථානය තුළ මෙම කතාමාලාව ජියෝ කාකෂ්කොවානි නාළිකාවෙන් විකාශය වේ. මොරිෂස්හි MBC ඩිජිටල් 4 නාළිකාවෙන් මෙය විකාශය වේ. ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිංහලෙන් හඬකවන ලද මෙම කතාමාලාව හීනයක්ද මේ'' යන තේමාව යටතේ හිරු ටීවී නාළිකා‍වෙන් විකාශය වේ.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 නිල වෙබ්අඩවිය
 වැඩසටහනේ නිල රසික පිටුව
 ඒක් තා රාජා ඒක් ති රාණි කථාංග

සී ටීවී රූපවාහිනී කතාමාලා
2015 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
ඉන්දියානු කාලාන්තර රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා

හීනයක්ද මේ


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

 Marija Aleksić, hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica († 1998.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kazalište u 1923.


La mesorregión del Sur Maranhense es una de las cinco mesorregiones del estado brasileño del Maranhão. Es formada por la unión de diecinueve municipios agrupados en tres microrregiones.

Microrregiones
 Chapadas das Mangabeiras
 Gerais de Balsas
 Porto Franco

Mesorregiones de Maranhão

Mesorregión del Sur Maranhense


Fortunato Ilario Carafa della Spina (Nápoles, 16 de abril de 1631 - Portici, 16 de janeiro de 1697) foi um cardeal do século XVII

Nascimento
Nasceu em Nápoles em 16 de abril de 1631. Da família dos príncipes della Roccella. Oitava dos quinze filhos de Girolamo Carafa della Spina, príncipe de Roccella e do Sacro Império Romano, e Diana Vettori, sobrinha do Papa Paulo V, por parte de mãe. Os outros irmãos eram Fabrizio, Carlo (cardeal), Gregorio (grão-mestre da Ordem Soberana de Malta em 1680), Giacomo (arcebispo de Rossano), Scipione (bispo de Aversa), Francesco Maria (clérigo regular), Francesco, Margherita, Maria Felice (uma freira), Francesca e quatro outras crianças. Irmão do Cardeal Carlo Caraffa della Spina(1664). Sobrinho de Simeone Caraffa, arcebispo de Messina. Sua mãe o nomeou Afortunado por causa da boa sorte da previsão do Servo de Deus Padre Francesco Olimpio, Theat., de que a criança seria cardeal (1) . Outros cardeais da família foram Filippo Carafa (1378); Oliviero Carafa (1467); Gianvincenzo Carafa (1527); Carlo Carafa (1555); Diomedes Carafa (1555); Afonso Carafa (1557); Antonio Carafa (1568); Pier Luigi Carafa , sênior (1645); Pierluigi Carafa , júnior (1728); Francesco Carafa della Spina di Traetto (1773); Marino Carafa do Belvedere (1801); e Domenico Carafa della Spina di Traetto (1844). Seu sobrenome também está listado apenas como Carafa.

Educação
(Nenhuma informação encontrada).

Início da vida
Vigário geral da arquidiocese de Messina.

Cardinalado
Criado cardeal presbítero no consistório de 2 de setembro de 1686, com dispensa por ainda não ter recebido as ordens menores; recebeu o chapéu vermelho e o título de Ss. Giovanni e Paolo, 7 de julho de 1687. Concedeu permissão para receber as ordens sagradas fora das Têmporas e sem intervalos entre elas, em 16 de setembro de 1686.

Episcopado
Eleito bispo de Aversa, 7 de julho de 1687. Consagração, 5 de outubro de 1687, Roma, igreja carmelita de Montesanto, pelo cardeal Savo Millini, coadjuvado por Francesco Pannocchieschi d'Elci, arcebispo de Pisa. Participou do conclave de 1689 , que elegeu o papa Alexandre VIII. Participou do conclave de 1691 , que elegeu o Papa Inocêncio XII. Legado em Romandiola, 9 de março de 1693; renunciou à legação um ano depois. Representante da Espanha perante a Santa Sé para os assuntos do vice-reinado de Nápoles.

Morte
Morreu em Portici em 16 de janeiro de 1697, por volta das 8h, de uma apoplexia, em Pórticos, perto de Nápoles. Exposto e enterrado na catedral de Aversa.

Cardeais nomeados pelo papa Inocêncio XI

Fortunato Ilario Carafa della Spina


Aušrinė, Litvanyaca'da Sabah Yıldızı (Venüs) demektir; ama aynı zamanda Litvan Mitolojisi'nde dişi bir tanrıdır. Bazı mitoloji bilimciler onu güzellik, gençlik ve sağlık tanrısı ya da tüm yıldızların kraliçesi Žvaigždės olarak tanımlarlar. Aušrinė'in kardeşleri de diğer yıldızlardır:

 Vakarinė (Akşam Venüsü, Saulė içi yatak yapan yıldız)
 Indraja (Jüpiter)
 Sėlija (Satürn)
 Vaivora (Merkür)
 Žiezdrė (Mars)

Aušrinė aynı zamanda, Güneş, Ay ve Sabah yıldızıyla ilgili başka bir Litvan efsanesinde de gözükür. Bu efsaneye göre Ay (Mėnulis, Litvan Mitolojisi'nde eril bir tanrı), Güneş'ten (Saulė) boşanır ve Aušrinė'e aşık olup onu kaçırır. Mėnulis, Aušrinė ile evlenmek ister ama Perkūnas onların evliliğine müsaade etmez ve bu birlikteliği tüm gücüyle engellemeye çalışır.

Aušrinė diğer mitolojik öykülerde Rytmetėlė, Marių Pana, Ryto Žvaigždelė, Auseklis (Letonyaca) isimleriyle de geçer.

Hint-Avrupalı mitolojileri

Sağlık tanrıçaları

Aušrinė


Franjevački samostan i crkva sv. Ilije u Modriči bili su rimokatolički samostan i crkva franjevaca posvećene sv. Iliji. Nalazili su se u Modriči.

Bila je jedna od najljepših crkava u srednjovjekovnoj Bosni. Nalazila se na desnoj strani donje Bosne. U ovoj se crkvi vjenčao ban Tvrtko I. godine 1374. Po svoj prilici, ta je crkva s franjevačkim samostanom bila njegova zadužbina, koju je ban Tvrtko sagradio nešto prije svoga vjenčanja. Godine 1579. Turci su zapalili ovu crkvu zajedno s franjevačkim samostanom i nisu dopustili, da se obnovi. Bosanski biskup Baličević piše godine 1600. da je ta crkva bez krova. Pavao Rovinjanin, službeni pohoditelj bosanske franjevačke provincije, piše o ruševinama te crkve u svom izvještaju godine 1640.:

U svom izvješću Propagandi godine 1675. bosanski biskup fra Nikola Ogramić govori o "širini i visini" i o "umjetnosti neopisive vrijednosti" te crkve. Na koncu nadodaje, da je godine 1663. rijeka Bosna promijenila svoje korito na desnu stranu i odnijela crkvu sv. Ilije s okolnim zemljištem.

Izvori

Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini
Franjevački samostani u Bosni i Hercegovini
Franjevačke crkve u Bosni i Hercegovini
Modriča


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja

Osnivanja
 Fluminense Football Club, brazilski nogometni klub
 Manchester United F.C., engleski nogometni klub
 Norwich City F.C., engleski nogometni klub
 Real Madrid C.F., španjolski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1902.


Iron Man (nume tradus în română ca Omul de Fier sau Omul de Oțel) alias Tony Stark este un supererou care apare în benzile desenate americane publicate de Marvel Comics, precum și în mass-media asociată. Personajul a fost creat de scriitorul și editorul Stan Lee, dezvoltat de scenaristul Larry Liebel și proiectat de artiștii Don Heck și Jack Kirby. El și-a făcut prima apariție în Povești de suspans #39 (martie 1963).

Un miliardar american, magnat de afaceri, și inginer ingenios, Tony Stark suferă lovitură severă în piept în timpul unei răpiri în care răpitorii săi încearcă să-l forțeze să construiască o armă de distrugere în masă. El creează în schimb o armură alimentată cu putere pentru a-și salva viața și a scăpa din captivitate. Mai târziu, Stark își îmbunătățește costumul cu arme și alte dispozitive tehnologice proiectate de compania sa, Stark Industries. El folosește costumul și versiunile succesive pentru a proteja lumea ca Omul de Fier, în timp ce la început își ascend adevărata identitate. Inițial, Omul de Fier a fost un mijloc pentru Stan Lee pentru a explora tema Războiului Rece, în special rolul tehnologiei americane în lupta împotriva comunismului. Ulterior, re-închipuirile Omului de Fier au trecut de la Războiul Rece la teme ale problemelor contemporane, cum ar fi criminalitatea corporativă și terorismul.

Istoria publicării

Premiera
Premiera Omului de Fier Marvel Comics în Povești de Suspans #39 (martie 1963) a fost o colaborare între editorul Stan Lee, scenaristul Larry Liebel și artiștii Don Heck și Jack Kirby. În 1963, Lee a cochetat cu ideea unui om de afaceri super-erou. El a vrut să creeze "chintesența capitalistului", un personaj care ar merge împotriva timpului și cititorilor Marvel, a spus Lee.

Influența culturală
 Rapperul Ghostface Killah, membru Wu-Tang Clan, și-a intitulat albumul solo de debut Ironman(1996), și de atunci a continuat să folosească versuri legate de benzile desenate Iron Man și bucăți din desenele animate în piesele lui. El a adoptat numele de Tony Stark ca unul dintre numeroasele sale alter-ego-uri, și a fost prezent într-o scenă ștearsă din filmul Iron Man.
 Piesa lui Paul McCartney, "Magneto și Titanium Man" a fost inspirată de varianta malefică a Omului de Oțel care apare în X-Men. Un alt Om de Fier negativ, Crimson Dynamo, este menționat în versurile acestui cântec.
 Formația britanică Razorlight îl menționează pe Tony Stark într-un vers din melodia lor, "Hang By, Hang By".
 Personajul Nathan Stark în serialul de televiziune Eureka este inspirat de Tony Stark.
 Forbes l-a adăugat în clasamentul anual pe Omul de Oțel ca fiind printre cele mai bogate personaje fictive, în timp ce BusinessWeek l-a clasat ca fiind unul dintre zece cele mai inteligente personaje din benzile desenate americane.
 În 2011, IGN l-a clasat pe Omul de Oțel pe locul 12 în Top 100 eroi de benzi desenate.
 Două camioane cu tema Omului de Oțel concurează în Monster Jam. A debutat în Atlanta pe 9 ianuarie 2010, și sunt conduse de Lee O' Donnell și Morgan Kane.

Note

Legături externe

 "Stark Reality: A Different Hero for Different Times" by Ian Chant - PopMatters.com
 Advanced Iron (fanzine)
 Iron Man Library

Cyborgi fictivi
Personaje fictive
Personaje de desen animat
Supereroi
Supereroi Marvel Comics

Omul de Oțel


An Drakaea thynniphila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alexander Segger George. An Drakaea thynniphila in nahilalakip ha genus nga Drakaea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Drakaea

Drakaea thynniphila


HMS Tiger was a conventional cruiser of the British Royal Navy, one of a three-ship class known as the . Ordered during World War II, she was completed after its end.

Tiger was in service by 1960 and served in the Far East and then with the Home Fleet before going into reserve at the end of 1966.

From 1968 Tiger was converted to a "helicopter and command cruiser" and equipped with guided missile anti-aircraft defence before returning to service in the early 1970s. She remained in service until 1978 when she was put into reserve and marked for disposal. There were moves to return her to service during the Falklands War for her flight deck capacity but it did not proceed. Tiger was finally sold for scrap in 1986.

Construction
Tiger started out as Bellerophon laid down in 1941 at the John Brown Shipyard as part of the  of light cruisers. These vessels had a low construction priority due to more pressing requirements for other ship types during  World War II, particularly anti-submarine vessels. Bellerophon was renamed Tiger in 1945, and was launched, partially constructed, on 25 October 1945. She was christened by Lady Stansgate, the wife of William Benn, Viscount Stansgate, the Secretary of State for Air. Work on Tiger was suspended in 1946, and she was laid up at Dalmuir.

The Tigers were redesigned in 1948, mainly for anti-aircraft defence of convoys and aircraft carrier task forces. Cruisers were seen as playing a secondary and complementary role to light fleet aircraft carriers in the defence of trade and attack on enemy shipping. For AA defence of fleet carrier task forces the cruisers replaced the AA batteries of Second World War-era battleships and carriers.

In 1951 the Government decided to complete the ship and two others to an altered design with all-new armament as opposed to building new cruisers. With the revised design, HMS Tiger, became the lead ship of the class. Due to the priority of the Royal Air Force (in providing defence against nuclear attack by Soviet bombers), the Cold War, and the conflict between the prime minister and Admiralty Naval Staff over shipbuilding issues, the warships that were approved in 1951-1953 were anti-submarine frigates, destroyers, and minehunters but no cruisers.  The restart of work on the Tiger class and reconstruction of other cruisers was delayed until 1955.

The ship had automatic  guns in twin high-angle mounts with each gun designed to fire 20 rounds per minute, and a secondary battery of automatic  weapons firing at 90-120 rpm. Each 6 inch and 3 inch mounting had its own Medium Range System (MRS) 3 radar director. Viscount Hall stated in the House of Lords in 1959 that her "automatically controlled" guns were "capable of firing at more than twice the speed of manned armament" and the "improvement in guns was ten times better than if the ship had been with the original gun armament". However, Tigers 6-inch guns usually jammed after 30 seconds firing, and couldn't deliver sustained bombardment in support of troops ashore. RN argued that the first 30 seconds of engaging jet aircraft and warships was the critical determinant and that aircraft would be shot down with short bursts of fire and as such limited magazine capacity and gun reliability were less important than instantaneous response. The decision to complete the ships was based on the availability of hulls and expectation that the cruisers could be completed sooner (three years against 5 years) and cheaper (60% of the cost) than building new [8,000 ton] cruisers at a time when the existing cruiser fleet was ageing and its weapons and fire control were useless against modern aircraft. The RN had 21 cruisers in 1957, nine in operation and by 1961 the cruiser fleet had reduced to nine of which five were in service.

HMS Tigers revised weapon fit was for immediate post-war requirements and the continued reconstruction of the class confirmed  the 1957 Defence White Paper as interim anti-aircraft ships pending the introduction of guided weapons into the Royal Navy; four County-class destroyers with the Seaslug missiles had been ordered by February 1957. In practice, only Tiger would be ready in time and perform sufficiently well to serve any length of time as a gun cruiser.
By the time Tigers legend  was accepted by the Board of the Admiralty in July 1954 and the Cabinet in November 1954, the cruiser design, hull and machinery were really too old. Her two 6-inch turrets were insufficient to guarantee surface fire and were less effective in the anti-aircraft warfare role due to improvements in missiles and aircraft; also, the basic fit of three twin 3 inch turrets were poor for effective, reliable coverage of the fire arcs. The planned 40mm Bofors guns approved in 1954/57 as essential for close-in defence were omitted to give the crew space and comfort. Air conditioning was fitted throughout the ship, and a 200-line automatic telephone exchange was installed. Her first captain was reported in the House of Lords to have said "that H.M.S. Tiger had been designed to cope with nuclear attacks, in that she can steam for up to a fortnight through radioactive fallout with remotely controlled boiler and engine and armament operating with re-circulating purified air below decks, and could operate as a fighting unit even if a nuclear bomb were dropped near by." They were described in Parliament as "effective ships for a long period to come, and especially is this true east of Suez, where distances are so gigantic."

As completed, Tiger carried:
a Type 992Q surface search radar at the top of the foremast, with a range of ,
a Type 960 air warning radar at the top of the mainmast, with a range of ,
a Type 277Q height-finding radar halfway up the mainmast, with a range of ,
five MRS 3 fire control directors (one for each turret), each fitted with a Type 903 gunnery radar.
Her sonars were:
Type 174 medium range search,
Type 176 passive search, which shared the same dome as the Type 174,
Type 185 underwater telephone.

The Tigers complement was officially stated as 698 (53 officers and 645 ratings) in peacetime, and 900 in wartime.

The Navy Estimates for 1959-60 gave her initial costs as £12,820,000, whereas Jane's Fighting Ships gave her initial cost as £13,113,000.

Tiger was accepted by the Navy in March 1959, and commissioned on 18 March 1959.

Early career

The early part of Tigers first commission was spent, under Captain R. E. Washbourn, on trials of her new armament. After workup, now under Captain R. Hutchins, Tiger went on a round of autumn flag-showing visits to Gdynia, Stockholm, Kiel and Antwerp. At the end of 1959 she deployed to the Mediterranean for a year as the flagship of the Mediterranean Fleet. By late 1960, there were still problems with her armament and it was planned to resolve these at her first refit at the end of 1960. During a visit by the Lord Carrington (the First Lord of the Admiralty), his Naval Secretary Rear-Admiral Frank Twiss "made the unpardonable error of shooting down a very expensive target aircraft, to the cheers of the ship's company but to a stinging rebuke from their Lordships of the Admiralty."  The ship took part in operations in the Far East during the Indonesian Confrontation in the early 1960s.  The Navy in the early 1960s suffered manpower shortages, which resulted in a "shortfall in technical personnel" in the Tiger, as a consequence some "items of its equipment could not be operated", and "some of its equipment was not operational".  In September 1963, the Glasgow Herald said that the "Tiger already has a much-reduced crew and is virtually a floating office." During the 1964 general election campaign, the leader of the opposition, Harold Wilson, criticised the government for this during a speech at Plymouth.

Rear-Admiral Michael Pollock flew his flag in her as Flag Officer, Second-in-Command, Home Fleet, from 1965 – 1966.  On 10 August 1966 one of the guns accidentally fired a practice shell into Devonport Dockyard during material tests of the equipment. "One member of the ship's company was slightly grazed, but there were no other casualties." In October 1966, the ship was visiting Cardiff at the time of the Aberfan disaster. The crew assisted with the rescue and recovery operation.

From 2 to 4 December 1966, she hosted talks between Prime Ministers Harold Wilson (UK) and Ian Smith of Rhodesia. The latter had unilaterally declared independence from Britain due to Britain's insistence on the removal of white minority rule before independence. Twenty officers (including all twelve midshipmen) were put ashore at Gibraltar before the talks to "make room for the three delegations of the Prime Minister, the Governor of Rhodesia and Mr. Smith." When the Rhodesian delegation arrived, the Tiger was a few miles off shore, and the delegation was ferried out in a small craft.  The Tiger then moved out to sea, but moved close to harbour when the Rhodesian delegation disembarked. On Wilson's orders, the British and Rhodesian delegations were "separated in all activities outside the conference room".

Conversion and later career
Tiger was placed in reserve on 18 December 1966, before undergoing conversion to a "helicopter and command cruiser" from 1968–72 in HMNB Devonport.  This reconstruction included removing the after 6 inch mount and 3 inch mounts, installing two Seacat missile GWS 22 mounts, and building a flight deck and hangar to operate four Westland Wessex (later Westland Sea King HAS 2) helicopters. Tiger was given much taller funnels with squared off caps, which was such an improvement that the Blake was given similar funnels in 1977.

Once converted, Tiger carried:
a Type 992Q surface search radar at the top of the foremast, with a range of ,
a Type 965M air warning radar with an AKE-1 single bedstead aerial at the top of the mainmast, this had a narrower beam than the Type 960, which was needed for air direction and was now the Royal Navy standard.
a Type 278 height-finding radar halfway up the mainmast, which was similar to the Type 277Q, but easier to maintain,
four MRS 3 fire control directors (one for each turret and Seacat mounting, each fitted with a Type 903 gunnery radar.

She had excellent command, control, and communications facilities installed, and found use as a flagship to task groups.

When plans were announced to Parliament in March 1964, it was said that the Navy did "not expect this conversion work to be difficult or particularly expensive". The reconstruction of Blake and Tiger was examined in the third report of the Public Accounts Committee for 1972.  Michael Barnes said in parliament that the refits "show too lax an attitude towards the way in which the taxpayers' money is being spent".  "The refits were planned to take 18 months and to cost £5 million each... The Tiger refit took over five years and cost over £13 million."  Rear-Admiral Morgan-Giles, MP for Winchester, while advocating for the carrier HMS Eagle to be brought back into commission described Blake and Tiger as "among the worst abortions which have ever been thrust on the Royal Navy."

The ship's helicopter squadron increased the ship's peacetime complement to 885 (85 officers and 800 ratings), which put a strain on accommodation for the crew.

During reconstruction and in the following years, material cannibalised from Lion was used to patch both Tiger and Blake. Tiger reportedly had so much material from Lion that her crew nicknamed her "HMS Liger".

She was recommissioned on 6 May 1972. Her large crew made her an expensive ship to operate and maintain. When the economic difficulties of the late seventies came around, this led to a defence manpower drawdown that resulted in manpower shortages; although Tiger remained in service long enough to take part in the 1977 Silver Jubilee Fleet Review in celebration of Queen Elizabeth II.

Decommissioning and disposal

In 1978 Tiger was placed in reserve, and decommissioned on 4 May 1979.  She was put on the disposal list in 1979.  Both Tiger and her sister-ship Blake were listed as part of the Standby Squadron, and moored inactive at HMNB Chatham.

When the Falklands War broke out in early April 1982, both ships were rapidly surveyed and it was determined both were in very good material shape, and both were immediately drydocked (Tiger in Portsmouth and Blake at Chatham) and recommissioning work was begun.

Whilst there was speculation that their 6-inch guns would be useful for shore bombardment, the real reason for their potential deployment was the size of their flight decks (at the time the third largest  in the Royal Navy after the aircraft carriers  and ), and the potential to use them as mobile forward operating and refuelling bases for Task Force Harriers. (Blake had already operated RAF Harriers briefly for proving trials in 1971, and Harriers had refuelled on Tiger). Their benefit would be more as platforms to extend the range and endurance of the Harriers and as a refuelling stop on the way back to the carriers, rather than as somewhere to operate offensive missions from, or as somewhere to place a pair of Sea Harriers as an extended-range Combat Air Patrol ahead of the two carriers (and reducing their own exposure to air strikes), but the need to take off vertically rather than the use of a ski-jump severely reduced the Harriers' endurance and weapons carrying capability, and in late May 1982 after the loss of the destroyer  and the Argentinian cruiser  the refits were stopped.

There were also doubts about the two ships' self-defence capabilities, (the 6-inch and 3-inch armament had never been reliable) and this coupled with the large complement (and potential loss of life if one of the cruisers was to be lost), caused much anxiety in the Admiralty. That, along with where to find 1,800 capable and qualified crew in a hurry at a time when the Royal Navy was already down-sizing, sealed the two ships' fate. The UK simply could not afford its own Belgrano disaster, either materially or politically.

Although Chile showed a faint interest in acquiring Tiger and sister-ship Blake, this did not get past the discussion stage and Tiger lingered on, moored in Portsmouth harbour. Tiger existed in a slowly deteriorating condition until mid-1986, and following competitive tendering she was sold for scrap to Desguaces Varela of Spain. She was towed to Spain and scrapping started in October 1986.

Notes

Citations

References

 HMS Tiger at Uboat.net

1945 ships
Ships built on the River Clyde
Cold War cruisers of the United Kingdom
Tiger-class cruisers
Helicopter carriers

HMS Tiger (C20)


is Japan's largest trading company (sogo shosha) and a member of the Mitsubishi keiretsu. As of 2022, Mitsubishi Corporation employs over 80,000 people and has ten business segments, including energy, industrial finance, banking, machinery, chemicals, and food.

History
The company traces its roots to the Mitsubishi conglomerate founded by Yataro Iwasaki. Iwasaki was originally employed by the Tosa clan of modern-day Kōchi Prefecture, who posted him to Nagasaki in the 1860s. During this time, Iwasaki became close to Sakamoto Ryōma, a major figure in the Meiji Restoration that ended the Tokugawa shogunate and restored the nominal primacy of the emperor of Japan in 1867. Iwasaki was placed in charge of the Tosa clan's trading operation, Tsukumo Shokai, based in Osaka. This company changed its name in the following years to Mitsukawa Shokai and then to Mitsubishi Shokai. Around 1871, the company was renamed Mitsubishi Steamship Company and began a mail service between Yokohama and Shanghai with government sponsorship.

Under Iwasaki's leadership in the late 1800s, Mitsubishi diversified its business into insurance (Tokio Marine Insurance Company and Meiji Life Insurance Company), mining (Takashima Coal Mine) and shipbuilding. Following his death in 1885, his successor Yanosuke Iwasaki merged the shipping operation with a rival enterprise to form the Nippon Yusen Kaisha (NYK) and refocused Mitsubishi's business on coal and copper mining. In 1918, the group's international trading business was spun off to form Mitsubishi Shoji Kaisha. Mitsubishi Goshi Kaisha served as the parent company of the group through World War II, during which group company Mitsubishi Heavy Industries (launched in 1934) produced ships, aircraft and heavy machinery for the war effort.

After the war, the administration of Douglas MacArthur called for the dissolution of the "zaibatsu" corporations that dominated the Japanese economy. Mitsubishi was the only major zaibatsu to initially refuse this request, at the orders of the president Koyata Iwasaki, who shortly thereafter fell seriously ill. Mitsubishi eventually dissolved in 1947, and under restrictive rules imposed by the occupation authorities, the employees of the Mitsubishi Shoji trading arm rebranded into 100 separate companies. Beginning in 1950, the restrictions on re-consolidation of the zaibatsu were eased, and by 1952 most of the former Mitsubishi Shoji had coalesced into three companies.

The current Mitsubishi Corporation was founded by the merger of these three companies to form Mitsubishi Shoji Kaisha, Ltd. in 1954; Mitsubishi listed on the Tokyo Stock Exchange and Osaka Stock Exchange in the same year. It changed its name to "Mitsubishi Corporation" in 1971. Concurrently with its relaunch, Mitsubishi opened fourteen liaison offices outside Japan, as well as a US subsidiary called Mitsubishi International Corporation with offices in New York and San Francisco. By 1960, Mitsubishi had fifty-one overseas offices. Mitsubishi's first large-scale investment outside Japan was a liquefied natural gas project in Brunei, committed to in 1968.

Along with Mitsubishi Bank, Mitsubishi Corporation played a central role in international trading for other constituents of the former Mitsubishi zaibatsu during the postwar era, such as Mitsubishi Heavy Industries and the Mitsubishi Motor Company, forming a major keiretsu business group centered around the Second Friday Conference (Kinyo-kai) of company managers.

Mitsubishi was the largest Japanese general trading company from the late 1960s until the mid-1980s; after falling to fifth place in 1986, it embarked on a series of large overseas acquisitions together with other companies in the Mitsubishi group. By 2015 Mitsubishi was again the top-ranked general trading company by net earnings. However, Mitsubishi saw its first postwar net loss in the fiscal year ended March 2016, amid a slowdown in the Chinese economy and a slump in the commodity markets, causing Mitsubishi to lose its #1 position to Itochu.

Berkshire Hathaway acquired over 5% of the stock in the company, along with four other Japanese trading houses, over the 12-month period ending in August 2020.

Business segments
Mitsubishi Corporation businesses are divided into eight business sections:
Business Service Group: Focuses on information technology. Mitsubishi is the Japanese partner of Tata Consultancy Services and operates a data center in Mitaka, Tokyo.
Global Environmental & Infrastructure Business Group: Handles transportation, water, electricity, and industrial projects. Its infrastructure projects include airports in Mandalay and Ulaanbataar, urban railways in Cairo, Doha and Dubai, and power projects under the Diamond Generating and Diamond Transmission names. In 2015, Mitsubishi announced a strategic alliance with Turkey's Çalık Enerji to boost its infrastructure business in Turkey and Northern Africa.
Industrial Finance, Logistics and Development Group: Engages in asset management, asset financing, real estate and logistics.
Energy Business Group: Handles trading and investment in crude oil, liquefied natural gas, liquefied petroleum gas, shale gas, biofuel, and other energy commodities in various countries.
Metals Group: Develops concessions and trades in coal, iron ore, nickel, chrome, copper, aluminum, uranium and platinum. In 2014, Mitsubishi opened a $3.4 billion coking coal mine in Caval Ridge, Queensland, Australia, through its 50% shareholding in the BHP Mitsubishi Alliance.
Machinery Group: Sells heavy machinery, ships, defense equipment, and motor vehicles (particularly for Isuzu).
Chemicals Group: Manufactures and trades in a wide variety of commodity and functional chemicals, especially petrochemicals.
Living Essentials Group: Develops and trades in consumer products and manages retailing operations; investor in Lawson and Alfamart.

Of these segments, energy is the largest by far, accounting for almost half of the company's consolidated net income in the first half of the fiscal year 2015.

Awards
In 2008 Mitsubishi Corporation was crowned In-House of the Year - Trading Company In-House Team of the Year at the 2008 ALB Japan Law Awards.

Environmental record

In March 1998 the Mitsubishi Corporation received the quarterly Greenwash Award. It was awarded to Mitsubishi Corporation for successful efforts at portraying its business operations as environmentally friendly. It was argued that through the use of public relations the corporation demonstrated to the world that Exportadora de Sal S.A., their subsidiaries facility off the coast of Mexico, was environmentally benign. The facility is a salt evaporation factory and is in a lagoon that also holds a gray whale calving ground.

As of 2009, Mitsubishi held between 35% to 40% of the worldwide market for bluefin tuna.

Mitsubishi was also the subject of a boycott by the Rainforest Action Network for its role in the destruction of rainforests through its forestry activities. In November, 2019, Mitsubishi Corporation stated that it will buy Eneco, a company that focuses on renewable energy, in a deal valuing the Dutch energy firm at $4.52 billion.

References

External links

Mitsubishi companies
Trading companies based in Tokyo
Conglomerate companies based in Tokyo
Conglomerate companies established in 1954
Companies listed on the Tokyo Stock Exchange
Companies listed on the Osaka Exchange
Companies listed on the London Stock Exchange
Japanese companies established in 1954

Mitsubishi Corporation


Halls Corners ist der Name folgender Orte in den Vereinigten Staaten:

 Halls Corners (Indiana)
 Halls Corners (New Jersey)
 Halls Corners (Ohio)

Siehe auch:
 Halls Corner

Halls Corners


Gottfried Wagener (* 5. Juli 1831 in Hannover; † 8. November 1892 in Tokio) war ein deutscher Naturwissenschaftler und Techniker, der in Japan einen wesentlichen Anteil an der Entwicklung des dortigen Ingenieurstudiums hatte.

Leben

Wagener studierte in Göttingen Mathematik, Physik, Chemie und Mechanik und machte 1851 das Oberlehrer-Examen. Das Thema dieser Arbeit "Darstellung der verschiedenen Methoden, die Beschleunigung der Schwere zu bestimmen" führte ihn zu Problemen, die für die Seismologie bedeutsam sind. 1852 promovierte er zum Doktor der Philosophie in Göttingen. Von 1852 bis 1860 hielt er sich in Paris auf und von 1860 bis 1864 arbeitete er als Lehrer an einer technischen Lehranstalt in  La Chaux-de-Fonds.

1868 kam er im Dienste des amerikanischen Handelshauses Russel & Co. nach Nagasaki. Der Bruder der Firmeninhabers, John G. Walsh hatte Wagener veranlasst ihn nach Japan zu begleiten, um eine Seifenfabrik zu gründen. Das Unternehmen war ein Misserfolg. 1870 wurde er Berater des Gouverneurs von Hizen in Fragen der Keramik- und Porzellanherstellung. Ende März jenes Jahres baute er in dessen Auftrag  in Arita die ersten für Steinkohle eingerichteten Öfen für die lokale Porzellanmanufaktur.
Ende 1870 erhielt er eine Anstellung als Lehrer am Kaiseijo in Tokio, wo er neben Mathematik und Naturwissenschaften auch Deutschunterricht gab. Nach wechselnden Lehrtätigkeiten, so war er von 1878 bis 1882 Lehrer für Physik und Chemie an der medizinischen Schule in Kyōto, wurde er 1882 als Dozent an die aus dem Kaiseijo hervorgegangene "Ostschule" Daigaku Tōkō (später Kaiserliche Universität) berufen. 1884 trat er in die Kunst- und Gewerbeschule Tokio als Hauptleiter der keramischen und glastechnischen Abteilung ein. Hier entfalteten sich seine Erfahrungen und Fähigkeiten am reichhaltigsten. Diese Stelle hatte er bis zu seinem Tode inne.

Wageners Wirken war für Japan von unschätzbaren Wert. Mit Rat und Tat arbeitete er an der Umstellung der traditionellen Industrie für den europäischen Markt. Hervorragende Dienste leistete er bei der Beteiligung Japans an der Weltausstellung 1873 in Wien. Der ungeahnte Erfolg dort ermunterte zur Teilnahme an der Weltausstellung 1876 in Philadelphia, zu der Wagener erneut als Beauftragter der japanischen Regierung entsandt wurde.
Zu seiner Zeit war Wagener die markanteste Gestalt in der Deutschen Gesellschaft für Natur- und Völkerkunde Ostasiens (OAG), deren Vorsitz er von 1883 bis 1886 innehatte. Das dankbare Gastland ehrte sein Gedächtnis: 1924 wurde in Kyōto ein Denkmal errichtet, 1937 ein Denkmal auf dem Gelände seiner 1929 zur Universität aufgestiegenen Einrichtung, dem Tokyo Institute of Technology (TIT), deren Gründungsmitglied er war.  Er starb in Tokio und liegt auf dem Aoyama-Friedhof begraben.

Seit 2008 verleiht das Deutsche Wissenschafts- und Innovationshaus Tokyo (DWIH Tokyo) an der DIHK in Japan jährlich den "Gottfried-Wagener-Preis" als Innovationspreis für japanische Wissenschaftler.

Literatur
 Deutsches Wirken in Japan. In: M. Ramming (Hg): Japan-Handbuch. Steiniger-Verlag, Berlin 1941

 Satō, Kazunobu, "Gottfried Wagener, die Weltausstellung und die Gründung der Asahi-Ware". Tōsetsu, Vol. 615, S. 62–68, Juni 2004 ().
 S. Noma (Hrsg.): Wagener, Gottfried. In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha, 1993. ISBN 4-06-205938-X, S. 1678.

Weblinks
 T. Ueda: Biographie von Dr. Gottfried Wagener, 1925 ().
 Gottfried Wagner (1830–92)
 Bernd Lepach: Wagener, Gottfried auf der Website Meiji-Porträts

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Universität Tokio)
Hochschullehrer (Kyōto)
Chemiker (19. Jahrhundert)
Keramiker
Deutscher
Geboren 1831
Gestorben 1892
Mann

Gottfried Wagener


Armas Clifford "Mike" Markkula (* 11. Februar 1942 in Los Angeles) ist ein US-amerikanischer Unternehmer und war von 1981 bis 1983 CEO von Apple.

Markkulas Vorfahren stammen aus Finnland und wanderten im 19. Jahrhundert in die Vereinigten Staaten aus.

Markkula studierte Elektrotechnik an der University of Southern California. Er war Business Angel und gleichzeitig der erste Investor von Apple. Mit seinen eingebrachten 250.000 US-Dollar hielt er zwischenzeitlich 26 Prozent der Firmenanteile. Des Weiteren ist er der Gründer der Echelon Corporation. Das Markkula Center for Applied Ethics an der Santa Clara University wird von ihm gefördert, diese Universität hat ihm auch ein Ehrendoktorat verliehen.

Literatur
 Owen W. Linzmayer: Apple confidential 2.0: The definitive history of the world's most colorful company. No Starch Press, San Francisco 2004.

Weblinks
 Biographie

Unternehmer (Vereinigte Staaten)
Person (Apple)
Ehrendoktor einer Universität
US-Amerikaner
Geboren 1942
Mann

Mike Markkula


යං මි-ක්‍යුං (උපත ජූලි 25, 1961) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ දකුණු කොරියානු නිළියකි. ඇය වඩාත්ම ප්‍රසිද්ධ වූයේ දේ ජං ගුම් (2003) නම් සුප්‍රකට කතාමාලාව තුළ ඇය නිරූපණය කළ හන් බෙක්-යොං නැමැති මාලිග පාලිකාවගේ චරිතය නිසායි.

රංගන දායකත්වය

රූපවාහිනී කතාමාලා

චිත්‍රපට

විවිධ/ගුවන්විදුලි වැඩසටහන්

වේදිකා

සම්මාන

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
Yang Mi-kyung Fan Cafe at Daum

1961 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී නිළියෝ
දකුණු කොරියානු චිත්‍රපට නිළියෝ

යං මි-ක්‍යුං


Jean Charles Dominique de Lacretelle, (3 September 1766 – 26 March 1855), was a French historian and journalist.

Called Lacretelle le jeune to distinguish him from his elder brother, Pierre Louis de Lacretelle. He was born at Metz.  He was called to Paris by his brother in 1787, and during the French Revolution belonged, like Pierre, to the party of the Feuillants.  He was for some time secretary to the duc de la Rochefoucauld-Liancourt, the famous philanthropist, and afterwards joined the staff of the Journal de Paris, then managed by Suard, and where he had as colleagues André Chénier and Jean-Antoine Roucher.  He made no attempt to hide his monarchist sympathies, and these, together with the way in which he reported the trial and death of King Louis XVI of France, put him in danger of his life; to avoid this danger he enlisted in the army, but after Thermidor he returned to Paris and to his newspaper work.

He was involved in the royalist movement of the 13th Vendmiaire, and condemned to deportation after the 18th Fructidor; but, thanks to powerful influence, he was left forgotten in prison till after the 18th Brumaire, when he was set at liberty by Joseph Fouché. Under the Empire he was appointed a professor of history in the Faculté des lettres of Paris (1809), and elected as a member of the Académie française (1811). In 1827 he was prime mover in the protest made by the Académie française against the minister Peyronnet's law on the press, which led to the failure of that measure, but this step cost him, as it did Abel-François Villemain, his post as censeur royal.

Under Louis Philippe Lacretelle devoted himself entirely to his teaching and literary work. In 1848 he retired to Mâcon; but there, as in Paris, he was the centre of a brilliant circle, for he was a wonderful causeur, and an equally good listener, and had many interesting experiences to recall.  His son Pierre Henri (1815-1899) was a humorous writer and politician of purely contemporary interest.

Works

JC Lacretelle's chief work is a series of histories of the 18th century, the Revolution and its sequel:
Précis historique de la Revolution française, appended to the history of Rabaud St Etienne, and partly written in the prison of La Force (5 vols., 1801-1806)
Histoire de France pendant le XVIIIe siècle (6 vols., 1808)
Histoire de l'Assemblée Constituante (2 vols., 1821)
L'Assemblée Legislative (1822)
La Convention Nationale (3 vols., 1824-1825)
Histoire de France depuis la restauration (1829-1835)
Histoire du consulat et de l'empire (4 vols., 1846)
The author was a moderate and fair-minded man, but possessed neither great powers of style, nor striking historical insight, nor the special historian's power of writing minute accuracy of detail with breadth of view.  Carlyle's sarcastic remark on Lacretelle's history of the Revolution, that it exists, but does not profit much, is partly true of all his books.  He had been an eye-witness of and an actor in the events which he describes, but his testimony must be accepted with caution.

References

1766 births
1855 deaths
Writers from Metz
Members of the Académie Française
French male non-fiction writers
Historians of the French Revolution
19th-century French historians
Commanders of the Legion of Honour

Jean Charles Dominique de Lacretelle


Richard L. Casson  (born December 30, 1948 in Calgary, Alberta) is a Canadian politician. Casson was a member of the Conservative Party of Canada in the House of Commons of Canada, representing the riding of Lethbridge from 1997 to 2011.

Before politics
Casson is a former manager of printing services. Casson was mayor of Picture Butte, Alberta from 1986 to 1995 and a councillor before that.

Entrance to politics
In the 1997 federal election Casson received 55.5% of the popular vote. He went on to receive 66% in the 2000 election, 63% support in the 2004 election and 67.3% in the 2006 election.

He has been a member of the Canadian Alliance (2000–2003) and the Reform Party of Canada (1997–2000). Casson was the Chairman of the Standing Committee on National Defence and Co-Chair - Permanent Joint Board on Defence.

In 2003, Rick Casson supported the Iraq war, and in spring 2006 voted yes to the extension of Canadian military deployment in Afghanistan to 2009.

On January 7, 2010 Casson announced that he would not be running in the next election, which was held on May 2, 2011.

On October 1, 2010, he was appointed to the Queen's Privy Council for Canada in recognition of "many years of dedication and hard work in the House of Commons, including on Canada's engagement in Afghanistan".

References

External links
Official site
How'd They Vote?: Rick Casson's voting history and quotes

1948 births
21st-century Canadian politicians
Canadian Alliance MPs
Conservative Party of Canada MPs
Living people
Mayors of places in Alberta
Members of the House of Commons of Canada from Alberta
Members of the King's Privy Council for Canada
Politicians from Lethbridge
Politicians from Calgary
Reform Party of Canada MPs

Rick Casson


Dacrycarpus steupii er sígrænt tré (að 35m hátt) frá Indónesíu.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Dacrycarpus steupii


Karettehavskildpadden (Eretmochelys imbricata) er en truet havskildpadde, der tilhører familien Cheloniidae. Det er den eneste nulevende art i slægten Eretmochelys. Arten har en verdensomspændende udbredelse med en atlantisk underart, E. i. imbricata, og en underart i det Indiske Ocean og Stillehavet, E. i. bissa.

Karettehavskildpadden minder meget om andre havskildpadder. Generelt har den en fladtrykt kropsform, et beskyttende skjold, og finnelignende arme, der er tilpasset svømning i åbent hav. E. imbricata er let at skelne fra andre havskildpadder på grund af dens kraftige og krumme næb med fremtrædende tomium og savtakkede udseende af skjoldets kanter. Karetteskildpaddens skjold ændrer lidt farver afhængigt af vandets temperatur. Den lever en del af sit liv i det åbne ocean, men tilbringer mere tid i lavvandede laguner og ved koralrev. Mange skildpadder mister livet, fordi de bliver filtret ind i erhvervsfiskernes drivgarn. The World Conservation Union klassificerer karetten som kritisk truet. Karetteskildpaddens skjold har været anvendt til dekorative formål. Washingtonkonventionen forbyder indfangning og handel med karettehavskildpadder og afledte produkter.

Karettehavskildpadder måler op til 1 meter og vejer typisk omkring 80 kilo. Den tungeste karette, man kender til, vejede 127 kilo. skildpaddens skjold, eller rygskjold, har en gul baggrund mønstret med en uregelmæssig kombination af lys og mørke striber, med overvejende sorte og spraglede brune farver, der stråler ud til siderne.

Udbredelse
Karettehavskildpadder lever især omkring tropiske koralrev i det Indiske Ocean, Stillehavet og Atlanterhavet og især i varme tropiske farvande. Man skelner mellem to store underpopulationer: Den Atlantiske og den Indo-Pacificke.

References

IUCN Rødliste - kritisk truede arter
Krybdyr fra Indien
Havskildpadder

Karetteskildpadde


Oshana is one of the fourteen regions of Namibia, its capital is Oshakati. The towns of Oshakati, Ongwediva and Ondangwa, all situated with this region, form an urban cluster with the second largest population concentration in Namibia after the capital Windhoek. , Oshana had 113,112 registered voters.

Geography

Oshana is one of only three regions without either a coastline or a foreign border.  It borders the following regions:
Ohangwena - north
Oshikoto - east
Kunene - south
Omusati - west

The name Oshana describes the most prominent landscape feature in the area, namely the shallow, seasonally inundated depressions which underpin the local agro ecological system. Although communications are hindered during the rainy season, the fish which breed in the oshanas provide an important source of dietary protein.

Economy and infrastructure
The Oshakati-Ongwediva-Ondangwa complex has experienced dramatic urban growth in recent years and forms an important commercial and potential industrial focus. As a whole, it forms the second largest population concentration in Namibia after Windhoek, but it still lacks basic infrastructure and most of the services and facilities normally found in urban areas of this size. The majority of businesses in northern Namibia are located here, providing a significant amount of employment. However, urbanisation is continuing within the region.

The area is far more densely populated in north, which is linked to Tsumeb and other regions by the high quality trunk road; this also facilitates the transport of freight. However, a significant improvement in the rest of the road network and in other forms of telecommunications are required. Oshakati and Ondangwa have airstrips which handle medium-sized airplanes in daylight only and provision can be made for both passengers and airfreight. The establishment of a control tower may contribute to the improvement of all-weather air and transport. Oshakati has a state hospital which supports a number of clinics. Although both primary and secondary schools are spread across the region, they are few relative to the amount of inhabitants of the region.

Omahangu is the principal staple crop grown in Oshana, which is suitable for agriculture. However, the soil is exhausted over much of the central area and requires substantial fertilisation in order to maintain reasonable productivity. Cattle also do well here and herds are extensive. The southern portion of Oshana is an extensive savannah plain stretching as far as the Etosha Pan, but the generally high salinity of soil and water render it unsuitable for grazing or cultivation.

According to the 2012 Namibia Labour Force Survey, unemployment in Oshana Region is 24.5%. Oshana has 137 schools with a total of 50,740 pupils.

Institutions
Hifikepunye Pohamba Campus (UNAM)

International University Management (IUM)

Valombola Vocational Training (VTC)

Ondangwa I-Care

Ondangwa COSDEC

KAYEC

MAPAC Institute

Politics

The region comprises eleven constituencies:
 Okaku
 Okatana
 Okatyali
 Ompundja
 Ondangwa Rural
 Ondangwa Urban
 Ongwediva
 Oshakati East
 Oshakati West
 Uukwiyu
 Uuvudhiya

Regional elections
Electorally, Oshana region is consistently dominated by the South West Africa People's Organization (SWAPO). The 2015 local and regional elections saw SWAPO obtain 92% of the total votes (2010: 91.0) and win uncontested seven of the eleven Oshana constituencies. The remaining four constituencies SWAPO won by a landslide, with results well over 90%. Although SWAPO's support dropped to 65.4% of the total votes in the 2020 regional election it again won in all constituencies. Only in Ondangwa Urban did the upstart Independent Patriots for Change (IPC), an opposition party formed in August 2020, come close to a council seat.

Governors
Clemens Kashuupulwa was appointed governor of Oshana in 1998. He was reappointed in 2015 following the 2014 election and served in this position until November 2018. In March 2019 Elia Irimari was appointed to succeed him.

Gallery

References

External links

Oshiwambo words and phrases
Regions of Namibia
States and territories established in 1992
1992 establishments in Namibia

Oshana


Hortophora capitalis est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Araneidae.

Distribution
Cette espèce se rencontre aux Fidji, au Vanuatu et en Nouvelle-Calédonie.

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Epeira capitalis par L. Koch en 1871. Elle est placée en synonymie avec Araneus transmarinus par Dondale en 1966. Elle est relevée de synonymie dans le genre Hortophora par Framenau, Baptista, Oliveira et Castanheira en 2021.

Publication originale
 L. Koch, 1871 : Die Arachniden Australiens, nach der Natur beschrieben und abgebildet. Nürnberg, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Araneidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)

Hortophora capitalis


تيا  هي العقل المدبر للمجموعة وغالباً ماتخرج أصدقائها من المشاكل، كما أنها صديقة يوغي منذ الطفولة دائماً تشجع يوغي وجوي في مدينة المبارزين وهي معجبة بنصف يوغي الآخر اليامي.

مراجع

راقصون خياليون
شخصيات أنمي ومانغا إناث
طلاب خياليون
قوائم شخصيات أنمي ومانغا
يوغي

أنزو مازاكي


Jean Hilliard (născută 1961), în Lengby, Minnesota, este o supraviețuitoare a unei înghețări severe de 6 ore în timpul nopții, după un accident de mașină în mediul rural din nord-vestul Minnesota, Statele Unite ale americii, mașina a cedat în fața temperaturi de sub-zero. Ea a supraviețuit și recuperarea ei a fost descrisă ca fiind "un miracol".

Accident
Pe 20 decembrie 1980, Jean Hilliard a fost implicată într-un accident de mașină care a dus mașina  să nu mai functioneze la temperaturi sub zero grade. Ea a mers la casa unui prieten  depărtare dar s-a prăbușit  în afara ușii. Temperatura de afară a scăzut la  și a fost găsită "înghețată" la ora 7, după șase ore în frig. Ea a fost transportată la Fosston Spital unde doctorii au spus că pielea ei era prea tare pentru a străpunge cu un ac hipodermic și temperatura corpului ei era prea mică pentru a putea fi înregistrată cu un termometru. Fața îi era cenușie și ochii ei erau solizi fără nici un răspuns la lumină. Pulsul ei a fost încetinit la aproximativ 12 bătăi pe minut. Se pare că, deoarece avea alcool în sânge, organele ei au rămas neînghețate, lucru care a împiedicat daune permanente.

Familia ei s-a adunat în rugăciune, în speranța unui miracol. Ea a fost înfășurată într-o pătură electrică. 2 ore mai târziu, Jean a intrat în convulsii violente și și-a recăpătat cunoștința. Ea era foarte bine, mental și fizic, deși un pic confuză. Chiar și degerăturile au dispărut încet de la picioare, spre uimirea doctorilor. După 49 de zile, ea a plecat din spital, fără a pierde nici măcar un deget și fără nici o deteriorare permanentă a creierului sau a corpului.

Referințe

Nașteri în 1961
Femei din SUA
Oameni în viață

Jean Hilliard


A Convenção sobre Prestação de Alimentos no Estrangeiro é um tratado das Nações Unidas de 1956, que permite que indivíduos executem extraterritorialmente decisões judiciais relativas a pensão alimentícia. É aplicável quando a pessoa que requer a pensão de alimentos e a pessoa a quem se requer a prestação residiem em Estados diferentes que ratificaram a Convenção.

A Convenção foi concluída em 20 de junho de 1956 na Conferência das Nações Unidas sobre Obrigações Alimentares, realizada na sede da ONU em Nova Iorque, de 29 de maio a 20 de junho daquele ano. Foi assinada em 24 e entrou em vigor em 25 de maio de 1957. Em 2022, existiam 64 estados que ratificaram a Convenção, o que inclui 63 estados membros das Nações Unidas mais a Santa Sé. Outros 24 estados assinaram a convenção, mas ainda não a ratificaram internamente.

Os princípios contidos na Convenção das Nações Unidas foram atualizados em 2007 com a conclusão da Convenção da Haia sobre a Cobrança Internacional de Alimentos para Crianças e Outros Membros da Família, que passou a substituí-la nas relações entre os Estados Contratantes, na medida em que seu âmbito de aplicação entre os Estados corresponda ao âmbito de aplicação da nova Convenção.

Assim, como o Brasil foi um dos países que ratificou a nova Convenção da Haia de 2007 (por meio do Decreto nº 9.176, de 19 de outubro de 2017) a aplicação da Convenção das Nações Unidas ficou restrita apenas às relações de brasileiros com residentes de países que não façam parte da nova Convenção, mas que sejam signatários da Convenção de 1956.

Ligações externas

 Texto da Convenção (em inglês)
 Texto da Convenção (em chinês, russo e espanhol)
 Ratificações (em inglês)

Convenções das Nações Unidas

Convenção das Nações Unidas sobre Prestação de Alimentos no Estrangeiro


Dettifoss () is a waterfall in Vatnajökull National Park in Northeast Iceland, and is reputed to be the second most powerful waterfall in Europe after the Rhine Falls. Dettifoss is situated on the Jökulsá á Fjöllum river, which flows from the Vatnajökull glacier and collects water from a large area in Northeast Iceland. The sediment-rich runoff colours the water a greyish white.

The falls are  wide and have a drop of  down to the canyon Jökulsárgljúfur. It is the second largest waterfall in Iceland in terms of volume discharge (behind the Urriðafoss), having an average water flow of 193 m³/s. The superlative of "most powerful" comes from its water flow times its fall distance.

Tourist access
Dettifoss is served on its west side by Route 862, a tarmac road built in 2011. Road 862 gives access to Dettifoss in all seasons more and less, while an older gravel road (Route 864) serves the east side and is usually passable in summer only.

On the west bank there are minimal facilities, including a pit toilet, maintained hiking path and a view-platform. On the east bank there is an information panel maintained by the staff of Vatnajökull National Park (), a public toilet, and a trail to the waterfall.

Dettifoss is located on the Diamond Circle, a popular tourist route around Húsavík and Lake Mývatn in North Iceland.

In media
The musical composition "Dettifoss" (Op. 57) by Jón Leifs is inspired by this waterfall.

The waterfall is featured in the 2012 science-fiction film Prometheus, standing in as landscape on a primordial Earth-like planet.

See also
 List of waterfalls
 Waterfalls of Iceland

References

Leffman, David; and Proctor, James (2004). The Rough Guide To Iceland, Rough Guides, 281. .

External links

Dettifoss on Flickr
Dettifoss on World of Waterfalls
Dettifoss on YouTube

Waterfalls of Iceland
North Volcanic Zone of Iceland

Dettifoss


Bazilika sv. Marije iznad Minerva, (talijanski La basilica di santa Maria sopra Minerva, latinski basilica Sanctae Mariae supra Minervam), je manja bazilika u Rimu koja se nalazi u četvrti Pigna, na Piazza della Minerva, u blizini Panteona.

Povijest

Godine 1280. dominikanci su započeli gradnju velike gotičke crkve s tri lađe, zahvaljujući sredstvima vjernika i pomoći papa Bonifacije VIII. (1294. – 1303.). Arhitekte je nadahnula bazilika Santa Maria Novella u Firenci, međutim, uvelike su ju pojednostavili. Radovi su se nastavili do 1453. godine, kada je nasvođena glavna lađa, dok su bočne završene stoljeće ranije. Također 1453. godine, grof Francesco Orsini naredio je izgradnju fasade o svom trošku. Međutim, ostala je nedovršena u izloženoj opeci do 1725. godine, kada je njena gradnja završena po nalogu pape Benedikta XIII. (1724. – 1730.). Godine 1600. godine mnogi su unutarnji radovi, uključujući zaobljenu transformaciju šiljastih lukova brodova, dali crkvi barokni izgled. Crkva je kardinalska naslovna crkva od 1557. godine. Prvi naslovni kardinal bio je Michele Ghislieri, koji je kasnije postao papa Pio V. Postavši papom 1566. godine, crkvu je uzdigao u status manje bazilike. Između 1848. i 1855. Girolamo Bianchedi vodio je važne restauratorske radove, tijekom kojih je većina baroknih dodataka srušena, dok su goli zidovi obogaćeni neogotičkim freskama. Godine 1909. u bazilici su postavljene veličanstvene orgulje, koje su obnovljene 1999. godine.

Grobnice

U bazilici se nalaze posmrtni ostaci mnogih slavnih osoba, papa, kardinala i drugih:

 Sveta Katarina Sijenska, (†1380.)
 Fra Angelico, blaženik i slikar
 Lav X. (†1521.), papa
 Klement VII. (†1534.), papa
 Pavao IV. (†1559.), papa
 Urban VII. (†1590.), papa
 Benedikt XIII. (†1730.), papa
 Nikolaus von Schönberg, kardinal (†1537.)
 Pietro Bembo, kardinal, pjesnik, humanist
 Tommaso De Vio, kardinal
 Francesco Gaude, kardinal
 Latino Malabranca Orsini, kardinal
 Michele Mazzarino, kardinal
 Matteo Orsini, kardinal
 Clemente Micara, kardinal
 Laudivio Zacchia, kardinal
 Guglielmo Durand, biskup Mende
 Diotisalvi Neroni, političar
 Mariano Santo, fizičar i liječnik
 Giorgio di Trebisonda, bizantinski filozof i humanist
 Uberto (Roberto) Strozzi, književnik
 Loreto Vittori, kompozitor i pjevač
 Filarete, arhitekt i kipar
 Andrea Bregno, kipar

Izvori

 Jacques Mercier, Povijest Vatikana (Vingt siècles d'histoire du Vatican), Barbat, Zagreb 2001.,
 Marijo Milić, Pape od sv. Petra do Ivana Pavla II., Laus, Split 2000.,
 Eric Russell Chamberlin, The bad popes, Dorset Press, 1969.,
 Enciklopedija opća i nacionalna, Pro Leksis d.o.o. i Večernji list d.d. Zagreb,
 Cardinals of the Holy Roman Church, ,
 The Catholic Encyclopedia, ,
 Enciclopedia dei Santi, .

Bazilike u Italiji
Katoličke crkve u Rimu
Gotičke crkve u Italiji
Gotičke građevine u Rimu

Bazilika sv. Marije iznad Minerva


The Upa (, ) is a river in Tula Oblast, Russia, and one of the main tributaries of the Oka.

The river is  long, and has a drainage basin of . The city of Tula is situated on its banks. The name of the river is of Baltic origin. This is probably one of the oldest baltic hydronims.
Lithuanian word "upė", latvian word "upe" in english means "river", in russian means "река";

References

Rivers of Tula Oblast

Upa (river)


Kapela svetih apostola Petra i Pavla na Mirogoju je kapela na zagrebačkom groblju Mirogoj, u vlasništvu Mitropolije zagrebačko-ljubljanske Srpske pravoslavne crkve.

Kapela je izgrađena 1891. godine. Pokrovitelj izgradnje bila je udovica Judita Kukulj, koja je kapelu podigla na grobu svog muža. Zaduženi arhitekt je bio Hermann Bollé.

Glavna mirogojska os, odnosno glavna aleja vodi od ulaza i tada još neizgrađene Crkve Krista Kralja, preko Križa prema istoku. Kapela Sv. Petra i Pavla smještena je jugoistočno od ulaza, u osi četvrtog paviljona, jedno polje udaljena od arkada. Ova os je druga glavna os Mirogoja, na kraju aleje je polukružno organizirani dio groblja - u ovoj pomaknutoj simetriji možemo iščitati utjecaj modernih stremljenja. Građevina je u potpunosti centralnog tlocrta, malih dimenzija, ali ipak monumentalna. Stilski je kapela tipično djelo Bolléova eklekticizma - možemo je opisati kao neobizantski ('pravoslavni') stil, koji se očituje u naglašenoj centralnosti i dominaciji kupole. Međutim, prije je to Bolléova slobodna interpretacija, nego čisti neobizantski stil.
Opremu kapele izradila je Obrtna škola - Ikonostas je oslikao Robert Auer, a klesarske radove izveo je Ignjat Franz.

Izvori

Kapele u Hrvatskoj
Pravoslavni vjerski objekti u Hrvatskoj
Građevine Hermanna Bolléa
Vjerski objekti u Zagrebu


Wilhelm Friedrich Boger  (Zuffenhausen, 19 de diciembre de 1906 – Bietigheim-Bissingen, 3 de abril de 1977) fue un suboficial de la SS y criminal de guerra nazi, participante activo en el Holocausto judío durante la Segunda Guerra Mundial.

Juventud

Miembro del Partido Nazi, con el número  153.652, y de las SS, donde se afilió el 19 de julio de 1930, con el número 2.779, ascendido a SS Untersturmführer (Subteniente), el  20 de abril de 1934; a SS Obersturmführer (Teniente), el  9 de noviembre de 1934 y a SS Hauptsturmführer (Capitán), el 12 de septiembre de 1937, pero por razones de conducta es degradado a suboficial en 1937.

Boger se había unido a la policía política en 1933, como auxiliar. En 1937, es ascendido a kriminalkommissar de la Gestapo.  El año 1939, es asignado a la Oficina de la Gestapo en Ciechanow, Polonia.  En 1942, es incorporado a la Oficina Política del Campo de concentración de Auschwitz donde alcanzó el grado de SS Hauptscharführer.

En el Holocausto

Boger de inmediato fue adscrito al Departamento Político, unidad que era conocida como la "Gestapo del Campo de concentración", entre sus funciones se encontraba la de interrogar a los sospechosos de pertenecer a la resistencia antinazi. En estas funciones, Boger diseñó una máquina de tortura que fue llamada el Columpio Boger (BogerSchaukel), la cual según su creador, era "una máquina para hacer hablar".  Consistía en una barra de metal de donde era colgado el detenido justo sobre sus genitales y amarrado por las rodillas. Al perder el equilibrio se invertía el peso del cuerpo y quedaba con la cabeza hacia abajo. Bajo el mando del Comandante SS Arthur Liebehenschel, este instrumento fue teóricamente prohibido. Sin embargo, según los testimonios recogidos en los procesos de Auschwitz, Boger siguió realizando actos de extrema crueldad.

Según el testimonio de Dunia Wasserstrom, sobreviviente y traductora del Departamento Político de Auschwitz, Boger durante una de las selecciones,

"tomó a un niño de 4 o 5 años de edad que había descendido de un camión y tenía una manzana en la mano, le quitó la manzana, agarró los pies del niño y lo estrelló con suma fuerza contra una pared de las barracas matando al niño de inmediato, luego se fue comiéndose la manzana, el camión con el resto de los niños fue llevado a la Cámara de gas".

Ante la inminencia de la llegada del Ejército soviético, el 17 de enero de 1945, toda la administración de Auschwitz escapó hacia el Campo de concentración de Mittelbau-Dora en Alemania, entre ellos Boger.

Prosecución judicial

En 1945, es arrestado por las tropas norteamericanas y enviado en calidad de extradición a Polonia. Durante el proceso de extradición escapa de las autoridades y se evade hacia Alemania. En 1958, es nuevamente arrestado, esta vez por las autoridades de la República Federal de Alemania y llevado al Juicio de Auschwitz en Fráncfort, el 20 de diciembre de 1963, bajo acusaciones de tortura y asesinato.  Convicto por 144 asesinatos, la comisión de 10 asesinatos junto a otros perpetradores y complicidad en el homicidio de más de 1000 personas como parte de sus labores como miembro del personal de Auschwitz.

El 19 de agosto de 1965, es sentenciado a cadena perpetua, con una pena adicional de 15 años. Enviado a la prisión de Bietingheim-Bissingen, donde murió el 3 de abril de 1977, mientras permanecía en cautiverio.

Enlaces externos

 Axis Forum History Información filiatoria

  Información sobre Boger en Axis Forum History

Bibliografía

 Wasserstrom, Dunia, "Nunca Jamás", Editores Mexicanos Unidos. 1979.

Gestapo
Perpetradores del Holocausto
Oficiales de las SS
Personal del campo de concentración de Auschwitz
SS-Hauptsturmführer

Wilhelm Boger


'Planul de campanie al Armatei României pentru anul 1917 a reprezentat documentul de planificare politico-militară pentru desfășurarea acțiunilor militare ale Armatei României, în campania anului 1917.
Planul stabilea obiectivul general al acțiunilor militare, modul de acțiune și de alocare a forțelor militare pentru îndeplinirea acestuia. Planul a fost întocmit de Marele Cartier General, condus de generalul Constantin Prezan, în iarna 1916/1917, coordonat cu comandamentul forțelor ruse din România și aprobat de regele Ferdinand, în calitate de comandant al Frontului român.

Deși planul urmărea îndeplinirea obiectivului politic fundamental – eliberarea teritoriului ocupat, planul a trebuit să țină seama și să fie armonizat cu cerințele concrete rezultate din configurația frontului, solicitările aliaților, existența a trei armate ruse pe teritoriul național, având propriile obiective etc.

Planul de campanie al Antantei pentru anul 1917

În perioada 2/15-3/16 noiembrie 1916 se desfășoară la sediul Cartierului General francez de al Chantilly o conferință interaliată de planificare, la care au participat comandanții militari șefi sau reprezentanți ai acestora din toate țările Antantei. România a fost reprezentată de colonelul Ioan Rășcanu, fostul șef al Secției operații din Marele Cartier General. Conferința a stabilit proiectul planului general de operații al Antantei pentru anul 1917. Referitor la frontul românesc, planul prevedea o operație ofensivă în primăvara lui 1917, în cadrul ofensivei generale preconizate la nivelul alianței, dar lăsând la latitudinea autorităților militare ruse să stabilească direcția loviturii principale și numărul de lovituri rezervate pentru Frontul de est.

Obiective

Forma inițială a planului a fost coordonată și agreată de comandamentele rus și român în martie 1917. Având în vedere că perioadele preconizate de executare a operațiilor nu coincideau, linia directoare a planului era de a se realiza fixarea forțele inamice prin executarea de lovituri de fiecare dintre armate, în vederea împiedicării transferului de către inamic a forțelor de pe un teatru de operații pe altul. Ofensiva rusă era planificată a se desfășura la începutul lui martie 1917 în Galiția, în timp ce ofensiva pe frontul român trebuia să înceapă în luna aprilie, concomitent cu acțiunile forțelor Antantei pe celelalte fronturi.

Izbucnirea revoluției din Rusia (februarie/martie 1917) a amânat declanșarea ofensivei ruse preconizate. Pentru a clarifica situația, între 22 aprilie/5 mai-29 aprilie/12 mai 1917, prim-ministru Ion I.C. Brătianu, însoțit de generalul Constantin Prezan, a efectuat o vizită la Petrograd, iar la începutul lunii mai, generalul Prezan s-a întâlnit, la Moghilev, cu generalii Mihail Alekseev, șeful Marelui Cartier General rus și Dmitri Șcerbaciov, comandantul trupelor ruse din Moldova. În acest context, la începutul lunii aprilie 1917, Comandamentul Frontului Român a decis modificarea planului de campanie inițial, hotărând executarea loviturii principale pe direcția Brăila, de către Armatele 4 și 6 ruse. În urma obiecțiilor formulate de Marele Cartier General Român, rușii au acceptat modificarea din nou a planului, în sensul executării unei lovituri pe două direcții divergente astfel: un grup de 4-6 divizii române aflate în reorganizare, să spargă frontul în sectorul Nămoloasa dezvoltând ofensiva spre Râmnicu Sărat, în timp ce Armata 6 rusă să atace în direcția Brăila, cum fusese prevăzut inițial. Deoarece marile unități române preconizate a lua parte la ofensivă nu au finalizat procesul de reorganizare, declanșarea ofensivei a fost amânată pentru mijlocul lunii iunie 1917.

Situația forțelor proprii
Forțele româno-ruse erau formate din 32,5 divizii de infanterie - 26 ruse și 6,5 române, 13 divizii de cavalerie ruse și 2 brigăzi de cavalerie române. Diviziile ruse de infanterie erau compuse din 12-16 batalioane și 6 baterii de artilerie iar diviziile de cavalerie din 24 de escadroane. Diviziile române aveau forța combativă mult diminuată, de exemplu Divizia 7 Infanterie mai avea doar 5 batalioane și 4100 militari, Divizia 12 Infanterie avea 7 batalioane și 2100 militari iar Brigada 2 Călărași avea 8 escadroane și 1050 militari.

Situația inamicului

Forțelor Puterilor Centrale dislocate pe frontul român la începutul anului 1917 erau organizate în două mari gruări: Grupul de Armate Mackensen - dispus pe frontul de sud de la Marea Neagră până la Irești și Grupul de armate "Arhiducele Iosif", dispus pe aliniamentul Carpaților Orientali. Grupul de armate "Mackensen" era format din Armata 3 bulgară, Armata de Dunăre și Armata 9 germană, cu un efectiv de 18,5 divizii de infanterie și 3 divizii de cavalerie.Grupul de armate "Arhiducele Iosif" era format din unități austro-ungare cu un efectiv total de 13,5 divizii de infanterie și 7 divizii de cavalerie.Totalul forțelor Puterilor Centrale era de 32 de divizii de infanterie și 10 divizii de cavalerie. Diviziile de infanterie erau formate din 13 divizii germane, 12 divizii austro-ungare, 4 divizii bulgare, 3 divizii turce.Diviziile de cavalerie erau formate din 2 divizii germane, 7 divizii austro-ungare și 1 divizie bulgară.

Concepția execuției

La 30 mai/12 iunie 1917 s-a desfășurat la Iași, conferința de comandament în cadrul căreia a fost definitivat planul de operații pentru campania anului 1917, pe frontul românesc. La reuniune au participat regele Ferdinand, prim-ministrul Ion I.C. Brătianu, generalii români Constantin Prezan, Alexandru Averescu și Constantin Christescu, generalii ruși Dmitri Șcerbaciov, Nikolai Golovin, precum și generalul Henri Berthelot, șeful Misiunii Militare Franceze.

în cadrul reuniunii au ieșit în evidență concepțiile diferite ale lui Averescu și Prezan, primul propunând ca rolul cel mai important să revină Armatei 2, al cărui comandant era. Ea trebuia să dea lovitura principală la joncțiunea celor două grupuri de armată inamice dispuse din Bucovina până la Oituz și, respectiv, în Munții Vrancei și în Câmpia Siretului, pentru a le putea înfrânge apoi pe părți.

După discuții furtunoase între Averescu și Prezan, participanții la conferință au adoptat planul mai realist propus de Prezan, față de planul mai îndrăzneț dar mult mai riscant prezentat de Averescu. Planul prevedea:
 o lovitură principală care urma să fie dată de Armata 1 română împreună cu Armata 4 rusă în sectorul Nămoloasa, având ca obiectiv nimicirea grupării principale de forțe a inamicului reprezentată e Armata 9 germană.
 o lovitură secundară care urma să fie dată de Armata 2 în sectorul Mărăști, cu scopul de a fixa forțele inamice și de a sprijini acțiunile de la flancul drept al grupării care executa lovitura principală.

Conducerea acțiunilor militare

Punerea în practică

Bibliografie
 Dabija, Gheorghe(general), Armata română în răsboiul mondial (1916-1918), vol.IV, Tipografia "Lupta" N. Stroilă, București, 1936
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol II, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol. I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1936
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial'', Editura Militară, 1979

Referințe și note

Vezi și
 Participarea României în campania anului 1917
 Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)

1917 în România
1917
România în Primul Război Mondial


مهدي سرباح (3 يناير 1953 في الجزائر العاصمة - 29 أكتوبر 2021) هو حارس مرمى سابق في منتخب الجزائر لكرة القدم.
وهو خال حارس المرمى الدولي الجزائري فوزي شاوشي
بدأ سرباح مشواره الرياضي مع نادي اتحاد العاصمة حيث لعب مع النادي لعدة سنوات، انتقل عام 1972 للعب مع شبيبة القبائل إلى غاية عام 1980 ليصبح أحسن حارس مرمى على مستوى الجزائر. بعد مونديال إسبانيا عام 1982 تلقى دعوة من ناديمانيك مونريال الكندي ولعب له لمدة عام وشارك معه في بطولة أمريكا الشمالية لكن عاد إلى الجزائر بسبب وفاة والده بعودته وانضم مع فريق رائد القبة من جديد، ولعب مع هذا الفريق إلى غاية عام 1986 أين أنهى مشواره الكروي فيه.

حصل سرباح عندما كان يلعب لصالح شبيبة القبائل على البطولة الوطنية لأعوام 1977 و1980 و كأس الجزائر عام 1977. فاز أيضاً ببطل الجزائر مع رائد القبة عام 1981. لعب مع منتخب الجزائر لكرة القدم عدداً من المرات وكان هذا بين أعوام 1975 و1985 أهمها مونديال إسبانيا عام 1982 و كؤوس إفريقيا للأمم (1980 في نيجيريا ووصل للنهائي، 1982 في ليبيا، 1984 في كوت ديفوار. شارك أيضاً في الألعاب الأولمبية عام 1980 التي جرت في موسكو. فاز بميداليتن ذهبيتين في الألعاب المتوسطية في الجزائر عام 1975 وأيضاً في الألعاب الإفريقية عام 1978 في الجزائر.

مسيرة المدرب
 اشتغل في المديرية الوطنية التقنية لعشر سنوات وعمل إلى جانب المدرب الوطني السابق حميد زوبا، وذلك في الفترة ما بين 1992 إلي 2002 .
 درّب اتحاد الجزائر، النادي الذي لعب له كحارس في السابق، إلى جانب نادي شباب بلوزداد، كما درب شبيبة بجاية أيضا، واتحاد البليدة الذي حقق معه الصعود إلى حظيرة النخبة
 التحق بنادي الريان القطري سنة 2005، حيث اشغل مدربا للحراس لفترة موسمين حتى سنة 2007 ثم انتقل إلى السد القطري.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجال جزائريون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
جزائريون في القرن 21
حراس مرمى جزائريون
رياضيون جزائريون مغتربون في كندا
فائزون بميداليات برونزية في الألعاب المتوسطية للجزائر
فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب الإفريقية من الجزائر
فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب المتوسطية للجزائر
فائزون بميداليات في الألعاب الإفريقية في كرة القدم
فائزون بميداليات في الألعاب المتوسطية في كرة القدم
لاعبو اتحاد الجزائر
لاعبو دوري أمريكا الشمالية لكرة القدم (1968–84)
لاعبو رائد القبة
لاعبو شبيبة القبائل
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1980
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1982
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 1984
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم جزائريون
لاعبو كرة قدم جزائريون مغتربون
لاعبو كرة قدم عرب شاركوا في كأس العالم
لاعبو كرة قدم مغتربون في كندا
لاعبو كرة قدم من الجزائر
لاعبو منتخب الجزائر لكرة القدم
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 1975
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 1979
منافسون في الألعاب الإفريقية 1978
مواليد 1372 هـ
مواليد 1953
مواليد في مدينة الجزائر
وفيات 1443 هـ
وفيات 2021
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كندا
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون مغتربون

مهدي سرباح