L'Eco di Fiume (1857. – 1860.) povijesne su riječke novine. List pokreće Ercole Rezza kao neslužbeno glasilo talijanske iredente, a tiska se u njegovoj tiskari.  Prve godine list je izlazio tri puta tjedno – srijedom, četvrtkom i subotom. Glavni urednik bio je Ercole Rezza, a list donosi tuzemne i inozemne političke vijesti i članke i bilježi mnoge događaje iz Hrvatske. Rubrika Gazzettino di citta''' bavi se društveno-ekonomskom problematikom, a članci  Podlistka'' često su posvećeni povijesti Istre, kvarnerskih otoka i grada Rijeke. U listu je postojala i rubrika dolaska i odlaska brodova, prometa stranaca, umrlih u Rijeci itd.

Od prvoga broja, tiskanog 2. srpnja 1857. g., pa sve do studenoga 1860. g., kad prestaje izlaziti, list zastupa i bori se za "talijanstvo" Rijeke, pa je iz političkih razloga obustavljen.

U Sveučilišnoj knjižnici u Rijeci digitalizirani su primjerci novina L'Eco di Fiume koji se čuvaju u njezinom fondu.

Izvori

Vanjske poveznice

Riječki tisak
Hrvatske dnevne novine

L'Eco di Fiume


The Fiat CR.32 was an Italian biplane fighter used in the Spanish Civil War and the Second World War. Designed by the aeronautical engineer Celestino Rosatelli, it was a compact, robust and highly manoeuvrable aircraft for its era, leading to it being a relatively popular fighter during the 1930s.

The CR.32 fought in North and East Africa, in Albania, and in the Mediterranean theatre. It was extensively used in the Spanish Civil War, where it gained a reputation as one of the most outstanding fighter biplanes of all time. It also saw service in the air forces of China, Austria, Hungary, Paraguay and Venezuela. It frequently performed impressive displays all over Europe in the hands of the Italian Pattuglie Acrobatiche. During the late 1930s, the CR.32 was overtaken by more advanced monoplane designs; by the start of the Second World War, it was considered to be obsolete. While it had been superseded by a number of newer Italian fighters, including the newer Fiat CR.42 Falco which had been derived from the CR.32, the type continued to be flown throughout the conflict.

Development
The Fiat CR.32 was designed by the aeronautical engineer Celestino Rosatelli. It was derived from the earlier Fiat CR.30, which had received limited production orders from the Regia Aeronautica but, within the space of 12 months, it was superseded by the newer CR.32.  The CR.32 had a smaller and more streamlined fuselage than the CR.30, resulting in a more compact aircraft.

On 28 April 1933, the prototype CR.32, which was designated  the MM.201, made its maiden flight from the Fiat company airfield at Turin. By the end of the year, the first production examples were already arriving with front line units of the Regia Aeronautica. Mass production of the type took place between 1933 and 1938. Four variants of the CR.32 were developed: the standard, bis, ter, and quater. The CR.32 bis had a more powerful Fiat A.30R V12 engine and two additional machine guns, while the ter and the quater retained the original armament, differing in the use of improved gunsights and instrumentation.

By 1938, the CR.32 had been rendered obsolete by advances in the field of aviation, including the arrival of a new generation of monoplane fighters, which were capable of superior performance. The CR.32 was directly succeeded by the Fiat CR.42 Falco, which was derived from the CR.32. During the development of this design, four CR.32s were converted to serve as prototypes.

Design

The Fiat CR.32's fuselage had the same structure as the earlier CR.30, using aluminium and steel tubes covered by duraluminium on the nose up to the cockpit, on the back, in the lower section under the tail, while a fabric covering was used on the sides and belly. According to Cattaneo, the fuselage was very robust for the time. The CR.32 had a fixed undercarriage with hydraulic shock absorbers; the wheels were housed in fairings and braking was pneumatically activated.

The wings and tail used a mixed composition, similar to the fuselage, composed of a pair of aluminium alloy tubular spars and square tubes, which were covered by fabric. It was a sesquiplane, the lower wing being shorter than the upper wing. The interplane struts were arranged to form a pair of Warren trusses on either side. Ailerons were only present upon the upper wings, which were balanced by out-rigged tabs mounted on steel struts. The empennage, which was largely composed of aluminium tubes, had a variable incidence tailplane and an aerodynamically-balanced elevator.

The cockpit of the CR.32 had an adjustable seat and a parachute, the latter of which being stored within the squab. Although it was considered to be fully instrumented for the era, the RA.80-1 radio set was only an optional piece of equipment. Other equipment included a fire extinguisher, gun camera, an oxygen system for the pilot; both an optical gunsight and survey camera could also be installed as optional item. The armament initially included a pair of 7.7 mm (.030 in) Breda-SAFAT machine guns (which was later substituted for a pair of 12.7 mm (.5 in) Breda-SAFAT guns), which were fitted on top of the engine cowling; each gun had an ammo capacity of 350 rounds each. Later examples were also furnished with a pair of hard points, which could accommodate up to 12 5lb bombs, a pair of 100lb bombs, or a single 200lb bomb.

The CR.32 was powered by a single water-cooled Fiat A.30 R.A. V12 engine. Designed in 1930, it was a 60° V 12, producing up to 447 kW (600 hp) at 2,600 rpm, reportedly inspired by the American Curtiss D-12. It drove a 2.82 meter (9 ft 4 in) two-blade metal propeller  with pitch only adjustable on the ground, not in flight. The engine did not use the usual aviation gasoline, but instead ran on a mixture of petrol (55%), ethanol (23%) and benzol (22%). The main fuel tank, which was located between the engine and cockpit, carried 325 litres (85.9 US gal). There was another small 25 liter (6.6 US gal) auxiliary tank positioned in a streamlined fairing in the center of the upper wing.

Operational history

Early operations
The new biplane proved to be an instant success. After a brief period of testing, the first production orders for the CR.32 were received during March 1934. Within a short amount of time, the type soon equipped the 1°, 3° and 4° Stormi of the Regia Aeronautica. The CR.32 was commonly well liked by its crews, being very maneuverable and benefitting from a relatively strong fuselage structure.

The Fiat biplanes were used for many aerobatic shows, in Italy and abroad. When foreign statesmen visited Rome, the 4° Stormo, Regia Aeronautica élite unit put on impressive displays with formations of five or ten aircraft. During 1936, air shows were organized above various other European capitals and major cities, and, during the following year, in South America. When the team returned, a brilliant display was put on in Berlin. Further overseas tours by Italian display teams, such as a South American expedition in 1938, were performed using the type. The CR.32's tight turning circle and excellent handling made the type ideal for  aerobatic displays.

The stand-out feature of the CR.32 was its remarkable manoeuvrability. It is possible its outstanding performance and popularity amongst its pilots were responsible for a continued attitude within many officials of the Regia Aeronautica that the biplane platform remained a viable concept for further development and deployment even in the face of a new generation of monoplane fighters.

Spain

During 1938, Spain acquired a license to build the CR.32. Spanish manufacturer Hispano Aviación established a production line and constructed at least 100 examples, which were locally known under the designation HA-132-L Chirri. Some of these aircraft remained in military service as C.1 aerobatic trainers up until as late as 1953.

The Fiat CR.32 was used extensively in the Spanish Civil War on the side of the Fascist military rebellion against the Spanish Republic. At least 380 examples took part in the air battles fought over Spain, proving formidable adversaries to the Soviet Polikarpov I-15 biplane and Polikarpov I-16 monoplane that formed the backbone of the Spanish Republican Air Force. During 1936, the type had its baptism of fire. On 18 August, the first 12 CR.32s arrived in Spain and formed the Squadriglia Gamba di Ferro, Cucaracha, and Asso di Bastoni of 3° Stormo; three days later Tenente Vittorino Ceccherelli, a Gold Medal of Military Valor winner, shot down the first enemy aircraft, a Nieuport 52, over Cordoba. In total, the Italian government dispatched between 365 and 405 C.R.32s to Spain while between 127 and 131 were delivered directly to Nationalist aviation units. During the conflict, six aircraft were captured by Republican forces, according to Nico, one of these was shipped to the Soviet Union, where it underwent a detailed evaluation.

Thanks to the agile CR.32, the Italians managed to achieved air superiority over their Fuerzas Aéreas de la República Española opponents, who flew a motley collection of very different and often obsolete aircraft. The Fiat biplane proved to be effective in the theatre, the Aviazione Legionaria claiming 60 (48 confirmed) modern Russian Tupolev SB bombers, which were once believed to be impossible to intercept, as well as 242 Polikarpov I-15 biplane fighters, and 240 Polikarpov I-16 monoplane fighters, plus another hundred aircraft that were not confirmed. In exchange, C.R.32 losses were reportedly only 73. According to other sources, of the 376 Fiat shipped to Spain, 175 (43 Spanish operated and 132 Italian) were lost, including 99 (26 Spanish and 73 Italian) shot down, while, by January 1939, the number of I-15s shot down was just 88.

Spanish aces
The top scoring CR.32 ace was Spaniard Joaquín García Morato y Castaño, who was the leading Nationalist fighter pilot of the Spanish Civil War. He achieved 36 of his 40 victories while flying the Fiat biplane. He used the same aircraft, which carried the number 3-51 on the fuselage, until his death. During April 1939, shortly after the war had finished, Morato fatally crashed his faithful 3-51 while performing low aerobatics.

Another Nationalist CR.32 ace was Capitán Manuel Vázquez Sagastizábal, who claimed 21 victories  with Grupo 2-G-3,  before he was shot down and killed on 23 January 1939. Comandante Angel Salas Larrazabal, after one kill flying a Nieuport-Delage 52, flew multiple CR.32s, shooting down, on 29 October 1936, the first of the fast Soviet monoplane Tupolev SB-2 bombers to fall to Nationalist fighters. He shot down four more aircraft with the CR.32 before moving to a Heinkel He 51 unit. After two more victories, he joined the new Grupo 2-G-3. With this unit, again flying CR.32s, he raised his score to 16, including three SB-2s and an I-16 in a single sortie on 2 September 1938. Capitán Miguel Guerrero Garcia achieved nine of his 13 victories flying the Fiat biplane: four I-15s, three "Papagayos" (R-5s and Polikarpov-RZs assault bombers), and two I-16s.

Second World War

The aerobatic characteristics of the CR.32 and its success in Spain misled the Italian air ministry, which was convinced that a biplane fighter still had potential as a weapon of war. Consequently, during May 1939, prior to Italy entering the Second World War, large numbers of CR.32 fighters, in bis, ter, and quater versions, represented two-thirds of all fighters in the Regia Aeronautica. A total of 288 were based in Italy and North Africa, while 24 were stationed in East Africa.

North Africa
When Italy declared war on Britain and France on 10 June 1940, 36 CR.32s together with 51 Fiat CR.42s formed the operational fighter force of the Regia Aeronautica in Libya. The first combat between CR.32s and British aircraft came the following day. Six CR.32s intercepted a formation of Bristol Blenheim bombers attacking the airfield at El Adem, claiming two Blenheims shot down and the remaining four damaged (compared with actual British losses of two Blenheims lost and two damaged), for no losses. According to Cattaneo, instead of focusing on air-to-air dogfighting, CR.32 pilots typically engaged in strafing ground targets, acting as light attack aircraft instead; he stated these activities to have been of "limited effectiveness" in the campaign.

East Africa
Possibly the greatest wartime successes to be achieved by CR.32s were accomplished in Italian East Africa. Here, 410a and 411a Squadriglia CR.32s (which represented half of all the fighters operational in the Italian colony) destroyed a number of British and South African aircraft. In the hands of a skillful pilot, the CR.32 could be capable of defeating the faster, more powerful, and better-armed monoplanes, like the Hurricanes and the Blenheims.

The Fiats received their baptism of fire on 17 June, when CR. 32s of 411a Squadriglia flown by Tenente Aldo Meoli and Maresciallo Bossi attacked three South African Air Force Junkers Ju 86 bombers bound for Yavello, escorted by two Hurricanes of 1 SAAF Squadron. The Fiat CR.32s shot down one of the Ju 86s and then pounced on the Hurricanes, shooting down the one flown by 2/Lt B.L. Griffiths, who was killed in the crash.
On the 7th of July, three CR.32s, escorting as many Caproni Ca.133s, intercepted three Hawker Hartebeests, and shot down the plane flown by Lt N.K. Rankin, killing the pilot and his gunner, Air Sgt D.H. Hughes. On 23 February 1941, while in the process of attacking the airfield at Makale, Maj Laurie Wilmot, who was flying a Hurricane, was bounced by Italian ace Alberto Veronese in a Fiat biplane. Wilmot was forced to crash-land, becoming a prisoner of war (PoW). Soon after, Capt Andrew Duncan hit Veronese, who was wounded and bailed out.
The CR.32s obtained other kills, despite having to face an ever increasing number of more modern aircraft.

The 410a Squadriglia alone managed to shoot down 14 enemy aircraft, before being disbanded. But the impossibility of obtaining replacements and spare parts from the motherland caused the gradual thinning of the rows of CR.32s. On 10 January 1941 there were still 22 CR.32s in service, on 31 January there were 14, on 10 February 11 and on 5 March just eight. The last CR.32 survived until mid-April 1941.

Mediterranean
Fourteen CR.32s of 160° Gruppo and nine of 2° Gruppo from 6° Stormo saw action against Greece in the first weeks after the attack of 28 October 1940. Eight more from 163aa Squadriglia, based at Gadurrà airport on Rhodes, took part in the invasion of Crete. CR.32s of 3° Gruppo operated in Sardinia, but in the period of July–December 1940 their number fell from 28 to seven serviceable aircraft. Cattaneo observed that ground crews lacked the fuel, ammunition, and spare components to properly maintain their aircraft, often resulting to improvisation due to the poor supply situation, which severely impacted the fighter's operational effectiveness. The last front line CR.32 survived until mid-April 1941 when they were sent to the Scuola Caccia (Schools for fighter pilots). By 1942, the type was relegated to only night missions as newer fighters were put into service.

International use

China
The first international operator of the CR.32 was Chiang Kai-shek's for China, which ordered 16 (according to other sources 24) CR.32s of the first series in 1933. The aircraft mounted Vickers 7.7 mm machine guns instead of the Breda-SAFAT, electric headlights, and the cooling fins on the oil tank in the nose were removed. Additionally, some were equipped with radios. They were based at Nangahang airport, near Shanghai. Some officers of the Chinese high command disliked the Fiat, but Chinese pilots appreciated that the Italian biplanes in comparative tests proved superior to the American Curtiss Hawk and Boeing P-26. The Chinese Government did not order more CR.32s as it was difficult to import alcohol and benzole to mix with petrol for the engines. In May 1936, only six CR.32s were still operational. In August 1937, the  remaining CR.32s were used with some initial success in Shanghai against the invading Japanese. By late 1937, when the Chinese capital at Nanjing fell, all CR.32s had been lost.

Austria
In spring 1936, 45 CR.32s were ordered by Austria to equip Jagdgeschwader II at Wiener Neustadt. In March 1938, following the Anschluss with neighbouring Nazi Germany, the Austrian units were absorbed into the Luftwaffe, and, after a brief period, the 36 remaining aircraft were handed over to Hungary.

Hungary

The  Magyar Királyi Honvéd Légierő, the Royal Hungarian Air Force (MKHL), acquired a total of 76 CR.32s during 1935 and 1936. MKHL Fiat biplanes had their baptism of fire in 1939, during the short conflict with the newly-formed state of Slovakia. The CR.32s, which were emblazoned with the red/white/green chevrons insignia, easily gained air superiority over the fledgling Slovak Air Force, which lost a few Avia B.534s  and Letov S-328s during this action.

During the short conflict against Yugoslavia, fought in April 1941, the MKHL lost three CR.32s and, on 6 May 1941, the Hungarian Air Force still had 69 Fiat CR.32s on line. In June 1941, when the Kingdom of Hungary declared war on the Soviet Union, the CR.32 fighter equipped two of the units that supported the Hungarian Army on the Eastern Front: 1./I Group of 1st Fighter Wing, based in Szolnok, and 2./I Group, of 2nd Fighter Wing, based at Nyíregyháza.
On 29 June, the first aerial combat over Hungary took place, when seven Tupolev SB-2 bombers attacked the railway station at Csap and were intercepted by the Fiat CR.32s from 2/3 Fighter squadron. The Fiat biplanes shot down three of the raiders while incurring no loss to themselves.

Following the acquisition of newer fighters, including the Fiat CR.42 and Reggiane Re.2000, the remaining Hungarian CR.32s were relegated being used for training missions only.

South Africa
A CR-32 was captured intact at Addis Adaba, made flyable and was sent to Zwartkop Air Station in August 1941. The CR-32 went on a public tour and then joined 6 Squadron in April 1942, serving as a hack. In November 1942 the plane was transferred to the Natal University Air Training Squadron, eventually being scrapped in 1945.

South America
In 1938, Venezuela acquired nine CR.32quaters (according to other sources, 10 aircraft.) Modifications included a larger radiator to assist engine cooling in tropical climate conditions. The aircraft were delivered to Maracay in the second half of 1938 and equipped the 1° Regimiento de Aviación Militar del Venezuela. With five CR.32s still serviceable, the aircraft were struck off charge in 1943.

A small number, estimated at four, went to Paraguay in 1938. Five CR.32quater fighters (registered 1-1, 1-3, 1-5, 1-7 and 1-9) were assigned to 1.a Escuadrilla de Caza of the Fuerzas Aéreas del Ejército Nacional del Paraguay. They did not arrive in time for military operations against Bolivia, but were in service for several years.

Variants

The Regia Aeronautica ordered 1,080 CR.32s (including the two prototypes and 23 aircraft rebuilt by SCA factory in Guidonia, near Rome, plus 52 without military registry numbers for Hungary). With 100 more CR.32quaters licence-built in Spain (as the Hispano Ha. 132L Chirri), the total CR.32 production numbers range from 1,306 to 1,332 examples.

CR.32
Armed with twin 7.7 mm (.303 in) or 12.7 mm (.5 in) machine guns and powered by 447 kW (600 hp) Fiat A.30 R.A.bis engine. Delivered to the Regia Aeronautica between March 1934 and February 1936.
CR.32bis
Close-support fighter version armed with twin Breda-SAFAT Mod.1928Av. 7.7 mm (.303 in) (a common field modification was to discard the 7.7 mm armament to reduce weight) and twin 12.7 mm (.5 in) machine guns. Bomb racks with ability to carry 100 kg (220 lb) bombload possible: 1 × 100 kg (220 lb) or 2 × 50 kg (110 lb).
CR.32ter
Revised CR.32bis with a gun-sight, strengthened undercarriage and removal of wing-mounted guns.
CR.32quater
Revised CR.32ter with reduced weight, added radio and max speed 356 km/h (221 mph) at 3,000 m (9,843 ft); 337 built for the Regia Aeronautica.
CR.33
 Fiat AC.33RC engine. Maximum speed  at .  Only three prototypes were built.
CR.40
One prototype powered by a Bristol Mercury IV radial engine.
CR.40bis
One prototype only.
CR.41
One prototype only.
HA-132L Chirri
Spanish version; 100 were built and 49 more of those used during the war were rebuilt. A total of 40 were transformed into two-seaters and kept in service as an aerobatic trainer till 1953.

Operators

Austrian Air Force received 45 CR.32bis aircraft

Chinese Nationalist Air Force

Luftwaffe operated former Austrian aircraft

Royal Hungarian Air Force

Regia Aeronautica
Aviazione Legionaria
Italian Co-Belligerent Air Force

Paraguayan Air Arm ordered five aircraft in 1938.

Spanish Air Force

 Operated captured aircraft

Venezuelan Air Force ordered nine aircraft in 1938.

Surviving aircraft
 C.1-328 – HA-132L on static display at the Italian Air Force Museum in Bracciano, Lazio. It was donated by the Spanish Air Force in 1955.
 Composite – HA-132 on static display at the Museo del Aire in Cuatro Vientos, Madrid.
 CR32 MM4666 in colours of 92sqd.on static display at the Italian Air Force in Codroipo, Udine

Specifications (CR.32)

See also

References

Citations

Bibliography
 Apostolo, Giorgio. Fiat CR 32 (Ali D'Italia 4). (in Italian/English). Torino, Italy: La Bancarella Aeronautica, 1996. No ISBN.
 Cattaneo, Gianni. The Fiat CR.32 (Aircraft in Profile Number 22). Leatherhead, Surrey, UK: Profile Publications Ltd., 1965.
 "Connaissance de l'Histoir Hachette." Avions Militaires 1919–1939 Profils et Histoire (in French). Paris: 1979.
 De Marchi, Italo, Enzo Maio, Pietro Tonizzo and Gianfranco Munerotto. Macchi MC.200 "Saetta" – Fiat CR.32 .  Modena: Stem Mucchi, 1994.
 Green, William and Gordon Swanborough. The Complete Book of Fighters. New York: Smithmark, 1994. .
 Green, William and Gordon Swanborough. "The Facile Fiat... Rosatelli's Italian Fighter." Air Enthusiast Twenty-two, August–November 1983. Bromley, Kent, UK: Pilot Press Ltd., 1983.
 Gunston, Bill. The Illustrated Directory of Fighting Aircraft of World War II. London: Salamander Books Limited, 1988. .
 Logoluso, Alfredo. Fiat CR.32 Aces of the Spanish Civil War. Oxford, UK: Osprey Publishing, 2010. .
 Maliza, Nicola. Il Fiat C.R. 32 – Poesia del Volo . Rome: Edizioni dell'Ateneo & Bizzarri, 1981.
 Maslov, Mikhail A. Polikarpov I-15, I-16 and I-153. Oxford, Osprey  Publishing, 2010. .
 McCullough, Anson. "La Cucaracha." Airpower, Volume 28, No. 5, September 1998.
 Mondey, David. The Hamlyn Concise Guide to Axis Aircraft of World War II. London: Bounty Books, 2006. .
 Neulen, Hans Werner. In the Skies of Europe. Ramsbury, Marlborough, UK: The Crowood Press, 2000. .
 Punka, George. Fiat CR 32/CR 42 in Action (Aircraft Number 172). Carrollton, TX: Squadron/Signal, 2000. .

 Sgarlato, Nico. Fiat CR.32 Freccia – CR.42 Falco . Parma, Italy: Delta Editrice, 2005.
 Shores, Christopher. Air Aces. Greenwich, CT: Bison Books, 1983. .
 Shores, Christopher, Giovanni Massimello and Russell Guest. A History of the Mediterranean Air War 1940–1945: Volume One: North Africa June 1940 – January 1942. London: Grub Street, 2012. .
 Sutherland, Jon and Diane Canwell. Air War East Africa 1940–41. Barnsley, South Yorkshire, UK: Pen and Sword Aviation, 2009. .
 Thomas, Andrew. Hurricane Aces 1941–45. Oxford, UK/New York: Osprey Publishing, 2003..
 Westburg, Peter. "Dogfight over Ruthenia." Airpower, Volume 13, No. 6, November 1983.

External links

 Fiat CR.32 Fighter
 Fiat CR.32

CR.32
1930s Italian fighter aircraft
World War II Italian fighter aircraft
Biplanes
Single-engined tractor aircraft
Aircraft first flown in 1933

Fiat CR.32


Stema județului Vâlcea a fost adoptată în 1998. Aceasta se compune dintr-un scut despicat, dotat cu șef; în dreapta, pe câmp roșu, o cruce treflată, de aur, decupată în mijloc; în stânga, pe fond de aur, un copac dezrădăcinat, cu coroană bogată, verde, cu tulpină naturală și poame de aur. În șef, pe fond de azur, în centru, se află un puț suprapus de o roată, ambele de aur; puțul este flancat în dreapta de un personaj purtând costum popular, de argint, iar în stânga, de un cal cabrat, din același metal.

Semnificația elementelor însumate:
 Crucea evocă, pe de o parte, ctitoriile religioase înălțate de-a lungul anilor în zonă, iar pe de altă parte evidențiază credința ortodoxă și rolul ei în menținerea ființei statale românești;
 Puțul suprapus cu roată, însoțit de personajul care dirijează calul, reconstituie imaginea vechiului crivac, instalație rudimentară pentru extracția sării, specifică epocii feudale, și evidențiază ponderea importantă pe care a avut-o exploatarea sării în economia județului și a Țării Românești. Prin extensie, acest element face aluzie la industria chimică existentă în acest județ, care are la bază sarea ca principală materie primă;
 Mărul cu poame de aur sugerează dezvoltarea pomiculturii și bogăția silvică a zonei.

Variante vechi ale stemei

Legături externe
 DESCRIEREA ȘI SEMNIFICAȚIILE elementelor însumate ale stemei județului VÂLCEA

 Stemele județelor din România
 Județul Vâlcea

Stema județului Vâlcea


Iker Casillas Fernández (; d. 20 Mayıs 1981 Madrid), İspanyol eski millî kaleci.

Casillas iki kez Avrupa'da Yılın Futbolcusu ödülüne aday gösterilmiştir. 2009 yılının sonunda üçüncü kez UEFA Yılın Takımı'na seçilmiştir. 2011 itibarıyla Casillas tüm kulüp ve millî takım şampiyonlukları kazanmış oyunculardan biridir. 2010 yılında Asturia'ın Spor Prensi ödülünü almıştır. 19 Ekim 2010 tarihinde Casillas UEFA Şampiyonlar Ligi'nde en çok forma giyen kaleci olmuştur ve Kasım 2011'de İspanya millî takımında en çok oynayan oyuncu olmuştur.

Casillas ayrıca FIFPro World XI'de beş kez bir kaleci rekoru ile seçildi ve Gianluigi Buffon ve Manuel Neuer ile birlikte beş kez IFFHS Dünyanın En İyi Kalecisi seçildi. Aynı organizasyon tarafından Buffon'un ardından 21. yüzyılın en iyi ikinci kalecisi ve son 25 yılın en iyi ikinci kalecisi seçildi.

Casillas, antrenmanda geçirdiği kalp krizi sonrasında 17 Mayıs 2019 tarihinde profesyonel futbol hayatına ara verdiğini belirtmiştir.

Kariyeri

Çocukluğu
Casillas 20 Mayıs 1981'de Madrid, Móstoles'de dünyaya geldi. Babası José Luis Casillas, Millî Eğitim Bakanlığı'nda bir memurdu. Annesi María del Carmen Fernández González ise kuafördü. Casillas'ın kendisinden yedi yaş küçük Unai adlı bir kardeşi var ve CD Móstoles'de oynamaktadır.

Real Madrid

Casillas kariyerine 1990-91 sezonunda amatör olarak Real Madrid'in altyapısında başladı. 1997-1998 sezonunda 27 Kasım 1997'de 16 yaşındayken bir Şampiyonlar Ligi maçı olan Rosenborg maçında A takım kadrosuna girdi. Fakat takımda Alman Bodo Illgner 1. kaleci, Santiago Cañizares ise 2. kaleciydi. Casillas da 3. kaleci olarak zaman zaman takımda kendine yer buluyordu. Real Madrid o sene Şampiyonlar Ligi'ni kazandı.

2 sezon sonra 1999-2000 sezonunda Real Madrid bir kez daha Şampiyonlar Ligi finalindeydi ve rakip bir başka İspanyol kulübü Valencia idi. Geçen finalde takımın birinci kalecisi olan Illgner yedekte, 2. kaleci Cañizares ise, Valencia'nın kalesindeydi. Casillas ise Real Madrid'in kalesindeydi. Böylece UEFA Şampiyonlar Ligi finalinde forma giyen en genç kaleci oldu ve Real Madrid bu maçı 3-0 kazandı.

Yine 2 sezon sonra 2001-2002 sezonunda Real Madrid'e Figo, Zidane gibi oyuncular katılmış ve takım çok rahat Şampiyonlar Ligi finaline çıkmıştı. Rakip Alman Bayer 04 Leverkusen idi. Fakat Casillas kaleyi César Sánchez'e kaptırmıştı. Cesar 68. dakikada sakatlanınca kaleye 20 yaşındaki Casillas geçti. Casillas o maçta mükemmel kurtarışlar yaptı ve Şampiyonlar Ligi'nin kazanılmasında büyük pay sahibi oldu. Casillas Bayer 04 Leverkusen ile yaptıkları Şampiyonlar Ligi maçında ilk 11'deydi. Casillas'ın katkısıyla da Real Madrid maçı 2-1 kazandı ve Casillas o maçtan itibaren 1 numaralı formasını korudu.

2007-08 sezonu Casillas için çok verimli oldu. O sezon Real Madrid'in La Liga şampiyonu olmasına katkısı oldu. 36 maçta sadece 32 gol yiyerek Ricardo Zamora Ödülü'nü aldı. 14 Şubat 2008 tarihinde Casillas 2017'ye kadar süren bir sözleşme imzaladı. Gösterdiği performansla ikinci kez UEFA Yılın Takımı'na seçildi.

Şubat 2009'da Casillas 454 maçta oynayarak Paco Buyo'nun rekorunu egale etti. 28 yaşında Real Madrid'in en çok maçta forma giyen kalecisi oldu. 2009 yaz transfer döneminde bazı İspanyol basınında çıkan haberlerde Manchester City'nin 129 milyon poundluk rekor bir transfer teklifi yaptığı söyleniyordu. Ancak kulüp böyle bir teklifin yapılmadığı söylerek iddiaları yalanladı.</ref> Daha önce de diğer Premier League takımları da Casillas için görüşmeler yapmıştı ama Casillas'ın çocukluk kulübünü bırakmaya niyetli olmadığı belirtilmişti.

2009-10 sezonunda 4 Ekim'de yapılan Sevilla maçındaki performansından sonra İngiliz millî kaleci Gordon Banks, İspanyol kaleci için "Casillas'ın refleksleri inanılmaz. Eğer böyle oynamaya devam ederse futbol tarihinin en iyi kalecilerden biri olacaktır." yorumunu yaptı. Europa Press Casillas'ın 2010 yılı boyunca en popüler 2. sporcu olduğunu belirtti.

2011-12 sezonunda Casillas IFFHS Dünyanın En İyi Kalecisi ödülünü dördüncü kez alan tek kaleci oldu.

Casillas Real Madrid ile 600. maçına 22 Ocak 2012 tarihinde 4-1 yendikleri Athletic Bilbao maçında çıktı.

2 Mayıs 2012 tarihinde Casillas 3-0 yendikleri Bilbao maçıyla Real Madrid kaptanı olarak beşinci kez La Liga şampiyonluğu gördü. Ağustos'ta 3 lig şampiyonluğu, Copa del Rey ve Süper Kupa kazanan İspanyol kaptan oldu. Takım'da 16 yıl geçirmiştir.

FC Porto
11 Temmuz 2015 tarihinde Portekiz takımı olan Porto ile 2 yıllık sözleşme imzalamış ve uzun yıllar süren Real Madrid macerasını noktalamıştır.

Temmuz 2019'da, iki ay önceki geçirdiği kalp krizi sonrasında, Casillas tekrar antrenmanlara döndü. O ayın ilerleyen zamanlarında Porto, toparlanmaya devam ederken kendisine kulüpte antrenör olarak rol verildiğini açıkladı. Ağustos ayında Porto'nun kadrosunda 2019–20 sezonu seçildi.

Millî takım kariyeri

Casillas'ın oynadığı ilk millî takımı 17 yaş altı oldu. 16 yaşındayken Mısır'daki 1997 FIFA 17 Yaş Altı Dünya Şampiyonası'nda İspanya kadrosunda yer alan en genç oyuncu oldu. Daha sonra 17 yaş altı millî takımının kaptanı oldu. İki yıl sonra FIFA Dünya Genç Şampiyonası ve UEFA-CAF Meridyen Kupası'nı kazanan takımda yer aldı. Başlangıçta ikinci kaleci olarak tercih etse de çok çalışarak birinci kaleci oldu.

Casillas a millî takım ile ilk maçına 19 yaşındayken 3 Haziran 2000 tarihinde İsveç karşısında çıktı. Casillas  Euro 2000'de yedek kaleci oldu ancak hiçbir maçta forma şansı bulamadı. Başlangıçta Santiago Cañizares'in yedeği olarak 2002 Dünya Kupası'nda kadroda yer aldı. Cañizares sakatlığı yüzünden kadrodan çekilmek zorunda kalınca Casillas birinci kaleci oldu. 21 yaşında turnuvanın en genç kalecilerinden biri oldu. Son 16 turunda İrlanda ile yaptıkları maçta iki penaltı kurtararak maça damga vurdu. 2002 FIFA Dünya Kupası'nda Güney Kore ile yaptıkları çeyrek final maçında yaptığı kurtarışlardan biri tüm zamanların en iyi 10 kurtarışı olarak FIFA tarafından onaylandı.

Casillas Euro 2004 elemeleri grubundaki sekiz maçta da forma giydi ve sadece dört gol yedi. Play-offtaki rakibi Norveç ile yaptıkları ikinci ayak maçında gol yemedi. İspanya böylece Euro 2004'te yer aldı. 2006 FIFA Dünya Kupası son 16 turunda karşı karşıya iki takım arkadaşı kaptan olarak forma giydi. Ama Zidanelı Fransa 3-1 yendi ve tur atladı.

Euro 2008 kadrosundan takım arkadaşı Raúl'ün çıkarılmasıyla kaptanlığı devraldı. Euro 2008 D Grubu'ndaki ilk iki maç olan Rusya ve İsveç maçlarında oynadıktan sonra dinlendirildi ve ikinci kaleci Pepe Reina Yunanistan maçında forma giydi. Casillas  22 Haziran'da İtalya ile yaptıkları çeyrek final maçında Antonio Di Natale ve Daniele De Rossi'nin penaltılarını kurtardı ve 4-2'lik galibiyete katkıda bulundu. İspanya 29 Haziran'da finalde Almanya'yı 1-0 yenerek Avrupa Şampiyonluğu gördü. Casillas turnuvada gruplardaki İsveç maçında Zlatan Ibrahimović'ten yediği golden sonra kalesinde gol görmedi. 29 Haziran 2008 tarihinde Casillas Avrupa Futbol Şampiyonası kupasını aldıkları Almanya maçında kaptanlık yaptı.

Ekim 2008'de Casillas ve yedeği Pepe Reina uzun süre gol yemeyerek rekor kırdı. 710 dakika gol yemeyerek Andoni Zubizarreta ve Paco Buyo'yu geçerek en uzun süre gol yemeyen İspanyol kaleci oldular. Wesley Sonck'un 2010 FIFA Dünya Kupası elemelerindeki Belçika maçında attığı golle bu süre sona erdi.

Casillas 2008'de Ballon d'Or'da en yüksek derece alan kaleci oldu. Cristiano Ronaldo, Lionel Messi ve takım arkadaşı Fernando Torres'den sonra dördüncü oldu. Ayrıca aynı yılda Casillas IFFHS tarafından Dünya'nın En İyi Kalecisi seçildi. Ayrıca Oliver Kahn'ı geçerek tüm zamanların sıralamasında en iyi üçüncü kaleci oldu.

5 Eylül 2009 tarihinde Dünya Kupası elemelerinde 5-0 yendikleri Belçika maçında Casillas Andoni Zubizarreta'nın 56 maçlık gol yemediği maç sayısı rekorunu egale etti. Sonraki Estonya maçında ise gol yemeyerek Zubizarreta'nın millî takımdaki rekorunu kırdı. (Ayrıca Zubizarreta 126. maçtan sonra emekli olurken, Casillas bu rekoru 98. maçında kırdı). İki ay sonra Casillas 100. Millî maçına Arjantin ile yaptıkları hazırlık maçında çıktı. Daha önce İspanya futbol tarihinde üç futbolcu 100. Millî maçına çıkmıştı.

11 Temmuz 2010 tarihinde ilk kez Dünya Kupası'nı aldıkları maçta kaptanlık pazubandını taktı. O maçta Hollanda'yı 1-0 yendiler. Böylece Dünya Kupası'nı kazanan üçüncü kaptan kaleci oldu (1934'te Gianpiero Combi ve 1982'de Dino Zoff ile beraber). Turnuvanın sonunda Altın Eldiven ödülünü aldı. Güney Afrika'da beş maçta gol yemedi. sadece iki gol yiyen Casillas Paraguay ile yaptıkları yarı final maçında bir penaltı kurtardı.

15 Kasım 2011 tarihinde Casillas Kosta Rika'yla 2-2 berabere kaldıkları maçta İspanya'nın en çok maçta forma giyen oyuncusu oldu ve Andoni Zubizarreta'nın rekorunu kırdı.

29 Şubat 2012 tarihinde Venezuela'yı 5-0 yendikleri maçta, Casillas Edwin van der Sar'ın 72 millî maçta gol yememe rekorunu egale etti. 30 Mayıs'ta Güney Kore'yi 4-1 yendikleri maçta Pepe Reina'nın yerine 82. dakikada oyuna girdi. 95 maçta millî galibiyet görmüş oldu ve başka bir rekor kırdı. 6 Haziran'da Çin'i 1-0 yendikleri maçta Casillas 74 millî maçta gol yememe rekoru kırdı.

1 Haziran 2012 tarihinde Iker Casillas 100 millî maç kazanan ilk oyuncu oldu. Avrupa Şampiyonasında 509 dakika gol yemeyerek Dino Zoff'un uzun süredir kırılmayan 494 dakikalık rekorunu kırdı.

Özel hayatı
Casillas, 2004 ve 2008 yılları arasında güzellik yarışması birincisi Eva González ile çıkmıştı. Casillas, 2009-2021 yılları arasında spor gazetecisi Sara Carbonero ile ilişki içindeydi. Oğulları Martín, 3 Ocak 2014 tarihinde Madrid'de doğdu. Kasım 2015'te çift, ikinci çocuklarını beklediklerini açıkladı. 20 Mart 2016'da çift evlendi. 2 Haziran 2016'da Sara, çiftin ikinci çocuğu Lucas'ı doğurdu.

1 Mayıs 2019'da, Porto'nun sabah antrenman seansı sırasında, Casillas, kulübünün antrenman sahasında kalp krizi geçirdikten sonra hastaneye kaldırıldı. Casillas, gecenin ilerleyen saatlerinde durumu düzeldi ve Twitter'dan aldığı destek için teşekkür ettiği bir bildiri yayınladı. O ayın sonunda karısının kanserden muzdarip olduğu açıklandı. 12 Mart 2021'de Casillas ve Carbonero ayrılma kararlarını açıkladılar.

Móstoles'deki bir cadde, şerefine Avenida de Iker Casillas olarak değiştirildi.

17 Şubat 2020'de Casillas, RFEF başkanlık seçimlerinde aday olma niyetini doğruladı.

Ekim 2022'de Casillas'ın hesabından "Umarım bana saygı duyarsınız: Ben eşcinselim" şeklinde bir tweet yayınlandı ve Carles Puyol, "Hikayemizi anlatmanın zamanı geldi" yanıtını verdi. Orijinal tweet bir saat sonra silindi ve Casillas hesabının ele geçirildiğini iddia etti. Yeni bir tweet, takipçilerinden "LGBT topluluğuna daha fazla özür" ekleyerek özür diledi. Açıkça eşcinsel olan Avustralyalı futbolcu Josh Cavallo, hem Casillas'ı hem de Puyol'u "açılma konusunda şaka yaptıkları" için eleştirdi. İspanyol medyası, Casillas'ın hesabından yapılan açıklamayı, eşinden ayrıldığından beri flört hayatıyla ilgili tabloid söylentilerine bir yanıt olarak değerlendirdi.

Bağış
2011 yılında, Casillas, Birleşmiş Milletler Kalkınma Programının Binyıl Kalkınma Hedefleri'ne Şerefiye Elçisi olarak atandı.

Fundación Iker Casillas adlı kendine ait bir vakfı vardır.

İstatistikler

Kulüp

Millî takım

Başarıları

Kulüp
La Liga: 2000-01, 2002-03, 2006-07, 2007-08, 2011-12
Copa del Rey: 2010-11, 2013-14
Supercopa de España: 2001, 2003, 2008, 2012
UEFA Şampiyonlar Ligi: 1999-2000, 2001-02, 2013-14
UEFA Süper Kupası: 2002, 2014
Kıtalararası Kupa: 2002

Millî takım
İspanya
FIFA Dünya Kupası (1): 2010
Avrupa Futbol Şampiyonası (2): 2008, 2012

İspanya U-20
FIFA Dünya Genç Şampiyonası (1): 1999

İspanya U-16
UEFA 16 Yaş Altı Şampiyonası (1): 1997

Bireysel
Bravo Ödülü: 2000
Don Balón Ödülleri: 2000 - En İyi Çıkış Yapan Oyuncu
UEFA Yılın Takımı: 2007, 2008, 2009, 2010
Ricardo Zamora Ödülü: 2007-08
FIFPro World XI: 2008, 2009, 2010
IFFHS Dünyanın En İyi Kalecisi: 2008, 2009, 2010
FIFA.com Yılın Takımı: 2008
FIFA Dünya Kupası Altın Eldiven: 2010
FIFA Dünya Kupası Turnuva Takımı: 2010
ESM Yılın Takımı: 2008
FIFA/FIFPro World XI: 2008, 2009, 2010, 2011
FIFA/FIFPro World's En İyi Kaleci: 2008, 2009, 2010, 2011
IFFHS Dünya'nın En İyi Kalecisi: 2008, 2009, 2010, 2011
FIFA Dünya Kupası Altın Eldiven: 2010
FIFA Dünya Kupası All-Star Takımı: 2010

Kişisel yaşamı
2009'dan beri Casillas'ın spor sunucusu Sara Carbonero ile ilişkisi vardır.

Avenida Iker Casillas [Iker Casillas Caddesi] Móstoles, Madrid, İspanya'da bir caddedir. 5 Ocak 2012'de Avenida de los Deportes [Spor Caddesi] olan caddenin adı Iker Casillas'ın doğum günü anısına değiştirilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Real Madrid resmî sitesi profili
BDFutbol profili
Millî takım data
2010 FIFA Dünya Kupası profili

Yaşayan insanlar
1981 doğumlular
Madrid doğumlu futbolcular
İspanyol futbolcular
Kaleci futbolcular
İspanya millî futbol takımı futbolcuları
İspanya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Real Madrid CF futbolcuları
Real Madrid C futbolcuları
Real Madrid Castilla futbolcuları
FC Porto futbolcuları
La Liga futbolcuları
Segunda División B futbolcuları
Tercera División futbolcuları
Primeira Liga futbolcuları
Avrupa Futbol Şampiyonası kazanan futbolcular
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2013 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2014 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2016 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Portekiz'deki gurbetçi futbolcular
İspanyol gurbetçi futbolcular
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular

Iker Casillas


Druga hrvatska malonogometna liga za sezonu 2019./20. Liga se sastojala od tri skupine "Istok", "Jug" i "Zapad", te su sudjelovala 33 kluba. Prvaci skupina potom igraju kvalifikacije za 1. HMNL.
Kao posljedica pandemije COVID-19 u svijetu i Hrvatskoj, u ožujku je došlo do prekida odigravanja nogometnih i malo nogometnih natjecanja u Hrvatskoj
6. svibnja 2020. Hrvatski nogometni savez je donio odluku o konačnom prekidu natjecanja za 2. HMNL, te za 2. HNL i sve ostale nogometne niže lige, te se njihov trenutni poredak uzima kao konačan.

Tri prvaka skupina 2. HMNL su u srpnju 2020. igrali kvalifikacije za plasman u 1. HMNL.

Ljestvice i rezultati

Istok
Liga prekinuta nakon 16 od predviđena 22 kola.

Ljestvica

 Izvori:
 crofutsal.com, 2. HMNL - Istok
 hns-cff.hr, 2. HMNL - Istok
 hns-cff.hr, "Glasnik" br. 16
 MNK "Vinkovci"
 crofutsal.com, 16. kolo (završno)

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Jug
Liga prekinuta nakon 18 od predviđena 22 kola.

 Ljestvica

 Izvori:
 crofutsal.com, 2. HMNL - Jug
 hns-cff.hr, 2. HMNL - Jug
 hns-cff.hr, "Glasnik" br. 18
 crofutsal.com, 18. kolo (završno)

Rezultatska križaaljka

 Izvori:

Zapad
Liga prekinuta nakon 14 od predviđenih 18 kola.

 Ljestvica

 Izvori:
 crofutsal.com, 2. HMNL - Zapad
 hns-cff.hr, 2. HMNL - Zapad
 crofutsal.com, 14. kolo (završno)

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Kvalifikacije za 1. HMNL
Igrano od 3. do 7. srpnja 2020. u Zagrebu u dvorani "Sutinska vrela".

 Ljestvica

 Rezultati

Dodatne kvalifikacije
Igrano u Solinu u dvorani "Bilankuša" 9. srpnja 2020.

Povezani članci
 Druga hrvatska malonogometna liga
 1. HMNL 2019./20.
 Hrvatski malonogometni kup 2019./20.
 Hrvatski malonogometni kup – regija Istok 2019./20.
 Hrvatski malonogometni kup – regija Jug 2019./20.
 Hrvatski malonogometni kup – regija Zapad 2019./20.

Vanjske poveznice
 hns-cff.hr, Hrvatski nogometni savez
 crofutsal.com

Izvori

2019-20

2. HMNL 2019./20.


Robert Smithson (2 Ocak 1938; Rutherford, New Jersey - 20 Temmuz 1973), Amerikalı arazi sanatçısı.

Jeoloji, kristallografi, endüstriyel atıklar ve bilimkurgu gibi alanlarda da çalışan bir sanatçı. 1960'larda modüler birimleri ile çoğunlukla kristal yüzeyleri anımsatan minimalist çelik heykelleri ile dikkat çekti. Sonraki işlerinde özellikle yere atma ve dökme gibi işlemleri işin içine katarak yer çekimi kavramıyla uğraşan heykeller yaptı. 1970 Nisan'ında Utah'taki Büyük Tuz Gölü'nün kuzeydoğu kıyısına en ünlü eseri olan Spiral Mendirek'i ('Spiral Jetty') inşa etti.

'Spiral Jetty' dağınık kayalık bir alandır, kendi etrafında sarmalanmış ve bir çıkmazla sonlanmıştır. Mevsim değişimlerine karşı şaşırtıcı derecede duyarlıdır. Su yosunlarının miktarına ve değişen tuz tabakalarına maruz kalan kayalara bağlı olarak su renk değiştirir.

20 Temmuz 1973'te çevrenin keşfini yapmak üzere profesyonel bir fotoğrafçı ile birlikte havalanan Smithson'un uçağı düştü, içindeki üç kişi de öldü. Otuzbeş yaşında hayatını kaybeden sanatçının yarım kalan işi Amarillo Ramp'i eşi Nancy Holt tamamladı.

1938 doğumlular
New Jersey doğumlu sanatçılar
1973 yılında ölenler
Amerikalı çağdaş sanatçılar
Postmodernist sanatçılar
Arazi sanatçıları
Havacılık kazalarında ve olaylarında ölen kişiler

Robert Smithson


A 18.ª etapa do Giro d'Italia de 2022 teve lugar a 26 de maio de 2022 entre Borgo Valsugana e Treviso sobre um percurso de 156 km. O vencedor foi o belga Dries De Bondt da equipa Alpecin-Fenix e o equatoriano Richard Carapaz manteve a liderança um dia mais.

Classificação da etapa

Classificações ao final da etapa

Classificação geral (Maglia Rosa)

Classificação por pontos (Maglia Ciclamino)

Classificação da montanha (Maglia Azzurra)

Classificação dos jovens (Maglia Bianca)

Classificação por equipas "Super team"

Abandonos
  João Almeida (UAE Team Emirates) não tomou a saída depois de ter dado positivo em COVID-19.

Referências

Ligações externas

 Página oficial

 18

18.ª etapa do Giro d'Italia de 2022


was a town located in Yatsuka District, Shimane Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 13,817 and a density of 324.04 per km². The total area was 42.64 km².

On August 1, 2011, Higashiizumo was merged into the expanded city of Matsue and no longer exists as an independent municipality. Yatsuka District was dissolved as a result of this merger.

References

External links
 Matsue official website

Dissolved municipalities of Shimane Prefecture
Matsue, Shimane

Higashiizumo, Shimane


Juan Fermín de Aycinena y Aycinena (* 28. März 1838 in Guatemala-Stadt; † 10. Januar 1898 in Guatemala-Stadt) war ein guatemaltekischer Dichter.

Leben

Juan Fermín de Aycinena entstammte einer der schillerndsten und einflussreichsten Familien des spätkolonialen und frühen unabhängigen Guatemala. Er war der Sohn des Juristen und Politikers Pedro de Aycinena y Piñol und der María Dolores de Aycinena y Micheo, die beide Enkel des Juan Fermín de Aycinena e Irigoyén, 1. Marqués de Aycinena, des Gründers und Inhabers des größten Handelshauses und reichsten Manns Zentralamerikas waren. Sein Onkel, der Titularbischof Dr. Juan José de Aycinena y Piñol, 3. Marqués de Aycinena, war die wohl einflussreichste Persönlichkeit innerhalb der katholischen Kirche und der konservativen Partei Guatemalas in den ersten Jahrzehnten nach der Unabhängigkeit. Aycinena war verheiratet mit María Antonia Payés, mit der er zwei Töchter hatte.

Juan Fermín de Aycinena besuchte die Privatschule des Juan de Urrutia y Zárate und das Jesuiten-Kolleg "Seminario Tridentino" in Guatemala-Stadt und studierte anschließend Jura an der Universidad San Carlos de Guatemala. Nach Abschluss des Studiums war er als Rechtsanwalt und Notar in Guatemala-Stadt tätig.

Neben seiner juristischen Tätigkeit widmete sich Aycinena der Dichtung und schrieb auch Satiren, Dramen und Fabeln. Viele seiner Werke wurden unter verschiedenen Pseudonymen in den Zeitungen "El Porvenir", "La Patria", "La Fe", "La Semana Católica" und "La Republica" veröffentlicht. Im Jahre 1887 war er einer der Initiatoren der Gründung der Guatemaltekischen Akademie für Sprache, der er anschließend bis zu seinem Tod angehörte.

Weblinks
 Artikel über die Guatemaltekische Akademie für Sprache in der "Revista D" (spanisch)

Werke (Auswahl)

 Oda a Pio IX (1877)
 Enfermomanía (1887)
 Adiutrici christianorum (1896)

Notar (Guatemala)
Rechtsanwalt (Guatemala)
Autor
Dichterjurist
Literatur (19. Jahrhundert)
Literatur (Spanisch)
Guatemaltekische Literatur
Guatemalteke
Geboren 1838
Gestorben 1898
Mann

Juan Fermín de Aycinena y Aycinena


Nefis ya da Nefs (نفس), Arapça kökenlidir, sözlükte ruh, bir şeyin kendisi, akıl, insan bedeni, ceset, kan, azamet, arzu ve kötü istekler gibi manalara gelmektedir.

Tasavvufî olarak da, "kendisinde iradi hareket, his ve hayat kuvveti bulunan latif buharlı bir cevherdir." şeklinde tanımlanır. Kötülüğü emreden manasında anlaşıldığı gibi, Allah tarafından insana üflenen ve "ruh-ı Rahmani", "ilahi ben" manasında da kullanılmıştır.

Nefsî tezkiye
Nefsî Tezkîye ya da Nefîs Terbiyesi/Temizliği İslam dini ve tasavvuf terimi. Nefsin temizlenip günâhlardan arındırılması, sâf, pâk, ve olgun hale getirilmesi sürecine verilen isim. Nefsi teskiye etmek demek nefsi temizlemek demektir. Bu temizlik yedi kademede gerçekleşir. Bu kademeler tamamlandığında, tasavvufta nefs afetlerin çoğundan temizlenmiş demektir.

Bunlar kademeler aşağıdaki gibi sıralanırlar:

Nefsi emmare
Nefs-i emmare kötülüğü emreden ve bundan zevk alan nefise verilen isim. Nefis tezkiyesi kademelerinden ilkidir. İlk kademede nefsin temizliğine henüz başlandığı için nefiste bütün 19 afet mevcuttur. Onun için bu kademede nefis henüz arınmadığı için kötülüğü emreder.

Genelin sahip olduğu nefis, "Nefsi natıka"dır. Nefsi emmare bir makamdır. Tahkiki iman noktasıdır. Bu makamda küfür afetinin olamayacağı bilinir; nefsin diğer afetleri mevcuttur.

Bu makamın zikri Kelime-i Tevhid'dir. LA İLAHE İLLALLAH Zikri çekilir.

Nefsi levvame
Nefs-i Levvâme kötülük yaptığında bundan pişman olup af dileyen nefise verilen isimdir. Mürşidi önünde yapılan tövbeyle nefis bu mertebeye çıkar. İnanışa göre sadece ibadetle bu mertebe çıkmak 100 seneyi gerektirmektedir.

Bu makamın zikri Lafzı Celal'dir. ALLAH Zikri çekilir

Nefsi mülhime
Nefsi mülhime nefis teskiyesi kademelerinden üçüncüsüdür. Tasavvufa göre bu mertebede nefis Allah'tan ilham almaya başlar. Bu makamın zikri İsmi HU'dur. HU Zikri çekilir

Nefsi mutmainne
Nefsi mutmainne nefis teskiyesi kademelerinden dördüncüsüdür. Tasavvufa göre bu mertebede nefis, tatmin olmuş, şüphelerden arınıp rahatlamıştır. Mesela bu kademede insan nefsin hırs adındaki afetine galip gelerek o afeti devre dışı bırakabildiği için, anlar ki Allah'ın onun için ihsan ettiği şeylerin o ana kadar farkına bile varamamış ve bu kademede farkına varıp doyuma ulaşır.

Bu makamımın zikri HAK Esmasıdır.

Nefsi radiyye
Nefs-i radiyye nefis teskiyesi kademelerinden beşincisidir. Tasavvufa göre bu mertebede nefis daha önceki kademede doyuma ulaştığı için Allah'ın yaptığı her şeyden razı olmuştur.

Bu makamımın zikri HAY Esmasıdır.

Nefsi marziyye
Nefsi marziyye nefis teskiyesi kademelerinden altıncısıdır.

Bu makamımın zikri KAYYUM Esmasıdır.

Nefsi kâmile
Nefs-i kâmile, nefis  tezkiyesinin yedinci mertebesidir. Seçkin, temiz halidir. Olgunluğa ermiş nefisir. Mürşitlerin nefsinin karşılığıdır.

Bu makamımın zikri KAHHAR Esmasıdır.

Kur'an'da Nefis ile ilgili bazı ayetler
Nefse ve ona düzen verene (91:7) Ona kötü ve iyi olma yeteneklerini yerleştirene ki. (91:8) Nefsini arındıran elbette kurtuluşa ermiştir. (91:9) Onu kötülüklere boğan da ziyan etmiştir. (91:10)

Yine de ben nefsimi temize çıkarmıyorum. Çünkü nefis, rabbimin acıyıp koruması dışında, daima kötülüğü emreder; şüphesiz rabbim çok bağışlayan, pek esirgeyendir. (12:53)

Sana gelen iyilik Allah'tandır. Başına gelen kötülük ise nefsindendir. Seni insanlara elçi gönderdik; şahit olarak da Allah yeter. (4:79)

Oku şimdi kitabını! Bugün kendini yargılamak üzere kendi nefsin yeter! (17:14)

Rabbinin huzurunda korkan ve nefsine kötü arzuları yasaklayana gelince, onun barınağı da şüphe yok ki cennetin ta kendisidir. (79:40-41)

Ey Dâvûd! Biz seni yeryüzünde halife yaptık; onun için insanlar arasında adaletle hükmet; nefsin isteklerine uyma, sonra seni Allah yolundan saptırır. Kuşkusuz, Allah yolundan sapanlara, hesap verme gününü unutmaları yüzünden çok ağır bir azap vardır. (38:26)

Tasavvuf felsefesi
Tasavvuf terimleri

Nefis


Un aduct (din latinescul adductus, "atras de"; în mod alternativ se poate considera o prescurtare de la "produs de aducție") este un produs al reacției de adiție directă a două sau mai multe molecule diferite, care conține toți atomii reactanților. În acest caz, se consideră că produsul de reacție este o specie moleculară distinctă. De asemenea, aducți pot fi și produși de asociere cristalizați, în care un component este înglobat în rețeaua cristalină a unui alt component.

Aducți Lewis
De obicei, aducții se formează în reacția dintre acizi și baze Lewis, când se numesc aducți Lewis. Un bun exemplu este formarea aducților dintre acidul Lewis boran și un atom de oxigen din bazele Lewis, precum din tetrahidrofuran (THF): BH3•O(CH2)4 sau dietileter: BH3•O(CH3CH2)2.

Există diverse exemple de astfel de reacții de formare de aducți Lewis. De exemplu, în mod analog se poate forma un aduct al amoniacului cu trifluorura de bor, ceea ce presupune formarea unei legături covalente coordinative.

Vezi și
 Ligand

Referințe

Reacții chimice

Aduct


{{Infobox protected area
| name = Parco Nazionale della Val Grande
| alt_name = Nationalpark Val Grande
| iucn_category = II
| photo = Parco Val Grande seen from Pian Cavallone.jpg
| photo_alt =
| photo_caption = Udsigt over  parken fra Pian Cavallone
| photo_width =
| map = Italien
| map_alt =
| map_width = 200
| map_caption = Nationalpark Val Grandes beliggenhed
| location = Piemonte
| nearest_city =
| coordinates =
| label = Val Grande
| label_position = right
| area = 150 km²
| established = 1992
| visitation_num =
| visitation_year =
| governing_body = Ministero dell'Ambiente
| world_heritage_site =
| url =http://www.parcovalgrande.it/
}} Nationalpark Val Grande' () er en nationalpark beliggende i Piemonte, i det nordlige Italien, ved grænsen til Schweiz. Den er mest kendt for landskaberne højt oppe i Alperne.

 Geografi
Parken ligger i provinsen Verbano-Cusio-Ossola og er fordelt i 10 kommuner: Aurano, Beura-Cardezza, Caprezzo, Cossogno, Cursolo-Orasso, Intragna, Malesco, Miazzina, Premosello-Chiovenda, San Bernardino Verbano, Santa Maria Maggiore, Trontano, og Vogogna.

Hele parken ligger i floden Pos afvandingsområde. Den ligger mellem dalen Vigezzo mod nord, Cannobina mod nordvest, Ossoladalen mod sydvest og Lago Maggiore mod sydøst. Nationalparken er ubeboet og bliver ofte beskrevet som "den største vildmark i Alperne"

Val Grande og Val Pogallo, to hoveddale i parken, den første løbende mod sydøst og sidstnævnte mod syd, afvander stort set alle floder i nationalparken. Disse dale forenes i Torrente San Bernardino, der er et tilløb til of Lake Maggiore. Hovedparten af området er skovdækket.

 Historie
Hyrder befolkede Val Grande senest i det 13. århundrede og der har været tømmerproduktion siden det 15. århundrede. Efter 2. verdenskrig forlod de sidste indbyggere dalen, som følge af de tyske troppers aktioner mod den italienske modstandsbevægelse i området i juni 1944. Idéen om at skabe en nationalpark i Val Grande går tilbage til 1953. I 1967, blev området udlagt til naturreservat (1a. Strict Nature Reserve under World Conservation Union) og blev det første område med den beskyttelse i den italienske del af Alperne. I 1974 udviklede Association Italia Nostra'' en detaljeret plan for at etablere en nationalpark, og i 1980'erne started forberedelserne. Parken blev oprettet 2. marts 1992. 24. juni 1998 blev parkens område udvidet.

Turisme
I 2012 havde parken tre besøgscentre (beliggende i Santa Maria Maggiore, Cossogno, og Premosello-Chiovenda), to museer  og et antal naturruter, som kan følges med en guide.

Referencer

Nationalparker i Italien
Etableret i 1992
Piemonte
Alperne
Verbano-Cusio-Ossola (provins)

Nationalpark Val Grande


Wi-Fi Direct es una norma que permite que varios dispositivos Wi-Fi se conecten entre sí sin necesidad de un punto de acceso intermedio.

Antecedentes

Wi-Fi convencional
Normalmente en las redes Wi-Fi convencionales existen dispositivos de control conocidos como puntos de acceso inalámbrico o Hotspots. Esos dispositivos realizan tres funciones primarias: son el soporte físico para crear y mantener redes inalámbricas, permiten la comunicación entre los dispositivos de la red, y controlan la conexión y desconexión de dispositivos a la red.

Las redes Wi-Fi domésticas más comunes están formadas por una conexión a un proveedor de acceso a Internet, un punto de acceso o router, y ordenadores u otros dispositivos con capacidad de conectarse a una red (clientes). La mayoría de las redes Wi-Fi están configuradas en "modo infraestructura", en el que el punto de acceso actúa como un hub al que se conectan el resto de dispositivos. Los dispositivos no pueden comunicarse directamente y el punto de acceso siempre hace de intermediario entre ellos.

En cambio, los dispositivos Wi-Fi Direct pueden funcionar como cliente o como punto de acceso. Cuando se establece una conexión por primera vez entre dispositivos Wi-Fi Direct los dispositivos negocian y determinan automáticamente cuál de ellos será el punto de acceso.

Configuración automática
Puesto que se han incrementado el número y el tipo de dispositivos que pueden unirse a sistemas Wi-Fi, el modelo básico de un enrutador simple con computadores inteligentes se ha vuelto cada vez más limitante. Al mismo tiempo, la creciente sofisticación de los puntos de acceso ha hecho que surjan problemas de configuración para los usuarios. Para manejar estos problemas, ha habido numerosos intentos de simplificar ciertos aspectos de la tarea de configuración.

Un ejemplo común es el sistema Wi-Fi Protected Setup que se encuentra incorporado en muchos puntos de acceso desde 2007 cuando el estándar fue presentado. Wi-Fi Protected Setup permite que un punto de acceso pueda ser configurado introduciendo un número PIN u otra identificación dentro de una pantalla de conexión, o en algunos casos, simplemente presionando un botón. Este sistema utiliza dicha información para enviar datos a un computador, suministrarle la información necesaria para completar la configuración de red y conectarse a Internet. Desde el punto de vista del usuario, un simple clic reemplaza a la configuración de múltiples pasos, distinta para cada dispositivo, y con manejo de tecnicismos que se requería realizar anteriormente.

Mientras que el modelo Protected Setup funcionaba como se había planeado, sólo lo hacía para simplificar la conexión entre el punto de acceso y los dispositivos que hicieran uso de sus servicios, ante todo para acceso a Internet. Proporcionaba escasa ayuda para conexión a redes internas, por ejemplo para encontrar y configurar el acceso a una impresora desde un ordenador. Para manejar estos roles se había desarrollado un número de protocolos diferentes, entre los cuales están Universal Plug and Play (UPnP), Devices Profile for Web Services (DPWS), y Bonjour de Apple. Estos protocolos permiten a los dispositivos buscar a otros dispositivos dentro de la red, obtener sus capacidades, y proveer algún nivel de configuración automática.

Nuevos usos
Se ha vuelto crecientemente común para los teléfonos inteligentes y reproductores de medios digitales incluir Wi-Fi como una característica estándar, y con el tiempo se ha vuelto común también en los teléfonos móviles con características adicionales. El proceso de añadir Wi-Fi a dispositivos pequeños se ha acelerado, y ahora es posible encontrar impresoras, cámaras, escáneres de imágenes y muchos otros dispositivos comunes con Wi-Fi además de otros conectores como los USB o bluetooth.

La amplia adopción de Wi-Fi en nuevas clases de dispositivos pequeños ha hecho más importante la necesidad de conexiones en redes ad hoc. Incluso sin un concentrador/enrutador central de Wi-Fi, sería útil para un ordenador portátil ser capaz de conectarse inalámbricamente a una impresora local. Aunque el modo ad hoc fue creado para manejar esta clase de necesidad, la falta de información adicional para la detección hace difícil usar este modo en la práctica.

Aunque sistemas como UPnP y Bonjour suministran muchas de las capacidades que se necesitan y dichos sistemas son incluidos en algunos dispositivos, hace falta un único estándar ampliamente soportado, y el soporte hallado dentro de los dispositivos existentes está lejos de ser universal. Un usuario invitado que use su teléfono inteligente probablemente podría ser capaz de encontrar un hot spot y conectarse a Internet con facilidad, quizá utilizando Protected Setup para realizar eso. Pero el mismo dispositivo encontraría que transmitir música a un ordenador o imprimir un archivo podría ser difícil, o simplemente no puede estar soportado entre distintas marcas de hardware.

Descripción técnica
Wi-Fi Direct incrusta en esencia un punto de acceso en forma de software (Soft AP), en cualquier dispositivo que deba soportar Direct. El soft AP proporciona una versión de Wi-Fi Protected Setup al ser pulsado el botón o con la configuración basada en PIN.

Cuando un dispositivo ingresa al rango del anfitrión Wi-Fi Direct, éste se puede conectar usando el protocolo ad hoc existente, y luego recolecta información de configuración usando una transferencia del mismo tipo de la de Protected Setup. La conexión y configuración se simplifican de tal forma que algunos sugieren que esto podría reemplazar al Bluetooth en algunas situaciones.

Los Soft AP pueden ser tan simples o tan complejos como el rol lo requiera. Un marco digital podría proporcionar únicamente los servicios más básicos que sean necesarios para permitir que las cámaras digitales se conecten y transfieran imágenes. Un teléfono inteligente que permita hacer tethering (anclaje a red) podría ejecutar un Soft AP más complejo que añada la capacidad de acceder a Internet. El estándar también incluye seguridad WPA2 y ofrece controlar el acceso a redes corporativas.
Los dispositivos certificados para Wi-Fi Direct se pueden conectar "uno a uno" o "uno a muchos", y no todos los productos conectados necesitan tener Wi-Fi Direct. Con un solo dispositivo Wi-Fi Direct habilitado se pueden conectar dispositivos con el estándar previo de Wi-Fi.

El programa de certificación en Wi-Fi Direct está desarrollado y administrado por la Wi-Fi Alliance, un grupo industrial que desarrolla el suite de estándares fundamentales de la certificación Wi-Fi CERTIFIED y que es dueño de la marca "Wi-Fi". La especificación final no ha sido lanzada, y a la fecha, ciertos aspectos del sistema no han sido mencionados. Por ejemplo, el sistema usado para la detección y clasificación de dispositivos (similar a UPnP o Bonjour) no ha sido mencionado en las referencias existentes.

El primer teléfono inteligente con certificación Wi-Fi Direct fue el Samsung Galaxy S (GT-I9000). (Nov 2010)

La primera impresora con certificación Wi-Fi Direct fue la Samsung SCX-3400 series. (Oct 2011)

Comercialización
La solución My WiFi de Intel proporciona la tecnología Wi-Fi Direct sobre la plataforma Centrino 2. Los dispositivos Wi-Fi Direct pueden conectarse a un ordenador portátil que tenga el rol de un Soft AP. El portátil luego puede proporcionar acceso a Internet a dispositivos Wi-Fi Direct sin necesidad de un punto de acceso Wi-Fi. Atheros, Broadcom, Intel, Ralink y Realtek anunciaron sus primeros productos en octubre de 2010. Algunos chipsets de la compañía Redpine Signals alcanzaron certificación Wi-Fi Direct en noviembre de 2010.

En octubre de 2011 Google anunció soporte para Wi-Fi Direct en el sistema Android 4.0. En tanto que algunos dispositivos con Android 2.3 tienen Wi-Fi Direct por medio de extensiones al sistema operativo elaboradas por los fabricantes de teléfonos (OEMs), el teléfono Samsung Galaxy Nexus fue el primer dispositivo Android que vino con la implementación de Google de esta característica, y con una API para que los desarrolladores puedan usarla en el desarrollo de aplicaciones.

Miracast

Una de las principales novedades que trajo consigo Android 4.2, es la inserción de un nuevo protocolo de emisión de vídeo y audio mediante la red WiFi denominado Miracast, que utiliza Wi-Fi Direct.

Miracast tiene una característica que lo hace especialmente atractivo, su retrocompatibilidad, es decir la posibilidad de ser implantado en teléfonos inteligentes Android que no lo tengan mediante una actualización de firmware o software. Por ahora, sólo los dispositivos que monten chips Tegra3 podrán disfrutar de Miracast, ya que Nvidia fue de los primeros en dar soporte. Los aparatos de la serie eco-P de Samsung también son totalmente compatibles.

Véase también
 Bluetooth Low Energy

Referencias

Enlaces externos
 WICED WiFi
 añade WiFi Direct a su plataforma de equipos integrados (Engadget)

Estándares de Internet
Wi-Fi Direct

Wi-Fi Direct


Sessøya er en ø i Tromsø kommune i Troms og Finnmark fylke i Norge. Øen ligger på vestsiden af Kvaløya, nordvest for Ersfjorden. Navnet er kommer antagelig af fuglenavnet sæding (en mågeart). Den lille bygd ligger på indersiden af øen, beskyttet for vejr og vind, og over for Rekvik, som ligger mod øst, på den modsatte side af Sessøyfjorden.

Historie
I 1567 havde øen fire beboere som boede i kåter. I 1770 er der et tømret hus på Sessøya, og derefter har der boet folk på øen stort set hele tiden. Der var en del huse på øen og man levede af fiskeri, - fangsten leverede man  i Rekvik.

Kilder og henvisninger

Kort på norgeskart.no

Øer i Troms og Finnmark
Tromsø

Sessøya


ගිනි (2005) – 32
HDI (2007) – 0.955 (ඉතා ඉහළ)
මුදල් - යුරෝ (E) (EVR)
කාල මණ්ඩලය - CET (UTC + 1)
ශ්‍රීෂ්ම සෘතුව (DST) – CEST (UTC + 2)
දින සැකැස්ම - dd . mm . yyyy
මං තීරැව - දකුණ
අන්තර්ජාල TLD - .es
දුරකථන සංකේත - 34

ස්පාඤ්ඤ රාජධානිය
පින්තුරය - කොඩිය
ආදර්ශ පාඨය - මරණින් එහා නොදන්නා තැන ඉදිරියේ
ජාතික ගීය
ස්පාඤ්ඤ සැලැස්ම
අගනුවර සහ විශාලම නගරය - මැඩ්රීඩ් - 400 26' N 30 42' W
රාජ්‍ය භාෂාව - ස්පාඤ්ඤ
පිළිගත් ප්‍රාදේශීය භාෂා - ඇරනීසියානු, බැස්කි්‍යු, කැටලන් / වෙලන්කියානු, සහ ගැලිකියානු
ජන වර්ග - 88.0% ස්පාඤ්ඤ, 12.0% (රෝම, මොරොකන්, එකෝඩොරියානු, බ්‍රිතාන්‍ය) වෙනත් (2009)
රාජ්‍යය - පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රය සහ ව්‍යවස්ථාමය රාජාණ්ඩුව
රජු - ජුආන් කාර්ලස් I
අගමැති - ජෝස් ලුවිස් රොද්‍රිගස් ස‍පාටෙ‍රෝ (PSOE)
සැකැස්ම - 15 සියවස
රාජ වංශය - 1479
ව්‍යවස්ථාදායක රාජාණ්ඩුව - 1978
EV රාජ්‍යයට පැමිණිම - 1 ජනවාරි 1986
වර්ග ප්‍රමාණය -	එකතුව	-	504 030 Km2
			195 364 sq mi
ජලය (%) – 1.04
ජනගහනය - 2010 තක්සේරැව - 45 989 016
ඝනත්වය	-	91.2 / Km2
			231 / sq mi
GDP (PPP) – 2008 තක්සේරැව
එකතුව - $ 1.395 බිලියන
සාමාන්‍ය - $ 30 588
GDP (සාමාන්‍ය) - 2008 තක්සේරැව
එකතුව - $ 1.602 ට්‍රිලියන
සාමාන්‍ය - $ 35 116

මූලාශ්‍ර

ස්පාඤ්ඤය

ස්පාඤ්ඤ රාජධානිය


Comitetul Salvării Publice (în ) — creat în aprilie 1793 de către Convenția Națională și apoi restructurat în iulie 1793 — a constituit de facto guvernul executiv al Franței în perioada regimului Terorii (1793-1794), o etapă a Revoluției Franceze. Comitetul Salvării Publice a succedat Comitetului Apărării Generale (înființat în ianuarie 1793) și și-a asumat rolul de a proteja nou-înființata republică împotriva rebeliunilor interne și a atacurilor externe. Ca urmare a stării de război, Comitetul - compus la început din nouă membri, iar mai târziu din doisprezece membri - a primit competențe largi de supraveghere a activităților legislative, judiciare și militare. El a fost format ca un organism administrativ cu rol de a supraveghea și de a accelera activitatea organelor de conducere ale Convenției și ale miniștrilor numiți de Convenție. Întrucât Comitetul a încercat să contracareze pericolul produs de coalizarea între armatele națiunilor europene și forțele contreravoluționare din interiorul țării, el a devenit tot mai puternic.

În iulie 1793, după înfrângerea în Convenție a republicanilor moderați (sau "girondini"), conducătorii marcanți ai radicalilor iacobini — Maximilien Robespierre și Saint-Just — au fost incluși în comitet. Puterea comitetului a ajuns la apogeu în perioada august 1793 - iulie 1794, sub conducerea lui Robespierre. În decembrie 1793 Convenția i-a oferit acestuia în mod formal o putere executivă asupra Comitetului, fiind instaurată astfel o dictatură efectivă a lui Robespierre.

Execuția lui Robespierre în iulie 1794 a produs o mișcare reacționară la adresa Comitetul Salvării Publice, cunoscută sub denumirea de revolta thermidoriană deoarece căderea de la putere a lui Robespierre a avut loc în timpul lunii Thermidor din calendarul republican. Influența comitetului s-a diminuat, iar acesta a fost desființat în anul 1795.

Originile și evoluția

Formarea comitetului

În 5 aprilie 1793 generalul Charles François Dumouriez, comandant militar francez și fost ministru de război, a fugit în Austria după ce a publicat o scrisoare incendiară în care amenința că va organiza un marș al armatei prin Paris, dacă Convenția Națională nu va fi pusă sub conducerea sa. Știrea dezertării sale a produs panică în Paris, existând temerea că Franța va fi ocupată cât de curând de austrieci și de aliații lor. Se răspândise în acea vreme credința că Franța revoluționară se afla într-un pericol imediat, amenințată nu numai de către armatele străine și de revoltele contrarevoluționară recente din Vendée, dar și de agenții străini care complotau pentru distrugerea națiunii.

Trădarea guvernului revoluționar de către Dumouriez a întărit tot mai mult această credință. În lumina acestei amenințări, liderul girondin Maximin Isnard a propus crearea unui Comitet al Salvării Publice, format din nouă membri. Isnard a fost sprijinit în acest efort de Georges Danton, care a declarat: "Acest comitet este exact ceea ce ne dorim, o mână care să ia arma din mâinile Tribunalului Revoluționar".

Comitetul a fost creat în mod oficial la 6 aprilie 1793. Strâns asociat cu conducerea lui Danton, el a fost cunoscut inițial sub numele de "Comitetul Danton". Danton a condus comitetul în timpul insurecției din 31 mai - 2 iunie 1793 care a dus la arestarea girondinilor și la intensificarea războiului din Vendée. Danton nu a mai fost inclus în noul comitet format în 10 iulie. Cu toate acestea, el a continuat să sprijine centralizarea puterii în mâinile Comitetului.

Pe 27 iulie 1793 Maximilien Robespierre a fost ales membru al Comitetului. În acel moment, Comitetul devenea tot mai activ și mai puternic, instaurând o dictatură de facto alături de puternicul său partener, Comitetul Siguranței Generale. Rolurile Comitetului Salvării Publice erau organizarea efortului de război (inclusiv numirea generalilor), numirea judecătorilor și membrilor Tribunalului Revoluționar, aprovizionarea populației și a armatei, menținerea ordinii publice și supravegherea activității organelor administrative.

Comitetul era responsabil, de asemenea, cu interpretarea și aplicarea decretelor emise de Convenția Națională și, astfel, cu punerea în aplicare a legilor cele mai stricte ale regimului Terorii — de exemplu, levée en masse, emisă în 23 august 1793, Legea suspecților, emisă în 17 septembrie 1793, și Legea maximului, emisă în 29 septembrie 1793. Puterile extinse și centralizate ale Comitetului au fost confirmate prin Legea din 14 Frimaire (cunoscută, de asemenea, sub numele de Legea guvernului revoluționar), emisă în 4 decembrie 1793.

Executarea hebertiștilor și a dantoniștilor
Pe 5 decembrie 1793, jurnalistul Camille Desmoulins a început publicarea ziarului Le Vieux Cordelier, ce era destinat inițial — cu aprobarea lui Robespierre și a Comitetul Salvării Publice — facțiunii ultrarevoluționare hebertiste, ale căror idei fanatice antireligioase și extremiste și a înclinației pentru producerea unor insurecții spontane erau problematice pentru Comitet. Cu toate acestea, Desmoulins s-a întors repede împotriva Comitetul Salvării Publice și a Comitetului Siguranței Generale, comparând dominația lor cu cea a tiranilor romani din scrierile lui Tacitus și evidențiind punctele de vedere "indulgente" ale facțiunii dantoniste.

În consecință, deși hebertiștii au fost arestați și executați în martie 1794, Comitetul Salvării Publice și Comitetul Siguranței Generale au dispus arestarea, de asemenea, a lui Desmoulins și Danton. Hérault de Séchelles — un prieten și aliat al lui Danton — a fost exclus din Comitetul Salvării Publice, arestat și judecat alături de ei. Pe 5 aprilie 1794 dantoniștii au fost duși la ghilotină.

Creșterea puterii Comitetului

Eliminarea hebertiștilor și dantoniștilor, în opinia istoricului François Furet, "a închis definitiv capitolul conducerii colegiale executive: Robespierre era, de fapt, conducătorul guvernului Republicii". Puterea comitetului a devenit evidentă, la fel ca și capacitatea lui de a controla și de a reduce la tăcere opoziția. În Legea din 14 Frimaire a fost adoptată în decembrie 1793 cu scopul de a centraliza și consolida puterea Comitetului Salvării Publice. Înființarea, în martie 1794, a "Biroului General de Poliție" — ce răspundea nominal în fața Comitetului Salvării Publice, dar îi raporta cel mai adesea direct lui Robespierre și celui mai apropiat aliat al lui, Louis Antoine de Saint-Just — a contribuit la creșterea puterii Comitetului Salvării Publice și a lui Robespierre.

Legea din 22 Prairial, propusă de Comitetul Salvării Publice și adoptată la 10 iunie 1794, a mers chiar mai departe în instaurarea unui control strict al Tribunalului Revoluționar și mai ales al Comitetelor Salvării Publice și Siguranței Generale. Legea enumera mai multe forme de inamici publici, prevedea obligativitatea denunțului și limita cu severitate căile de recurs disponibile celor acuzați. Pedeapsa pentru toate infracțiunile prevăzute în Legea din 22 Prairal era moartea. De la inițierea acestei legi până la căderea lui Robespierre pe 27 iulie, au fost condamnate la moarte mai multe persoane decât în toată perioada anterioară de funcționare a Tribunalului Revoluționar.

Cu toate acestea, chiar dacă Teroarea a atins apogeul, la fel ca și puterea politică a Comitetului Salvării Publice, a crescut discordia în cadrul guvernului revoluționar. Membrii Comitetului Siguranței Generale nu agreau comportamentul autocratic al Comitetului Salvării Publice și în special înființarea Biroului General de Poliție subordonat lui Robespierre. Certurile din Comitetul Salvării Publice au devenit atât de violente încât au necesitat mutarea ședințelor într-o sală mai izolată pentru a păstra iluzia înțelegerii între membri. Robespierre, un susținător fervent al Cultului Ființei Supreme, s-a aflat el însuși în mod frecvent în conflict cu membrii antireligioși ai Comitetului Collot d'Herbois și Billaud-Varenne. Mai mult decât atât, absențele tot mai dese ale lui Robespierre de la ședințele comitetului din cauza bolii (el nu a mai participat la ședințe din iunie 1794) au creat impresia că el era izolat și pierduse legătura cu problemele cotidiene.

Căderea Comitetului și perioada ulterioară
Când a devenit evident pe la mijlocul lui iulie 1794 că Robespierre și Saint-Just plănuiau să-și înlăture oponenții politici Joseph Fouché, Jean-Lambert Tallien și Marc-Guillaume Alexis Vadier (ultimii doi erau membri ai Comitetului Siguranței Generale), armistițiul fragil existent în cadrul guvernului s-a destrămat. Saint-Just și colegul său Barère au încercat să păstreze înțelegerea între Comitetul Salvării Publice și Comitetul Siguranței Generale; cu toate acestea, pe 26 iulie, Robespierre a ținut un discurs în Convenția Națională în care a subliniat necesitatea de a "purifica" comitetele și de a "zdrobi toate facțiunile". Într-un discurs ținut la Clubul Iacobinilor în acea noapte, el i-a atacat pe Collot d'Herbois și Billaud-Varenne, care au refuzat să permită tipărirea și distribuirea discursului său către Convenție.

În ziua următoare, 27 iulie 1794 (sau 9 Thermidor potrivit calendarului republican), Saint-Just a început să țină un discurs în Convenție în care plănuia să-i denunțe pe Collot d'Herbois, Billaud-Varenne și alți membri ai Comitetului Salvării Publice. El a fost aproape imediat întrerupt de Tallien și de Billaud-Varenne, care l-au acuzat pe Saint-Just că ar intenționa să "asasineze Convenția". Barère, Vadier și Stanislas Fréron s-au alăturat celor recalcitranți și au întărit acuzațiile împotriva lui Saint-Just și Robespierre. S-a dispus arestarea lui Robespierre, a fratelui său, Augustin, și a lui Saint-Just, alături de susținătorii lor, Philippe Le Bas și Georges Couthon.

A urmat o perioadă de tulburări civile intense, în timpul căreia membrii Comitetelor Salvării Publice și Siguranței Generale au fost nevoiți să caute refugiu în Convenție. Frații Robespierre, Saint-Just, Le Bas și Couthon s-au ascuns în Hôtel de Ville, încercând să provoace o insurecție. În cele din urmă, bănuind că va fi arestat, Le Bas s-a sinucis. Saint-Just, Couthon, Maximilien și Augustin Robespierre au fost arestați și ghilotinați pe 28 iulie.

În perioada care a urmat revoltelor, numită Reacția Thermidoriană, au fost abrogate multe dintre legile nepopulare ale regimului Terorii și s-au redus puterile Comitetelor Salvării Publice și Siguranței Generale. Cele două comitete au încetat să mai existe prin prevederile existente în Constituția anului III (1795), care a marcat începutul Directoratului.

Componență
Comitetul a fost inițial compus din nouă membri, aleși cu toții de către Convenția Națională pentru un mandat de o lună, care putea fi reînnoit nelimitat. Primii membri, instalați pe 6 aprilie 1793, au fost următorii, în ordinea alegerii lor.

După alegerea în comitet a lui Robespierre pe 27 iulie 1793, numărul membrilor a fost mărit de la nouă la doisprezece. Lista de mai jos conține membrii Comitetului de la includerea lui Collot d'Herbois și Billaud-Varenne în septembrie 1793 până după arestarea lui Hérault de Séchelles în martie 1794.

aprilie 1793 – iulie 1793:iulie 1793 – iulie 1794:

Note

Bibliografie

 Linton, Marisa, Choosing Terror: Virtue, Friendship and Authenticity in the French Revolution (Oxford University Press, 2013).

Vezi și
 Convenția Națională

Desființări în 1795
Revoluția franceză

Comitetul Salvării Publice


Matematikte adi diferansiyel denklem (İngilizce ODE - Ordinary Differential Equation), tek değişkenli fonksiyonların türevlerini ilişkilendiren diferansiyel denklem çeşididir. Adi diferansiyel denklemler adı daha yaygındır. Kapalı olarak  şeklinde gösterilirler. Bu ifadede  denklemin derecesini gosterir.

Bu denklem türüne basit bir örnek Newton'un ikinci yasası olan hareketin diferansiyel eşitliği şöyledir;

m kütle parçasının hareketi için F  kuvveti x(t) parçasının t anındaki fonksiyonu olan x(t) eşitliğin her iki tarafında diferansiyel denklem uygulanarak F(x(t)) elde edilir.

Adi diferansiyel denklemler birkaç bağımsız değişken içerebilen Kısmi diferansiyel denklemlerden ayırt edilmelidir.

Kısmi diferansiyel denklemler birçok farklı içeriği olan geometrik, mekanik, astronomik gibi alanları içerir. Newton, Leibniz, Bernoulli, Riccati, Clairaut, d'Alembert, Laplace ve Euler gibi birçok tanınmış matematikçi bu alanlara katkıda bulunmak için diferansiyel denklemler üzerinde çalışmalar yaptı.

Çalışmaların çoğu kısmi diferansiyel denklemlerin çözümü için yapıldı. Bunun sonucunda lineer eşitlikler analitik metotlarla çözülebildi. Günümüzde mevcut olan diferansiyel denklemlerin çoğu lineer olmayandır ve birkaç özel metotla çözümü tam olarak mümkün değildir. Yaklaşık çözümlere bilgisayar yaklaşımları ve sayısal analiz kullanılarak ulaşılır. (bkz. numerik adi diferansiyel denklemler).

Denklemler yapılarına göre doğrusal veya doğrusal olmayan şeklinde sınıflandırılabilirler. Eğer doğrusal bir denklemde eşitliğin sağ tarafındaki f(x) sıfıra eşitse, homojen diferansiyel denklem, değilse homojen olmayan difransiyel denklem olarak ikiye ayrılırlar. Lineer olmayan denklemlerin homojenliğinden söz edilemez.

Bir diferansiyel denklemin çözümü sonsuz sayıdadır, çünkü bu denklemlerin çözümünde o denklemi sağlayan bir fonksiyon ailesi elde edilir. Ancak başlangıç koşulları veya sınır değerleri verilerek çözümde teklik sağlanır. Bir diferansiyel denklemi sağlayan fonksiyon ailesine, o denklemin genel çözümü denir. Başlangıç veya sınır değerleriyle elde edilen çözüme ise özel çözüm denir. Diferansiyel denklemleri çözmek için çeşitli yöntemler geliştirilmiştir.

Açıklamalar

Adi diferansiyel denklem

Adi diferansiyel denklem


The Indian roller (Coracias benghalensis) is a bird of the family Coraciidae. It is  long with a wingspan of  and weighs . The face and throat are pinkish, the head and back are brown, with blue on the rump and contrasting light and dark blue on the wings and tail. The bright blue markings on the wing are prominent in flight. The sexes are similar in appearance. Two subspecies are recognised.

The Indian roller occurs widely from West Asia to the Indian subcontinent. Often found perched on roadside trees and wires, it is common in open grassland and scrub forest habitats, and has adapted well to human-modified landscapes. It mainly feeds on insects, especially beetles. The species is best known for the aerobatic displays of males during the breeding season. Adult males and females form pair bonds and raise the young together. The female lays 3–5 eggs in a cavity or crevice, which is lined with a thin mat of straw or feathers. The roller is the state bird of three Indian states. It is listed as a species of least concern on the IUCN Red List.

Taxonomy
The Indian roller was one of the many bird species originally described by Carl Linnaeus in the 1758 10th edition of Systema Naturae, where he coined the binomial name Corvus benghalensis. Linnaeus based his description on the "Jay from Bengal" described and illustrated in 1731 by the English naturalist Eleazar Albin, derived from a drawing by illustrator Joseph Dandridge.

In 1766, Linnaeus described an Indian roller under the name Coracias indica, based on a description by George Edwards in 1764 of a specimen collected in Sri Lanka. The latter name was used for many years; Indian ornithologist Biswamoy Biswas suspected it was because Linnaeus' 12th edition of Systema Naturae was preferred as the starting point for formal descriptions. German ornithologist Ernst Hartert determined there were distinct northern and southern subspecies and allocated benghalensis to the former and indicus to the latter. However, Biswas noted that the type locality (where the specimen was originally found) for benghalensis was Madras Presidency, which lies within the range of the southern subspecies, and proposed a neotype be selected from Bengal, where Linnaeus had assumed the taxon had come from. This was accepted by the International Commission on Zoological Nomenclature in 1962.

Two subspecies are recognized:

 C. b. benghalensis  occurs from western Asia to India north of the Vindhya Range.
 C. b. indicus  occurs in central and southern India and in Sri Lanka. It is distinguished by its slightly shorter wing and tail, darker blue crown and upper wing coverts, more brownish mantle and shoulder, and more pronounced red-brown collar on hindneck.
The Indochinese roller (C. affinis) was often treated as a subspecies due to some hybridisation between the two taxa over an area from central Nepal to western Assam. However, a 2018 molecular study of nuclear and mitochondrial DNA showed that the latter taxon was actually most closely related to the purple-winged roller (C. temminckii) while the Indian roller was their next closest relative, diverging from a lineage that gave rise to those two species.

The phylogenetic relationships among Coracias species were determined in a molecular study published in 2018.

The International Ornithologists' Union has designated "Indian roller" the official common name for the species. In British India, it was also colloquially termed 'blue jay'. The Indian roller is called 'Little King' by villagers in Khuzestan Province in Iran.

Description

The Indian roller is a bulky and broad-winged bird with a large head and short neck and legs. It has a body length of  with a wingspan of  and weighs . The bare skin around the eyes is dull orange, the legs and feet are yellow-brown. The bill is tinged with brown at the base. The iris is grey-brown.

Plumage
The plumage on the forehead, chin and lores are pinkish buff, the ear coverts are darker red-brown with pale cream or pinkish streaks, while the throat is a dull wine-red with narrow cream streaks. The crown and nape are a darker dull turquoise. The back and rump are a bright turquoise, and the belly is pale blue. The tail coverts are dark purple-blue with turquoise tips. The middle two tail feathers are greyish blue-olive with black shafts, while the surrounding tail feathers are an intense purple-blue with a broad pale blue band and greenish tinge towards the tips. The flight feathers on the wings have the same purple-blue colour of those on the tail, with a similar pale blue band across the most distal five or six primaries. The underwing coverts and  are pale blue, while the upperwing coverts are a dull green-blue. The primary coverts are pale blue with olive or purple-blue tips, and the lesser coverts are purple-blue along the leading edge of the wing. The colours look dull when the bird is perched but become vibrant in flight. Moulting commences anywhere from mid-June to mid-August and concludes between November and the beginning of March.

The blue colours of the flight feathers are structural and are formed by microstructures in the barbs that produce blue through scattering, which C.V. Raman noted in the 1930s as being more complex than can be explained by the Tyndall effect. Studies in 2010 found the feather barbs structured like a channel with β-keratin rods  in diameter with airspaces between them.

Adult males and females are similar in appearance and there are no seasonal changes. Juvenile birds are duller, paler and browner in colour, with a dull green crown and dull green-blue belly tinged with buff. The bill is brown with a yellowish base rather than black.

Voice
The Indian roller has a monosyllabic contact call which varies from a short chack to a longer, harsher tschow. Kaarsch calls are made during rolling displays, and increase in frequency and volume as the bird flies towards an intruder. When perched side by side, rollers make staccato chattering. In the nest, young produce a loud, "distressing" sound when calling for food, while young fledglings make a loud "screaming gobble" after eating. Newly independent rollers make cat-like mews while foraging.

Differences from other species
At a distance the species can be mistaken for the European roller, which is a migrant through parts of the Indian roller's range. The European roller has a longer neck and tail in flight, as well as black primaries and an all-blue head. The Indochinese roller is darker, larger and has a purplish brown and unstreaked face and breast, and blue-green forehead. The underwing coverts are a deeper shade of blue. Its call is higher-pitched and has a more nasal sound.

Distribution and habitat
The Indian roller is distributed from Iraq and United Arab Emirates through the Indian subcontinent, including Sri Lanka. In Pakistan, it is resident in the wetlands around Chotiari Dam in Sindh, in Jiwani Coastal Wetland in Balochistan, and in Punjab along the Taunsa Barrage and Chenab River. It has been recorded as a summer visitor to Jalalabad in northeastern Afghanistan. It has been recorded as a vagrant in Syria,Saudi Arabia, Masirah Island, Qatar, Yemen, Socotra, Bahrain, where it was sighted in 1996 and in 2008, Lakshadweep islands, the Maldive Islands, and Turkey.
In Kuwait, it is a common winter visitor at Green Island and farmlands near Al Jahra.
In the 1970s, it was reported as a common winter visitor to the marshes and mudflats of Shadegan County in Iran. However, it is listed as resident in Iran.

The species is common, and often found in open woodland dominated by trees of the genera Acacia and Prosopis, and has adapted well to human-modified landscapes such as parks and gardens, fields, date and coconut palm plantations. It has been nicknamed "roundabout bird" in northern Oman, where pairs live in vegetation at roundabouts. In Oman, it is common in the Al Batinah Region and in cultivated areas east of the Sharqiya Sands below elevations of . In India, it was sighted at elevations ranging from sea level in the Bhitarkanika Mangroves and the Gulf of Mannar to about  in the Nilgiri Mountains.

Behaviour and ecology
The Indian roller is generally not very gregarious and is usually found alone or in pairs. It is often territorial, though migrants may forage in flocks with no aggression. They patrol their territory by flying at treetop height or three-stories high and when an intruder is spotted, they drive it away by a fast rolling flight. Its migration patterns are not well understood; in Oman they are present year-round but appear to be more common in winter than summer.

The Indian roller spends a few minutes preening followed by flying around its roosting site. It favours electric or telegraph wires as perches. It has been observed perching in trees and shrubs at a height of  from where it flies down to forage for ground insects. It also uses higher perches in the upper canopy of trees. The display of the Indian roller is aerobatic with twists and turns. It is attracted by wildfires and darts into hot smoke in pursuit of insects. It has been observed following tractors for disturbed invertebrates. In agricultural habitats in southern India, it has been found at densities of about 50 birds per km2.

Nesting Indian rollers act aggressively towards potential predators. They drive away Indian jungle crows (Corvus culminatus) from nests and have even been recorded repeatedly divebombing an Egyptian vulture (Neophron percnopterus), and flying at humans.

Haemoproteus coraciae live inside the red-blood cells and Leucocytozoon blood parasites have been recorded in the lung tissues. Parasitic helminth worms Hadjelia srivastavai, Cyrnea graphophasiani, Habronema thapari and Synhimantus spiralis have been recorded from the gizzards of Indian rollers.

Breeding
The breeding season is March to June, slightly earlier in southern India, when adult males and females form pair bonds. During courtship, mates perform aerial displays which include steep, undulating flights, somersaults, nose-drives, hovering and lateral rolling. This is accompanied by vocalizations. The pair then perch and display to each other with bows, dropped wings and fanned tails and may engage in allopreening. The nest site is usually an existing hole in a tree, a dead palm or building but may also be a hole in a mud bank. The hole may be excavated completely in soft material such as rotten wood. A thin mat of feathers, straw or grass is placed at the bottom of the cavity. In Bandhavgarh National Park, nests have been recorded at heights of  in Shorea robusta trees and  above the ground in Syzygium cumini trees.

The clutch consists of 3–5 eggs, which are white and oval with an average size of . The eggs are incubated mainly by the female beginning as soon as the first egg is laid and hatch asynchronously after 17 to 19 days. The young are naked when first hatched and are fed and cared for by both parents. The fledging period lasts 30 to 35 days.

Food and feeding

The Indian roller descends to the ground to capture insects and to a lesser extent amphibians, reptiles, birds, and small mammals. It is attracted to swarms of winged termites; as many as 40 birds have been seen to perch on a  stretch of electric wire to hunt them. Beetles make up around 45% of its diet, followed by grasshoppers and crickets at around 25%.

The Indian roller often associates with the great Indian bustard (Ardeotis nigriceps), catching insects flushed out by the latter species. In Tamil Nadu, it was observed to forage mainly by gleaning (catching prey on a surface), followed by feeding on the ground and in the air. It occasionally dives into water  to take frogs and fish, much like a kingfisher. It may make use of opportunities such as insects attracted to lights, feeding even late after dusk.

In March 2019, an Indian roller was observed feeding on an Indian wolf snake (Lycodon aulicus) in Sathyamangalam Wildlife Sanctuary.

Conservation

In India, the Indian roller received legal protection in 1887, when hunting it was banned under the Wild Birds Protection Act of 1887 and later under the Wild Birds and Animals Protection Act of 1912. In Iran, the Indian roller is protected by the Islamic code, but not listed as protected by law.

As of 2016, the Indian roller was listed as a species of least concern on the IUCN Red List, due to its wide range and apparent increasing population. The total population size is unknown, but it appears to be common in most of its range. As of 2015, about 2,500 breeding pairs were estimated to live in Iraq and 15,000 breeding pairs in the Arabian Peninsula; the population was thought to have increased in particular in the United Arab Emirates.

Threats
The numbers of Indian roller sighted along the highway between Aligarh and New Delhi decreased between the mid 1960s and mid 1980s, as traffic increased during that time. Its habit of feeding near roadsides sometimes results in collisions with traffic. Its habit of utilizing powerlines puts it at risk of electrocution. In Rajasthan, it was found to be the second most commonly electrocuted bird after the house crow (Corvus splendens).

In culture

The Indian roller is associated with Hindu legends and said to be sacred to Vishnu; it used to be caught and released during festivals such as Dussera or the last day of Durga Puja. Adding its chopped feathers to fodder for cows was believed to increase the latter's milk yield, giving it the Telugu name of "paala-pitta" (), meaning 'milk bird'. A Hindustani name is "neelkanth" (; ), meaning 'blue throat', a name associated with the deity Shiva due to a legend that he drank the Halahala poison emerging from Samudra Manthana to save the world but stopped it from going past his throat, turning it blue.

The Kol people traditionally considered a sighting of an Indian roller as a good omen as did people in Bengal who, upon seeing the bird, would chant a couplet showing devotion to Vishnu and seeking a vision of the bird at the time of their death. A nomadic tribe of fortune-tellers from the Vishakapatnam area wore feathers of the Indian roller on their head utilizing the folk belief that the bird could foretell events. The Indian roller is the state bird of the Indian states of Odisha, Telangana, and Karnataka.

At the height of the plume trade in the early 20th century, the Indian roller was sought for export of its colourful feathers, and was among the most widely killed bird species in India.

References

External links

Indian roller
Articles containing video clips
Birds of the Maldives
Birds of the Middle East
Birds of South Asia
Indian roller
Indian roller

Indian roller