Radiotelevizija Bosne i Hercegovine (BHRT) državna je radiotelevizija u Bosni i Hercegovini. Kao javni emiter, BHRT je jedini član Europske radiodifuzijska unije unije iz Bosne i Hercegovine. Sjedište BHRT-a nalazi se u zgradi RTV doma u Sarajevu.

Povijest

Prvi elektronski medij koji se nakon završetka Drugog svjetskog i rata i oslobođenja Sarajeva oglasio u Bosni i Hercegovini bio je Radio Sarajevo. Radio Sarajevo je s emitiranjem programa počeo 10. travnja 1945. godine riječima: "Ovdje Radio Sarajevo. Smrt fašizmu – sloboda narodu!" koje je izgovorio Đorđe Lukić, prvi tehničar i spiker ovog radija. Do kraja 1945. godine program je trajao šest sati i emitiran je u tri bloka: jutarnjem, podnevnom i večernjem. Radiotelevizija Sarajevo osnovana je sredinom 1960-ih u Sarajevu kao republička radiotelevizijska kuća za NR Bosnu i Hercegovinu a bila je članica tadašnjeg emiterskog sistema Jugoslavenske radiotelevizije.

Početak ratnih sukoba na području Jugoslavije RTV Sarajevo dočekuje s izgrađenom infrastrukturom za produkciju i emitiranje tri radijska i tri televizijska kanala. Promjena imena iz "Radiotelevizija Sarajevo" u Radiotelevizija Bosne i Hercegovine (RTVBiH) uslijedila je nakon početka nešto intenzivnijih ratnih sukoba u Bosni i Hercegovini 1992. godine. RTV Dom u Sarajevu napuštaju mnogobrojni radnici, odnoseći pokretnu opremu (televizijske kamere, mikrofone i sl.) Početkom opsade Sarajeva, RTVBiH je suočena sa stalnim razaranjem opreme, predajnika, uz stradanje radnika koji su se borili protiv medijske blokade Sarajeva ali i cijele Bosne i Hercegovine. U okviru RTVBiH tada djeluju tvBiH i Radio Bosne i Hercegovine. Za emitiranje programa RTVBIH u ratnim uvjetima, najzaslužniji je tzv. "PEP" s isključivo tehničkom djelatnošću (Prijenos i emitiranje programa).

Već 1. siječnja 1993. godine RTVBiH primljena je kao aktivni član Europske emiterske unije. To je omogućilo da se predstavnik Bosne i Hercegovinae prvi put pojavi 1993. godine na Pjesmi Eurovizije. Nakon završetka ratnih sukoba u Bosni i Hercegovini, popravlja se uništena i infrastruktura neophodna za funkcioniranje RTV sistema na razini cijele Bosne i Hercegovine.

Logo Javnog radiotelevizijskog servisa BiH – PBSBiH po prvi put se pojavio tijekom direktnog prijenosa Ljetnih olimpijskih igara u Sydneyu. Uz donacije u opremi OHR-a i Europske komisije u Bosni i Hercegovini, osigurana je emisiona mreža za uspostavu televizije na razini Bosne i Hercegovine. U noći između 11. i 12. kolovoza 2004. godine, realizirano je razdvajanje emisionih mreža PBSBiH (Radio-televizije BiH), RTVFBiH (Radiotelevizije Federacije BiH) i RTRS (Radio Televizija Republike Srpske). Istovremeno se radilo na poboljšanju emisionih mreže entitetskih radiotelevizija. Od 12. kolovoza 2004. godine, BHTV 1 na vlastitoj frekvenciji emitira probni test signal kombiniran s audio podlogom – program BH Radio 1 i tehničkim podatcima o frekvencijama za prijem novog kanala.

Dana 13. kolovoza 2004. godine iz studija u Sarajevu počelo je cjelodnevno emitiranje programa BHT 1 (PBSBiH mijenja naziv u Bosanskohercegovačka radiotelevizija – BHRT). Točno u 18:00 h, emitiran je Otvoreni program povodom Ljetnih olimpijskih igara u Ateni BHT 1 emitira dešavanja i nadmetanja s Olimpijskih igara uz informativni program (signalom pokriva preko 90 % populacije u Bosni i Hercegovini). Nakon svečane ceremonije upriličene u RTV Domu, u 19:00 emitirano je prvo izdanje BHT Vijesti na tek uspostavljenoj nacionalnoj mreži. Prvi voditelj Vijesti bio je Tomislav Đurić.

Organizacija
BHRT se financira iz dijela RTV takse s ostalim javnim emiterima u Bosni i Hercegovini (50 % za BHRT, 25 % za RTVFBiH i 25 % za RTRS). Upravna struktura utvrđena je Statutom BHT-a.

Bosanskohercegovačka radiotelevizija se sastoji od entitetskih javnih emitera s organizacijskim jedinicama:
  BHT 1 – Radiotelevizija Bosne i Hercegovine 1
  BH Radio 1 – Radio Bosne i Hercegovine 1
  MP BHRT – Glazbena produkcija BHRT-a
  RTRS – televizija Republike Srpske (s dva tv kanala)
  RTRS-Radio – radio Republike Srpske
  Federalna televizija – televizija Federacije BiH
  Radio Federacije Bosne i Hercegovine – radio Federacije BiH

Program
Program BHRT-a se emitira 24 sati dnevno na području cijele Bosne i Hercegovine. Većina radiotelevizijskog programa se proizvodi iz RTV doma u Sarajevu. Razvijena je mreža Informativno-tehničkih centara  (ITC) u drugim gradovima BiH: Bihaću, Banjoj Luci, Mostaru, Tuzli, Zenici.

Izvori

Vanjske poveznice
 www.bhrt.ba

Televizijske mreže u Bosni i Hercegovini

Bosanskohercegovačka radiotelevizija


Philipp Jakob Cretzschmar (11 June 1786 – 4 May 1845) was a German physician and natural scientist.

Cretzschmar was born at Sulzbach and studied medicine at the University of Würzburg. He taught anatomy and zoology at the Senckenberg Medical Institute of Frankfurt.

Cretzschmar was the founder and second director of the Senckenberg Natural History Society in 1817. One of the founding members of the society was Eduard Rüppell, and the two men collaborated in publishing the results of Rüppell's explorations in Africa. The Atlas zu der Reise im nördlichen Afrika ("Atlas of  Rüppell's Travels in Northern Africa"; 1826–28)  included an ornithological section by Cretzschmar describing around thirty new species, including Meyer's parrot, Nubian bustard, Goliath heron, streaked scrub warbler and Cretzschmar's bunting. In the field of mammalogy, he is the binomial author of the scimitar-horned oryx and Soemmerring's gazelle.

The "Cretzschmar-Medaille" is an award offered by the Senckenberg foundation for outstanding work in natural sciences.

References

1786 births
1845 deaths
German ornithologists
19th-century German zoologists
Burials at Frankfurt Main Cemetery
People from Main-Taunus-Kreis
Members of the German National Academy of Sciences Leopoldina
University of Würzburg alumni

Philipp Jakob Cretzschmar


Adrianna Nichole Franch (Salina, 12 de novembro de 1990) é uma futebolista estadunidense que atua como goleira. Atualmente joga pelo Kansas City Current.

Carreira

Franch estudou na Salina South High School e foi goleira titular por três temporadas, mas não jogou a última temporada devido a uma lesão sofrida jogando basquete. Ela recebeu todas as honras de todos os estados, regiões do sudoeste e todas as ligas, bem como MVP da liga durante seu tempo no sul. Em maio de 2012, Franch foi convocada para treinar com a equipe nacional de futebol feminino dos Estados Unidos em preparação para os Jogos Olímpicos de 2012 pela treinadora Pia Sundhage.

Títulos
 Western New York Flash
 NWSL Shield: 2013
 Portland Thorns
 NWSL Champions: 2017
 NWSL Shield: 2016
 Estados Unidos
 Torneio das Nações: 2018
 Copa do Mundo: 2019
 SheBelieves Cup: 2020
 Jogos Olímpicos: 2020 (medalha de bronze)

Ligações externas

Futebolistas dos Estados Unidos
Jogadoras da Seleção Estadunidense de Futebol Feminino
Futebolistas olímpicos dos Estados Unidos
Futebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Adrianna Franch


Star Control II: The Ur-Quan Masters é um videogame de 1992, a sequência de Star Control. Foi desenvolvido pela Toys for Bob e publicado originalmente pela Accolade em 1992 para MS-DOS. Este jogo apresenta sistemas estelares abundantes em exoplanetas, viagens hiperespaciais, vida extraterrestre e diplomacia interestelar, com o jogo apresentando 25 raças alienígenas diferentes que podem ser comunicadas.

Lançado com aclamação da crítica, Star Control II é amplamente visto hoje como um dos maiores jogos para PC já feitos,  e apareceu em inúmeras listas de publicações dos maiores videogames de todos os tempos.

O jogo foi portado para o 3DO pela Crystal Dynamics em 1994 com uma apresentação multimídia aprimorada, permitida pela tecnologia de CD. O código fonte da porta 3DO foi licenciado sob GPL-2.0-ou-mais em 2002, o conteúdo do jogo sob CC-BY-NC-SA-2.5. O código 3DO foi portado para PC como The Ur-Quan Masters. Uma sequência, Star Control 3, foi lançada em 1996.

Referências

Jogos eletrônicos da década de 1990
Jogos eletrônicos de ficção científica

Star Control II


ශ්‍රී ලංකාභිමාන්‍ය වන්නකුවත්ත වඩුගේ දොන් ඇල්බට් පෙරේරා වඩාත් ප්‍රකට වන්නේ ඩබ්. ඩී. අමරදේව යන නමිනි. ඔහු උත්තර භාරතීය රාගධාරී සංගීතයෙන් සිංහල ගීත ක්‍ෂේත්‍රය පෝෂණය කල ගෞරවණීය කලාකරුවෙකි. 1927 වර්ෂයේ දෙසැම්බර් පස් වන දින මොරටුව කොරල වැල්ලේදී මෙළොව එළිය දුටුවේ ය. වනක්කුවත්ත මිටි වඩුගේ දොන් ඇල්බට් පෙරේරා, ප්‍රකට ගායන හා සංගීතඥයෙකු ලෙස ශ්‍රි ලංකාවේදී හඳුනා ගනු ලබන්නේ ඔහුගේ ආරෝපිත නාමය වූ අමරදේව නමිනි. සිතාරය, තබ්ලාව, හාර්මෝනියම වැනි ශාස්ත්‍රීය සංගීත භාණ්ඩ එක්කොට ගනිමින්, සිංහල ජන සංගීතය සහ භාරත ජනමූල සංගීතය ස්වකීය නිර්මාණ විෂයට දායක කර ගනී.

දරුවන් හය දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලක බාලයා වු අමරදේව, දොන් ගිනෝරිස් පෙරේරා සහ මැගී වෙස්ලිනා මෙන්ඩිස්ට දාව උපත ලැබුවකු විය. කුඩාකල දී අමරදේව සංගීතමය ආභාෂය ලැබුවේ තම පියාගෙන් වූ අතර ඔහු ලී වලින් සාදා දුන් වයලිනය තුලින් ඔහු විශිෂ්ට වයලින් වාදකයෙක් ද වූහ. එමෙන්ම ඔහුගේ වැඩිමහලූ සහෝදරයෙකු ඉන්දීය ශාස්ත්‍රිය සංගීත ගුරුවරයෙකුද වුයේය.

අමරදේව අධ්‍යාපනය ලැබුවේ ශ්‍රි සද්ධර්මෝදය මිශ්‍ර පාසලෙනි. ඔහු ද්විතියික අධ්‍යාපනය ලැබුවේ පානදුර ශ්‍රී සුමංගල විද්‍යාලයෙනි. ඉන්පසු ඔහු කළුතර විද්‍යාලයටද බලපිටිය සිද්ධාර්ථ විද්‍යාලයටද ඇතුළත් වුයේය.

'අශෝකමාලා' චිත්‍රපටය රූපගත කරන අවධියේ එම චිත්‍රපටයේ සංගීත අධ්‍යක්‍ෂවරයාවු මෙහොමඞ් ගවුස් මාස්ටර් තම සංගීත කණ්ඩායමේ ප්‍රධාන වයලීන වාදකයා ලෙස අමරදේව සම්බන්ධ කර  ගත්තේය.

'අමරදේව' යන නාමය ඔහු ලැබුවේ මහාචාර්ය එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍රයන් අතිනි. ලක්නව් හි පිහිටි බාත්ඛන්ඬේ සංගීත විද්‍යා පීඨයෙන් අධ්‍යාපනය හැදැරූ අමරදේව පසුව ලංකාවට පැමිණ ශ්‍රි ලංකා ගුවන් විදුලි සංස්ථාව හා සම්බන්ධව කටයුතු කළේය.

ලාංකීය ජන සංගීතයේ සංස්ථාපනය විමසා බැලීම සදහා 1950 මැදභාගයේදී සිය ජන ගායනා ව්‍යාපෘතිය වෙනුවෙන් "පණීභාරත, කිරිගනිතා, ගුණමලා, උක්කුවා සහ සුරඹා" වැනි උඩරට ශාස්ත්‍රීය නර්තන විශාරදයන්ගේ අනුදැනුම ලැබීය. එම සංගීත රටා එක් තනි තාලයක් වටා පමණක් ගෙතී ඇති බව හදුනා ගන්නා ඔහු, ඒවාට මධ්‍ය තාලයක් සදහා අනුගත වන පද මාලා එක් කිරීමට තීරණය කරයි. එහිදී එකල පැවැති ඇතැම් සීමා කිරීම් පසෙකලීමටද ඔහු පෙළඹෙයි. මේ අන්දමෙන් බාහිර තත්වයන්ගේද බලපෑම ලත්, සිංහල සංගීතයට අනන්‍ය වූ නියම ජන සංගීත සංස්කෘතියක් බිහිකරලීමට අමරදේව සමත්වෙයි. පසුව වික්ටර් රත්නායක,ටී.එම්.ජයරත්න, සුනිල් එදිරිසිංහ, සනත් නන්දසිරි වැනි කලාකරුවන් භාවිතයට යෙදුනු සරල ගී විශේෂය නිර්මාණය කිරීම සඳහාද ඔහු ක්‍රියාකාරීව දායක වෙයි.

පිලිපීන රමෝන් මග්සයිසායි සම්මානය (2001), ඉන්දියානු පද්ම ශ්‍රි සම්මානය සහ ශ්‍රි ලංකාවේ කලාකීර්ති ජනාධිපති සම්මානය (1986), මෙන්ම දේශමාන්‍ය සම්මානය(1998) ආදී සම්මාන රැසක් දිනා ගැනීමටද අමරදේව සමත් වෙයි. එමෙන්ම 1967, යුනෙස්කෝ මැනිලා සිම්පෝසියම සහ, "ගවුමි සලාම්" නම් වූ මාලදිවයින් ජාතික ගීය සදහා 1972 දී බ්‍රිතාන්‍ය එළිසබෙත් රැජිනගේ ආරාධනයෙන් යුතුව තනුව නිර්මාණයට දායක වීම ආදියෙන්, ඔහු ජාත්‍යාන්තරය තුළ ලාංකේය අනන්‍යතාව සැළකොට සිටියේය.

හදිසියේ ඇති වූ රෝගාතුර තත්ත්වයක් හේතුවෙන් මෙතුමා 2016 නොවැම්බර් මස 03 වැනි දින ජීවන ගමනින් සමු ගත්තේය.

ජීවිතය හා ජීවන රටාව

ළමා කාලය සහ අධ්‍යාපනය
වඩු කාර්මිකයෙකු වූ වනක්කුවත්ත වඩුගේ දොන් ජිනෝරිස් පෙරේරා සහ බාලාපුවඩුගේ මැගී වෙස්ලිනා මෙන්ඩිස් යන මවුපිය යුවලට දාව, මොරටුව ප්‍රදේශයේදී අමරදේව උපත ලබන්නේ සත් දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලේ බාලම දරුවා ලෙසටයි. තම පියා බෞද්ධයෙකු වීමත් මව කතෝලික තැනැත්තියක් වීමත් නිසා බෞද්ධ හා කතෝලික හර පද්ධතීන් මිශ්‍රවුණු පවුලක ජීවත් වීමේ හැකියාව නිතැතින්ම අමරදේවට ලැබෙයි.

අමරදෙව සංගීතය කෙරෙහි යොමු කරන්නේ මොරටුමුල්ල වඩු කාර්මික විද්‍යාලයේ වයලීන නිපදවන්නෙකු හා අලුත්වැඩියා කරන්නෙකු වූ ඔහුගේ පියා විසිනි. අමරදේව, කුඩා කළ තම මවගේ ස්තෝත්‍ර  ගායන වලට හිතුමනාපයේ වයලීනයේ තත් හඬවන්නට පුරුදුව සිටියේය.ඔහුගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා විසින් ඔහුට ඉන්දියානු ශාස්ත්‍රීය සංගීතය උගන්වනු ලැබීම අමරදෙවගේ සංගීත ජීවිතය ඔපවත් වීම සදහා පවුලෙන් ලද තවත් පිටුවහලක් විය. ඔහුට වයස අවුරුදු හත වන විට ජපන් ටින් වයලීනයක් පියාගෙන් ලද ත්‍යාගයක් වශයෙන් ඔහුට හිමිවේ.

කොරළවැල්ලේ විහාරස්ථානයේ මාලාලංකාර නායක තෙරණුවන් යටතේ ස්වකීය මූලික අධ්‍යාපනය ලබන අමරදේවයන්ගේ සංගීත ප්‍රතිභාවේ අපූර්වත්වය දුටුවන්, විහාරස්ථානයේ කවි හා ගාථා ගායනා කිරීම සඳහා අමරදේවයන් හට ආරාධනා කරයි. අනතුරුව තම ග්‍රාමයේ ගීතිකා කණ්ඩායමේ නායකත්වය දැරීමටද අමරදේවයන්ට හැකියාව ලැබෙයි.

ශ්‍රි සද්ධර්මෝදය බෞද්ධ මිශ්‍ර පාසලට ඇතුළත් වී අධ්‍යාපනය ලබන අමරදේව, මොරටු විද්‍යාලයෙන් පවත්වන ලැබූ කවි ගායනා තරගයකින් ජයග්‍රහණය ලබන්නේ මේ අතරදීය. එසේම කොළඹ කලා සංගමය විසින් මෙහෙය වූ ගායනා තරගයකින් ජයග්‍රහණය ලැබීමට අමරදේවයන් නායකත්වය දැරූ පාසල් ගායක කණ්ඩායමට හැකියාව උදාවේ. මෙම ජයග්‍රහණ වලින් උද්දාමය ලද අමරදේවයන්ගේ පාසල් ගුරුවරු, ඔහුව ලංකා ගුවන් විදුලි සේවයෙහි ගායක මඩුල්ලට ඇතුලත් කිරීමට ක්‍රියා කරයි. මේ අන්දමින් දක්ෂතා ප්‍රදර්ශනය කරන අමරදේව, 1945 වර්ෂයේදී ජන කලා මණ්ඩලය විසින් පවත්වන ලද ගායනා හා වයලීන වාදක තරගයකින් රන් පදක්කම දිනා ගැනීමට බුහුටි වෙයි.

තම ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය නිමා කිරීමෙන් අනතුරුව ඉංග්‍රීසි භාෂාව සදහා ලද ශිෂ්‍යත්වයකින්  පානදුර ශ්‍රී සුමංගල විද්‍යාලයට ඇතුළත් වීමේ හැකියාව අමරදේවයන්ට ලැබේ. එහිදී විදුහල්පති ඩැනිස්ටර් තෝමස් ප්‍රනාන්දු  (ඩී.ටී. ප්‍රනාන්දු ) මහතා සමග දැන හැඳුනුම් කමක් ඇති කරගන්නා ඔහු, ඩී.ටී. ප්‍රනාන්දු මහතාගේ උපකාරීත්වයෙන් කළුතර විද්‍යාලයටත් ඉන් අනතුරුව, බලපිටිය සිද්ධාර්ථ විද්‍යාලයටත් ඇතුළත්ව අධ්‍යාපනය ලැබීමේ අවස්ථාව උදා කර ගනියි.

මෙකලදී "අශෝකමාලා" චිත්‍රපටයේ රූගත කිරීම් ඇරඹෙන අතර, මොරටුවෙහි ජෙරාඩ්.ජේ.පීරිස් නැමැත්තෙකු විසින් අමරදේවයන්ව එම චිත්‍රපටයේ සංගීතය මෙහෙය වූ, මොහොමඩ් ගවුස් මාස්ටර් වෙත හඳුන්වා දෙනු ලබයි. අමරදේවයන්ගේ ශක්‍යතාවන් හඳුනාගන්නා ගවුස් මාස්ටර් විසින් තම වාදක මණ්ඩලයේ ප්‍රමුඛතම වයලීන වාදක ශිල්පියා බවට අමරදේව පත්කරනු ලබයි.

ඩී.ටී. ප්‍රනාන්දු පවසන අන්දමට, ඔහුගේ සහොදරයා වූ කොරළවැල්ල පාසලේ සංගීත ගුරුවරයා වශයෙන් සේවය කළ ඩ්බ්.ජේ.ප්‍රනාන්දු විසින් අමරදේවයන්ගේ දක්ෂතාවන් හඳුනා ගනු ලබයි. අමරදේව පාසලේදී වයලීන වාදන සම්භන්ධයෙන් දක්වන බුහුටි බව ඔහුගේ නිරීක්ෂණයට ලක්වේ. පසුව අමරදේවගේ පියා ඔහුට වයලීනයක් තනා දෙන අතර, ඔහු පියා යටතේ වයලීන වාදනය හදාරනු ලබයි.  ඔහු පසුව අශෝකමාලා චිත්‍රපටය සදහා මොහොමඩ් ගවුස් වෙත හදුන්වාදීම සිදුවන්නේ, ඩී.ටී.ප්‍රනාන්දු මහතාගේ උපකාර ඇතුව ඉගෙනීමේ කටයුතු සඳහා අමරදේව කළුතර බලා යාමෙන් වසර කිහිපයකට පසුවය. අශෝකමාලා චිත්‍රපටයේ පද රචකයා වශයෙන් කටයුතු කරන්නේ ඩී.ටී. ප්‍රනාන්දු මහතා වන අතර, ඔහු චිත්‍රපටයේ අධ්‍යක්ෂකවරයා වූ ශාන්තිකුමාර් සෙනෙවිරත්න මහතා සමග ඇති කරගෙන තිබූ දැඩි මිත්‍රත්වය මේ සදහා පිටුවහලක් වෙයි. තම උසස් අධ්‍යාපන  කටයුතු සදහා 1950 වර්ෂයේ මැද භාගයේදී ඉන්දියාවේ ලක්නවු නුවර බාත්ඛන්ඩේ සංගීත අධ්‍යයනායතනයට ඇතුළත් වෙයි. අමරදේව ලංකාවට පැමිණි පසු දිනක් කළුතර සිට කොළඹ බලා ධාවනය වන බසයකට මොරටුවේදී ගොඩ වැදෙන අමරදේවයන්ට,  බසයේ සිටින ඩී.ටී.ප්‍රනාන්දු මහතා මුණගැසෙන අතර එහිදී තමා සඳහා පද්‍ය රචනා කර දෙන ලෙසට අමරදේවයන් ඉල්ලා සිටියි. මෙහිදී බසය ධාවනය වන අතර ඩී.ටී.ප්‍රනාන්දු මහතා විසින් "පීනමුකෝ කළුගගේ" ගීතය රචනා කරන අතර, ඔහුට ගීතයේ අවසාන කොටස ගායනා කිරීමට නොහැකි වන්නේ බම්බලපිටිය ප්‍රදේශයේදී බසයෙන් බැසයාමට අමරදේවයන්ට සිදුවීම නිසයි.

තම ඉගෙනීමේ කටයුතු අහවර කරන අමරදේව, මොහොමඩ් ගවුස් සමග එක්ව, චිත්‍රපටයක වැඩ සඳහා ඉන්දියාව බලා යයි. "ඇයි යමෙකු කලේ ආලේ" ගීතය සදහා ගායනයෙන්, නර්තනයෙන් හා රංගනයෙන් යන ත්‍රිවිධ අංශයෙන්ම දායක වීමට අමරදේව මෙහිදී සමත් වෙයි.

වෘත්තීමය
ඉන්දියාවේ ලක්නවු නුවර බාත්ඛන්ඩේ  අධ්‍යාබනායතනයෙහි  ලැබූ පරිචයත් සමග, ලංකා ගුවන් විදුලියෙහි නිත්‍ය ගායකයෙකු ලෙස සේවයට එක් වීම තුළින්, ස්වකීය ප්‍රතිභාව හා දැක්ම මින් පෙර නොවූ තරම් වූ වඩා පුළුල් ශ්‍රාවක ගහණයක් වෙත සම්ප්‍රේශණය කිරීමේ හැකියාව ඔහුට උදා වේ. බාත්ඛන්ඩේ අධ්‍යයනායතනයෙහිදී  ලබන සතතාභ්යාසයන්ගේ දැනුම ලබන දොන් ඇල්බර්ට් පෙරේරා ලංකාවට පැමිණෙන්නේ පණ්ඩිත් වනක්කු වඩුගේ දොන් අමරදේව ලෙසිනි. අමරණීය ආත්මයක් ලද දේවයාණන් යන අර්ථය ලද මේ නාමය ඔහුට ලබාදෙන්නේ මහාචාර්යය එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍රයන් විසිනුයි.

මේ සමය වන විට ශ්‍රි ලංකාව ස්වාධීන ජාතියක් ලෙස නිදහස ලැබූ මුල්ම අවදිය වූ අතර, ශ්‍රි ලාංකේය අනන්‍යයතාවක් සහිත සංගීත විදිය නම් කවරක්ද යන ගැටළුව,  සමාජීය ප්‍රාඥයන්, කලාකරුවන් සහ පොදු මහජනතාව අතර විමසීමට බඳුන් දුන් තත්වයක් විය. මෙම තත්වයන්ට අනුකූලව, ස්වදෙශික ජන සංගීතය සමග, ඔහු ඉන්දියාවෙදී හැදෑරූ සංගීතයත් ඇසුරුකොට ගෙන වඩා සුඛනම්ය වූ සංගීත වහරක් මතුකොට ගැනීමට අමරදේව සමත් වෙයි.

දකුණු ඉන්දියානු සහ ද්‍රවිඩ සංගීත ආකෘති පිළිබද අමරදේවයන් කළ පර්යේෂණාත්මක හැදෑරීම් ඔහුගේ සංගීත භාවිතාවේ නව මානයන් අතර වේ. ශ්‍රි ලංකාවේ අසහාය පද්‍ය රචකයෙකු වූ මහගම සේකරයන් හා එක්ව, අමරදෙවයන් විසින් කරන ලද ස්වර රචනා ශාස්ත්‍රීය සිංහල පද්‍යයේ ස්වර විභේදනයන් පිළිබඳ වූ ඔහුගේ අනන්‍ය ප්‍රතිභාව ගවේෂණය කරන්නක් වී තිබේ. මේ වන විට අමරදේවයන්ගේ සංගීත භාවිතාව සමස්ත ජාතියක භාවමය ආත්මය ප්‍රවර්ථනය කරන්නක් බවට පත්ව තිබේ.

කාව්‍යමය නාට්‍ය (කරදිය, නළදමයන්ති ආදිය), චිත්‍රපටි (රන් මුතු දූව, ගම්පෙරෙළිය, රන් සළු, දෙළොවක් අතරේ, ගැටවරයෝ, රෑන ගිරවු, තුන්මං හංදිය ආදිය), නුර්ති (වෙස්සන්තර ) ආදී කෘතීන්ට මෙන්ම ගුවන් විදුලි හා රූපවාහිනී වැඩසටහන් වෙනුවෙන් ගීත දහස් ගණනක් ගායනා කිරීමට අමරදේවයන් හැකියාව ලැබීය.

අමරදේව සහ ඔහුගේ බිරිය වන විමලාට දාව රන්ජන අමරදේව නමින් පුතෙකු සහ සුභානි අමරදේව - දක්ෂ ගායන ශිල්පිණියෙකි,  ප්‍රියන්වදා අමරදේව නමින් දියණිවරුන් දෙදෙනෙකු සිටිති.

සම්මාන
පිලිපීන රමෝන් මග්සයිසායි සම්මානය (2001)
ශ්‍රි ලංකා රජයෙන් පිරිනමන දේශමාන්‍ය සම්මානය
ශ්‍රි ලංකා රජයෙන් පිරිනමන කලාකීර්ති සම්මානය
ඉන්දියානු පද්ම ශ්‍රි සම්මානය

චිත්‍රපට නාමාවලිය

සංගීත අධ්‍යක්ෂක

සංගීත ඇල්බම

මේවාද බලන්න
ලංකා ගුවන් විදුලි සේවය*

මූලාශ්‍ර

ඩිස්කවර් ශ්‍රී ලංකා- පේජ්
 සයිටේෂන් ෆෝ 2001 රමෝන් මග්සයිසායි එවෝඩ්
අමරදේව බෑග්ස් ටූ මෝ එවෝඩ්ස්

බාහිර සබැඳි
ඩබ්.ඩී.අමරදේව-  ඔන් ලයින් සෝං කලෙක්ෂන්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකික ගායකයෝ
සිංහල ගායකයෝ
උත්තර භාරතීය සංගීතය
සංගීතඥයන්
1927 උපත්
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
සිංහලයෝ
පානදුර, ශ්‍රී සුමංගල විද්‍යාලයේ ආදි සිසුවෝ
2016 මරණ

අමරදේව


Giuseppe Verdi (10 Ekim 1813, La Roncole, İtalya – 27 Ocak 1901, Milano, İtalya), 19. yüzyıl İtalyan operası ekolünden gelen en ünlü İtalyan besteci. Tüm dünyada eserleri en çok sahnelenen opera bestecilerinden birisidir.

Hayatı ve eserleri

Hancılık yapan yoksul bir ailenin ikinci çocuğu olarak 10 Ekim 1813'te, Kuzey İtalya'daki La Roncole Köyü'nde, günümüzde müze olarak kullanılan evde doğdu. Kilise orgcusundan ilk müzik derslerini aldı. Geçmişinde hiç müzisyen olmayan ailesi, oğullarının müzik eğitimi için büyük çaba harcadı, ona eski bir piyano aldıkları gibi yakındaki Busetto kasabasına göndererek oradaki sanatsal ortamdan yararlanmasını da sağladılar. Busetto'da aile dostu bir tüccar olan Antonio Barezzi'nin evinde kalarak Latince ve müzik dersleri alan Verdi, İtalya'da Busettolu Kuğu olarak da bilinir. Milano Konservatuvarı'na girmek isteyen Verdi, piyano tekniği zayıf olduğu için konservatuvar sınavlarını kazanamadı; ancak La Scala Tiyatrosu'nun şefi Vincente Lavigna'dan 2 yıl boyunca özel ders alma fırsatı buldu. Masraflarını Barezzi'nin karşıladığı bu özel dersler sayesinde opera müziği hakkında bilgisini arttırdı.

Verdi, Busetto'ya döndüğünde şehir orkestrasının şefliğini yürütmeye başladı; Barezzi'nin kızı ile evlendi, art arda bir kızı, bir oğlu oldu. 1838'de ilk bestesi yayınlandı, orkestra şefliği görevinden ayrılarak Milano'ya yerleşti; Avrupa'nın önde gelen müzik editörlerinden Giovanni Ricordi, eserlerinin telif haklarını satın aldı ve bu iş ilişkisi ölümüne kadar sürdü. 1838'de yazdığı Oberto adlı ilk operası Milano'da dönemin ünlü sanatçıları tarafından başarıyla temsil edildi. Aynı yıl iki çocuğunu ve karısını 2 ay gibi kısa bir sürede hastalıklar nedeniyle ardı ardına yitiren Verdi; yaptığı bir sözleşme gereği bir komik opera bestelemek zorunda olduğundan ilk komik operası Bir Günlük Kral'ı yazdı. Bu eser, La Scala'da başarısız olunca yaşadığı ruhsal bunalım üzerine Busetto'dan ayrılarak Milano'ya yerleşti ve artık beste yapmamaya karar verdi. İtalyan besteci ve liberetto yazarı Temistocle Solera'nın yazdığı liberettoyu okuyunca fikrini değiştirdi. Yahudilerin Babil'den sürgün edilmelerini konu alan Nabucco adlı eseri bestelemeyi 1841'de tamamladı. Nabucco, Verdi'ye ilk büyük başarısını getirdi.

Nabucco operasının La Scala'da sahnelendiği 1842 yılında Abigaille rolündeki soprano Giuseppina Strepponi ile tanışan Verdi, 55 yıl süren yeni bir işbirliğine başladı. Ancak 1859'da evlenebildiği Giuseppina ile geçirdiği yılları onun en verimli dönemi oldu. Evlilikleri, eşinin 1897'de ölümüne kadar sürdü.

Nabucco'dan sonra peşpeşe Lombardi (Lombardlar), Ernani, I due Foscari operalarını yazan Verdi büyük üne kavuştu. Nabucco ve Lombardi'nin koro bölümleri sokaktaki halkın ve İtalyan vatanseverlerin dilinden düşmüyordu. Ernani operası, ise ona İtalya dışında da ün kazandırdı. Ernani, Victor Hugo'nun Hernani oyunundan operaya aktarılmıştı. Opera eserlerinin müzikal yönüne ağırlık veren, dramatik yönünü pek önemsemeyen İtalyan opera geleneğine bir yenilik getirerek, oyunun dramatik yönüne ağırlık verdiği bu eserin başarısı üzerine ardı ardına opera siparişleri almaya başladı. I due Foscari eserinde ise ilk defa karakterleri temsil eden ve duyulduklarında onları hatırlatan temalar kullanmaya başladı.

Bir anlaşmazlık nedeniyle artık operalarını Milano'da sahnelemekten vazgeçince Alzira, Atilla, Macbeth diğer İtalyan şehirlerinde; I Masnadieri Londra'da sahnelendi. Konusu Voltaire'in aynı adlı eserinden alınan Alzira operası, Verdi'nin bile hiç sevmediği "gerçekten korkunç" olarak nitelediği tek operası olarak ün yapmıştır. Atilla Operası, Verdi'nin Solera ile yaptığı işbirliğinin son ürünüdür ve çok başarılı bir operadır. Macbeth operasının liberettosunu Shakespeare hayranı olan Verdi düzyazı olarak kendisi yazmış ve şiire dönüştürülmesini Piave'den istemişti. Başrolü bir tenora değil, baritona vermek; kötü karakterli kişileri eserin kahramanı yapmak; eserde tek bir aşk öyküsünü değil, yükselme hırsı, vicdan huzursuzluğu gibi konuları işlemek bu eserde getirdiği yeniliklerdir.

1848'de, Milano'un Avusturyalılar tarafından fethedilmesi üzerine Verdi Il Corsaro (Korsan), La Battaglia di Legnano (Legnano Savaşı), ve Luisa Miller operalarını yazdı. Il Corsaro, bir borcunu ödemek üzere alelacele yazdığı kötü bir eserdi. La Battaglia di Legnano, milliyetçi cümleler ve sahnelerle dolu bir eserdir. Luisa Miller'in konusu Friedrich Schiller'in Hile ve Aşk adlı eserinden alınmıştır. İlk defa soyluları değil, halktan insanların canlandırıldığı bu opera eserde orkestra yalnızca esere eşlik eden bir araç olmaktan çıkmış, güçlü bir anlatım aracı haline gelmişti. Bu eser, birkaç yıl sonra bestelenecek La Travaiata ile birlikte gerçekçilik akımının öncüsü oldu.

1851'de Verdi'nin "en iyi eserim" dediği Rigoletto Venedik'te, 1853'te, Il Trovatore Roma'da büyük başarı kazandı. Rigoletto, konusunu Victor Hugo'nun Kral Eğleniyor adlı eserinden almıştı. Il Trovatore, konusu karışık ve anlaşılması güç bir operadır. Şarkıcıların doğal ses olanaklarına göre beste yaratmak yerine, onları seslerini geliştirmeye yöneltecek nitelikte bir eserdir. Aynı yıl (1853) en popüler eseri olan La Traviata Venedik'te sahnelendi. İlk sahnelenişi fiyasko ile sonuçlansa da zamanla en sevilen operalardan birisi oldu. Verdi'nin Alexandre Dumas'nın Kamelyalı Kadın romanından esinlenerek yazdığı La Traviata, edebiyata dayalı operanın en tanınmış örneklerindendir; Carmen ile birlikte gerçekçilik okulunun öncülerinden birisidir.

Bu dönemde bestelediği diğer ünlü operaları şunlardır: Sicilya Vesperler Gecesi Katliamı (I Vespri siciliani), Aroldo, Simon Boccanegra, ve Maskeli Balo (Un Ballo in Maschera).

Verdi, 1859'da Parma Meclisi'ne Busetto temsilcisi olarak girdi. 1861'de ise İtalyan Parlamentosu'na seçildi. Parlamenter olarak yaptığı ilk katkı, İtalya'nın müzikal kurumlarının koordine edilmesi ve devletle olan ilişkilerinin saptanması konusunda önerilerdi. 1865'te parlamentodan çekildi.

1862'de Kaderin gücü (La Forza del Destino) operasını Sankt-Peterburg'da sahneledi. 5 yıl opera yazmaya ara verdikten sonra, 1867'de Don Carlos operasını yazdı.

Mısır Hidiv'inin siparişi üzerine bestelediği Aida operası Kahire'deki İtalyan Opera binasının açılışında sahnelendi. Aida, Mısır ile Habeşistan arasında yüzyıllar boyunca sürüp giden çatışmalardan M.Ö. 10. yüzyılda yer alanı sırasında geçen olaylar üzerine kurulmuş bir aşk, baba sevgisi ve vatan sevgisi arasındaki bocalamayı işliyordu. Avrupa prömiyeri 1872'de La Scala'da gerçekleşti. O kadar beğenildi ki besteci tam 32 kez sahneye çağrıldı. Eser, Verdi'nin en güzel operası olarak kabul edildi.

15 yıl opera yazmayan Verdi, herkesin besteciliğe veda ettiğini düşündüğü sırada, 1887'de Otello operası ile müzikseverlerin karşısına çıktı. Otello, Verdi'nin ses ve orkestra arasındaki dengeyi bulduğu en olgun eseridir. İtalyan operasının bir "aryalar dizisi" olmaktan kurtulmasını sağlayan eserdir.

6 yıl sonra, 77 yaşındayken 1893'te ikinci komik operası ve son eseri olan Falstaff'ı besteledi ve büyük başarı kazandı. Eserin ilk gösterimi Roma'da gerçekleşti; Verdi'ye Roma şehrinin onur hemşehrisi unvanı verildi.

Falsaff'ı besteledikten sonra yalnızlığa çekilerek 11 yılını herkesten uzakta geçirdi. 1895'te yaşlı müzisyenler için bir barınak olarak tasarladığı Casa di Riposo'yu inşa ettirmeye başladı; yapı 1899'da tamamlandı. 21 Ocak 1901'da Milano'da hayatını kaybetti. Verdi, vasiyetinde sadece 20 kişinin ve küçük bir askeri birliğin katıldığı sessiz ve müziksiz bir cenaze töreni istemişti. İsteğine uygun bir cenaze töreni yapıldı; ancak bir ay sonra eşi Giuseppina'nın ve kendisinin tabutları Milan'daki bir mezarlıkta bulunan geçici mekanlarından alınarak Casa di Riposo'ya büyük bir törenle nakledildi. İtalyan Kraliyet ailesi üyelerinin, milletvekillerinin, diplomatların da katıldığı bu törende binlerce kişi Nabucco operasındaki ünlü ilahiyi görülmemiş bir koro halinde söyledi.

Eserleri hakkında

Verdi, eserleriyle tiyatroyu geniş halk kitlelerine tanıtmış bir sanatçıydı. Bu başarısının arkasında tiyatronun olanaklarını çok iyi bilmesi ve onun gereksinimlerini karşılayacak tarzda eserler vermesi yatar. Operalarına konu bulmada çok titiz davranmış ve halkın hoşlanacağı türden güncel konuları ele almıştır. La Travaita operasında ilk defa toplum psikolojisiyle ilgili güncel bir konuyu işleyerek opera tarihçilerine göre o güne kadar kimsenin cesaret edemediği bir uygulamanın öncüsü oldu.

Verdi, bir yandan operaya İtalyan halk sanatının ezgilerini getirirken bir yandan da halkın sokaklarda söyleyebileceği yeni ezgiler yarattı. Bu nedenle eserleri hem sahnede, hem de sokaklarda söylenen bir sanatçı oldu ve müziği yeniden halkın hizmetine sunmayı başardı.

Verdi ve İtalyan Milliyetçiliği

Verdi, İtalyan milliyetçiliğinin de önemli isimlerinden biridir. Nabucco operasındaki Va Pensiero adlı ilahinin İtalyan millî marşı olması sıklıkla gündeme gelmiştir. Verdi'nin isminin Vittorio Emanuele Re D'Italia (İtalyan Kralı Vittorio Emanuele) ifadesinin ilk harflerinden oluşması da ilgi çekicidir. Milano Avusturya işgalinde olduğu ve Vittorio Emanuele İtalyan birliğini sağlamaya çalıştığı dönemde milliyetçiler, o sırada Verdi operalarının çok popüler olmasından da esinlenerek Viva Verdi (Çok Yaşa V.E.R.D.I.) ifadesini seferberlik için bir kod adı olarak kullanmışlardı. Böylece Verdi adı, İtalyan milliyetçiliği ile özdeşleşti. Ayrıca Verdi'nin dünyaca diğer operalardan en üstün olduğu yapıtı Don Carlos'tur.

Ayrıca bakınız

 Giuseppe Verdi Operaları Listesi
 Ünlü operalar listesi
 Opera bestecileri listesi

Dış bağlantılar

 Resmi Verdi websitesi  (Erişme: 21.10.2010)
 Ingilizce Wikipedia "Giuseppe_Verdi" websitesi   (Erişme: 21.10.2010)
 ChoralWiki websitesi "Giuseppe_Verdi" maddesi   (Erişme: 21.10.2010)
 IMSLP websitesi "Verdi,_Giuseppe" maddesi   (Erişme: 21.10.2010)

1813 doğumlular
Parma ili doğumlular
1901 yılında ölenler
19. yüzyıl müzisyenleri
İtalyan opera bestecileri
İtalyan ateistler
Romantik dönem bestecileri
Roma Katolik besteciler ve müzisyenler

Giuseppe Verdi


Francisco Javier de Borbón (Portici, 15 de febrero de 1757 - Aranjuez, 10 de abril de 1771), infante de España, hijo de Carlos III y hermano de Carlos IV de España y Fernando IV de Nápoles.

Familia e infancia
El infante Francisco era hijo de Carlos de Borbón, que por aquel entonces era rey de Nápoles y Sicilia (bajo el nombre de Carlos VII). Don Carlos era el presunto heredero de su hermano paterno, el rey Fernando VI de España, que no tenía hijos. La madre de don Francisco Javier era María Amalia de Sajonia, hija de Augusto III de Polonia. Recibió los nombres de Francisco Javier Antonio Pascual Bernardo Francisco de Paula Juan Nepomuceno Julián.

En 1757 recibió la Orden del Toisón de Oro. Se conoce muy poco de este infante, ya que murió en el Palacio Real de Aranjuez, a causa de la viruela, a la edad de 14 años. Fue enterrado en el Monasterio de El Escorial. Su muerte no fue muy relevante ya que la sucesión de la corona no sufrió alteración alguna.

Órdenes

Reino de España
Caballero de la Orden del Toisón de Oro.
 18 de febrero de 1766: Caballero de la Orden de Santiago.

 Orden de Calatrava
 1 de febrero de 1766: Comendador mayor.
 1 de febrero de 1766: Comendador mayor de Aragón o Alcañiz.
 1 de febrero de 1766: Comendador de Casas de Sevilla y Niebla, de Fresneda y Rafales y Manzanares.

Extranjeras
 22 de mayo de 1768:  Caballero de la Orden del Espíritu Santo. (Reino de Francia)
 22 de mayo de 1768:  Caballero de la Orden de San Miguel. (Reino de Francia)
Caballero de la Orden de San Jenaro. (Reino de Nápoles)

Ancestros

Referencias

Infantes de España del siglo XVIII
Caballeros de la Orden del Toisón de Oro (Rama española)
Fallecidos por viruela
Caballeros de la Orden de San Jenaro
Comendadores mayores de la Orden de Calatrava
Caballeros de la Orden de Santiago
Caballeros de la Orden de San Miguel
Caballeros de la Orden del Espíritu Santo
Infantes de España (Casa de Borbón)
Infantes de España por nacimiento
Nacidos en Portici
Fallecidos en Aranjuez
Hijos de Carlos III de España
Niños fallecidos

Francisco Javier de Borbón


بلدية القُنََيطر أو (نقحرة: الكونتار) , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 647 نسمة.

مراجع

وصلات خارجية
  بالإسبانية
  بالإسبانية

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

الكونتار


Der Große Preis der USA 1975 fand am 5. Oktober als 14. und letztes Rennen der Automobil-Weltmeisterschaft 1975 in Watkins Glen statt.

Berichte

Hintergrund

Rund einen Monat nach dem Großen Preis von Italien, bei dem die Weltmeisterschaft bereits zugunsten von Niki Lauda und Ferrari entschieden worden war, fand das Saisonfinale in Watkins Glen statt.

Die Teams B.R.M., Surtees sowie Maki verzichteten komplett auf die Teilnahme, während Hill und Ensign jeweils mit nur einem Wagen antraten. Auch March reduzierte sein Engagement, indem nur zwei anstatt der zuletzt meist drei Werkswagen gemeldet wurden. Die Pilotin des dritten Wagens, Lella Lombardi, wechselte daraufhin zu Williams.

Wilson Fittipaldi und Brian Henton kehrten ins Fahrerfeld zurück, wobei Letzterer erneut Jim Crawford im zweiten Werks-Lotus ersetzte.

Tyrrell-Hauptsponsor Elf finanzierte den Einsatz eines dritten Tyrrell 007 für den Neuling Michel Leclère. Bei Penske entschied man sich, beim Heimrennen wieder die Eigenentwicklung PC1 an den Start zu bringen, nachdem man in den vorangegangenen Rennen in Europa mehrfach einen Kunden-March eingesetzt hatte. Als Fahrer wurde der aufgrund der Nichtteilnahme des Teams Surtees beschäftigungslose John Watson engagiert, der sich damit bereits zum dritten Mal in dieser Saison auf ein anderes Team und Fahrzeug umstellen musste.

Training
Niki Lauda, der die mit Abstand meisten Pole-Positions in der bisherigen Saison erreicht hatte, qualifizierte sich auch beim Finale für die beste Startposition. Neben ihm startete der als amtierende Weltmeister abgelöste Emerson Fittipaldi. Die zweite Startreihe bildeten der Brabham von Carlos Reutemann und der Shadow von Jean-Pierre Jarier. Mit Parnelli-Pilot Mario Andretti und Vittorio Brambilla auf March befanden sich sechs unterschiedliche Fahrzeuge in den ersten drei Startreihen. Auf Rang sieben folgte mit Tom Pryce der zweite Werks-Shadow neben Patrick Depailler.

Rennen
Lella Lombardi konnte aufgrund eines technischen Defektes während der Warm-Up-Runden nicht starten. Jacques Laffite hatte seine entzündeten Augen versehentlich mit einem Reinigungsmittel für Helmvisiere anstatt mit Augentropfen behandelt. Somit konnten beide Fahrzeuge des Teams von Frank Williams nicht am Rennen teilnehmen.

Lauda gewann das Startduell gegen Fittipaldi. Die Reihenfolge der ersten beiden änderte sich daraufhin während des gesamten Rennens nicht.

Auf dem dritten Rang lag zunächst Jarier vor Brambilla, Reutemann, Andretti und dem vom 15. Rang gestarteten James Hunt, der schnell aufholte. Pace und Depailler kollidierten in der zweiten Runde und schieden aus.

Als Regazzoni nach einem Boxenstopp weit zurücklag, hinderte er Fittipaldi trotz von den Streckenposten geschwenkten blauen Flaggen sechs Runden lang am Überrunden. Der Rennleiter zeigte ihm daraufhin die schwarze Flagge, um ihn zwecks einer mündlichen Verwarnung in die Box zu beordern. Aus Protest gegen dieses Vorgehen der Rennleitung beschloss Ferraris Teamchef Luca di Montezemolo, Regazzoni aus dem Rennen zu nehmen.

Nachdem sowohl Reutemann und Andretti als auch Jarier aufgrund von technischen Defekten ausgeschieden waren, lag Hunt vor Jochen Mass, Ronnie Peterson und Jody Scheckter auf dem dritten Rang. In der 33. Runde gelang es Mass, an Hunt vorbeizuziehen. In der 50. Runde gelang dies auch Peterson, doch Hunt konterte in der letzten Runde erfolgreich und sicherte sich somit den vierten Platz hinter Mass und vor Peterson.

Es war der erste Sieg für Ferrari beim Großen Preis der USA. Zudem gewann erstmals derjenige Pilot das Rennen, der die Saison auch als Weltmeister abschloss.

Meldeliste

Klassifikationen

Startaufstellung

Rennen

WM-Stände nach dem Rennen
Die ersten sechs des Rennens bekamen 9, 6, 4, 3, 2 bzw. 1 Punkt(e).

Fahrerwertung

Konstrukteurswertung

Einzelnachweise

Weblinks

 Rennergebnis auf der offiziellen Website der Formel 1

1975
USA
Sportveranstaltung in Watkins Glen
Watkins Glen International

Großer Preis der USA 1975


Le mont Celeste est une montagne située sur l'île de Vancouver, en Colombie-Britannique au Canada. Culminant à , il s'agit du dixième plus haut sommet de l'île et du point culminant de Rees Ridge. Il est situé au sein du parc provincial Strathcona.

Sa première ascension est attribuée à Jack Horbury et Jock Sutherland, le 18 août 1934.

La montagne est notamment célèbre pour avoir donné son nom au jeu vidéo de plates-formes de 2018 Celeste.

Références

Celeste
Île de Vancouver

Mont Celeste (Canada)


Gran Premio Miguel Indurain 2018 var den 70. udgave af cykelløbet Gran Premio Miguel Indurain. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 31. marts 2018. Det blev vundet af spanske Alejandro Valverde fra  for anden gang i karrieren.

Hold og ryttere

Resultater

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

Gran Premio Miguel Indurain 2018


Das Freiwilligengesetz war ein Gesetz, das der Deutsche Bundestag am 15. und 16. Juli 1955 gegen die Stimmen der SPD verabschiedete. Nach dem Beitritt der Bundesrepublik zur Nato am 9. Mai 1955 regelte es die Einstellung von bis zu 6000 Freiwilligen als künftiges militärisches Ausbildungs- und Führungspersonal der in Gründung begriffenen Bundeswehr. Das Gesetz gilt deshalb als Meilenstein in der Geschichte der Bundeswehr.

Außerdem enthielt das Freiwilligengesetz eine vorläufige Regelung der Rechtsstellung der freiwilligen Soldaten einschließlich ihrer Besoldung und Versorgung in entsprechender Anwendung der Vorschriften über Bundesbeamte auf Probe.  Bei der Einstellung von Freiwilligen mit dem Dienstgrad vom Oberst an aufwärts (ehemalige Wehrmachtsoffiziere) wirkte ein Personalgutachterausschuss mit.

Am 12. November 1955 wurden die ersten 101 Freiwilligen vereidigt, die aber gem. § 1 Abs. 2 des Freiwilligengesetzes nicht zu militärischen Verbänden zusammengefasst wurden.

Mit Inkrafttreten des Soldatengesetzes am 1. April 1956 trat das Freiwilligengesetz außer Kraft.

Literatur
 Elmar Brandstetter: Freiwilligengesetz mit Nebengesetzen. Entwurf Soldaten- und Eignungsübungsgesetz. Heymann Verlag, Köln, Berlin 1955.
 Matthias Molt: Von der Wehrmacht zur Bundeswehr. Personelle Kontinuität und Diskontinuität beim Aufbau der deutschen Streitkräfte 1955–1966. (Download)
 Günther Schelp: Die arbeitsrechtlichen Vorschriften im Freiwilligengesetz. Arbeit und Recht 1955, S. 242–245.
 Karl-Heinz Lutz, Martin Rink, Marcus von Salisch: Reform, Reorganisation, Transformation: Zum Wandel in den deutschen Streitkräften von den preußischen Heeresreformen bis zur Transformation der Bundeswehr. R. Oldenbourg-Verlag, München 2010. ISBN 978-3-486-59714-1.
 Christoph Nübel (Hrsg.): Dokumente zur deutschen Militärgeschichte 1945-1990: Bundesrepublik und DDR im Ost-West-Konflikt. Ch. Links-Verlag, Berlin 2019. ISBN 978-3-96289-070-4.

Weblinks
 Schriftlicher Bericht des Ausschusses für Fragen der europäischen Sicherheit über den Entwurf eines Gesetzes über die vorläufige Rechtsstellung der Freiwilligen in den Streitkräften (Freiwilligengesetz) BT-Drs. II/1600.

 Das Freiwilligengesetz. In: Die Zeit vom 14. Juli 1955.

Einzelnachweise

Historische Rechtsquelle (Deutschland)
Geschichte der Bundeswehr
Wehrpflicht
Wehrrecht (Deutschland)

Freiwilligengesetz (Deutschland)


Stefan Küng (født 16. november 1993) er en schweisisk bane- og landevejscykelrytter, der kører for . Han er også statsborger i Liechtenstein.

Resultater

Tidslinje over Grand Tour generel klassification

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Schweiz

Stefan Küng


Çağış, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Balıkesir kent merkezine 16 kilometre mesafede bulunan Çağış mahallesi, doğal bitki örtüsü, bereketli toprakları ve  bol suyu ile tarihin bilinmeyen çağlarından bu yana iskân olunmuş bir yerdir. Zaman zaman tarlalar sürülürken bulunan seramik ve cam parçaları, sikkeler Çağış'ın sırasıyla; Antik Helen, İskender, Bergama, Roma, Doğu Rum ve Osmanlı devirlerini yaşadığının kanıtlarıdır.
1200 lü yılların sonlarına doğru bölgeye gelen Türkler'in vakit geçirmeden buraya yerleştikleri çevredeki vakıf arazilerinden anlaşılmaktadır. En yakın köylerden Okuf'un (yeni adı Esenli) Karasioğulları'na ait vakıf olması ve Çağış arazisinin tamamının Zağnos Paşa oğlu Mehmet Bey vakfına ait olması Türklerin buraya yerleşmiş olduğunu, hiç değilse Türkler tarafından tarıma açılmış olduğunu göstermektedir.
Zağnos Paşa oğlu Mehmet Bey Vakfı'na ait olan Çağış mahallesinün bütün arazisinin gelirinin tamamı Balıkesir'deki "Muallimhane"ye bırakılmıştı. Bu vakfın 1530 tarihindeki geliri yılda 4465 akça idi..
1530 yılı kayıtlarında Çağış mahallesi; 27 hane, 9 mücerret,1 imam olarak geçmektedir.. Normal olarak her hane ortalama beş kişi olarak hesaplanır..Mücerret ise yalnız yaşayan demektir. Bunlar çoğu kez kimsesiz ihtiyarlardır..
1573 yılı kayıtlarında mahallesin büyüdüğünü görmekteyiz..O yıl yapılan tahrirata göre köy 40 hane olmuş, mücerret sayısı 27 ye yükselmiştir..1530 ile 1673 yılları arasındaki bu farkın mahallesin bu yıllar arasında muhtemelen göç almasından kaynaklanmış olabileceğini tahmim etmekteyiz..

1840 tarihli Temettuat Defterinde Çağış 44 hanedir..Cuma namazı kılınan köylerdendi..Mahallenin hatibi Mustafa Efendi, imamı Abdurrahman Efendi idi..Yine bu tarihte köy kâhyası Musa oğlu Hasan, mahallesin sığırtmacı Bigadiç'li Mehmet idi..Ayni tarihte mahallesin temel geçim kaynağı hayvancılıktı..
1845 tarihinde yapılan nüfus tahririnde köy 39 hanedir..Mahalledeki erkek sayısı 86 dır..Bu tahrirde vergi veren hane sayısı verildiği için 5 hane muhtemelen vergi vermeyenlerden olabilir..Köy imamları, köy hatipleri ve askerler vergiden muaf tutulurlardı..Mahalledeki erkeklerden 35 i genç, 24 ü çocuk ve  23 ü ihtiyardı..Bu tarihte köy gençlerinden 4 ü askerde olup, 3 topçu , 1 nizamiye askeri olarak silah altındaydı.. Mahallede Hristiyan nüfus bulunmamaktaydı..Ayrıca sayım yapıldığı tarihte mahallede yabancı bir Müslüman genç misafir de bulunmaktaymış..
Çağış mahallesi ve civarı 1879-1882 tarihleri arasında Hüdavendigâr Vilayeti Valisi  Ahmet Vefik Paşa tarafından uygulanan "İskân Harekâtı"nda çevrede dolaşmakta olan konar-göçer yörükler için iskân bölgesi olmuş, köye ve çevreye Yörük ve Türkmen aşireti yerleştirilmişti. "Yılvadiç" denilen iskân mahalline Çepni Salih Bey Cemaati bu dönemde iskân edilmişlerdi.
1865den itibaren Çerkezistan muhacirleri Çerkesler de Çağış'a getirilip köy yakınlarında devletin kendilerine tahsisi ettiği bir devlet çiftliğine iskân edildiler. Halk arasında "93 Muhaciri" diye anılan 1293 (1877-1878) Osmanlı Rus Savaşı sonunda kaybedilen Rumeliden bir grup muhacir 1878 veya 1888de Çağış'a getirilip birkaç hane köye, diğerleri de Çağış ve Akçaköy arasındaki bir devlet çiftliğine yerleştirildiler. 93 Muhacirlerinin burada kurdukları köye ayni tarihte "Küçük Yeniköy" adı verildi..
Geçen yüzyılın başlarında da Çağış mahallesi Balıkesir'e bağlı ve sadece Türklerle meskûn bir bucaktı..
20. yüzyılın başlarında girdiğimiz ve büyük felaketler yaşadığımız 1.Dünya Savaşında "Seferberlik"le askere alınan Çağış ve civar köylerden pek çok genç devletin savunması uğruna pek çok cephede savaştılar, kan döktüler, şehit oldular.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 19 km, Bigadiç ilçesine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Bigadiç'in mahalleleri

Çağış, Bigadiç


Soil liquefaction occurs when a cohesionless saturated or partially saturated soil substantially loses strength and stiffness in response to an applied stress such as shaking during an earthquake or other sudden change in stress condition, in which material that is ordinarily a solid behaves like a liquid. In soil mechanics, the term "liquefied" was first used by Allen Hazen in reference to the 1918 failure of the Calaveras Dam in California. He described the mechanism of flow liquefaction of the embankment dam as:

The phenomenon is most often observed in saturated, loose (low density or uncompacted), sandy soils. This is because a loose sand has a tendency to compress when a load is applied. Dense sands, by contrast, tend to expand in volume or 'dilate'. If the soil is saturated by water, a condition that often exists when the soil is below the water table or sea level, then water fills the gaps between soil grains ('pore spaces'). In response to soil compressing, the pore water pressure increases and the water attempts to flow out from the soil to zones of low pressure (usually upward towards the ground surface). However, if the loading is rapidly applied and large enough, or is repeated many times (e.g., earthquake shaking, storm wave loading) such that the water does not flow out before the next cycle of load is applied, the water pressures may build to the extent that it exceeds the force (contact stresses) between the grains of soil that keep them in contact. These contacts between grains are the means by which the weight from buildings and overlying soil layers is transferred from the ground surface to layers of soil or rock at greater depths. This loss of soil structure causes it to lose its strength (the ability to transfer shear stress), and it may be observed to flow like a liquid (hence 'liquefaction').

Although the effects of soil liquefaction have been long understood, engineers took more notice after the 1964 Alaska earthquake and 1964 Niigata earthquake. It was a major cause of the destruction produced in San Francisco's Marina District during the 1989 Loma Prieta earthquake, and in the Port of Kobe during the 1995 Great Hanshin earthquake. More recently soil liquefaction was largely responsible for extensive damage to residential properties in the eastern suburbs and satellite townships of Christchurch during the 2010 Canterbury earthquake and more extensively again following the Christchurch earthquakes that followed in early and mid-2011. On 28 September 2018, an earthquake of 7.5 magnitude hit the Central Sulawesi province of Indonesia. Resulting soil liquefaction buried the suburb of Balaroa and Petobo village  deep in mud. The government of Indonesia is considering designating the two neighborhoods of Balaroa and Petobo, that have been totally buried under mud, as mass graves.

The building codes in many countries require engineers to consider the effects of soil liquefaction in the design of new buildings and infrastructure such as bridges, embankment dams and retaining structures.

Technical definitions

Soil liquefaction occurs when the effective stress (shear strength) of soil is reduced to essentially zero. This may be initiated by either monotonic loading (i.e., a single, sudden occurrence of a change in stress – examples include an increase in load on an embankment or sudden loss of toe support) or cyclic loading (i.e., repeated changes in stress condition – examples include wave loading or earthquake shaking). In both cases a soil in a saturated loose state, and one which may generate significant pore water pressure on a change in load are the most likely to liquefy. This is because loose soil has the tendency to compress when sheared, generating large excess porewater pressure as load is transferred from the soil skeleton to adjacent pore water during undrained loading. As pore water pressure rises, a progressive loss of strength of the soil occurs as effective stress is reduced. Liquefaction is more likely to occur in sandy or non-plastic silty soils but may in rare cases occur in gravels and clays (see quick clay).

A 'flow failure' may initiate if the strength of the soil is reduced below the stresses required to maintain the equilibrium of a slope or footing of a structure. This can occur due to monotonic loading or cyclic loading and can be sudden and catastrophic. A historical example is the Aberfan disaster. Casagrande referred to this type of phenomena as 'flow liquefaction' although a state of zero effective stress is not required for this to occur.

'Cyclic liquefaction' is the state of soil when large shear strains have accumulated in response to cyclic loading. A typical reference strain for the approximate occurrence of zero effective stress is 5% double amplitude shear strain. This is a soil test-based definition, usually performed via cyclic triaxial, cyclic direct simple shear, or cyclic torsional shear type apparatus. These tests are performed to determine a soil's resistance to liquefaction by observing the number of cycles of loading at a particular shear stress amplitude required to induce 'fails'. Failure here is defined by the aforementioned shear strain criteria.

The term 'cyclic mobility' refers to the mechanism of progressive reduction of effective stress due to cyclic loading. This may occur in all soil types including dense soils. However, on reaching a state of zero effective stress such soils immediately dilate and regain strength. Thus, shear strains are significantly less than a true state of soil liquefaction.

Occurrence
Liquefaction is more likely to occur in loose to moderately saturated granular soils with poor drainage, such as silty sands or sands and gravels containing impermeable sediments. During wave loading, usually cyclic undrained loading, e.g. seismic loading, loose sands tend to decrease in volume, which produces an increase in their pore water pressures and consequently a decrease in shear strength, i.e. reduction in effective stress.

Deposits most susceptible to liquefaction are young (Holocene-age, deposited within the last 10,000 years) sands and silts of similar grain size (well-sorted), in beds at least metres thick, and saturated with water. Such deposits are often found along stream beds, beaches, dunes, and areas where windblown silt (loess) and sand have accumulated. Examples of soil liquefaction include quicksand, quick clay, turbidity currents and earthquake-induced liquefaction.

Depending on the initial void ratio, the soil material can respond to loading either strain-softening or strain-hardening. Strain-softened soils, e.g., loose sands, can be triggered to collapse, either monotonically or cyclically, if the static shear stress is greater than the ultimate or steady-state shear strength of the soil. In this case flow liquefaction occurs, where the soil deforms at a low constant residual shear stress. If the soil strain-hardens, e.g., moderately dense to dense sand, flow liquefaction will generally not occur. However, cyclic softening can occur due to cyclic undrained loading, e.g., earthquake loading. Deformation during cyclic loading depends on the density of the soil, the magnitude and duration of the cyclic loading, and amount of shear stress reversal. If stress reversal occurs, the effective shear stress could reach zero, allowing cyclic liquefaction to take place. If stress reversal does not occur, zero effective stress cannot occur, and cyclic mobility takes place.

The resistance of the cohesionless soil to liquefaction will depend on the density of the soil, confining stresses, soil structure (fabric, age and cementation), the magnitude and duration of the cyclic loading, and the extent to which shear stress reversal occurs.

Liquefaction potential: simplified empirical analysis
Three parameters are needed to assess liquefaction potential using the simplified empirical method:
A measure of soil resistance to liquefaction: Standard Penetration Resistance (SPT), Cone Penetration Resistance (CPT), or shear wave velocity (Vs)
The earthquake load, measured as cyclic stress ratio
the capacity of the soil to resist liquefaction, expressed in terms of the cyclic resistance ratio (CRR)

Earthquake liquefaction

Pressures generated during large earthquakes can force underground water and liquefied sand to the surface. This can be observed at the surface as effects known alternatively as "sand boils", "sand blows" or "sand volcanoes". Such earthquake ground deformations can be categorized as primary deformation if located on or close to the ruptured fault, or distributed deformation if located at considerable distance from the ruptured fault.

The other common observation is land instability – cracking and movement of the ground down slope or towards unsupported margins of rivers, streams, or the coast. The failure of ground in this manner is called 'lateral spreading' and may occur on very shallow slopes with angles only 1 or 2 degrees from the horizontal.

One positive aspect of soil liquefaction is the tendency for the effects of earthquake shaking to be significantly damped (reduced) for the remainder of the earthquake. This is because liquids do not support a shear stress and so once the soil liquefies due to shaking, subsequent earthquake shaking (transferred through ground by shear waves) is not transferred to buildings at the ground surface.

Studies of liquefaction features left by prehistoric earthquakes, called paleoliquefaction or paleoseismology, can reveal information about earthquakes that occurred before records were kept or accurate measurements could be taken.

Soil liquefaction induced by earthquake shaking is a major contributor to urban seismic risk.

Effects

The effects of soil liquefaction on the built environment can be extremely damaging. Buildings whose foundations bear directly on sand which liquefies will experience a sudden loss of support, which will result in drastic and irregular settlement of the building causing structural damage, including cracking of foundations and damage to the building structure, or leaving the structure unserviceable, even without structural damage. Where a thin crust of non-liquefied soil exists between building foundation and liquefied soil, a 'punching shear' type foundation failure may occur. Irregular settlement may break underground utility lines. The upward pressure applied by the movement of liquefied soil through the crust layer can crack weak foundation slabs and enter buildings through service ducts and may allow water to damage building contents and electrical services.

Bridges and large buildings constructed on pile foundations may lose support from the adjacent soil and buckle or come to rest at a tilt.

Sloping ground and ground next to rivers and lakes may slide on a liquefied soil layer (termed 'lateral spreading'), opening large ground fissures, and can cause significant damage to buildings, bridges, roads and services such as water, natural gas, sewerage, power and telecommunications installed in the affected ground. Buried tanks and manholes may float in the liquefied soil due to buoyancy. Earth embankments such as flood levees and earth dams may lose stability or collapse if the material comprising the embankment or its foundation liquefies.

Over geological time, liquefaction of soil material due to earthquakes could provide a dense parent material in which the fragipan may develop through pedogenesis.

Mitigation methods

Mitigation methods have been devised by earthquake engineers and include various soil compaction techniques such as vibro compaction (compaction of the soil by depth vibrators), dynamic compaction, and vibro stone columns. These methods densify soil and enable buildings to avoid soil liquefaction.<ref></ref>

Existing buildings can be mitigated by injecting grout into the soil to stabilize the layer of soil that is subject to liquefaction. Another method called IPS (Induced Partial Saturation) is now practicable to apply on larger scale. In this method, the saturation degree of the soil is decreased.

Quicksand

Quicksand forms when water saturates an area of loose sand, and the sand is agitated. When the water trapped in the batch of sand cannot escape, it creates liquefied soil that can no longer resist force. Quicksand can be formed by standing or (upwards) flowing underground water (as from an underground spring), or by earthquakes. In the case of flowing underground water, the force of the water flow opposes the force of gravity, causing the granules of sand to be more buoyant. In the case of earthquakes, the shaking force can increase the pressure of shallow groundwater, liquefying sand and silt deposits. In both cases, the liquefied surface loses strength, causing buildings or other objects on that surface to sink or fall over.

The saturated sediment may appear quite solid until a change in pressure, or a shock initiates the liquefaction, causing the sand to form a suspension with each grain surrounded by a thin film of water. This cushioning gives quicksand, and other liquefied sediments, a spongy, fluidlike texture. Objects in the liquefied sand sink to the level at which the weight of the object is equal to the weight of the displaced sand/water mix and the object floats due to its buoyancy.

Quick clay

Quick clay, known as Leda Clay in Canada, is a water-saturated gel, which in its solid form resembles highly sensitive clay. This clay has a tendency to change from a relatively stiff condition to a liquid mass when it is disturbed. This gradual change in appearance from solid to liquid is a process known as spontaneous liquefaction. The clay retains a solid structure despite its high-water content (up to 80% by volume), because surface tension holds water-coated flakes of clay together. When the structure is broken by a shock or sufficient shear, it enters a fluid state.

Quick clay is found only in northern countries such as Russia, Canada, Alaska in the U.S., Norway, Sweden and Finland, which were glaciated during the Pleistocene epoch.

Quick clay has been the underlying cause of many deadly landslides. In Canada alone, it has been associated with more than 250 mapped landslides. Some of these are ancient, and may have been triggered by earthquakes.

Turbidity currents

Submarine landslides are turbidity currents and consist of water-saturated sediments flowing downslope. An example occurred during the 1929 Grand Banks earthquake that struck the continental slope off the coast of Newfoundland. Minutes later, transatlantic telephone cables began breaking sequentially, farther and farther downslope, away from the epicenter. Twelve cables were snapped in a total of 28 places. Exact times and locations were recorded for each break. Investigators suggested that a 60-mile-per-hour (100 km/h) submarine landslide or turbidity current of water-saturated sediments swept 400 miles (600 km) down the continental slope from the earthquake's epicenter, snapping the cables as it passed.

See also
 Atterberg limits
 Dry quicksand
 Earthflow
 Earthquake engineering
 Fluidization
 Liquefaction
 Mud volcano
 Mudflow
 Network for Earthquake Engineering Simulation#Soil liquefaction research
 Paleoseismology
 Sand boil
 Subsidence
 Thixotropy

References

Further reading
Seed et al., Recent Advances in Soil Liquefaction Engineering: A Unified and Consistent Framework'', 26th Annual ASCE Los Angeles Geotechnical Spring Seminar, Long Beach, California, April 30, 2003, Earthquake Engineering Research Center

External links

 Soil Liquefaction
 Liquefaction – Pacific Northwest Seismic Network
 Liquefaction in Chiba, Japan on YouTube recorded during the 2011 Tohoku earthquake

Earthquake engineering
Liquifaction, soil
Sedimentology
Seismology
Soil mechanics
Natural disasters

Soil liquefaction


Føynland, tidligere også skrevet Foynland, er en ø mellem Nøtterøy og Husøy i Færder kommune i Vestfold og Telemark fylke i Norge. Øen har omkring 1.400 indbyggere fordelt på 450 husstande. Føynland har broforbindelse til Nøtterøy over Foynlandsbroen som krydser Ekenessundet og til Husøy over Myrasundet. Den ene bro til Nøtterøy er gammel og bevaringsværdig. Føynland har siden tidlig på i 1990'erne været præget af stærkt udbygget, og er ifølge enkelte af indbyggerne blevet overbebygget. Om sommeren kommer der mange turister på Fjærholmen mod syd på øen, der det er  badepsted, campingplads og lystbådehavn for den lokale sejlforening og andre.

Føynland er også en statistisk grunnkrets som omfatter den centrale og den nordlige del af øen. Grunnkretsen har 506 indbyggere.

Historie

Fra gammel tid var øen delt mellem tre gårde, Bjørnebu og Nordre og Søndre Foyn (Føyn). Hele øen, det vil sige alle de tre gårde, skal have tilhørt St. Olavs kloster i Tønsberg frem til reformationen. Da blev gårdene overdraget til kronen, som pantsatte dem i 1644 til rådmand og køpmand Anbjørn Lauritsen. Tidligt i 1700-tallet blev de tre gårde solgt til tre forskellige ejere. Alle gårds- og brugsnumre på øen, også andre småbrug, er senere udskilt fra disse tre.

Øen har skiftet navn op gennem historien. Fra gammel tid var navnet Føenland (skal være kommet fra «féøy»), senere Føienland, for så i moderne tid  Foynland, før det fra departementalt hold blev fastslået at øens navn skulle være Føynland. Imidlertid bruges navnet Foynland fortsat af enkelte.

Kilder og henvisninger

 Sigurd H. Unneberg: Nøtterøy Gårds- og slektshistorie, 1970/71

 Artikler i lokalavisa Tønsbergs Blad med søgeordet «Føynland»
 Artikler i næravisa Øyene med søgeordet «Føynland»
 Føynland vel

Øer i Vestfold og Telemark
Øer i Oslofjorden
Færder

Føynland


Hiroshi Hayano (født 14. november 1955) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Nissan Motors.

Han har tidligere trænet Yokohama F. Marinos, Gamba Osaka og Kashiwa Reysol.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Hiroshi Hayano


Aloe gracilis es una  especie de Aloe nativa de  Sudáfrica.

Descripción
Es una planta suculenta con porte arbustivo, que alcanza un tamaño de hasta 2 m de altura, con los tallos erectos, las hojas se presentan sólo en la parte superior 300-600 mm, ligeramente canalizadas, de color verde opaco. La inflorescencia es simple, en forma de racimos cilíndricos de 200-400 mm de largo, a veces ramificado, con brácteas deltoides-acuminadas. Las flores rojas, de 26-45 mm de largo, cilíndricas.

Los caracteres vegetativos de esta especie son similares a Aloe striatula, pero las hojas de esta especie son de un color verde más apagado y las vainas foliares no son tan claramente  estriadas. Las flores se encue3ntran en un racimo laxo con pedicelos un poco más largos. Son similares a las de Aloe ciliaris, pero las bases de las hojas son muy diferentes y los racimos son mucho más laxos que en esa especie.

Distribución y hábitat
Es endémica en las regiones del sur de la Provincia Occidental del Cabo y de la Provincia Oriental del Cabo y se encuentra  entre el bosque y el fynbos en el extremo oriental de la zona de lluvia en todas las estaciones, en los lugares pedregosos de la planicie costera, o hasta la parte superior del primer rango de las montañas.

Taxonomía
Aloe gracilis fue descrita por Adrian Hardy Haworth y publicado en Philos. Mag. J. 67: 280, en el año (1825).
Etimología
Aloe: nombre genérico de origen muy incierto: podría ser derivado del griego άλς, άλός (als, alós), "sal" - dando άλόη, ης, ή (aloé, oés) que designaba tanto la planta como su jugo - debido a su sabor, que recuerda el agua del mar. De allí pasó al Latín ălŏē, ēs con la misma aceptación, y que, en sentido figurado, significaba también "amargo". Se ha propuesto también un origen árabe, alloeh, que significa "la sustancia amarga brillante"; pero es más probablemente de origen complejo a través del hébreo: ahal (אהל), frecuentemente citado en textos bíblicos.

gracilis: epíteto latino que significa "magro, grueso".
Sinonimia
 Aloe laxiflora N.E.Br.

Referencias

Enlaces externos

gracilis
Flora de África austral
Flora de África continental
Plantas descritas en 1825
Plantas descritas por Haworth

Aloe gracilis


An Holcus setiger in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Holcus setiger in nahilalakip ha genus nga Holcus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Holcus

Holcus setiger


روبرتو كوبيه كونزاليس  هو مهندس اتصالات و إلكترونيك مكسيكي . هو رئيس منظمة الطيران المدني الدولي منذ 1 أغسطس 2006 .

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
سياسيون من تشياباس
مكسيكيون عرب
ممثلو منظمة الطيران المدني الدولي
مهندسون مكسيكيون
مواليد 1943
مسؤولون مكسيكيون في الأمم المتحدة

روبرتو كوبيه كونزاليس


جريدة العهد  هي صحيفة أسبوعية لبنانية سياسية شاملة تابعة لحزب الله بدأت في عام1984 باسم العهد وتتناول العديد من الأخبار الإقليمية والدولية، إضافة إلى أبوابها الرياضية والثقافية والترفيهية المتنوعة، في 5 تشرين الثاني/ نوفمبر 1999 أطلقت النسخة الأولى من جريدة العهد على الإنترنت إلى أن أصبحت اليوم موقعاً إخبارياً يومياً سياسياً شاملاً

المراجع

صحف توقفت عن الصدور في لبنان
صحف رقمية في الشرق الأوسط
مواقع ويب باللغة الإنجليزية
مواقع ويب باللغة العربية

العهد (جريدة لبنانية)


Europa-Parlamentsvalget 2019 var et politisk valg til Europa-Parlamentet der blev afholdt i EU mellem torsdag den 23. maj og søndag den 26. maj 2019. Det var det niende direkte valg til parlamentet (det første var i 1979). Den danske etape af valget blev afholdt den 26. maj.

Valgdeltagelsen var rekordhøj i mange dele af EU, blandt andet på grund af debatten om Brexit. I unionen som helhed var stemmeprocenten på 50,95%, en fremgang på 8,34 procentpoint i forhold til forrige valg. Den danske stemmeprocent var 66,08%, det højeste ved et EU-valg nogensinde og 6,54 procentpoint højere end den hidtidige rekord i 2009.

Sædeomfordeling efter Brexit

På trods af Brexit-folkeafstemningen i 2016, hvor Storbritannien stemte for Brexit (udtrædelse af EU), deltog briterne ved Europa-Parlamentsvalget 2019. Dette er fordi Storbritannien stadig er del af EU indtil udtrædelsesdatoen (på valgdagen sat til 31. oktober 2019, men siden udsat), og derfor stadig er berettiget til sine 73 sæder i Europa-Parlamentet.

Siden disse britiske MEP'er vil bortfalde når Storbritannien udtræder, har Europa-Parlamentet skulle beslutte hvad der skal gøres med disse sæder. Parlamentet godkendte i februar 2018 en plan, hvor 27 af disse sæder gives til underrepræsenterede lande (heriblandt 1 til Danmark), mens de resterende 46 sæder bortfalder uden erstatning, så der fremover vil være 705 i stedet for 751 medlemmer af Europa-Parlamentet. De 27 omfordelte mandater tiltræder først efter Brexit, så for eksempel i Danmark, hvor man gik fra 13 til 14, vil det fjortende mandat først komme ind efter Brexit.

Resultat

Dansk resultat

I Danmark var 10 partier opstillet, hvoraf syv opnåede valg. Enhedslisten og Alternativet var på stemmesedlen til Europa-Parlamentet for første gang. Enhedslisten har været opstillingsberettiget siden Europa-Parlamentsvalget 1999, men har ved tidligere valg ikke benyttet muligheden for at stille op. De har hidtil rådet deres vælgere til at stemme på Folkebevægelsen mod EU, på hvis liste adskillige Enhedslisten-medlemmer har været opstillet igennem tiden. Der blev indgået en række valgforbund, se Europa-Parlamentsvalget 2019 i Danmark#Valgforbund.

På grund af Brexit går Danmark fra at have 13 til at have 14 MEP'er (se ovenfor), men dette fjortende mandat tiltræder først efter Brexit. Venstre endte med at få det fjortende mandat.

For yderligere detaljer om den danske del af valget, se Europa-Parlamentsvalget 2019 i Danmark.

Europæisk resultat

I EU som helhed gik liberale, grønne og højrepopulistiske partigrupper frem på bekostning af konservative og socialdemokrater, der er de traditionelle magtgrupper. Den nationalkonservative identitetspolitiske ENF-gruppe deltog for første gang i et EU-valg. Det Europæiske Folkeparti og Socialdemokraterne, der historisk har regeret sammen i en stor koalition, mistede for første gang deres samlede flertal i Europa-Parlamentet.

Kommissionsdannelse

Se også
 Folketingsvalget 2019, der blev afholdt 5. juni

Henvisninger
Uddybende noter

Referencer

Politiske valg i 2019

Europa-Parlamentsvalget 2019


14315 Ogawamachi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14315 Ogawamachi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiso de Hiroki Kosai și Kiichiro Hurukawa. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,16 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 21,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1977
Centura de asteroizi

14315 Ogawamachi


Wilhelm Hillebrand (également William Hillebrand aux États-Unis) (né le  à Nieheim, Westphalie et mort le  à Heidelberg) est un médecin et botaniste prussien. L'abréviation officielle de son auteur botanique est « Hillebr. "

Il est le père du chimiste William Francis Hillebrand.

Biographie
Fils de juge, Hillebrand étudie la médecine à Göttingen, Heidelberg et Berlin. Il est membre du Corps Hanseatia Göttingen et Saxo-Borussia (1842). Il obtient son doctorat à l'Université Frédéric-Guillaume de Berlin en 1844.

De Paderborn à Hawaï
Après avoir obtenu son diplôme, il exerce la médecine à Paderborn. En raison d'une maladie pulmonaire, il est attiré par des climats plus chauds. En 1849, il se rend d'abord en Australie, puis aux Philippines, où il pratique également la médecine.

Il s'installe à San Francisco et (sur les traces d'Adelbert von Chamisso) en 1850 au royaume d'Hawaï. Également actif ici en tant que médecin, il fonde l'association médecale de Hawaï. Le roi  le nomme médecin personnel de la famille royale en 1858. En son nom, Hillebrand se rend en Chine, à Hong Kong, à Java et en Inde avec sa femme et son fils William en 1865 pour trouver des travailleurs pour les plantations de canne à sucre d'Hawaï. Tant de Chinois et de Portugais sont venus dans le pays.

Hillebrand fonde des œuvres caritatives et s'implique dans une commission d'immigration et dans la lutte contre la lèpre. Le roi , qui a donné au royaume insulaire une constitution en 1864, nomme Hillebrand au Conseil privé en 1865.

Retour en Empire allemand
En raison de sa santé instable, Hillebrand déménage à Madère et à Tenerife en 1872. De retour à Heidelberg en 1877, il reste en contact avec Honolulu jusqu'en 1880. Lorsque les plans d'un retour deviennent désespérés, il vend sa propriété et le parc à Thomas Foster, qui donne son nom au jardin botanique.

Botaniste
Même avant son séjour à Hawaï, Hillebrand ramasse des plantes. Il découvre 250 nouvelles espèces. Il apporte des cultures telles que le litchi dans l'archipel, qui sont encore cultivées de manière rentable aujourd'hui.

Travail académique
En 1871/72, Hillebrand vit à Cambridge, dans le Massachusetts, afin de terminer ses travaux sur la flore d'Hawaï à l'université là-bas avec l'aide du botaniste de Harvard Asa Gray. Il laisse des graines séchées à l'Herbier national de Melbourne.

Jardin botanique
En 1855, Hillebrand achète une propriété de deux hectares au milieu d'Oahu, qu'il transforme en le plus ancien jardin botanique tropical avec des plantes indigènes et importées. Un kapokier survit à ce jour. Avant la mort de Hillebrand, Thomas Foster achète le jardin, dont il fait don à la ville d'Honolulu en 1930. Sa pièce maîtresse est la collection d'orchidées.

Dédicaces
En son honneur, , ,  et le genre végétal Hillebrandia (avec la seule espèce Hillebrandia sandwicensis à Hawaï) de la famille des Begoniaceae sont nommés.

Travaux

 Flore des îles hawaïennes, 1888 (à titre posthume)

Références

Bibliographie

 Ursula H. Meier: Hawaii's Pioneer Botanist, Dr. William Hillebrand, His Life and Letters. Bishop Museum Press 2005 .

Liens externes

 Herbier de Melbourne

Médecin allemand du XIXe siècle
Botaniste allemand du XIXe siècle
Naissance en novembre 1821
Naissance à Nieheim
Naissance dans la province de Westphalie
Décès en juillet 1886
Décès à Heidelberg
Décès dans le grand-duché de Bade
Décès à 64 ans

Wilhelm Hillebrand


La chara collareja o arrendajo de cuello negro (Cyanolyca armillata) es una especie de ave paseriforme de la familia Corvidae propia de los bosques andinos en Ecuador, Colombia y Venezuela. Anteriormente se consideró conespecífica de la chara andina (Cyanolyca viridicyanus).

Referencias

Bibliografía
 Clements, James F. Birds of the World: A Checklist. Vista, CA: Ibis Publishing Company, 2000.

Enlaces externos

armillata
Aves de los Andes
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1845
Taxones descritos por George Robert Gray

Cyanolyca armillata


Judex este un film serial mut franțuzesc din 1916 regizat de Louis Feuillade. Rolurile principale au fost interpretate de actorii René Cresté, Musidora și René Poyen.  Judex este creat de Louis Feuillade și Arthur Bernède.

Prezentare

Filmul prezintă aventurile lui Judex, care este un erou pulp, similar cu Umbra (The Shadow).

Episoade
Episoadele acestui film serial sunt:

 00 - Prologue
 01 - L'ombre mystérieuse (Umbra misterioasă)
 02 - L'expiation (Atonement)
 03 - La meute fantastique (The Fantastic Hounds)
 04 - Le secret de la tombe (The Secret of the Tomb)
 05 - Le moulin tragique (The Tragic Mill)
 06 - Le môme réglisse (The Licorice Kid)
 07 - La femme en noir (The Woman in Black)
 08 - Les souterrains du Château-Rouge (The Dungeons of the Chateau Rouge)
 09 - L'orsque l'enfant parut (When the Child Appears)
 10 - Le coeur de Jacqueline (The Heart of Jacqueline)
 11 - L'Ondine (The Water Sprite)
 12 - Le pardon d'amour (The Forgiveness of Love)
 xx - Epilogue - 5 min. 24 sec.

Cele 12 episoade enumerate au fiecare câte 25 de minute.

Distribuție
În ordinea apariției:
René Cresté - Jacques de Tremeuse aka Judex
Musidora - Diana Monti aka Marie Verdier
René Poyen - Le môme Réglisse
Édouard Mathé - Roger de Tremeuse
Gaston Michel - Pierre Kerjean
Yvonne Dario - Comtesse de Tremeuse
Yvette Andréyor - Jacqueline Aubry
Juliette Clarens - Gisèle
Jean Devalde - Robert Moralés
Georges Flateau - Vicomte de la Rochefontaine
Louis Leubas - Le banquier Favraux
Marcel Lévesque - Cocantin
Olinda Mano - Le petit Jean

Note

Legături externe

Judex la Cool French Comics

Vezi și

Filme din 1916
Filme regizate de Louis Feuillade
Filme franțuzești
Filme mute
Filme seriale
Filme alb-negru
Filme de aventuri
Filme thriller din anii 1910

Judex (film din 1916)


Las Docas es una playa localizada en la V Región , comuna de Valparaíso, en las cercanías de Bahía Laguna Verde.

Toponimia

Su nombre alude a la doca, una planta rastrera de Chile, de la familia de las aizoáceas, de flores grandes y rosadas, y fruto comestible, un tanto purgante" (DRAE: 570).

Descripción
Se trata de una bahía pequeña, con el mar casi siempre de un azul intenso y protegida por un acantilado de mediana altura. Está a 5 km en línea recta de Laguna Verde , los que se convierten en aproximadamente 10 de un camino sinuoso rodeado de pinos. La barra generalmente produce un pequeño humedal que acumula las aguas del Estero de la quebrada. Es de unos 400 m de longitud de arena , por unos 80 m de ancho en su parte mayor. La bahía es de 500 m por 500 aproximadamente.

Acceso
Una de las formas de acceder es desde Curaumilla donde se pueden encontrar cabañas, estacionamientos y camping. Para visitar el lugar es necesario llegar a Laguna verde y dirigirse al sector de Curaumilla a unos 30 min aproximadamente.
La playa es un atractivo turístico de la V Región.
Hay referencias en Wikimapia para llegar.

Práctica de deportes
Además del trekking , y recorridos por los alrededores , se puede practicar kayak de mar.

Arqueología
En los alrededores se encuentran conchales cerámicos , probablemente de la Cultura Bato, que deben ser preservados.

Curiosidades
En los cerros de las cercanías existe una Tumba Mausoleo con varias estatuas de perros cuidándola. Le llaman la Tumba de Gregorio. Es del .

Referencias y notas de pie

Bibliografía

Enlaces externos
Las Docas Valparaíso. Un sitio con fotos.
Galería de fotos de Las Docas
Como llegar a Las Docas

Localidades de la Provincia de Valparaíso
Balnearios de la Región de Valparaíso

Las Docas


Lamnao Singto (Luang Prabang, 15 de abril de 1988) es un futbolista de Laos que juega como delantero. Su equipo actual es el Perak FA de la Super Liga de Malasia.

Trayectoria
Lamnao debutó con tan sólo 15 años, jugando para el MCTPC, un equipo de la liga laosiana. Tras cuatro buenas temporadas, en agosto de 2007 recaló en el fútbol tailandés, jugando para equipos como Kasersat University, Raj Pracha (2008) y Provincial Electrical Authority (2009-2010), para finalmente, pegar la vuelta a su club de origen, MCTPC.

A mediados del 2012, su club, MCTPC, lo cedió a préstamo al Perak FA de la Super Liga de Malasia.

Selección nacional
Fue convocado en el año 2004, jugando tres partidos.

El 23 de octubre del 2008 anotó su primer gol con la selección absoluta. Su víctima fue la Selección de Brunéi; en un partido válido de la primera ronda de la Copa AFF Suzuki 2008, estableciendo el 2-2 transitorio (el partido acabaría 3-2 a favor de Laos).

Ha jugado por su selección en la edición clasificatoria a la Copa Mundial del 2014, además de otros partidos, como de la Copa AFF Suzuki.

Ha jugado 21 partidos internacionales y ha conseguido anotar 6 goles.

Goles internacionales

Clubes

Enlaces externos
Ficha en National Football Teams

Futbolistas de Laos

Lamnao Singto


Olaylar
 10 Mayıs - Amerigo Vespucci, Yeni Dünya'ya doğru yapacağı ilk yolculuk için İspanya'nın Cádiz kentinden ayrıldı.

Doğumlar
 16 Şubat - Philipp Melanchthon, Alman filolog, filozof, hümanist, teolog, ders kitabı yazarı ve şair (ö. 1560)
 16 Nisan - Mōri Motonari, Japonya'da 16. yüzyılda Sengoku döneminde batı Chūgoku bölgesinde belirgin bir daimyō (ö. 1571)
 18 Ağustos - Francesco Canova da Milano, İtalyan besteci (ö. 1543)
 tarihi bilinmeyen
 Hans Holbein, Alman ressam (ö. 1543)
 Sampiero Corso, Korsikalı soylu, özgürlük savaşçısı ve halk kahramanı (ö. 1567)

Ölümler
 23 Temmuz - Barbara Fugger, Alman iş insanı ve bankacı (d. 1419)
 4 Ekim - Benozzo Gozzoli, erken Rönesans ressamı (d. 1420)
 tarihi bilinmeyen
 II. Mütevekkil, Abbasi hanedanına mensup İslam halifesi (d. 1416)
 Ahmed Paşa, ulema sınıfı mensubu ve Divan Edebiyatı şairi (d. 1426)
 Göde Ahmed, Akkoyunlu hükümdarı (d. 1476)
 İshak Paşa, Osmanlı Sadrazamı

1497


Prvenstvo Hrvatske u hokeju na travi za sezonu 2017./18. je osvojila momčad Trešnjevke iz Zagreba.

Prva liga

Sudionici
 Concordia 1906 - Zagreb
 Jedinstvo - Zagreb
 Marathon - Zagreb
 Mladost - Zagreb
 Mladost II - Zagreb
 Trešnjevka - Zagreb
 Zelina - Sveti Ivan Zelina
 Zrinjevac - Zagreb

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Doigravanje
Utakmice poluzavršnice igrane 9. lipnja, a za plasman 10. lipnja 2018.

 Izvori:

Konačni poredak

Povezani članci
 Kup Hrvatske u hokeju na travi 2018.

Vanjske poveznice
 Hrvatski hokejski savez

Izvori
 hhs-chf.hr, IZVJEŠĆE VODITELJA NATJECANJA Broj: 13 - PROLJEĆE, sezona 2017./2018., br. 136/18, objavljeno 12. lipnja 2018., preuzeto 24. lipnja 2018.

2017-18

Prvenstvo Hrvatske u hokeju na travi 2017./18.


Peter Goldring (born December 12, 1944) is a former Canadian federal politician.

Early life and career
Goldring was born in Toronto in 1944.  He served in the Royal Canadian Air Force, from 1962 to 1965, as a military police officer.

After living in Ontario and Quebec he settled in Edmonton, in 1972.

Federal politics
Goldring was a Conservative Member of Parliament in the House of Commons of Canada, representing the riding of Edmonton East from 2004 to 2015, Edmonton Centre-East from 2000 to 2004, and Edmonton East from 1997 to 2000. He was also a member of the Reform Party of Canada, (1997–2000) and the Canadian Alliance (2000–2003).  From 2003 until 2011, he was a member of the Conservative Party of Canada; he resigned from the Conservative caucus in December 2011 after he was charged with refusing to provide a breath sample using a roadside screening device. He has sat as an independent Member of Parliament before being welcomed back to the Conservative caucus in 2013. Goldring did not run for re-election in 2015 following a string of incidents, including a controversial press release in the wake of the November 2014 harassment accusations against fellow Liberal Members of Parliament, Scott Andrews and Massimo Pacetti, by unnamed New Democratic Party colleagues.

Goldring is a former businessman and manager.  Goldring is the former official opposition critic of Veterans Affairs, Public Works and Government Services, and Public Housing.

In 2004, Goldring visited the Turks and Caicos Islands in the Caribbean to explore the possibility of amalgamating the islands into a Canadian territory. In September of that year, Goldring was appointed as Foreign Affairs Critic for the Caribbean.  A week after the passage of Hurricane Ivan over Grenada, Goldring visited the island as well as Barbados, St. Lucia, and Dominica, touring much of the destruction. Upon returning to Canada, Goldring pressed the government for much needed assistance.

As reported by the Globe and Mail on February 19, 2010, Goldring sent out a pamphlet to his constituents describing Louis Riel as a villain with blood on his hands who stood in the way of Confederation.  He also resisted calls to overturn Riel's conviction for treason and for him to be named a Father of Confederation. According to Métis historians and scholars George and Terry Goulet Goldring's pamphlet was "riddled with numerous egregious errors and many omissions".

When the York University-based Canadian Homelessness Research Network (CHRN) released the first Canadian Definition of Homelessness in 2012, Goldring, a member of the Edmonton Committee to End Homelessness, argued that the CHRN's definition painted an overly broad picture including those who were "having a hard time financially." Goldring felt that, "You don't want to look at it coldly, but they're really not in desperate need until they're holding that eviction notice in their hand." For this, he was heavily criticized for maintaining a lack of knowledge on the subject as well as advocating a lack of inclusivity.

Following the adoption of a 10-year plan to end homelessness, based on public-private partnerships and inter-municipal collaboration, Edmonton's homeless population dropped to 2,421 people in 2009, from 3,079 people in 2008. Goldring supports such a system, in which private sector affordable housing, such as Boardwalk Rental Communities and ProCura's Mayfair Village project, to provide affordable housing. His personal stance is firmly against public social housing solutions.

Personal life
Goldring is married to Lorraine and has two daughters.

Controversy
After a party on the evening of Saturday, December 3, 2011, Peter Goldring was stopped by the Edmonton Police Service, during a routine roadside spot-check to curb impaired driving.

Goldring, who has publicly opposed the use of breathalyzers to catch impaired drivers, refused to provide a breath sample. Shortly after the incident, Goldring resigned from the caucus of the Conservative Party of Canada. Following the incident, he sat as an independent member of the House of Commons, and asked to be recognized as an Independent Conservative. Later, upon being found not guilty for refusing to provide a breath sample, the presiding judge determined the politician was cautious about the request but did not purposefully delay or refuse.  Goldring soon after rejoined Conservative caucus.

References

External links
Official Website

1944 births
Canadian Alliance MPs
Conservative Party of Canada MPs
Independent MPs in the Canadian House of Commons
Living people
Members of the House of Commons of Canada from Alberta
Politicians from Edmonton
Politicians from Toronto
Reform Party of Canada MPs
21st-century Canadian politicians

Peter Goldring


Martin Harry Wolf (nascido em 16 de agosto  de 1946 em Londres) é um jornalista britânico especializado em economia. Ele é o principal comentarista econômico do jornal Financial Times.

Carreira

Em 1971, Wolf ingressou no programa de jovens profissionais do Banco Mundial, tornando-se economista sênior em 1974. No início dos anos 1980, Wolf estava profundamente desiludido com as políticas do Banco adotadas sob a direção de Robert McNamara: o Banco vinha pressionando fortemente por maiores fluxos de capital para países em desenvolvimento, o que resultou em muitos deles sofrendo crises de dívida no início dos anos 80. Vendo os resultados da intervenção e também influenciado desde o início dos anos 1970 por várias obras críticas à intervenção do governo, como O Caminho da Servidão de Friedrich Hayek, Wolf mudou sua visão para a direita e o livre mercado.

Ele se tornou um dos impulsionadores mais influentes do ressurgimento keynesiano de 2008-2009 e, no final de 2008 e início de 2009, usou sua plataforma no Financial Times para defender uma resposta fiscal e monetária massiva à crise financeira de 2007-2010. Wolf é um defensor de um imposto sobre o valor da terra.

Bibliografia

 O apelo resistível da Fortaleza Europa (AEI Press 1994)
 Por que a globalização funciona (Yale University Press 2004)
 Consertando Finanças Globais (The Johns Hopkins University Press 2008)
 As mudanças e os choques: o que aprendemos - e ainda temos que aprender - com a crise financeira (Penguin Press 2014)
 A Crise do Capitalismo Democrático (Allen Lane 2023)

Referências

Comendadores da Ordem do Império Britânico
Professores da Universidade de Nottingham
Judeus do Reino Unido
Pessoas vivas
Nascidos em 1946

Martin Wolf


An Tillandsia takizawae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Renate Ehlers ngan Harry Edward Luther. An Tillandsia takizawae in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia takizawae


James Davies Lightbody (March 16, 1882 – March 2, 1953) was an American middle distance runner, winner of six Olympic medals (two of which are no longer recognized by the International Olympic Committee following its downgrading of the 1906 Intercalated Games) in the early 20th century.

Lightbody, born in Pittsburgh and graduating from high school in Muncie, Indiana, had great success at the 1904 Summer Olympics, held in St. Louis. He wasn't favoured in any of the three individual events in which he competed, but nevertheless won all three of them.

First, he won the 2590 metre steeplechase, sprinting to the 800 metres title days later. Finally, he won the 1500 metres in a new world record. Later that day, he added a second place to his tally, when he competed with the Chicago Athletic Association in the 4 mile team event.

In 1905, Lightbody won AAU titles in both the 800 and 1500 metres, and the following year he competed in his second Olympics, the 1906 Intercalated Games of in Athens. He successfully defended his 1500 metres title, and placed second in the 800 metres.

Lightbody competed again in the 1908 Summer Olympics. In the 800 metres, he placed only fourth in his first round heat. Lightbody lost a close race to fellow American James Sullivan in the first round of the 1500 metres, eliminating him from further competition. He was defeated by a mere ten yards by Harry Sewell in the first round of the 3200 metre steeplechase and did not qualify for the final.

Lightbody died in 1953, two weeks short of his 71st birthday in Charleston, South Carolina.

References

Sources

1882 births
1953 deaths
American male middle-distance runners
American male steeplechase runners
Athletes (track and field) at the 1904 Summer Olympics
Athletes (track and field) at the 1906 Intercalated Games
Athletes (track and field) at the 1908 Summer Olympics
Olympic gold medalists for the United States in track and field
Olympic silver medalists for the United States in track and field
Medalists at the 1904 Summer Olympics
Medalists at the 1906 Intercalated Games

Jim Lightbody


La DFV-Supercup fue la supercopa de fútbol de la Alemania del Este, jugada entre el ganador de la DDR-Oberliga y de la FDGB-Pokal. Originalmente se planeó que comenzara en el año 1988, pero se pospuso al ganar el BFC Dynamo ambas competiciones. Se jugó por primera vez en el año 1989, cuando el BFC Dynamo (campeón de la FDGB-Pokal) derrotó por 4-1 al SG Dinamo Dresde (campeón de la DDR-Oberliga). La competición no se jugó en 1990, con la Reunificación alemana en marcha, y se jugó en su lugar la Deutschland-Cup entre el campeón de Alemania Occidental y el de Alemania del Este. En 1991 los campeones de los dos torneos del Este participaron en la DFB-Supercup.

Edición de 1989

Campeonatos de fútbol entre clubes de Alemania
Campeonatos de fútbol entre clubes de la República Democrática Alemana
DFV-Supercup
Deporte en Cottbus

DFV-Supercup


Hasan Üçüncü, (d. 16 Kasım 1980, Sürmene) Türk futbolcudur.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
Futbola Trabzonspor'da başlamıştır. Yıllarca Trabzonspor forması altında forma giymiştir. 30 Aralık 2008 günü itibarıyla Abdülaziz Solmaz ile beraber MKE Ankaragücü takımıyla anlaşmıştır. Arkadaşları arasında lakabı Lagot Hasan olarak bilinmektedir. 2009 Yılında Giresunspor'a transfer olmuştur. 2010 sezonunda önce Çaykur Rizespor'la sözleşme imzalamış, aynı yıl Mersin İdman Yurdu kulübüne transfer olmuştur. Bu kulüpte 3 sezon oynamıştır. 2013 yılında Orduspor kulübüyle sözleşme imzalamıştır. Ayrıca Ibrahim Yattara ile çok iyi dosttur.

Millî takım kariyeri
55 kez millî takımlara çağrılan Hasan Üçüncü, 7 kez Türkiye U-15, 27 kez Türkiye U-16, 10 kez Türkiye U-17, 23 kez Türkiye U-18, 2 kez de Türkiye U-19 millî takım forması olmak üzere toplam 69 kez millî formayı giymiştir ve bu müsabakalarda 2 gol kaydetmiştir. 2002 senesinde bir kez Türkiye A2 millî futbol takımına davet edilmiştir fakat oynama fırsatı bulamamıştır.

İstatistikleri

Kulüp Takım İstatistikleri

Millî takım istatistikleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 *

1980 doğumlular
Sürmene doğumlular
Trabzon doğumlu siyasetçiler
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Giresunspor futbolcuları
Trabzonspor futbolcuları
Akçaabat Sebatspor futbolcuları
Çaykur Rizespor futbolcuları
Mersin Talim Yurdu SK futbolcuları
MKE Ankaragücü GSK futbolcuları
Türkiye A2 millî futbol takımı futbolcuları
Yaşayan insanlar
Süper Lig futbolcuları
Türkiye 15 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 16 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 19 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları

Hasan Üçüncü


Pyrrhopyge es un género de lepidópteros ditrisios de la subfamilia Pyrginae  dentro de la familia Hesperiidae.

Especies

Referencias
Natural History Museum Lepidoptera genus database

Enlaces externos

 http://www.tolweb.org/Pyrrhopyge/94301

Pyrrhopygini

Pyrrhopyge


Kirkebjerg Station er en kommende letbanestation på Hovedstadens Letbane (Ring 3-letbanen) i Brøndby Kommune. Stationen kommer til at ligge på Søndre Ringvej, umiddelbart nord for krydset med Park Allé. Stationen kommer til at ligge på den vestlige side af vejen og kommer til at bestå af to spor med en øperron imellem med adgang via fodgængerfeltet i krydset. Stationen forventes at åbne sammen med letbanen i 2025.

Umiddelbart øst for stationen ligger industrikvarteret Kirkebjerg, mens området vest for stationen er præget af parcelhuse. Brøndby Kommune har i lokalplanen lagt op til byudvikling af området nær stationen, bl.a. med 2000 nye boliger på mellem to og seks etager, samt en ny dagligvarebutik.

Referencer

Stationer på Ring 3 Letbane
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Brøndby Kommune

Kirkebjerg Station


Rufus McGarrigle Wainwright (d. 22 Haziran 1973), Kanadalı-Amerikalı şarkıcı ve söz yazarı. Folk müzisyenleri Loudon Wainwright III ve Kate MacGarrigle'ın oğludur; şarkıcı-söz yazarı Martha Wainwright, sanatçının kız kardeşidir. Sanatçı beş stüdyo albümü ve çeşitli EPlere sahiptir.

Albümleri
 Rufus Wainwright (1998, DreamWorks)
 Poses (2001, DreamWorks)
 Want One (2003, DreamWorks)
 Waiting for a Want (EP; 2004, DreamWorks) — yalnızca iTunes üzerinden
 Want Two (2004, DreamWorks/Geffen)
 All I Want (2004, (DVD)
 Want (2005, DreamWorks/Geffen) — Tek albüm; Want One ve Want Two albümlerinin yanında 2 ekstra şarkıyı içerir
 Alright Already (EP; 2005, DreamWorks/Geffen) — yalnızca iTunes üzerinden
 Release the Stars (15 Mayıs, 2007)

Ödülleri ve adaylıkları

Juno Ödülleri
 1990 - Aday gösterildi; Yılın En Çok Gelecek Vadeden Erkek Vokalisti
 1999 - Kazandı; En İyi Alternatif Albüm, Rufus Wainwright
 2000 - Aday gösterildi; En İyi Şarkı Sözü Yazarı; "Poses," "Cigarettes and Chocolate Milk," ve "Grey Gardens"
 2002 - Kazandı; En İyi Alternatif Albüm, Poses

Genie Ödülleri
 1989 - Kazandı; En İyi Film Müziği, "I'm A Runnin'"

Dış bağlantılar
 Rufus Wainwright Resmi Web-sitesi

1973 doğumlular
Bayard ailesi
Stuyvesant ailesi
Kanadalı erkek şarkıcılar
Kanadalı besteciler
Kanadalı piyanistler
Kanadalı LGBT müzisyenler
Amerikalı liberteryenler
Amerika Birleşik Devletleri'nde LGBT kişiler
Gey müzisyenler
GLAAD Medya Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Amerikalı erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Hollanda asıllı Amerikalılar
Amerikalı pop piyanistleri
Amerikalı tenorlar
Amerika Birleşik Devletleri asıllı Kanadalılar
Kanadalı pop piyanisteri
Kanadalı pop şarkıcıları
Decca Records sanatçıları
Amerikalı LGBT müzisyenler
New York (eyalet) doğumlu müzisyenler
İdoller
Kanada'daki Amerikalı göçmenler
Kanadalı liberteryenler
Kanadalı tenorlar
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı erkek pop şarkıcıları
Amerikalı LGBT şarkıcılar
Bilgi kutusu bulunmayan kişiler

Rufus Wainwright


Digor, Doğu Anadolu Bölgesi'nde, Kars ilinin bir ilçesidir. Doğusunda Ermenistan, batı ve kuzeyinde merkez ilçe, batı ve güneyinde Kağızman bulunmaktadır.

Coğrafya

İlçe toprakları Erzurum-Kars platosu'nun doğu ucunda yer almaktadır. İlçeyi Anadolu'nun kuzey yarısındaki kıvrım sistemine bağlı olan dağlar engebelendirmektedir. Güneybatı kesiminde volkanik Yağlıca Dağı (2.961 m) eteklerinden Arpaçay'a doğru dalgalı bir alan uzanmaktadır. Bu alanı güneyde 2000 m yüksekliğinde Başköy Yaylası (Nahçıvan Çukuru) sınırlamaktadır. Yağlıca Dağı'nın kuzeybatısında da Hacıhalil Dağı (2.366 m) bulunmaktadır.

İlçe topraklarını Arpaçay ile Dumanlı Dağı'ndan kaynaklanan ve sonra Arpaçay ile birleşen Digor Çayı sulamaktadır. Bu akarsuların vadi tabanlarında da düzlükler yer almaktadır. Denizden yüksekliği 1.450 m yükseklikteki ilçenin yüzölçümü 1.136 km² olup, toplam 24.863'tür.

Tarihçe
Şimdiki Digor kasabasının 1880'li yıllarda Rus yönetimi altında iskân edildiği bilinmektedir. Ancak kasaba içinde şimdi yıkılmış bulunan Tekor Bazilikası çok daha eski dönemde burada önemli bir yerleşim bulunduğunu gösterir.

Tekor Bazilikası yaklaşık 480 yılında inşa edilmiştir. Bilinen en eski Ermenice yazıta sahip olması ve modern dönemde ayakta kalan en eski kubbeli Ermeni kilisesi olması bakımından tarihi öneme sahiptir. 1912 depreminde hasar gören kilise 1960'lı yıllarda resmi makamlarca yıktırıldı ve taşlarıyla Digor belediye binası inşa edildi.

Digor, Rus yönetimi esnasında Zaruşad (Arpaçay)'a bağlı idi. 1920'de imzalanan Gümrü Antlaşması sonucunda Digor, Türkiye Cumhuriyeti topraklarına katıldı. Bir süre Kağızman ilçesine bağlı bir nahiye olarak kalmış, 1953 yılında 6068 sayılı kanun ile ilçe yapılmıştır.

Nüfusu
Türkiye İstatistik Kurumunun 2022 yılı verilerine göre Digor ilçesinin nüfusu toplam olarak 19.872'dır. Bu nüfusun 2.473'ü merkez ilçede, geriye kalanlar ise köylerde yaşamaktadır. Digor ilçesinde göç diğer ilçelere oranla daha azdır.

Tarihi eserler

Beşkilise

Ani'nin yaklaşık 25 km güneybatısında, eski adıyla Tekor olarak bilinen Digor ilçe merkezine yakın vadinin içinde üç kaya çıkıntısı üzerine kuruludur. Manastırın toplamda, hepsi kubbeli ve özenle kesme taştan yapılmış beş kilisesi vardır. Bunlar: Aziz Karapet, Meryem Ana (Surp Astvatsatzin), Aziz Stefanos, Aziz Krikor ve Aziz Sarkis Kiliseleri'dir. Günümüzde sadece Aziz Sarkis Kilisesi ayakta kalabilmiştir. Manastır, 13. yüzyıldaki Moğol istilalarından sonra terk edilmiştir.

1878'de, Kars bölgesinin Rus yönetimine geçmesiyle Beşkilise, Ermeni Kilisesi'ne devredilmiştir. Binalar onarılmış, manastır yeniden ibadete açılmıştır. Keşiş ve hacılar için konaklama imkânı düzenlenmiştir. Bunlar, en büyük çıkıntının kenarına, aşağıdaki vadinin içindeki nehrin yanına ve de Aziz Sarkis Kilisesi'nin kuzeybatısına inşa edilmiştir.

Aziz Sarkis, 1989 depreminde ağır hasar almıştır. Binanın beton çekirdeği parçalanmıştır ve kilise o günden beri yıkılma riski taşımaktadır.

Tekor Bazilikası

5. yüzyıl kilisesinin bugünkü kalıntıları, önceden Tekor olarak bilinen Digor köyüne bakan bir yamaçta bulunmaktadır. Kilisenin, bilinen en eski kubbeli Ermeni kilisesi olduğu düşünülmektedir.

1912 yılına kadar sağlam kalan yapı, bu yılda yaşanmış depremle yıkılmıştır. Kubbesi çökmüş, çatısının çoğu ve güney cephesinin büyük bir kısmı yıkılmıştır. 1936'daki başka bir deprem de binada, bir miktar hasar daha meydana getirmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Digor Kaymakamligi
 Digor Belediyesi
 Resimlerle Digor

Digor