The Velvet Underground foi uma banda de rock americana formada em Nova Iorque em 1964.

A discografia do The Velvet Underground consiste em cinco álbuns de estúdio, seis álbuns ao vivo quatorze álbuns de compilação, onze singles e onze box sets.

Álbuns

Álbuns de estúdio

Álbuns ao vivo

Coletâneas

Box sets

Singles

Referências

The Velvet Underground
Discografias

Discografia de The Velvet Underground


Une housse de menottes est un morceau de plastique ou de métal qui peut être placé autour d'une paire de menottes. Il se compose d'un ensemble articulé en forme de boîte, verrouillé sur la chaîne de menottes, les bracelets et les trous de serrure.

Le premier couvre-menottes a été inventé par JD Cullip et KE Stefansen et breveté en 1973. Il est fabriqué à partir de plastique ABS haute résistance et résistant aux chocs et est toujours distribué par C & S Security Inc. sous le nom de housse de menottes . D'autres sociétés vendent des appareils similaires, par exemple CTS Thompson (couvre menottes ) ou contraintes Sisco.

Un couvre-menottes a deux objectifs principaux :

 Il convertit une paire de menottes à maillons de chaîne standard en menottes rigides, offrant une retenue un peu plus sévère.
 Il couvre les trous de serrure des menottes pour plus de sécurité.

Dans la plupart des cas, un couvre-menottes est utilisé en combinaison avec une chaîne « ventrale à maillons martin » qui fixe les menottes au niveau de la taille. Cela fournit une retenue plutôt inconfortable et peut entraîner des blessures à l'individu s'il est maintenu pendant une période de temps prolongée. Lors de l'utilisation d'un couvre-menottes en combinaison avec une chaîne ventrale, les mains peuvent être menottées en parallèle ou en position empilée.

En position empilée, la liberté de mouvement de la personne enchaînée est fortement restreinte et les bras sont maintenus dans une position peu naturelle qui peut provoquer une gêne voire une douleur  car dans cette disposition, les poignets de la personne sont retenus à proximité immédiate du torse.

Dans une position parallèle, la retenue amènera les poignets à s'étendre vers l'extérieur dans une relation angulaire. Comme le protège-menottes offre une structure rigide, les poignets de l'individu peuvent être meurtris ou tendus, ce qui restreint la circulation sanguine de l'individu.

Une couverture de menottes peut également être liée avec une chaîne de connecteur à une paire de fers de jambe. Les personnes munies d'un protège-menottes sur leurs menottes peuvent également être attachées ensemble pour le transport à l'aide de ce que l'on appelle des « chaînes de gangs ».

Galerie

Notes et références

Contention
Équipement pénitentiaire

Housse de menottes


Heliotropiaceae, porodica biljaka, dio reda Boraginales. Sastoji se od nekoliko rodova.

Ponekad se smatra potporodicom porodice boražinovki; Heliotropioideae Arn..

Rodovi
 Ixorhea Fenzl (1 sp.)
 Myriopus Small (22 spp.)
 Euploca Nutt. (170 spp.)
 Heliotropium L. (224 spp.)
 Tournefortia L. (105 spp.)

Izvori

Boražinolike

Heliotropiaceae


Neper ist ein großer Einschlagkrater am äußersten östlichen Rand der Mondvorderseite, südlich des Mare Marginis und nördlich des Mare Smythii.
Der Krater weist ausgeprägte Terrassierungen des Walls und einen Zentralberg auf.

Der Krater wurde offiziell 1935 von der Internationalen Astronomischen Union nach dem britischen Mathematiker John Napier benannt, wobei die zu dessen Lebzeiten unter Gelehrten übliche latinisierte Form seines Namens zur Anwendung kam.

Weblinks

 Neper auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
John Napier

Neper (Mondkrater)


Den amerikanske R&B og soul-sanger og sangskriver Janelle Monáes diskografi består af tre studielabums, tre EP'er, 20 singler og 18 musikvideoer. Monáe debuterede med EP'en Metropolis: Suite I (The Chase). Den havde moderat kommerciel succes, og toppede som nummer 115 på Billboard i USA.
I 2010 udgav Janelle Monáe sit debutalbum The ArchAndroid, der var et konceptalbum og efterfølger til hendes EP. Det blev udgivet på Bad Boy Records. Sangen "Tightrope" blev nomineret til Best Urban/Alternative Performance ved Grammy Awards. Albummet nåede nummer 17 på Billboard 200.

Monáe medvirkede på sangen "We Are Young" af bandet fun., og i marts 2012 nåede den førstepladsen på Billboard Hot 100, hvilket var hendes første gang på hitlisten. Monáe udgav sit andet album, The Electric Lady, den 10. september 2013.

Hendes tredje album, Dirty Computer, blev udgivet den 27. april 2018.

Studiealbums

Demos

EP'er

Singler

Som hovedkunstner

Som featered kunstner

Promo-singler

Andre sange på hitlisterne

Gæsteoptrædender
Følgende sange er ikke singler eller promotion-singler og har ikke indgået på noget album af Janelle Monáe.

Musikvideoer

Noter

Referencer

Eksterne henvisninger

Diskografier

Janelle Monáes diskografi


نظرية الذكاءات المتعددة  هي نظرية وضعها عالم النفس هاورد غاردنر عام 1983 وتقول بوجود العديد من الذكاءات وليس على قدرتين فقط هما التواصل اللغوي والتفكير المنطقي واللتين اعتبرتا تقليديا مؤشري الذكاء الوحيدين والمعتمدتان في اختبارات الذكاء (IQ).

عام 1990، أشار غاردنر إلى خمس قدرات إضافية وهي، بالإضافة للتواصل اللغوي والتفكير المنطقي، الذكاء البصري/المكاني، الذكاء الموسيقي/النغمي، الذكاء الجسمي/العضلي، ذكاء المعرفة الذاتية/معرفة النفس، ذكاء معرفة الاخرين، ولاحقا، اعترف غاردنر بإمكانية وجود ذكاءات أخرى على العلم اكتشافها. وحتى عام 2016، أضاف غاردنر ذكاءين على النظرية وهما: ذكاء عالم الطبيعة وذكاء التعليم. وكان قد ذكر عن إمكانية اعتبار المعرفة الوجودية كذكاء منفصل، إلا أنه لم يبت بالأمر بشكل حاسم.

تعتبر نظرية هاورد غاردنر من النظريات المفيدة في معرفة أساليب التعلم وأساليب التدريس فإنها تكتشف مواطن القوة والضعف عند المتعلم.

والذكاء عند هاورد غاردنر عبارة عن مجموعة من المهارات تمكن الشخص من حل مشكلاته. وكذلك القدرات التي تمكن الشخص من إنتاج ماله وتقديره وقيمته في المجتمع. والقدرة على إضافة معرفة جديدة، والذكاء ليس بُعد واحد فقط بل عدة أبعاد. ثم إن كل شخص متميز عن الآخرين. والذكاء يختلف من شخص إلى آخر.

خواص الذكاءت العشرة

الذكاء اللغوي (linguistic)
أو الذكاء الشفهي هو القدرة على استعمال اللغة والحساسية للكلمات ومعاني الكلمات ومعرفة قواعد النحو والقدرة على معرفة المحسنات البديعي والشعر وحُسن الإلقاء. والقدرة على نقل المفاهيم بطريقة واضحة. والأشخاص الأذكياء لغوياً هم الشعراء والخطباء والمذيعون.

الذكاء الرياضي المنطقي (logical-mathematical)
قدرة الشخص الرياضية والمنطقية والتفكير المجرد وحل المشكلات. والأشخاص الأذكياء رياضياً: هم علماء الرياضيات والمهندسون والفيزيائيون والباحثون.

ذكاء معرفة الذات (intrapersonal)
قدرة الشخص على تشكيل أنموذج دقيق وواضح من نفسه واستعمال هذا النموذج بفاعلية في الحياة في مستوى أساسي ومعرفة مشاعر المتعة والألم. وهذه صفات العلماء والحكماء والفلاسفة.

ذكاء معرفة الآخرين (interpersonal)
هو قوة الملاحظة ومعرفة الفروق بين الناس وخاصة طبائعهم وذكاؤهم وأمزجتهم ومعرفة نواياهم ورغباتهم. وهذه صفات رجال الدين والسياسة المتصفين بالفراسة وسعة المعرفة.

الذكاء الموسيقي والإيقاعي (musical-rhythmic)
هو القدرة على تمييز الأصوات والإيقاعات. مثل المطربين والملحنين والعازفين.

الذكاء الفراغي أو البصري (spatial-visual)
سعة إدراك العالم والقدرة على التصور ومعرفة الاتجاهات وتقدير المسافات والأحجام. ومثل أولئك هم المهندسون والجراحون والرسامون.

الذكاء البدني والعضلي (bodily-kinesthetic)
وهو قدرة الشخص على التحكم في حركات جسده وعضلاته. مثل السباحين، والبهلوانات، والممثلين.

ذكاء علم الطبيعية (naturalist)
قدرة الفهم على الطبيعة وما فيها من حيوانات ونباتات والقدرة على التصنيف. ومثال ذلك المزارعون ـ الصيادون.

ذكاء الوجودية (existentialist)
وهم الأشخاص الذين لديهم قدرة على التفكير بطريقة تجريدية وهم الذين يفكرون بالحياة والموت. وهؤلاء الذين يفكرون في ما وراء الطبيعة أو ما بعد الموت.

ذكاء التعليم (teaching)
وهم الأشخاص الذين لديهم القدرة على ايصال المعلومات بأسلوب واضح.و أولئك هم المعلمون.

مزج الذكاءت
يشرح غاردنر ان مزج أكثر من ذكاء معا ينتج النوابغ. فمثلا، من لديه معدل ذكاء مرتفع في ذكائي المنطق والروحانيات يكون نابغة في العلوم النظرية مثل اينشتاين اما الشعراء فلديهم درجة عالية من ذكائي اللغويات والنغم. اما الرسامون فلهم درجة عالية من ذكاء السطحي/البصري والذكاء العضلي.

نقد النظرية
مبدء نظرية غاردنر أن تحديد الذكاء بالطريقة التقليدية ليس دقيقا. فالطالب الذي يتعلم عملية الضرب الحسابية ليس أذكى من الطالب الذي يجد صعوبة في تعلمها. كل ما يحتاجه الطالب الثاني هو اعتماد أسلوب مختلف عن الطالب الأول وقد يتفوق في مجالات أخرى عن الأول مثل الرياضة أو الموسيقى أو قد يكون مفهومة للرياضيات أعمق لما هو متعارف عليه. ومع أن هذه الفكرة منطقية، إلا أن منتقدي النظرية ياخذون ضدها عدم وجود أي أبحاث علمية تدعمها.

من أهم انتقادات النظرية يدور حول تعريف الذكاء. يقول منتقدوه أن غاردنر استعمل مفهوم الذكاء بشكل اعتباطي ومخالف للمعترف به، كما أن نظريته لا تعترف بوجود ذكاء بل تحول مفهوم الذكاء إلى ما يعرف تقليديا بالقدرات أو الكفاءات. وبالمقابل، يرد مؤيدوا النظرية أن تعريف الذكاء التقليدي هو منقوص وضيق ومحدود الافق وأنه يجب تطوير المفهوم ليطابق الواقع.

مراجع عربية

 ومن المفيد أن نذكر أن النظرية موجودة من قبل وتم ذكرها في بعض المقالات قبل العام 1966 نشر الكاتب المصري أحمد أمين مقال يتحدث عن النبوغ المتنوع لدى الإنسان ثم جمع هذه المقالات في كتاب «فيض الخواطر» في عام 1966.

مراجع خارجية
 فيديو لغاردنر يشرح نظريته، بالانكليزية..

مصادر عربية
 حسين، محمد عبد الهادي.ورشة عمل في قلب نظرية الذكاءات المتعددة: الذكاءات المتعددة وتصميم بنوك المعرفة. نشر دار العلوم للنشر والتوزيع. 2008.
 ميكر، سي. ميكر، شيرلي شيفر. نماذج تدريسية في تعليم الموهوبين. ترجمة داود سليمان القرنة. نشر دار العبيكان. 2011.

المراجع

الذكاء حسب النوع
تقويم تعليمي
مناهج
مهارات حياتية
نظريات نفسية
نظرية التعليم

نظرية الذكاءات المتعددة


Hans Reuther (né le  à Berlin et mort le ) est un historien allemand de l'architecture et chercheur en construction.

Biographie
Hans Reuther étudie d'abord l'architecture à la TH Berlin de 1939 à 1944, puis l'histoire de l'art, l'archéologie classique et la musicologie à l'université d'Erlangen en 1946/47. En 1947, il obtint son doctorat à Erlangen avec une thèse sur l' de Joseph Hueber en Styrie et en 1948, son doctorat en ingénierie à l'Université de technologie de Darmstadt avec une monographie sur l' de Balthasar Neumann. Il travaille ensuite comme conservateur au , obtient son habilitation en 1961 à l'Université technique de Berlin et y reprend la chaire d'histoire du bâtiment et d'expertise du bâtiment en 1966, qu'il occupe jusqu'à sa retraite en 1986.

Hans Reuther vit à Hannoversch Münden, d'où il prend chaque semaine le train pour Berlin (Ouest) via ce qui était alors la . Après la mort soudaine de  en 1980, il reprend son cours principal à l'Université technique de Brunswick pendant plusieurs semestres, pour lesquels il interrompt son voyage de retour à Hannoversch Münden à Brunswick à la fin de la semaine. Depuis 1982, il est membre régulier de la .

Publications (sélection)
 Des steirischen Baumeisters Joseph Huebers Weizbergkirche und die verwandten theatralisch-dekorativen Raumwirkungen im Sakralbau des süddeutschen Spätbarocks. (Diss. phil. Darmstadt 1947), Haßfurt 1947
 Johann Balthasar Neumanns Kirchenbau zu Maria-Limbach. (Diss.-Ing. Darmstadt 1948), Darmstadt 1948
 Die Landkirchen Balthasar Neumanns. In: Zeitschrift für Kunstgeschichte, Bd. 16, H. 2 (1953), S. 154–170
 Die Wölbformen im Mainfränkischen Sakralbau von 1660 bis um 1720. In: Zeitschrift für Kunstgeschichte, Bd. 18, H. 1 (1955), S. 40–60
 Eine Gruppe elliptischer Zentralraumkirchen des 18. Jahrhunderts in Steiermark: Eberhard Hempel zum 70. Geburtstag , in: Zeitschrift für Kunstgeschichte, Bd. 19, H. 3 (1956), S. 237–258
 Vierzehnheiligen. München 1957 (5. überarbeitete Auflage 1976)
 mit : Welcher Stil ist das? Die abendländischen Stile mit ihren Grundlagen in der Antike und im Alten Orient. Stuttgart 1958
 Franz Ignaz Michael Neumanns Konstruktionsriss für Neresheim. In: Zeitschrift für Kunstgeschichte, Bd. 21, H. 1 (1958), S. 40–49
 Dome, Kirchen und Klöster in Franken (= Dome, Kirchen, Klöster 5). Frankfurt 1963
 mit Udo d'Alvensleben: Herrenhausen. Die Sommerresidenz der Welfen. Hannover 1966
 Barock in Berlin. Meister und Werke der Berliner Baukunst 1640-1786. Berlin 1969
 mit : St. Godehard zu Hildesheim. Bauwerk und Schatzkammer. Hildesheim 1969
 Die St.-Blasius-Kirche in Hann. Münden. (= Große Baudenkmäler 246), München 1970
 Die Museumsinsel in Berlin. Frankfurt 1978 (unveränderter Nachdruck 1993)
 Die Zeichnungen aus dem Nachlass Balthasar Neumanns. (= Veröffentlichung der Kunstbibliothek Berlin 82). Berlin 1979
 Das Modell des Salomonischen Tempels im Museum für Hamburgische Geschichte. In: Niederdeutsche Beiträge zur Kunstgeschichte 19, 1980, S. 161–198
 Balthasar Neumann. Der mainfränkische Barockbaumeister. München 1983
 Gotländische Sonderformen des Domikalgewölbes. In: Niederdeutsche Beiträge zur Kunstgeschichte 23 (1984), S. 43–62
 Die große Zerstörung Berlins. 200 Jahre Stadtbaugeschichte. Frankfurt 1985
 Wallfahrtskirche Maria Limbach. München 1986

Bibliographie
 Hellmut Lorenz: Nachruf Hans Reuther (1920-1989). In: Jahrbuch der Berliner Wissenschaftlichen Gesellschaft 1990, S. 50–51.
 : Nachruf Hans Reuther (21.11.1920-11.3.1989). In: Zeitschrift des Deutschen Vereins für Kunstwissenschaft 1989, Bd. 43, Heft 3

Liens externes

 Site Web de l'Institut d'histoire de l'architecture de la TU Berlin

Naissance à Berlin
Historien allemand de l'architecture
Professeur à l'université technique de Berlin
Naissance en novembre 1920
Décès en mars 1989
Décès à 68 ans

Hans Reuther


Gunter d'Alquen (24 de outubro de 1910 - 15 de maio de 1998) foi editor-chefe do semanário Das Schwarze Korps ("The Black Corps"), o jornal oficial da Schutzstaffel (SS), e comandante do SS-Standarte Kurt Eggers.

Biografia
Gunter d'Alquen nasceu de um católico - maçom comerciante de lã e oficial da reserva chamado Carl d'Alquen, em Essen em 24 de outubro de 1910.   Ele frequentou a escola primária em Essen e ingressou na Juventude Hitlerista em 1926. Em 1927, d'Alquen tornou-se membro da SA e aos 16 anos ingressou no NSDAP.

D'Alquen era ativo na União Nacional-Socialista dos Estudantes Alemães. Tornou-se membro da SS em 10 de abril de 1931. Ele não completou seus estudos em história e filologia e, em vez disso, voltou-se para a carreira jornalística. A partir de 1932, ele foi correspondente político do conselho editorial do Völkischer Beobachter ("Völkisch Observer"). Foi aqui que ele despertou a atenção de Heinrich Himmler, que o nomeou editor-chefe do Das Schwarze Korps em março de 1935.

Editor-chefe
O jornal de d'Alquen frequentemente atacava intelectuais, estudantes, maçons, certos cientistas, empresários rebeldes, traficantes, clérigos e outros representantes da sociedade alemã que haviam despertado a ira de Himmler. Com seu notório anti-semitismo, Das Schwarze Korps estabeleceu-se como porta-voz moral das crenças nazistas.

A partir de setembro de 1939, d'Alquen tornou-se um importante correspondente de guerra da SS. Ele foi nomeado chefe da formação de propaganda SS-Standarte Kurt Eggers em homenagem a Kurt Eggers, um amigo de d'Alquen, um correspondente de guerra da SS e editor do Das Schwarze Korps, morto em combate em 1943.

Prisioneiro de guerra
Em maio de 1945, d'Alquen foi feito prisioneiro de guerra pelo exército britânico. Ele foi mantido no Campo 18, um campo de prisioneiros de guerra no Castelo de Featherstone em Northumberland, Inglaterra. D'Alquen foi libertado da custódia em 1948.

Pós-guerra
Após a guerra, d'Alquen negou qualquer conhecimento dos campos de extermínio nazistas. Ele foi condenado a 10 anos de prisão.

Em julho de 1955, d'Alquen foi condenado por um tribunal de desnazificação de Berlim a pagar uma multa de 60.000 marcos alemães, seguida pela perda dos direitos à pensão por três anos. Ele foi considerado culpado de ter desempenhado um papel significativo na propaganda de guerra e incitação contra igrejas, judeus e estrangeiros no estado nazista. Após uma investigação mais aprofundada sobre a renda de d'Alquen com essa atividade, ele foi condenado a pagar outra multa de 28.000 marcos alemães em janeiro de 1958.

Segundo a inteligência britânica, ele era membro do círculo de Naumann.  No final dos anos 1950, d'Alquen tornou-se acionista de uma tecelagem em Mönchengladbach.

Ele morreu em 15 de maio de 1998 em Mönchengladbach.

Datas de classificação

 SS-Anwärter - 10 de abril de 1931
 SS-Mann - 10 de abril de 1931
 SS-Sturmführer - 1 de outubro de 1932
 SS-Obersturmführer - 9 de novembro de 1933
 SS-Hauptsturmführer - 1º de junho de 1934
 SS-Sturmbannführer - 30 de janeiro de 1935
 SS-Obersturmbannführer - 16 de outubro de 1935
 SS-Standartenführer - 1 de janeiro de 1937
 SS-Untersturmführer der Reserve - 1 de março de 1940
 SS-Obersturmbannführer der Reserve - 30 de abril de 1940
 SS-Hauptsturmführer der Reserve - 1 de agosto de 1940
 SS-Sturmbannführer der Reserve - 9 de novembro de 1941
 SS-Obersturmbannführer der Reserve - 10 de agosto de 1943
 SS-Standartenführer der Reserve - 1943

Prêmios e honrarias

 Cruz de Ferro, 2ª classe
 Cruz de Mérito de Guerra, 2ª classe
 Insígnia de Assalto Geral
 Distintivo do Partido Dourado do NSDAP
 SS-Ehrenring e SS-Ehrendegen

Veja também

 Das Schwarze Korps

Ligações externos

 Livros de Gunter d'Alquen (em alemão)
 Gunter d'Alquen auf der Familien (em alemão)

Alemães da Segunda Guerra Mundial
Antissemitismo na Alemanha
Antimaçonaria
Membros da Juventude Hitlerista
Membros da Waffen-SS
Alemães de ascendência espanhola
Membros da Sturmabteilung (SA)
Oficiais do Partido Nazista
Mortos em 1998
Nascidos em 1910

Gunter d’Alquen


Ulrich Giesekus (* 23. März 1957 in Leverkusen) ist ein deutscher Psychologe, Dozent und Professor für Psychologie und Counseling.

Leben
Nach dem Wehrersatzdienst in der psychiatrischen Station einer Reha-Klinik studierte Giesekus zuerst Ingenieurwissenschaften und Psychologie, brach das Ingenieurstudium aber ab. Von 1978 bis 1988 lebte er in den USA, wo er erst an der University of Delaware Psychologie studierte und danach Psychotherapie betrieb. 1983 erwarb er den Master of Education in College Counseling and Student Administration, 1988 promovierte er mit einer Dissertation über Attributional Style and Empathic Relating in Co-dependent Personalities bei William C. Coulson an der United States International University San Diego (heute: Alliant International University San Diego) zum Ph.D. in Psychologie.

Giesekus war von 1988 bis 1997 Studienleiter der Deutschen Gesellschaft für Biblisch-Therapeutische Seelsorge (DGBTS). Zwischen 1997 und 2000 war er als Therapeutischer Leiter des Beratungs- und Therapiezentrum der Stiftung Ev. Erholungsheim Freudenstadt und als Gastdozent an der Theologischen Hochschule Friedensau tätig. Seit 1988 bildet er Berater und Seelsorger aus. Im Jahr 2000 gründete er dazu die Firma BeratungenPlus, die ihre Beratung und Psychotherapie am Menschenbild der Bibel orientiert, und arbeitet als klinischer Psychologe in freier Praxis. Von 2007 bis 2011 war er Gastdozent am Theologischen Seminar der Liebenzeller Mission. Seit 2011 arbeitet er als Dozent für Humanwissenschaften, Studiengangsleiter für M.A. Systemische Beratung sowie für M.A. Integrative Beratung und hat einen Lehrstuhl für Psychologie und Counseling an der Internationalen Hochschule Liebenzell sowie seit 2000 als Lehrbeauftragter für Ehe- und Paarseelsorge am Theologischen Seminar Elstal (FH).

Er ist im Beirat der Akademie für Psychotherapie und Seelsorge (APS), Mitglied im Arbeitskreis evangelischer Unternehmer (AEU), Mitglied des internationalen Lausanner Komitees für Weltevangelisation "Christian Care and Counsel as Mission" sowie Mitglied der American Association of Christian Counselors (AACC).

Privates

Giesekus ist verheiratet und hat vier Kinder.

Veröffentlichungen
 Wenn Helfen nicht mehr hilft. Chancen für Mitbetroffene. SCM R. Brockhaus, Witten 1992, ISBN 978-3-417-21210-5.
 Familien-Leben – Spielregeln für Eltern und Kinder. SCM R. Brockhaus, Witten 1994, 2. Aufl. 1996, ISBN 978-3-417-11032-6.
 Wenn Sucht das Leben blockiert: Wie man helfen kann. SCM R. Brockhaus, Witten 1999, ISBN 978-3-417-20561-9; (Übersetzung ins Finnische 1999).
 Glaub dich nicht krank: befreites Christsein leben. SCM R. Brockhaus, Witten 2000, 3. Aufl. 2001, ISBN 978-3-417-11211-5, Erweiterte Neuauflage: 2. Aufl. 2013, ISBN 978-3-7751-5411-6.
 Halt mich fest und lass mich los – Kinder zwischen 12 und 16: Wie Sie Teenager begleiten können. SCM R. Brockhaus, Witten 2001, 3. Aufl. 2008, ISBN 978-3-4172-0656-2, Erweiterte Neuauflage 2011, ISBN 978-3-7751-5340-9.
 Gewalt: die alltägliche Gefahr. SCM R. Brockhaus, Witten 2002, ISBN 978-3-7893-7461-6.
 Liebe, die gelingt und den Alltag besteht. Brunnen Verlag, Gießen 2004, 5. Aufl. 2014, ISBN 978-3-7655-4221-3.

als Mitautor
 mit Andreas Malessa: Vergeben kann man nicht müssen. Weiterleben, wenn Unverzeihliches passiert. Brunnen Verlag, Gießen 2005, 5. Aufl. 2012, ISBN 978-3-7655-1352-7.
 mit Andreas Malessa: Männer sind einfach. … aber sie haben's nicht leicht. Brunnen Verlag, Gießen 2006, 6. Aufl. 2016, ISBN 978-3-7655-4281-7; (Übersetzung ins Polnische 2010).
 mit Sandra Schmid und Alexander Fix: Bevor es kracht. Kids gegen Gewalt stark machen. SCM R. Brockhaus, Witten 2008, 2. Aufl. 2010, ISBN 978-3-417-26279-7.
 mit Rebecca Geil und Anna-Birgit Haigis: Patchwork-Kids. Hänssler Verlag, Holzgerlingen 2012, ISBN 978-3-7751-5378-2.
 mit Traugott Kögler (Hrsg.): Bildung zwischen Anspruch und Alltag. Ein Mutmachbuch für Pädagogen. Ed. Wortschatz, Schwarzenfeld 2015, ISBN 978-3-943362-14-5.

als Mitherausgeber
 mit Bradford M. Smith und Jürgen Schuster: Global Mental Health and the Church (Reihe: Interkulturalität & Religion: Liebenzeller Impulse Zu Mission, Kultur Und Religion, Band 4), LIT Verlag, Münster 2017, ISBN 978-3-643-90854-4.
 mit Eva Maria Jäger: Integrative Beratung. Grundlagen und Perspektiven für die Praxis, Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2023, ISBN 978-3-525-63416-5.

 Aufsätze (Auswahl)
 … so hau ich dir den Schädel ein: Gewalt aus psychologischer Sicht, in: Zeitschrift anruf, 3/1992, Kassel 1992, S. 12–15.
 Kodependenz: Mitgegangen – Mitgefangen – Mitgehangen?!, in: Schritte, 5/95, Neukirchen-Vluyn 1995, S. 11–15.
 Heirat ist ein weltlich Ding …, in: Auftrag und Weg 1/96, Kassel 1996, S. 9–11.
 Systemische Ansätze in Kirchen und Gemeinden, in: Michael Dieterich (Hrsg.): Der Mensch in der Gemeinschaft. Stuttgart 1997, S. 145–178.
 Alkohol- und Drogenabhängige, in: Stepan, Thomas (Hrsg.): Zwischen Blaulicht, Leib und Seele. Psychologie in der Notfallmedizin: Grundlagen notfallmedizinischer Psychologie. Verlag Stumpf & Kossendey, Edewecht, 1997, ISBN 978-3-923124862.
 Warum Teenie-Eltern nicht perfekt sein sollten, in: family, Heft 4/2001, Witten 2001, S. 56 ff.
 Familie in der Postmoderne – Ein Fall für die Rote Liste bedrohter Arten? Unser Bild von "normalen" Familien und die neue Unübersichtlichkeit, in: smd transparent 02, Marburg 2007, S. 5–7.
 Zu wenig ist auch zu viel. Unterforderung als Stressfaktor, in: Psychotherapie und Seelsorge, Heft 3/2007, S. 14–17.
 Christliche Beratung und Seelsorge weltweit, in: Psychotherapie und Seelsorge, Heft 4/2007, S. 60–61.
 Theologie und Psychologie – wer herrscht, wer dient? Interview mit dem Psychologe und Theologe John Townsend, in: Psychotherapie und Seelsorge, Heft 1/2010, Witten 2010, S. 42–45.
 Christliche Glaubensgemeinschaften: Heilsames Miteinander oder Risikofaktor?, in: Jürgen Armbruster (Hrsg.): Spiritualität und seelische Gesundheit. Psychiatrie Verlag, Köln 2013, ISBN 978-3-88414-551-7.

Weblinks

 BeratungenPlus – Webpräsenz

Einzelnachweise

Psychologe
Hochschullehrer (Bad Liebenzell)
Deutscher
Geboren 1957
Mann

Ulrich Giesekus


An Isachne setosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cecil Ernest Claude Fischer. An Isachne setosa in nahilalakip ha genus nga Isachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isachne

Isachne setosa


The Palatine Chapel in Aachen is an early medieval chapel and remaining component of Charlemagne's Palace of Aachen in what is now Germany. Although the palace itself no longer exists, the chapel was preserved and now forms the central part of Aachen Cathedral. It is Aachen's major landmark and a central monument of the Carolingian Renaissance. The chapel held the remains of Charlemagne. Later it was appropriated by the Ottonians and coronations were held there from 936 to 1531.

As part of Aachen Cathedral, the chapel is designated as a UNESCO World Heritage Site.

History
Charlemagne began the construction of the Palatine Chapel around 792, along with the building of the rest of the palace structures. It was consecrated in 805 by Pope Leo III in honour of the Virgin Mary. The building is a centrally planned, domed chapel. The east end had a square apse, and was originally flanked by two basilican structures, now lost but known through archaeology. The chapel was entered through a monumental atrium, to the west. The plan and decoration of the building combines elements of Classical, Byzantine and Pre-Romanesque, and opulent materials as the expression of a new royal house, ruled by Charlemagne.

The architect responsible, Odo of Metz, is named in a tenth-century inscription around the dome: Insignem hanc dignitatis aulam Karolus caesar magnus instituit; egregius Odo magister explevit, Metensi fotus in urbe quiescit. Nothing more is known of him. The building he designed has a simple exterior and a complex interior, with a double shell octagonal dome resting on heavy piers, a two-story elevation, and elaborate revetment and decoration.

In 936 Otto I, the first Holy Roman Emperor of the Ottonian dynasty, took advantage of the chapel's close association with Charlemagne and held his coronation as King of Germany there. Holy Roman Emperors continued to be crowned in the Palatine Chapel until 1531. In 1000, in what was most likely a symbolic exhibition, Otto III placed the tomb of Charlemagne in the chapel and paid homage to his remains. The original tomb was probably a sepulchral niche, afterwards known as the "Karlsmemorie", but destroyed in 1788.

Structure

There is a sixteen-sided ambulatory with a gallery overhead encircling the central octagonal dome. The plan and decoration owe much to the sixth-century Basilica of San Vitale, Ravenna. Indeed, Charlemagne visited Ravenna three times, the first in 787. In that year he wrote to Pope Hadrian I and requested "mosaic, marbles, and other materials from floors and walls" in Rome and Ravenna, for his palace.

The construction, including barrel and groin vaults and an octagonal cloister-vault in the dome, reflects late Roman, or Pre-Romanesque, practices rather than the Byzantine techniques employed at San Vitale, and its plan simplifies the complex geometry of the Ravenna building. Multi-coloured marble veneer is used to create a sumptuous interior. The chapel makes use of ancient spolia, conceivably from Ravenna (Einhard claimed they were from Rome and Ravenna), as well as newly carved materials. The bronze decoration is of extraordinarily high quality, especially the doors with lions heads and the interior railings, with their Corinthian order columns and acanthus scrolls.

The dome was decorated originally with a fresco, and later with mosaic. In the Baroque period, it was replaced by stucco. The original mosaic was reproduced in the 19th century with the same iconography as the original. It depicts the twenty-four elders of the Apocalypse bearing crowns and standing around the base of the dome. Above the main altar, and facing the royal throne, is an image of Christ in Majesty. The upper gallery of the chapel was the royal space, with a special throne area for the king, then emperor, which let onto the liturgical space of the church and onto the atrium outside as well.

The inscription above the ground floor archer reads: "CUM LAPIDES VIVI PACIS CONPAGE LIGANTUR INQUE PARES NUMEROS OMNIA CONVENIENT CLARET OPUS DOMINI, TOTAM QUI CONSTRUIT AULAM EFFECTUSQUE PIIS DAT STUDIIS HOMINUM QUORUM PERFECTUI DECORIS STRUCTURA MANEBIT SI PERFECTA AUCTOR PROTEGAT ATQUE REGAT SIC DEUS HOC TUTUM STABILI FUNDAMINE TEMPLUM QUOD PRINCEPS CAROLUS CONDIDIT ESSE VELIT".

The main entrance is dominated by a westwork comprising the western facade including the entrance vestibule, rooms at one or more levels above, and one or more towers. These overlook the atrium of the church. The addition of a westwork to churches is one of the Carolingian contributions to Western architectural traditions.

See also
 Aachen penny of Charlemagne
 Carolingian architecture
 History of medieval Arabic and Western European domes
 Symbolism of domes

Footnotes

References

External links

 Official Website of Aachen Cathedral
 Aachen Cathedral, inː Sacred Destinations (online travel guide)

9th-century establishments in Germany
9th-century churches in Germany
Carolingian architecture
Roman Catholic churches in North Rhine-Westphalia
Buildings and structures in Aachen
Roman Catholic chapels in Germany
Octagonal churches
Church buildings with domes
Religious buildings and structures completed in 805
Articles containing video clips

he:הקתדרלה של אאכן#הקפלה הפלטינית

Palatine Chapel, Aachen


Pars tympanica på tindingebenet er en kurvet plade af knogle der ligger under squama frontalis, foran mastoideusudspringet, og omfavner den ydre del af ørekanalen.

Den starter som en separate knogle (tympaniske knogle), der hos nogle pattedyr forbliver separat hele livet.

Evolutionært stammer en del af det fra angulærknoglen fra reptildyrenes nedre kæbe.

Referencer

Skelet

Os temporale pars tympanica


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 28 Ocak - Şarlman, Frank ve Lombard kralı (d. 748)
 13 Nisan - Krum, Tuna Bulgar Devleti hanı
 tarihi bilinmeyen
 Hasan bin Ziyad, Hanefi fıkıh bilgini (d. 734)

814


Mehmed Alagić (8. srpnja 1947. – 7. ožujka 2003.) ratni general Armije RBiH. Tijekom rata bio je zapovjednik 3. i 7. korpusa Armije RBiH, a nakon rata obavljao je dužnost načelnika općine Sanski Most.

Alagić je rođen u Fajtovcima kod Sanskog Mosta. Bio je bivši aktivni časnik JNA. Vojnu školu završio je u Banjoj Luci 1970. godine, a kasnije je predavao i bio načelnik Škole rezervnih oficira, također u Banjoj Luci. Godine 1986., po završetku studija na visokoj vojnoj školi za starješinski kadar (Komandno-štabna škola), Mehmed Alagić je postao časnik za operativne poslove 36. mehanizirane brigade. U prosincu 1989., postavljen je za načelnika štaba jedne pješadijske brigade u Zrenjaninu, koja je bila u sastavu Novosadskog korpusa. Mehmed Alagić je napustio JNA 27. veljače 1991. u činu potpukovnika. 1. studenog 1993. imenovan je za zapovjednika Trećeg korpusa Armije RBiH i na tom položaju je ostao do 26. veljače 1994. godine kada je preuzeo dužnost zapovjednika novoosnovanog Sedmog korpusa Armije RBiH.

Prema haaškoj optužnici, teretilo ga se ubojstvo, nasilje nad životom osoba, okrutno postupanje, bezobzirno razaranje gradova, naselja i sela koje nije opravdano vojnom nužnošću, pljačku javne ili privatne imovine te uništavanje ili hotimično nanošenje štete institucijama posvećenim religiji (kršenje zakona i običaja ratovanja), kao i namjerno ubijanje, namjerno nanošenje velike patnje ili ozbiljne povrede tijela ili zdravlja, nečovječno postupanje, nezakonito zatvaranje civila i ekstenzivno uništavanje imovine koja nije opravdana vojnom nuždom, usmjereno protiv Srba, Hrvata i ostalih ne-Bošnjaka.

S obzirom na to da je umro, međunarodni sud u Haagu zaustavio je proces protiv Alagića 21. ožujka 2003. godine.

Izvori

Vojni zapovjednici Armije BiH
Životopisi, Sanski Most

Mehmed Alagić


Der Obed River ist ein Fluss im US-Bundesstaat Tennessee, der einen Teil des Cumberland Plateau entwässert. Sein Flusslauf und der seinen Zuflüsse sind beliebt bei Wildwasser-Enthusiasten.

Der Obed River hat seinen Ursprung im Cumberland County, südlich von Crossville.
Der U.S. Highway 70 überquert den Fluss zwischen Crossville und dem städtischen Flugplatz.
Der Little Obed River mündet in den Obed River nahe der Brücke des U.S. Highway 70N und der Brücke einer stillgelegten Bahnstrecke zwischen Nashville und Knoxville.
Kurz darauf quert der U.S. Highway 127 und die Interstate 40 den Fluss.

Im Anschluss durchfließt der Obed River ein sehr abgelegenes Gebiet.
Er wird nach mehreren Kilometern von der State Route 298 (Genesis Road) gequert.
Ab diesem Punkt abstrom bis zu seiner Mündung ist der Obed River als National Wild and Scenic River ausgezeichnet. Seine Nebenflüsse Clear Creek und Daddys Creek
besitzen ebenfalls diesen Schutzstatus.

Nachdem er in den Morgan County fließt, trifft der Daddys Creek, ein ideales Wildwasser-Rafting-Gewässer, auf den Obed River.
Abstrom liegt die Mündungsstelle des Clear Creek.
Dieser ist, ebenfalls wie der Daddys Creek, in Zeiten hoher Wasserführung ein beliebter Wildwasserfluss.

Mehrere Kilometer abstrom trifft der Emory River von links auf den Obed River.
Obwohl der Obed River der größere der beiden Flüsse ist, heißt der Fluss unterhalb deren Zusammenflusses "Emory River".

Einzelnachweise

Weblinks
 Access Map with putins and takeouts (PDF-Datei; 494 kB)
 Obed Wild and Scenic River
 Obed River Kayaking, Hiking & Climbing
 Tennessee Scenic Rivers Association (TSRA)

National Wild and Scenic River

Obed River


Sorrento is a town in Southern Italy.

Sorrento may also refer to:

Places
Duchy of Sorrento, a principality of the Early Middle Ages centred on Sorrento, Italy
Sorrento, British Columbia, Canada
Sorrento, Florida, United States
Sorrento, Hong Kong
Sorrento, Louisiana, United States
Sorrento, Maine, United States
Sorrento, Victoria, a township in Victoria, Australia
Sorrento, Western Australia, suburb of Perth, Western Australia

Other uses
Sorrento Calcio, Italian football club
Sorrento FC, a Western Australian semi-professional soccer club
Sorrento Stakes, a thoroughbred horse race in Del Mar, California, United States
Kia Sorento, a crossover SUV produced by Kia
, a number of ships with this name
Paul Sorrento (born 1965), American baseball player
The Galbani brand of cheese and the Lactalis American Group, formerly Sorrento and Sorrento Lactalis

See also

Sorento (disambiguation)
Sorrento Valley, San Diego

Sorrento (disambiguation)


Nikolaos Trikupis (; 1868 - 27 Şubat 1959), Yunan asker. Türk Kurtuluş Savaşı sırasında Yunan Ordusu'nda 1. Kolordu Komutanı olarak görev yaptı.

Yaşamı

Gençliği
1881'de Pire'deki askeri okula girdi. 7 yıllık askeri eğitimden sonra 1888 yılında mezun oldu ve topçu sınıfına kaydoldu. Şubat 1889'da öğrenim izni alarak Fransa'ya gitti. Orada yaklaşık 7 yıl kaldı ve bir süre Le Mans'daki 26. Sahra Topçu Alayı'nda görev yaptı. Ovur'da ve Orleans civarındaki Serkote'deki kampta topçuluk eğitimi ve atış üzerinde çalıştı.

1890-1892 yılları arasında Fontenblo'daki Topçu Tatbikat Okulu'na ve ardından Somür'deki Süvari Tatbikat Okulu'na davam etti. 1893-1895 yılları arasında Paris'teki Yüksek Harp Okulu'na devam etti. 1895 Kasım'ında Yunanistan'a döndü. Atina'da düzenlenen 1896 Yaz Olimpiyatlarında, askeri tüfekte ve serbest tüfek olaylarında yarıştı. Hedefe olası 40'ın 34 katı vurduktan sonra ilk olarak 1.713 puanla üçüncü oldu. İkinci yarıştaki yeri ve puanı bilinmiyor ancak ilk beşte bitiremedi.

Muharebeleri
1897 Osmanlı-Yunan Savaşı sırasında 1. Piyade Tümeni Kurmaylığı'na atandı. 1904'te yeni kurulan Genelkurmay Başkanlığı'nda görev yaptı ve 1912-13 yılları arasındaki Balkan Savaşları'na 3. Piyade Tümeni ve Damianos Müfrezesi Komutanı olarak katıldı. Balkan Savaşları'ndan sonra Alay Komutanlıklarında ve Ordu Kurmay Başkanlıklarında görev yaptı. 3. Ordu kurmay Başkanlığı ve Yunan Ordusu Kurmay Başkan Yardımcılığı görevini yürüttü.

1917'den itibaren I. Dünya Savaşı'nın Makedonya Cephesi'nde 3. Piyade Tümen Komutanı olarak görev yaptı. 1918 yılında Tümgeneral rütbesine terfi etti.

Anadolu'nun işgali
Yunan Ordusu'nun İzmir'e çıkmasından sonra başlayan Türk Kurtuluş Savaşı'nın ilk yıllarında 3. Tümen'e komuta etti. İnönü Muharebelerinde görev aldı.1921 yılında yapılan taarruz öncesinde Eskişehir'i ele geçirmekle görevli Kuzey Grubu'na komuta etti ve Temmuz ayında Afyonkarahisar'daki Güney Grubuna atandı. Eylül ayında 2. Kolordu komutanlığına, Aralık ayında 1. Kolordu Komutanlığına atandı.

Ağustos 1922'deki Büyük Taarruz sırasında, 1. Yunan Kolordusu'nun komutanı olarak emrinde 5 tümen vardı; bunlardan ikisi Afyon'un kuzeyindeki, ikisi Afyon batısındaki ve biri de Afyon'un güneyindeki savunma mevziindeydi. Taarruz Afyon'un güneyinden Trikupis kuvvetleri üzerine yapılmıştı. Yeterli keşif yaptırmayı ihmal ederek Türk saldırısına hazırlıksız yakalanan Trikupis, cephenin çökmesini önlemek için cepheyi tutan 1. ve 4. tümenlerin Afyon'un kuzeybatı kesimindeki müstahkem mevkiinin ikinci hattına çekilmesini emretti. Bununla birlikte başarılı Türk saldırıları ve 1. ve 2. Kolordu bölgelerinin birkaç gün içinde teslim olmaları, Yunan Ordusunun tam bir bozguna uğramasına yol açtı ve düzensiz bir şekilde İzmir'e çekilmeye başladı. 29 Ağustos'ta Kütahya yakınlarındaki Allıören olarak da bilinen Karacahisar yakınlarında Türk Süvari Birlikleri tarafından saldırıya uğradı. 2 Eylül'de Uşak yakınlarındaki Göğem köyü civarında Afyonlu Ahmet Çavuş ve Kayserili İbrahim Bayram Bayazit Çavuş önderliğindeki keşif koluna, 5000'den fazla askeri ve 300 subayı ile birlikte teslim oldu. 3 Eylül'de Uşak'ta Türk Ordusu Başkomutanı Mareşal Gazi Mustafa Kemal Paşa'nın huzuruna çıkarıldı. Mustafa Kemal Paşa tarafından İzmir'deki Yunan Genel Karargâhı tarafından Yunan Ordusu Başkomutanlığı'na atandığı bildirildi; bu durum Yunan Ordusu'ndaki komuta düzeninin tamamen bozulduğunu gösteriyordu.

Esareti
Bir yıla yakın süre diğer savaş esirleriyle birlikte Talas'taki kampta kaldı. Kırşehir'de esir kampında bulunduğu dönemde emrine doktor yaver Muhtar Davaz verilmiştir.1923 yılında savaş esirleri mahkemesinin bir parçası olarak Yunanistan'a döndü, ancak Altılar Davası'nda, 26-30 Ağustos 1922'de gerçekleşen Türk Büyük Taarruzu'nda uğratıldıkları felaketteki rolünden ötürü sorumlu tutulan diğer üst düzey görevlilerden ve siyasetçilerden farklı olarak, hiçbir zaman yargılanmadı.

Ölümü
Askerlik görevine devam etti. 27 Kasım 1927 tarihinde emekliye ayrılmadan önce Korgeneral rütbesine terfi etti ve daha sonra Attika ve Boeotia'nın valisi olarak görev yaptı. 27 Şubat 1959 tarihinde 91 yaşında öldü.

Kaynakça

1869 doğumlular
Yunan generaller
1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda Yunan askerler
Türk Kurtuluş Savaşı'nda Yunan askerleri
Yunan Olimpiyat atıcıları
1896 Yaz Olimpiyatları atıcıları
Bronz Olimpiyat madalyalı Yunan sporcular
Olimpiyat madalyalı atıcılar
Yunan erkek atıcılar
1956 yılında ölenler

Nikolaos Trikupis


Mr Untouchable est un film documentaire américain réalisé par Marc Levin et sorti en 2007.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Mr Untouchable
 Réalisation : Marc Levin
 Photographie : Henry Adebonojo
 Montage : Bob Eisenhardt, Emir Lewis et Daniel Praid
 Musique : Tony Cottrell
 Production : Blowback Productions - Dash Films - HDNet Films
 Pays d'origine :
 Genre : documentaire
 Durée :
 Date de sortie : États-Unis -

Liens externes

Film américain sorti en 2007
Film documentaire américain
Film documentaire sur une personnalité criminelle
Film documentaire sur la drogue

Mr Untouchable


Helije (grč. , Hếlios) izvorni bog Sunca u grčkoj mitologiji
 Helios (letjelica), upućena prema Suncu
 Sunčeva bespilotna letjelica Helios, NASA-ina letjelica na solarni pogon

Helios (razdvojba)


بلدية لاباستيدا (بالإسبانية: Labastida) هي بلدية تقع في مقاطعة ألافا التابعة لإقليم الباسك شمال إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية لاباستيدا 1.470 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية لاباستيدا

أماكن مأهولة في مقاطعة ألافا
بلديات ألافا

لاباستيدا


The Catskill Park is in the Catskill Mountains in New York in the United States. It consists of  of land inside a Blue Line in four counties: Delaware, Greene, Sullivan, and Ulster.  As of 2005,  or 41 percent of the land within, is owned by the state as part of the Forest Preserve; it is managed by the Department of Environmental Conservation (DEC). Another 5% is owned by New York City to protect four of the city's reservoirs in the region that lie partially within the park and their respective watersheds.

There are bobcats, minks and fishers in the preserve, and coyotes are often heard. There are some 400 black bears living in the region.  The state operates numerous campgrounds and there are over  of multi-use trails. Hunting is permitted, in season, in much of the park. It has approximately 50,000 permanent residents, bolstered somewhat by second-home ownership on weekends and in the summer, and attracts about half a million visitors every year.

The park is governed by Article 14 of the state constitution, which stipulates that all land owned or acquired by the state within cannot be sold or otherwise transferred (absent amending the constitution, which has been done on several occasions), may not be used for logging and must remain "forever wild."

Location
The park boundary stretches from near the Hudson River just west of the city of Kingston in the east to the East Branch of the Delaware River near Hancock at its westernmost. Its northern extreme is at Windham and its southernmost point is between the hamlet of Napanoch and Rondout Reservoir.

In contrast to the Adirondack Park, the Catskill Park does not include all the land generally considered to be part of the Catskill Range. However, all but two of the 35 Catskill High Peaks are inside the Blue Line.

History
The area was used by the Mahican and Esopus Native Americans primarily for hunting. Later it was heavily exploited by the Dutch, English, Irish, and Germans; local industry included logging, bluestone quarrying, leather tanning, wintergreen and blueberry harvesting, trapping, fishing, and later, tourism. The old-growth hemlock and northern hardwood forests on the steep mountainsides and remote valleys were sufficiently inaccessible that they survived the logging, tanbarking and charcoal industries of the 18th and 19th centuries.

Inhabitants of the region often tell visitors the Park was created to protect New York City's water resources. However, the park itself was created 30 years before the first reservoir (Ashokan) was built, before the city had started looking north to fulfill its growing water needs.

In 1885, as the state legislature was considering the bill that created the Adirondack Park, Ulster County was trying to get out of paying delinquent property taxes that, under the law passed over its objections six years earlier, it owed the state. The lands, mostly around Slide Mountain had come into the county's possession when loggers looking to extract tannin for use in tanning leather from the bark of the many Eastern hemlocks growing there at the time, took the trees, made their money and then left the region without paying taxes.

The lands left behind were, if still good quality, often snapped up for use as private hunting and fishing clubs for wealthy businessmen from outside the region, whose determined enforcement of trespassing and poaching laws stirred resentment among the local populace long accustomed to the food provided by those lands; the lesser quality lands were wasted, producing nothing except destructive fires.

A team of forest experts, led by Harvard professor Charles Sprague Sargent, had visited the region when the original Forest Preserve bill was being studied and recommended against including the Catskills in its protections, as its forests "guard only streams of local influence," unlike the Adirondacks, whose preservation was motivated by a desire on the part of the state's businessmen to prevent the Erie Canal from silting up and thus becoming unnavigable.

At the same time Ulster had lost a lawsuit against the state and had been ordered to pay the back taxes. Two Assemblymen from the county (one of whom, Cornelius Hardenbergh, was a descendant of Johannes Hardenbergh, the original crown grantee of much of the Catskills in 1708) who had been elected because of their firm stands against paying the taxes, lobbied their fellow legislators heavily to pass a second version of the Forest Preserve Act, one that not only forgave the county's tax debt in exchange for the lands at issue, but required that the state would henceforth pay whatever local property taxes were required on the land as if they were intended for commercial use (i.e., logging). That provision was later applied to the Adirondacks as well; it remains in force today and makes the difference between survival and insolvency for many towns and other local governmental entities in both parks.

As the timber industry kept making determined efforts to undermine the bill, its original sponsors took the occasion of New York adopting a new constitution in 1894 to enshrine it in that document, with language that plugged all the loopholes that loggers and officials on the state's Forest Preserve Advisory Board had been using. Article 14 has survived several other major constitutional revisions.

Blue Line

The park's creation meant an increase in state resources focused on the region. First came fire protection, a move greatly welcomed by the local governments and one that was to make a long-lasting impact on the region, as fire towers were built on a number of summits and patrols were regularly made along railroad lines to catch cinder fires before they got too big.

It also changed the way the region was seen by visitors. An era dominated by hotels such as the Catskill Mountain House at North-South Lake which catered to the well-to-do and socially prominent was passing its prime, and in its place outdoor recreationists were becoming interested in dry-fly fishing the trout streams, hunting and hiking the mountains.

In 1892, the state spent $250 to build a trail up Slide Mountain, which had only recently been proven by Arnold Henry Guyot to be the range's highest peak and was thus attracting a great deal of tourist interest. It would be the first hiking trail built at public expense in New York's Forest Preserve, and is still the most heavily used route up the mountain today.

That year had also seen the delineation of the Adirondack Park to the north, as the state sought to focus its land-acquisition efforts, by designating particular towns for inclusion, drawing a line in blue ink around them, a custom that continues on all official state maps today.

Twelve years later, in 1904, it was decided to do the same with the Catskills. But this Blue Line used not existing municipal boundaries but the old Hardenbergh Patent survey lots, watercourses and railroad rights-of-way, creating a finer, more focused park that gave some of the towns on its periphery areas where they could be assured land would not be subject to Article 14. A similar revision would follow suit in the Adirondacks, and future expansions of both parks would follow this model.

In 1912 the law was again amended to say that the Catskill Park consisted of all lands within the Blue Line, not just those owned by the state.

Construction of the reservoirs
Shortly afterwards, a new section was added to Article 14 to allow the construction of reservoirs on up to three percent of the total land in each park. The City of Greater New York, having merged in 1898, began looking for new water resources the very next year, and its existing system of reservoirs in the city and Westchester County would not be able to keep up with demand for much longer. The city at first turned to land in Rockland County now part of Harriman State Park, but found a group of speculators called the Ramapo Water Company had beaten them to the water rights. It was thus essential to go even further north, and only in the Catskill Park could it find the land to condemn around Esopus Creek and create the Ashokan Reservoir.

In 1905 the state approved the creation of water supply commissions at various local governmental levels, as well as one at the state level to resolve disputes, like the one rapidly brewing between the city and the Catskill communities over its plan to condemn land for the construction of two reservoirs, Ashokan and what is now Schoharie Reservoir, plus the Shandaken Tunnel to connect the two.

The city prevailed, and construction of Ashokan began the next year, requiring the removal of several small hamlets and many residents in the process (some, such as Shokan, West Shokan and Olive Bridge, survive on its banks). The Esopus was dammed in 1913 and started sending water to the city two years later. Land claims continued to be resolved in area courts until 1940. It was the first of several city reservoirs in and around the park.

Mid-20th century
For the next 50 years, within the Blue Line, the state continued to acquire land (first through the State Parks Council and successor agencies, later through the Conservation Department). As time and money permitted, the state developed trails, lean-tos and towers in a piecemeal manner.

Bond issues approved by voters in 1916 and 1924 for a total of $12.5 million led ultimately to the addition of  to the state's holdings. The economic collapse of the late 1920s and 1930s made a lot of desirable land available at low prices, and with the notably aggressive Robert Moses in charge of the state parks, valuable properties like the Devil's Path Range, the summit of Slide Mountain and Windham High Peak became part of the Forest Preserve.

From 1926 to 1931 the state opened its first four public campgrounds within the park. New Deal programs during the Great Depression such as the Civilian Conservation Corps made labor available to build trails and replant forests. The state's Conservation Commission was able to compile the first of a series of "Catskill Trails" booklets.

However, the trails built by the state rapidly fell into disuse, Raymond H. Torrey would note by the end of the decade as what hikers there were tended to bypass the Catskills in favor of the Adirondacks and higher peaks in northern New England. Unlike those regions, no lasting organizations of hikers and other passive outdoor recreationists were ever formed around the Catskills (a brief attempt to create a Catskill Mountain Club in the late 1920s sputtered out after a few years).  The New York - New Jersey Trail Conference now updates and maintains many of the trails in Catskill Park, including many around Slide Mountain (Ulster County, New York).

The most important change during this time period was the amending of Article 14, in 1948 to allow for the construction of Belleayre Mountain Ski Center and thus encourage skiers to come to the Catskills, following the lead taken in the Adirondacks by the creation of Whiteface and Gore ski areas. It remains in operation and several other private ski areas such as Hunter Mountain and Windham Mountain have followed its lead.

The construction of the Interstate 87 section of the New York State Thruway up the Hudson Valley, and the upgrading of Route 17 from a two-lane road into a freeway, along much of the park's southwestern border greatly increased access to the Park during the 1950s and '60s, although the latter encountered fierce opposition from trout fishermen over some of the original bridges along the Beaver Kill, which would have destroyed some favored holes.

New York City built three more reservoirs partially within the Park: Neversink, Rondout and Pepacton.

In 1957, the Blue Line had expanded to its present configuration, taking in not only the lands almost to the Kingston city limit and Thruway at the east, but more of Sullivan and Delaware counties in the west. Trails and other recreational resources remained underused, however. In 1966 the Catskill Mountain 3500 Club, a peak bagging organization, was formally incorporated after having existed informally for several years – the first organization devoted to, among other things, speaking for the Catskill hiking community.  Three years later, in 1969, the Catskill Center for Conservation and Development was founded.

Temporary Commission and the Master Plan
By the early 1970s, the Borscht Belt era was ending, as the restrictions on Jewish guests at other hotels and resorts that had given rise to it fell victim to civil rights laws, and younger generations of Jews in any event felt more assimilated than their parents and grandparents had. In the wake of the Woodstock festival, the Catskills were among the many places whose campgrounds and trails began to see many backpacking enthusiasts of the counter-culture. Previously underused trails began to finally see serious usage, almost to the point of overuse.

On Earth Day in 1970, Governor Nelson Rockefeller signed legislation that recognized growing environmental concerns by combining the Conservation Department, which had been managing the Catskills and Adirondacks, with several other agencies to create the new Department of Environmental Conservation (DEC), which exists and manages the Forest Preserve to this day.

An idea that the Catskill Center had been pressing for was realized in 1973, when the state created a Temporary Commission to Study the Future of the Catskills, similar to one that it had set up in the Adirondacks. It took in as its area of study not just the Park but everywhere that could possibly be considered part of the Catskill region: all four counties of the Park, as well as Schoharie, Otsego and two towns in the southwestern corner of Albany County. It was the state's first-ever effort to look at what resources the Catskills had and what could be done with them. The Adirondack commission's recommendation for the establishment of a park-wide land use agency, the Adirondack Park Agency had been implemented in full, only to arouse great fury in that region as it issued zoning regulations far stricter than some towns had already enacted and mounted battles against longtime local residents over relatively small infractions. Catskills residents were worried that a similar solution awaited them.

While the commission considered the same recommendation for the Catskills, it ultimately decided against it in its final report in 1975 (it did try to promulgate a master land use plan, but that was rejected). What it did recommend was a master plan for the state land in the Forest Preserve, important since management was divided (and still is) between two different DEC regions, which had never been on the same page nor known what the other was doing.

It further recommended, following contemporary trends in public-land management (and a recommendation a special legislative committee had made back in 1960), that at least four of the growing tracts, or "management units" of Forest Preserve be formally designated as either wilderness areas or wild forests, again following a distinction drawn in the Adirondack Park. The former was similar in philosophy to those the federal government had already been designating in National parks and forests in the West, but slightly less restrictive; the latter is an even less restrictive category that exists only in New York's Forest Preserve and allows for greater human impact. The practical effects are discussed below under Management.

A Master Plan was developed and implemented in the early 1980s. DEC got busy finally clarifying what user groups (in addition to hikers, snowmobilers, horseback riders and cross-country skiers) were allowed on which trails, and marking them appropriately.

1990s

Advocates for the Catskills wanted to build an Interpretive Center, that would educate visitors about the park and its purpose, as a focus for regional tourism. This project was begun and pursued under the administration of Governor Mario Cuomo. A site was found on New York State Route 28 near the hamlet of Mount Tremper. It was cleared and roads were built to facilitate the eventual building. The Palisades Interstate Park Commission was to operate it (to get around the restrictions of Article 14) and the New York–New Jersey Trail Conference made plans to route the Long Path past it.

George Pataki, who had been elected governor in 1995, decided to put the project on hold citing financial considerations. The site, locally referred to as the "road to nowhere," was maintained, but had little to do except stop and picnic and follow the short nature trail that has been cut through the nearby woods.

Finishing the project was a cornerstone recommendation of DEC's 1999 Public Access Plan, which again followed an Adirondack lead and proposed ways to increase public knowledge and awareness of the Park's resources. Some were implemented (such as improving and extending the trail system, which occurred later that year when a trail across Mill Brook Ridge was completed as part of the Finger Lakes Trail, linking the trail network on the lesser peaks in the Delaware County section of the park with the long-established system in Ulster and Greene counties), some have not been.

Also in 1999, Governor Pataki designated most of the summits of the High Peaks as Bird Conservation Areas, in recognition of the importance of their boreal forests as summer habitat for Bicknell's thrush, only recently declared to be a separate species. It was the first such designation within either Forest Preserve, and the Adirondacks would this time be the one to follow suit a few years later.

Master Plan update
In 2003, DEC released its long-awaited draft update to the Master Plan. It would designate more of the wild forest areas as wilderness and establish some more rules for the use of wilderness, such as limits on group size.

The most controversial aspect, however, was its decision to limit mountain biking to designated trails and ban them from wilderness areas. While this had been done everywhere else where wilderness protection existed, mountain bikers and their organizations have lobbied hard for an exception, arguing that bicycles are not machines and do not deserve to be banned from use of the wilderness. DEC missed its target date of 2004, to coincide with the park's centennial celebrations, for the release of the final version.  The revised master plan was adopted in August 2008.

The Interpretive Center project was completed and unveiled on July 1, 2015. A nature trail opened near the center in 2016.

Climate

According to the Köppen climate classification system, the Catskill Mountains have two climate zones. The vast majority of the Catskills have a warm summer humid continental climate (Dfb) with some isolated locations in valleys with hot summer humid continental climate (Dfa). The plant hardiness zone on Slide Mountain at 4,180 ft (1,270 m) is 5a with an average annual extreme minimum temperature of -16.6 °F (-27.0 °C). The plant hardiness zone in Margaretville at 1,000 ft (300 m) is 5b with an average annual extreme minimum temperature of -10.6 °F (-23.7 °C)

Management
Under the Master Plan, all state land in the Catskills is organized into contiguous management units falling under one of four categories: Wilderness, Wild Forest, Intensive Use or Administrative.

Wilderness
The pending Master Plan update would add much more land to this classification, the most restrictive, although slightly less so than those on federal lands.

New York's wilderness areas must be composed of  of contiguous land, twice the federal standard. Land is to be left as "untrammeled by man" and as close to its natural state as possible, offering outstanding opportunities for solitude. No artificially-powered devices are permitted to be used in wilderness areas – chainsaws may only be used to clear trails with express written authorization from the DEC commissioner, and vehicle usage is forbidden in all save dire emergency circumstances. Most trails are single-track, avoiding old logging roads except at the lowest elevations. Designated campsites are kept to a minimum.

The goal of wilderness is to minimize human impact on the land as much as possible. Passive recreation such as hiking, hunting and birding is the main use of these lands.

Under the current Master Plan, many of the remaining tracts of first-growth forest, and many of the higher summits, are within wilderness areas.

Currently there are four: the Slide Mountain and Big Indian-Beaverkill wildernesses in Ulster County, and the Indian Head and West Kill wildernesses in Greene County. The updated Master Plan would add more wilderness in Greene County, most notably the Blackhead Range and Escarpment.

It has also been informal DEC policy to treat all lands in its possession in the Catskill Park above 3,100 feet (944 m) in elevation as de facto wilderness. The proposed update would not only make that rule official, it would extend it as much as possible to all land 2,700 feet (823 m) and higher.

Wild Forest

While still covered by the strictures of Article 14, Wild Forest areas are often lower in elevation and contain forest that has been more recently and historically disturbed, sometimes having been logged just prior to state acquisition. It is thus not as easy to avoid evidence of human impact as it is in wilderness, and consequently a higher impact is tolerated.

In Wild Forest areas, vehicles may be used as DEC designates. This has made them popular places for snowmobilers, cross-country skiers, and (in one area) mountain bikers (all-terrain vehicles remain banned, however). Hunters also find them desirable as the second- and third-growth forests in the area are more likely to contain deer and the carcass of the taken animal can be driven out of the woods instead of being walked out.

Some Wild Forest units exist with rather forced boundaries to allow for a use otherwise incompatible with a surrounding wilderness, such as the Overlook Mountain Wild Forest a corridor through the Indian Head Wilderness Area which contains the popular and still driveable dirt road to the fire tower atop the summit near Woodstock. A similar solution has been proposed under the new Master Plan to continue to allow more active use of the Hunter Mountain fire tower and the road leading up to it.

The Halcott Mountain Wild Forest is so designated only because it lacks enough contiguous area to qualify as wilderness.

Wild Forest areas besides those mentioned above include the Long Pond-Willowemoc in Sullivan County; the Touch-Me-Not, Cherry Ridge-Campbell Mountain and Dry Brook Ridge in Delaware County; the Balsam Lake, Bluestone, Lundy, Peekamoose Valley and Phoenicia-Mt. Tremper, Shandaken and Sundown in Ulster and the Blackhead, Colgate Lake, Hunter Mountain, Kaaterskill, North Point and Windham High Peak Wild Forests.

In addition to redesignating a good portion of those areas as wilderness, the proposed update would consolidate some into larger units (all the Delaware County properties, for instance).

Intensive use
Most of these areas save one, Belleayre Mountain Ski Center, are state campgrounds, meant for heavier, higher-impact use.

The campgrounds are generally far smaller units, with many sites and basic facilities available, sometimes abutting wilderness and wild forest areas, and paved roads offering easy vehicle access. North-South Lake, however, is a vast area (New York's largest public campground) including not only many sites but swimming areas at both lakes, the former Catskill Mountain House site at Pine Orchard and many of the historic trails around it.

Similarly, Belleayre's property extends well east of its ski trails and includes some of the hiking trails in the region as well.

Other campgrounds include Beaverkill, Devil's Tombstone, Kenneth L. Wilson, Mongaup Pond and Woodland Valley.

There are at least two Day Use Areas, within the park, one near Belleayre and the other at the Catskill Interpretive Center site. These are small tracts with picnic tables and sites where camping is forbidden, much as one would find in a small local park.

Administrative use
These are even smaller, unnamed plots that DEC is permitted to use for non-Forest Preserve purposes. Three, the Vinegar Hill Wildlife Management Area, the Simpson Ski Slope and the Catskill Mountain Fish Hatchery, which includes the DeBruce Environmental Education Camp, and the Esopus Creek Fish and Wildlife Management Parcel.

Communities

Catskill Park encompasses 26 towns in 4 counties.

Counties
The park lands include portions of these counties:

 Delaware
 Greene
 Sullivan
 Ulster

Towns

 Andes (partially)
 Ashland
 Cairo (partially)
 Colechester
 Denning
 Durham
 Halcott (partially)
 Hardenburgh
 Hunter
 Hurley (partially)
 Jewett
 Kingston (partially)
 Lexington
 Marbletown (partially)
 Middletown (partially)
 Neversink (partially)
 Olive (partially)
 Prattsville (partially)
 Rochester (partially)
 Rockland (partially)
 Saugerties (partially)
 Shandaken
 Wawarsing (partially)
 Windham
 Woodstock

Villages

 Hunter
 Tannersville

The Ulster County hamlets of Phoenicia and Pine Hill, both within the park, were formerly villages.

See also

List of New York state parks

References

 Catskill Day Hikes for All Seasons by Carol and Dave White. ADK, Inc. 2002, 1st edition.
 Catskill Mountain Guide by Peter W. Kick, AMC Books. 2009, 2nd edition.
 Announcement of Interpretive Center opening

External links
 Catskill Water Discovery Center
 Hiking Guide to the Catskill High Peaks Catskill 3500 Club
 The Catskill Center for Conservation and Development
 Catskill Forest Preserve
 Online Guide to the Catskill Mountains
 The Catskill Archive history of the Catskill Mtns.
  New York Department of Environmental Conservation.
  Catskill Information
  Catskill Park Photo Gallery
 Slide Mountain Wilderness
 Catskill Mountainkeeper Protecting the Six Counties of the Catskills
 NY-NJTC: Catskill Park Trail Details and Info

Forests of New York (state)
Protected areas of Delaware County, New York
Protected areas of Greene County, New York
Protected areas of Sullivan County, New York
Protected areas of Ulster County, New York
Catskill, New York

Catskill Park


Gauslå Station (Gauslå stoppested) var en jernbanestation på Sørlandsbanen, der lå i Birkenes kommune i Norge.

Stationen åbnede som holdeplads 22. juni 1938, da banen blev forlænget fra Nelaug til Grovane. Den blev nedgraderet til trinbræt 20. juli 1947 og nedlagt 28. maj 1989.

Stationsbygningen blev opført efter tegninger af Gudmund Hoel og Bjarne Friis Baastad. Den var af samme type som på Espelandsmyr Station og Bjorvatn Station. Stationsbygningen og de øvrige bygninger på stedet blev revet ned i 1983.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Sørlandsbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1938
Ophørt i 1989
Jernbanestationer i Agder

Gauslå Station


O efeito Schwinger também é conhecido como efeito Sauter-Schwinger, mecanismo de Schwinger ou produção de pares de Schwinger, é uma previsão da eletrodinâmica quântica (QED) em que os pares elétron - pósitron são criados espontaneamente na presença de um campo elétrico, causando assim o decaimento do campo elétrico. O efeito foi originalmente proposto por Fritz Sauter em 1931  e outros trabalhos importantes foram realizados por Werner Heisenberg e Hans Heinrich Euler em 1936,  embora não tenha sido até 1951 que Julian Schwinger deu uma descrição teórica completa.

O efeito Schwinger é um fenômeno da física quântica que descreve a criação de pares de partículas a partir do vácuo quântico em um campo elétrico forte o suficiente. De acordo com a teoria quântica de campos, o vácuo não é um estado vazio, mas sim um estado cheio de pares de partículas virtuais que aparecem e desaparecem rapidamente. Quando um campo elétrico forte é aplicado, esses pares virtuais podem ser separados e se tornarem partículas reais. O efeito Schwinger é importante para entender a física de altas energias, como a produção de pares de elétrons e pósitrons em colisões de partículas de alta energia. Além disso, o efeito Schwinger tem implicações em outras áreas da física, como a cosmologia e a física de materiais, onde pode ser observado em sistemas como grafeno.

O efeito Schwinger pode ser pensado como um decaimento do vácuo na presença de um campo elétrico. Embora a noção de decaimento do vácuo sugira que algo é criado do nada, as leis físicas de conservação são obedecidas. Para entender isso, observe que elétrons e pósitrons são antipartículas um do outro, com propriedades idênticas, exceto carga elétrica oposta.

Para conservar energia, o campo elétrico perde energia quando um par elétron-pósitron é criado, em uma quantidade igual a , onde  é a massa de repouso do elétron e  é a velocidade da luz . A carga elétrica é conservada porque um par elétron-pósitron é neutro em carga. Os momentos linear e angular são conservados porque, em cada par, o elétron e o pósitron são criados com velocidades e spins opostos. De fato, espera-se que o elétron e o pósitron sejam criados em (próximo ao) repouso e, posteriormente, acelerados um pelo outro pelo campo elétrico.

Fenómenos científicos

Efeito Schwinger


William King (February 9, 1768June 17, 1852) was an American merchant, shipbuilder, army officer, and statesman from Bath, Maine. A proponent of statehood for Maine, he became its first governor when it separated from Massachusetts in 1820. He was the half-brother of Rufus King, who was a member of the Confederation Congress from Massachusetts, delegate to the Constitutional Convention of 1787, served as United States Senator from New York (from 1789 to 1796 and again from 1813 to 1825), and as Minister Plenipotentiary to the Court of St. James from 1796 to 1803 and again from 1825 to 1826.

Personal and business career

William King was born to Richard King, a merchant and shipowner, and Mary Black, on February 9, 1768, at Scarborough, then in the Province of Massachusetts Bay. His formal education was limited to local schools (he spent one term at Phillips Academy) and ended when he was thirteen. He was largely self-educated. Starting as a hand in a saw-mill, he went on to open his own mill.

King was employed in a variety of businesses, including as a shipbuilder, then a ship-owner. He became the largest merchant shipping owner in Maine. He became a successful merchant and a significant real-estate investor. He opened the first cotton mill in Maine, at Brunswick. He founded and was president of the first bank of Bath.

In 1812, what is now known as the Stone House, King's summer retreat, was built in rural Bath.

King was a Scottish Rite Freemason and later -while he was the Governor of the State- he became the first (Past) Grand Master of Maine, elected in June 1820, by the representatives of twenty-four Lodges which "met, adopted a Constitution, and elected officers".

Political career
King became active politically in 1795 as a member of the Democratic-Republican Party. He represented Topsham in the Massachusetts House of Representatives in 1795 and 1799. After he moved to Bath, he represented that town in 1804. He served in the Massachusetts Senate for Lincoln County from 1807 to 1811.

When the War of 1812 began, Massachusetts made him major general of the militia, in charge of the Maine district. He devoted much of his attention to coastal shipping and defenses. He also led recruiting efforts for the regular army, for which he was made a colonel in the United States Army. In 1813 King began a seven-year effort that started with his petition to Massachusetts for separation.

In 1816 he was re-elected to the Massachusetts Senate, and finally secured their approval for Maine to become a separate state, in 1818. The Missouri Compromise allowed Maine to be recognized as a state on March 15, 1820. He was shortly thereafter elected governor of the new state.

In May 1821, President James Monroe named him as one of three commissioners to settle land claims from the 1819 Onis-Adams treaty known as the Spanish Claims Commission. King resigned as governor  on May 28, 1821, to take the position of U.S. commissioner, serving until 1824.

In 1828 he was appointed by president Andrew Jackson to serve as Customs Collector of Bath.

With the shifting of political parties, he ran once more for governor, as a Whig in 1835, but lost.

Later life
King continued as a prominent business man, investor, and ship-owner. Even though he had a very limited education, he served for years as a trustee and overseer of Bowdoin College, and as a trustee of Waterville College (now called Colby College).

He died at home, in Bath, Maine, on June 17, 1852, and is buried in the city's Maple Grove Cemetery.

See also
 William King (Simmons)

Further reading
 Smith, Joshua M.  ""The Yankee Soldier's Might: The District of Maine and the Reputation of the Massachusetts Militia, 1800-1812," New England Quarterly LXXXIV no. 2 (June 2011), 234–264.
 Marion Smith; "General William King: Merchant, Shipbuilder, and Maine's first Governor"; 1980, Down East Books, .

References

External links

 National Governors Association
 Architect of the Capitol

1768 births
1852 deaths
Governors of Maine
People from Scarborough, Maine
People from Bath, Maine
Massachusetts state senators
Members of the Massachusetts House of Representatives
Maine Democratic-Republicans
Democratic-Republican Party state governors of the United States

William King (governor)


ශාකවල වර්ධනය සඳහා ශාක වෙත ලබා දෙන සහයෝගයක් ලෙස පොහොර හැඳින්විය හැකිය. මෙම පොහොර ලබාදීමේදී ශාකයට උරා ගැනීමට මුල් මගින් පත්‍ර මගින් උරා ගත හැකි ආකාරයට ලබා දේ. ශාක වර්ධනය සඳහා ලබා දෙන පොහොර වර්ග 2 ක් ඇත. එනම් කාබනික පොහොර සහ නැතහොත් කොම්පෝස්ට් හා අකාබනික පොහොර රාසායනික හා ඛණිජමය දෑ අඩංගු පොහොර වශයෙනි. මෙම පොහොර නිෂ්පාදනය ස්වභාවික සංයෝග ශාක හෝ සත්ව දිරාපත් වූ හෝ ඛණිජමය ද්‍රව්‍යයන්ගෙන් සේම, කොම්පෝස්ට් වැනි ස්වභාවික ක්‍රියාවලියන්ගෙන් නිපදවනු ලබයි.

මෙම පොහොර මගින් ශාකවලට අවශ්‍ය ප්‍රධාන පෝෂණ පදාර්ථ තුනක් (3) ලබාදේ. එනම් නයිට්‍රජන් (Nitrogen - N),  පොස්පරස් (Phosphorus - P) හා පොටෑසියම් (Potassium - K) ය. එසේම දෙවන වශයෙන් වැදගත් වන කැල්සියම්, මැග්නීසියම්, හා ගෙන්දගම් සේම සමහර විට අංශුමය පෝෂණ පදාර්ථ ලෙස බෝරෝන්, ක්ලෝරීන්, මැග්නීසියම්, යකඩ, සින්ක් (තුත්තනාගම්), තඹ හා මොලිබිඩෙනියම්ද ලබා දේ.

පොහොර ව්‍යාප්තිය , කාබනික පොහොර

අකාබනික යේ කාබනික පොහොර යන පොදු නාමයෙන් හඳුන්වයි. ප්‍රකාශ බසින් බිඳී එන තේරුම අස්වැන්න සරු කිරීම (manual tillage) ඉංග්‍රීසි බසට manure ලෙස භාවිතා කරයි.නමුත් කාබනික පොහොර හඳුන්වාදීම ඉහත නිර්වචනය සීමා සහිතව භාවිතා කරයි .

පසේ සංයුතිය හෝ පසේ ව්‍යුහය තුලින් අපට නයිට්‍රජන් ඕනෑතරම් තිබුණද,ශාකයට අවශ්‍ය පරිදි නයිට්‍රජන් සංයෝගය ජීව විද්‍යාත්මකව ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට හැකියාව ඇත්තේ ශාක බොහොම ස්වල්පයකට පමණි. එම නිසා බොහෝ ශාකවලට තමා වැඩෙන පසෙහි නයිට්‍රජන් අඩංගුව තිබීම අත්‍යවශ්‍ය වේ.

පොහොර භාවිතය පිළිබඳ ඉතිහාසය

ශත වර්ශ ගණනාවක් බෝග වර්ධනය සඳහා ස්වාභාවික පොහොර අඟුරු හෝ යබොර ආදිය උදව් වුවත් 19 වන ශත වර්ෂයේ අතිවු කෘෂිකාර්මික විප්ලවයේ වඩාත්ම වැදගත් නිපැයුමක් හෝ නව සොයා ගැනීමක් ලෙස පොහොර දැක්විය හැකිය.

මේ සඳහා ප්‍රධානත්වය දැරූ පුද්ගලයෝ

විස්තවුන්ට් චාර්ල්ස් (1674-1738) 1730 දි ප්‍රථම වරට බෝග 4 ක් සඳහා බෝග මාරු ක්‍රමයේ සාර්ථකත්වය පිලිබඳව අධ්‍යයනය කළේය. මෙහිදි ඒ පිළිබඳ භාවිත ලැන්ඩර්ස්හිදි පරීක්ෂණය කළේය. මෙහි අවසන ඔහුට ටර්නිප් ටවුන්ෂෙඩ් යන අනුවර්ථන නාමයද ලැබුණි.

රසායන විද්‍යා ජස්ටන් බොග් ලෙයිබිග් (1803 – 1883) ශාක වල පෝෂණය වටහා ගැනීම පිළිබඳව ඉහළ දායකත්වයක් ලබාදුනි. ඔහු ඉතා උනන්දුවෙන් කළ පරීක්ෂණ වලදී හියුමස් වැදගත් කමට වඩා ඇමෝනියා වල ඇති වැදගත් කම තර්කානු කූලව පෙන්වා දුන් අතර ඉන්පසුව අකාබනික ඛනිජ ද්‍රව්‍යයන්ගේ වැදගත්කමද පෙන්වා දුනි. ප්‍රාථමිකව ඔහුගේ සොයාගැනීම් ඉදිරි වසර 50 ක් තිස්සේ කෘෂි විද්‍යාව පිළිබඳ කිතකාවට ලක්වු කාරණාවිය. එංගලන්තයේ දී හුණු ගල් වල අඩංගු පොස්පේට් සලුෆියුරික් අම්ල අඩංගු අස්ථි ආහාර සමග ක්‍රියාත්මක වීමෙන් සෑදෙන පොහොරක් වාණිජමය අයුරින් හඳුන්වාදෙමින් සිය සංකල්ප එලි දැක්වීමට (ක්‍රියාත්මක කිරීමට) උත්සාහ කළේය.

එම පොහොර එතෙක් පැවති සත්ව අප ද්‍රව්‍ය පොහොරට වඩා  මිලක් අඩු වුවද බෝග වලට එය උරා ගැනීමට ඇති හැකියාව අඩු නිසා ප්‍රචලිත නොවීය.

මේ අවස්ථාවේදීම එංගලන්තයේ සිට සර් ජෝන් බෙනට් ලෝවිස් (1814 – 1900) හාර්පෙන්ඩන්හි පිහිටි ඔහුගේ ගොවිපලේදී පැවති පරීක්ෂණ වලදී 1842 ප්‍රායෝගික සුපර්පොස්පේට්  භාවිතයෙනි. මෙයින් දිරිමත් වු ඔහු සර් ජෝසප් හෙන්රි ගිල්බර්ට් (ලෙයිබර් යටතේ අධ්‍යාපනය ලැබු) මෙම පරීක්ෂණයේ අධ්‍යක්ෂක තනතුරට පත්‍කළේය. අද දක්වාම 'රොක්ටස්ට්' පරීක්ෂණ ආයතනය අස්වැන්න සම්බන්ධයෙන් අකාබනික හා කාබනික පොහොර භාවිතයේ ප්‍රථිපල පිළිබඳව තවමත් පරීක්ෂණ පවත්වයි.

ප්‍රංශයේ ජින් බැප්ටයිස් බොයිගොල්ට් (1802 – 1887) පොහොර වල අඩංගු විවිධ ප්‍රමාණයන්ගේ නයිට්‍රජන්හි වැදගත්කම පෙන්වා දුනි.

මෙටලිගිස්ට් පර්සි ගිල්ක්‍රිස්ට් (1851 – 1935) හා සිඩ්නි ග්‍රිල්ක්‍රිස්ට් තෝමස් එකතුව වානේ නිෂ්පාදනය සදහා පොස්පරස් ආම්ලික අංශුලෝහ භාවිතය පිළිබදව තෝමස් ග්‍රිල්ක්‍රිස්ට් Converter යන්ත්‍රය අළුතින් සොයා ගන්නා ලදී.

20 වන ශතවර්ෂයේ මුල් දශකයේදී නොබෙල් ත්‍යාග ලාභි රසායන විද්‍යාඥ I.G. ෂර්බාන්හි කාල් බොස්ච් හා ෆරිමිස් හාබර් එකතුව ඉතා පහසුවෙන් හෝ ඉතා අඩු වශයෙන් නයිට්‍රජන් ඇමෝනියා තුලට සංස්ලේශණය වන ක්‍රියාවලියක් සොයා ගන්නා ලදී. එහිදි නයිට්‍රේස් හා නයිට්‍රයිස් තුලට ක්‍රමයෙන් ඔක්සිකරණය වේ.

1927 දි අර්ලින් ජොන්සන් නයිට්‍රෝපොස්පේට් නිස්පාදනය කිරීමෙහිලා ක්‍රමයක් දියුණු කරන ලදී. එය 'ඔඩ්ඩා ක්‍රියාවලිය ලෙස හැදින්වු අතර ඔහුගෙන් පසු නෝර්වේහි ඔබ්ඩා ස්ටෙල්ට්වෙක් ලෙස හැදින්විණි. මෙම ක්‍රියාවලියේදී පොස්පේට් පර නයිට්රික් අම්ල සමග අම්ලිකරණය ලක්කොට පොස්පේට් අම්ල හා කැල්සියම් නයිට්‍රේට් නිපදවන අතර මේවා නයිට්‍රජන් පොහොරක් ලෙස භාවිතා කල හැකිය.

නිෂ්පාදනය

ඉංග්‍රිසි ජාතික ජේමිස් ෆයිසන්, එඩ්වර්ඩ් පැනාඩි, තෝමස් හැඩිෆිල්ඩ් හා ප්‍රේන්ටිස් සහෝදරයෝ විසින් 19 වැනි ශත වර්ෂයේදී සමාගම් කිහිපයක්ම සත්ව ඇට කටු වලින් පොහොර නිපදවීම සඳහා ඇති කරන ලදී. දියුණු වෙමින් පවතින විද්‍යාවන් වු රසායන විද්‍යාව හා එකතුව සොයා ගන්නා ලද පෙරදිග ඇල්ගිරියාවේ වෙළද මට්ටමෙන් ඇති පොසිලයන් 1850 දී සල්පියුරික් අම්ලය හා පොහොර මය ශාඛා තුළින් සල්පියුරික් පොස්පේට් නිර්මාණය කිරීමට ෆයිසන්ට හා පැකාර්ඩ් යන අයට මග පෙන්වීමක් විය. මේවා ඉල්ප්විච් වරායෙන් නැව්ගණනින් යැවුනි. 1870 වන විට සුපර්පොස්පේට් නිෂ්පාදනය කරන කර්මාන්ත ශාලා 80 ක් විය. පළමු ලෝක යුද්ධයෙන් පසු මෙම වෙළද කටයුතු මූල්‍යමය අර්බුදයකට මුහුණ දුන් අතර පැසිපික් දුපත්වල නිපදවනු ලැබු කුරුලු අමුද්‍රව්‍ය වලින් නිශ්පාදනය කරන පොහොර සමග තරඟ කිරීමට සිදුවිය. එයට හේතුව වුයේ එම නිෂ්පාදනයේ බෙදා හැරීම හා ඵලයන් ආර්ථිකමය වශයෙන් ආකර්ශණිය තත්වයකට පත්වුණි.

අන්කර් යුධ කාලීන සමයේදී නව නිර්මාණයන්ගේ තරඟකාරීත්වයක් ඉම්පිරීයල් රසායනික නිෂ්පාදකයින්ගෙන් දැකිය හැකි විය. ඔවුන් 1923 දි කෘතිම ඇමෝනියම් සල්ෆේට් දියුණු කරන ලදී. 1927 දි නයිට්‍රෝචොක් (හුණු) හා 1931 දි ඇමෝනියම් පොස්පේට් අඩංගු ආර්ථිකමය වශයෙන් ඵලදායි CCF අඩංගු පොහොර නිෂ්පාදනය කළේය. නමුත් ICI ගෙන සිමාන් නිසා ඇමෝනියම් සල්ෆේට් සැපයුමේ සිමාවල් ඇති කිරීමට සිදුවිය. ඒ සමගම අනෙකුත් යුරෝපීය හා උතුරු ඇමරිකානු සමාගම් සිය වෙළඳ කටයුතු ඉංශ්‍රිසි ප්‍රධාන සමාගම් සමඟ හවුල් ව්‍යාපාර සිදුකල අතර එහි පරමාර්ථය වුයේ ඒවා නැගි සිටීමට බලකිරීමයි. එම සමාගම් පිසිශන්, පැකාර්ඩ් හා ප්‍රේන්ටයිස් සිමාසහිත සමාගම් ලෙස 1929 දි පිහිටුවිය. 1934 වන විට දෙරටේ එකතුව සුපර්සල්ෆේට් ටෝන් 80000 ක් වර්ෂයකට නිපදවිය ඒ අයිප්ස්චිච් හි ගැඹුරු තටාකයන් හි  පිහිටි සිය කර්මාන්ත ශාලා වලිනි. දෙවන ලෝක යුද්ධය වන විට ඔවුන් කර්මාන්ත ශාලා 40 ක හිමිකරුවෝ වූහ. ඒ 1935 පිහිටවු 'හාඩ්ෆ්ල්ඩ්ස්' කර්මාන්ත ශාලාවද ඇතුලුව ඉන් දෙවසරකට පසු 1937 දි Anglo Contireal works සදහා අරමුදල් යෙදවුනි.

යුද්ධයෙන් පසු කාලයේ හරිත විප්ලවයත් සමගම නිෂ්පාදන මට්ටම් වල ඉහළ ප්‍රතිඵලයන් අත්කර ගත්තේය. ඒ අනුව නයිට්‍රජන් හොදින් උරාගන්නා, විවිධ බීජ වර්ග විශේෂයෙන්ම විවිධ  විශේෂයෙන් යුත් ඉරිඟු, තිරිඟු හා වී හඳුන‍්වාදීම සිදුවිය. මෙහිදි ජාතික මට්ටමෙන් තරඟකාරීත්වයන් මිල පාලනයේ හා සැපයීමේ ඒකාධිකාරීත්වයක් ඇති විය. අවසානයේ නව හැගීමේ රැල්ලක් ඇතිවිය. එතෙක් පැවති මුල් නම් සභා සමාගම් හෝ වෙළද නා‍ම නොපැවතුණු අතර අළුත් සුසංයෝගයක් ඇරඹුණි.

ICI කෘෂිරසායන සමාගම් 'Yara Interhatiand'  හා Astrazeneca සමාගම් හි කොටස් කරුවෝය.

කාබනික පොහොර
කොම්පෝස්ට් බඳුනක් පිලියෙල කර ගැනීම

ස්වභාවික කාබනික පොහොරක පණුපස් ශාක දිරාපත් වූ මුහුදු පැලෑටි කාණු ආදියේ එකතු වු අපද්‍රව්‍ය කුණු හා සත්ව අපද්‍රව්‍ය ආදී දේ එකතු එකතුවෙන් සාදයි. ශාකමය පොහොර බෝගයන්ද පසට පෝෂණයක් එක් කරයි. ස්වාභාවික ඛණිජ දුව්‍යයක් වන පතල් ගල් වැටි ආශ්‍රිත පොස්පේට්, පොටෑෂ් හි ඇති සල්පේට් හා හුණු ගල්ද කාබනික පොහොර ලෙස හැඳින්විය හැක.

නිෂ්පාදනය කරන ලද කාබනික පොහොර වර්ග කෙම්පොස්ට් ,ලේ වඩන ආහාර ,සත්ව ආහාර හා මුහුදු පැලෑටි ලෙස නිෂ්පාදනය කෙරේ .අනෙකුත් උදාහරණ ලෙස ප්‍රෝටීන් දිරවීමට උපදවන ස්වභාවික එන්සයිම හැඳින්විය හැකිය. මත්‍ය ආහාර හා කුරුළු ආහාරද ඒ අතර වේ.

කලක් තිස්සේ දිරාපත් වෙමින් පැවති ආහාරවල ඉතිරි කොටස් ද පස සරු කිරීමට හේතු වේ. ඒවා පොහොර ලෙස තදින්ම සැලකිය නොහැකි වුවද ඉතා හොඳ ප්‍රතිඵල ලබා ගත දී ඇත.

කාබනික යන වචනයේ අර්ථය සමහර අවස්ථා වල නොපැහැදිලිවීමක් ද ඇත. එයට හේතුව කෘතිම පොහොර අතර යූරියා සහ යූරයා අඩංගු පොහොර නිෂ්පාදනද කාබනික රසායනික සංයුතියේ ඉහල කාබනික අගයකින් තිබීමයි. එසේම ස්වභාවික හෝ කෘතිම නිෂ්පාදනය කරන පොහොර රසායනික ස්වභාව හඳුනා ගැනීම අපහසුයි. අනික් අතට කාබනික පොහොර යොදා කෙරෙන කෘෂි බෝග වගාවන්හිදී රසායන විද්‍යාවේ අකාබනික ද්‍රව්‍ය වන පතල් වැටි පොස්පේට්,පිටකල හුණුගල් හා සෝඩියම් නයිට්‍රේට් භාවිතා කරයි.

අනෙක් පොහොර හා සැසඳීමේ දී කාබනික පොහොරවල ඇති පෝෂ්‍යය පදාර්ථයන්හි ඝනත්වය ප්‍රමාණවත් වුවද එහි වාසි කිහිපයක් ඇත. සෑම පොහොරක්ම සාමාන්‍ය ගෙබිමක හෝ ඉඩමක නිපදවිය හැකිය.එසේම ප්‍රවාහන වියදම ද මේ නිසා අඩු කර ගත හැකිය. බොහෝ නයිට්‍රජන් සපයා දෙන කාබනික පොහොරවල දියවෙන නයිට්‍රජන් අඩංගුව ඇති අතර ඒවා සෙමෙන් මුදාහරින  පොහොරක් ලෙස ක්‍රියා කරයි.

වර්තමානයේ භාවිතයට ගනු ලබන කාබනික කෘෂිකර්මයේ සංකල්ප බොහෝ දුරට ලෙයිබ්ග්ගේ සංකල්පයන් හි සාර්ථකත්වය පෙන්ණුම් කරයි. එහෙත් වර්තමානයේ ක්‍රියාත්මක කරනු ලබන රසායනික පොහොර නිපදවීමේ බොහෝ සීමාවන් ඇති බව අවධාරණය කරයි. ඔවුන් නැවතත් අවධාරණය කරනු ලබන්නේ පසේ ඇති හියුමස් හා කාබනික සංයොගයන්හි කාර්යභාරය තවමත් ඉතා වැදගත් බවයි. ඒ අතර,

·	පසේ ඇති පෝෂණ පදාර්ථ පවත්වාගෙන යෑම එම නිසා අඩු පෝෂණ ඝනත්වයින් හා නාස්තිය අවම කිරීමෙන් ශාකයට හොඳ වර්ධනයක් ඇති කරයි.

·	පමණට වඩා වැඩි වීම වළක්වමින් වැඩි ඝනත්වයෙන් යුතු පෝෂණ කෙටස් ඉතා සෙමින් නිකුත් කිරීම.

·	තෙතමනයෙන් ඇතිවන බලපෑම අඩු කරමින් පසේ ඇති තෙතමනය රඳවා ගැනීමට (පවත්වාගෙන යෑමට ) උදව් කිරීම.

·	පසේ (ව්‍යුහය ) සංයුතිය දියුණුකිරීම.

කෘත්‍රීම පොහොර භාවිතයේදී ඇතිවන ගැටළු වළක්වාලීමේ හැකියාවක් කාබනික පොහොරවලට ඇත. ඒ අනුව,

·	වැඩිපුර සැපයෙන පෝෂණ කොටස් දහනය කිරිමේ හැකියාව.

·	පසේ සෞඛ්‍ය සම්පන්න බවේ හා පැවතිය යුතු සංයුතියේ ක්‍රමික අඩු වීමක් ඇති කිරීමට,පසේ උරා ගැනීමේ හැකියාව අඩු කිරීම මෙන්ම පසේ වර්ග අඩු කිරීම.

·	පසේ පෝෂණය රඳවා ගැනීමට නිතර නිතර කෘත්‍රීම පොහොර භාවිතා කිරීම සිදුවීම.

·	පසේ සෞඛ්‍ය සම්පන්න බවට අවශ්‍ය දියවෙන සුළු හයිඩ්‍රජන් හා පොස්පරස්හි සැලකිය යුතු හිඟතාවයක් ඇති කිරීම.

·	මිල අධිකවිම.

කාබනික පොහොර භාවිතයේ අවාසි

·	අකාබනික පොහොර හා සැසඳීමේ දී පෝෂණ කොටස් තුනී කර ගන්නා පොහොර දුර ප්‍රදේශයන්ට භාවිතය සඳහා රැගෙන යාමේදී.

·	අකාබනික පොහොර සංයුතියට වඩා කාබනික පොහොර සංයුතිය සංකීර්ණය.

·	රෝගකාරකයන් අඩංගු ශාක හා සත්ව කොටස්වලින් සංයුක්ත වූ අක්‍රමවත්ව පිළියෙල වී ඇති කාබනික පොහොර ශාකවලට මෙන්ම පුද්ගලයින්ට ද  හානිකර විය හැකිය.

ක්‍රමාණුකූලව  කෙරෙන කොම්පෝස්ට් නිපදවීමකදී එවැනි කොටස් ඉවත් කළ යුතුය .
කාබනික නොවන පොහොර භාවිතයෙන් කරන වගාවන්හිදී කාබනිකයේ අකාබනික  පොහොරද යම් කිසි ප්‍රමිතියකට (ප්‍රමාණවත්) භාවිතා කරයි.

පොහොර භාවිතයේ දී ඇති අවදානම් අවස්ථා

කෘතීම පොහොර භාවිතයේ දී අවශ්‍යය ප්‍රමාණයට වඩා පොහොර භාවිතා කිරීම ප්‍රාථමිකව ඇති ගැටළුවකි. එය හේතුව විශාල වශයෙන් රසායනික පොහොර භාවිතයේ දී එසේ සංයුතියේ වෙනස්කම් ඇති කිරීමයි. රසායනික පොහොරවල ඇති ඉහල දියර බව පරිසරයේ තුල්‍යභාවය අඩු කිරීමට හේතු සාධක වේ.

සමහර නයිට්‍රජනීය පොහොර වර්ග භාවිතය හා ගබඩාව සමහර කාලගුණ හා පසේ ස්වභාවය අනුව හරිතාගාර වායුවක් වන නයිට්‍රස් ඔක්සයිඩ් (N2O) නිකුත් කිරීම සිදු කරයි. ඇමෝනියා වායුව නිකුත් කිරීම අකාබනික පොහොර භාවිතයෙන් හෝ දියාරු මිශ්‍රනයක් ලෙස  නයිට්‍රජන් භාවිතයෙන් ඇමෝනියා මඟින් පසේ අම්ලකර බව වැඩි කරයි. (pH අගය අඩුවීම "අමිල කිරීම" ) වැඩිපුර නයිට්‍රජන් භාවිතයෙන් පලිබෝධකයන්ගේ වර්ධනයක් ද සීඝ්‍රයෙන් ඇති වේ.  ඒ අතර ඔවුනට හිතකර පරිසරයක් ද ගොඩ නැඟේ.

පෝස්පේට් ඛණිජ ද්‍රව්‍යයන්හි අඩංගු කැඩ්මියම් 600mg/kg ප්‍රමාණයක කැඩ්මියම් වලින් පස දූෂණය වීම වේගවත් කරයි. උදා- නාවුරු හා ක්‍රිස්මස් දිවයිනේ ඛනිජ ද්‍රව්‍යයන්) කැඩ්මියම්වලින් අම්ලනය වූ පස නවසීලන්තයේ ද දැකගත හැකිය. පොස්පේට් අඩංගු පොහොරවල ඇති යුරේනියම් ද මෙය පසේ දූෂණය ඇති කරවන තවත් උදාහරණයකි.

මේ හේතු නිසා විශේෂයෙන්ම අකාබනික පොහොර භාවිතයේ දී පසේ සරු බවට අවශ්‍ය පෝෂණය ප්‍රමාණය පිළිබඳ සමබරතාවයක් පවත්වා ගැනීම පිළිබඳ දැණුමක් අත්‍යවශ්‍යය. මෙම ක්‍රියාවලිය හඳුන්වනු ලබනනේ පෝෂණය අයවැය ලෙසයි. මෙසේ පරීක්ෂාකාරීව කරන අධ්‍යයනයේ ගොවියාට සිය පසේ තත්වය රැක ගත හැකි අතර නාස්තිය ද වැළැක්විය හැකිය. එලෙසම අතුරු නිෂ්පාදනයන්හි ද ඇති වන දූෂණ තත්වයන් ඉවත් කිරීමේ වියදම ද වලක්වා ගත හැකිය.

කාබනික පොහොර වැඩි වශයෙන් භාවිතා කිරීමේ හැකියාවක් ඇත. ඒ ඒවායේ අඩංගු පෝෂණ තත්වය හා දිස්වන සුළු බව නිසාය. ඒවාගේම එම පොහොර භාවිතයෙන් ඇති වන අතුරු ඵල රසායනික පොහොර භාවිතයට වඩා අඩුය. ඒවායේ ස්වභාවයෙන්ම පසේ භෞතික හා ජීව විද්‍යාත්මක ක්‍රියාවලියක් ඇති කරන අතර එය අවධානම් අඩු කිරීමට ඉවහල් වේ.

පොදු ගැටළු (සමස්ථිය ගැටළු) (ගෝලීය ගැටළු)

ලෝක ජනගහනය වැඩිවීම පොහොර භාවිතයෙන් කෙරෙන කෘෂිකාර්මික කටයුතුවලට ද තදින් බලපා ඇත. ගෝලීය සම්පත් දිගු කාලීනව භාවිතා කිරීමේ බලපෑමක් ඇතිව ඇත.

ඒ අනුව ගෝලීයව විශාල වශයෙන් කෙරෙන පොහොර භාවිතයෙන් හරිතාගාර වායූන් වායුගෝලයට එක්වීම දැකිය හැකිය. එසේ වායුගෝලයට එම වායු එක් වීම සිදු වන්නේ,

·සත්ව‍පොහොර හා යූරියා භාවිතයෙන් - මෙහි දී වායු ගෝලයට මීතෙන්, නයිට්‍රස් ඔක්සයිඩ් හා කාබන් ඩයොක්සයිඩ් විවිධ ප්‍රමාණයෙන් එක්වන අතර එම එක්වීමේ වායුවේ ඇති ඝන හා ද්‍රව ස්වභාව‍ය අනුව වෙනස් වේ.

·නයිට්‍රික් අම්ලය හා ඇමෝනියම් බයිකාබනේට් අඩංගු පොහොර භාවිතය. මෙහි දී වායු ගෝලයට නයිට්‍රජන් ඔක්සයිඩ්, ඇමෝනියා හා කාබන් ඩයොක්සයිඩ් මුදා හැරේ. ක්‍රියා පිළිවෙලේ හා ක්‍රියාකාරීත්වයේ වෙනසක් ඇති කිරීමෙන් දේශගුණ වෙනස්කම්වලට වන බලපෑම හා එහි අවධානම අවම කිරීමට හැකියාවක් ඇති අතර එසේ සියල්ලම වෙනස් කිරීමේ හැකියාවක් නැත.

ආශ්‍රිත
 Fertilizer

උද්‍යානකරණය
පොහොර

පොහොර


Afløb er en eksperimentalfilm fra 1989 med instruktion og manuskript af Niels Lomholt.

Handling
En rejse i tid - nutid og fortid. ...spredt aske fylder gaderne, dækker en fod, spids hæl og en væltet krop på et udsted for udskibning. Udskibningen er overeksponerede udløb i karret hvor alt samles i en kraftig strøm og slides til den sidste tynde hud vaskes af.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Afløb (film)


NRP Bérrio (A5210) was a fleet support tanker of the Portuguese Navy. She was built by Swan Hunter in 1969 at Hebburn, England as RFA Blue Rover (A270) of the Rover-class and from 1970 to 1993 was part of the British Royal Fleet Auxiliary. In 1982 during her British service she participated in the Falklands War.

In 1993, she was sold to the Portuguese Navy who renamed her Bérrio. She participated in Operation Crocodile (Operação Crocodilo) in 1998, as part of the Portuguese naval task force that rescued foreign nationals caught up in the civil conflicts in Guinea-Bissau and then supported the mediators of the CPLP in the peace talks between the parties in the conflict.

The vessel was decommissioned on 1 June 2020.

References

Ships of the Royal Fleet Auxiliary
Tankers of the Royal Fleet Auxiliary
Rover-class tankers
Falklands War naval ships of the United Kingdom
1969 ships
Auxiliary ships of the Portuguese Navy

NRP Bérrio


The dancer er en kortfilm instrueret af Ramsin Dinkha efter manuskript af Ramsin Dinkha.

Handling
Et kærestepar er strandet i midten af ingenting, med intet andet end en punkteret scooter og mindet om deres engang lykkelige forhold. Det ser sort ud, indtil en fremmed kommer forbi og danser for dem.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2007

Kortfilm fra Danmark

The dancer


Tunjuelo je rijeka u Kolumbiji, pritoka rijeke Bogote. Pripada porječju rijeke Magdalene.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Kolumbiji
Pritoke Bogote

Tunjuelo


Pseudodictamnus, biljni rod iz porodice usnača rasprostranjen od Mediterana do Irana, te po dijelovima Afrike. Njegove vrste su uključivane i u rod Ballota, ali se preporuča prepoznavanje pet rodova u plemenu Marrubieae, te je i priznat

Vrste
 Pseudodictamnus acetabulosus (L.) Salmaki & Siadati
 Pseudodictamnus africanus (L.) Salmaki & Siadati
 Pseudodictamnus aucheri (Boiss.) Salmaki & Siadati
 Pseudodictamnus bullatus (Pomel) Salmaki & Siadati
 Pseudodictamnus damascenus (Boiss.) Salmaki & Siadati
 Pseudodictamnus hirsutus (Willd.) Salmaki & Siadati
 Pseudodictamnus hispanicus (L.) Salmaki & Siadati
 Pseudodictamnus inaequidens (Hub.-Mor. & Patzak) Salmaki & Siadati
 Pseudodictamnus latibracteolatus (P.H.Davis & Doroszenko) Salmaki & Siadati
 Pseudodictamnus macedonicus (Vandas) Salmaki & Siadati
 Pseudodictamnus mediterraneus Salmaki & Siadati
 Pseudodictamnus rotundifolius (K.Koch) Salmaki & Siadati
 Pseudodictamnus undulatus (Benth.) Salmaki & Siadati

Izvori

Marrubieae

Pseudodictamnus


El dolmen de Dolbate es el monumento de época neolítica situado en la parroquia de Borneiro, en el municipio gallego de Cabana de Bergantiños. Este dolmen se cataloga como una tumba colectiva de corredor y es considerado como la "catedral del megalitismo" en Galicia.

Cerca de ese emplazamiento, se hallan otros monumentos conocidos como arte parietal o rupestre.

Este túmulo se estableció en la primera mitad del IV milenio a. C., y la cámara a finales de esa misma época. Fue usado en diferentes épocas, entre el 3800 a. C. y el 2700 a. C., momento en el que fue abandonado.

Conviene destacar que en el siglo XIX, el historiador gallego Manuel Murguía ya se refirió al dolmen y que en 1885 el poeta Eduardo Pondal lo inmortalizó en el poema Queixumes dos Pinos:

Descripción

El túmulo tiene unos 24 m de diámetro y 1,80 m de altura, y consta de una capa de tierra cubierta parcialmente por una coraza pétrea formada por piedras planas depositadas horizontalmente (que marcan el perímetro del emplazamiento) y piedras destacadas y bien emplazadas en el interior.

Se sospecha que originalmente, el túmulo recubría hasta la altura del corredor y que la parte más destacada o dolmen estaba a la vista.

El dolmen consiste en una cámara poligonal ancha formada por siete ortóstatos, uno de los cuales mide 4,64 x 3 m, y un corredor de tres tramos, bien diferenciado en planta y en sección. La entrada estaba cerrada con una losa vertical cubierta de piedras. Entre algunos ortóstatos (u ortostatos) se colocaban losas alargadas por el exterior, para así contribuir a cerrar el hueco. Las fosas en las que se sustentaban esas grandes piedras, alcanzaban profundidades de 140 cm en la cámara y 70 cm en el corredor.

Sobre el túmulo conocido, existió un megalito anterior en el tiempo, de menor tamaño y complejidad, consistente en una cámara simple, alargada y abierta, compuesta por nueve ortóstatos de aproximadamente 240x190 cm. El correspondiente y anterior túmulo tenía 10,5 m de diámetro, y estaba cubierto por una coraza de una sola camada de piedras.

Interesa señalar que en el segmento inicial del corredor del túmulo más reciente, se encontraron veinte pequeños ídolos, y que los ortóstatos de la correspondiente cámara contienen petroglifos. Además, todas las losas, tanto en la cámara como en el corredor, cuentan con pinturas. Estas se distribuyen en dos registros horizontales separados por una franja rojiza de puntos rojos y negros, siendo el conjunto una composición en la que prima la geometricidad (zigzagues, franjas verticales y oblicuas, ondulados, retículas, etc.). El color rojo era obtenido a partir de óxido de hierro y el negro a partir de carbón vegetal, posiblemente, aplicados sobre una imprimación blanca a partir de algún tipo de grasa mezclada con caolín.

También se encontró una hilera de ídolos, veinte en total, colocados de frente al corredor y en el límite del túmulo, así como muy interesantes artefactos líticos y cerámicos.

En 2009 se descubrió que la cámara disponía de un drenaje que hace sospechar que desde el comienzo sufría de inundaciones.

Ocupación
Los estudios sobre el dolmen de Dombate, hacen pensar que fue utilizado en cuatro diferentes momentos:
 Período 1: corresponde con el de su creación, la que se produjo entre el 3800 a. C. y el 3600 a. C. Durante la segunda mitad del cuarto milenio y los dos primeros tercios del tercero sólo se construyeron dólmenes de corredor;
 Período 2: c. 3000 a. C., oportunidad durante la cual se preparó y utilizó por primera vez el área de acceso;
 Período 3: c. 2700 a. C., cuando finalmente se cerró el corredor, comenzando allí el uso ritual;
 Período 4: último periodo de utilización, posiblemente coincidente con la cultura del vaso campaniforme.

Posteriormente se construyó un poblado, ya en la Edad del Bronce, junto al dolmen en desuso.

Conservación y musealización
El sitio fue excavado por el arqueólogo José María Bello Diéguez en los años 1987, 1988 y 1989. Después de estas excavaciones las pinturas y el monumento en general sufrieron un proceso de degradación ante la pasividad de distintas administraciones. Para conocer el estado en el que había quedado en 2001 se constituyó un comité para que informase del mismo, en cuya primera visita días después descubrieron que los daños eran irreparables y que se había perdido parte de los restos arqueológicos, principalmente el antiguo dolmen sobre el que yacía el actual, así como el testigo de tierra de la excavación. Unos meses después la diputación de La Coruña decidió sustituir la cubierta plástica, muy deteriorada, y vallar los 8000 m² de la parcela en la que se sitúa el monumento. A principios de 2002 ya estaba listo el nuevo cierre, que sería el que perdurará hasta el cierre definitivo de 2011.

En 2004 se preparó un plan de seiscientos mil euros para la puesta en valor del monumento que meses después fue ampliado a un millón y que preveía exponerlo y recuperarlo en unos dos años, llegando incluso a crearse una web para ello desde el momento del anuncio, con lo que querían «hacerlo único». Sin embargo no se llegó a ejecutar.

En 2009 se realizaron excavaciones arqueológicas del dolmen y el terreno circundante,y también en ese año se adjudicaron las obras a una empresa para que realizase la musealización definitiva del dolmen y su entorno en un plazo de diez meses y con un presupuesto superior al millón y medio de euros.

En 2011 se completó la cubierta que protege al dolmen de la intemperie, si bien seguían los trabajos de restauración y estudio. Esta presentación al visitante junto a que la intervención implicaba alterar la situación encontrada ha recibido críticas por restar criterio histórico al conjunto.

En 2014, tras el inicio de la gestión municipal por parte del Ayuntamiento de Cabana de Bergantiños, aparecieron graves desperfectos en la réplica (neodolmen), y la Diputación de La Coruña recibió una petición para que el convenio de colaboración fuera suspendido, el estado de las pinturas originales revisado y el establecimiento de un número máximo de visitantes al monumento para favorecer su conservación.

Galería de imágenes

Véase también
 Arquitectura prehistórica
 Megalitismo
 Glosario de arquitectura prehistórica
 Cairn
 Dolmen
 Pirámide
 Túmulo
 Manuel Murguía

Referencias

Bibliografía

Notas

Enlaces externos

 Megalitos de España, localizables a partir de un mapa. Consultado el 5 de enero del 2013.

 Sobre el Dolmen de Dombate, en el programa de La 2 (TVE) La aventura del saber.

Dombate
Bienes de interés cultural de la provincia de La Coruña
Cabana de Bergantiños
Comarca de Bergantiños

Dolmen de Dombate


Nicolae Robu (n. 1866, Hălmagiu, județul Arad – d. 1947, Deva, județul Hunedoara) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
Nicolae Robu s-a născut în Hălmagiu, în vechiul comitat Zarand, astăzi județul Arad, unde tatăl său era notar cercual. A urmat școala primară în comuna natală. Face studiile medii la Gimnaziul de stat din Sibiu, pentru ca cele universitare să le urmeze la Facultatea de Medicină a Universității din Innsbruck, Tirol, unde a luat mai târziu și diploma de doctor în medicină universală.

După terminarea studiilor, a ocupat postul de medic de circumscripție în Baia de Criș până la 9 ianuarie 1919, când este numit de Consiliul Dirigent ca medic primar al comitatului Hunedoara, cu sediul la Deva, post pe care îl păstrează până la pensionarea din 31 decembrie 1930. În timp ce a fost medic la Baia de Criș, Nicolae Robu a acționat pe teren național și cultural în cadrul societăților locale. Ca medic primar a condus cu pricepere și devotament rețeaua sanitară din județ până la pensionare. După retragerea în pensie a continuat să trăiască în Deva .

A fost căsătorit cu Aurelia Candrea (1875-1954), fiica avocatului Gherasim Candrea (1841-1905), cu care a avut patru fete, dintre care și pe dr. Maria  Drăgan. A decedat la Deva, fiind înmormântat în vechiul cimitir ortodox din Deva.

Activitatea politică

Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al Cercului electoral Baia de Criș .

Cu privire la alegerea lui ca deputat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din decembrie 1918, Dr. Nicolae Robu declara: am fost ales în acest scop în calitate de intelectual în delegația de 3, de către adunarea poporală a plășilor Baia de Criș și Brad, județul Hunedoara, ținută în luna noiembrie 1918, în comuna Brad. Ceilalți membri au fost: părintele protopop unit Nicolae Bolbocar, decedat la Baia de Criș, și Petru Rișcuța, plugar sanitar la Rișca .

Recunoașteri
A fost recompensat pentru activitatea sa cu decorația de Cavaler al Coroanei României, cu medalia Crucea Meritul Sanitar, clasa I și cu titlul de Comandor al Coroanei României .

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7.
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993.

Lectură suplimentară
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. I
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
 Delegații aleși convocați la Adunarea Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918. Centenarul României. Accesat la 30 noiembrie 2018.

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1866
Decese în 1947
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Medici români
Crucea "Meritul Sanitar"

Nicolae Robu (delegat)


لملودة قرية في ليبيا تقع على بعد 50 كم شرق مدينة البيضاء كيلومتر و 40 كم غرب مدينة درنة. تبلغ مساحتها أكثر من 100 هكتار، وهي أراضٍ زراعية.

لملودة تقع على تقاطع مجموعة من الطرق في شمال برقة:
 ترتبط مع المرج بطريقين، الطريق الشمالي (الذي يمر عبر البيضاء) هو جزء من الطريق الساحلي الليبي؛ أما الطريق الجنوبي (المار ببلدة مراوة) فطوله حوالي 143 كم.
 ترتبط مع مرتوبة بطريقين، الطريق الشمالي (الذي يمر عبر درنة) هو جزء من الطريق الساحلي الليبي؛ أما الطريق الجنوبي فهو الطريق الصحراوي.

مراجع

أماكن مأهولة في شعبية درنة
أماكن مأهولة في شعبية درنة
قرى ومدن الجبل الأخضر

لملودة