Aston Villa Football Club (; kısaca Villa, The Villa, The Villans olarak da bilinir); Aston, Birmingham'da kurulan ve Premier League'de mücadele eden İngiliz futbol kulübü. 1874'te kurulan kulüp, 1897'den beri iç saha maçlarını Villa Park'ta oynamaktadır. 1888'de kurulan English Football League'in de kurucularından olan Aston Villa, aynı zamanda 1992'de kurulan Premier League'in de kurucuları arasındadır. Kulübün sahibi ve başkanı Amerikalı iş insanı Randy Lerner tarafından satışa sunulan kulüp, Haziran 2016'da Çinli iş insanı Tony Xia tarafından satın alındı.

Kulüp, Football League First Division ve FA Cup'ı yedişer kez kazanmıştır. 1981-82 sezonunda, şimdiki adıyla UEFA Şampiyonlar Ligi kupasını kazanarak, bu kupayı alan beş İngiliz takımından biri konumundadır. Beş kez EFL Cup ve bir kez FA Charity Shield şampiyonluğuyla Aston Villa, kazandığı kupalar bakımından İngiltere'nin dördüncü büyük takımı konumundadır.

Villa, Birmingham'ın diğer bir takımı olan Birmingham City ile büyük bir rekabet içindedir. İki kulüp arasında 1879'dan beri oynanan maçlar, Birmingham derbisi olarak adlandırılır. Kulübün geleneksel forması; kolları gök mavisi olan düz, bordo forma, beyaz şort ve gök mavisi çoraplardan oluşur. 2007'de yeniden tasarlanan kulübün arması ise, açık mavi arka plan üzerine; şaha kalkmış, altın renkli aslan ve aslanın altında yazılı olan, kulübün sloganı "Prepared"den oluşmaktadır.

Tarihçe

Kuruluşu ve ilk yılları

Aston Villa; Birmingham'daki Villa Cross Wesleyan Şapeli'ne bağlı kriket takımı üyelerinden Jack Hughes, Frederick Matthews, Walter Price ve William Scattergood tarafından tarafından, Mart 1874'te kuruldu. İlk maçını, şehrin yerel ragbi takımlarından Aston Brook St Mary's ile Aston'daki Wilson Road'da oynadı. Rakibin ragbi takımı olması sebebiyle 90 dakikalık maçın ilk yarısında ragbi, ikinci yarısında ise futbol kuralları geçerliydi. On beşerlik takımlar halinde oynanan maçın ilk yarısı 0-0 berabere sonuçlanırken, ikinci yarısında Jack Hughes'ın kaydettiği golle Villa, ilk maçından 1-0'lık galibiyetle ayrıldı. 1876'da kulüp, iç saha maçlarını Perry Barr'da oynamaya başladı. Aynı yıl kadroya dahil olan George Ramsay'in kaptanlığındaki kadroyla 1880'de, finalde Saltley College'ı 3-1 yenerek Birmingham Senior Cup'ta şampiyonluğa ulaşarak ilk kupasını elde etti. Uzun yıllar Villa forması giyen Ramsey ise aktif futbol hayatını sonlandırdıktan sonra bugünkü teknik direktörle aynı işleve sahip kulüp sekreterliği, sonrasında ise as başkanlık pozisyonlarına kadar yükseldi.

1887 FA Cup Finali'nde West Bromwich Albion ile karşılaşan ve maçtan 2-0'lık galibiyetle ayrılan Villa, ilk FA Cup şampiyonluğunu yaşadı. Kulübün efsane oyuncularından gösterilen Archie Hunter, 1880-81 sezonunda Ramsay'den aldığı kaptanlık göreviyle FA Cup şampiyonluğu yaşayarak, bu kupayı kazanan ilk Villa kaptanı olarak tarihe geçti. 1885'te Futbol Federasyonu'nun kurulup; futbolu yasallaştırmasına kadar futbol, amatör bir spor olarak oynanmaktaydı. Kulüp yöneticilerinden William McGregor, kulübün FA Cup maçları dışında, oynadığı diğer maçları izleyen taraftar sayısının az olmasından dolayı üzüntü duymaktaydı. Maçlara olan ilgiyi arttırmak amacıyla 1888'de, ülkenin önde gelen 12 kulübünün yer aldığı English Football League adıyla bir lig kurdu. İlk sezonu 1888'de gerçekleştirilen ligde mücadele eden 12 takım arasında Aston Villa da yer almaktaydı. Ligdeki ilk maçını 8 Eylül 1888'de, Wolverhampton Wanderers ile oynayan Villa, maçtan 1-1'lik beraberlikle ayrıldı. Takımın maçtaki tek golünü kaydeden Tommy Green, kulübün, profesyonel liglerdeki ilk golünü kaydeden oyuncusu olarak tarihe geçti. Ligdeki ilk sezonunu Villa, Preston North End'in 11 puan gerisinde ikinci sırada tamamladı.

Victoria ve Edward dönemleri

Orta sıralarda geçen birkaç sezonun ardından 1892'de FA Cup'ta finale kadar yükselen takım, finalde West Bromwich Albion'a 3-0'lık skorla yenilerek ikincilikle yetindi. 1893-94 sezonunda oynadığı 30 maç sonunda elde ettiği 44 puanla ligdeki ilk şampiyonluğuna ulaştı. Ertesi yıl ise, tarihindeki ikinci FA Cup zaferini elde etti. 1895-96 ile 1896-97 ve 1898-99 ile 1899-1900 sezonlarında olmak üzere ikişer kez iki yıl üst üste lig şampiyonluğu sevinci yaşayan kulüp, 1897'de gelen hem lig hem kupa şampiyonluğunun ardından günümüzde de takıma ev sahipliği yapan stadyumları Aston Lower Grounds'a taşındı. 1900'lerden itibaren taraftarlar tarafından Villa Park olarak anılmaya başlanan stadın adı, herhangi bir resmî açıklama yapılmamasına rağmen Villa Park olarak kaldı. Bu başarıların tümünde kadroda yer alan John Devey ile Howard Spencer, takımın başarıya ulaşmasındaki en büyük paya sahip oyuncular arasında gösterilmektedir.

20. yüzyılın başlarında İngiltere'de futbol büyük gelişmeler göstermesiyle birlikte kulüpler ve oyuncular arasındaki rekabet giderek artmaya başladı. 1900-01 sezonunun ilk dört maçında alınan galibiyetlere rağmen Villa, ligi sondan dördüncü sırada bitirdi. Crystal Palace Ulusal Spor Merkezi'nde oynanan 1905'teki FA Cup finalinde Newcastle United'ı, kulüp tarihinin en golcü ikinci oyuncusu Harry Hampton'ın golleriyle 2-0 yenerek dördüncü kez FA Cup şampiyonluğu yaşadı. 101.117 taraftar tarafından izlenen maç, en fazla kişinin izlediği FA Cup finali olarak tarihe geçti. Bu zaferden sonra kısa süreli olsa düşüşe geçse de, 1909-10 sezonunda altıncı lig şampiyonluğunu elde ederek zaman itibarıyla İngiltere'de lig şampiyonluğunu en fazla kazanan kulüp olarak tarihteki yerini aldı.

Kulüp tarihinin en başarılı oyuncularından biri olarak gösterilen Clem Stephenson'un transfer edildiği 1910-11 sezonu, oldukça büyük bir çekişmeye sahip olurken, şampiyonu son maç belirledi. Son haftaya lider olarak giren Villa, sezonun son maçında Liverpool'a kaybetti. Sıralamada hemen arkasında bulunan Manchester United'ın da Sunderland'ı yenmesi üzerine şampiyon United oldu. 1911'e gelindiğinde Villa Park, kulüp tarafından satın alındı. 1912'de takıma, dünya futbolcunun en başarılı kalecileri arasında gösterilen Sam Hardy dahil oldu. 1913'te beşinci FA Cup kupasının elde edilmesiyle Aston Villa, İngiltere'nin en başarılı kulüpleri arasındaki yerini aldı ve I. Dünya Savaşı'na kadar toplamda altı lig, beş de FA Cup şampiyonluğu yaşamış oldu. 1896-97 sezonunda elde edilen hem lig hem kupa şampiyonluğu ise 1960-61 sezonundaki Tottenham Hotspur'un zaferine kadar tekrarlanamadı.

I. Dünya Savaşı sonrası
I. Dünya Savaşı sebebiyle verilen aranın ardından 1919-20 sezonuyla devam eden ligi Villa, sekizinci sırada tamamlarken aynı sezon, yedinci FA Cup şampiyonluğuna ulaştı. Bu tarihlerde kulüp forması giyen ve İngiltere millî takımının kaptanlıklarını da yapan Frank Moss ile attığı 244 golle kulüp tarihinin en golcü oyuncusu unvanını elinde bulunduran Billy Walker kulübün gelmiş geçmiş en iyi oyuncuları arasında gösterilmektedir. Villa, elde ettiği kupa şampiyonluğunun ardından kısa süreli bir düşüş yaşadı. Kulüp yöneticileri bu düşüşün önüne geçmek için çeşitli transfer çalışmalarında bulundu. Çalışmalar kapsamında 1927'de, Jimmy Gibson ve Eric Houghton kadroya dahil edildi. 1928'de forvet mevkisi için alınan Tom Waring, 1930-31 sezonunda ligde 49 gol kaydederek ligin gol kralı olsa da Villa, sezonu Arsenal'ın 7 puan gerisinde ikinci sırada tamamlayabildi. Sezon genelinde ise 50 gol kaydeden Waring, kulüp tarihinin bir sezonda en fazla gol atan oyuncusu oldu. Houghton ise aynı sezon 30 gole ulaşmıştı.

Devamındaki sezonları sırasıyla 5, 2 ve 13. sırada bitiren takım, tarihinin önemli oyuncuları arasında gösterilen George Cummings'in forma giymeye başladığı 1935-36 sezonunda ligde oynadığı 42 maçta 110 gol yiyerek ligi sondan ikinci sırada tamamladı ve kurulduğu yıldan beri ilk kez Second Division'a düştü. Yaşanan bu olayın ardından, o zamana kadar komitenin görevlendirdiği bir sekreterin kadroyu belirlediği kulüpte değişikliğe gidilerek Jimmy Hogan ile teknik direktörlük görevi için anlaşıldı. Villa, yeni teknik direktörün görev aldığı Second Division'daki ilk sezon, dokuzuncu sırada tamamlarken, ertesi sezon ise elde ettiği şampiyonlukla tekrar First Division'a yükseldi. Fakat burada geçen bir sezonun ardından II. Dünya Savaşı sebebiyle lige ara verilmesinden ötürü, birçok İngiliz kulübü gibi yedi sezon boyunca ligde mücadele edemedi.

II. Dünya Savaşı sonrası
Savaşın ardından takımda, teknik direktör Alex Massie'nin önderliğinde bir değişim baş gösterdi. Swansea Town'dan 9.500 sterline transfer edilen 23 yaşındaki Galli forvet Trevor Ford'un 1946'da takıma katılmasıyla savaştan sonra oynanan ilk sezon olan 1946-47 sezonu sekizinci sırada bitirildi. Dört sezon boyunca bordo-mavi formayı giyen Ford, 1950'de Sunderland'e 30.000 sterlin karşılığında satılarak Britanya dahilinde zamanın en pahalı transferi yapılmış oldu. 1945'te takıma katılan Johnny Dixon ise kulüp formasıyla 430 maça çıkarak kulüp tarihinin önemli oyuncuları arasında kendine yer buldu.

Oynanan birkaç sezonun orta sıralarda tamamlanmasının ardından Massie, takıma yeni oyuncular ilave etmeye devam etti. 1951'de Barnsley'den 15.000 sterlin karşılığında alınan Danny Blanchflower, bu transferlerin başında gelmektedir. Villa; 1951-52 sezonuna iyi bir başlangıç yaptı ve sekiz maç sonunda lider Manchester United'ın ardında ikinci konumda yer aldı. Sezona son 19 yılın en iyi başlangıcı yapılsa da lig altıncı sırada tamamlandı. 1952-53 sezonunun da 11. sırada tamamlanmasıyla Alex Massie görevden alındı ve Eylül 1953'te takımın başına tekrar Eric Houghton getirildi. Houghton'un icraatlarının ilki, Dundalk forması giyen 19 yaşındaki forvet oyuncusu Peter McParland'ın alınması oldu. Uzun yıllar kulüp forması giyen McParland, kulüple 350'nin üzerinde maça çıkarken 120'nün üzerinde gol kaydetti. Houghton'un yönetimindeki ilk sezon olan 1953-54 sezonu 13. sırada tamamlandı. Sonraki birkaç yılda inişli-çıkışlı grafik sergilense de 1957 FA Cup Finali'nde Manchester United karşısında alınan 2-1'lik galibiyetle birlikte Villa, 37 yıl aradan sonra ilk kez lig kupasının sahibi oldu. Final maçında Villa'nın iki golü de McParland tarafından kaydedildi. Houghton döneminde yapılan transferlerin başında ise 1956'da transfer edilen Villa tarihinin en iyi kalecilerinden olarak gösterilen Nigel Sims ve 1957'de takıma dahil olan forvet oyuncusu Gerry Hitchens gelmektedir.

İnişli-çıkışlı yıllar
1958-59 sezonunun ortasında Houghton'un yerine Joe Mercer göreve gelse de ligi sondan ikinci sırada tamamlayan takım, ikinci kez küme düştü. 1960-61 sezonunu şampiyon tamamlayarak tekrar bir üst lige çıktı. Sezon sonunda Johnny Dixon'ın futbolu bırakması, Gerry Hitchens'ın da takımdan ayrılması üzerine kadroda gençleştirme çalışmalarına gidilerek Charlie Aitken, Alan Deakin, John Sleeuwenhoek ve Harry Burrows gibi isimler forma şansı bulmaya başladı. Ertesi sezon, ilk kez düzenlenen EFL Cup'ta şampiyonluğa ulaşan Villa, kupanın ilk sahibi oldu. Kupayı kazanan kadronun çoğunun genç oyunculardan oluşması sebebiyle kadroya, Mercer'ın minikleri anlamına gelen "Mercer's Minors ismi takıldı. 1961-62 sezonu yedinci sırada tamamlamasına karşın; 1962-63 sezonunu 15, 1963-64 sezonunu ise sondan dördüncü olarak 19. sırada tamamladı. Temmuz 1964'te teknik direktör Mercer, alınan kötü sonuçlar ve yaşadığı sağlık sorunları sebebiyle görevinden ayrılmak zorunda kaldı. Yerine gelen Dick Taylor yönetiminde 1964-65 sezonuna kötü bir başlangıç yapılmasının ardından lig, 16. sırada bitirildi. Ertesi sezon da aynı şekilde 16. sırada tamamlandı.

Takım, 1966-67 sezonunun son maçında Everton'a 4-2 yenilerek üçüncü kez küme düştü. Yaşanan başarısızlık sebebiyle takımdan gönderilen Dick Taylor'ın yerine Tommy Cummings getirildi. Fakat başarısızlığın tek sorumlusunu teknik direktör olarak görmeyen kulüp, yönetim kurulundan beş üyenin görevine, "çağdaş futbola ayak uyduramadıkları" gerekçesiyle son verdi. Bununla birlikte takımın en iyi oyuncularından gösterilen Phil Woosnam ve Tony Hateley, başka takımlara gönderildi. Ertesi sezonu 16. sırada tamamlanmasının ardından taraftarlar, Cummings ve ekibini istifaya çağırdı. Kasım 1968 itibarıyla ligin son sırasında bulunan takımın başındaki Cummings görevden alındı. 21 Kasım 1968'de, yönetim kurulu üyelerinden George Robinson istifa etti. Birkaç hafta sonra ise, artan taraftar baskısı sebebiyle kulüp yönetimi istifa etti. Kötü gidişat ve yaşanan finansal sıkıntılar üzerine satılığa çıkarılan kulüp, Londralı iş insanı Pat Matthews tarafından satın alındı. Matthews, 16 Aralık 1968'de oluşturulan yeni yönetim kurulunun başına Doug Ellis'i getirdi. İki gün sonra ise teknik direktörlük pozisyonu için Tommy Docherty ile anlaşma sağlandı.

Yeniden yapılanma
Yeni teknik direktör Docherty ile birlikte takıma olan güven tekrar yükseldi ve takım, oynanan ilk beş lig maçından galibiyetle ayrıldı. Önceleri maçlarına oldukça az seyirciyi çeken Villa'nın taraftar sayısında kısa zaman içinde artış gözlemlendi. Aralık'ta oynanan Charlton Athletic maçını 12.000'ün üzerinde kişinin seyretmesiyle tavan yaptı. 1967-68 ve 1968-69 sezonları sırasıyla 16. ve 18. sıralarda tamamlandı. 1969 yazında, kulüp hisseleri 1896'ya oranla 200.000 £ artarken, transfere harcanan para 140.000 £ olarak belirlendi. 1969 sonlarında Second Division'da küme düşme hattından kurtulunamaması sebebiyle Docherty takımdan gönderildi ve yerine Vic Crowe getirildi. Takımın performansında bir artış kaydedilmedi ve 1969-70 sezonu sonunda tarihinde ilk kez Third Division'a düştü.

Third Division'daki ilk sezonunu dördüncü sırada tamamlamasına karşın Lig Kupası'nda finale kadar yükseldi; fakat finalde Tottenham Hotspur'a 2-0'lık sonuçla boyun eğdi. 1971-72 sezonunu 70 gibi rekor bir puanla şampiyon olarak tamamlayan takım tekrar Second Division'a yükseldi. 1972 sonbaharında yönetimde çıkan huzursuzluklar sonucu, beş yönetim kurulu üyesinden dördü başkan Doug Ellis'in görevden alınmasını istedi. 43 gün içerisinde; kulübün en büyük ortağı Pat Matthews ve düzenlenen olağanüstü genel kurula katılan taraftarların çoğunun desteğini alan Ellis, başkanlık görevini sürdürmeye devam ederken, yönetim kurulunda değişikliğe gitti. Second Division'a yükseldiği 1972-73 sezonunu üçüncü sırada bitiren Villa, bir üst lige yükselmeyi kıl payı kaçırdı. Ertesi sezonun ise 14 sırada tamamlanmasının ardından başkan Ellis Vic Crowe'u görevden alırken, yerine Ron Saunders'ı getirdi.

1974-75 sezonunun sonunda ligi ikinci sırada tamamlayarak bir üst lige çıkmaya hak kazanan Villa, finalde Norwich City'yi 1-0 yenerek ikinci kez Football League Cup şampiyonluğuna ulaştı. Kuruluşunun 100. yılında gelen bu başarıda, sezon başında transfer edilen Frank Carrodus ve Leighton Phillips ile genç oyunculardan John Gidman ve Brian Little'ın payı bulunmaktadır. 1975-76 sezonu başında kulüp başkanı Ellis görevinden ayrılsa da yönetim kurulunda görev aldı. Ellis'in başkanlığı bıraktığı sıralarda Villa, geçen yılki Football League Cupı şampiyonluğu sayesinde tarihi boyunca ilk kez UEFA Kupası'nda mücadele etmeye hak kazanmıştı. Avrupa'daki ilk maçına; UEFA Kupası birinci eleme turu kapsamında Belçika ekibi Royal Antwerp karşısında çıksa da, aldığı 5-1'lik mağlubiyetle kupadan elendi. 1975-76 sezonunu 16. sırada tamamlayan ekip, ertesi sezonu dördüncü sırada tamamlarken FA Cup'ta yarı finale kadar yükseldi. Üç maç olarak oynanan 1977 Football League Cup Finali'nde ise Everton karşısında toplamda 3-2 gibi bir skorla üstünlük sağlayarak iki yıl aradan sonra tekrar Football League Cup sevinci yaşadı. Gordon Cowans, John Deehan, Gary Williams, Gary Shaw, Andy Gray ve Dennis Mortimer, bu tarihlerde kulüpte oynamış önemli oyuncular arasında gösterilmektedir.

Lig ve Avrupa zaferleri
Villa, 1977-78 sezonunda ikinci kez katıldığı UEFA Kupası'nda çeyrek finale kadar yükselse de, bu turda Barcelona'ya toplamda 4-3'lük skorla yenildi. Ligde elde edilen sekizinciliğin ardından ise takım kadrosunda yenilemeler yapılmaya başlandı. Bu değişiklikler yönetim kuruluna da yansıdı ve Ellis, yönetimden birkaç kişinin gönderilmesi teklifinde bulundu. Fakat öneri başarılı bulunmadı ve Doug Ellis, kulüpteki görevinden tamamen ayrıldı. Takımdaki yenilenme kapsamında kulüp tarihinin en verimli oyuncuları arasında gösterilen futbolcular transfer edildi. Defansa Allan Evans, Ken McNaught, Kenny Swain; orta sahaya Des Bremner; forvete ise Tony Morley ve Gary Shaw takviyeleri yapıldı. 1980 yazında Newcastle United'tan alınan Peter Withe ile birlikte teknik direktör Saunders, ilerideki yıllarda başarılı olacak bir kadro oluşturdu.

Yeniden yapılanma sonrası ilk başarı 1980-81 sezonunda geldi. Bu sezonda ligi şampiyon olarak tamamlayan Villa, 71 yıl aradan sonra lig şampiyonluğuna ulaşmış oldu. 22 Ağustos 1981'de FA Cup şampiyonu Tottenham Hotspur ile oynanan FA Charity Shield maçı ise 2-2 berabere sonuçlandı. Bu sonuçla kupa, her iki takım tarafından da ortak olarak kazanılmış kabul edildi. Ertesi sezona iyi başlamadı ve yıl sonuna doğru kendine orta sıralarda yer buldu. Aynı zamanda Şampiyon Kulüpler Kupası'nda da mücadele eden Villa, kupa maçlarında iyi sonuçlar almaktaydı. Şubat 1982'de, takımın ligde 19. sırada yer alması üzerine gönderilen teknik direktör Saunders'ın yerine, geçici olarak yardımcısı Tony Barton getirildi. Şampiyon Kulüpler Kupası çeyrek finalinde takımın başına geçen Barton'ın yönetimindeki takım; çeyrek finalde Dinamo Kiev'i, yarı finalde ise Anderlecht'i yenerek finalde Bayern Münih'in rakibi oldu. 26 Mayıs 1982'de, Rotterdam'da oynanan final maçında, Almanya ekibi karşısında Peter Withe'ın golüyle alınan 1-0'lık galibiyetle kulüp tarihinin ilk Avrupa kupası elde edilmiş oldu. Bu sayede kupayı kazanan dördüncü İngiliz takımı olan Villa, günümüzde de bu unvanını devam ettirmektedir.

19 Ocak 1983'te, Kupa Galipleri Kupası şampiyonu Barcelona ile iki ayaklı olarak oynadığı Süper Kupa maçlarını da toplamda 3-1'lik skorla kazanarak bu kupayı da elde eden kulüp, tarihindeki en büyük başarısını elde etti. Avrupa kupalarında gelen bu başarıların ardından iki sezon daha görevine devam eden Barton, 1983-84 sezonunda ligin 10. sırada tamamlanması üzerine kulüpten gönderildi. Yerine gelen Graham Turner yönetimindeki Villa, 1985-86 sezonunu küme düşme hattının iki basamak üstünde; 16. sırada tamamladı. 1986-87 sezonuna kötü bir başlangıç yapılması üzerine ise Eylül 1986'da Turner kovuldu ve takımın başına Billy McNeill geçti. Fakat takımda bir toparlanma olmadı ve ligi sonuncu sırada tamamladı. Avrupa zaferlerinden sadece dört sezon sonra Villa, kendisini tekrar Second Division'da buldu. Bunun üzerine teknik direktörlük görevi için; Watford'u çalıştıran Graham Taylor ile anlaşma sağlandı.

Taylor, Vengloš ve Atkinson dönemleri
Taylor yönetimindeki ilk sezon olan 1987-88 sezonunu Millwall'un ardından ikinci sırada tamamlayarak First Division'a döndü. Ertesi sezon ise kötü bir performans sergileyen takımın sezondaki son maçının galibiyetle, diğer maçların ise Villa lehine sonuçlanmasıyla düşme potasının hemen üstünde, ligde kalmayı başardı. 1989-90 sezonunun sonlarında sürpriz bir şekilde üç hafta boyunca liderlik koltuğuna otursa da ligi Liverpool'un 9 puan gerisinde ikinci sırada bitirdi. Sezon sonunda İngiltere millî takımının başına geçen Taylor Villa'daki görevinden ayrılırken, yerine Slovak teknik adam Jozef Vengloš getirildi. Vengloš, İngiltere'nin en üst seviye futbol ligleri tarihinde bir takımın başına geçen ilk yabancı teknik direktör olarak tarihe geçmiştir.

1990-91 sezonu, Vengloš'un takımın başında bulunduğu tek sezon oldu. Geçen sezonki ikinciliğin ardından UEFA Kupası'nda mücadele etmeye hak kazanan ekip, Heysel Faciası sebebiyle İngiltere kulüplerinin beş yıl boyunca Avrupa kupalarından ihraç edilmesinin ardından, Avrupa kupalarına katılan ilk İngiltere takımlarından oldu. Kupanın ilk turundaki rakipleri Baník Ostrava'yı, iki ayaklı oynanan maçlarda toplamda 5-2'lik skorla geçti. Bir üstteki turda karşılaşılan İtalya temsilcisi Internazionale Milano karşısında ilk maçta 2-0'lık galibiyet alınsa da ikinci maçta 3-0 yenilerek kupadan elendi. Avrupa'daki başarısızlık, ligde de devam etti. Sezon sonunda takım, düşme hattının iki basamak üstünde sezonu tamamladı. Vengloš görevinden istifa ederken dönemin başarılı oyuncularından kabul edilen David Platt; 5,5 milyon £ karşılığında Bari'ye satıldı. Slovak teknik direktörün istifasıyla boşalan koltuğa ise West Bromwich Albion'ı UEFA Kupası'nda çeyrek final oynatan Ron Atkinson getirildi. Atkinson yönetimindeki ilk sezon olan 1991-92 sezonunu Villa, altıncı sırada tamamladı.

Premier League'de Villa
1992'de kurulan Premier League'in kurucularından biri olan Villa, ligin açılış sezonu olan 1992-93 sezonunu Manchester United'ın 10 puan gerisinde ikinci sırada tamamladı. 27 Mart 1994'te Manchester United ile bu kez LFootball League Cup finalinde karşılaşan Villa, rakibini 3-1 gibi bir skorla yenerek kupanın sahibi oldu. Bu yıllarda forvette Dalian Atkinson ile Dean Saunders verimli bir ikili oluştururken, kalede görev alan Mark Bosnich göze çarpan oyuncular arasındaydı. Orta saha oyuncuları arasında ise Kevin Richardson ve Steve Staunton dikkat çekmekteydi. 1993-94 sezonunda elde edilen onunculuğun ardından, bir sonraki sezona kötü başlanması üzerine Kasım 1994'te Atkinson'un görevine son verildi. Kısa zamanda medyada takımın başına Leicester City teknik direktörü Brian Little'ın geleceği yönünde haberler yer almaya başladı. Bu sıralarda, 1997-98 sezonu sonuna kadar sözleşmesi bulunan Little, Leicester'daki görevinden istifa etti. İstifadan sadece üç gün sonra Villa başkanı Ellis, takımın eski oyuncularından Little'ı takımın başına getirdi.

Crystal Palace forması giyen orta saha oyuncusu Gareth Southgate'i transfer eden ve defansın göbeğinde oynatmaya başlayan Little, kulüpteki ilk sezonu olan 1994-95 sezonunu düşme hattının bir basamak üstünde, 18. sırada tamamlayarak takımın kümede kalmasını sağladı. Southgate ise 2001'e kadar sürdürdüğü Villa kariyerinde 42 millî maça çıktı ve Villa'da oynadığı sürede en çok millî olan oyuncu unvanını David Platt'ın elinden aldı. Ertesi sene kadroda değişikliklere gidilerek tecrübeli birçok oyuncuyla yollar ayrılırken, genç oyuncularla anlaşıldı. Bu bağlamda Alan Wright, Ian Taylor ve Gary Charles başta olmak üzere birtakım oyuncular takıma katıldı. Yeni kadroyla ilk başarı 1996'da geldi ve Football League Cup finalinde Leeds United karşısında alınan 3-0'lık galibiyetle 1994'ten sonra ikinci kez bu kupaya ulaşılırken, FA Cup'ta yarı finale kadar gelindi. Aynı sezon, lig ise dördüncü sırada tamamlandı. Beşinci sırada sonlandırılan 1996-97 sezonu ve 15. sırada bitirilen 1997-98 sezonundan sonra Little'a olan güven azaldı. Şubat 1998'de Little görevden ayrılırken, yerine takımın eski oyuncularından John Gregory getirildi.

Yeni teknik direktörle birlikte yeniden canlanan takım, 1997-98 sezonunu yedinci sırada tamamladı ve UEFA Kupası'nda mücadele etmeye hak kazandı. Kupada 2. tura kadar yükselse de, bu turda Celta Vigo ile oynanan maçları kaybederek kupadan elendi. Gregory'nin göreve gelmesiyle genç oyunculardan Lee Hendrie, Gareth Barry ve Darius Vassell, takımda forma şansı bulmaya başladı. Bunun yanında Dion Dublin ve Paul Merson gibi tanınmış oyuncular transfer edildi. Ağustos 1998'de, kulüp formasıyla 232 maçta 73 gol kaydeden takımın golcüsü Dwight Yorke'un Manchester United'a 12,6 milyon £ karşılığında satılmasına rağmen 1998-99 sezonunun ortalarında ligin zirvesinde bordo-mavili ekip bulunmaktaydı. 2000'de, 1957'den beri ilk kez FA Cup'ta finale kadar yükseldi; fakat Chelsea ile oynadığı maçı 1-0 kaybetti. 2000-01 sezonunun devre arasında River Plate'ten 9,5 milyon sterline transfer edilen Juan Pablo Ángel, zaman itibarıyla kulübün en pahalı transferi konumuna geldi. Gregoy döneminde defansa ise George Boateng ve Olof Mellberg takviyeleri yapıldı. 2001 Intertoto Kupası'nı şampiyonlukla tamamlayarak UEFA Kupası'nda birinci turdan katılsa da, bu turda karşılaştığı Hırvatistan ekibi Varaždin'e elendi. Kasım 2001'de Gregory ve başkan Ellis arasındaki ilişkilerde gerginlikler yaşandı. 24 Ocak 2002'de Gregory, orta sıralarda bulunan Villa'nın teknik direktörlük görevinden ayrıldı.

Ocak 2002'de Ellis, takımın başına ikinci kez Graham Taylor'u getirdi. Bir önceki sezon gibi 2001-02 sezonu da sekizincilikle tamamlandı. Ezeli rakibi Bİrmingham City ile oynanan iki maçında kaybedildiği 2002-03 sezonundaki 16.'lığın ardından Taylor, tekrar görevden ayrıldı. Yerine ise Leeds United'ı Şampiyonlar Ligi'nde yarı final oynatan David O'Leary getirildi. O'Leary'li takım, 2003-04 sezonunun son maçında Manchester United'a 2-0 kaybederek ligi altıncı sırada tamamlandı ve son anda UEFA Kupası'na katılma şansını elde edemedi. 2005-06 sezonunda ise, bir önceki yıla oranla iyi bir performans sergileyemedi ve ligi 16. sırada tamamladı. Başarısızlığın ardından bir grup taraftar, 14 Temmuz 2006'da yerel bir gazeteye yaptığı açıklamalarla başarısızlığın suçlusunun başkan Ellis olduğunu, kendisinin aşırı tutumlu ve isteksiz olduğunu belirtti. Olayın hemen ardından kulüp yönetimi açıklamayı "saçma" olarak değerlendirirken, birkaç gün sonra as takım oyuncularından bazıları O'Leary'nin görevde kalması halinde takımdan ayrılabilecekleri fikrine sahip oldukları ortaya çıktı. Ertesi hafta O'Leary'nin sözleşmesi karşılıklı olarak feshedildi ve yerine geçici olarak yardımcısı Roy Aitken geçti. 4 Ağustos 2006'da düzenlenen basın toplantısıyla Ellis, takımın yeni teknik direktörü için Martin O'Neill ile anlaşıldığını açıkladı.

Lerner dönemi
2006'da, kulüp tarihinin en büyük değişimlerinden biri yaşandı. 23 yıl boyunca başkanlık görevini sürdüren ve yaklaşık %38'lik hissesiyle kulübün en büyük hissedarı olan başkan Ellis, yaşadığı sağlık sorunları sebebiyle kendi hisselerini satışa çıkardı. Taraftar gruplar, yıllar boyunca başkanlığı bırakması için Ellis'e baskı yapmış, çeşitli protestolar düzenlemişti. 14 Ağustos'ta Amerikalı iş insanı Randy Lerner, kulübün %59,69'luk hissesini satın aldı. 26 Eylül'de ise Lerner'ın hissesi %90'a çıktı. Yeni yönetim ve yeni teknik direktör Martin O'Neill ile 2007 yazında kulübün logo, sponsor ve kadro gibi konularında değişime gidildi. Sezon başında Stiliyan Petrov, devre arasında ise John Carew ve Ashley Young gibi isimler kadroya katıldı. Sezona iyi bir başlangıç yapan Villa, ligi 50 puanla 11. sırada tamamladı.

2007-08 sezonunda takım, performansını arttırarak ligi altıncı sırada bitirdi ve UEFA Intertoto Kupası'na katıldı. Kupada finale kadar yükselen ve iki ayaklı olarak oynanan finalde Danimarka ekibi Odense'yi toplamda 3-2'lik skorla yenerek yedi yıl sonra UEFA Kupası'nda mücadele etmeye hak kazandı. Kupadaki eleme ve grup turlarını geçerek son 32 takım arasına kalsa da bu turda CSKA Moskova'yla oynanan iki maç sonunda 3-1 yenilerek turnuvadan elendi. Sonraki iki sezonu da ligde altıncılıkla tamamlayan kulübün en çok forma giyen oyuncularından Gareth Barry, 2009 yazında Manchester City'ye satıldı. Villa'nın, Lerner başkanlığı dönemindeki en büyük başarısı 2010 Football League Cup Finali oynamak oldu. Wembley Stadyumu'nda oynanan finalde Villa, Manchester United'a 2-1'lik skorla mağlup oldu. Aynı sezon FA Cup yarı finaline kadar yükselmesine rağmen Chelsea'ye 3-0'lık skorla yenilerek kupadan elendi. Takım kaptanı James Milner'ın takımdan ayrılmasıyla önemli oyuncularından birini daha kaybeden takımda, 2010-11 sezonunun başlamasından beş gün önce teknik direktör O'Neill'ın görevine son verildi. Takımın kontrolü ise geçici olarak altyapı antrenörü Kevin MacDonald'a geçti. 8 Eylül 2010'da ise takımın başına Fransız teknik adam Gérard Houllier'nin getirildiği açıklandı. 2010-11 sezonunun 9. sırada bitirilmesinin ardından, 1 Haziran 2011'de Houllier'nin görevine son verildi. 17 Haziran 2011'de, Birmingham City'den beş gün önce ayrılan İskoç teknik direktör Alex McLeish takımın başına getirildi. Bu değişimle birlikte ilk kez Birmingham City'i çalıştıran bir teknik direktör, direkt olarak Aston Villa'nın başına geçmiş oldu. 11 ay kadar görevini sürdüren McLeish, takımın sezonu 16. sırada, düşme hattının bir basamak üstünde tamamlamasının ardından gönderildi ve yerine, en son Norwich City'de görev yapan Paul Lambert getirildi. Lambert yönetiminde geçen 2012-13 ve 2013-14 sezonlarında takım, Premier League'i 15. sırada tamamladı. 2014-15 sezonu ikinci yarısında yönetim tarafından İskoç teknik adamın görevine son verildi. 14 Şubat 2015 tarihinde kulüpten yapılan açıklamada Tim Sherwood'un takımın başına getirildiği ve sözleşmenin 2017-18 sezonunun sonuna kadar imzalandığı belirtildi. 2014-15 sezonunda ligi 17. sırada, düşme hattının bir sıra önünde tamamlayan takım, FA Cup'ta finale kadar yükseldi ve Arsenal ile oynadığı maçı 4-0 kaybederek kupada ikincilik elde etti. 24 Ekim 2015 tarihinde sezonunun 10 haftasının sonrasında 4 puanla son sırada yer alınca Sherwood'un görevine son verildi. Teknik direktörlüğü geçini olan yardımcı antrenör Kevin MacDonald sürdürürken, 2 Kasım'da kulüpten yapılan açıklamada teknik direktörlüğe Fransız Rémi Garde'ın getirildiği ve kendisiyle 3,5 yıllık sözleşme imzaladığı belirtildi. Ancak 29 Mart 2016 tarihinde kulüp tarafından Garde'nin görevine son verildi. Sezonu, Eric Black'in geçici teknik direktörlüğünde tamamlayan takım, ligde son sırada yer alarak 1987'den sonra ilk kez ligden düştü. Haziran ayında takımın teknik direktörlüğüne Roberto Di Matteo'nun getirildiği açıklandı.

Renkler ve forma

1874'te kurulan kulübün ilk renkleri; bordo ile kraliyet mavisi olarak belirlendi. Ertesi sezon siyah-beyaz forma kullanan kulüp, 1878'de, göğüs kısmının ortasında şaha kalkmış kırmızı bir aslan bulunan siyah bir forma kullandı. William McGregor tarafından İskoçya'dan satın alınan aslan figürleri, kulüp sekreterinin kız kardeşi tarafından formalara dikildi. Forma, yaklaşık üç yıl boyunca kulübün iç saha forması olarak kullanıldı. 1881'de, Hearts ile yapılan maça Villa, beyaz zemin üzerine enine mavi çizgilerden oluşan formayla çıktı. Bu tasarım Nisan 1883'e kadar kullanımda kaldı. 1886'ya kadar siyah, beyaz, kırmızı, yeşil ve mavi gibi renklerden oluşan çeşitli desenlerde formalar kullanıldı. Kasım 1886'da kulüp tarafından yapılan açıklamayla; kulüp renklerinin çikolata rengi ile açık mavi olması kararlaştırıldı. Kararın ardından üretilen ilk forma, çikolata rengi üzerine dikey mavi çizgilerden oluşmaktaydı.

Ertesi yıl çikolata renginin yerini, benzer bir renk olan bordo aldı. Bordo ve mavi renklerin yer aldığı forma ilk kez 1887'de kullanıldı. 1890'ların başlarında iki parçalı formalar kullanılsa da, sonraları genellikle kolları mavi, düz bordo formalar tercih edildi. 1894'ten beri yünlü kumaştan üretilen formalar, 1956'dan itibaren pamuklu kumaştan üretilmeye başlandı. Ertesi yıl, 1878'deki aslanlı tasarımdan sonra ilk kez kulüp arması formadaki yerini aldı.

Deplasman maçlarında kullanmak üzere ilk kulüp forması 1892'de üretildi. Bu forma, düz beyaz renkten oluşmaktaydı. Bu tarihten sonra kulübün ikinci ve üçüncü formaları için siyah, mavi, beyaz, sarı, gri ve bordo gibi çok sayıda renkten ve biçimden oluşan, çeşitli formalar üretildi.

2 Haziran 2008'de kulüp, Acorns Children's Hospice ile imzaladığı sponsorluk anlaşmasıyla birlikte Premier League tarihinde bir hayır kurumuyla sponsorluk anlaşması yapan ilk kulüp oldu. Anlaşmadan hiçbir şekilde para kazancı olmayan kulübün, 2008 ile 2010 yılları arasındaki formalarının ön kısmında kurumun logosuna yer verildi.

2013-14 sezonundan beri Macron tarafından üretilen takım formalarının ön kısmında, 2013-14 sezonundan itibaren Dafabet'in reklamı yer almaktadır.

Arma
Kulübün ilk arması; William McGregor ve George Ramsay tarafından, şaha kalkmış kırmızı bir aslan olarak üretildi. Bu arma, kulübün 1878-80 yılları arasında kullandığı formalarda yerini aldı. Eylül 1906'daki bir maç öncesinde verilen maç programında, bordo zemin üzerine beyaz şaha kalkmış aslan ile kulüp sloganı "prepared"in yazılı olduğu bir arma kullanıldı. 1956'da modern formaların üretilmeye başlamasıyla yenilenen kulüp arması formada yer alarak, 1878'deki tasarımdan sonra formada yer alan ilk arma oldu. 1969-70 sezonu sonlarına doğru teknik direktör Tommy Docherty, yeni ve daha basit bir arma tasarladı. 1969'da üretilen bu tasarımda mavi renkte şaha kalmış alsan figürü ile aslanın altında kulüp adını temsilen AV harfleri yer almaktaydı. 1973'te, teknik direktör Ron Saunders dönemindeki yeni tasarımda ise bordo renkteki aslan, yuvarlak bir çerçeve içinde bulunmakta, çerçevenin çevresinde ise kulübün adı yer almaktaydı. 1992'de, Premier League'in kurulmasının ardından kullanılmaya başlanan arma ise sarı renkli aslan ile dikine bordo-mavi çizgilerden oluşan ve üstünde Aston Villa, alt kısmında ise kulüp sloganı "prepared" yazan çerçeveden meydana gelmekteydi. İleriki yıllarda bu tasarımın küçük değişikliklere uğramış bir versiyonu da kullanıldı.

2 Mayıs 2007'de, 2007-08 sezonu ve sonrasında kullanılmak üzere yeni bir arma tasarlandığını duyurdu. Yeni armada önceki versiyonda bulunmayan ve 1982'deki Şampiyon Kulüpler Kupası şampiyonluğunu temsil eden beyaz bir yıldız ile açık mavi arka plan üzerinde kulübün ilk armasındakine benzer bir aslan figürü yer almaktaydı. Kulüp sloganı prepared ve kulüp adının kısaltması AVFC de armada yer almaktaydı. 17 Temmuz 2007'de yeni armanın bulunduğu üç forma, Birmingham'da tanıtıldı.

Stadyum ve tesisler

1874-1876 yılları arasında Aston Park, 1876-1897 yılları arasında ise Perry Barr'ın ev sahipliği yaptığı Aston Villa, 1897'den beri iç saha maçlarını, UEFA 4 yıldızlı stadyumlardan Villa Park'ta oynamaktadır. 42.788 kişi kapasitesiyle Villa Park, İngiltere'deki en büyük sekizinci stadyum konumundadır. İlki 1899'da, sonuncusu ise 2005'te olmak üzere, uluslararası düzeyde toplamda 16 maça ev sahipliği yapan stad, her üç yüzyılda da İngiltere millî futbol takımına ev sahipliği yapan tek stad konumundadır. 2 Mart 1946'da, Derby County ile oynanan ve Villa'nın 4-3 kaybettiği FA Cup yarı finalini izleyen 76.588 seyirciyle tarihinin en yüksek seyirci sayısında ulaşan Villa Park, yaptığı 55 FA Cup yarı finali ev sahipliği ile bu konuda liderliği elinde bulundurmaktadır. Kuzey tribünlerinde genişletme yapılması planlanan stadyumun; kapasitesinin, çalışmalardan sonra yaklaşık 51.000'e kadar ulaşması beklenmektedir.

Kulüp, antrenmanlarını Warwickshire'ın kuzeyindeki Bodymoor Heath Antrenman Sahası'nda yapmaktadır. 1970'lerde, zamanın kulüp başkanı Doug Ellis tarafından bir çiftçiden satın alınan arazide bir antrenman sahası yapılması kararlaştırıldı. 1970'lerin en modern tesisleri olan Bodymoor Heath, 1990'lara doğru eskimeye başladı. Kasım 2005'te, Ellis ve Aston Villa yönetimi tarafından yapılan açıklamayla tesislerin yenilenmesi için 13 milyon sterlinlik bir bütçe ayrıldığı bildirildi. Fakat, yenileme çalışmaları başkan Ellis tarafından finansal problemler yüzünden durduruldu. Kulübün yeni sahibi Randy Lerner, dünyanın en iyi antrenman tesislerinden birini yaratmak amacıyla yarım kalan çalışmaları devam ettirdi. Yenilenmiş olan tesisler 6 Mayıs 2007'de, teknik direktör Martin O'Neill, takım kaptanı Gareth Barry ve 1982 Avrupa Kupası şampiyonu takımın kaptanı Dennis Mortimer tarafından resmî olarak açıldı.

Mülkiyet
Kulübün mülkiyetiyle ilgili ilk tartışmalar; 19. yüzyılın sonlarında, profesyonel futbol kulüpleri ve oyuncularının sayısındaki artışının ardından bu gibi işleri sistemleştirmek amacıyla yapılan yasal düzenlemelerin ardından başladı. Federasyona bağlı kulüpler, kendi aralarındaki ilişkilerin federasyona bağlı kalınmadan yapılması için mülkiyetlerinin belli yatırımcılar arasında bölüştürülmesini talep eti. 1960'larda kulübün hisselerini satın almaya başlayan ve kısa sürede kulübün önemli bir pay ortağı olan Doug Ellis, 1968-1975 ve 1982-2006 yılları arasında kulübün başkanlık görevini de yürüttü. 1996'da Londra Borsası'na girerek halka açılan kulübün hisse fiyatlarında on yıl süreyle dalgalanmalar görüldü. 2006'da başkan Ellis'in yaşadığı saplık sorunları sebebiyle kulüp hisselerinin satışa sunulduğu açıklandı.

14 Ağustos 2006'da, Cleveland Browns'un sahibi Amerikalı iş insanı Randy Lerner ile, 62,6 milyon sterlin karşılığında Aston Villa'yı satın alması konusunda anlaşıldığı bildirildi. 25 Ağustos'ta Londra Borsası'na gönderilen bildiride Lerner'ın, Villa hisselerinin %59,69'unu satın aldığı ve bu sayede kulübün en büyük hissedarı olduğu belirtildi. Ellis'in yönetimindeki bir önceki yılda -vergilerden önce- 8,2 milyon sterlin zarar eden ve ondan önceki yılda elde edilen 3 milyon sterlinlik kar ile kıyaslandığında kulübün yıllık geliri 51,6 miyon sterlinden 49 milyon sterline düştü.

Lerner, 18 Ekim itibarıyla kulüpteki hissesini %89,69'a çıkardı. 19 Ekim 2006'da, Ellis ve ekibi yönetimden çekilerek yerini Lerner'a bıraktı. Lerner, eski ABD Deniz Piyade Kolordusu generali Charles Krulak, Bob Kain ve Michael Martin'i bağımsız yönetim kurulu üyeleri olarak atarken, Steve Stride yönetim kurulu üyeliğine getirildi. Ellis ise sonradan kulüp onursal başkanlığıyla onurlandırıldı.

Sosyal sorumlulukları
Acorns Children's Hospice adındaki vakıfla sponsorluk anlaşması bulunan Villa, Premier League kulüpleri arasında bir hayır kurumunun sponsor olduğu ilk ve tek kulüp konumundadır. Kulüp, formalarının ön yüzünde vakfın logosunu hiçbir ücret almadan bulundurarak kurumun tanıtımını yapmaktadır. Forma sponsorluğunun yanı sıra vakfa bağışlar da yapan kulüp, oyuncular ve teknik ekiple birlikte sık sık kimsesiz çocuklara ev sahipliği yapan kuruma ziyaretler düzenlemektedir.

Taraftarlar ve derbiler

Aston Villa, Midlands ve çevresinde yaşayanlar başta olmak üzere dünya üzerinde birçok taraftara sahiptir. Eski kulüp yöneticilerinden Richard Fitzgerald'ın yaptığı araştırmaya göre taraftarların %98'ini beyaz etnik gruplar oluşturmaktadır. Randy Lerner'ın kulübü satın almasından sonra, çeşitli etnik gruplarının da takımı desteklemesi için çalışmalar başlatıldı. Bu bağlamda Aston Pride başta olmak üzere birçok yerel kurum açıldı. Bununla birlikte, Villa in the community adında bir program oluşturularak bölgedeki gençlerin Villa taraftarı olması için çalışmalar yürütüldü. Yeni yönetim, taraftarların fikirlerini öğrenmek ve kulüp hakkındaki kararların verilmesinde taraftarların da fikirlerini almak doğrultusundaki çalışmalara da önayak oldu. Üç ayda bir düzenlenen toplantılara da katılabilen taraftarlar burada fikirlerini belirtebilmekte ve yönetime sorular yöneltebilmektedir.

İngiltere'deki çoğu futbol kulübü gibi Aston Villa'nın da başta Villa Youth, Steamers, Villa Hardcore ve C-Crew olmak üzere, özellikle 1970'ler ile 80'lerden itibaren aktif olan holigan grupları vardır. Şimdilerde ise tüm İngiliz kulüplerindeki gibi bu taraftar grupları da marjinalize olmuştur. 2004'te, Queens Park Rangers ve Villa taraftarlar grupları arasında, Villa Park'ın hemen dışında yaşanan kavgada bir güvenlik görevlisi yaşamını yitirdi. Günümüzde ise kulübün ana taraftar grubu; bölgesel ve uluslararası uzantıları da bulunan Resmî Aston Villa Taraftarları Kulübü'dür. Ellis döneminde birbirinden bağımsız birçok taraftar grubu olsa da Ellis'in görevi bırakmasının ardından bu gruplar da dağılmıştır. Kulüp taraftarı ayrıca Heroes and Villains, The Holy Trinity, Witton Wisdom ve The Villa Bugle gibi fanzinler de yayımlamışlardır.

Kulübün taraftarları arasında Galler prensi William, İngiltere başbakanı David Cameron, Amerikalı oyuncu Tom Hanks, İngiliz kemancı Nigel Kennedy, İngiliz müzisyen Ozzy Osbourne, İngiliz oyuncular Oliver Phelps ve David Bradley de bulunmaktadır.

Aston Villa'nın en büyük rakibi, aynı şehrin bir diğer takımı olan Birmingham City olarak gösterilir. İki takım arasında oynanan maçlar, Birmingham derbisi olarak adlandırılmaktadır. Birmingham taraftarlarınca kulübe; kulübün isminden türetilen The Vile ve Aston Village ile Villa Park'taki en eski tribün olan Trinity Caddesi tribünündeki taraftarların ayaklarını yere vurarak takımlarını alkışlamasından ötürü Seals (Foklar) lakabı takılmıştır. Birbirleriyle ilk maçlarına 27 Eylül 1879'da çıkan takımlar, 2010-11 sezonu itibarıyla toplamda 120 kez karşılaştı. Bu maçların 51'ini Villa, 38'ini Birmingham kazanırken, 30 maçta taraflar birbirlerine üstünlük sağlayamadı. Tarihte West Bromwich Albion ile de büyük bir rekabet içinde bulunsa da, 2003'te taraftarlar arasında yapılan araştırma neticesinde günümüzde böyle bir rekabetin varlığını korumadığı saptandı.

Wolverhampton Wanderers ile Coventry City de, Birmingham kadar önemli olmasa da Villa'nın diğer rakipleri arasında gösterilebilir. 2005-06 sezonunda West Bromwich ve Birmingham'ın küme düşmesiyle Villa, 2006-07 sezonunda tek Midlands kulübü olarak Premier League'de mücadele etti. Aynı sezon Villa'nın, kurulduğu yer bakımından en yakın rakibi; yaklaşık 100 km ilerideki Güney Yorkshire takımı Sheffield United idi. 2008-09 sezonunda Birmingham ile Wolverhampton, 2010-11 sezonunda ise West Bromwich Albion tekrar Premier League'e yükselerek Aston Villa'ya katıldı. Bu sayede 1983-84 sezonunun ardından ilk kez West Midlands'ın dört büyük kulübü aynı anda Premier Laegue'de oynama fırsatını elde etmiş oldu.

İstatistikler ve rekorlar

Günümüz itibarıyla İngiltere futbolundaki en üst seviye ligde 100 sezon boyunca mücadele eden Aston Villa, bu konuda 107 yıldır en üst seviye liglerde oynayan Everton'ın ardından ikinci konumda bulunmaktadır. Aston Villa, Arsenal, Chelsea, Everton, Liverpool, Manchester United ve Tottenham Hotspur ile birlikte Premier League'in her sezonunda oynayan yedi kulüpten biridir. Tüm zamanların Premier League puan tablosunda ise beşinci sırada bulunmaktadır. İngiliz kulüpleri için büyük kupaları kazanan kulüpler sıralamasında ise 20 şampiyonlukla dördüncü sırada bulunmaktadır.

Aston Villa, bir sezonda en çok gol atan kulüp unvanını, 1930-31 sezonunda attığı 128 golle elinde bulundurmaktadır. FA Cup tarihindeki iç saha maçlarında en uzun süre namağlup kulüp unvanını da taşıyan Villa, bu rekoru 1888 ile 1901 yılları arasında oynadığı 19 maçla elinde bulundurmaktadır.

Aston Villa, Manchester United, Nottingham Forest, Chelsea ve Liverpool ile birlikte, Şampiyonlar Ligi'ni kazanan beş İngiliz kulübünden birisi konumundadır.

Başarıları

Aston Villa, tarihi boyunca ulusal ve uluslararası alanda pek çok başarı elde etti. Kulüp son büyük kupasını 1996'da, EFL Cup şampiyonluğuyla elde etti.

Ulusal
 Football League First Division
Şampiyon (7): 1893-94, 1895-96, 1896-97, 1898-99, 1899-1900, 1909-10, 1980-81
 Football League Second Division
Şampiyon (2): 1937-38, 1959-60
 Football League Third Division
Şampiyon (1): 1971-72
 FA Cup
Şampiyon (7): 1887, 1895, 1897, 1905, 1913, 1920, 1957
 EFL Cup
Şampiyon (5): 1960-61, 1974-75, 1976-77, 1993-94, 1995-96
 FA Charity Shield
Şampiyon (1): 1981 (Tottenham Hotspur ile paylaşıldı)

Uluslararası
 Şampiyon Kulüpler Kupası
Şampiyon (1): 1982
 UEFA Süper Kupası
Şampiyon (1): 1982
 UEFA Intertoto Kupası
Şampiyon (1): 2001

Oyuncular
Aston Villa, Şubat 2011 itibarıyla İngiltere millî takımına gönderdiği 71 oyuncuyla bu alanda birinci sırada bulunmaktadır. Öte yandan, İngiltere'deki futbol liglerinin kuruluşunun 100. yılı olan 1998'de English Football League, İngiltere'de oynamış en büyük 100 oyuncunun yer aldığı bir liste yayınladı. Listede, Danny Blanchflower, Trevor Ford, Archie Hunter, Sam Hardy, Paul McGrath, Peter Schmeichel ve Clem Stephenson olmak üzere Aston Villa forması giymiş yedi oyuncu yer aldı.

Günümüze kadar, kulüpte forma giydiği zaman İngiltere'de Yılın Futbolcusu ödülünü kazanan üç oyuncu olmuştur. 1977'de Andy Gray, 1990'da David Platt, 1993'te ise Paul McGrath, Villa formasıyla bu başarıya ulaşan oyunculardır. 23 yaşın altındaki oyunculara verilen İngiltere'de Yılın Genç Futbolcusu ödülünü ise Villa oyuncularndan 1977'de Andy Grey, 1981'de Gary Shaw, 2009'da Ashley Young ve son olarak 2010'da James Milner kazandı. Preston'daki Ulusal Futbol Müzesi tarafından belirlenen, İngiliz futbol tarihinin en iyilerinin yer aldığı English Football Hall of Fame, iki Villa takımı ile iki Villa oyuncusu ve bir teknik direktörü içermektedir. Temmuz 2009'da güncellenen listede 1890'ların ve 1982'nin Villa kadrosu yer aldı. Danny Blanchflower ve Peter Schmeichel oyuncu, Joe Mercer ise teknik direktör olarak listede kendine yer buldu.

2006'da kulüp, tarihinin gelmiş geçmiş en iyi oyuncularının yer aldığı "Aston Villa Hall of Fame" adında bir liste yayınladı. Taraftarların oylarıyla oluşturulan listede, 2006 yılına kadarki süreçte kulüp forması giymiş 12 oyuncu yer aldı.

  Gordon Cowans
  Eric Houghton
  Brian Little
  Dennis Mortimer

  Ron Saunders
  Peter Withe
  Paul McGrath
  Peter McParland

  Charlie Aitken
  William McGregor
  George Ramsay
  Trevor Ford

Kadro
2021/22 sezonu itibarıyla

Teknik kadro
1 Kasım 2022 itibarıyla.

Teknik direktörler

1874'ten 1934'e kadar takım, sekreteri bugünkü teknik direktörle eşdeğer olan bir komite tarafından seçilirdi. Bu dönemde George Ramsay ve W. J. Smith olmak üzere iki sekreter bulunmaktaydı. Kulübün en başarılı teknik direktörü, 42 yıllık sekreterlik hayatında 6 FA Cup ve 6 Football League First Division kupası kazanan George Ramsay'dir. Kulübün ilk tam zamanlı teknik direktörü, 1934'te takımın başına geçen Jimmy McMullan oldu. 1990'da Jozef Vengloš'un göreve getirilmesiyle Aston Villa, Birleşik Krallık ve İrlanda dışından teknik direktör getirten ilk büyük kulüp oldu.

şimdiye kadar 24 teknik direktörün görev yaptığı kulüp, özellikle son 30 yılda birçok teknik direktör değiştirdi. Kulüp tarihinde 37 yıl yönetimde bulunan Doug Ellis, kulüp tarihindeki 24 teknik direktörün 13'ünü işe alıp kovdu. Takımın günümüzdeki teknik direktörü ise Kasım 2015'ten beri bu görevi yapan Fransız Rémi Garde'dır.

Aşağıda, herhangi bir kupa kazanma başarısını göstermiş ya da bir rekora imza atmış teknik direktörler listelenmiştir.

{| class="wikitable" style="text-align: left"
|-
!width="95"|İsim!!width="110"|Ülke!!width="85"|Geldiği tarih!!width="85"|Gittiği tarih!!Maç!!Galibiyet!!Beraberlik!!Mağlubiyet!!Başarıları
|-
|align=left|George Ramsay
|
|align=left|Ağustos 1884
|align=left|Mayıs 1926
|align=center|1327
|align=center|658
|align=center|414
|align=center|255
|align=left|6 FA Cup, 6 First Division şampiyonluğu. Ayrıca 2006'da Aston Villa Hall of Famede yer aldı.
|-
|align=left|Jimmy Hogan
|
|align=left|Kasım 1936
|align=left|Eylül 1939
|align=center|124
|align=center|57
|align=center|26
|align=center|41
|align=left|Second Division şampiyonluğu.
|-
|align=left|Eric Houghton
|
|align=left|Eylül 1953
|align=left|Kasım 1958
|align=center|250
|align=center|88
|align=center|65
|align=center|97
|align=left|FA Cup şampiyonluğu. Ayrıca 2006'da Aston Villa Hall of Fame'''de yer aldı.
|-
|align=left|Joe Mercer
|
|align=left|Aralık 1958
|align=left|Temmuz 1964
|align=center|282
|align=center|120
|align=center|63
|align=center|99
|align=left|Second Division ve EFL Cup şampiyonluğu. Ayrıca English Football Hall of Fame'de yer aldı.
|-
|align=left|Ron Saunders
|
|align=left|Haziran 1974
|align=left|Şubat 1982
|align=center|353
|align=center|157
|align=center|98
|align=center|98
|align=left|2 EFL Cup ve First Division şampiyonluğu. Ayrıca 2006'da Aston Villa Hall of Famede yer aldı.
|-
|align=left|Tony Barton
|
|align=left|Şubat 1982
|align=left|Haziran 1984
|align=center|130
|align=center|58
|align=center|24
|align=center|48
|align=left|Şampiyon Kulüpler Kupası ve UEFA Süper Kupası şampiyonluğu.
|-
|align=left|Jozef Vengloš
|
|align=left|Temmuz 1990
|align=left|Mayıs 1991
|align=center|49
|align=center|16
|align=center|15
|align=center|18
|align-left| Birleşik Krallık ve İrlanda dışından büyük bir İngiltere kulübüne getirilen ilk teknik direktör.
|-
|align=left|Ron Atkinson
|
|align=left|Temmuz 1991
|align=left|Kasım 1994
|align=center|178
|align=center|77
|align=center|45
|align=center|56
|align=left|EFL Cup şampiyonluğu.
|-
|align=left|Brian Little
|
|align=left|Kasım 1994
|align=left|Şubat 1998
|align=center|164
|align=center|68
|align=center|45
|align=center|51
|align=left|EFL Cup şampiyonluğu. Ayrıca 2006'da Aston Villa Hall of Fame'de yer aldı.
|-
|align=left|John Gregory
|
|align=left|Şubat 1998
|align=left|Ocak 2002
|align=center|190
|align=center|82
|align=center|52
|align=center|56
|align=left|Intertoto Kupası şampiyonluğu.
|-
|}

 Popüler kültüre etkisi
Geçmişte birçok televizyon programında Aston Villa teması kullanılmıştır. Porridge adlı dizideki Lennie Godber karakteri Villa taraftarıdır. Emret Bakanımın ilk bölümünde Jim Hacker, Aston Villa'nın maçını kaçırmamak için erken kalkmaları gerektiğini söyler. Sonraki bölümlerde ise yerel takımı "Aston Wanderers"ı kurtarmak için yardım kampanyası düzenler. Dad's Army'nin çekimleri sırasında Villa taraftarı Ian Lavender'e canlandırdığı karakter için kıyafet seçmesi söylenirken, Lavender, Aston Villa renklerini temsil eden bordo-mavi renkli kıyafet seçer. Gavin & Stacey 'deki karakterlerden Nessa, 10 Aralık 2009'da yayımlanan üçüncü sezonun üçüncü bölümünde Villa formasını giymektedir.

Aston Villa teması birçok yazıda da kullanılmıştır. Joseph Gallivan'ın kitabı Oi, Ref, Villa taraftarı olan bir hakemin FA Cup yarı final maçında takımının lehine kararlar vermesini konu almıştır. Derek Robinson'ın romanı Goshawk Squadron'' 'daki Stanley Woolley karakteri ise eski bir Villa oyuncusu olan Villa taraftarıdır.

Notlar
A.  1992'ye kadar İngiltere'nin en üst seviye futbol ligi Football League First Division'dı. 1992'de yapılan değişiklikle Premier League, First Division'ın yerine geçerek birinci sıraya yükseldi. Bu sebepten dolayı First Division ikinci, Second Division ise üçüncü sıraya geriledi. First Division şimdilerde EFL Championship, Second Division ise EFL League One olarak adlandırılmaktadır.
B.  Saunders Aston Villa'da futbol oynamamış; ancak 1974 ile 1982 yılları arasında takımın teknik direktörlük görevini üstlenmiştir.

Kaynakça
Genel

Özel

Dış bağlantılar

 Taraftarların gözünden Aston Villa
 Aston Villa haberleri - Sky Sports

 Aston Villa FC oyuncuları veri tabanı

İngiltere'deki futbol kulüpleri
Premier League kulüpleri
Birmingham'daki futbol kulüpleri
FA Cup şampiyonları
EFL Cup şampiyonları
Birmingham'da spor
1870'lerde İngiltere'de kurulan oluşumlar
1874'te Birleşik Krallık'ta kurulan oluşumlar
1874'te kurulan futbol kulüpleri
UEFA Süper Kupası şampiyonları
UEFA Şampiyonlar Ligi şampiyonları

Aston Villa FC


Motivul literar este un element component (idee, simbol sau imaginea) al unei opere literare care este accentuat prin repetiție (laitmotivul) sau subliniat în cadrul acțiunii și contribuie la definirea și extinderea mesajului unei opere.

Motivul și tema coincid adesea în operele literare de proporții mici (poezie, schiță, povestire).

Exemple
 creația (în balada "Monastirea Argeșului", Meșterul Manole de Lucian Blaga);
 ploaia (în poeziile lui George Bacovia);
 călătoria (în povești și basme);
 demonul (în Maestrul și Margareta de Bulgakov sau în Faust de Goethe);
 visul (în "Scrisoarea III" de Mihai Eminescu);
 codrul (în "Ce te legeni", "Revedere", "La mijloc de codru" de Mihai Eminescu) etc.

Note

Literatură

Motiv (ficțiune)


Die Shorttrack-Weltmeisterschaften 2003 fanden vom 21. bis 23. März 2003 in Warschau statt. Die Titelkämpfe wurden damit erstmals in Polen ausgetragen. Ausrichter war die Internationale Eislaufunion (ISU).

Insgesamt wurden zwölf Wettbewerbe ausgetragen. Es gab, jeweils für Frauen und Männer, einen Mehrkampf sowie Einzelrennen über 500 m, 1000 m und 1500 m. Die acht in der Mehrkampfwertung am besten platzierten Läufer nach diesen drei Strecken traten außerdem über 3000 m an. Zusätzlich gab es Staffelwettbewerbe, bei den Frauen über 3000 m und bei den Männern über 5000 m.
In den Mehrkampf flossen die erzielten Ergebnisse über die vier Einzelstrecken ein. Der Erstplatzierte in einem Einzelrennen bekam 34 Punkte, der Zweite 21, der Dritte 13, der Vierte acht, der Fünfte fünf, der Sechste drei, der Siebte zwei und der Achte einen. Allerdings wurden nur Punkte vergeben, wenn der Läufer das Finale erreichte. Bei einer Disqualifikation wurden keine Punkte zuerkannt. Die Addition der erzielten Punkte eines Läufers ergab das Endklassement im Mehrkampf.

Die Wettbewerbe wurden abermals von südkoreanischen und chinesischen Athleten dominiert. Bei den Männern war Ahn Hyun-soo mit vier Titeln der erfolgreichste Athlet, Li Jiajun gewann deren zwei. Bei den Frauen waren die Wettbewerbe ausgeglichener. Die vier Einzelstrecken wurden von vier verschiedenen Läuferinnen gewonnen. Einzig die Bulgarin Ewgenija Radanowa konnte mit ihrem Sieg über 1000 m die Phalanx der asiatischen Läuferinnen durchbrechen. In den Staffeln setzte sich bei den Männern das südkoreanische und bei den Frauen das chinesische Quartett durch.

Teilnehmende Nationen
Insgesamt nahmen an der Weltmeisterschaft 34 Länder mit insgesamt 146 Athleten, 67 Frauen und 79 Männer, teil.

Zeitplan
Der Zeitplan war parallel für Frauen und Männer wie folgt gestaltet.

Freitag, 21. März 2003
 1500 m: Vorlauf, Halbfinale, Finale
 Staffel: Halbfinale (Frauen)
Samstag, 22. März 2003
 500 m: Vorlauf, Viertelfinale, Halbfinale, Finale
 Staffel: Halbfinale (Männer)
Sonntag, 23. März 2003
 1000 m: Vorlauf, Halbfinale, Finale
 3000 m: Superfinal
 Staffel: Finale

Ergebnisse

Frauen

Mehrkampf
 In den Spalten 1500 m, 500 m, 1000 m und 3000 m ist erst angegeben, welche Platzierung der Athlet erreichte, dahinter in Klammern, wie viele Punkte er dafür erhielt.

500 Meter

Datum: 22. März 2003Rang 1–4 im Finale, Rang 5–9 im Halbfinale.

1000 Meter

Datum: 23. März 2003Rang 1–4 im Finale, Rang 5–8 im Halbfinale.

1500 Meter

Datum: 21. März 2003Rang 1–6 im Finale.

3000 Meter Superfinale

Datum: 23. März 2003Superfinale der acht besten Mehrkämpferinnen nach drei Strecken.

3000 Meter-Staffel

Datum: 21. bis 23. März 20034 Staffeln im Finale.

Männer

Mehrkampf
 In den Spalten 1500 m, 500 m, 1000 m und 3000 m ist erst angegeben, welche Platzierung der Athlet erreichte, dahinter in Klammern, wie viele Punkte er dafür erhielt.

500 Meter

Datum: 22. März 2003Rang 1–6 im Finale, Rang 7–8 im Halbfinale.

1000 Meter

Datum: 23. März 2003Rang 1–5 im Finale, Rang 6–9 im Halbfinale.

1500 Meter

Datum: 21. März 2003Rang 1–6 im Finale.

3000 Meter Superfinale

Datum: 23. März 2003Superfinale der acht besten Mehrkämpfer nach drei Strecken. Wegen Punktgleichheit auf Gesamtrang acht starteten insgesamt neun Läufer.

5000 Meter-Staffel

Datum: 22. bis 23. März 20034 Staffeln im Finale.

Medaillenspiegel

Weblinks
 Ergebnisübersicht auf www.isu.org (englisch)

Einzelnachweise

2003
Sportveranstaltung 2003
Sportveranstaltung in Warschau
Weltmeisterschaften 2003

Shorttrack-Weltmeisterschaften 2003


زورق القطر أو السحب أو القاطرة البحرية هو زورق يستخدم لأعمال سحب المركبات الأخرى من الموانيء، في البحار المفتوحة أو حتى من خلال الأنهار والقنوات المائية . كما تستخدم أيضاً لجر الزوارق البخارية، مركبات البضائع أو السفن المعطلة.

زورق السحب عادة ما يكون قوي بسبب حجمه، زوارق السحب القديمة كانت تعمل بمحركات بخارية ، أما حاليا فتعمل بمحركات ديزل ، ينتج محرك زورق السحب من 750 إلى 3000 حصان (500 إلى 200 كيلو وات ) ، ولكن الزوارق الأكبر حجماً (تستخدم في المياه العميقة) يمكن أن يصل معدلها إلى 25000 حصان (20000 كيلو وات) ، وعادة ما يتكون شديدة القوة، المحركات عادة ما تكون هي نفسها المستخدمة في مقطورات السكة الحديد، ولكن حركة المروحة الميكانيكية تعتمد على مخرجات القارب نفسه عن طريق تحويلها لطاقة كهربية بالموتور . تتميز قوارب السحب بزوج من كل قطعة حرجة به للإحطيات .

زوارق السحب تتميز بقدرة عالية على المناورة، كما أن أنظمة دفع متنوعة تم تطويرها لزيادة القدرة عل المناورة وزيادة الأمان . زوارق السحب القديمة كانت مزودة بعجلات مجدافية ولكن هذه الواحدة أستبدلت بمروحة دفع، كما أضيفت الأنف (أنظر الصورة) لزيادة قوة الدفع لكل حصان\واط .

مراجع

أنواع السفن
أنواع القوارب

زورق قطر


Gürcan Dağdaş (d. 20 Mayıs 1960, Kars), Türk siyasetçidir.

İlk, orta ve lise öğrenimini Kars'ta tamamladı. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'nden mezun oldu. TBMM XX. dönem İstanbul ve XXIII. dönem Kars milletvekilidir.

Hayatı
Kısa bir süre kamu kuruluşlarında görev aldı. 24 Aralık Genel Seçimlerinde, Refah Partisi'den İstanbul milletvekili seçilerek, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin 20. Dönem üyesi oldu. 22 Temmuz Genel Seçimlerinde, Kars milletvekili seçilerek, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin 23. Dönem üyesi oldu. Erbakan'ın Başbakan olduğu 54. Cumhuriyet Hükûmeti'nde Devlet Bakanı olarak görev yaptı. Daha sonra Demokrat Türkiye Partisine katıldı. 1999 Genel Seçimlerinde aday olmadı. 2002 yılında yapılan Genel Seçimlerde Kars'tan bağımsız aday oldu. "Toplumsal Çözülme", "Kağıda Düşenler" ve "Düşünceye Davet" isimlerinde üç eseri yayınlandı. Bir süre Tercüman gazetesinde köşe yazarlığı yaptı. 10 Şubat 2005 tarihinde Milliyetçi Hareket Partisi'ne katılan Gürcan Dağdaş, bu tarihten beri Merkez Yürütme Kurulu üyesi ve genel başkan başdanışmanı olarak görev yapmaktadır. Hâlen yazılarına Ortadoğu gazetesinde devam etmektedir. Evli ve bir çocuk babasıdır.

30 Eylül 2014 tarihinde MHP'den istifa etmiştir.

2. (XIII), 3. (XIV), 4. (XV) Dönem Konya, 5. (XVI) Dönem Kars Milletvekilliği ile Tarım Bakanlığı yapan Bahri Dağdaş'ın yeğenidir.

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1960 doğumlular
Kars doğumlu siyasetçiler
Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesinde öğrenim görenler
TBMM 20. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 23. dönem Kars milletvekilleri
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Bakanları
TBMM İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu
TBMM Kamu İktisadi Teşebbüsleri Komisyonu
TBMM Millî Eğitim, Kültür, Gençlik ve Spor Komisyonu
Resim aranan siyasetçiler
Refah Partisi mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
Milliyetçi Hareket Partisi Merkez Yönetim Kurulu üyeleri

Gürcan Dağdaş


Szeremle é um município da Hungria, situado no condado de Bács-Kiskun. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 1.322 habitantes.

Localidades de Bács-Kiskun

Szeremle


Sésamo es una localidad del municipio de Vega de Espinareda, en la comarca de El Bierzo, en la provincia de León, Comunidad Autónoma de Castilla y León, (España).

En la localidad de Sésamo, se encuentran unos de los pocos restos hallados en el Bierzo de pinturas esquemáticas de la época post-neolítica. Peña Piñera en una importante estación de arte rupestre, situada en una zona de transición entre la Meseta, Galicia y Asturias. Aunque estas pinturas eran conocidas desde antaño por las gentes del lugar, no fueron objeto de la atención necesaria hasta la primavera de 1982, cuando se reconoció e identificó la veracidad del hallazgo pictórico en el mes de julio. Sésamo está situado en la parte noroccidental de la provincia de León, a 630 m de altitud sobre el nivel del mar. El pueblo se encuentra al margen derecho del río Cúa. La mayor parte de las representaciones se concentran en determinadas zonas y en lugares de difícil acceso. Aunque su cronología es imprecisa, estas pinturas pueden datarse desde la época Calcolítica hasta la Edad de Hierro. Esto equivale a decir que estaríamos en un arco temporal comprendido entre unos 5.000 a 2.000 años de antigüedad. Las figuras son esquemáticas, hechas a base de trazos rápidos y básicos, a veces de difícil interpretación. Consta de varios conjuntos pictóricos distribuidos en abrigos rocosos y de representaciones aisladas entre cada una de las agrupaciones. El color más utilizado es el ocre, en diferentes gamas. Antropomorfos: representación esquemática de las figura humana, bien en su totalidad o en partes. Zoomorfos: representaciones fáciles de identificar pero difíciles de determinar a que especie pertenecen. Se pueden catalogar como cánidos, cápridos o cérvidos. Figuras geométricas o representativas no figurativas: formas vegetales, trazos verticales y signos diversos.

Situación

Se encuentra al N de Vega de Espinareda; al S de Fontoria, al SO de Fabero, al E de San Martín de Moreda y al O de Berlanga del Bierzo.

Evolución demográfica

Enlaces externos

Véase también
 Vega de Espinareda

Localidades de El Bierzo Bajo
Localidades de Vega de Espinareda

Sésamo (León)


Irma Journalen 1957 er en dansk dokumentarfilm fra 1957.

Handling
Reportage fra en stort anlagt fest med underholdning. Sporvejskampagne for Blå Irma kaffe. Butiksåbninger i Hovedstadsområdet og Sønderjylland, hvor Hans W. Petersen deltager.

Medvirkende
 Sejr Volmer-Sørensen
 Hans W. Petersen
 Børge Olsen

Noter

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1957

Irma Journalen 1957


Pohrebyschtsche (; ) ist eine Stadt im Nordosten der ukrainischen Oblast Winnyzja mit etwa 9700 Einwohnern (2016).

Geographische Lage
Die Stadt liegt etwa 64 Kilometer nordöstlich der Oblasthauptstadt Winnyzja am Ufer des Ros und war bis Juli 2020 das Verwaltungszentrum des gleichnamigen Rajons Pohrebyschtsche.

Geschichte
Der Ort wurde um 1148 zum ersten Mal schriftlich erwähnt und gehörte zunächst in der Woiwodschaft Kiew zu Polen.

Während des Kosakenaufstands (1648–1657) und auch in den weiteren Kriegen des 17. Jahrhunderts wurde der Ort mehrfach durch Feuer zerstört und die Bewohner ermordet. Erst zu Beginn des 18. Jahrhunderts kehrte wieder Ruhe ein und es kam zu einem Aufschwung.

1795 wurde Pohrebyschtsche schließlich ein Teil des Russischen Reiches und lag im Gouvernement Kiew. 1938 bekam der Ort den Status einer Siedlung städtischen Typs, seit 1984 ist sie eine Stadt. Ende des 19. Jahrhunderts wurde nordöstlich des eigentlichen Ortes ein Bahnhof an einer neu errichteten Eisenbahnstrecke erbaut. Vom 17. bis 20. Jh. bestand eine Synagoge. Ein großer Teil der jüdischen Bevölkerung wurde im Zweiten Weltkrieg bei Massenerschießungen ausgelöscht.

Persönlichkeiten
 Israel Friedmann (1797–1850), chassidischer Rabbiner
 Ewelina Hańska (1801–1882), ukrainisch-polnische Adlige, Partnerin von Honoré de Balzac
 Michael Lev (* 3. Juli 1917; † 23. Mai 2013 in Rechovot), ukrainischer Schriftsteller
 Oleh Rybatschuk (* 1958), ukrainischer Politiker

Literatur
 Podwołoczyska, in: Guy Miron (Hrsg.): The Yad Vashem encyclopedia of the ghettos during the Holocaust. Jerusalem : Yad Vashem, 2009, ISBN 978-965-308-345-5, S. 606

Weblinks

 Eintrag zum Ort im Geographischen Verzeichnis des Königreichs Polen und anderer slawischer Länder
 http://www.pogrebysche.at.ua/

Einzelnachweise

Ort in der Oblast Winnyzja
Ersterwähnung 1148
Rajon Winnyzja
Ort am Ros
Ghetto

Pohrebyschtsche


Le National Memorial for Peace and Justice, connu aussi sous le nom de National Lynching Memorial, est un mémorial national pour commémorer les victimes noires du lynchage aux États-Unis. Il se focalise et vise à reconnaitre le terrorisme racial passé et à plaider pour la justice sociale en Amérique. Fondé par l'association à but non lucratif , il ouvre ses portes au centre-ville de Montgomery, en Alabama, le .

Il se compose d'une place commémorative avec  d'acier suspendus représentant chacun des comtés américains où un lynchage documenté a eu lieu. Il comprend également plusieurs sculptures illustrant des thèmes liés à la violence raciale.

Le monument est accueilli positivement par les critiques d'architecture, les communautés militantes et le grand public.  du Washington Post le décrit comme « l'un des nouveaux mémoriaux les plus puissants et les plus efficaces créés depuis une génération ».

Contexte
Le mémorial est construit sur six acres dans le centre-ville de la capitale de l'État par Equal Justice Initiative (EJI), une organisation à but non lucratif basée à Montgomery. Le musée  a ouvert ses portes le même jour. Le complexe a été construit près de l'ancien site du marché de Montgomery où les Afro-Américains réduits en esclavage ont été vendus. Le développement et la construction du complexe commémoratif ont coûté environ  d'euros, levés auprès de fondations privées. Bryan Stevenson, fondateur de l'EJI, s'est inspiré des exemples du Mémorial aux Juifs assassinés d'Europe à Berlin, en Allemagne, et du Musée de l'apartheid à Johannesbourg, en Afrique du Sud, pour créer un mémorial unique aux victimes de la suprématie blanche aux États-Unis.

En étudiant les dossiers dans les comtés des États-Unis, les chercheurs ont documenté près de 4 400 « lynchages de terreur raciale » dans l'ère post-reconstruction entre 1877 et 1950. La plupart ont eu lieu dans les décennies juste avant et après le début du . Une erreur mentionnée dans le mémorial au nom d'une victime de Duluth, Minnesota, a été rapidement corrigée.

Description

En position centrale se trouve la place commémorative avec 805 paneaux rectangulaires d'acier suspendus, de la taille et de la forme de cercueils. Ceux-ci nomment et représentent chacun des comtés (et leurs États) où un lynchage documenté a eu lieu aux États-Unis, tel que compilé dans l'étude EJI,  (2017, ). Chacune des plaques d'acier porte également les noms des victimes de lynchage documentées (ou « inconnu » si le nom n'est pas connu). Les noms et dates des victimes documentées sont gravés sur les panneaux. Plus de  documentés de victimes afro-Américaines ont eu lieu entre 1877 et 1950, concentrés dans . En outre, l'EJI a publié des informations supplémentaires sur les lynchages dans plusieurs États en dehors du Sud. Le monument est la première œuvre majeure du pays à nommer et honorer ces victimes.

Le mémorial central a été conçu par le MASS Design Group avec une conception d'éclairage de Lam Partners, et construit sur un terrain acheté par EJI. La sculpture de , , présente un mur d'où émergent des statues de têtes et de corps noirs levant les bras en direction du public pour se rendre. La pièce suggère la visibilité, qui est l'une des intentions du monument. Le public est invité à se concentrer et à voir le sujet de l'œuvre d'art. Il s'agit d'une pièce  plus actuelle qui commente les violences et brutalités policières qui ont prévalu dans les années qui ont précédé le mémorial. Thomas a dit à propos de son œuvre : « Je vois le travail que je fais comme un questionnement.

Dans l'espace paysager à l'extérieur du monument se trouvent des bancs où le public peut s'asseoir pour réfléchir. Celles-ci sont dédiées à la commémoration de personnes militantes tels que la journaliste Ida B. Wells, qui dans les années 1890 a risqué sa vie pour signaler que les lynchages concernaient davantage la concurrence économique des Noirs et des Blancs que de véritables agressions des blancs par les Noirs des Blancs. Des colonnes d'acier correspondant à celles suspendues dans le Mémorial sont disposées au sol. Ces colonnes sont destinées à être temporaires. L' demande aux représentants de chacun des comtés de revendiquer leur colonne et d'installer un mémorial dans leur comté pour commémorer les victimes de lynchage, et de mener une éducation publique en parallèle.

Un mois après l'ouverture du monument, le Montgomery Advertiser a rapporté que les citoyens du comté de Montgomery envisageaient de demander leur monument. Les responsables du comté et de la ville de Montgomery en discutaient également.

Monuments centraux

Nkyinkyim de Kwame Akoto-Bamfo

Le Mémorial est organisé en trois sections différentes. La première section est la montée vers le monument qui raconte le début de la vie des Afro-Américains au cours de la terreur raciale évoquée dans le passage du milieu. Le public découvre d'abord une sculpture de l'artiste ghanéen Kwame Akoto-Bamfo intitulée Nkyinkyim, qui signifie « tordu », terme faisant référence à un proverbe ghanéen, « la vie est un voyage tordu ». La sculpture, constituée par sept figures enchaînées de tous âges et sexes imbriquées ensemble, fait partie d'un projet plus vaste qu'Akoto-Bamfo a commencé à Accra, au Ghana, où il crée des bustes en argile de personnes autrefois asservies dans le but de préserver leurs souvenirs, une tradition commune pratiquée par le peuple Akan au Ghana.

Dans le passage du milieu, les gens ont été dépouillés de leur identité africaine par la perte de leurs noms, de leur identité ethnique, et de leurs familles. Les sculptures de Nkyinkyim comprennent une description et des détails sur chaque personne enchaînée représentée. Les sculptures d'Akoto-Bamfo visent à restituer symboliquement ces identités, en leur donnant des arrière-plans par exemple « fille d'un roi», « frère de l'oncle » ou « gardien perdu ».

Guidé par la justice par Dana King
 de l'artiste américaine  est une interprétation du boycott des bus de Montgomery pendant le mouvement des droits civiques. Il représente trois femmes : une grand-mère, une enseignante et une femme enceinte. Il y a des empreintes de pas sur le sol près des trois personnes, représentant un appel à l'action pour que d'autres se joignent à elles dans leur cause. La sculpture de Dana King vise à réexaminer la mythologie des héroïnes du boycott des bus : mythifier des personnages historiques comme Rosa Parks détourne l'attention des milliers d'autres personnes noires qui ont joué un rôle central dans le succès du boycott des bus ; les trois personnages anonymes et les empreintes de pas adjacents démontrent l'importance de ces « militants silencieux ».

Raise Up par Hank Willis Thomas
Le voyage à travers le mémorial se poursuit avec la sculpture  de , qui représente la police en Amérique. La sculpture représente dix hommes noirs, enfermés dans du béton, certains avec la tête enfoncée dans le béton, les mains levées et les yeux fermés. La chercheuse en études culturelles Tanja Schult voit dans cette sculpture de Hans Willis Thomas une puissante évocation de la réalité des hommes noirs en Amérique face à face avec les forces de l'ordre. Thomas enferme ces hommes noirs dans du béton, les laissant incapables de bouger. Certaines têtes des personnages sont également enfoncées, démontrant le manque de contrôle et d'autonomie des Noirs sur leur corps. Bien que la plupart de leurs corps soient couverts, leurs mains sont clairement visibles, faisant référence aux nombreuses histoires d'hommes noirs non armés abattus et brutalisés par la police malgré leur innocence. Le National Memorial présente la sculpture de Thomas comme un lien avec le présent, une sorte d'appel à l'action signifiant que la lutte pour la justice et la libération est encore en cours.

Importance pour Montgomery
Avant les années 1990, il y avait une reconnaissance limitée à Montgomery de l'héritage de l'esclavage et du racisme, bien que la ville comporte de nombreux monuments liés à la Confédération, dont beaucoup ont été érigés par des organisations privées. La ville a développé un sentier des droits civiques marquant des événements tels que les marches de Selma à Montgomery en 1965, et a également identifié des bâtiments et des sites associés à l'esclavage, tels que l'ancien site du marché. Avec l'ouverture du monument, la ville a été classée par le New York Times comme la meilleure destination touristique en 2018. Lee Sentell du ministère du Tourisme de l'Alabama a reconnu que le Mémorial national permet une rencontre différente et douloureuse : « La plupart des musées sont quelque peu objectifs et bénins ... Celui-ci ne l'est pas. C'est agressif, politique .... C'est une partie de l'histoire américaine qui n'a jamais été abordée aussi frontalement avec cette façon de raconter cette histoire». Le maire  a indiqué que le mémorial offrait « la meilleure chance de réconciliation de notre nation ».

Les célébrations d'ouverture, en , ont attiré des milliers de personnes à Montgomery. Les artistes qui se sont produits à cette occasion comprenaient Stevie Wonder, Patti LaBelle et Usher ; parmi les orateurs figuraient le membre du Congrès américain et militant du mouvement des droits civiques John Lewis de Géorgie. Les éditeurs du Montgomery Advertiser ont examiné et présenté officiellement leurs excuses pour leur couverture historique des lynchages, qui était souvent incendiaire contre les victimes noires, évoquant un sentiment de honte et parlant de leur culpabilité.

Le mémorial et le musée qui l'accompagne est censé générer un tourisme accru pour Montgomery même s'il s'agit d'un tourisme noir. L'Atlanta Journal-Constitution a noté qu'avec l'ajout du mémorial et du musée, Montgomery et Atlanta fournissaient ensemble un récit de l'histoire afro-américaine, car cette dernière dernier comporte des sites associés au leader national des droits civiques, le révérend. Martin Luther King Jr. et à l'histoire locale. Des responsables du tourisme ont un potentiel d'accroissement des visites de l'ordre de  par an.

Le musée de l'héritage

Ouvert à la même date que le mémorial extérieur,  est un musée qui présente et interprète l'histoire de l'esclavage et du racisme en Amérique, en mettant l'accent sur l'incarcération de masse et l'inégalité raciale dans le système judiciaire.

Le musée présente des œuvres d'art de Hank Willis Thomas,  Jacob Lawrence, Elizabeth Catlett, Titus Kaphar et . L'une de ses expositions est une collection d'échantillon de terre provenant de sites de lynchage à travers les États-Unis. Cette exposition représente l'impact de l'esclavage, des lynchages et de l'oppression des Noirs à travers les frontières des États. Sur un espace de  carrés sont exposées des pièces comprenant de l'histoire orale, des documents d'archives et de la technologie interactive.

Galerie

Voir également

 Musée national d'histoire et de culture afro-américaines
 Topographie de la Terreur, un musée à Berlin dédié aux victimes du régime nazi

Références

Liens externes

 "Architecture that's built to heal": Michael Murphy presenting the proposed memorial , conférence TED (2016).

Esclavage aux États-Unis
Lynchage aux États-Unis
Tourisme culturel
Musée aux États-Unis
Montgomery (Alabama)
Histoire des Afro-Américains
Mémoire de l'esclavage
Mouvement américain pour les droits civiques

National Memorial for Peace and Justice


Pimoa yajiangensis est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Pimoidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Sichuan en Chine. Elle se rencontre dans le xian de Yajiang.

Description
La femelle holotype mesure .

Étymologie
Son nom d'espèce, composé de yajiang et du suffixe latin , « qui vit dans, qui habite », lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, le xian de Yajiang.

Publication originale
 Irfan, Wang, Zhao & Zhang, 2022 : « Three new species of the spider genus Pimoa Chamberlin & Ivie, 1943 (Araneae, Pimoidae) from Qinghai-Tibet Plateau of China. » Zootaxa, , , .

Liens externes

Notes et références

Pimoidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Sichuan

Pimoa yajiangensis


Árið 2020 verður Íslandsmótið í knattspyrnu kvenna haldið í 39. sinn.

Liðin

Staðan í deildinni
Keppni hætt 30. október 2020 vegna COVID-19.
Röð liða ræðst af meðalfjölda stiga pr. leik.

Stigatafla

 Útskýringar: L = Leikir spilaðir, U = Leikir sigraðir, J = Leikir sem lauk með jafntefli, T = Tapaðir leikir, Sk = Mörk skorðuð, Fe = Mörk fengin á sig, Mm = Markamunur, Sm = Stig/meðaltal .

Töfluyfirlit
Heimaliðið er vinstra megin.

 Útskýringar: — = ekki spilað .

Félagabreytingar

Félagabreytingar í upphafi tímabils

Upp í Pepsideild kvenna

Niður í 2. deild kvenna

Heimildaskrá

Heimild

1. deild kvenna í knattspyrnu á Íslandi
Knattspyrna á Íslandi

Lengjudeild kvenna í knattspyrnu 2020


Bakhmút (úkraínska: Бахмýт), áður þekkt sem Artemivsk (úkraínska: Артемівськ) eða Artyomovsk (rússneska: Артёмовск), frá 1924 til 2016, er borg í  Donetska Oblast í austur-Úkraínu. Hún er við Bakhmútka-fljót 89 kílómetra norður af Donetsk-borg. Íbúar voru rúmlega 71.000 árið 2022. Borgin var þekkt fyrir vín og saltframleiðslu. Þar var listaháskóli.

Í innrás Rússlands í Úkraínu 2022 var borgin lögð í rúst og flýðu flestir íbúarnir. Harðir bardagar stóðu yfir í byrjun árs 2023 og náðu Rússar valdi á megninu af borginni.

Tilvísanir

Borgir í Úkraínu

Bakhmút


Kaiser ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, südöstlich des Mare Nubium, nördlich des Kraters Stöfler und südöstlich von Walther.
Der Kraterrand ist stark erodiert, das Innere weitgehend eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem niederländischen Astronomen Frederik Kaiser offiziell benannt.

Weblinks

 Kaiser auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Kaiser (Mondkrater)


تأسست شركة حرف في عام 1997 كامتداد لمركز التراث الإسلامي الذي مارس نشاطه منذ عام 1985، وظلت أنشطة «حرف» وخدماتها تتسع وتتنوّع فاتخذت مقرًا رئيسيًا لها في الرياض وفرعاً للتطوير في القاهرة، وامتدت شبكة وكلائها وممثليها لتغطي منتجاتها وخدماتها العالم العربي والإسلامي والاتحاد الأوربي وجنوب شرق آسيا وأفريقيا وأستراليا وأمريكا.

قامت حرف بتطوير المصادر الإسلامية الكبرى على وسائل إلكترونية مثل: القرآن الكريم مع أشهر تفاسيره. وأكثر من 62000 حديث نبوي شريف بشروحها وكافة الدراسات المتعلقة بها. كما تراث الفقه الإسلامي أصبح متاحا على قاعدة بيانات إلكترونية تعدل حوالي 750000 صفحة مطبوعة بكافة الدراسات والتحليلات ذات الصلة. بالإضافة إلى العديد من التطبيقات الأخرى مثل: السيرة النبوية، والتاريخ الإسلامي، والقاموس الإسلامي، وفقه الصلاة، وفقه المواريث، وفقه المعاملات، والفتاوى الاقتصادية، والحج والعمرة، وغير ذلك.

كما قامت حرف باستخدام تقنيات المالتيميديا في كثير من برامجها، ومن أهمها البرامج الموجهة للطفل المسلم، حيث أنتجت سلسلة قصص الأنبياء التي نالت إعجاب كثير من الجهات المتخصصة ونالت الجوائز، بالإضافة إلى مجموعة قصص رشيد: رشيد في عالم القرآن، رشيد والكنز، رشيد والساعة، رشيد والمكتبة، وغير ذلك.

وقد دخلت حرف مجال التعليم الإلكتروني عن بعد بقوة عندما تراءى لها تنامي الاهتمام به عالميا، وأنه سيصبح رافدا أساسيا من روافد التعليم في المستقبل، فأرادت أن توفر تقنيات التعليم الإلكتروني للمؤسسات التدريبية والتعليمية العربية، لتكون مواكبة للتطورات العالمية في هذا المجال، وذلك من خلال نظام تدراس للتعليم الالكتروني وما أنتج من خلاله من برمجيات مثل: فصول وسين وخبير.

ومن منطلق حرصها الدائب على مد خدماتها لتشمل المستخدمين غير العرب، فقد ترجمت كثير من برامج حرف وتطبيقاتها للغات الإنجليزية والفرنسية والألمانية والتركية والإندونيسية والماليزية بالإضافة إلى لغات أخرى ما زالت قيد التوسع كالإسبانية والأوردية والهوسا.

وتقوم حرف بتطوير برامجها لمختلف البيئات الحاسوبية، مما يجعلها متوافقة مع كافة وسائل النشر. كما تنشر العديد من منتجاتها على الإنترنت بلغات عديدة، وبإمكانات بحث فائقة، والذي يتيح لزائري الإنترنت الاستخدام المجاني لكثير من برامج الشركة، كما أنه يعطي معلومات عن منتجات وتقنيات الشركة واتجاهاتها المستقبلية.

شهادات

توجت حرف جهودها والتزامها بأعلى معايير الجودة وكفاءة المنتج بحصولها على:

•	شهادة المطابقة لمواصفات الجودة العالمية ISO 9001 عام 2000 م.

•	المستوى الثالث من نموذج قدرات الاستحقاق الدولي CMMI الذي يعد من أرقى النماذج العالمية في مجال صناعة وتطوير البرمجيات.

المصادر

تراث إسلامي
تقنية المعلومات
شركات البرمجيات
شركات سعودية
شركات مصرية

حرف (شركة)


سوخوي اس يو 24  هي طائرة هجوم أرضي مخصصة للأهداف الأرضية، تم إنشائها من قبل قوات الاتحاد السوفيتي الجوية. دخلت إلى الخدمة في عام 1974 وما زالت حتى الآن موجودة في الخدمة في عدة بلدان مثل روسيا التي بدأت بتجديد هذه الطائرات وزيادة قدراتها.

دخلت هذه القاذفة الخدمة في عدة دول أبرزها روسيا والعراق وليبيا وإيران والجزائر. تتميز هذه القاذفة بمقعديها المختلفين عن باقي المقاتلات حيث يجلس الطيار في هذه القاذفة بجانب الملاح وليس أمامه وتمتاز هذه الطائرة بقدرتها على شن هجمات خاطفة حيث تستطيع أن تقصف أهداف أرضية على سرعات تفوق سرعة الصوت وأيضاً تمتاز بقدرتها على التحليق لمسافة طويلة وحمل أنواع مختلفة من الذخائر وبكميات مختلفة وقد صممت هذه القاذفة في الأساس لتكون نداً للقاذفة الأميركية إف-111 آردفارك التي خرجت من الخدمة بالولايات المتحدة كما تتشابه في تصميم الأجنحة المرتدة للخلف مع طائرة إف 14.

المستخدمون

مشغلون حاليون

 :
 :
 :
 :
 :
 :
 :
 :

مشغلين سابقين

مراجع

طائرات ذات أجنحة عالية
طائرات ذات أجنحة متغيرة الاكتساح
طائرات سوخوي
طائرات نفاثة ثنائية المحركات
قاذفات قنابل سوفيتية 1970–1979

سوخوي سو-24


Orígenes

Fundadores
El Quiteño Libre fue una sociedad nacionalista de la ciudad de Quito, capital de la República del Ecuador fundada en 1833 durante el primer período del presidente y fundador de la República Juan José Flores, la misma que estaba integrada por masones como el miembro inspirador y fundador coronel Francisco Hall, el general Manuel Matheu, el presidente de la sociedad general José María Sáenz y el escritor Pedro Moncayo y Esparza.

Otras personalidades notables que fueron miembros de El Quiteño Libre, fueron Manuel Albán, Ignacio Zaldumbide, Roberto de Ascázubi, Manuel de Ascázubi, Manuel Ontaneda, Thomas Charles Wright, entre otros.

Oposición política al floreanismo
Dicha sociedad publicó a partir del 12 de mayo de ese mismo año un periódico al que llamaron El Quiteño Libre. Uno de los escritores del periódico fue Pedro Moncayo.

El periódico duró desde el 12 de mayo de 1833 hasta el 14 de septiembre de 1833. La esencia de El Quiteño Libre era nacionalista, anti-militarista y anti-colombiana, y sus miembros se habían caracterizado inclusive como anti-bolivarianos.

Para contrarrestar al Quiteño Libre el presidente fundó tres periódicos en Guayaquil, Quito y Cuenca respectivamente para que lo respaldarán.

El objetivo del periódico era denunciar los errores del régimen: la dilapidación del tesoro en los partidarios del gobierno, el mal uso de los recursos obtenidos mediante deuda pública, exponer a la opinión pública la inercia del gobierno en castigar la falsificación de la moneda y los abusos de poder de los gobernadores extranjeros en las provincias.

El Quiteño Libre aprovechando la renovación parcial del Congreso en 1833, promovió la candidatura del masón Vicente Rocafuerte y resultó elegido diputado por la provincia de Pichincha.

Reunido el Congreso (del que no participó Rocafuerte por encontrarse enfermo), el Gobierno pidió facultades extraordinarias ya que, según afirmaba, la paz pública estaba amenazada por una inminente revolución. Luego de un debate parlamentario acalorado, las facultades extraordinarias fueron concedidas. Con el otorgamiento de poderes dictatoriales, se procedió a clausurar la sociedad del El Quiteño Libre. Los miembros Pedro Moncayo y Roberto de Ascázubi fueron apresados con orden de destierro logrando los restantes miembros esconderse.

Declive y disolución
El Quiteño Libre tuvo participación directa en la revolución militar antifloreana que el 12 de octubre de 1833 estalló en Guayaquil dirigida por el comandante Pedro Mena y que proclamó la Jefatura Suprema de Vicente Rofacuerte. Fue por esto que, cuando Flores se trasladó a dicha ciudad para sofocar el movimiento, sus miembros aprovecharon para en la noche del 19 de octubre de 1833 intentar asaltar el cuartel del batallón de artillería de Quito; pero no contaban con ser víctimas de una emboscada donde fueron capturados y luego asesinados Francisco Hall, José Conde, Nicolás Albán y Camilo Echanique.

Al día siguiente sus cadáveres aparecieron colgando desnudos de un poste, y más tarde, los miembros restantes del Quiteño Libre: el general José María Sáenz, Ignacio Zaldumbide y otros patriotas, fueron asesinados en la Hacienda de Pesillo, ubicada en la provincia de Imbabura.

Véase también
 Historia del periodismo en Ecuador

Referencias

 El Quiteño libre y la polémica sobre la libertad de imprenta
 Ayala Mora, Enrique: Los muertos de floreanismo
 Paladines E., Carlos: Sentido y trayectoria del pensamiento ecuatoriano, páginas 83 a 98
 El quiteño libre - Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes

Periódicos de Quito
Publicaciones fundadas en 1833
Ecuador en 1833

El Quiteño Libre


ගණිතයෙහි, කතික අනුක්‍රමයක් යනු, එක් එක් පදය, පෙර පදයෙහි නියම භාජකයන්ගේ එකතුව වන්නාවූ  සහානුයාත අනුක්‍රමයකි.

ගණිතය

කතික අනුක්‍රමය


est un objet transneptunien en résonance 1:9 avec Neptune avec un diamètre estimé à environ .

Annexes

Articles connexes
 Objet transneptunien
 Liste des planètes mineures non numérotées découvertes en 2015
 Liste des objets transneptuniens connus les plus lointains

Références

Objet en résonance 1:9 avec Neptune
Planète mineure découverte en 2015
Planète mineure prédécouverte en 2014
Objet céleste découvert par un des observatoires du Mauna Kea
Objet céleste découvert par OSSOS
Planète mineure non numérotée

2015 KE172


Riigikogu (hrv.: "Državna skupština") jednodomni je nacionalni parlament Republike Estonije. Riigikogu je središte zakonodavne vlasti u Estoniji, a s obzirom na snažnu parlamentarnu strukturu republike, ujedno je i najvažnija politička institucija u zemlji. Uz osnovne zakonodavne ovlasti, Riigikogu je zadužen i za izbor premijera, predsjednika Vrhovnoga suda te (najčešće sam, ali uz moguće sudjelovanje predstavnika lokalne vlasti u širemu izbornom kolegiju) predsjednika. Riigikogu također odobrava i ratificira međunarodne sporazume, nadzire rad vojske, donosi proračun, nadzire rad izvršne vlasti i slično.

Prvi estonski parlament utemeljen je 23. travnja 1919. godine, kada je Estonska ustavotvorna skupština započela sa zasjedanjem. Prvi izabrani Riigikogu zasjedanje je započeo 1920. godine, a do 1938. godine organizirano je ukupno pet izbora za zastupnike. Do 1938. godine, Riigikogu je bio jednodoman. Iste godine, ustavnim je promjenama podijeljen na dva doma - Poslanički dom (estonski: Riigivolikogu) kao donji, te Nacionalno vijeće (est.: Riiginõukogu) kao gornji dom. Uloga parlamenta značajno se mijenjala za Prve Republike.

Od 1940. do 1990. godine, ulogu parlamenta preuzeo je Vrhovni sovjet Estonske SSR, a od 1990. do 1992. godine to je obnašalo Vrhovno vijeće Republike Estonije. Prema Ustavu iz 1992. godine, Riigikogu je ponovno uspostavljen kao jednodomni parlament sa 101 zastupnikom.

Izvori

Parlamenti
Politika Estonije

Riigikogu


أرخبيل زمبرة أو أرخبيل الجامور وهو يتكون من مجموعة أربع جزر تقع في عرض خليج تونس مقابل ساحل شمال غربي الوطن القبلي، وهي:
 الجامور الكبير أو زمبرة.
 الجامور الصغير أو زمبريتا.
 جزيرتان صغيرتان هما: لانتورشو والكاتدرائية.

مراجع

انظر أيضا
  أرخبيل زمبرة على موقع مواسم تونسية.

جزر تونس
حدائق وطنية في تونس
محميات المحيط الحيوي في تونس
مناطق محمية أسست في 1977
مناطق محمية حسب الاتحاد العالمي لحفظ الطبيعة تصنيف II
مناطق هامة لحفظ الطيور في تونس

أرخبيل زمبرة


Danny Mac (Bromley, Gran Londres, 26 de febrero de 1988) es un actor y cantante británico, más conocido por haber interpretado a Mark "Dodger" Savage en la serie de Channel 4, Hollyoaks, de 2011 hasta 2015.

Biografía
En 2011 comenzó a salir con la actriz Carley Stenson, a finales de marzo de 2016, anunciaron que se habían comprometido y finalmente se casaron en agosto de 2017. En marzo de 2021 anunciaron que estaban esperando su primer hijo. Su hija, Skye Bella, nació en junio de 2021.

Carrera
El 7 de abril de 2011 se unió al elenco principal de la exitosa serie británica Hollyoaks, donde interpretó a Mark Savage, hasta el 20 de enero de 2015.

El 24 de enero de 2016, se anunció que se había unido al elenco de la obra musical Legally Blonde the Musical, donde interpretó a Warner, donde compartió créditos con Lucie Jones. En agosto del mismo año se anunció que concursaría en la 14.ª temporada de la versión británica del programa de baile Strictly Come Dancing.

En 2016, llegó a la final en la decimocuarta serie de BBC One, Strictly Come Dancing. Él es la celebridad masculina con el promedio más alto en haber participado en el programa.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Apariciones

Teatro

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy > Celebrity News > Danny Mac

Actores de televisión de Inglaterra

Danny Mac


ජෝසප් රොබිනට් බයිඩන් කණිෂ්ට (උපත: 1942 නොවැම්බර් 20) යනු ඇමරිකානු දේශපාලඥයයෙකු වන අතර ඔහු ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ 46 වන සහ වත්මන් ජනාධිපතිවරයා වේ. බයිඩන් 2009 සිට 2017 දක්වා 47 වන උප ජනාධිපතිවරයා ලෙස බරාක් ඔබාමා යටතේ කටයුතු කරන ලදී. එසේම ඔහු 1973 සිට 2009 දක්වා එක්සත් ජනපද සෙනෙට්  සභිකයෙකු ලෙස ඩෙලවෙයා ජනපදය නියෝජනය කරන ලදී. ඔහු 2020 එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරණය සඳහා ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයේ අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරිපත් වී, රිපබ්ලිකන් අපේක්ෂක ජනාධිපති ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් පරදවා, ජනාධිපතිවරණය ජයග්‍රහණය කළේය.

ජෝ බයිඩන්


Ormeau-Figarol est un quartier de la ville de Tarbes, dans le département français des Hautes-Pyrénées, situé au sud-est de la ville.

Origine du nom
Figarol tient son nom en l'honneur de Lucien Théophile Figarol (1814 - 1881) avocat puis juge de première instance au tribunal de Tarbes et conseiller municipal à la mairie. Il repose au cimetière Saint-Jean.

Géographie
Le quartier est situé au sud-est de la ville, au nord de la commune de Laloubère, entre les quartiers de  La Gespe à l'ouest, du centre-ville au nord, et de Mouysset à l'est.

Morphologie urbaine
Le secteur comprend une grande majorité de tours et de barres HLM, en majorité construites au milieu des années 1960 dans le secteur Bel Air, le reste du quartier est essentiellement composé par des pavillons et des maisons traditionnelles et en partie sud-est la ZAC de l'Ormeau.

Le quartier contient les secteurs : Bel-Air, Figarol, Quartier Larrey, Lourdes

Évolution démographique

Découpage territorial
Il est composé de deux IRIS : le Parc Paul Chastellain et le Parc Municipal des Sports.

Noms de certaines rues du quartier

 Chemin de l'Ormeau prolongée par l'avenue d'Altenkirchen qui coupe le quartier du nord au sud.
 Rue du maquis de Payolle à l'extrémité est.
 Rue Figarol.

Parcs et places
 Parc Paul Chastellain, au nord du quartier.
 Parc Bel-Air, dans le secteur des équipements sportifs.
 Place Anatole France.

Enseignement

École maternelle et élémentaire
 École publique Anatole-France.

Écoles primaires
Tarbes dispose de 16 écoles primaires : 12 publiques et 4 privées.
École publique Ormeau-Figarol.

Collèges
 Collège public Voltaire

Lycées
 Lycée public Marie-Curie.

Lieux de culte

 Église Sainte-Bernadette de Tarbes.

Infrastructures

Médicales
 La polyclinique de l'Ormeau.
 Clinique Pyrénées-Bigorre, entre l'aérodrome de Tarbes et la rocade sud de Tarbes.
 Centre Médico-Psychologique Camille Claudel.

Bâtiment public
 La villa antique romaine.
 Direction départementale des finances publiques.
 Maison du parc national dans le parc Paul-Chastellain.
 Direction de la solidarité Départementale.

Sportives

 Complexe Maurice-Trélut du  TPF et du TPR.
 Salle de gymnastique Ormeau-Figarol.
 Centre Nautique Paul Boyrie.
 Vélodrome du Chêne Vert, créé en , inauguré en   et rénové en , qui accueille le club du Tarbes Cycliste Compétition.

Militaires
 1er régiment de hussards parachutistes basé au quartier Larrey depuis .

Personnalités liées au quartier

 Maurice Trélut, maire de Tarbes qui laisse son nom au stade de sport et qui repose au cimetière Saint-Jean.
 Paul Chastellain, maire de Tarbes qui laisse son nom au parc.
 Dominique-Jean Larrey, médecin et chirurgien militaire, qui laisse son nom au quartier accueillant le 1er régiment de hussards parachutistes.
 Paul Boyrie, ancien maire de Tarbes qui a donné son nom à la piscine municipale.

Transports
C'est l'entreprise Keolis qui exploite les lignes urbaines de bus de Tarbes, depuis le .

La rocade sud de Tarbes passe au sud du quartier et la sépare de la zone industrielle Kennedy.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Tarbes
 Dictionnaire des rues

Liens externes

Ormeau-Figarol

Quartier Ormeau-Figarol (Tarbes)


El Lotus E20 es un monoplaza construido por Lotus para competir en la temporada 2012. Fue pilotado por Kimi Räikkönen y Romain Grosjean.

Presentación
El monoplaza fue presentado el día 5 de febrero de 2012 en Enstone, la sede de la escudería Lotus. El nombre del coche (E20) es un homenaje al vigésimo monoplaza fabricado por la factoría del equipo. En la ceremonia estuvieron presentes los pilotos Kimi Räikkönen y Romain Grosjean y el probador Jérôme d'Ambrosio; además del diseñador del monoplaza, James Allison; el jefe de equipo Éric Boullier y el propietario Gerard Lopez. La meta del equipo británico es pelear por el cuarto puesto del campeonato de constructores, tras haber sido quintos los dos años anteriores bajo la denominación Renault F1.

Entrenamientos de pretemporada
Kimi Räikkönen fue el encargado de realizar los primeros kilómetros con el monoplaza el día 6 de febrero en los tests de Jerez. El propio Kimi marcó el mejor tiempo en el primer día de los entrenamientos de pretemporada.

Sin embargo, Lotus se vio obligado a perderse la segunda tanda de test tras detectar un problema en su chasis. Lo resolvieron, y Grosjean hizo el mejor tiempo en el primer día de la tercera y última tanda de entrenamientos; mientras Räikkönen también firmó el mejor registro del último día de tests. Ante estos resultados, el equipo se mostraba optimista de cara a su estreno en la nueva temporada.

Resumen de la temporada
En la primera carrera en Australia, Grosjean saldría desde una excelente 3ª posición en parrilla, mientras Räikkönen no pudo pasar del 18º puesto. Sin embargo, en carrera Romain tuvo que abandonar tras un golpe con el coche de Pastor Maldonado, y Kimi remontó hasta el 7º puesto. El coche evolucionó bastante bien, siendo uno de los principales rivales a batir durante el transcurso de la temporada y logrando podios con cierta asiduidad.

En el Gran Premio de Abu Dhabi 2012 Kimi Räikkönen logró la ansiada primera victoria para la escudería. Con esta victoria conseguiría llevarse el tercer puesto en el mundial de pilotos.

Resultados
(Clave) (negrita indica pole position) (cursiva indica vuelta rápida)

Véase también
 Lotus
 Kimi Räikkönen
 Romain Grosjean
 Temporada 2012 de Fórmula 1

Referencias

Enlaces externos

Monoplazas de la temporada 2012 de Fórmula 1
E20

Lotus E20


The Billboard Hot 100 is a chart that ranks the best-performing singles of the United States. Published by Billboard magazine, the data are compiled by Nielsen SoundScan based collectively on each single's weekly physical sales, and airplay. There were 18 number-one singles in 2000. The first of these, Santana's "Smooth", spent two weeks at the top in January, concluding a 12-week run that had begun in October 1999.

During the year, 10 acts each achieved a first U.S. number-one single, either as a lead artist or featured guest: Joe, 98 Degrees, Lonestar, The Product G&B, Aaliyah, Vertical Horizon, Matchbox Twenty, NSYNC, Sisqó, and Creed. Destiny's Child and Christina Aguilera were the only acts to have earned two number-one singles in this year. There were two collaboration singles that reached number-one on the chart: "Maria Maria" by Santana featuring The Product G&B, and "Thank God I Found You" by Mariah Carey featuring Joe and 98 Degrees. With the latter single, Carey set the record for most consecutive years charting a number-one single on the Billboard Hot 100 with 11 years from 1990 (beginning with "Vision of Love") through 2000, and became her 15th number-one single on the chart.

Destiny's Child's "Independent Women" is the second-longest-running single of 2000, topping the chart for 7 consecutive weeks, with another four consecutive weeks in the 2001 chart year. Santana's "Maria Maria" is the longest-running single, staying at number one for 10 straight weeks. Other singles with extended chart run include pop singer Madonna's "Music" and Christina Aguilera's "Come On Over Baby (All I Want Is You)", each of which topped the chart for four weeks.

Chart history

Number-one artists

See also
2000 in music
List of Billboard number-one singles

References

Additional sources
Fred Bronson's Billboard Book of Number 1 Hits, 5th Edition ()
Joel Whitburn's Top Pop Singles 1955-2008, 12 Edition ()
Joel Whitburn Presents the Billboard Hot 100 Charts: The 2000s ()
Additional information obtained can be verified within Billboard's online archive services and print editions of the magazine.

2000 record charts
2000

List of Billboard Hot 100 number ones of 2000


Christian Gottfred Weber Faber (født 28. januar 1822 i Odense, død 6. november 1883 sammesteds) var en dansk teolog, adjunkt og politiker. Han var far til Knud Faber og Harald Faber.

Han var søn af biskop Nicolai Faber og Christiane Petrea Kaarup, blev 1838 student fra Odense Katedralskole, cand.theol. 1843 og ansat som midlertidig lærer ved Odense Katedralskole i 1847, blev adjunkt 1848, hvor han virkede til sin død i 1883 og 1881 blev skolekasserer. Han opholdt sig i udlandet fra 1850 til 1852.

Fra valget 14. juni 1861 til 5. marts 1864 var han som højremand valgt til Folketinget i Odensekredsen (Odense Amts 1. Valgkreds). Han undlod at genopstille ved valget i 1864. Faber var desuden medlem af Odense Byråd fra 18. februar 1862 til 31. december 1866. Derefter var han indtil 1872 kritisk revisor i Odense.

Han ægtede 3. september 1853 i Odense Bertha Magdalene Bruun Muus (født 29. september 1832 i Kerteminde, død 5. februar 1916 i København), datter af svensk-norsk vicekonsul, grosserer Elias Bendz Muus og Marie Christine Bruun.

Kilder
 Th. Hauch-Fausbøll og H.R. Hiort-Lorenzen: Patriciske Slægter: Tredie Samling, København: Dansk genealogisk Instituts Forlag 1915, s. 68.

Gymnasielærere fra Danmark
Teologer fra Danmark
Folketingsmedlemmer i 1860'erne
Personer fra Odense
Medlemmer af Odense Byråd
Studenter fra Odense Katedralskole

Gottfred Faber


2008 ඉන්දීය ප්‍රීමිය ලීග අවසාන තරගය Rajasthan Royals සහ Chennai Super Kings දිවා රාත්‍රී තරගයක් ලෙස 2008 ජුනි 1 වැනි දින DY Patil ක්‍රීඩාංගනයේදී, Navi Mumbai පැවැත් උනි.මෙය ඉන්දියාවේ ක්‍රිකට් ප්‍රවීණයන් හදුනාගැනීමට මහගු තෝතැන්නක් විය.මෙය අවසාන වූයේ Chennai Super Kings ,Rajasthan Royals  ට කඩුලු 3 කින් පරද වෙමිනි.

2008 ඉන්දීය ප්‍රීමිය ලිග අවසාන තරගය


L'Équipe d'Oman de hockey sur gazon représente l'Oman dans les compétitions internationales masculines de hockey sur gazon.

Histoire dans les tournois
Oman ne s'est jamais qualifié pour la Coupe du monde ou les Jeux olympiques. Dans les coupes continentales, ils ont atteint la septième place aux Jeux asiatiques quatre fois et ils ont terminé sixième une fois à la Coupe d'Asie.

Jeux asiatiques
 1982 -  place
 1986 -  place
 1994 -  place
 2006 -  place
 2010 -  place
 2014 -  place
 2018 -  place

Coupe d'Asie
 2013 -  place
 2017 -  place

Coupe AHF
 1997 -
 2002 -  place
 2008 -
 2012 -
 2022 - Qualifié

Champions Trophy d'Asie
 2012 -
 2013 -
 2018 -

Coupe d'Asie centrale
 2019 -

Ligue mondiale
 2012-2013 -  tour
 2014-2015 -  tour
 2016-2017 -  tour

Composition actuelle
Ce qui suit est la composition d'Oman dans la Coupe d'Asie centrale 2019.

Entraîneur :  Tahir Zaman

Sélections mises à jour au 8 septembre 2019 après les confrontations

Références

Liens externes
 Profil FIH

Équipe d'Oman
Oman

Équipe d'Oman de hockey sur gazon


David Popper (Praga, 16 de junio de 1843 - Baden bei Wien, 7 de agosto de 1913) fue un compositor y violonchelista checo. Su obra más famosa es Elfentanz (Danza de los elfos).

Vida

Nacido en el barrio judío de Praga, su padre era cantor en dos sinagogas. Aprendió a tocar el violonchelo con tan sólo seis años y, con doce años, ingresó en el conservatorio de Praga. Pronto atrajo la atención de los críticos por su virtuosismo, haciéndose famoso por sus conciertos en Viena. En 1886 comenzó a trabajar como profesor en la academia de música de Budapest. Conoció a Béla Bartok cuando este sólo tenía 19 años.

En 1911 murió su hijo de tuberculosis. Dos años después, Popper resbaló en una calle helada, por lo que nunca más pudo usar su brazo derecho. Murió el verano siguiente de un ataque al corazón.

Compositores del Romanticismo de la República Checa
Compositores de música clásica de la República Checa del siglo XX
Músicos de la República Checa del siglo XIX
Violonchelistas de la República Checa
Músicos clásicos del siglo XX de la República Checa
Oficiales de la Orden imperial de Francisco José
Nacidos en Praga
Fallecidos en Baden bei Wien

David Popper


Achatocarpus oaxacanus, jedna od devet biljnih vrsta roda Achatocarpus, porodica Achatocarpaceae. Raste samo na jugu Meksika. Fanerofit (biljke iznad 3 metra visine).

Izvori

Achatocarpaceae
Flora Chiapasa
Flora Guerrera
Flora Michoacana
Flora Oaxace
Endemska flora Meksika

Achatocarpus oaxacanus


Østhorn Station (Østhorn stasjon) er en metrostation på Sognsvannsbanen på T-banen i Oslo. Indtil 1939 hed den Korsvoll Station (Korsvoll stasjon), men den ligger egentlig i den østlige del af villakvarteret Nordberg.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1934

Østhorn Station