Le Cercle artistique est une organisation des artistes de Moscou de 1865 à 1883. Ce cercle a été créé pour aider à la coopération artistique de ses membres, pour aider matériellement aussi de jeunes artistes et d'autres travailleurs du monde de l'art. Ce cercle est connu comme étant la première organisation à avoir réussi à créer un théâtre public privé à Moscou.

Organisation
Les membres du cercle sont divisés en trois catégories :
 membres d'honneur parmi lesquels on retrouve des célébrités telles que Alexandre Ostrovski, Ivan Tourgueniev, Mikhaïl Saltykov-Chtchedrine ;
 membres titulaires ;
 membres amateurs.

Le cercle était dirigé par des "aînés", élus par les membres.

Histoire
Le cercle a été formé à l'initiative d'un groupe d'écrivains et d'artistes parmi lesquels Alexandre Ostrovski, Nikolaï Rubinstein, Vladimir Odoïevski. Il s'est ouvert le .

Les activités du cercle comprenaient la lecture d'œuvres littéraires, l'exécution d'œuvres musicales, des discussions, des conférences et des expositions. Ostrovski y a lu ses travaux, de même que Alexeï Pissemski, . Ont exécuté leurs propres compositions Rubinstein et Piotr Tchaïkovski.

Le cercle a cessé d'exister en raison de problèmes financiers en 1883.

Théâtre
Un rôle important a été joué dans la vie du cercle par l'activité théâtrale que dirigeait . En raison du monopole qui existait alors en faveur des Théâtres impériaux de l'Empire, les représentations privées étaient interdites à Moscou et Saint-Pétersbourg, et les spectacles étaient appelés initialement soirée dramatique et familiale. Toutefois, dès l'automne 1867, le cercle obtint des autorisations pour la production de spectacles, au début réservés aux membres du club, puis l'année suivante au public ; ce théâtre fut le premier théâtre privé de Moscou. La troupe était composée d'acteurs amateurs et professionnels (elle comprenait Prov Sadovski, Sergueï Choumski, Nadejda Nikoulina, Polina Strepetova). Le cercle a été associé à la formation du talent d'Olga Sadovskaïa et Mikhaïl Sadovski.

À partir de 1869, des spectacles (principalement des œuvres de dramaturges russes, en particulier Ostrovski) ont été joués au Théâtre Chelapoutiniski.

À partir de 1879, le cercle a organisé des cours pour les acteurs, dont les professeurs étaient notamment Piotr Boborykine et Aleksandr Vesselovsky.

Références

Bibliographie
 . // Москва. Энциклопедический справочник. — Moscou: Большая Российская Энциклопедия. 1992.
  Артистический кружок. // Театральная энциклопедия. Том 1/Глав. ред. С. С. Мокульский — М.: Советская энциклопедия, 1961.
Из ТЭ:
  Россиев П. А. Артистический кружок в Москве (1865—1883) // «Исторический вестник». — М., 1912, май-июль (май — с. 482—498, июнь — с. 878—901, июль — с. 111—136).

Fondation en 1865
Théâtre russe

Cercle artistique (Moscou)


Hüsede est un quartier de la commune allemande de Bad Essen, appartenant à l'arrondissement d'Osnabrück, dans le Land de Basse-Saxe.

Géographie
Hüsede se trouve à  au sud-est du centre-ville de Bad Essen.

Histoire
Le , Hüsede est incorporée à la ville de Bad Essen.

Jumelage

Infrastructure
L'arrêt de Bad Hüsede se trouve sur le Wittlager Kreisbahn. Seuls les trains du musée circulent ici. Ils sont exploités par le musée du chemin de fer de Minden.

Personnalités
 Max Schwobe (1874-1955), homme politique.

Source, notes et références

Localité en Basse-Saxe
Ancienne commune en Basse-Saxe

Hüsede


Siento y miento es una historieta de Chile cuya publicación comenzó en el año 2010. El autor es Alfredo Rodríguez.

Historia
Un 1 de julio de 2010, Alfredo Rodríguez, en ese momento un chileno como todos, creó una serie digital titulada como Siento y miento, una serie que trataba sobre la vida de su autor, como una autobiografía, pero, en vez de ser en un libro, fue en cómic.

Las primeras historias de Siento y miento eran publicadas en los dominios blogspot, y eran dibujadas a mano por el autor. Desde la tira nº 9 publicada en el blog, Alfredo se cambió a los dominios B-Side, y cambiando su dibujo, en vez de hacerlo a mano, era hecho con el programa de computadora, Adobe Illustrator. Las tiras mostraban a Alfredo en situaciones diarias de la vida, tal y como ir a comprar, en el baño tratando de que la ducha esté caliente, y la más común, que es la de quedarse hasta la noche perfeccionando sus tiras.

Siento y miento destaca también por colaborar con otros autores de Chile: que ellos le hagan un comic-tributo, o al revés, que Alfredo les haga uno.

Desde la tira nº 27, Alfredo ya no ocupa dominios, deja atrás a Blogger y a B-Side para abrirse paso con el dominio normal de Chile, el.cl.

El 14 de marzo de 2011, Alfredo da por terminado de hacer tiras de la primera temporada y se despide con una minisaga especial para terminar esa temporada. El día siguiente, Alfredo entrega otra tira, pero en la categoría 2a Temporada. Luego el 23 de marzo, le pone un header a su página con el eslogan No son chistes.

El miércoles 30 de marzo de 2011, Alfredo empieza a publicar noticias de su serie con el título de The Bar Bon Times, haciendo alusión al The New York Times y al apodo de su personaje: El Barbón. Ese día, explica que está tratando con la editorial Arcano IV para que publiquen un libro recopilatorio con la primera temporada.

En su web luego informa que va a pasar por el 5º Encuentro de Ilustración y Emprendimiento, firmando y vendiendo libros, y haciendo charlas.

El 3 de junio de 2011 es publicado el  libro por la editorial Arcano IV y el 28 de septiembre de 2011, su reedición.
El primer libro destaca por tener colaboraciones tales como: Alan Robinson, Daniel Rodríguez, entre otros.

En Valparaíso se celebra la Con-Comic el 29,30 y 31 de octubre, y Alfredo asiste los 3 días, firmando, vendiendo el primer y segundo libro (El segundo en exclusiva) y en una charla. Y finalmente el 4 de noviembre de 2011 es sacado a la venta el segundo libro, otra vez por Arcano IV cubriendo las tiras de la segunda temporada.

Alfredo promocionando sus libros, se presenta a la 1.ª Feria Internacional del Cómic, Santiago 2011, con miniregalitos y los libros, de nuevo firmando y en charlas.

Desde el 17 de octubre de 2011, publica Siento y Miento en su tercera temporada.

Personajes

 Alfredo: Personaje principal de la serie, se queda hasta la noche perfeccionando sus tiras para entregarlas. Está casado con la Clau, y tiene dos hijas; la Sofía y la Anto. Siempre esta en el baño luchando con el agua, para que salga caliente y además habla con su reflejo en el espejo.

 Claudia 'Clau': Otro personaje principal, casada con Alfredo. Tiene 2 hijas la Anto y la Sofía. En las primeras tiras aparece embarazada de la Anto, y en la tira 23 tiene a la Anto.Obsesionada con que el Alfredo cuelgue la toalla.

 Sofía 'Sofi': Hija de Alfredo y Clau, y hermana de la Anto. Siempre peleando con la Anto, o tomando las cosas de su padre o llorando cuando su mamá se va.

 Antonia 'Anto': Aparece en la tira 23 y 24 en el hospital, cuando nace. De las tiras 25 hacia adelante, aparece ya en la casa de la Clau y el Alfredo. Le encanta jugar con todo, y al igual que la Sofía, siempre que su mamá se va llora.

 Alfredo Rodríguez: El Alfredo real, que aparece por el momento solo en la minisaga de final de temporada de Siento y Miento 1. Él es el creador del Alfredo que ves en las tiras.

Referencias
Sitio Web

Volumen 1 en Amazon.com

Historieta de Chile

Siento y miento


«مجلة الوعي الإسلامي» مجلة إسلامية كويتية تعمل على تأصيل القيم والمساهمة في تنمية المجتمعات الإسلامية بخطاب شرعي معتدل يجمع كلمة المسلمين بدأت أول إصدار لها في غرة محرم عام 1385 هـ الموافق مايو سنة 1965 وتتبع وزارة الأوقاف والشئون الإسلامية، أسسها الدكتور عبد المنعم النمر مدير إدارة الدعوة والإرشاد وأشرف عليها عبد الرحمن عبد الله المجحم وكيل الوزارة آنذاك وتكونت أسرة التحرير من: الدكتور عبد المنعم النمر رئيسا للتحرير والدكتور علي عبد المنعم عبد الحميد مديرا للتحرير والشيخ رضوان رجب البيلي نائبا لرئيس التحرير والدكتور عبد الستار محمد فيض سكرتيرا للتحرير.وبدأت المجلة مسيرتها علي عهد وثيق، ونهج واضح، تبينت معالمه في أهدافها.

أهدافها
 تنمية الوعي الإسلامي بمفهومه الشامل.
 تأكيد الهوية الإسلامية وتعزيز الشعور بالانتماء للأمة.
 تصحيح المفاهيم الخاطئة عن الإسلام والرد على الشبهات بالدليل العلمي.
 الاستفادة من التقنيات الحديثة لتحقيق الإشعاع القيمي والفكري.
 دراسة المشكلات المعاصرة وطرح الحلول والبدائل.

الشريحة المستهدفة
 عموم المسلمين في شتى بقاع الأرض.
 النخبة والمثقفون.

أسرة التحرير
- فهد محمد الخزي (رئيس التحرير)
- علاء عبد الفتاح (محرر صحفي)

عنوانها
الكويت - شرق - المسجد الكبير

وصلات خارجية
 www.alwaei.com

انظر أيضا
 قائمة الصحف الكويتية

تأسيسات سنة 1965 في الكويت
مجلات إسلامية كويتية
مجلات أسست في 1965
مجلات شهرية كويتية

مجلة الوعي الإسلامي


Andrés de Oviedo o Andrés González de Oviedo (Illescas, provincia de Toledo, o Villaviciosa, Asturias, 1518-Fremona, Tigray, Etiopía, 29 de junio de 1577), también conocido como André da Oviedo, fue un teólogo y misionero español y patriarca de Etiopía.

Biografía
Miembro de la familia Oviedo-Portal, de la nobleza asturiana, cursó estudios en la Universidad de Alcalá, de la que fue catedrático de teología. El 19 de junio de 1541, estando en Roma, ingresó en la Compañía de Jesús gozando de la amistad y confianza del duque de Gandía, nueve meses después de que ésta fuese aprobada por el papa Paulo III. En el otoño de ese año viajó a París, en cuya universidad estudió teología; sus estudios fueron interrumpidos por la guerra entre Francia y España, de manera que tuvo que continuarlos en Lovaina, terminándolos en 1544.

Fue enviado como misionero a Oriente en la misión apostólica que patrocinaron Juan III de Portugal e Ignacio de Loyola, lo mismo que Francisco Javier. González Posada, en sus Memorias históricas del Principado de Asturias elogió su apostolado. Fue obispo titular de Hierápolis. Mantuvo correspondencia epistolar con el rey de Portugal. En Etiopía residió las dos últimas décadas de su vida, muy hostigado y en la pobreza. Con él, en Etiopía, estuvieron los jesuitas, cardenal Cienfuegos y Juan Eusebio Nieremberg, que lo elogiaron como uno de los más grandes misioneros jesuitas del . En la Biblioteca oriental de Antonio de León Pinelo hay más escritos de Oviedo.

Fue obispo coadjutor del patriarca de Etiopía Joan Nunes Barreto, a quien sucedió en el patriarcado.

Obras
 De la primacía de la Iglesia romana, escrita en lengua etíope.

Referencias

Enlaces externos

Presencia española en África
Jesuitas de España del siglo XVI
Patriarcas de Etiopía
Patriarcas latinos
Iglesia católica en Etiopía
Nacidos en Illescas (España)
Obispos católicos del siglo XVI
Obispos jesuitas
Obispos católicos de Etiopía
Etiopía en el siglo XVI

Andrés de Oviedo


(1988-....) est une autrice-compositrice-interprète québécoise vivant et travaillant à Montréal.

Biographie

Myriam Gendron naît à Ottawa, en . Elle passe une partie de son enfance et de son adolescence à Gatineau, à Paris et à Washington.

En 2014, son premier album, Not So Deep as a Well, reprend et met en musique des poèmes de Dorothy Parker. Deux autres poèmes de Dorothy Parker sont également mis en musique et publiés en 2015, Bric-à-brac et The Small Hours.

Un deuxième album sort en 2021, Ma Délire. Songs of Love, Lost and Found, consacré en grande partie à sa lecture, contemporaine, de la musique populaire canadienne. Il comprend notamment Au cœur de ma délire, un titre traditionnel recréé initialement par Dominique Tremblay et Philippe Gagnon, des compagnons de route de Robert Charlebois. Il comprend aussi une version de Par un dimanche au soir !, et Le tueur de femmes. Le titre Poor Girl Blues est une interpolation de Un Canadien errant. Elle revisite aussi dans cet album des chansons de traditions culturelles autres, telle que Go Away From My Window, placé en entrée, un traditionnel américain collecté par , ou encore des chansons à l'histoire complexe, comme Shenandoah, un chant de marins américain datant du début du , qui aurait des origines canadiennes-françaises.

, explique-t-elle, en précisant . Elle est aussi libraire à Montréal.

Discographie
 2014 : Not So Deep as a Well, Feeding Tube Records, Mama Bird Recording Co.
 2015 : Bric-à-brac / The Small Hours, Feeding Tube Records, L'Oie de Cravan Records
 2021 : Ma Délire. Songs of Love, Lost and Found, Feeding Tube Records, les albums claus

Liens externes

Notes et références

Naissance à Ottawa
Musicienne québécoise
Musicienne folk
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Naissance en 1988

Myriam Gendron


La Fuerza de las Naciones Unidas de Observación de la Separación (también conocida como FNUOS por sus siglas en español o UNDOF en inglés) es una misión internacional de mantenimiento de la paz desplegada en los Altos del Golán sirios desde 1974.

La misión fue creada tras la aprobación de la resolución 350 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas del 31 de mayo de 1974 y la retirada pactada de fuerzas israelíes y sirias de los Altos del Golán que se disputaban, consecuencia directa de la Guerra de Yom Kipur. El mandato otorgado mediante esa resolución establece que sus objetivos son: el mantenimiento del alto el fuego entre Israel y Siria; supervisar la separación de las fuerzas de los dos países; y la vigilancia de las áreas de separación según lo establecido en el Acuerdo de Separación de 1974. El mandato ha sido prorrogado sucesivamente desde 1974 por periodos de seis años.

Durante la Guerra Civil Siria estas fuerzas estuvieron inhabilitadas durante un tiempo, incluso tuvo combates contra el Frente Al-Nusra y Estado Islámico obligando a abandonar sus posiciones o retirarse a Israel. La misión pudo ser restablecida en 2018 después de que el Ejército Árabe Sirio y el Ejército Libre Sirio dejaran de combatir por la zona para unirse a un plan de reconciliación nacional.

A partir del 31 de julio de 2018, el Ejército Árabe Sirio pasó a controlar el 100% del territorio y se restauró la presencia de la FNUOS en su lugar correspondiente. El Estado Islámico perdió el control total de la zona fronteriza con Israel, la cual era parte de la zona de separación, lo que para el Consejo de Seguridad supuso una victoria momentánea tanto de las Fuerzas del Gobierno Sirio como de las Fuerzas de Paz que garantizan el alto al fuego entre Israel y Siria.

En octubre del 2019, la FNUOS estaba integrada por 1155 soldados y oficiales, además de 125 civiles, siendo comandada por el nepalí General Mayor Shivaram Kharel. Este personal está compuesto por miembros de Nepal, India, Uruguay, Fiyi, Irlanda y Ghana. Desde 1974 la misión ha sufrido 54 bajas militares y civiles.

Referencias

Enlaces externos

Misiones de la Organización de las Naciones Unidas
Conflicto árabe-israelí


An Loudetia jaegeriana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Aimée Antoinette Camus. An Loudetia jaegeriana in nahilalakip ha genus nga Loudetia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Loudetia

Loudetia jaegeriana


Gayophytum, biljni rod iz porodice vrbolikovke kojemu pripada ukupno devet vrsta jednogodišnjeg raslinja sa zapada Sjeverne i Južne Amerike (dvije vrste u Čileu i Argentini).

Vrste
 Gayophytum decipiens F.H.Lewis & Szweyk.
 Gayophytum diffusum Torr. & A.Gray
 Gayophytum eriospermum Coville
 Gayophytum heterozygum F.H.Lewis & Szweyk.
 Gayophytum humile Juss.
 Gayophytum micranthum (C.Presl) Hook. & Arn.
 Gayophytum oligospermum F.H.Lewis & Szweyk.
 Gayophytum racemosum Nutt. ex Torr. & A.Gray
 Gayophytum ramosissimum Torr. & A.Gray

Izvori

Vrbolikovke

Gayophytum


A League of Legends EMEA Championship (LEC) é a liga profissional de esporte eletrônico de League of Legends administrada pela Riot Games na região EMEA (Europa, Oriente Médio e África), na qual dez equipes competem. Cada temporada anual é dividida em duas divisões, primavera e verão, ambas consistindo em nove semanas de torneios todos contra todos, que então terminam em eliminatórias entre as seis melhores equipes. No final da temporada, as equipes com melhor desempenho se classificam para o Campeonato Mundial de League of Legends. A LEC representa o mais alto nível de League of Legends jogado na EMEA.

Com exceção de alguns eventos itinerantes, todos os jogos do LEC são jogados ao vivo no estúdio da Riot Games em Berlim, Alemanha. Além de um pequeno público de estúdio, todos os jogos são transmitidos ao vivo em vários idiomas na Twitch e no YouTube, com transmissões que atraem regularmente mais de 300.000 espectadores.

A popularidade e o sucesso da LEC atraíram significativa atenção da mídia. Em 30 de setembro de 2016, o Senado da França aprovou por unanimidade a última versão da Lei para uma República Digital, melhorando significativamente o processo de visto para jogadores da LEC e atletas de esportes eletrônicos em geral, dando um enquadramento legal aos contratos de esportes eletrônicos, introduzindo mecanismos para garantir o pagamento em prêmiações em dinheiro, especificando direitos para atletas menores e muito mais. Alguns meses antes, a França também introduziu uma nova federação de esportes eletrônicos, "France Esports", que tem o dever de ser um órgão representativo dos esportes eletrônicos perante o governo e servir como "parceiro do Comitê Olímpico e Esportivo Nacional da França para questões relacionadas ao reconhecimento dos esportes eletrônicos como em si". A Espanha fez o mesmo em novembro de 2016, criando a Federação Espanhola de Jogos e Esportes Eletrônicos. A LEC atraiu patrocínios da Kia, Red Bull, e Erste Group.

A LEC anunciou um polêmico acordo de patrocínio com a Neom em 2020. Muitos funcionários da liga ameaçaram uma paralisação, o que levou ao cancelamento do patrocínio.

Transmissão

Formato
Desde a reformulação da marca da liga em 2023, 10 times, selecionados por meio de franquia, competem na LEC. Cada temporada é dividida em três divisões. A temporada regular de cada divisão consiste em 3 semanas de jogo, nas quais cada equipe joga entre si uma vez em um único formato todos contra todos, em um total de 9 jogos cada. As 8 melhores equipes avançam para uma fase de grupos de eliminação dupla, da qual as 2 melhores equipes de cada grupo competem em uma outra chave de eliminação dupla de quatro equipes. As eliminatórias de cada divisão concedem prêmios em dinheiro e pontos de campeonato, que são usados para determinar a classificação para as finais da temporada.

Os três campeões de cada etapa, além de equipes adicionais com base nos pontos do campeonato, competem nas finais da temporada. As finais da temporada são uma chave de eliminação dupla, com os 4 primeiros colocados se classificando para a chave superior.

Equipes

Edições anteriores
 Indica uma equipe que não pertence mais à liga.

Títulos por equipe
 Indica uma equipe que não pertence mais à liga.

Competições de League of Legends

League of Legends EMEA Championship


L'hôpital régional de Tozeur ou hôpital régional Hédi-Jaballah est un hôpital régional tunisien, situé à Tozeur. Il dispose d'un service de réanimation et d'un service d'urgences.

Soins hospitaliers
En 2021, le service de réanimation reçoit entre 50 et 60 patients par mois.

Histoire
En 1892, la ville de Tozeur n'a pas d'hôpital. Les autorités coloniales françaises déclarent vouloir en construire un en 1932. En 1971, les autorités tunisiennes déclarent vouloir un hôpital  à Tozeur.

En mars 2016, des travaux d'extension démarrent afin de construire un parking et d'agrandir le service des consultations externes.

En 2020, il reçoit des aides de la diaspora tunisienne (équipements tels que lits de réanimation, concentrateurs d'oxygène, médicaments et protections contre le coronavirus) dans le cadre d'un hommage au  Badreddine Aloui.

Quatre nouveaux lits de soins intensifs sont ouverts au service de réanimation en mars 2021. L'ouverture de trois nouveaux lits est annoncée pour les mois à venir.

Le , des proches d'un patient décédé saccagent le service des urgences et y détruisent des appareillages médicaux.

En juin 2021, le ministre de la Santé, Faouzi Mehdi, annonce la construction d'un nouvel hôpital régional à Tozeur, dans le cadre du prochain plan quinquennal. En août 2021, l'hôpital de Tozeur reçoit onze concentrateurs d'oxygène de dix litres et du matériel informatique de l'Allemagne.

Notes et références

Hôpital en Tunisie
Gouvernorat de Tozeur

Hôpital régional de Tozeur


حارة العوانس مسلسل مصري اجتماعي كوميدي من إخراج سمير رجب وبطولة النجمة ماجدة زكي وكمال أبو رية وشيرين ونشوى مصطفى ولطفي لبيب وياسمين الجيلاني وأحمد عقل والكثير من النجوم المصريين .

أعمال فنية عن العنوسة
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 2006
مسلسلات لطفي لبيب
مسلسلات نشوى مصطفى
مسلسلات أحلام الجريتلي

حارة العوانس (مسلسل)


Synandrospadix, monotipski rod kozlačevki, dio je tribusa Spathicarpeae.

Izvorni areal ove vrste je Argentina, Paragvaj, Peru i Bolivija, gdje je u narodu poznata kao choclo de zorro

Ime

Ime roda dolazi od grčkog syn što znači zajedno, andros što znači muški i spadix za muške cvjetove koji su nagomilani na spadiksu.

Specifični epitet (ime vrste) vermitoxicus znači "otrovno za crve", odnosi se na jednu od tradicionalnih upotreba njenog gomolja kao insekticida.

Opis
Synandrospadix vermitoxicus je gomoljasta trajnica porijeklom iz središnje Južne Amerike gdje rastena otvorenim šikarama i jarcima uz cestu. Veliki listovi su sjajni i srcastog oblika s valovitim rubovima. Lišće tvori uspravni bokor u obliku vaze. Ljeti će se jedan ili više visokih cvatova pojaviti iz baze grozda. Poput drugih aroida, cvat se sastoji od vanjske lopatice (spata) i unutarnjeg, koji se zove spadiks. Lopatica je kremasto bijela s tamnozelenom bojom, okomite pruge izvana i tamnoljubičaste, okomite pruge iznutra. Spadiks je tamno kestenjaste boje. Cvat također stvara neugodan, smrdljiv miris, karakteristiku koju dijeli s nekim drugim aroidima (najpoznatiji možda Amorphophallus titanum, ili cvijet lešina). Ovo je biljka koja sporo raste i dostiže visinu do 2 metra u zrelosti.

Izvori

Spathicarpeae
Flora Perua
Flora Bolivije
Flora Paragvaja
Flora Argentine

Synandrospadix


An Gongora gibba in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler. An Gongora gibba in nahilalakip ha genus nga Gongora, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gongora

Gongora gibba


O Muro dos Fermiers Généraux foi um dos Muros de Paris, construído pouco antes da Revolução de 1784 a 1790. O objetivo do muro era permitir à Ferme Générale cobrar, nos pontos de passagem, um imposto sobre a entrada de mercadorias na cidade. Com 24 quilômetros de extensão, foi destruída em 1860, durante a extensão de Paris ao Muro de Thiers.

Em 1784, Lavoisier propôs a Charles-Alexandre de Calonne, então controlador geral das finanças, encerrar Paris em uma nova parede circundante, fazendo aberturas destinadas exclusivamente à introdução de bens necessários ao consumo dos habitantes da capital, em a fim de lutar contra o contrabando. O projeto foi aceito e o muro foi erguido. A função fiscal do muro tornou-o muito impopular e despertou este anônimo alexandrino:

As passagens feitas no recinto foram chamadas de barreiras. A maioria das barreiras foram equipadas com edifícios (ou escritórios de octroi) chamados "propileus" por seu designer, o arquiteto Claude-Nicolas Ledoux . A lista de barreiras no Muro dos Agricultores Gerais, incluindo alguns desenhos de propileus (como os dois desenhos ao lado), é o assunto de uma tabela no artigo Lista de barreiras de Paris.

Dimensões do muro

Traçado do muro

O comprimento do percurso da parede inicial é de sete léguas (24 km). Na Paris de hoje, corresponde ao segundo anel de avenidas, mais precisamente aos boulevards seguintes:

 margem esquerda, de leste a oeste: Boulevard Vincent-Auriol, Boulevard Auguste-Blanqui, Boulevard Saint-Jacques, Boulevard Raspail, Boulevard Edgar-Quinet, Boulevard de Vaugirard, Boulevard Pasteur, Boulevard Garibaldi, Boulevard de Grenelle. Esta rota repetia parcialmente aquela dos Boulevards du Midi criadas em 1760, ou seja, o Boulevard de l'Hôpital na Rue Jenner em vez da Place d'Italie original até 1818, as avenidas Auguste-Blanqui e Saint-Jacques, o bulevar Raspail da Barrière d'Enfer (Place Denfert-Rochereau) para o bulevar Edgar-Quinet, então este aqui na íntegra. Nesta parte, a avenida externa do Muro dos Fazendeiros duplicou as avenidas internas inauguradas em 1760. A Muralha dos Fermiers Généraux foi movida em 1818 para o sul, da Barrière d'Italie (Place d'Italie) para o Sena em uma rota correspondente ao atual Boulevard Vincent-Auriol abrangendo a Village d'Austerlitz.
 margem direita, de oeste para leste: Avenue de New-York da esquina da Rue Beethoven aos Jardins do Trocadéro a meio caminho entre a Rue Le Nôtre e a Pont d'Iéna em seguida, linha perpendicular ao Sena para a Place du Trocadéro, Avenue Kléber, Rue de Belloy, Rue Dumont-d'Urville, Place de l'Étoile (desvio para o leste pela Rue de Presbourg, cruzando a Avenue des Champs-Élysées e pela Rue de Tilsitt), Avenue de Wagram, Boulevard de Courcelles, Boulevard des Batignolles, Boulevard de Clichy, Boulevard Marguerite-de-Rochechouart, Boulevard de la Chapelle, Boulevard de la Villette, Boulevard de Belleville, Boulevard de Ménilmontant, Boulevard de Charonne, Boulevard de Picpus, Boulevard de Reuilly, Boulevard de Bercy.

A rota cruza os seguintes bairros principais: Place d'Italie, Denfert-Rochereau, Montparnasse, Trocadéro, Étoile, Batignolles, Pigalle, Belleville, Nation.

A parede foi pontuada com sessenta e uma barreiras concedendo:

 cinquenta e cinco barreiras foram postas em prática até 1790: cinquenta e quatro eram antes da Revolução, dos quais quarenta e três foram dotados de casas concedentes, chamadas "propileus" Por seu arquiteto Claude-Nicolas Ledoux, e o Barrière de Chartres (ou Parc Monceau) em 1790;
 seis barreiras foram adicionadas (aberturas e/ou construção) e algumas entrincheiradas (demolição e/ou desafeição) em vários momentos entre 1790 e 1860. Na tabela do artigo Lista de barreiras de Paris, as barreiras agregadas são numeradas "bis" ou "ter".

O percurso das linhas de metro que vão de Charles de Gaulle-Étoile a Nation, a linha 2 (do norte) e a linha 6 (do sul), seguem a grosso modo o percurso do muro.

Seção do muro
 Muro contínuo (alvenaria de pedra), interrompida pelo Sena, por barreiras e ao longo do Parque Monceau (onde, em vez de se construir uma parede, foi construída uma vala).
 Altura da parede: aproximadamente 3,24 metros.
 Lado interior: um caminho de 11,69 metros largura.
 Lado exterior: boulevards de 29,23 metros de largura. Esta avenida era contínua, exceto na parte entre a Barreira Sainte-Marie (atualmente na esquina do cemitério de Passy e a Avenida Paul-Doumer) e a barreira de Passy (na esquina da Rue de la Montagne, atual Rua Beethoven e do cais, atual Avenida Presidente Kennedy), onde existia apenas a passarela de 11,69 metros.

Área fechada
 a rotunda no Parc Monceau, na Barrière de Chartres;
 a Rotunda de La Villette, construída para a barreira Saint-Martin, Place de la Bataille-de-Stalingrad;
 a Barrière du Trône, perto da Place de la Nation;
 a Barrière d'Enfer, Place Denfert-Rochereau;

Histórico

Construção
 Antes de 1784. Os limites da capital eram apenas paredes informes e grosseiras e, mais frequentemente, ainda partições fracas de tábuas mal unidas.
 1784. A partir de uma ideia do químico e agricultor General Lavoisier, a Ferme Générale, querendo impedir o avanço cada vez maior do contrabando, e fazer pagar as entradas a um maior número de consumidores, obtém de Charles-Alexandre de Calonne, então Controlador geral das finanças, para erguer um recinto em torno de Paris, o famoso muro do Fazendeiro Geral. A parede deve ter seis léguas de diâmetro (24 quilômetros). Em maio, as obras começaram no lado do Hôpital-Général (la Salpêtrière) e foram realizadas a todo vapor. A parede deve ter sessenta barreiras servindo como escritórios de coleta (ver a Lista das barreiras de Paris). O arquiteto Claude-Nicolas Ledoux é o responsável pela construção destes edifícios, a que chama "os propileus de Paris", Conferindo-lhes um carácter de solenidade e magnificência que põe em prática as suas ideias sobre os vínculos necessários entre forma e função. A arquitetura dos propileus, de estilo neoclássico, até antiquada, é aceita.
 1786. O cerco ao sul está concluído. A opinião pública começa a se agitar. Em março, Ledoux recebe novas garantias. Em 2 de junho, Calonne aprova para onze escritórios na margem direita.
 1787. Loménie Brienne, arcebispo de Toulouse sucedendo Calonne em 1 maio, está assustado com os gastos (que já ultrapassam 25 milhões), e é ordenado por uma sentença do Conselho 7 de setembro, suspensão do trabalho. Ledoux deve entregar todos os seus documentos. Em 8 de novembro, acompanhado por vários funcionários, ele vem visitar as barreiras. A sua indignação é tão forte ao ver a prodigalidade da obra que quer mandar demolir o muro e vender os seus materiais. O trabalho sendo muito avançado, ele se limita a ter em 25 de novembro, um novo decreto que suspende a obra. Quatro arquitetos são responsáveis por fazer um relatório sobre o gabinete. Antes de sua retomada, novas disposições são prescritas. Ledoux, entregue à opinião pública, foi demitido de suas funções.
 1788. Necker, sucedendo Brienne em 25 de agosto, rejeita a empresa.
 1789. Em 23 de maio, Ledoux está permanentemente suspenso por Necker.
 Revolução. Na noite de 12 a 13 de julho, a agitação dos parisienses, que os levará a tomar a Bastilha no dia seguinte, já os leva a atacar o impopular muro: atearam fogo a algumas barreiras (como a de Passy) e abriram várias brechas na parede. Bailly, o primeiro prefeito de Paris, reparou rapidamente todos os danos. Em , as taxas de entrada são abolidas. Um decreto da Convenção, de 13 do Messidor, Ano II (1794) contém o seguinte:  Em 9 de Frimário, Ledoux foi preso. Em sua reunião de 27 do Frutidor, Ano VI, o Conselho dos Quinhentos adota o projeto de Aubert:
 Consulado e Império. Ao abrigo da lei de 29 do Ventoso do ano XII (20 de fevereiro), proclamado no dia 9 do Germinal seguinte, o Ministro das Finanças, autorizado para o efeito, concede à cidade de Paris as barreiras e muros circundantes que constituem a vedação da referida cidade e seus subúrbios. As paredes foram consolidadas e a cobrança de taxas de entrada melhorada.
 1818. Deslocamento da parede e anexação da Vila de Austerlitz. Durante a sua construção, entre a Barreira de Itália e a Barreira de la Gare, a parede segue o Boulevard de l'Hôpital e depois a Rue Jenner hoje. Em 1818, a parede foi movida para acompanhar o atual Boulevard Vincent-Auriol de ponta a ponta, ligando nesta ocasião a Paris a Vila de Austerlitz.

As críticas
A função puramente fiscal do muro tornou-o altamente impopular desde o início de sua construção: Beaumarchais, que viu nele uma das causas da Revolução, denunciou o famoso Alexandrino, que testemunhou a insatisfação dos parisienses ao perceber que estavam presos para que pagassem melhor:

 " O muro que cerca Paris deixa Paris murmurando. "

Citemos também o epigrama:

A majestosa arquitetura dos pavilhões de Ledoux foi muito mal sentida e acentuou a impopularidade da obra. Bachaumont evoca um  Em seu Tableau de Paris (1788), Louis-Sébastien Mercier denuncia , e exclama:

Críticas estéticas também foram feitas ao arquiteto, acusado de ter tomado excessivas liberdades com os antigos cânones. Nesta registo, se cita Dulaure ou Quatremère de Quincy.

Limite de Paris
Quando as comunas foram criadas durante a Revolução, o limite de Paris foi levado ao Muro dos Fermiers Généraux (21 de maio de 1790), limite que permanece inalterado até 1 de janeiro de 1860 se não fosse o anexo da Vila de Austerlitz a Paris em 1818.

Octroi
O octroi ou concessão, principal razão para a construção do muro, foi removido em 20 de janeiro de 1791 pela Assembleia Constituinte e restabelecido em 18 de outubro de 1798. O Diretório estabelece uma ligeira percepção na entrada de Paris, cujo produto, denominado "doações de caridade" destinava-se a hospitais de Paris. Nesta ocasião, as barreiras foram reparadas. Sob Napoleão, aperfeiçoou consideravelmente a percepção das barreiras.

A existência do octroi, os costumes da cidade coletados nas entradas de Paris, levaram uma multidão de guinguettes a se instalarem além das barreiras. Ele já se tornou um lugar essencial do prazer e das distrações populares parisienses. Podemos julgar através de vários textos sobre a festa e o carnaval, como duas canções de goguettes: Un jour de fête à la barrière por Louis Festeau, e Montons à la barrière, que lançou o goguettier Dalès sênior, por volta de 1840.

Depois que o Muro de Thiers foi concluído em 1843, a parede foi suspensa e continuou a ser mantida. Novos escritórios de concessão foram criados: a Barrière des Batailles foi inaugurada em 1848, a de Montrouge na esquina das avenidas Raspail e Edgard-Quinet em 1854.

Demolição

Em 1860, o território da cidade de Paris foi estendido ao recinto de Thiers e a concessão recusou-se a este muro. O muro, que se tornou irrelevante do ponto de vista fiscal, é destruído em menos de um mês em janeiro de 1860. A destruição dos pavilhões é objeto de venda em leilão em janeiro de 1861. Esta demolição ocorre na indiferença, nenhum movimento de opinião se manifestando para sua preservação. A Barrière d'Italie usado inicialmente pela prefeitura do 13.º arrondissement foi destruído em 1877. Apenas quatro pavilhões foram finalmente preservados.

O número de arrondissements de doze é trazido para vinte pela absorção de vinte e quatro comunas suburbanas vizinhas, como segue:

 quatro comunas absorvidas na íntegra: La Villette, Belleville, Vaugirard e Grenelle;
 vinte comunas parcialmente absorvidas:
 sete comunas abolidas, seu território sendo compartilhado entre Paris e municípios vizinhos: Auteuil, Passy, Batignolles-Monceau, Montmartre, La Chapelle, Charonne, Bercy;
 treze comunas isoladas do único território absorvido por Paris: Neuilly, Clichy, Saint-Ouen, Aubervilliers, Pantin, Le Pré-Saint-Gervais, Bagnolet, Saint-Mandé, Ivry, Gentilly, Montrouge, Vanves, Issy.

Vestígios atuais
Durante a expansão de Paris em 1860, o muro foi derrubado e apenas quatro propileus foram preservados, que sobreviveram desde então:

Ver também
 Desenvolvimento da França no século XVIII
 Barrière d'Enfer
 Barrière d'Italie
 Muralhas de Paris
 Ferme Générale
 Lista das barreiras de Paris

Bibliografia
 Conde E. Frémy, "O muro de Paris construído pelos Fazendeiros Gerais e a coleção dos direitos de concessão da cidade (1784-1791)", p. 115-148, Bulletin de la Société de l'histoire de Paris et de l'Île-de-France, 1912 (ler online).
 Renaud Gagneux e Denis Prouvost, Sur les traces des enceintes de Paris. Promenades au long des murs disparus, Éditions Parigramme / Compagnie parisienne du livre (Paris), 2004 .
 Jacques Hillairet, Dicionário Histórico das Ruas de Paris, Paris, Les Éditions de Minuit, 1972, 1985, 1991, 1997, etc. (1ª ed. 1960), 1476 p., 2 vol. [detalhe das edições] (ISBN 2-7073-1054-9, OCLC 466966117).
 Félix et Louis Lazare, Dictionnaire administratif et historique des rues de Paris et de ses monuments, 1844-1849.
 Jean-Pierre Lyonnet, Les Propylées de Paris. Claude-Nicolas Ledoux, 1785-1788, Éditions Honoré Clair, 2013, 135 p. (ISBN 978-2-918371-16-8).
 Jean Valmy-Baysse, La Curieuse Aventure des boulevards extérieurs, Éditions Albin Michel, 1950.

Arquitetura neoclássica na França
Século XVIII em Paris

Muro dos Fermiers Généraux


Organ nakli ya da organ transplantasyonu organ donörü tarafından verilen sağlam organ parçası ya da tamamının alıcının hasarlı veya çalışmayan organı yerine koymak amacıyla bir vücuttan diğerine nakledilmesidir. Organ donörü yaşayan kişi veya kadavra olabilir.

Organ nakli fikrine, çok eski devirlerden beri rastlanmaktadır. Hindistan'da eski devirlerde suçluların burunları kesilirdi. Hint cerrahlar, kesik burunları tamir etmekte büyük ustalık kazanmışlardı. Hastanın kolundan ince bir deri ve derialtı yağ dokusu parçası kaldırılarak buruna tutturulur ve deri parçası, yüzdeki kan deveranı ile ahenk temin ettiğinde, kolla bağlantısı kesilirdi. On sekizinci yüzyılda bir İtalyan cerrah olan Baronio, dikkatle yapılacak olan bir ameliyat sonucunda bir hastanın vücudundan alınan deri parçalarının aynı insana nakledilebileceğini söylemiştir.

Organ nakli konusunda çalışmalarını sürdüren bilim adamları, önce hayvandan hayvana daha sonra da insandan insana organ nakillerini denemişlerdir. Böbrek naklini 1956 senesinde Dr. Muray ve arkadaşları başarı ile gerçekleştirmişlerdir. Canlı organizmalarda hastalıklar veya yaralanmalar sonucunda ortaya çıkan hasarları tamir edebilme kabiliyeti vardır. Bu durum, insanlarda oldukça sınırlıdır. Hasar görmüş veya görevini yapamayacak hale gelmiş dokuları ve organları yenileme çalışmaları insanoğlunu devamlı meşgul etmiş ve böylece insandan insana organ nakline başvurulduğu gibi, bazen de sun'i maddeler ve cihazlar kullanılması yoluna gidilmiştir.

Transplantasyon çeşitleri

Otogreft
Bir dokunun aynı kişinin bir bölgesinden alınıp başka bir bölgesine nakledilmesidir. Bazen bu fazlalık olan doku, rejenere olabilen doku ya da bir başka bölgede daha çok gerekli olan doku ile yapılabilir (örneğin deri greftleri, by pass için toplardamar çıkarılması). Bazen de bu dokuyu alıp kişiyi veya dokuyu tedavi ettikten sonra geri yerine konulması şeklinde olabilir. (örneğin: kök hücre otogrefti ve kan alıp ameliyat için saklamak).

Allogreft
Allogreft genetik olarak aynı kimliğe sahip olmayan aynı türe ait iki canlı arasında yapılan doku veya organ nakilleridir.Çoğu insan dokusu ve organ nakilleri allogrefttir.

İzogreft
Allogreftlerin bir alt grubu olup genetik olarak aynı kimliğe sahip verici ve alıcı arasında yapılan organ ve doku nakilleridir (ikizler arasında). İzogreftler diğer nakil şekillerinden farklıdır çünkü allogreftlerle anatomik olarak aynı olsalar da alıcının immün cevabı açısından otogreftlere daha yakın özelliktedir.

Senogreft
Organ ya da dokunun, bir türden başka bir türe nakledilmesidir. Örnek olarak; gayet başarılı bir nakil olan, domuzdan insana kalp kapakçığı nakli; babun maymunundan insana kalp nakli (başarısız oldu) verilebilir.

Bölerek Transplantasyonlar
Bazen kadavradan alınan bir organ (özellikle karaciğer) iki alıcıya paylaştırılır;bu da genellikle bir yetişkin ve bir çocuktur.Tüm organın nakledilmesine göre alıcılar için daha az faydalı olduğu için bu şekil pek tercih edilmez.

Domino Transplantasyonlar
Bu operasyon her iki akciğerin de değişmesi gereken (genellikle kistik fibroz durumunda) hallerde uygulanır ve akciğerler ile kalbin blok halinde değiştirilmesinin teknik olarak daha kolay olduğu için tercih edilir. Bu arada alıcının kendi kalbi genellikle sağlam olduğu için bu da başka bir alıcıya takılır.

Toraks Bölgesi Organları
 Kalp (Sadece kadavradan)
 Akciğer (Kadavra ve canlı donörden)
 Blok halde Kalp/Akciğer (Sadece kadavradan)

Karın bölgesi Transplantasyonları
 Karaciğer (Kadavra ve canlı donörden)
 Böbrek (Kadavra ve canlı donörden)
 Pankreas (Kadavra ve nadiren canlı donörden)
 İnce bağırsak (Kadavra ve canlı donörden)
 Böbrek-Pankreas (Kadavra, canlı-Donör, ve kombine kadavra/canlı (örneğin canlı donörden böbrek,kadavradan pankreas))
 Kombine Karaciğer-Böbrek (Genellikle sadece kadavradan)
 Kombine Karaciğer-İnce Bağırsak (sadece kadavradan)

Diğer Organlar
 El, kol ve bacak[bazen çift olarak](yalnızca kadavradan)
 Kornea (yalnızca kadavradan)
 Deri grefti Yüz transplantasyonunu da içerecek şekilde (Hemen hemen her zaman otogreft)
 Penis (yalnızca kadavradan)
Rahim (yalnızca kadavradan)
Kemik iliği,lösemi tedavisinde kök hücre sağlanması için(canlı donörden)

Tarihçe
İnsanlar arasında başarılı allotransplantların görece uzun bir tarihi vardır ki;henüz operasyon sonrası hastanın hayatta kalabilmesi için gerekli olan teknikler ortaya henüz çıkmamış iken operasyon teknikleri mevcuttu. Transplant reddi ve reddi önlemenin yan etkileri, (genellikle enfeksiyon ve nefropati) eskiden ve halen en önemli anahtar problemi oluşturmaktadır.

Çok eski çağlardaki birkaç örnekten sonra görülen erken nakiller deri nakli ile başlar.İlk ciddi olgu burnun yeniden düzenlenmesi olan rinoplastinin Hint bir cerrah olan Sushruta tarafından milattan önce ikinci yüzyılda otogreft tekniği ile yaptığı cilt transplantasyonudur. Bu girişimlerin sonucunun başaraılı yahut da başarısız olduğu ise kayıtlı değildir.Yüzyıllar sonra İtalyan Cerrah Gaspare Tagliacozzi başarılı cilt otogreftleri gerçekleştirdi. Ancak allogreftlerde başarısız oldu ve bu şekilde organ reddi mekanizması konusunda tartışmaları başlatmış oldu.

İlk başarılı allogreft nakli 1837 de bir ceylan üzerinde yapıldı; insandaki ilk başarılı kornea nakli ise Eduard Zirm tarafından Avusturyada 1905 yılında yapılmıştır. 1900'lerin başında Fransız cerrah Alexis Carrel ve Charles Guthrienin arter ve ven nakli çalışmalarını geliştirmesi ile nakillerin cerrahi teknikleri daha da gelişmiş oldu. Onların bu yetenekli anastomosis operasyonları, yeni sütur teknikleri transplantasyon cerrahisinin gelişmesine büyük katkıda bulundu ve Carrel'a 1912 yılında Nobel Tıp veya Fizyoloji Ödülü kazandırdı. 1902 yılından itibaren Carrel köpekler üzerinde nakil deneyleri yaptı. Böbrek, kalp ve dalak nakillerinde cerrahi başarı sağlamış olsa da onyıllarca aşılmaz bir engel olarak kalan organ reddi konusunda ilk çaresiz kalanlardan biriydi.

Cilt nakli konusunda en büyük adımlar I. Dünya Savaşı sırasında Harold Gillies'in Aldershot'da yapmış olduğu çalışmalarla atıldı.

Başarılı organ nakilleri'nin geçmişi
 1905: Eduard Zirm tarafından ilk başarılı kornea nakli
 1954: Joseph Murray tarafından ilk başarılı böbrek nakli (Boston)
 1966: Richard Lillehei ve William Kelly tarafından ilk başarılı pankreas nakli (Minnesota)
 1967: Thomas Starzl tarafından ilk başarılı karaciğer nakli (Pittsburgh)
 1967: Christiaan Barnard tarafından ilk başarılı kalp nakli (Cape Town, Güney Afrika)
 1970: Robert White tarafından ilk başarılı maymun kafası nakli (Cleveland, ABD.)
 1981: Bruce Reitz tarafından ilk başarılı kalp/akciğer nakli (Stanford)
 1983: Joel Cooper tarafından ilk başarılı akciğer lobu nakli (Toronto)
 1986: Joel Cooper tarafından ilk başarılı çift akciğer nakli (Toronto)
 1987: Joel Cooper tarafından ilk başarılı tüm akciğer nakli (St. Louis)
 1995: Lloyd Ratner ve Louis Kavoussi tarafından ilk başarılı laparoskopik canlı donör nefrektomisi (Baltimore)
 1998: David Sutherland tarafından ilk başarılı canlı donör kısmi pankreas nakli (Minnesota)
 1998: İlk Başarılı el nakli (Fransa)
 2005: İlk Başarılı kısmi yüz nakli (Fransa)
 2006: İlk Başarılı [penis nakli](Çin)
 2010: İlk Başarılı tam yüz nakli (İspanya)

Donör çeşitleri

Yaşayan donör ya da kadavra
Yaşayan donörlerde, donör canlı olarak kalır ve kendini yenileyebilen bir doku,hücre veya vücut sıvısı bağışlar (örneğin kan,deri);ya da kendini yenileyen veya kalan kısmın yükü çekebileceği bir organı veya bir organının bir parçasını bağışlar(tek böbrek nakli, karaciğerin bir parçasının nakli,ince bağırsak ya da pankreas).
Kadavra ise beyin ölümü gerçekleşmiş ve organları nakile kadar ventilatör ve diğer mekanik mekanizmalar ile canlı tutulan donörlerdir.

Bağış için nedenler

Canlı İlişkili
Bu tür bağışlarda insanlar duygusal bağı olan arkadaş veya aile üyelerine organlarını bağışlarlar. Operasyonun riskli olması ise bağışçının ihtiyaç sahibini kaybetme korkusu veya bekleme sırasında iken çektiği acıları daha fazla görmek istememesi yanında çok önemli bir mevzu değildir.

Çiftli değişim
"Çiftli değişimde" iki donör başka bir çift alıcı ile eşleştirilir. Mesela evli iki çiftten her birinde birer böbrek hastası varsa, iki sağlıklı eş de organlarını kocalarına/karılarına vermek istedikleri halde biyolojik uyum sorunu yüzünden veremiyorlarsa, sağlıklı eşler organlarını diğer çiftin hastasına verir. Bu sayede iki hasta da yeni bir organa kavuşmuş olur. Tabii ki bu işlen için çiftlerde gerekli kişilerde biyolojik uyum olması şarttır. Ameliyatlar, bir çiftin organı alıp hastaya bağış yapmadan gitmemesi için ameliyatları yakın zamanlarda gerçekleştirmeye çalışırlar ve hastaların kimlikleri ameliyat sonrasına kadar diğer çiftten gizli tutulur.

Çoklu değişim
STEP (Scandiatransplant Kidney Exchange Program) adlı yeni bir uluslararası donör işbirliği düzeni buna bir örnek. Yakını böbrek hastası bir donör bir böbreğini o düzene kayıt olmuş ve kendisinin tanımadığı, böbrek transplant operasyonu bekleyen ve onun böbreğinin uyduğu birine verirse, onun tanımadığı üçüncü bir hastanın yakınının böbreği donörün yakınına uygunsa o da donörün yakınına veriyor. yani sonunda bu düzen sayesinde donör uygun olmadığı halde kendi yakınına böbreğini bağışlayabilmiş oluyor.

Değişik kıta/bölge ve ülkelerde organ nakillleri yıl 2000 ( Türkiye 2004)

 Tüm sayılar milyonda bir nüfus içindir
Source: https://web.archive.org/web/20041109083819/http://www.transplantation-soc.org/globalalliance.php#6a

Notlar

Kaynakça
 Lock, M. (2002) Twice Dead: Organ Transplants and the Reinvention of Death. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 0-520-22605-4.
 Morris, PJ. Transplantation — A Medical Miracle of the 20th Century. N Engl J Med 2004;351:2678-80. PMID 15616201.
 Finn, R. (2000). Organ Transplants: Making the Most of Your Gift of Life. Sebastopol: O'Reilly & Associates. ISBN 1-56592-634-X.
 Hu, W (2006) A Preliminary Report of Penile Transplantation. European Urology Amsterdam: Elsevier.
 Taylor, James Stacey (2005) Stakes And Kidneys: Why Markets In Human Body Parts Are Morally Imperative. Ashgate Publishing. ISBN 0-7546-4109-0.
 Cherry, Mark J. (2005). Kidney For Sale By Owner: Human Organs, Transplantation, And The Market. Georgetown University Press. ISBN 1-58901-040-X.

Dış bağlantılar

Bilimsel ve akademik cemiyet ve dernekler
 Türkiye organ nakli vakfı
 Türkiye organ nakli derneği
 Amerikan organ nakli cerrahları derneği
 Amerikan organ nakli derneği
 Uluslararası kalp ve akciğer nakli derneği
 American Society for Histocompatibility and Immunogenetics
 International Transplant Society
 Chicago Transplant Ethics Consortium
 International Liver Transplant Society
 American Transplant Congress

Basın
 Bir böbreğin değeri ne kadardır? (Christian Science Monitor)

Hayırseverlik/Destek
 Students for Organ Donation
 International Association of Living Organ Donors
 (U.S.) National Kidney Foundation
 (U.S.) American Liver Foundation
 US Association of Living Organ Donors
 Kidney Foundation of Canada
 Second Wind Lung Transplant Association, Inc

Amerika Birleşik Devletleri Federal Sözleşmeli Hizmetler
 United Network for Organ Sharing
 International Organ Transplant Donors Organization
 Organ Transplant survival rates from the Scientific Registry of Transplant Recipients
 TransWeb (partly outdated)

Organ satışı yasağıyla ilgili siteler
 Deadly Shortage - How the federal ban on profit incentive is killing those awaiting organ transplants
 Organ Donations, Egalitarian Envy, and the High Cost of Busybodies - by Thomas Sowell [Capitalism Magazine]

Prosedürlerin anlatımı
 Bu iş nasıl işler? Organ nakli nasıl oluyor?

Organ nakli


Orta Afrika Cumhuriyeti (Fransızca: République Centrafricaine IPA: /ʀepyblik sɑ̃tʀafʀikɛn/ veya Centrafrique /sɑ̃tʀafʀik/) ya da yaygın kullanımı ile Orta Afrika, Afrika kıtasının orta bölümünde yer alan, denize kıyısı bulunmayan bir kara ülkesidir. Ülkenin sınır komşularını (kuzeyden saat yönünde ilerlendiğinde) Çad, Sudan, Güney Sudan, Kongo DC, Kongo Cumhuriyeti ve Kamerun oluşturmaktadır. Ubangi-Chari ismi ile geçmişte Fransa sömürgesi olan ülke, 1960 yılında bağımsızlığına kavuşmuştur. Ülkenin başkenti Bangui'dir.

Ülke ismi
Ülke Güney Afrika Cumhuriyeti ile birlikte ülke isminde kıta ismi Afrika 'yı kullanan iki ülkeden biridir. Geçmişte Roma İmparatorluğu'na bağlı bir eyalet olan ve günümüzde Tunus'un kurulu olduğu bölgelerde bulunan Afrika eyaleti için kullanılan Afrika daha sonraları Araplar tarafından da aslına sadık kalınarak Ifriqiya olarak adlandırılmıştır. O dönemler Libya olarak adlandırılan kıta zamanla Afrika olarak adlandırılmıştır. Afrika kelimesinin köken olarak nereden geldiği ve nasıl oluşturulduğu tam olarak belli olmasa da yerel kabilelerin kullanımından ortaya çıkan bir kelime olduğu ya da Fenike dilinde toz anlamına gelen afar kelimesinden türetildiği tahmin edilmektedir. Ülkenin konumu ile birlikte kıta isminin de kullanılması ile birlikte ülke ismi oluşturulmuştur.

Coğrafya

Ülke, deniz seviyesinden yüksekliği ortalama 600 m olan bir plato üzerine kuruludur. Özellikle ülkenin kuzey bölgelerinin yer aldığı 216.000 km2'lik bir alan Çad Havzası içerisinde yer almaktadır. Ülkenin kuzeydoğu bölgesinde bulunan Bongo sıradağları içerisinde en yüksek nokta 1.330 m iken, Kamerun sınırına yakın bir konumunda bulunan Yade sıradağları içerisinde ülkenin 1.420 m ile en yüksek noktası olarak kabul edilen Ngaoui Dağı bulunmaktadır. Ülkenin en alçak noktasını ise 335 m ile Ubangi Nehri oluşturmaktadır.

Ülkenin toplamda sahip olduğu 5.203 km sınırın 797 km'si Kamerun, 1.197 km'si Çad, 1.577 km'si Demokratik Kongo Cumhuriyeti, 467 km'si Kongo Cumhuriyeti, 483 km'si Sudan ve 682 km'si ise Güney Sudan ile oluşmaktadır. Ülke, kıta içerisinde kara ülkesi konumunda olduğu için herhangi bir denize kıyısı bulunmamaktadır.

İklim
Ülke genelinde kuru ve sıcak bir iklim hakim olmakla birlikte ülkenin kuzeyinde ve güneyinde farklı iklim yaşanabilmektedir. Buna göre ülkenin kuzeyinde sıcaklıkların daha yüksek düzeyde görüldüğü, gün içerisinde 40 °C'ye çıkan, gece ise 10 °C'ye kadar inebilen değerlerin ölçülebildiği, yağmur döneminin dört ay gibi kısa bir süre hüküm sürdüğü Savan iklimi hakim iken, güney bölümünde yağmur dönemi sekiz ila on ay arasında sürmekte olup, sıcaklıklar kuzeye göre daha ılıman seyretmektedir. Ülkenin başkentinde ise tropikal yağmur ormanlarına yakın bir konumda bulunmasından dolayı sıcaklık değerlerinde aşırı farklılıklar gözlemlenmemektedir.

Yaban hayatı ve bitki örtüsü

Ülkenin güneyinde bulunan tropikal yağmur ormanları bölgede yaşayan gorillerin ve orman fillerinin yaşamlarını sürdürdükleri son kısıtlı alanlardan birini oluşturmaktadır. Ülkenin güneyinde aralıklı ağaçlar barındıran ormanlar mevcut iken, kuzey bölgelerde yer yüzeyinin orman ile kaplı olduğu alan çok daha kısıtlı olup,  tropik yağmur ormanları ile kuru çöller arasındaki geçiş bölgesinde yer alan geniş çayırlar bulunmaktadır. Bunun haricinde ülke genelinde yaban hayatın bir parçası olarak maymunlar, filler, antiloplar, kertenkeleler ve sulak alanlarda su aygırları barınmaktadır.

Nüfus
2008 verilerine göre ülke genelinde bir kadının ortalama 5 çocuk dünyaya getirdiği Orta Afrika Cumhuriyeti'nde, bu oran ile doğum oranının yüksek olduğu ülkelerden bir tanesinin oluşturmaktadır. Ülke nüfusunun %43'ü 15 yaş altındakiler oluştururken, 65 yaş üzerindeki nüfus toplam ülke nüfusunun sadece %4'ünü oluşturmaktadır. Ülke genelinde kadınların ortalama ömrü 43 iken, erkeklerde 44'tür.

Ülkenin tropikal yağmur ormanlarının ve kuru çöllerin bulunduğu bölgelerde neredeyse hiçbir nüfus yaşamamaktadır. Nüfusun büyük bir bölümü sulak alanların, nehirlerin kıyılarında yaşamlarını devam ettirmektedirler.

Orta Afrika Cumhuriyeti genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre %59,38'i 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %3,35'i 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %39.49 (erkek 1,188,682/kadın 1,176,958)
15-24 yaş: %19.89 (erkek 598,567/kadın 593,075)
25-54 yaş: %32.95 (erkek 988,077/kadın 986,019)
55-64 yaş: %4.32 (erkek 123,895/kadın 134,829)
65 yaş ve üzeri: %3.35 (erkek 78,017/kadın 122,736)

Şehirde yaşayanların oranı 2021 verilerine göre %42,6 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2021 tahmini verilerine göre %1,79 düzeyindedir.

Etnik gruplar
Ülkenin esas topluluğunu pigmeler oluşturmaktadır, ancak günümüzde çok az sayıda bir nüfusa sahip olan pigmeler sadece ülkenin güneybatısında yağmur ormanlarında yaşamlarını sürdürmektedirler. Pigmelerin haricinde ülkenin güney bölgesinde ayrıca Bantu halklarından biri olan Ngala etnik grubu yaşamakta olup, Ngalalar içerisinde ise Yakoma etnik grubu ülke içerisinde %4 ile çoğunluğu oluşturmaktadır. Bu grubun haricinde G'bakka (%4), Lissongo, Bamda ve Banziri etnik grupları da yaşamlarını bu bölgede sürdürmektedirler.
Ülkenin kuzey bölgelerinde ise çoğunlukla Sahra-Sudan topluluklarından olan ve ülke nüfusu içerisinde %33'lük oran ile en kalabalık grubu oluşturan Baya halkı oluşturmaktadır. Ayrıca Banda etnik grubu da %27'lik nüfus içerisindeki oranı ile en büyük ikinci topluluktur. Bunların dışında ülke içerisinde bulunan etnik gruplar Mandschia (%13), Sara (%10), Mboum (%7) ve Ngbandi olarak sıralanmaktadır.
Tüm bu yerel etnik grupların haricinde özellikle şehirlerde çoğunluğunu Fransızların oluşturduğu birkaç bin Avrupalı yaşamaktadır.

Dil
Orta Afrika Cumhuriyeti iki resmî dile sahiptir. Bağımsızlığın ilan edildiği 1960 yılından bu yana resmî dil olan Fransızcanın haricinde 1991 yılında Sango'da ülkenin resmî dili olarak belirlenmiştir. Sango dili resmî dil olmasının haricinde ayrıca ulusal dil olarak da kabul edilmektedir. Ülke genelinde Fransızca dilini tam anlamıyla kullanan nüfus %7,5 olarak belirlenmekte olup, Sango dilini anadili olarak belirten topluluğun toplamı ise 350.000 olarak ifade edilmektedir. Ülke içerisinde konuşulan 120'den farklı yerel dil mevcuttur. Bu konuşulan yerel dillerin büyük çoğunluğu Nijer-Kongo dil ailesine ait diller oluşturmaktadır. Ayrıca ülkede konuşulan Nijer-Kongo dillerinin yine büyük bir oranı da Ubangi dillerinden meydana gelmektedir. Ülkenin sadece güneybatısında küçük bir alanında Bantu dilleri konuşulmaktadır.

DYLAN projesinin verdiği sonuçlara göre Bangui'de bulunan eğitim-öğretim merkezlerinde Fransızca konuşma oranı %45,85'e çıkmış olup, Sango'nun kullanımı %54,10'a kadar gerilemiş bir konumdadır. Ancak bu durum öğrencilerin arkadaş çevresindeki konuştukları dillerde farklılık göstermektedir. Öğrencilerin kendi aralarında Fransızca konuşma oranları %7,72 dolayındayken, Sango konuşma oranı %66,62 düzeyindedir.

Din
2003 yılında gerçekleştirilen nüfus sayım sonuçlarında elde edilen bilgilere göre, ülke nüfusunun artık sadece %9,6'sı yerel Afrika dinlerine inanmaktadır. Ülke genelinde Hristiyan inancına göre yaşamını sürdüren nüfusun oranı %50 olup, Katolik ve Protestan mezhepleri yarı yarıya bir orana sahiptirler. Ülke genelinde Hristiyan nüfusunu oluşturan toplulukların büyük çoğunluğu Demokratik Kongo Cumhuriyeti sınırına yakın bölgelerde yaşamaktadır. Orta Afrika Cumhuriyeti içerisinde İslamiyet inancına göre yaşayanların oranı %10 civarında bulunmakta olup, bu oran içerisinde çoğunluğu Sünni mezhebine mensup topluluk oluşturmaktadır.

Sosyal hayat

Eğitim
Ülke genelinde okula gitme zorunluluğu bulunmasına rağmen, okuma-yazma bilmeyenlerin oranı %60'ın üzerindedir. Eğitimin ücretsiz olarak verilmesine rağmen, bu olanaklardan faydalanabilen nüfus çok az sayıdadır. Ülkenin 1969 yılından bu yana Bangui'de Bangui Üniversitesi bulunmakta olup, 2008 yılında bu üniversiteye ek olarak uluslararası Euclid Üniversitesi ilave edilmiştir.

Sağlık
Ülkede var olan sağlık hizmetleri yaşanan sıtma, cüzzam, AIDS, uyku hastalığı ve diğer hastalıkların üstesinden gelme konusunda yeterlilik arz edememektedir. Nüfus içerisinde HIV virüsüne yakalanan 15 ile 49 yaşları arasındaki yetişkin topluluğun oranı %5 ile %6,3 arasında değişmektedir.

Ülke genelinde gerçekleştirilen doğumların sadece %54'ü tıbbi olarak desteklenebilmekte olup, gerçekleştirilen her 1.000 doğumdan 102'sinde bebek ölümleri, 9,8'inde ise anne ölümleri gerçekleşmektedir.

Tarih

Ülkenin günümüzde kurulu olduğu topraklarda yaşam olduğuna dair bulunan en eski kanıtlar paleolitik döneme denk gelmektedir. Günümüzde de ülke içerisindeki toplumlardan olan ve bu bölgelere yerleşen ilk halklardan olan Gbaya ve Mandja varlıklarını hala sürdürmektedirler.
19. yüzyıl başlarında özellikle ülkenin kuzeydoğu bölgelerine gelen Bantu ve Azande toplulukları burada kendi kabilelerini oluşturmuşlardır. Azande toplulukları hatta bölgede kurulan iki ayrı sultanlık olan Rafai Sultanlığı ve Bang Assou Sultanlığı'nın kurucu rolünü üstlenmişlerdir.

1887 yılında bölgede bulunan Fransız memur Pierre Savorgnan de Brazza bölgenin Fransız sömürge sistemine dahil edilecek ilgi alanlarından olduğu beyan etmiş, 1889 yılında ise günümüzde ülkenin başkenti olan Bangui'de ilk askeri birlik oluşturulmuştur.1890 yılında buradan başlayarak ülkenin tamamının askeri açıdan işgali başlatılmış, 1900 yılında kurulan Ubangi-Chari ile ülkenin tamamının Fransız askeri bölgesi olduğu ilan edilmiş, alan 1906 yılında ülkenin kuzeyinde bulunan Çad askeri bölgesinin de dahil edilmesi ile genişletilmiştir. 25 Ocak 1910 tarihinde bölge kendi başına bir sömürge sistemi olmuş, bu bölgede Fransız Ekvatoral Afrikası olarak adlandırılmıştır. Her ne kadar bölgenin batısında bulunan Nola, Mbaiki, Berbérati, Carnot ve Bouar yerleşim alanları Fas-Kongo Antlaşması ile 4 Kasım 1911 yılında Yeni Kamerun ile Alman Kamerunu sömürge sisteminin bir parçası haline gelse de, 1919 yılında gerçekleştirilen Versay Barış Antlaşması ile bölge tekrar Fransız Ekvatoral Afrikası'na bağlanmıştır.

1946 yılından itibaren Barthélemy Boganda ile Fransa Parlamentosu içerisinde temsil edilen sömürge ülkesinde, 1949 yılında yine Boganda önderliğinde Mouvement d'Évolution Sociale de l'Afrique Noire (MESAN) partisi kurulmuş, bu parti 1957 yılında gerçekleştirilen yerel seçimlerde oyların tamamını elde etmiştir.

Orta Afrika Cumhuriyeti 1 Aralık 1958 tarihinde Fransız sömürgesi sistemi içerisinde iç işlerinde özerklik elde etmiş, 8 Aralık 1958 tarihinde ise Boganda ülkenin başbakanı olarak atanmıştır. Ülke Afrika Yılı olarak adlandırılan 1960 yılında, 13 Ağustos 1960 tarihinde Orta Afrika Cumhuriyeti ismi ile Fransa'dan bağımsızlığını kazanmış, ülkenin ilk devlet başkanı olarak da 1959 yılında bir uçak kazasında hayatını kaybeden Boganda yerine David Dacko görevi üstlenmiştir. 1966 yılında gerçekleştirilen askerî darbe ile Fransa yanlısı tutum izlediği gerekçesiyle Dacko görevden uzaklaştırılarak cunta lideri Jean-Bédel Bokassa kendisini devlet başkanı olarak ilan etmiştir. Bokassa 1976 yılında kendisini I.Bokassa ismi ile kral ilan ederek ülkenin sistemini monarşiye değiştirmiş, ülkenin ismini de Orta Afrika Krallığı olarak ilan etmiştir. Bokassa'nın 1979 yılına kadar sürdürdüğü bu rejim esnasında ülkeyi diktatör olarak yönetmiş, söz konusu yılda gerçekleştirdiği bir Libya ziyareti esnasında eski devlet başkanı Dacko tarafından görevinden alınarak, ülkenin rejimi ve ismi yeniden değiştirilerek eski rejim sistemine ve isme dönüş gerçekleştirilmiştir. Dacko, Ocak 1981 yılında gerçekleştirilen seçimleri kazanmasına rağmen görevde kısa bir süre kalabilmiş, Eylül 1981'de André Kolingba önderliğinde Fransa'nın da onayı ile darbe gerçekleştirilmiş, Kolingba kendisini ülkenin yeni devlet başkanı olarak ilan etmiştir. 1986 yılında sürgünde bulunan Bokassa ülkesine geri dönmüş, dönüşü ile birlikte tutuklanmış ve ölüm cezasına çarptırılmış, bu ceza daha sonra mecburi hizmete çevrilmiştir.

1991 yılında uluslararası baskılar sonucunda da, partilerin kurulmasına yeniden izin verilmiş, Eylül 1993 yılında ise Kolingba ülke genelinde genel af ilan etmiştir. Bu af sonucunda özgürlüğüne kavuşan Bokassa ise 1996 yılında başkent Bangui'de hayatını kaybetmiştir.

1993 yılında gerçekleştirilen genel seçimlerde oyların çoğunluğunu elde eden Ange-Félix Patassé ülkenin yeni devlet başkanı olmuştur. 1996 ve 1997 yıllarında birkaç darbe girişimine maruz kalan Patassé, 1999 yılında iktidar ve muhalefet partisi mensupları arasında başlayan şiddet olaylarının gölgesinde 22 Ekim 1999 tarihinde gerçekleştirilen genel seçimleri de kazanarak yeniden devlet başkanı seçilmiştir.

15 Mart 2003 tarihinde gerçekleştirilen yeni bir darbe ile görevinden uzaklaştırılan Patassé'nin yerine ülkenin başına cunta lideri François Bozizé geçmiş ve ülke idaresini eline almıştır. 2005 yılında gerçekleştirilen genel seçimlerde ikinci turda oyların çoğunluğunu alarak devlet başkanlığı görevine devam eden Bozizé. Nisan 2010 tarihinde gerçekleştirilmesi gereken genel seçimleri, ülkedeki iç karışıklığı sebep olarak göstererek parlamento kararı ile iptal etmiş ve Haziran 2010 tarihinde görev süresinin dolmasına rağmen devlet başkanlığı makamını bırakmamıştır.

24 Mart 2013 tarihinde, kendisini anti-emperyalist ve milliyetçi olarak gören ve Séléka (Türkçe: İttifak) olarak adlandırılan asi kuvvetler, başkent Bangui'de şiddetli çatışmalara sebep olmuş ve başkanlık binasını işgal ederek, ülke yönetimine el koymuşlardır. Bu gelişmeler üzerine General François Bozizé önce Demokratik Kongo Cumhuriyeti'ne ardında da Kamerun'a kaçmıştır. Bu tarihten sonra ülkenin devlet başkanlığı koltuğuna oturan Michel Djotodia Ağustos ayında resmi olarak bu göreve getirilmiştir. Djotodia her ne kadar Eylül ayında Séléka'yı feshetse de, Kasım ayında ülke içerisindeki şiddet olayları yeniden alevlenmiştir. Özellikle feshedilen eski Séléka asi kuvvetleri ile Bozizé yanlıları arasında başlayan çatışmalar daha sonra Hristiyan - Müslüman çatışmasına dönüşmüş ve bu çatışmalarda sivil halka karşı da eylemler gerçekleştirilmiştir. Bu gelişmeler neticesinde devlet otoritesi kaybolan ülkede sivil halk ülkenin özellikle kuzeybatı bölgelerini terk etmek zorunda bırakılmıştır. Hem Fransa hükûmeti hem de Afrika Birliği ülkeye askerî güç göndermiştir. 2500 Afrika Birliği askerî gücünün yanı sıra Fransa'dan gönderilen 650 asker ülke içerisinde görev almış, Fransız askerleri ülkenin başkentinde yer alan Bangui havaalanının ve diplomatik öneme sahip binaların ve Fransız şirketlerin güvenliği sağlamıştır. Birleşmiş Milletler'in 5 Aralık 2013 tarihinde Fransa'nın askerî gücünü arttırması kararı sonrası Fransa devlet başkanı Hollande en kısa sürede ülkeye yeni askeri birliklerin gönderiminin sağlanacağını açıklamıştır.

10 Ocak 2014 tarihinde Orta Afrika Ticaret Birliği (CEEAC) temsilcileri ile yaptıkları görüşmeler neticesinde devlet başkanı Djotodia ve başbakan Tiangaye görevlerini bıraktıklarını açıklamışlardır. Bu süreçte BM, ülkeye barış gücü olan MINUSCA'yı sevk etmiş, 13 Aralık 2015 için anayasa referandumunu, 27 Aralık 2015 tarihi için de genel seçimlerin gerçekleştirileceğini açıklamıştır.

14 Aralık 2015 tarihinde Séléka ülkenin kuzeyinde ilk önce Logone Cumhuriyeti ismini verdikleri daha sonra da isim değiştirilerek Dar El Kuti ismini verdikleri ülkeyi ilan etmiştir. Séléka yetkililerinin yaptıkları açıklamada ülkede artık Hristiyan ve Müslüman topluluklarının bir arada yaşamasının mümkün olmadığı ifade edilmiş, ilan ettikleri yapının öncelikle özerk bir yapı olduğunu açıklamışlardır. Yetkililer ilerleyen süreçte tam bağımsızlığı hedeflediklerini açıklamıştır. Bu açıklamalara karşı uluslararası alanda ilan edilen bölgenin Orta Afrika Cumhuriyeti'ne bağlı bir bölge olduğu ifade edilmiştir.

Siyaset
Ülke 14 Ocak 1995 tarihinde yürürlüğe giren anayasa ile başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. Ülkede çok partili sistem geçerli olup, göreve seçilen devlet başkanının görev süresi altı yıl olarak belirlenmiştir. Silahlı kuvvetlerin en yüksek komutanı olarak işlev gören devlet başkanlığı makamı, bu görevde bulunan kişiye parlamentoyu feshetme yetkisini de vermektedir. Devlet başkanının tek başına atama yetkisine sahip olduğu başbakan ve bakanlar kurulunu makamları haricinde ülkede ayrıca her beş yılda bir seçilen 109 sandalyeli ulusal meclis bulunmaktadır.

Ülkede mevcut olan en önemli partiler şu şekildedir:
 Mouvement pour la Démocratie et le Développement (MDD)
 Rassemblement Démocratique Centralafricain (RDC)
 Mouvement pour la Libération du Peuple Centralafricain (MLPC)
 Alliance pour la Démocratie et le Progrès (ADP)
 Front Patriotique pour le Progrès (FPP)

Ülke 2012 demokrasi endeksi raporuna göre 167 ülke içerisinde 160. sırayı elde etmektedir.

İdari yapılanma
Ülke kendi içerisinde 14 bölge, iki ticari bölge ve bir özerk şehire ayrılmış konumdadır. Söz konusu bölgeler kendi içerisinde ayrıca 71 adet ilçeye ayrılmış konumdadır.

Şehir
Ülke içerisinde kalabalığın en yoğun olduğu şehir başkent Bangui'dir. Ülke nüfusunun %20'si başkent bölgesinde yaşamaktadır. Ülke içerisinde 2013 tahmini nüfus verilerine göre en kalabalık beş şehir şu şekilde sıralanmaktadır: Bangui (747.109), Bimbo (267.859), Berbérati (108.620), Carnot (55.483), Bria (44.185)

Ulaşım
Ülke genelinde var olan ulaşım ağları hem kapsam hem de konum itibarıyla yeterli seviyede bulunmamaktadır. Ülke içerisinde bulunan yaklaşık 24.000 km karayolunda sadece %3'ü asfaltlanmış konumda olup, geri kalan toprak yol özellikle Temmuz-Ekim ayları arasında yaşanan yağmur sezonlarında kullanılamamakta ve çoğunluğu sular altında kalmaktadır.

Ülkenin kendisine ait bir demiryolu güzergâhı bulunmamakla birlikte, Kamerun ya da Sudan demiryolu hatlarının ülke içerisine kadar uzatılarak ülkenin demiryoluna kavuşturulması düşünülmektedir.

Ubangi Nehri ile Kongo Nehri ve Sangho üzerinde özellikle yağmur dönemlerinde artan su seviyesi ile gerçekleştirilen vapur seferleri ile taşımacılık yapılmakta olup, Bangui ve Salo'da iç liman bulunmaktadır.

Orta Afrika Cumhuriyeti'nin uluslararası standartlara sahip tek havaalanı ise başketn Bangui'de bulunan Bangui M'Poko Uluslararası Havaalanı 'dır. Bunun haricinde ülke genelinde 37 küçük havaalanları mevcuttur.

Devlet karayolları
Ülke genelinde bulunan devlet karayolları şu şekildedir:

Kaynakça

Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler
Orta Afrika ülkeleri

Orta Afrika Cumhuriyeti


Prattville har flere betydninger:

 Prattville, Alabama – en amerikansk by i staten Alabama
 Prattville, Californien – en amerikansk by i staten Californien
 Prattville, Oklahoma – en amerikansk by i staten Oklahoma
 Prattville, Utah – en amerikansk by i staten Utah

Prattville


ASROC: Anti Submarine Rocket (Suüstü gemilerinden denizaltılara karşı atılan roketli torpido)

Teknik veriler
 Üretici firma(lar): Lockheed Martin
 Üretici ülke(ler): ABD
 Tipi: Suüstü gemilerinden denizaltılara karşı atılan roketli torpido
 Güdüm sistemi:
 Harp başlığı: Mark 46 torpedo 45 kg HE
 Azami etkili menzili: 28 km
 İtki tipi: Katı Yakıtlı Roket Motoru
 Uzunluk: 4.892 m
 Çapı 422 mm
 Ağırlık: 690
 Kanat uzunluğu: 683 mm
 Füze fiyati: 350.000 $

Torpidolar
Lockheed Martin ürünleri
Füze sınıfları

ASROC


Pentti Saaritsa (Helsinki, Finlandia, 29 de diciembre de 1941) es un poeta y traductor finlandés. Ha publicado varias colecciones de poesía y traducciones, principalmente del español y sueco.

Biografía

Saaritsa nació en la época en que Finlandia se debatía en una guerra cruenta, para asegurar su existencia como nación . Poeta, traductor y cronista es uno de los poetas más connotados de la generación cosmopolita e innovadora de la lengua finesa. En su juventud viajó mucho por Europa, especialmente por España, donde trabó amistad con los poetas más venturosos del mundo hispanohablante de la época, Pablo Neruda, Octavio Paz, Rafael Alberti, fueron algunos de esos monstruos que rozó en su mudanza.
Saaritsa es un músico y melómano de excelencia que combina sus experiencias polifónicos con la poesía y con los poetas que elige traducir a su lengua de cuna transurálica.
Pakenevat merkit (Símbolos Huidizos) fue su primera colección de poemas, editada en 1965. Desde allí el autor ha publicado alrededor de veinte libros más- Una de sus obras más recientes es: Yön soiva osa (El Fragmento Sonoro de la noche) que apareció a la luz pública en el 2001. Saaritsa ha hecho además un sinnúmero de traducciones, especialmente de poesía latinoamericana y española, entre las que se destacan parte de la obra de Pablo Neruda, de Federico García Lorca y de Octavio Paz.. Al español ha sido traducido por el poeta chileno, Sergio Badilla Castillo y por el traductor español, Francisco Uriz.

Obras

 Poemas de otoño .(Syksyn runot). Helsinki, 1973. ISBN 951-26-0823-5 .
 Tritone . (Tritonus).Helsinki,  1976. ISBN 951-26-1238-0 .
 La novena ola .(Yhdeksäs aalto) Helsinki,  1977. ISBN 951-26-1406-5 .
 El disfrute de la sal . (Nautinnon suola)  Helsinki, 1978. ISBN 951-26-1516-9 .
 No veo a ninguno .(Mitä näenkään). Helsinki, 1979. ISBN 951-26-1771-4 .
 La puerta y el camino .(Ovi ja tie). Helsinki, 1981. ISBN 951-26-2075-8 .
 Marcha atrás . (Takaisin lentoon). Helsinki 1982. ISBN 951-26-2333-1 .
 La diferencia entre el cielo y la tierra .(Taivaan ja maan ero). Porvoo, Helsinki, Juva: WSOY, 1985. ISBN 951-0-13313-2 .
 El mundo es más pobre . (Maailmaa köyhempi) Porvoo, Helsinki, Juva:. WSOY, 1988 ISBN 951-0-14962-4 .
 Que vivan en la mente .(Elävän mieli).  Porvoo, Helsinki, Juva:. WSOY, 1999 ISBN 951-0-24150-4 .

Enlaces

Revista virtual Proyecto Patrimonio

Poetas de Finlandia
Escritores en finés
Escritores de Finlandia del siglo XX
Escritores de Finlandia del siglo XXI
Traductores de Finlandia
Nacidos en Helsinki

Pentti Saaritsa


Eceabat, anterior Maidos, (în ) este un oraș și district în provincia Çanakkale din regiunea Marmara a Turciei, situat în partea de vest a peninsulei Gallipoli, pe țărmul nord-vestic al strâmtorii Dardanele. Populația districtului este de 9.154 locuitori, potrivit recensământului din 2010, dintre care 5.380 de persoane trăiesc în orașul Eceabat. Districtul se întinde pe o suprafață de 468 km2, iar orașul se află la altitudinea de 0 metri.

Orașul Eceabat a fost folosit ca un punct de plecare pentru oamenii care traversau înot Helespontul până în orașul Çanakkale de pe cealaltă parte a Strâmtorii Dardanele.

Eceabat este cel mai apropiat oraș de câmpurile de luptă ale Campaniei din Gallipoli (aprilie - decembrie 1915) din timpul Primului Război Mondial. În apropiere există mai multe cimitire militare și monumente comemorative dedicate celor peste 120.000 de militari morți din armatele Turciei, Marii Britanii, Franței, Australiei și Noii Zeelande. Numele Eceabat ar putea proveni din cuvântul arab "hijabat", care înseamnă punctul de comandă cel mai înaintat de pe câmpul de luptă; așa s-ar putea explica schimbarea numelui inițial al orașului.

În 1914 au existat mai multe atacuri sângeroase ale turcilor (inclusiv ale militarilor turci) împotriva locuitorilor greci din Maditos. În 17 aprilie 1915 orașul a fost evacuat într-un termen de cinci ore. Turcii au jefuit proprietățile populației grecești, în ciuda promisiunii date mitropolitului grec de generalul turc Mehmed Esad Pasha că proprietățile creștine vor fi respectate. Grecii au fost prădați de toate bunurile, au stat patru zile în munți și apoi au fost îmbarcați pe vapoare și deportați în zona Cizic, aflată pe celălalt mal al Strâmtorii Dardanele. Mulți dintre ei au murit acolo din cauza lipsurilor. Aceste măsuri au făcut parte din campania de persecutare continuă a grecilor din Imperiul Otoman de la acea vreme. În 1916 o grecoaică din Maditos a fost violată de optsprezece militari turci.

Note

Lectură suplimentară

Legături externe

  District governor's official website
 Road map of Eceabat and environs
 Various images of Eceabat, Çanakkale
 Eceabat

Orașe din Turcia
Districtele Turciei

Eceabat


Melvins, 1983'te kurulan Amerikalı bir grup. 1983'ten beri aktif şekilde müzik yapmaktadırlar. Black Flag, Black Sabbath ve Swans gibi gruplardan etkilenen grup, doom metal ile hardcore punk türlerini karıştırarak sludge metal'i bulmuş, müziğinde deneyselliğe önem vermiştir. Grubun ayrıca ilk grunge grupları arasında olduğu da söylenebilir. Grup, tarz olarak Tool, Eyehategod, Isis ve Neurosis gibi birçok grubu etkilemiştir.

Üyeler

 Buzz Osborne – vokal, gitar (1983'ten beri)
 Dale Crover – davul, perküsyon, arka vokaller (1984'ten beri)
 Jared Warren – bas gitar, arka vokaller (2006'dan beri)
 Coady Willis – bateri, arka vokaller (2006'dan beri)

Diskografi

Kronoloji

1983'te kurulan müzik grupları
Amerikalı doom metal grupları
Amerikalı hardcore punk grupları
Grunge grupları
Avant-garde metal grupları
Amerikalı deneysel rock grupları
Amerikalı alternatif metal grupları
Sludge metal grupları

Melvins


În chimie, metilarea reprezintă procesul chimic de adiție a unei grupe alchilice de tip metil la un substrat sau de substituție a unui atom sau grupe de atomi cu o grupă metil. Metilarea este un tip particular de alchilare, fiind cel mai simplu proces de acest tip.

În context biochimic, procesele celulare de metilare sunt catalizate de către enzime și sunt implicate de obicei în modificarea metalelor grele, reglarea expresiei genice și a funcției proteice și în procesarea ARN-ului.

În biologie

Metanogeneză

Metanogeneza, procesul prin care se obține metanul, este rezultatul mai multor reacții de metilare. Metanogeneza depinde de prezența bacteriilor metanogene care își desfășoară activitatea în condiții strict anaerobe. În medii anoxice, metanogeneza este ultima etapă în descompunerea biomasei.

O-metiltransferază
O mare varietate de fenoli suferă reacții de O-metilare prin care se obțin derivați ai anisolului. O-metilarea, catalizată de enzime precum cafeoil-CoA O-metiltransferază, este o reacție cheie în biosinteza lignolilor, precursori ai ligninei, o componentă structurală majoră a plantelor.

5-O-metilare
Plantele produc flavonoide și izoflavone prin metilări la gruparea hidroxil. Reacția de 5-O-metilare afectează solubilitatea flavonoidelor în apă. Exemple includ 5-O-metilgenisteina (C16H12O5), 5-O-metilmiricetina (C16H12O8) și 5-O-metilquercetina (C16H12O7), cunoscută și ca azaleatină.

Metilare epigenetică

Metilarea ADN
Metilarea citozinelor în poziția 5' a inelului pirimidinic este o modificare adesea dar nu exclusiv întâlnită în ADN-ul mamiferelor la nivelul secvențelor CpG.

La mamifere, regiunile bogate în dinucleotide CpG sunt numite insule CpG; în genomul uman cel puțin 60% din regiunile promotoare ale genelor care codifică proteine sunt asociate cu o insulă CpG. În funcție de densitatea grupărilor metil din regiunile promotoare situate la capătul 5' terminal sau în primul exon/intron al genei, metilarea ADN va dicta poziția și momentul când este inițiată expresia genelor. Metilarea ADN oferă de asemenea informații asupra locului unde regiunile codante se regăsesc în gene.

În celulele normale, insulele CpG sunt nemetilate, în timp ce dinucleotidele CpG sporadice regăsite în restul genomului sunt metilate. În timpul procesului de îmbătrânire, are loc o inversare treptată a profilului de metilare, care conduce la metilarea insulelor CpG și la o pierdere globală a nivelului de metilare; această schimbare este foarte pronunțată și în decursul procesului de carcinogeneză.

Metilarea ARN
Metilarea ARN are loc în diferite specii de ARN viz. ARNt, ARNr, ARNm, ARNtm, ARNsn, ARNsno, miARN și ARN viral. Sunt utilizate diferite strategii catalitice printr-o varietate de ARN-metiltransferaze. Se presupune că metilarea ARN a existat înainte de metilarea ADN în primele forme de viață de pe Pământ.

N6-metiladenozina (m6A) este cea mai comună și abundentă modificare de acest tip în moleculele de ARN prezente la eucariote. De asemenea, 5-metilcitozina (5-mC) apare frecvent în diferite molecule de ARN. Datele recente sugerează că metilările m6A și 5-mC afectează reglarea diferitelor procese biologice, cum ar fi stabilitatea ARN și translația ARNm, iar metilarea ARN anormală contribuie la etiologia bolilor umane.

În chimie

Metilare electrofilă

Metilările sunt de obicei realizate folosind surse de metil electrofile, cum ar fi iodometan, sulfat de dimetil, carbonat de dimetil sau clorură de tetrametilamoniu. Agenți de metilare mai puțin obișnuiți, dar mai puternici și mai periculoși, includ triflatul de metil, diazometanul și fluorosulfonatul de metil. Toți acești agenți reacționează prin substituții nucleofile SN2. De exemplu, un carboxilat poate fi metilat la oxigen pentru a obține un ester metilic, un alcoxid poate fi metilat pentru a obține un eter, iar un enolat poate fi metilat la carbon pentru a obține o cetonă.

Metilarea Purdie este o metodă specifică pentru metilarea la oxigen a carbohidraților folosind iodometan și oxid de argint.

Metilare Eschweiler-Clarke

Metilarea Eschweiler-Clarke este o metodă de metilare a aminelor. Prin această metodă se evită riscul de cuaternizare, întâlnită atunci când aminele sunt metilate cu halogenuri de metil. Se obțin amine secundare și terțiare.

Diazometan și trimetilsilildiazometan
Diazometanul și analogul său mai sigur trimetilsilildiazometan metilează acizi carboxilici, fenoli și chiar alcooli:
RCO2H + tmsCHN2 + CH3OH → RCO2CH3
Această metodă oferă avantajul că produsele secundare sunt îndepărtate cu ușurință din amestec.

Metilare nucleofilă

Metilarea implică uneori utilizarea agenților metilici nucleofili. Agenți de metilare puternic nucleofili includ metillitiu (CH3Li) și reactivi Grignard, precum bromura de metilmagneziu (CH3MgBr). De exemplu, CH3Li va adiționa grupări metil la gruparea carbonil (C=O) în cetone și aldehide:

Agenți de metilare mai blânzi includ tetrametilstaniul, dimetilzincul și trimetilaluminiul.

Note

Vezi și
 Acetilare
 Alchilare
 Metiltransferază
 Demetilare

Epigenetică
Reacții organice
Modificări post-translaționale

Metilare


Die 39. Vuelta al Táchira fand vom 10. bis zum 23. Januar 2004 in Venezuela statt. Das Straßenradrennen wurde in vierzehn Etappen über eine Distanz von 1831 Kilometern ausgetragen. Es war in die UCI-Kategorie 2.5 eingestuft.

Gesamtsieger des Etappenrennens wurde der Einheimische José Rujano von Selle Italia-Colombia vor seinem kolumbianischen Teamkollegen Fredy González, der sich zugleich den Sieg in der Punktewertung sicherte. Das Podium wurde komplettiert von Carlos Maya (Lotería Del Táchira). Rujano gewann neben dem Gelben Trikot des Gesamtsiegers auch die Bergwertung und die Nachwuchswertung der U-23-Fahrer.

Teilnehmer
Am Start standen Teams aus Kolumbien, Guatemala, Kuba und Venezuela, darunter zwei Nationalmannschaften. Insgesamt nahmen fünfzehn Teams teil. Die Mannschaften  Triple Gordo und Gobernación Del Zulia Alc De Cabimas schickten jeweils zwei Abordnungen an den Start.

Etappen

Weblinks
 Offizielle Webseite der Vuelta al Táchira
 Ergebnisse und Berichte zum Rennen auf ciclismo.8m.net

2004
Radrennen 2004

Vuelta al Táchira 2004


USS Kasaan Bay (CVE-69) was the fifteenth of fifty s built for the United States Navy during World War II. She was named after Kasaan Bay, a name assigned to the bay by the local Haida Indians. The bay is located within Prince of Wales Island, which at the time was a part of the Territory of Alaska. The ship was launched in October 1943, commissioned in December, and served as a transport carrier in both the Atlantic and the Pacific, as well as taking part in Operation Dragoon, the Allied invasion of occupied Southern France. Her aircraft provided air support and strategic bombing capabilities, disrupting German supply lines, and earning Kasaan Bay a battle star. Postwar, she participated in Operation Magic Carpet. Ultimately, she was broken up in March 1960.

Design and description

Kasaan Bay was a Casablanca-class escort carrier, the most numerous type of aircraft carrier ever built, and was designed specifically to be rapidly mass-produced using prefabricated sections, in order to replace heavy early war losses. By the end of their production run, the time taken between laying down the hull and launching the ship had been cut down to nearly one month. Standardized with her sister ships, she was  long overall, had a beam of , and a draft of . She displaced  standard and  with a full load. She had a  long hangar deck and a  long flight deck. She was powered with two Skinner Unaflow reciprocating steam engines, which drove two shafts, providing , thus enabling her to make . The ship had a cruising range of  at a speed of . Her compact size limited the length of the flight deck and necessitated the installment of an aircraft catapult at her bow, and there were two aircraft elevators to facilitate movement of aircraft between the flight and hangar deck: one each fore and aft.

One /38 caliber dual-purpose gun was mounted on the stern. Anti-aircraft defense was provided by eight Bofors  anti-aircraft guns in single mounts, as well as twelve Oerlikon  cannons, which were mounted around the perimeter of the deck. By the end of the war, Casablanca-class carriers had been modified to carry thirty  cannons, and the amount of Bofors  guns had been doubled to 16, by putting them into twin mounts. These modifications were in response to increasing casualties due to kamikaze attacks. Casablanca-class escort carriers were designed to carry 27 aircraft, but the hangar deck could accommodate more. During Operation Dragoon, she carried 24 F6F-5 Hellcat fighters, 3 TBF Avenger torpedo bombers, and 8 F6F-3N Hellcat variant night fighters for a total of 35 aircraft, a rare occurrence, as Hellcats typically tended to operate on fleet carriers, rather than escort carriers.

Construction
Her construction was awarded to Kaiser Shipbuilding Company, Vancouver, Washington under a United States Maritime Commission contract, on 18 June 1942. The escort carrier was laid down on 11 May 1943 under the name Kasaan Bay, as part of a tradition which named escort carriers after bays or sounds in Alaska. Her namesake, Kasaan Bay, was in turn derived from the local Kaigani Haida, who named the bay after the nearby settlement of Gasa'áan, the name of which had originated from the Tlingit name Kasa'aan, meaning "pretty town". She was laid down as MC hull 1106, the fifteenth of a series of fifty Casablanca-class escort carriers. She therefore received the classification symbol CVE-69, indicating that she was the sixty-ninth escort carrier to be commissioned into the United States Navy. She was launched on 24 October 1943; sponsored by Mrs. Robert W. Morse, the wife of Captain Morse, who would later become best known as the advising Aviation Officer for the Fifth Fleet; transferred to the Navy and commissioned on 4 December 1943, with Captain Bradford Ellsworth Grow in command.

Service history

World War II

Upon being commissioned, Kasaan Bay underwent a shakedown cruise down the West Coast to San Diego. Upon finishing, she was assigned to transport duty, and sailed from San Francisco on 8 January 1944 with a load of aircraft and passengers, bound for Pearl Harbor. After returning to Naval Air Station San Diego, she was assigned to the Atlantic Fleet and sailed for Norfolk, arriving on 28 February for overhaul and operations along the East Coast. On 28 May, she left New York City in conjunction with her sisters  and , ferrying aircraft on a round trip to Casablanca, French Morocco. She arrived at Casablanca on 6 June, departed on 8 June, and returned to New York on 17 June, carrying onboard 342 survivors of the  , which had been torpedoed by a German U-boat on 29 May.

Upon returning to the East Coast, Kasaan Bay and Tulagi were informed that they were to take part in Operation Dragoon, the Allied landings in Southern France. She first took on her fighting aircraft contingent Fighter Squadron (VF) 74, commanded by Lieutenant Commander H. Brinkley Bass, before heading to Quonset Point, Rhode Island, arriving on 29 June, where Rear Admiral Calvin T. Durgin and his staff turned Tulagi into his flagship. The next day, on 30 June, Kasaan Bay and Tulagi left port, accompanied by six destroyer escorts as a part of Task Group 27.7, heading for Oran, French Algeria. En route, the two carriers conducted extensive exercises, as both the carriers' crews and their aircraft contingents were relatively inexperienced.

Arriving at Oran on 10 July, Task Group 27.7 dissolved, with Durgin heading for Naples, Allied occupied Italy for invasion planning. In the meantime, Kasaan Bay participated in training and spotting exercises off of the Algerian coast. On 17 July, the force, now reconstituted as Task Group 80.2, which now had a wholly new complement of escorting destroyers, left Oran for Malta. During the passage, the screening   picked up a suspicious contact on sonar and dropped depth charges. As one of Kasaan Bays Avengers was up on anti-submarine patrol at the time, it headed for Niblacks course and assisted in dropping more depth charges, albeit their combined efforts resulted in no apparent results.

The task group, stopping at Malta on 26 July, took Durgin back on board, and had the British Bogue-class escort carriers  and  join the force. Both of the British ships had 24 Supermarine Seafire fighters on board, and would assist in providing a fighter screen throughout the operation. Later that same day, the task group departed for Alexandria, Egypt, for additional training operations. Arriving at Alexandria, the task group was assigned to operate under the command of Rear admiral Thomas Hope Troubridge, as a part of Task Force 88. Thus, her task group's code was changed to Task Group 88.2. Altogether, Task Force 88 would consist of nine carriers, two British light cruisers, six U.S. destroyers, and six British minelayers. After conducting exercises, the Task Group returned to Malta on 3 August, and then proceeded onwards to Salerno on 7 August in order to take part in a dress rehearsal of the invasion. During the transit, Kasaan Bays Avengers and Hellcat night fighters were detached and sent to Corsica. On 10 August, the Task Force was back in Malta.

On 12 August, the Task Force sortied from Malta, this time to support the invasion. In order to deceive enemy observations regarding the force's intentions, the Task Force first headed due west, and upon reaching the longitude of Provence on the night on 13 August, turned due north. On the morning of 15 August, D-Day, the Allied surface forces opened fire on the German coastal defenses. For the next six days, Kasaan Bay and Tulagi provided close air support for the Seventh Army as it established its beachheads and pushed inland. There was generally very little resistance from the Germans in the air, with the Luftwaffe having been stretched thinly across multiple fronts, but the anti-aircraft fire was heavy at times. The initial targets for VF-74 were a group of four coastal batteries situated on Porquerolles, whilst the aircraft contingent of Tulagi, Observation Fighting Squadron (VOF) 1, directed naval surface fire. On the initial day of the landings, VF-74 tallied up sixty sorties.

On 17 August, VF-74 launched a successful attack on a coastal battery situated on Port-Cros. However, on the last flight of the day, eight of VF-74's Hellcats had been launched, with instructions to opportunistically strike targets. Whilst the Hellcats were strafing a German truck convoy under the fading light, two of the Hellcats went missing, albeit whether it was due to German anti-aircraft fire or thunderstorms was never determined. Returning to the carrier, another Hellcat went into the flight deck's crash barrier, blocking the deck, and forcing the remaining Hellcats to divert to Tulagi.

On the morning of 19 August, a Junkers Ju 88 bomber was intercepted by eight of Kasaan Bays Hellcats, led by VF-74's skipper, Bass, and shot down. Later that same day, six of Kasaan Bays Hellcats intercepted and shot down a lone Dornier Do 217 bomber. On the morning of 20 August, the second flight of the day for VF-74, consisting of six Hellcats, involved strafing a train of ammunition wagons. In the course of the action, one of the wagons exploded, bringing down one of the Hellcats, and damaging two others, forcing them to return to ship. Near Villefranche-sur-Mer, one of the three remaining Hellcats was hit and downed by anti-aircraft fire, albeit the pilot escaped back to Allied lines via Bordeaux. On the afternoon of that same day, Bass was leading a group of eight Hellcats up the Rhône valley striking targets of opportunity. Spotting what appeared to be a German motorcycle, Bass dived his plane for an attack, but much too low. His Hellcat's belly tank was torn off, destabilizing the aircraft, and sending it into the ground, killing Bass. Later in that same mission, another Hellcat clipped an electrical transmission line, tearing off a part of its left wing. However, the pilot was able to maneuver the plane into a safe landing onto a ground runway at Ramatuelle.

At the end of the day on 21 August, after the escort carriers had retrieved their aircraft, (incidentally, during this process, Kasaan Bay recorded her 2,000th landing), Task Group 88.2 retired to Maddalena, Sardinia, to refuel and resupply. However, finding bombs trimmed to the American standard that would enable them to be utilized by her Hellcats proved to be an elusive task, even after proceeding southwards to Propriano, Corsica. Thus, the ordnancemen on Kasaan Bay found it necessary to grind the bomb suspension lugs of other bombs in order to trim them to the extent such that they would be compatible with her Hellcats' bomb racks. The task group was back off the coast of the French Riviera on 23 August, but by then, the frontlines had proceeded farther inland and quieted down. Kasaan Bays F6F-3N night fighters had their radar gunsights stripped off, with the intention of only using them for screening missions from then onwards. Nonetheless, both Kasaan Bay and Tulagi continued conducting close air support missions until 30 August, when the task group headed for Ajaccio, Corsica, and dissolved, with ground based air bases having been secured and repaired to the extent as to render the escort carriers redundant. In the course of thirteen days of frontline duty, the two escort carriers had lost 11 Hellcats, but shot down 8 German planes, destroyed 825 trucks and other vehicles, damaging 334 more, destroyed 84 locomotives, and recorded significant damage on German supply lines and infrastructure. Three of the men from VF-74 and VOF-1 received Navy Crosses during that short period of combat.

Leaving her aircraft contingent behind, Kasaan Bay first headed back to Oran, before leaving port on 6 September, arriving back at Norfolk on 18 September. She conducted another roundtrip aircraft transport mission to Casablanca in late October, returning to the East Coast in November. There, Captain Albert Noble Perkins took over command of the vessel, and she was assigned to the United States Pacific Fleet. Steaming westwards, she arrived at San Diego on 2 January 1945, and ferried aircraft to Pearl Harbor, Guam, and Ulithi throughout January, where they would be used to resupply the frontline Fast Carrier Task Force. Having completed her mission, she returned to Pearl Harbor on 14 February, where she served as a training carrier, providing pilot qualifications in the waters off of Hawaii. She continued this duty until early June, when she was assigned to conduct antisubmarine operations in the shipping lines between the Marshall and Mariana Islands. Whilst she was undergoing these duties, word came of the Japanese surrender.

Post-war
Upon hearing of the end of the war, Kasaan Bay returned to Guam, where she joined the Operation Magic Carpet fleet, which repatriated U.S. servicemen from throughout the Pacific. She departed Saipan on 13 September with her first load of servicemen, steaming into San Diego on 30 September. Throughout the next three months, she made three cruises to Hawaii and the Philippines. Upon returning to San Francisco on 28 December, she headed for the East Coast on 29 January 1946, arriving at Boston on 22 February. She was decommissioned and mothballed on 31 July 1946, joining the Boston group of the Atlantic Reserve Fleet. On 12 June 1955, she was redesignated as a helicopter escort carrier, receiving the hull symbol CVHE-69. She was struck from the Navy list on 1 March 1959, and she was sold for scrapping on 2 February 1960. She was ultimately broken up in Hamburg, West Germany during March 1960. Kasaan Bay received one battle star for her World War II service.

References

Sources

Online sources

Bibliography

External links

Casablanca-class escort carriers
World War II escort aircraft carriers of the United States
Ships built in Vancouver, Washington
1943 ships
S4-S2-BB3 ships

USS Kasaan Bay


CAE may refer to:

Organisations

Aviation
 CAE Aviation, a Luxembourgian aviation services company
 CAE Inc. (formerly Canadian Aviation Electronics), a Canadian manufacturer of simulation technologies and training provider
 Régional Compagnie Aérienne Européenne, a former subsidiary airline of Air France

 Continental Aviation and Engineering, a US aircraft engine maker that later became Teledyne CAE

Economics
 Conseil d'Analyse Économique, a French government advisory body

Education
 Centre for Adult Education, an adult education course provider in Melbourne, Australia
 Center for American Education (disambiguation), an old name for American-style institutions in countries including the UAE and India
 College of Advanced Education, a now abolished tier of Australian tertiary institutions

Engineering
 Canadian Academy of Engineering, the national academy of Canada for engineering
 Chinese Academy of Engineering, the national academy of the People's Republic of China for engineering, established in 1994
 College of Aeronautical Engineering, part of the Pakistan Air Force Academy

Science and technology
 Compressed air engine, a type of pressure pneumatic actuator using expanding compressed air
 Computer-aided engineering, the broad usage of computer software to aid in engineering analysis tasks
 Caelum (Standard IAU abbreviation), a constellation

Computing
 Common Application Environment, from X/Open Portability Guide, a specification for Unix-like operating systems
 Computer-aided engineering, computer software to aid in engineering tasks

Medicine
 Caprine arthritis encephalitis, a disease in goats
 Childhood absence epilepsy, a childhood seizure disorder
 Carbonic anhydrase enzyme, that catalyzes the interconversion between carbon dioxide and water and the dissociated ions of carbonic acid

Media
 Critical Art Ensemble, collective of tactical media practitioners of various specializations
 Radio Canadian Army Europe, Radio CAE, from World War II and the 1950s & 1960s, now replaced by Canadian Forces Radio and Television

Places
 Columbia Metropolitan Airport (IATA airport code), West Columbia, South Carolina, United States
 Central African Empire, a short-lived empire in Central Africa
 Caernarfonshire (Chapman code), historic county in Wales

Other uses
 Certificate in Advanced English, the fourth level of the University of Cambridge ESOL examination
 Chief audit executive, or Director of audit, a high level independent executive with overall responsibility for internal audit
 Child Abduction Emergency (SAME code), or AMBER Alert
 Canadian Arctic Expedition, 1913–1916, a Canadian Arctic Expedition

CAE


Jewgeni Frolow ist der Name folgender Personen:

* Jewgeni Konstantinowitsch Frolow (* 1988), russischer Fußballspieler
 Jewgeni Wassiljewitsch Frolow (* 1941), sowjetischer Boxer

Jewgeni Frolow


Gümüş - Gümüş elementinin simgesi
 .ag - Antigua ve Barbuda'nın İnternet Ülke Alan Kodu (ccTLD) kod harfleri.

Ag


An Dactylorhiza claudiopolitana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Lajos von Simonkai, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Olga Borsos och Károly Rezsö Soó von Bere. An Dactylorhiza claudiopolitana in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactylorhiza

Dactylorhiza claudiopolitana


معامل المرونة النوعي هي خاصية في المواد تتكون من معامل المرونة لكل كثافة كتلة من المادة. معامل المروني النوعي هو مهم دائما في التطبيقات الفضائية حيث فيها يتطلب أكبر قوة لاقل وزن. تحليل الابعاد يثبت ان وحدته مربع وحدة المسافة لكل مربع وحدة الزمن. خاصية متعلقة به هي القوة النوعية، جزء أكبر تعميما يقارن بين أي وحدة قوة (ليس فقط معامل المرونة) إلى كثافتها.

أعضاء طاقم استكشاف الفضاء حددوا لكى تكون سبيكة من الليثيوم والالمونيوم لهذه الخاصية، بين الباقي.

مراجع

علم المواد

معامل المرونة النوعي


قرية الكوم (رسمياً: تجمع قروي الكوم-المورق-بيت مقدوم-حمصة) هي إحدى قرى منطقة دورا في محافظة الخليل جنوب الضفة الغربية تبعد عن مدينة دورا 6كم وعن مدينة الخليل 13كم غرباً، تم تشكيل مجلس الحكم المحلي عام 1996 بعضوية 6 افراد يجمع بين قرى الكوم والمورق وبيت مقدوم وحمصة واشتهر اسم التجمع باسم «الكوم» لأنها القرية الأكبر من حيث عدد السكان في التجمع. تمتد حدود التجمع من الخط الأخضر (الأراضي المحتلة عام 1948) غرباً إلى مدينة دورا شرقاً ومن قرية السيميا جنوباً إلى بلدة إذنا شمالاً، أما بيت مقدوم فهي خربة أثرية تحتوي على (صهاريج، جدران، مغائر، أسس). وكانت تقوم بلدة «Maceda ماسدا» على هذه الخربة في العهد الروماني.

التسمية
أما بالنسبة لاسم القرية، فتنقل الروايات التاريخية بأنها مشتقة من كلمة «الكوم» التي تعني تراكم الشواهد التاريخية والعصور المتعاقبة على ذات الموقع.

السكان
وصل عدد سكان التجمع إلى 3,476 نسمة في عام 2017 حسب الجهاز المركزي للإحصاء الفلسطيني.

قطاع التعليم
بلغت نسبة الأمية لدى سكان قرية الكوم، المورق، بيت مقدوم، حمصة للعام 2007، حوالي 6.6% ، وقد شكلت نسبة الإناث
77.3% منها، وهذه تعتبر نسبة عالية مقارنة بنسبة الذكور. ومن مجموع السكان المتعلمين.

آثارها التاريخية
تعود آثارالقرية لعصور قديمة، حيث امتهن السكان في فترة ماضية التنقيب عن الآثار وبيعها للحصول على الأموال. وتوجد بالقرية تلة أثرية قديمة تعود للعصر الروماني، بالإضافة إلى سور قديم يحيط بها، وما تزال بقايا متناثرة منه شاهدة على التاريخ القديم للقرية، نتيجة للبناء بدون ترخيص تم اقامة الكثير من البنايات على معالم وحفريات تاريخية حيث عمد السكان إلى طمرها تخوفا من سياسات الاحتلال وضع يده عليها، حسب التوراة قرية الكوم تعد من المدن الكنعانية القديمة، وتتميز بالقطع الأثرية والفخارية المكتوب عليها، والتي تعرف عالميا باسم الكوم؛لانحسار هذه المنطقة بهذا النوع من الآثار، آثار هذه المنطقة عبارة عن مدافن ترجع للعصر البرونزي والعصر الحديدي ووجدت آثارها على أشكال مختلفة أبرزها جرار للزيت وأخرى للنبيذ مكتوب عليها حروف وكلمات تعود لعصور قديمة (تسمى بقطع «الاستراكون» -قطع الفخار المكتوب عليها-).

المراجع

بلديات فلسطين
قرى الضفة الغربية
قرى وبلدات محافظة الخليل
محافظة الخليل
بلديات دولة فلسطين

الكوم (الخليل)