2008 Avrupa Futbol Şampiyonası veya diğer kullanımıyla UEFA Euro 2008, sadece UEFA üyesi ülkelerin millî takımlarının katılabildiği Avrupa Futbol Şampiyonası'nın 13. turnuvası. Avusturya ve İsviçre'nin ev sahipliğinde, 7 - 29 Haziran 2008 tarihleri arasında düzenlenen turnuvayı, finalde Almanya'yı 1-0 yenen İspanya şampiyon olarak tamamladı. Şampiyona kapsamında oynadığı tüm maçlardan galip ayrılan İspanya, 1984'te Fransa, 1996'da ise Almanya'nın ardından tüm maçları kazanan üçüncü takım oldu. İspanya, bu başarısı ile ilk kez 1964'te kazanmış olduğu kupayı, 44 yıl aradan sonra yeniden elde etti.

Euro 2008, turnuva tarihinde ikinci kez, iki ülke tarafından ortaklaşa gerçekleştirilen bir organizasyon oldu. Diğeri ise 2000 yılında Belçika ile Hollanda ortaklığında düzenlenen turnuvaydı. Turnuvaya katılan 16 takım, dörder takımdan oluşan 4 grupta mücadele etti. Ev sahipleri Avusturya ve İsviçre turnuvaya eleme maçları oynamadan katıldı. Bu Avusturya'nın turnuva tarihindeki ilk katılımıydı. Diğer 14 takım ise, 16 Ağustos 2006'da 21 Kasım 2007'ye kadar süren elemelerde yer aldı. Son turnuvanın şampiyonu Yunanistan ise oynadığı üç maçtan da mağlubiyetle ayrılarak takımlar arasındaki en kötü performansı sergiledi. Avusturya ve Polonya, tarihlerinde ilk kez bir Avrupa Futbol Şampiyonası'na katıldı. Şampiyonayı kazanan takım olan İspanya, 2009 yılında Güney Afrika Cumhuriyeti'nde düzenlenen FIFA Konfederasyonlar Kupası'nda Avrupa'yı temsil etti.

Ev sahibi seçimi
Avusturya ve İsviçre dışında turnuvanın ev sahipliğini yapmak için teklif veren ülkeler Türkiye/Yunanistan, İskoçya/İrlanda, Rusya, Macaristan, Hırvatistan/Bosna-Hersek ve Norveç/İsveç/Finlandiya/Danimarka idi. Daha önceleri Avusturya, Macaristan ile beraber 2004 Avrupa Futbol Şampiyonası ev sahipliğine aday olsa da Portekiz'e kaybetmişti.

Türkiye/Yunanistan, Avusturya/İsviçre ve Macaristan, 12 Aralık 2002 günü yapılan oylama finaline kalan ülkeler oldular. Türkiye/Yunanistan ev sahipliğinin reddedilmesiyle Macaristan ile Avusturya/İsviçre, yapılacak son oylamada yer almaya hak kazandı. Yapılan oylamada birinci sırayı alan Avusturya/İsviçre, turnuvayı düzenlemek için seçilen ülkeler oldu. Bu sayede şampiyona, Belçika ve Hollanda tarafından organize edilen 2000 Avrupa Futbol Şampiyonası'nın ardından ikinci kez iki ülkenin ortaklaşa ev sahipliği yapmasına sahne oldu. Öte yandan 2012'de Polonya ve Ukrayna'da düzenlenecek bir sonraki şampiyona, bu kulvardaki üçüncü turnuva olacaktır.

Ev sahibi ülkelerden biri olan İsviçre, daha önce de Almanya'nın şampiyonluğu ile sonuçlanan 1954 FIFA Dünya Kupası'nı düzenlemişti.

Tesisler
Turnuva maçları, iki ülkedeki toplam sekiz stadyumda gerçekleştirildi. Her stadyum en az 30.000 kişi kapasitesine sahipken; Viyana'daki Ernst Happel Stadyumu, 53.295 kişi kapasitesiyle organizasyondaki en büyük stadyum konumundaydı. Bu sebeple final maçı da Ernst-Happel'de oynandı. Ev sahiplerinden Avusturya grup maçlarının tamamını Ernst-Happel'de, İsviçre ise Basel şehrindeki St. Jakob-Park'ta oynadı.

2004 yılında Zürih'teki stadyum, organizatörler için sorun yarattı. Normalde; yenileme çalışmalarının yapıldığı Hardturm, turnuvanın düzenleneceği stadyumlardan biri konumundaydı. Fakat yasal sorunlardan dolayı yenileme çalışmaları gecikti ve bu stadyum, 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'nın oynanacağı stadyumlar arasından çıkartıldı. Bu problemden dolayı UEFA, maçların 2 ülkedeki 4 stadyumda oynanmasına karar verdi. FC Zürich takımının Letzigrund Stadyumu 23 Eylül 2007 tarihinde, turnuvanın oynanacağı stadyumlar arasına dahil edildi.

Kadrolar
Turnuvada yer alan takımların listesi için bakınız, 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası Kadroları

Yeni kupa
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası şampiyonu için yeni bir kupa tasarlanmıştır.

Henri Delaunay Kupası'nın yeni versiyonu, Asprey London tarafından tasarlandı. Orijinal tasarım ise Arthus-Bertrand tarafından yapıldı. Kupa, önceki yıllar gibi gümüş renkte. Üzerinde, daha önceki Avrupa Şampiyonalarını kazanan takımların isimleri ve kazandığı yıllar yazmaktadır. Ağırlığı 8 kilogram, uzunluğu ise 60 santimetredir. Kupanın para değeri 50.000 İsviçre frangıdır.

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası Elemeleri

Kura çekimi, 27 Ocak 2006 günü İsviçre'nin Montrö kentinde, yerel saat ile 12.00'de gerçekleşmiştir.

Elemeler, 2006 FIFA Dünya Kupası'ndan 1 ay sonra başlamıştır. Avusturya ve İsviçre ev sahibi takımlar olduğundan dolayı elemelere katılmamışlardır. Sırbistan, 3 Haziran 2006 tarihinde, Sırbistan ile Karadağ bölgelerinin birbirinden ayrılıp iki ülke haline gelmeleri sebebiyle, turnuva elemelerine tek başına katılmıştır. Karadağ bu nedenden dolayı bu elemelere katılamamıştır fakat 2010 FIFA Dünya Kupası elemeleri'nde boy göstermiştir.

Elemeler, 16 Ağustos 2006 tarihinde E Grubu'nda oynanan Estonya-Makedonya maçı ile başlamıştır.

Bu elemelerin formatı, diğerleri ile karşılaştırıldığında çok değişik gözüküyordu. Ev sahipleri dışında kalan 14 takımı belirlemek için yedi grupta yer alan birinciler ve ikinciler, direkt olarak turnuvaya katılım hakkı elde ettiler. Dolayısıyla, önceki dönemlerde olduğu gibi play-off turu (baraj maçları) oynanmadı. Yani, önceki turnuvalardan farklı olarak, gruplarında ikinci sırayı alan takımlar, play-off maçları oynamadan direkt olarak turnuvaya katıldılar. Altı grupta yedi takım mevcutken, bir grupta ise sekiz takım yer aldı. Gruplarında üçüncü ve gerisindeki sıraları alan takımlar ise elendi. B, C, D, E, F ve G gruplarında yedi takım, sadece A grubunda ise sekiz takım bulunmaktaydı.

Elemelerin sürprizlerinden biri İngiltere'nin turnuvaya katılım hakkı elde edememesi oldu. Hırvatistan E Grubunu zirvede tamamlarken, ikincilik için büyük bir çekişme yaşandı. Hırvatistan son maçta İngiltere'yi deplasmanda 3-2 mağlup edince, ikinci sırayı alan takım Rusya oldu ve bu başarısızlık, Steve Mclaren'ı koltuğundan etti.

Eleme gruplarında yaşanan mücadeleci oyun, hiçbir takımın grupları yenilgisiz tamamlayamamasına neden oldu. Kuzey İrlanda'dan David Healy 13 golle elemelerin gol kralı olurken, Hırvat Eduardo ise 10 golle ikinci sırada yer aldı.

Turnuvaya katılan ülkeler
 Kalın yazı karakteriyle yazılan yıllar, takımların şampiyon oldukları yıllardır.

1 Çekoslovakya adıyla
2 Batı Almanya adıyla
3 SSCB adıyla
4 Bağımsız Devletler Topluluğu adıyla
 Üs sayıları yazılan takımlar, ülkelerin birbiriyle birleşmesi ve ayrılması sonucu ortaya tek bir ülke çıkarmışlardır. Fakat o zaman, üstte görünen isimleri ile mücadele etmişlerdir.

Kura çekimi

Kura çekimi 2 Aralık 2007 tarihinde İsviçre'nin Luzern kentinde gerçekleşmiştir. Kura çekiminde öncelikle Avusturya devlet televizyonu ORF'nin çocuk korosu küçük bir konser vermiştir. 127 ülke kura çekimini canlı yayınlamıştır. Program 52 dakika sürmüştür. Sunuculuk görevini ise Melanie Winiger ve Rainer Pariasek yapmıştır.

Kura çekiminin içeriği

1992 Avrupa Futbol Şampiyonası ve 1996 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda kullanılan format burada kullanılmıştır. Kura çekiminde görev alan kişiler aşağıda belirtilmiştir;

 Gianni Infantino, ev sahibinin kura çekimini yaptı.
 Peter Schmeichel, 1.torbanın kura çekimini yaptı.
 Jürgen Klinsmann, 2.torbanın kura çekimini yaptı.
 Didier Deschamps, 3.torbanın kura çekimini yaptı.
 Theodoros Zagorakis, 4.torbanın kura çekimini yaptı.
 Bernard Dietz, A Grubu'nun kura çekimini yaptı.
 Anton Ondrus, B Grubu'nun kura çekimini yaptı.
 Franz Beckenbauer, C Grubu'nun kura çekimini yaptı.
 Dino Zoff, D Grubu'nun kura çekimini yaptı.

Her grubun maçlarını oynayacağı iki stadyum bulunacaktır. Her grupta 6 maç oynandığından dolayı gruplar dahilinde her stadyumda 3 maç oynanacaktır. 2000 Avrupa Futbol Şampiyonası ve 2004 Avrupa Futbol Şampiyonası finallerinde kuralarda, 4 torba bulunmaktaydı. Bu turnuvanın kura çekimindede aynısı uygulananmıştır. Torba sıralamalarında, takımların 2006 FIFA Dünya Kupası Elemeleri ve 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası elemeleri'ndeki başarıları baz alınmıştır. Avusturya ve İsviçre ev sahibi takımlar olduğundan dolayı, Yunanistan ise son Avrupa Şampiyonu olmasından dolayı birinci torbada yer almaktaydılar. Hollanda ise Euro 2008 finalistleri sıralamasında normale göre en yüksek puanı elinde bulundurduğu için birinci torbada yer almaktaydı.

Fransa, 2006 FIFA Dünya Kupası Elemeleri'nde pek çok maçta berabere kalmış, 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası elemeleri'nde ise İskoçya'ya iki kez mağlup olmuştur. Bu yüzden bu kura çekiminde dördüncü, yani son torbada yer almaktaydılar.

Gruplar
A ve B gruplarındaki takımlar ile C ve D gruplarındaki takımlar, fikstürde ikiye ayrıldılar ve böylelikle ilk grup ve ikinci gruptan birer takımın finale kadar karşılaşması imkânsız hâle geldi.

Avusturya ve İsviçre'nin yerel saati (UTC+2) şeklindedir.

Grup aşaması sıralama kuralları
İki veya daha fazla takımın maçlar bittikten sonra puanları eşit olursa çeyrek finale kalacak olan takım aşağıdaki kriterlere göre belirlenir.

 Takımların kendi arasındaki maçlarda aldıkları puan
 Takımların kendi arasındaki maçlarda gol farkı
 Takımların kendi arasındaki maçlarda atılan gol sayısı
 1-3 kriterler uygulanmasına rağmen iki takım arasında hala eşitlik varsa, 1-3 kriterler iki takım arasında yeniden uygulanır. Hala eşitlik varsa, 5-9 kriterler uygulanır.
 Gruptaki gol farkı
 Gruptaki atılan gol sayısı
 Eğer sadece iki takım arasında eşitlik varsa ve bu takımlar grupta son maçta karşılaşmışsa bu takımlar arasında penaltı atışları yapılır.
 Fair-play puanı (sarı kart 1 puan, kırmızı kart 3 puan, sarı + kırmızı kart 4 puan)
 Son 2 turnuva elemelerindeki puan ortalaması
 Kura çekimi

A Grubu

Portekiz turnuvadaki ilk maçını Türkiye karşısında oynadı. Bu maç 2-0 Portekiz üstünlüğüyle sonlandı. Sonraki maçını Çek Cumhuriyeti ile oynadı. Bu maçta da Çek Cumhuriyeti'ni 1-3 mağlup etti ve gruptan çıkmayı garantiledi. Gruptaki son maçını İsviçre'yle oynayan Portekiz, bu maçta diğer 2 maçında olduğu gibi üstünlük sağlayamadı; maç 2-0 İsviçre galibiyetiyle son buldu.

İlk maçında Portekiz'e 2-0 yenilen Türkiye, İsviçre'yle oynadığı maçta 1-0 mağlupken, Semih ve Arda'nın golleriyle 2-1 galip duruma geldi. Gruptan çıkış maçı olarak adlandırılan maçta Çek Cumhuriyeti ile karşılaşan Türkiye, Koller ve Plašil'in gollerinin ardından 2-0 mağlup duruma düştü. Ancak maçın son 15 dakikasında oynadığı futbolla Çek Cumhuriyeti'ni devirdi. Türkiye'nin kurtuluş gollerini 75. dakikada Arda, 87. dakikada Petr Čech'in elinden kaçırdığı topu iyi değerlendiren Nihat attı. Nihat 2 dakika sonra, 89. dakikada Hamit'in pasıyla defansı boş yakaladı ve bunu gol olarak değerlendirdi. Bu maçla Türkiye çeyrek finale çıkmaya hak kazandı.

Çek Cumhuriyeti turnuvaya 1-0 İsviçre galibiyetiyle başladı. İkinci maçında Portekiz'le karşılaşan Çek Cumhuriyeti, Deco'nun 8. dakikada attığı gole, Sionko ile 17. dakikada karşılık verdi. Ancak 63. dakikada Portekizli Cristiano Ronaldo ve 90+1. dakikada Quaresma'nın attığı gollerle turnuvadaki ilk yenilgisini bu maçta aldı. Bir sonraki maçta Türkiye ile karşılaşan Çek Cumhuriyeti, 2-0 galipken 3-2 geriye düştü. Maçın böyle bitmesiyle Çek Cumhuriyeti gruplarda elendi.

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'nın ev sahiplerinden birisi olan İsviçre turnuvaya Çek Cumhuriyeti yenilgisiyle kötü bir başlangıç yaptı. Bu maçta Svěrkoš'un 71. dakikada attığı golle 1-0 yenildi. 2. karşılaşması Türkiye ile oldu. Bu maçta ilk yarıda Eren'in yaptığı ortada Hakan'ın vuruşuyla 1-0'lık üstünlük yakalayan İsviçre, İkinci yarıda Semih ve Arda'nın golleriyle 2-1 mağlup duruma düştü. Maç 2-1 sonlandı ve İsviçre, A Grubu'ndan elendi. Portekiz ile prestij maçına çıkan İsviçre, Hakan Yakın'ın 71. dakikadaki golüyle 1-0, 83. dakikada ise penaltıdan yine Hakan Yakın'ın attığı golle 2-0 galip duruma geldi. Maç sonucu İsviçre'nin lehine oldu.

B Grubu

Hırvatistan, turnuvaya Avusturya'yı 1-0 yenerek başladı. Bu maçta 4. dakikada Modrić'in attığı golle 1-0'lık üstünlük yakalayan Hırvatistan, maçın sonuna kadar bu skoru korudu ve ilk maçında 3 puan aldı. İkinci maçında Almanya ile karşılaşan Hırvatistan, bu maçta iyi oyunuyla Almanya'yı 2-1 mağlup etti. Bu maçta Srna ve Olić'in golleriyle 2-0 öne geçen Hırvatistan, 79. dakikada Almanya atağında Podolski'den kalesinde gol gördü. Ancak maç 2-1 bitti ve Hırvatistan ikinci 3 puanını alarak çeyrek finali garantiledi.

Turnuvanın favori takımlarından gösterilen Almanya, ilk maçını Polonya ile oynadı. Bu maçta Almanya, Podolski'nin 20. ve 74. dakikalarda attığı 2 golle galip geldi. İkinci maçını Hırvatistan ile oynayan Almanya, bu maçtan 2-1'lik yenilgiyle ayrıldı. Srna ve Olić'le kalesinde gol gören Almanya, 79. dakikada attığı golle durumu 2-1'e getirdi. Ancak bu gol Almanya'ya yetmedi. Son maçında Avusturya ile karşılaşan Almanya, bu maçta Ballack'ın attığı golle 1-0 galip geldi ve grubu 2. olarak bitirip çeyrek finale çıktı.

Turnuvanın bir diğer ev sahibi olan Avusturya, turnuvaya Hırvatistan ile karşılaşarak başladı. Ancak Hırvatistan'ın 4. dakikada kazandığı penaltıyı, Modrić gol olarak değerlendirdi. Maç böyle sonuçlanınca Avusturya, ilk maçından puansız ayrıldı. İkinci maçını Polonya ile yapan Avusturya, bu maçta 1-1 berabere kalarak, 1 puanla ayrıldı. Maçın gollerini 30. dakikada Guerreiro Polonya adına atarken, 90+1. dakikada penaltıdan Vastić Avusturya adına beraberlik golünü attı. Turnuvadaki son maçını Almanya karşısında oynayan Avusturya, ikinci yarıda, 49. dakikada Ballack'ın attığı golle 1-0 yenik duruma düştü. Maç böyle sonlanınca Avusturya turnuvaya veda etti.

Polonya, turnuvadaki ilk maçını Almanya ile oynadı. Maçın ilk yarısında, 20. dakikada Podolski'nin attığı gol, durumu 1-0 olarak değiştirdi. İkinci yarıda, 72. dakikada yine Podolski'nin attığı golle 2-0 yenik duruma düşen Polonya, bu maçtan puansız ayrıldı. Bir sonraki maçı Avusturya ile oynadı. Bu maçta Vastić'in attığı golle öne geçen Polonya, 90+1. dakikada penaltıdan gol yedi. Böylece 1 puanla maçı tamamladı. Gruplardaki son maçını Hırvatistan ile oynayan Polonya, Klasnić'in 53. dakikadaki golüyle 1-0 yenildi ve turnuvaya veda etti.

C Grubu

Hollanda, turnuvaya İtalya ile karşılaşarak başladı. Karşılaşmada Hollanda adına 26. dakikada van Nistelrooy'dan, 31. dakikada Sneijder'den, 79. dakikada van Bronckhorst'tan gol gelirken, İtalya tarafından hiç gol gelmedi. Maç 3-0 tamamlanınca, Hollanda ilk maçında 3 puanı kaptı. İkinci karşılaşmasını Fransa ile oynayan Hollanda, 9. dakikadaki Kuyt'un golüyle 1-0 öne geçti. İkinci yarıda ise 59. dakikada van Persie'den gol gelince durum 2-0 oldu. 71. dakikada Henry, Fransa adına golü kaydetti. Ancak 1 dakika sonra, 72. dakikada Robben ile gelen golle skor 3-1 oldu. 90+2. dakikada Sneijder'in attığı golle skoru 4-1 yapan Hollanda tur atlamayı garantiledi. Son maçına Romanya ile çıkan Hollanda, bu maçı 2-0 yenerek grubu 9 puanla birinci olarak bitirdi. Bu maçın gollerini 54. dakikada Huntelaar, 87. dakikada van Persie attı.

2006 FIFA Dünya Kupası Şampiyonu İtalya, ilk maçından 3-0'lık yenilgiyle ayrıldı. İkinci maçında Romanya ile karşılaşan İtalya bu maçtan da 1-1'lik beraberlikle ayrıldı. Maçın 55. dakikasında Mutu'dan gelen golle 1-0 mağlup duruma gelen İtalya, 1 dakika sonra Panucci ile gelen golle durumu 1-1 yaptı. Maç böyle bitti ve iki takımda 1 puanla maçtan ayrıldı. Üçüncü ve gruptan çıkış maçını Fransa ile yapan İtalya, 25. dakikada yakaladığı penaltıyı Pirlo ile gole çevirdi. 62. dakikada De Rossi'nin attığı golle durumu 2-0 yapan İtalya, maç sonunda gülen taraf oldu ve çeyrek finale çıktı.

Romanya ilk mücadelesini Fransa önünde verdi. Maçta 90 dakika boyunca gol olmayınca, 0-0'lık sonuçla her iki takımda 1 puanla bu maçı kapattı. İkinci maçında İtalya ile karşılaşan Romanya, Adrian Mutu'nun golüyle 1-0 üstün duruma geldi. Fakat 1 dakika sonra Panucci İtalya adına gol atarak, durumu 1-1'e getirdi. Maç sonunda her iki tarafta 1 puanla döndü. Üçüncü ve son maçında Hollanda ile karşılaşan Romanya, bu maçı yenerse çeyrek finale çıkacaktı. Maçın ilk golü Hollanda'dan geldi. 54. dakikada Huntelaar'ın golüyle skoru 1-0 yapan Hollanda, 87. dakikada van Persie'nin attığı golle 2-0 yaptı. Maç sonunda Romanya turnuvaya veda etti.

Fransa, gruplardaki ilk maçına Romanya karşısında çıktı. Maç sonuna kadar gol olmadı. Maç 0-0 tamamlanınca iki takım da maçtan birer puanla ayrıldı. İkinci maçında Hollanda ile karşılaşan Fransa, bu maçta 4-1'lik skorla yenildi. Maçın gollerini Hollanda adına 9. dakikada Kuyt, 59. dakikada van Persie, 72. dakikada Robbe ve 90+2. dakikada Wesley Sneijder kaydetti. Fransa adına ise 71. dakikada Henry attı. Üçüncü ve son maçına İtalya karşısında çıkan Fransa, 25. dakikada İtalya'nın yakaladığı penaltıyla 1-0 yenik duruma geldi. 62. dakikada de Rossi'nin attığı gol durumu 2-0 yaptı. Maç İtalya galibiyetiyle sonlandı, Fransa turnuvaya veda etti.

D Grubu

İspanya turnuvaya Rusya karşısında aldığı 4-1'lik galibiyetle iyi bir başlangıç yaptı. Maçta 20, 44 ve 75. dakikalarda David Villa tarafından gelen goller İspanyolları rahatlattı. 86. dakikada Pavlyuçenko'dan gelen golle Rusya durumu 3-1 yaptı. Ancak 90+1'de Fàbregas ile 4. golünü atan İspanya, Rusya'dan 3 puanı aldı. Ayrıca turnuvanın tek hattricki David Villa tarafından bu maçta gerçekleşti. İkinci maçında İsveç ile karşılaşan İspanya, 15. dakikada Fernando Torres'in attığı golle 1-0 öne geçti. Ancak 34. dakikada Ibrahimović durumu 1-1 yapan golü attı. 90+2. dakikada David Villa'nın golüyle 2-1 öne geçen İspanya, 3 puan alarak turu garantiledi. Son maçında Yunanistan ile karşılaşan İspanya, Charisteas ile gelen golle 1-0 yenik duruma düştü. 61. dakikada de la Red ile beraberliği yakalayan İspanya, 88. dakikada Güiza ile galibiyet golünü attı ve 9 puanla grubu tamamladı.

Turnuvanın en genç takımı olan Rusya turnuvadaki ilk maçını İspanya ile oynadı. Bu maçta 4-1'lik yenilgi alan Rusya'nın tek golünü Roman Pavlyuçenko attı. İspanya'nın 3 golü ise David Villa'dan, son golü Fàbregas'dan geldi. İkinci maçını Yunanistan ile yapan Rusya, maçın tek golü olan 33. dakikadaki Zıryanov'un golüyle 1-0 öne geçerek 3 puanı aldı. Rusya'nın son maçı, gruptan ikinci olarak çıkanın belli olacağı İsveç karşılaşmasıydı. 24. dakikadaki Pavlyuçenko'nun, 50. dakikada da Arşavin'in golleriyle maçı 2-0 tamamlayan Rusya, gruptan ikinci çıkan takım oldu.

İsveç turnuvaya Yunanistan galibiyetiyle başladı. Maçın gollerini 67. dakikada Ibrahimović, 72. dakikada Hansson attı. 2-0 biten maçtan, İsveç 3 puanla ayrıldı. İkinci maçını İspanya ile oynayan İsveç, 15. dakikada Torres'in attığı golle 1-0 yenik duruma düştü. 34. dakikada Ibrahimović 1-1'lik eşitliği sağlayan golü atsa da 90+2'de Villa'nın attığı golle İsveç bu maçtan puansız ayrıldı. Son ve gruptan çıkma mücadelesini Rusya karşısında veren İsveç, hiç gol atamadı. Pavlyuçenko ve Arşavin ile kalesinde 2 gol gören İsveç, bu maçla turnuvaya veda etti.

2004 Avrupa Futbol Şampiyonası Şampiyonu Yunanistan, turnuvada ilk olarak İsveç ile karşılaştı; bu maçı 2-0 mağlup kapattı. İkinci maçında Rusya ile karşılaşan Yunanistan, Zıryanov'un 33. dakikada attığı golle 1-0 yenildi. Bu yenilgi Yunanistan'ın turnuvadan elenmesine neden oldu. Prestij maçında İspanya ile karşılaşan Yunanistan, bu maçta da 2-1'lik skorla yenilince turnuvaya 0 puanla sonuncu olarak veda etti. Bu maçta Yunanistan adına golü 42. dakikada Angelos Charisteas, İspanya adına ise golleri 61. dakikada de la Red ve 88. dakikada Güiza kaydetti.

Eleme turları

Çeyrek finaller

İlk çeyrek final maçı olan Portekiz-Almanya karşılaşmasında ilk gol 22. dakikada Almanya'dan geldi. Podolski'nin ortasında Schweinsteiger topu çok iyi değerlendirerek gole çevirdi. 4 dakika sonra Schweinsteiger'in kullandığı serbest vuruşu Klose kafa vuruşuyla gole çevirdi. Maçın 40. dakikasında bir Portekiz atağında, Nuno Gomes'in vurduğu top, Metzelder'in ayaklarından kaleye girdi. İlk yarı 1-2 tamamlandı. İkinci yarıda serbest vuruştan atılan topu Ballack gol olarak değerlendirdi. O pozisyonda faul olup olmadığı çok tartışıldı. 87. dakikada ise Nani'nin ortasında Hélder Postiga kafa vuruşuyla Portekiz'in 2. golünü attı. Ancak bu gol Portekiz'e yetmedi; Almanya yarı finale çıktı.

İkinci çeyrek final maçı olan Hırvatistan-Türkiye maçının galibi yarı finalde Almanya ile eşleşecekti. Maçın 90 dakikası berabere sonlandı. Bu durumda uzatmalara gidildi. Her iki takımın da topla oynama oranları hemen hemen eşitti. Uzatmanın ilk yarısı golsüz bitti. Uzatmaların ikinci yarısında 119. dakikada Hırvatistan atağında, Rüştü'nün açılmasıyla, Modrić'in yaptığı orta Klasnić'in kafa vuruşuyla ağlarla buluştu. Maçın son anlarında Semih'e gelen top, gol olarak değerlendirildi. Böylece maçın uzatmaları 1-1 berabere tamamlandı. Penaltı vuruşlarına geçildi. Penaltılarda, Hırvatistan'dan Luka Modrić ve Ivan Rakitić topu dışarı attı. Darijo Srna topu ağlarla buluşturdu. Türkiye'den Arda Turan, Semih Şentürk, Hamit Altıntop'un vuruşları kaleyi bulunca Hırvatistan'ın 4. penaltısı önem kazandı. Hırvatistan'ın 4. penaltısını çeken Mladen Petrić'in şutunu Rüştü kurtardı ve Türkiye yarı finale yükseldi.

Üçüncü çeyrek final maçı olan Hollanda-Rusya karşılaşmasında ilk gol 56. dakikada Rusya'dan geldi. Sergey Semak'ın ortasında Pavlyuçenko'nun vuruşu durumu 1-0 Rusya üstünlüğüne getirdi. Ancak maçın 86. dakikasında Hollanda serbest vuruş kazandı. Engelaar serbest vuruştan güzel bir orta çıkarınca van Nistelrooy kafa vuruşuyla durumu 1-1'e getirecek golü attı. Maç uzatmalara gitti. Uzatmaların ilk yarısında gol olmazken, ikinci yarısında 111. dakikada gelişen bir Rusya atağında, gelen güzel bir ortada Torbinsky direğin yanından topu gole çevirerek durumu 2-1 yaptı. 116. dakikada Rusya'nın kullandığı taçtan, top Arşavin'e geldi. Arşavin topu gole çevirince durum 3-1 oldu. Maç böyle sonlandı ve Rusya yarı finale yükseldi.

Dördüncü ve son çeyrek final karşılaşması İspanya-İtalya mücadelesiydi. İlk yarıda karşılıklı ataklar olurken, ikinci yarı da devam etti. 2 devrede de hiç gol olmayınca uzatmalara gidildi. Uzatmalarda da gol olmadı. Maçın uzatma devreleri golsüz sonlanınca penaltılara geçildi. İlk penaltıyı İspanya'dan David Villa kullandı. Bu atış gol olurken, İspanya'dan Santi Cazorla, Marcos Senna, Cesc Fàbregas'ın vuruşları da ağlarla buluştu. Ancak Daniel Güiza'nın vuruşu Gianluigi Buffon'dan geri döndü. İtalya'dan Fabio Grosso ve Mauro Camoranesi vuruşları gole çevirirken, Daniele De Rossi ve Antonio Di Natale kaçırdı. Maçın penaltıları 4-2 sonlandı ve yarı finalde Rusya ile karşılaşacak takım İspanya oldu.

Yarı finaller

Yarı final 1. karşılaşmasında Almanya ile Türkiye karşı karşıya geldiler. Türkiye, sakatlar ve cezalı oyuncular nedeniyle kadrodaki dokuz oyuncusundan faydalanamadı. 22. dakikada Uğur, Kazım'ın direkten dönen topuna vurdu. Lehmann topu çizginin içinde yakalayınca Türkiye 1-0 öne geçti. 4 dakika sonra (26. dk) Podolski'nin sol kanattan verilen pasına Schweinsteiger topu ağlara göndererek beraberliği getirdi. 79. dakikada eşitlik tekrar bozuldu. Sol kanattan yapılan ortada kaleci Rüştü topu almak için boşa çıktı. Klose vurduğu kafayla topu ağlara gönderdi ve takımını 2-1 öne geçirdi. Bundan 7 dakika sonra Türkiye beraberliği yakaladı. Sabri'nin sağ kanattan Lahm'dan sıyrılarak verdiği pasta kaleci Lehmann tutmak için gelmesini beklediği topa Semih Şentürk vurdu ve durumu 2-2 yaptı. Fakat 4 dakika sonra Philipp Lahm ceza alanının sol tarafında aldığı pas ile Rüştü'yle karşı karşıya kaldı ve topu direğin dibinden ağlara göndererek durumu 3-2 yaptı. Böylece maçı Almanya kazarak finalist oldu.

Yarı final 2. karşılaşmasında Rusya ile İspanya karşı karşıya geldiler. Grupta 3 farkla (4-1) yenilen Rusya, bu maçta da Xavi'nin 50., Güiza'nın 73. ve Silva'nın 83. dakikada attığı gollerle 3-0 yani yine 3 farkla yenildi. Oyunu rahat bir şekilde baştan sona kadar üstün olarak götüren İspanya, 24 yıl aradan sonra tekrar bir Avrupa Şampiyonası finali oynamaya hak kazandı.

Final

Final karşılaşmasında Almanya ile İspanya karşı karşıya geldiler. Maçta İspanya 33. dakika 1-0 öne geçti. Fernando Torres Philipp Lahm'ı geride bırakarak kaleci Lehmann'ın üzerinden aşırtma yaparak topu ağlara gönderdi. Son dakikaya kadar başka bir gol olmadığı için maç 1-0 bitti ve 44 yıl aradan sonra İspanya 2. kez Avrupa Şampiyonu oldu.

İstatistikler

Gol krallığı

Ödüller

1996 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda ilk kez uygulamaya geçirilen UEFA All-Star Takımı uygulaması bu turnuvada da uygulanmıştır. UEFA, turnuva sonrası turnuvanın en iyi oyuncuları için bir karma yapmış ve turnuvanın en iyi 23 oyuncusunu beliremişti. Bu değerlendirme, açılış maçından final maçına kadar oynanan tüm maçlarda yapıldı. İspanyol oyunculardan 9 tanesi bu karmaya girmeye hak kazandı. UEFA, turnuvanın oyuncusunun seçilmesi için taraftarların oylarına başvurdu. Bu doğrultuda İspanyol orta saha oyuncusu Xavi, turnuvanın en değerli oyuncusu seçildi. Altın ayakkabı ödülü de bir İspanyol futbolcuya, aynı zamanda 4 golle turnuvanın en golcü oyuncusu olan David Villa'ya gitti.

UEFA tarafından belirlenen Turnuvanın takımı

Altın Ayakkabı ödülü
  David Villa (4 gol)

UEFA Turnvanın en iyi oyuncusu ödülü
  Xavier Hernandez Creus

Organizasyonlar ve turnuvadaki içerikler

Yeni kart sistemi
UEFA, 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası öncesi önemli bir kural değişikliğine gitti. Buna göre, 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda da geçerli olmak üzere bundan sonraki turnuvalarda görülen sarı kartlar çeyrek finalden sonraki aşamalarda silinecekti.

20 Mayıs 2008 tarihinde Moskova'da gerçekleştirilen toplantı sonrası bir açıklama yapan UEFA başkanı Michel Platini, bundan böyle bir turnuvada görülen sarı kartların çeyrek finalden sonra geçerlilik kazanmayacağını açıkladı. Futbol seyircisi ve televizyon izleyicisi için çok olumlu bir karar aldıklarını vurgulayan Platini, "Bu değişikliği uzun zamandır düşünüyorduk. Futbolseverler bundan sonra final maçlarında yıldız oyuncuları cezalı durumda göremeyecek." diye konuştu.

UEFA'nın aldığı bu karara göre uluslararası turnuvalarda yarı finalde sarı kart gören bir futbolcunun daha önceki turlarda aldığı sarı kartlar silineceği için, o futbolcu final maçında yer alabilecek. Bugüne kadar bir turnuvada 2 sarı kart gören oyuncu bir sonraki maçta cezalı duruma düşüyordu.

Slogan
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası için slogan, 24 Ocak 2007 tarihinde seçildi: Duygularını koru.

UEFA baş yöneticilerinden Lars-Christer Olsson slogan için şunu demiştir: "Bu slogan şunu tanımlıyor ki: Duygular sevincin bütün türlerini temsil etmektedir, bazen hayal kırıklığıdır ama maçın son düdüğüne kadar yüksek gerilim anlamına gelmektedir."

Maskotlar

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'nın 2 tane resmî maskotu bulunmaktadır. Avusturya ve İsviçre'de yapılan oylamalarla maskotların isimleri belirlenmiştir. Oylama üç maskot adı arasında yapılmıştır:

 Zagi ve Zigi
 Flitz ve Blitz
 Trix ve Flix

%36,3'lük bir oranla "Trix ve Flix" resmî maskot adı olarak seçildi. Turnuvanın İsviçre sorumlusu Christian Mutschler bu seçimle ilgili olarak, "Eminim ki, bu maskotlar ve isimleri turnuvanın hayati anlamda anlanmasını, eğlenceli olmasını ve hatırlarda kalmasını sağlayacaklardır." demiştir.

Resmi futbol topu

2004 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda kullanılan Roterio topunu üreten firma olan Adidas, bu turnuvada da resmi sponsor olarak yeni bir top tasarladı. Bu topun ismi ise "EUROPASS". Top, 2 Aralık 2007 tarihindeki kura çekiminde tanıtılmıştı. Yer altından bir sistemle, fışkıran lavlar ile izleyenlerin beğenisine çıkan top yetkililer tarafından tüm özellikleri gösterilerek, topun rahatlığını ve maçlarda vereceği keyfi anlattı. "adidas EUROPASS" adını, Avusturya ve İsviçre'nin ev sahipliği yapacak olduğu şampiyonada, maçların her iki ülkede de oynanmış olmasından ve futbolcuların 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası maçlarında atmış olduğu paslardan alıyor. Bununla birlikte 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası maçlarını izlemek için Avusturya ve İsviçre'ye gelen taraftarların desteğini de yansıtıyor.

Hakemler
Turnuvada oynanacak olan 31 maç için toplam 12 hakem seçilmiştir. Hakemler, 14 Nisan-17 Nisan 2008 tarihleri arasında İsviçre'nin Zürih kentinde toplanmış ve bu toplantıda son kurallarla ilgili bilgilendirilmişlerdir.

Şampiyonada yer alacak hakemlerin, kulüp düzeyindeki müsabakalarda düdük çalmaya devam edecekleri, ama finallerde mücadele edecek 16 ülkenin oynayacağı hazırlık maçlarında görev alamayacakları açıklanmıştır.

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda görev yapmış olan hakemlerin listesi:

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda görev yapmış olan dördüncü hakemlerin listesi:

Para ödülleri

UEFA, bu turnuva için toplam 184 milyon euro'luk bir para ödülünün 16 takım arasında verilmesine karar verdi. Bu miktar daha önceki turnuvada toplam 129 milyon euro değerindeydi.

 Katılım ücreti: 7.5 milyon euro

Takımların ekstra performanslarına göre verilen miktarlar:

 Gruplarda (bir maçta):
 Galibiyet: 1 milyon euro
 Beraberlik: 500 bin euro
 Çeyrek finaller: 2 milyon euro
 Yarı finaller: 3 milyon euro
 İkincilik: 4.5 milyon euro
 Şampiyonluk: 7.5 milyon euro

Eğer turnuva şampiyonu, grubunda oynadığı üç maçıda kazanmış ise, büyük ödül olan 23 milyon euro'yu kasasına koyacaktı. Turnuva şampiyonu İspanya, bunu da başararak 23 milyon euroluk ödülünde sahibi oldu.

Sponsorlar

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası için dünyada isim yapmış büyük sponsorlar tahsis edilmiştir. 17 sponsor firma, yaklaşık 370 milyon euro değerinde bir miktar ödemiş olup yetkililer turnuvanın sponsor gelirlerinden yaklaşık 900 milyon euro kâr elde etmeyi beklediklerini açıkladılar.

Bu sponsorluk programı çerçevesinde, UEFA sponsorluk faaliyetlerini belli başlı bölümlere ayırdı.

UEFA EUROTOP ortakları

UEFA EUROTOP ortakları olan; MasterCard, Carlsberg, McDonald's, Coca-Cola, JVC, Hyundai ve Kia, 2005 yılının sonbaharında UEFA'nın 2009 yılına kadar düzenleyeceği tüm turnuvalarda ana sponsorlar olma konusunda anlaşmışlardı. Bununla beraber 257 milyon euro değerinde bir gelir elde edildi.

Avusturya ve İsviçre sponsorları

Turnuvayı iki ülkenin ortaklaşa olarak düzenlemesinden dolayı, her ülke için yerel sponsorlar tahsis edilmiştir. Toplam 7 yerel sponsor bulunmaktadır. Bu sponsorlar şunlardır:

Yayın hakları

Dünya'nın birçok ülkesi 24 Eylül 2007 tarihi itibarıyla, 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'nı naklen yayınlayabilmek için gerekli izinleri almışlardır. Ana maddeden yayın haklarını alan ülkelerin sıralı tam listesi görünmektedir.

Bilet fiyatları

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'nın ilk parti biletleri 15 Ocak 2008 tarihinden itibaren satışa sunuldu. UEFA'dan yapılan açıklamada, toplam 1 milyon 50 bin adet olan şampiyona biletlerinin ilk aşamada %33'ü, yaklaşık olarak 290 bin bileti taraftarlara sunuldu. Şampiyonada bilet fiyatları ise 2006 FIFA Dünya Kupası'ndan daha ucuz olmakla birlikte 45 ile 550 euro arasında değişen fiyatlara satıldı. Grup müsabakalarındaki en ucuz biletin 45 euro olduğu şampiyonada, en pahalı grup maçı bileti ise 110 euro fiyatında oldu. Avusturya'nın başkenti Viyana'daki Ernst Happel Stadyumu'nda 29 Haziran 2008 tarihinde oynanan Almanya-İspanya final maçına ise taraftar 160 ile 550 euro arasında para ödeyerek girdiler.

Bilet satışları, 15 Ocak 2008 tarihinde turnuvanın açılış maçının oynanacağı İsviçre kenti olan Basel'de startı verilirken, bilet almak isteyenler sadece internetten şampiyonanın resmi sitesinden şampiyona biletlerini temin ettiler. Biletlere olan talebin arzı aşması durumunda ise 2006 FIFA Dünya Kupası'nda olduğu gibi kura yöntemiyle biletler sahiplerini bulmaktaydı.

EURO Experience Turları

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası yaklaşırken, katılan ülkelerin taraftarları için, turnuvanın havasına önceden girmeleri amacıyla "EURO Experience Tours" (Türkçe: EURO Tecrübe Turları) düzenlenmiştir.

Turun ilk startı, 28 Ocak 2008 günü yerel saat ile 13.00'te İsviçre'nin Basel kentinde, Rosetalanlage'de başlamıştır. Turların içerisinde mini festivaller düzenlenmiş, turnuva ile bilgiler verilip broşürler dağıtılmış, küçük taraftarlar için yeni oyun alanları kurulmuş ve daha birçok faaliyet yapılmıştır. Turnuvanın düzenleneceği bazı şehirlerde ise, bir adet sıcak hava balonu, turnuvaya kaç gün kaç saat ve kaç saniye kaldığını gösteren bir sayaç ile dolaşmaktaydı.

Hyundai kampanyası (Hyundai ile orada ol)

Turnuvada her takımın otobüsünün camına kendi dilinde ve İngilizce bazı sloganlar yazıldı ve bu sloganlar, uefa.com aracılığıyla dünyadaki bütün global internet kullanıcıları belirlediler. Aşağıdaki listede kullanıcıların ülke otobüslerine yazılacak sloganlar için verdiği kararlar sonucunda kullanılmış olan sloganlar belirtilmektedir:

 Türkiye: Türkiye aşkı bu otobüse sığar mı?
 Almanya: Deutschland - ein Team - ein Ziel (Almanya - tek takım - tek amaç)
 Avusturya: Nur gemeinsam können wir gewinnen…! (Sadece birlikte yenebiliriz…!)
 Çek Cumhuriyeti: Pojďme na to, zvítězíme, sny národa naplníme! (Hadi gidelim, hadi yenelim, hadi ulusumuzun hayalini gerçek yapalım!)
 Fransa: On vit ensemble, on vibre ensemble (Birlikte yaşayalım, birlikte kutlayalım)
 Hırvatistan: Uz navijače do krova Europe (Taraftarla birlikte, Avrupa'nın tepesine)
 Hollanda: 1 doel, 1 gevoel, samen zijn we oranje (1 görev, 1 duygu, birlikte hepimiz turuncuyuz)
 İspanya: Pase lo que pase, ESPAÑA SIEMPRE (Ne olursa olsun, HER ZAMAN İSPANYA)
 İsveç: Sveriges gäng = full poäng (İsveç takımı, hayal takımı)
 İsviçre: Endstation: Wien (Son durak: Viyana)
 İtalya: Il cielo è sempre più blu... (Gökyüzü her zaman daha mavidir)
 Polonya: …bo liczy sie sport i dobra zabawa! (… çünkü sadece spor ve iyi eğlence önemlidir)
 Portekiz: Este autocarro é movido a Vontade de Vencer (Bu sürücü bizi kazanmaya götürecek)
 Romanya: România, te iubim şi cu tine ne mândrim! (Sizi seviyoruz ve gurur duyuyoruz)
 Rusya: Российский футбол, победа за нами. Россия гордится ее игроками! (Rusya'nın elleri birleşti; Rusya, oğullarıyla gururlu)
 Yunanistan: Ένα όνειρο μία ομάδα ! (Tek takım, tek hayal!)

Maç saatleri

Turnuvada maçların oynanacağı saatler 2004 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda olduğu gibi düzenlenmiştir. Gruplarda ilk 2 maçın oynanacağı günlerde, ilk maç TSİ 19.00'da, diğer maç ise TSİ 21.45'te başlamıştır. Gruplardaki üçüncü maçlar, çeyrek final, yarı final ve final'de oynanacak tüm maçlar TSİ 21.45'te başlamıştır.

Resmi şarkı

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'nın resmi şarkısı, İspanyol şarkıcı Enrique Iglesias'ın hazırlamış olduğu, "Can You Hear Me" (Beni duyabiliyor musun ?) isimli şarkıdır. Bu şarkı, 29 Haziran 2008 tarihinde, Viyana'da Ernst Happel Stadyumu'nda düzenlenecek final maçı öncesi kendisi tarafından yaklaşık 3 dakikalık canlı performans ile seslendirilmiştir.

Bir başka resmi şarkı ise, Jamaika doğumlu Amerikalı şarkıcı Shaggy'nin hazırlamış olduğu, "Like A Superstar" adlı şarkıdır. Bu şarkıya bir de video klip yapıldı. Şampiyonanın maskotları Trix ile Flix'in görüntülerinin yer aldığı video klip İsveç'in KAKTUS adlı animasyon firması tarafından hazırlandı. Video klipte, Trix ile Flix'in, turnuvaya ev sahipliği yapacak olan İsviçre ile Avusturya'nın dağlarında ve stadyumlarında futbol topuyla yaptıkları gösterilere ve danslarına yer verildi. Projenin, Trix ile Flix'in yer alacağı bir dizi animasyon çalışmasının ilki olduğu belirtiliyor.

Resmî elektronik oyunu

Turnuvanın PC, PlayStation, Xbox360 ve Nintendo Wii oyunlarının yapımı bitmiştir. Oyunlar 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinin bittikten sonra çıkarılmıştır, katılacak olan takımların belirlenmesi için yaklaşık 2,5 yıl beklenmiştir. Bu süre içerisinde eleme maçları bölümü tasarlanmıştır. Oyun bilgisayar için sadece Avrupa'da ve 11 Nisan 2008'de piyasaya çıktı. Diğer versiyonlar ise 2008 yılının Mayıs ayında piyasaya sürüldü. Her zaman olduğu gibi bu oyun lisanslı bir şekilde EA Sports tarafından yapılıyor.

Notlar
NOT: Notlar bölümünde gerçekleşen olaylar, kronolojik sıralamaya göre gitmektedir.

 Turnuvanın ilk sarı kartını ve aynı zamanda kartını gören oyuncu, A Grubu'nda 7 Haziran 2008 tarihinde oynanan İsviçre-Çek Cumhuriyeti maçında 59. dakikada yaptığı faulden dolayı hakem tarafından sarı kart ile cezalandırılan İsviçreli futbolcu Ludovic Magnin olmuştur.
 Turnuvanın ilk golü, A Grubu'nda 7 Haziran 2008 tarihinde oynanan ve turnuvanın açılış maçı da olan İsviçre-Çek Cumhuriyeti maçında, Çek futbolcu Václav Svěrkoš tarafından atılmıştır.
 B Grubu'nda 8 Haziran 2008 tarihinde oynanan Avusturya-Hırvatistan maçında, 4. dakikada penaltı kullanan ve bu atışı gole çeviren Hırvat futbolcu Luka Modrić, Avrupa Futbol Şampiyonaları tarihinin en erken penaltı golünü atmıştır. Aynı zamanda bu penaltı ve gol, turnuvanın ilk penaltısı ve penaltı sonucunda atılan golüdür.
 Bir maçta birden fazla gol atabilen ilk oyuncu, B Grubu'nda 8 Haziran 2008 tarihinde oynanan Almanya-Polonya maçında 2 gol atan Polonya asıllı Alman futbolcu Lukas Podolski olmuştur.
 C Grubu'nda 9 Haziran 2008 tarihinde oynanan Hollanda-İtalya maçını 3-0 kazanan Hollanda, İtalya'yı 1978 FIFA Dünya Kupası'ndan beri yenememişti.
 Bir maçta 3 gol atabilen ilk oyuncu, D Grubu'nda 10 Haziran 2008 tarihinde oynanan İspanya-Rusya maçında hat-trick yapan İspanyol futbolcu David Villa olmuştur.
 Turnuvanın en erken sarı kartını ve aynı zamanda kartını gören oyuncu, D Grubu'nda 10 Haziran 2008 tarihinde oynanan Yunanistan-İsveç maçında 1. dakikada yaptığı faulden dolayı hakem tarafından sarı kart ile cezalandırılan Yunan futbolcu Angelos Charisteas olmuştur.
 Mağlup durumdayken, maçı kazanabilme başarısı gösteren ilk takım, A Grubu'nda 11 Haziran 2008 tarihinde oynanan İsviçre-Türkiye maçında Arda Turan'ın 90+2. dakikada atmış olduğu gol ile maçı 1-2 kazanan Türkiye olmuştur.
 2000 Avrupa Futbol Şampiyonası'nın ev sahibi Belçika'nın ardından, A Grubu'nda 11 Haziran 2008 tarihinde oynanan İsviçre-Türkiye maçında Türkiye'ye 1-2 yenilen İsviçre, Avrupa Futbol Şampiyonaları tarihinde bir üst tura çıkamayan 2. ev sahibi ülke olmuştur.
 Turnuvanın ilk kırmızı kartını gören gören oyuncu, B Grubu'nda 12 Haziran 2008 tarihinde oynanan Hırvatistan-Almanya maçında 90+2. dakikada yaptığı faulden dolayı hakem tarafından kırmızı kart ile cezalandırılan Alman futbolcu Bastian Schweinsteiger olmuştur.
 Avrupa Futbol Şampiyonaları tarihinin gol atan en yaşlı oyuncusu, B Grubu'nda 12 Haziran 2008 tarihinde oynanan Avusturya-Polonya maçında 90+3. dakikada penaltıdan golü atan Avusturyalı futbolcu Ivica Vastić'tir. Bu golü atan Vastić, şampiyona sırasında 38 yaş, 2019 hafta ve 14136 günlüktü.
 C Grubu'nda 13 Haziran 2008 tarihinde oynanan İtalya-Romanya maçında, 83. dakikada Rumen futbolcu Adrian Mutu'nun kullanmış olduğu penaltıyı kurtaran İtalyan kaleci Gianluigi Buffon, turnuvada ilk kez penaltı kurtaran, Adrian Mutu ise ilk kez penaltı kaçıran futbolcu olmuştur.
 A Grubu'nda 15 Haziran 2008 tarihinde oynanan Türkiye-Çek Cumhuriyeti maçında 90+2. dakikada kırmızı kart görerek oyundan atılan Türk kaleci Volkan Demirel, turnuvada kırmızı kart görülerek atılan ilk kaleci olmuştur. Türkiye, 3 oyuncu değişikliğini yaptığından dolayı kaleye Tuncay Şanlı geçmiştir.
 Çeyrek finalde oynanan Hırvatistan-Türkiye maçında Semih Şentürk'ün 120+2. dakikada attığı gol Avrupa Futbol Şampiyonaları tarihinin ve aynı zamanda dünyanın en geç atılan golüdür.
 Türkiye ve Çekya arasında oynanan grup maçı, UEFA tarafından, Avrupa Futbol Şampiyonası tarihinin en heyecanlı ve en iyi maçı seçilmiştir.

Dipnotlar

Dış bağlantılar

 Turnuvanın yapılacağı yerler hakkında bilgiler

Avrupa Futbol Şampiyonası turnuvaları

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası


Benny Mardones,  nacido Rubén Armand Mardones Smith (Cleveland, Ohio; -Menifee, California; ), fue un cantante de pop y cantautor estadounidense de origen chileno conocido principalmente por su sencillo «Into the Night». El single llegó al Top 20 en la lista de éxitos Billboard Hot 100 dos veces, en 1980 y 1989.

Biografía

Nació en Cleveland, Ohio, pero se crio en Savage, Maryland. Fue el hijo menor del chileno Rubén Mardones Vignes, oriundo de Santiago, y de la estadounidense Betty Smith. Su padre, a raíz de su ascendencia francesa, se unió a la resistencia en la Segunda Guerra Mundial, y luego se estableció en Estados Unidos donde conoció a Betty.

Mardones inició su carrera como compositor, escribiendo canciones para cantantes como Brenda Lee y Chubby Checker. En 1978 Tommy Mottola le recomendó que grabara sus propias canciones. Ha escrito y grabado más de 100 canciones.

De esa forma inició su carrera como solista, vinculada al éxito de la canción «Into the Night»,fue considerado un one-hit wonder a raíz del éxito de ventas obtenido con esta canción en diferentes países del mundo.

En 1980, a pesar del éxito profesional, la vida personal del artista estaba en su punto más bajo. Se encontró luchando con la adicción a las drogas, y suspendió todos los conciertos, grabaciones y apariciones. Pese a esto, continuó manteniendo un importante número de adeptos en Siracusa, Nueva York. En dicha ciudad contó con la ayuda de fanáticos como Tommy Nast, entonces director del programa en la estación local 94 Rock, por lo que su música estuvo constantemente al aire.

Cuando su hijo Michael Everett Mardones nació en 1985, Benny dejó las drogas para criar a su hijo. Se estableció en el norte del estado de Nueva York en un intento con el fin de recuperar su vida, lo que logró tras un increíble resurgimiento de su hit «Into the night» en 1989.

Tras el resurgimiento de su carrera, Mardones firmó con Curb Records y grabó «Into the Night '89». La pista apareció en su lanzamiento homónimo. Posteriormente apareció en un Showtime tributo a Roy Orbison, junto con estrellas como Bob Dylan, John Fogerty, Johnny Cash, k.d. lang y los músicos de Elvis Presley. En dicha presentación interpretó «Running Scared», desatando una ovación tras la presentación.

Fue diagnosticado con la enfermedad de Parkinson en 2000. Durante la década estuvo grabando parte del documental titulado "Into the Night: The Benny Mardones Story" que se planeaba publicar en DVD en el otoño de 2008. Sin embargo, no fue lanzado.

En octubre de 2011, se casó con Jane Braemer, ex miss Dinamarca. Se trasladó a residir en Playa del Rey, California.  Realizaba shows de forma continua, aunque con algunos problemas derivados del párkinson. Continuó teniendo un sustancial número de seguidores en Siracusa, Nueva York con su banda llamada The Hurricanes.

Tuvo cuatro medios hermanos —Patricia, hija de María Díaz, y Rubén, Patricio y Pamela Mardones, hijos de Raquel Celis— que viven en la capital chilena.

Falleció a los setenta y tres años el 29 de junio de 2020 en su domicilio en Menifee (California) a causa de la enfermedad de Parkinson que padecía desde el 2000.

Into the Night

La historia detrás de "Into the Night" posicionándose dos veces ha sido esta: en 1989, KZZP, una estación radial en Arizona, emitió un segmento titulado "Where Are They Now?" (¿Dónde están ahora?). La pregunta más popular era "Whatever happened to the guy who sang 'Into the Night'?" (''¿Qué le pasó al tipo que cantaba "Into the Night"?'') Scott Shannon, el entonces director de programación de radio pirata en Los Ángeles, añadió "Into the Night" a su lista de reproducción.  Estaciones radiales en todo el país siguieron el ejemplo e "Into the Night" fue una vez más un éxito.

Mardones tenía treinta y tres años cuando la canción se convirtió en éxito por primera vez y pudo vivir de las regalías. La canción fue también un éxito en 1989.

Discografía

1978: Thank God for Girls
1980: Never Run, Never Hide
1981: Too Much to Lose
1989: Benny Mardones
1996: Stand By Your Man
1998: Bless a Brand New Angel
2002:  A Journey Through Time
2006: Let's Hear it for Love
2008: Extended Versions

Referencias

Enlaces externos

Sitio oficial en MySpace
Sitio del sello discográfico
 Sitio de fanáticos
Entrevista con Benny Mardones
Allmusic
VH1

Cantantes de pop de Estados Unidos
Cantantes de rock de Estados Unidos
One-hit wonder
Nacidos en Cleveland
Fallecidos por párkinson

Benny Mardones


Brian Drummond (Salmon Arm, 8. kolovoza, 1969.), američki je glumac.

Vanjske poveznice
 Brian Drummond na IMDB-u

Američki filmski umjetnici

Brian Drummond


HMT Juniper (T123) was a Tree-class minesweeping trawler of the Royal Navy. She was built by Ferguson Brothers (Port Glasgow) Ltd. at Port Glasgow, launched on 15 December 1939, and commissioned on 9 March 1940.

A steel vessel of 545 tons, Juniper measured  in length with a beam of  and a mean draft of  A single triple expansion reciprocating engine of  gave her a speed of . The crew numbered 4 officers and 36 men. Armament comprised a 12pdr AA gun, three 20 mm Oerlikon AA guns, and 30 depth charges.

Juniper served in the early months of the Second World War and was sunk on 8 June 1940 in the Norwegian Sea at the close of the Norwegian Campaign. The previous day the German naval squadron under Vizeadmiral Wilhelm Marschall received Luftwaffe reports of two groups of ships. Marschall decided on his own initiative to attack the southernmost group, which was escorted by Juniper. On the morning of 8 June, Marschall (with the battleships  and , heavy cruiser , and four destroyers) intercepted the British ships, sinking Juniper, the tanker Oil Pioneer, and the empty troopship Orama; they spared the hospital ship Atlantis. Juniper was sunk by gunfire from Admiral Hipper.

Marschall then sent Admiral Hipper and the destroyers to Trondheim to refuel. Later that same day, Scharnhorst and Gneisenau encountered and sank the aircraft carrier  and the destroyers  and .

References

Tree-class trawlers
Ships built on the River Clyde
1939 ships
World War II minesweepers of the United Kingdom
World War II shipwrecks in the Norwegian Sea
Maritime incidents in June 1940

HMT Juniper


33750 Davehiggins este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
33750 Davehiggins este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Fountain Hills (Arizona) de Charles W. Juels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,79 ua, o excentricitate de 0,32 și o înclinație de 32,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 33001-34000
 Centura de asteroizi

Referințe

Groupe de Pallas
Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

33750 Davehiggins


Le Tourville (numéro de coque S637) est un sous-marin nucléaire d'attaque (SNA) français.

Après le  et le Duguay-Trouin, il sera le troisième sur six de la  du programme Barracuda, deuxième génération de SNA de la Marine nationale. Il porte le nom du vice-amiral et maréchal de France Anne Hilarion de Costentin de Tourville.

Sa construction a commencé le  à Cherbourg. Il est sorti du hall de construction le .

Articles connexes
 Classe Suffren (sous-marin)
 Sous-marin nucléaire d'attaque
 Programme Barracuda

Notes et références

Sous-marin nucléaire d'attaque
Classe Suffren (sous-marin)
Navire construit à Cherbourg-en-Cotentin

Tourville (S637)


العميل 1001 هو جاسوس مصري زُرع في الجيش الإٍسرائيلي. هل تقصد؛

 عمرو طلبة، العميل 1001 الحقيقي.
 مسلسل العميل 1001 بطولة مصطفى شعبان ونيللي كريم.

العميل 1001 (توضيح)


Dexter est une localité américaine située dans le Comté de Chaves, au Nouveau-Mexique. Selon le recensement de 2010, sa population est de  habitants.

Liens externes

Town au Nouveau-Mexique
Comté de Chaves

Dexter (Nouveau-Mexique)


An Myriocladus virgatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Myriocladus virgatus in nahilalakip ha genus nga Myriocladus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Myriocladus

Myriocladus virgatus


Das Musikinstrument Harfe ist in der Heraldik eine Wappenfigur.

Dargestellt wird das Instrument mit wenigen Saiten  und in den allgemeinen natürlichen bekannten Formen. Hier sind hauptsächlich drei Varianten gebräuchlich. Die Farbgebung ist in allen heraldischen Farben möglich, Saiten oft anders gefärbt. Gelegentlich ist am Instrument eine Fratze oder eine andere Figur (Beispiele: Teufel, Frauenkörper, Adler) zur Verschönerung angebracht. Bei der Wappenbeschreibung ist diese Abwandlung zu erwähnen.

Die keltische Harfe in den irischen und britischen Wappen und Flaggen ist zu einem unverwechselbaren Hoheitsmerkmal geworden. Auf dem Royal Standard, der britischen Königsflagge, ist die Harfe mit einem geflügelten Frauenkörper geziert. Im irischen Wappen ist die Harfe seit Heinrich VIII. (1509–1547) und als Vorbild diente die Brian-Boru-Harfe. Im Wappen von Irland wird die Harfe oft als Davidharfe bezeichnet. Ein Bild von König David mit Harfe wird als Unsinn abgetan. Nachgewiesen ist sie jedoch auf dem Revers von Münzen. Irländische Schillinge von 1561 waren mit drei Harfen geprägt. Auch die Münzen von irischem Pfund und heutige irische Euromünzen tragen eine Harfe.

Beispiele

Einzelnachweise

Weblinks

Musikinstrument (Heraldik)
Harfe

Harfe (Heraldik)


Washington Metro er navnet på det kollektive transportsystem i Washington D.C. og de omkringliggende føderale stater Maryland og Virginia i USA. Washington Metro blev indviet i 1976 og er blevet udvidet flere gange siden. Metroen består i dag af seks linjer og 91 stationer med samlet strækningslængde på 188 km.

Med hensyn til passagertallet er Washington Metro den næststørste metro i USA - kun overgået af New York City Subway. I 2015 var det årlige passagertal på 215,4 millioner. Det svarer til et gennemsnitligt dagligt passagertal på 712.843.

Arkitektur
Mange af stationerne er tegnet af den amerikanske arkitekt Harry Weese og er eksempler på modernistisk arkitektur fra det sene 20. århundrede med klare referencer til brutalismen.

Infrastruktur
Siden åbningen i 1976 er metroen blevet udvidet. På mange strækninger deles flere linjer om de samme skinner. Ca. 80 km af strækningen er underjordisk, og 47 af stationerne ligger også under jorden. De underjordiske baner ligger primært i Washington D.C. og i områder med høj bebyggelsesprocent. Strækninger over jorden udgør 74 km, mens en strækning på 14 km er på højbane/broer.

Kilder
Denne artikel er primært baseret på materiale fra den engelsksprogede Wikipeda-artikel.

Noter

Metrosystemer
Washington D.C.
Virginia
Maryland

Washington Metro


Gene L. Bradford (1909 - 17 de agosto de 1937) foi uma política americana que serviu como membro da Câmara dos Representantes de Washington em 1937. Ela representou o 39.º distrito legislativo de Washington como democrata.

Bradford nasceu em Wisconsin em 1909, mas foi criada em Iowa. Ela estudou na Universidade do Noroeste em Evanston, Illinois.

O seu distrito legislativo servia aos condados de Snohomish e Island, e ela morava em Everett, Washington. Ela era membro das Filhas da Revolução Americana e da Ordem da Estrela do Oriente, uma organização maçónica.

Ela faleceu num acidente de automóvel durante o seu primeiro ano no cargo com apenas 27 ou 28 anos. Ela estava no momento com o deputado estadual Clyde U. Taylor e a sua esposa.

Alunos da Universidade Northwestern
Democratas de Washington
Mortos em 1937
Nascidos em 1909
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Gene Bradford


Physena,  maleni biljni rod smješten u vlastitu porodicu Physenaceae, dio reda klinčićolike. Postoje dvije vrste, obje endemi s Madagaskara.

Vrste
 Physena madagascariensis Steud.
 Physena sessiliflora Tul.

Izvori

Rodovi klinčićolikih

Physena


The New Haven Green is a  privately owned park and recreation area located in the downtown district of the city of New Haven, Connecticut, United States. It comprises the central square of the nine-square settlement plan of the original Puritan colonists in New Haven, and was designed and surveyed by colonist John Brockett. Today the Green is bordered by the modern paved roads of College, Chapel, Church, and Elm streets. Temple Street bisects the Green into upper (northwest) and lower (southeast) halves.

The green is host to numerous public events, such as the International Festival of Arts and Ideas and New Haven Jazz Festival, summer jazz and classical music concerts that can draw hundreds of thousands of people, as well as typical daily park activities.  The New Haven Green Historic District was designated a National Historic Landmark District for the architectural significance of the three 19th-century churches located there.

The New Haven Green is one of the oldest and most well-known town greens in the nation, dating back to at least 1638.  As of July 2017, the City of New Haven offers free public WiFi on the Green.

History

The Green is a traditional town green (common) and was originally known as "the marketplace". It was completed in 1638.  The Puritans were said to have designed the green large enough to hold the number of people who they believed would be spared in the Second Coming of Christ: 144,000.

In its early years, the Green held a watch house, a prison and a school. The upper Green also once held the First Methodist Church. The church was removed from the Green in 1848 with a new church built across Elm Street (designed by Henry Austin). The Green also held a succession of statehouses, dating from the time when New Haven was joint capital of Connecticut with Hartford.  The most recent state house was erected in 1837, designed by Ithiel Town in a Greek Revival style. Ultimately, Hartford was declared the sole capital and the building was demolished in 1889.

The Green served as the parade grounds for the New Haven militia, who, under the leadership of Benedict Arnold, rushed to Massachusetts after hearing of the Battle of Lexington and Concord and participated in the Battle of Bunker Hill in the American Revolution. This indirectly led to the burning of most of the city by the British when they landed in New Haven in 1779.

The Green was used as the main burial grounds for the residents of New Haven during its first 150 years, but by 1821 the practice was abolished and many of the headstones were moved to the Grove Street Cemetery. However, the remains of the dead were not moved, and thus still remain below the soil of the Green.  It is conservatively estimated that between 4,000 and 5,000 people remain buried there, including Benedict Arnold's first wife, members of President Rutherford B. Hayes' family, Reverend James Pierpont (founder of Yale University), and Theophilus Eaton, one of the founders of New Haven and the church and governor of the New Haven Colony for 19 years.

On the evening of October 29, 2012, winds from Hurricane Sandy knocked over an oak tree on the Upper Green. Intertwined in the dirt and roots was a human skeleton. The police and medical examiner were called to the scene. The bones likely date back to colonial times, when the Green was used as a cemetery. The Grove Street cemetery that replaced it was chartered in 1797. A small portion of the burial ground is now preserved in The Center Church Crypt.

The Committee of the Proprietors of Common and Undivided Lands at New Haven
A self-electing group of private individuals, the Committee of the Proprietors of Common and Undivided Lands at New Haven, maintain ownership of the green.  This five-member committee oversees the large, main portion of the green.  The proprietors are drawn from the ranks of prominent city residents. Members are appointed for life, and when one dies the four remaining members convene to select a replacement.

On the Green

Located on the upper Green are three historic early 19th century churches which reflect the city's theocratic roots.  Two of the three churches are the work of the influential early-19th century architects Ithiel Town and Asher Benjamin, and one of them is the nation's first large-scale Gothic Revival structure.  Because of this architectural legacy, the green was designated a National Historic Landmark District in 1970.  The three churches are:

United Church on the Green (United Church of Christ / Congregational), or North Church, was built in Federal style by David Hoadley in 1814.
"Center Church on the Green", or The First Church of Christ (United Church of Christ / Congregational) was established in 1639. The current church, designed in Georgian style by architect Ithiel Town, was built in 1812.  The Center Church Crypt contains the identified remains of about 137 people, and the likely remains of over 1,000 that are unidentified. Sarah Rutherford Trowbridge has the oldest dated stone (1687) in the Crypt.
Trinity Church on the Green is an Episcopal congregation founded in 1752, and was also designed by Ithiel Town in 1813, and built between 1814 and 1815.  It is the first Gothic Style church identified in the United States. It was consecrated in 1816.

In the lower Green are the Bennett Fountain (built in 1907 and designed after the Choragic Monument of Lysicrates in Athens) and the flagpole with granite World War I memorial (designed by Douglas Orr in 1928) and fountain (added in 2003).

While once the edges of the Green were covered with a glorious canopy of elms, planted originally by James Hillhouse, most died of dutch elm disease.  In the 1980s, through the efforts of the Garden Club of New Haven, disease-resistant elms were planted in an attempt to memorialize the legacy of the trees that gave New Haven the nickname "Elm City".

Around the Green

Bordering the Green are municipal, commercial and university structures. On the northwest side of the Green, across College Street, stand Phelps Gate and the Yale University buildings bordering Old Campus. Before the Old Campus was built, the buildings of Yale's Old Brick Row bordered the Green here. On the southwest side along Chapel Street are stores, bars, and such popular restaurants as Claire's Corner Copia. On the southeast side of the green, across Church Street is The Exchange Building (1832, restored in 1990) and the Richard C. Lee United States Courthouse (James Gamble Rogers, 1913).  This was once the site of the Tontine Hotel, built by David Hoadley. New Haven's Victorian City Hall (by Henry Austin in 1861; restored and added to by Herbert S. Newman and Partners) and the Amistad Memorial are also at this end of the Green.  The memorial stands on the site of the jail that held the Amistad captives during their time in New Haven.  Spectators came to see them when they were brought out to exercise on the Green and paid 12 and a half cents to view them in the jail.

Opposite the eastern corner of the lower green is the Union and New Haven Trust Building (now Wells Fargo and The Union apartments) designed by Cross and Cross in colonial revival style in 1927.  The design is a tribute to the federal churches on the green and even borrows the cupola from the United Church.  On the northeast side along Elm Street by the lower Green is the New Haven Free Public Library (Cass Gilbert, 1908).  The library was once the site of the Bristol House, also designed by David Hoadley, whose doorway is now at the Metropolitan Museum of Art.

Next to the library is the Beaux-Arts, neoclassical New Haven County Courthouse. The courthouse was designed by New Haven architects William Allen and Richard Williams, modeled after St. George's Hall in Liverpool, England.  The statuary in front of the courthouse is by the sculptor J. Massey Rhind and murals and lunettes inside the courthouse are by the painter T. Thomas Gilbert.

The upper Green on Elm is bordered by "Quality Row", containing some of the oldest structures in New Haven: the federal style white clapboard Nicholas Callahan house, once a tavern (now the Yale Elihu Senior Society), the federal Eli W. Blake House (now the Graduate Club), the federal John Pierpont house (now the Yale University Koerner Center) built in 1767 and the brick Greek Revival Governor Ralph Isaacs Ingersoll House, designed in 1829 by Town and Davis.

See also
List of National Historic Landmarks in Connecticut
National Register of Historic Places listings in New Haven, Connecticut

References

External links
 The New Haven Green
 Center Church on the Green
 United Church on the Green
 Trinity Episcopal Church on the Green

Parks in New Haven, Connecticut
Urban public parks
National Historic Landmarks in Connecticut
New England town greens
Historic districts in New Haven, Connecticut
National Register of Historic Places in New Haven, Connecticut
Historic districts on the National Register of Historic Places in Connecticut
Parks on the National Register of Historic Places in Connecticut

New Haven Green


The Vancouver Whitecaps were a Canadian professional soccer club based in Vancouver, British Columbia. Founded in 1986, the team played its final year in the second tier of the United States soccer pyramid in the NASL Conference of the USSF Division 2 Professional League coached by Teitur Thordarson. The team played its home games at Swangard Stadium in nearby Burnaby, British Columbia. The team's colours were blue and white.

On March 19, 2009, an ownership group led by principal Greg Kerfoot was granted a Major League Soccer expansion franchise which began play in 2011 under the name Vancouver Whitecaps FC.

In addition to its men's side the Whitecaps also field a women's team in the USL W-League, two developmental teams (Vancouver Whitecaps Residency, in the USL Premier Development League, and the Whitecaps FC Prospects, in the Pacific Coast Soccer League), and four youth teams in the USL Super Y-League (Coastal WFC, Mountain WFC, Surrey WFC and Okanagan WFC) ranging in age from U13 to U17 for both boys and girls.

The team was previously known as the Vancouver 86ers of both the Canadian Soccer League, American Professional Soccer League (APSL), and later the A-League. The club later played in two later versions of the second tier A-League known as the USL-1 and USSF Division 2 Professional League in North America.

History

Vancouver 86ers

In 1986, a professional soccer team was again launched in Vancouver. The club was initially going to be named Vancouver United, but that name was rejected for sounding too British. The name Vancouver 86ers was chosen instead to commemorate the founding of the city of Vancouver in 1886, the founding of the team in 1986, the Expo 86 hosted by Vancouver that year, the Canadian national team's first World Cup qualification, and the 86 people who contributed $500 each to fund the new team as the West Coast Soccer Society.

The 86ers played in the Canadian Soccer League (CSL). Led by player/head coach Bob Lenarduzzi and his assistant Alan Errington, the 86ers were triumphant in their inaugural CSL match, as they defeated Edmonton Brick Men 4–2 in front of 7,646 fans at Swangard Stadium in Burnaby, BC, on June 7, 1987. The 86ers went on to finish second in the Western Division standings that year before bowing out to inaugural league champions Calgary Kickers in the playoff semifinals. From 1988 to 1991, the 86ers won four straight CSL Championships, as well and five consecutive CSL regular-season first-place finishes from 1988 to 1992.

In 1988–1989, the team, coached by Bob Lenarduzzi, set a North American professional sports record by playing 46 consecutive games without a loss.  Also in 1988 the Vancouver 86ers and Calgary Kickers played six friendly matches each against the Western Soccer Alliance in the month of May.

In 1990, the Vancouver 86ers captured the North American Club Championship after defeating the Maryland Bays 3–2 in the final played in Burnaby. The game was played between the champions of the Canadian Soccer League and the champions of the American Professional Soccer League (APSL). The 86ers however came up short in the first round of the 1992 Professional Cup North American Club Championship. Facing APSL champions Colorado Foxes over two legs, Vancouver suffered a heartbreaking 3–2 defeat in the first leg in Colorado on August 3, 1992, before the Foxes advanced to the final, as a 2–1 second-leg win at Swangard on August 11, 1992, secured a 5–3 aggregate victory for Colorado. Vancouver played in the CSL from its inception in 1987 until the league folded in 1992, and then moved over to the APSL in 1993 which was later absorbed into the USL hierarchy of leagues in 1997 becoming the A-League, later renamed the USL.

Vancouver Whitecaps (USL)

In 2001, the team began to use the old Vancouver Whitecaps moniker (signifying both the 'white caps' of the nearby mountains, and the waves of the Pacific Ocean).
In 2003, the name was again changed, albeit only slightly, to Whitecaps FC, which encompasses the men's, women's, and youth development teams within the organization. At this time, the Whitecaps logo changed slightly in colour (the light teal-green was replaced with a brighter blue) and the word "Vancouver" was dropped from the image.

In 2006, the Whitecaps organization won an unprecedented double-championship, claiming both the United Soccer Leagues First Division championship trophy, defeating the host Rochester Rhinos 3–0 at PAETEC Park, and winning the W-League women's trophy. The men's team also won the Nation's Cup, a new tournament established by their club as a way to feature the Whitecaps playing against international competition. The 2006 Nation's Cup tournament featured the Chinese and Indian U-20 National teams and Championship Welsh club Cardiff City F.C. (the "Bluebirds"). The gradually added the "Vancouver" back into their name, changing it officially to "Vancouver Whitecaps FC".

The following season, the Whitecaps signed a deal to play an exhibition match against the Los Angeles Galaxy, which featured international David Beckham, and promoted Director of Soccer Operations Bob Lenarduzzi to team president.

October 12, 2008, they claimed their second United Soccer Leagues First Division championship with a 2–1 victory over the Puerto Rico Islanders. Charles Gbeke scored twice with his head in the second half to help secure the title. In 2009, they placed 7th in the league and were eliminated in the final by the Montreal Impact on a 6–3 aggregate.

In November 2009 the Whitecaps, along with several other teams, announced their intent to leave the USL First Division to become the co-founders of a new North American Soccer League, which was to begin play in 2010. On January 7, 2010 the USSF announced that neither the USL nor the NASL would be permitted to have a second division league,
and the USSF would administer a league where the NASL and USL are conferences within the league.

On November 24, 2009 it was announced that Paul Barber, the former Executive Director of Tottenham Hotspur, will become the Chief Executive Operations director of the Caps.

Whitecaps played a 30-match regular season, with 15 home games and a 15 games away in the United States Soccer Federation Division 2 Professional League.

The Whitecaps and Major League Soccer

On July 24, 2008, the MLS announced they were seeking to add two expansion franchises for the 2011 season. One day later, the Whitecaps officially announced that they were pursuing one of the two expansion slots. The Whitecaps also announced that local sports icon Steve Nash will join the Whitecaps ownership team.

"There is no doubt the market for professional soccer exists in Vancouver, as we saw last November when nearly 50,000 fans attended the exhibition match between the Los Angeles Galaxy and the Whitecaps, " MLS commissioner Don Garber said.

Vancouver's bid was officially submitted on October 15, 2008, along with bids from six other cities. Whitecaps representatives Greg Kerfoot and Jeff Mallett met with MLS officials on November 21, 2008 to go over their bid. Don Garber, who was previously involved in National Football League expansion, described the bid presentation as, "one of the best I've ever seen." Garber and MLS president Mark Abbott were in Vancouver on December 7, 2008 to tour BC Place Stadium and learn about the proposed renovations, which were scheduled to be completed in time for the 2011 MLS season.

Vancouver was officially named an MLS expansion city on March 18, 2009, and joined the league in 2011. They began their inaugural MLS season at Empire Field, a temporary stadium built at the former site of Empire Stadium, and moved into BC Place Stadium when renovations to the stadium were completed.

Players

Notable former players

Staff

Management
 Greg Kerfoot Owner
 Bob Lenarduzzi President
 Paul Barber Chief Executive Officer
 Rachel Lewis Chief Operating Officer
 Dave Irvine Manager of Technical Programs
 Tom Soehn Director of Soccer Operations
 Chris Murphy Director of Professional Development
 Dan Lenarduzzi Director of Youth Development

Sports
 Teitur Thordarson Head Coach
 Colin Miller Assistant Coach
 Mike Salmon Goalkeeping Coach

Medical
 Graeme Poole Physiotherapist
 Chris Franks Physiotherapist
 Al Ezaki Athletic Therapist
 Dr. Bob McCormack Team Physician
 Dr. Jim Bovard Team Physician
 Steve Ramsbottom Strength & Conditioning Specialist
 Darren Woloshen Equipment Manager

Year-by-year

This is a complete list of seasons for the CSL and USL club. For a season-by-season history including the current Vancouver Whitecaps FC MLS franchise, see History of Vancouver Whitecaps FC. For solely MLS results, see List of Vancouver Whitecaps FC seasons.

1. Avg. attendance include statistics from league matches only.
2. Top goalscorer(s) includes all goals scored in League, League Playoffs, Canadian Championship, CONCACAF Champions League, FIFA Club World Cup, and other competitive continental matches.
3. Points and PPG have been adjusted from non-traditional to traditional scoring systems for seasons prior to 2003 to more effectively compare historical team performance across seasons.

Honours

Major

Domestic
Canadian Soccer League
 Playoff Championship
Winners: 1988, 1989, 1990, 1991
Runners-up: 1992
Regular Season
Winners: 1988, 1989, 1990, 1991, 1992
Canadian Championship
Runners up: 2009, 2010
USL First Division
Playoff Championship
Winners: 2006, 2008
Runners-up: 2009
Commissioner's Cup
Winners: 1993
Runners-up: 2008

International
 North American Club Championship
Winners: 1990

Minor
Rivalry Cups
Cascadia Cup
Winners: 2004, 2005, 2008
Voyageurs Cup (USL)
Runners-up: 2005, 2007
Other
Nations Cup
Winners: 2006

Head coaches

Stadium
 Swangard Stadium; Burnaby, British Columbia (2003–2010)

Proposed new stadium
For some time, the City of Vancouver and the ownership group of the Whitecaps were considering the idea to build the team a soccer-specific stadium called Whitecaps Waterfront Stadium. The new stadium was to be built over the railway tracks east of Waterfront Station on Burrard Inlet.

This 16,000-seat stadium would have replaced Swangard Stadium as the home field for the USL's Vancouver Whitecaps.

There was a fair degree of controversy with regards to this location; a Vancouver council session to debate the issue was extended to four nights to allow public input. Detractors viewed the proposed stadium as an incongruous addition to nearby historic Gastown that would block waterfront access and promote piecemeal development of the area. Proponents of the development felt that the stadium would attract new business to the downtown and Gastown areas, particularly since the soccer team tended to attract a family-oriented audience.

On July 11, 2006, Vancouver City Council voted unanimously to proceed with the stadium project, so long as the Whitecaps could meet certain conditions regarding land use. On January 22, 2007, the Whitecaps filed a new proposal shifting the proposed site for the stadium project to the current location of the SeaBus terminal, a short distance northwest of the previous site.

With the Whitecaps moving up to MLS, the franchise has signed to initially play at Empire Field, and then BC Place Stadium from 2011 to at least 2015. It was hoped that the new facility would be completed by the 2016 MLS season. Due to the hurdles of getting the new stadium approved, the project has been abandoned with the team committed to playing at BC Place Stadium.

Club culture

Mascot

The Whitecaps' mascot was named Winger. He is a bird who wears a Whitecaps jersey and carries a large drum to encourage the crowd. He often uses signs to get fans in the grandstands to cheer.

Fans

The Whitecaps have an independent supporters group known as the Southsiders. Founded in 1999, the group is named for their preferred seating area in the south end of Swangard Stadium. The Southsiders, once described as a "rabid supporters group", identify themselves as Canada's oldest supporters association for professional domestic soccer.

The group originally called themselves "The Carlsberg Crew," named for the beer company that sponsored Swangard's beer garden. The name was changed to "The Canterbury Chorus" for the subsequent season, as the beer sponsorship had changed between seasons. To avoid changing names every time the sponsor changed, the group chose the name "The Southsiders".

Rival clubs

The Vancouver Whitecaps have two historic rivals, the Pacific Northwest Portland Timbers and Seattle Sounders. These three teams competed in the yearly Cascadia Cup through 2008. In 2009, the Cup involved only the Whitecaps and Timbers because the Sounders were replaced by an MLS team of the same name.

The Whitecaps also competed on a yearly basis with the Montreal Impact and Toronto FC for the Voyageurs Cup or Canadian Championship. The winner of this series advances to the CONCACAF Champions League.

Notes

References

External links

Canadian Soccer League (1987–1992) teams
A-League (1995–2004) teams
American Professional Soccer League teams based in Canada
Association football clubs established in 1986
USL First Division teams
United Soccer League teams based in Canada
1986 establishments in British Columbia
2010 disestablishments in British Columbia
Association football clubs disestablished in 2010
Defunct soccer clubs in Canada
Phoenix clubs (association football)
Soccer clubs in Vancouver
Soccer clubs in British Columbia

da:Vancouver Whitecaps
it:Vancouver Whitecaps

Vancouver Whitecaps (1986–2010)


Olaylar

Doğumlar
 I. Clovis, Frankların ilk kralı (ö. 511)
 İmparator Ankan, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 27. imparatoru (ö. 536)

Ölümler
 II. Teodorik, Vizigotların sekizinci kralı
 Aziz Mitrius, katolik aziz (d. 433)

466


Astor Pantaleón Piazzolla, (11 Mart 1921, Mar del Plata, 4 Temmuz 1992, Buenos Aires), Arjantinli bandoneoncu ve Tango Nuevo'nun kurucusu.

Buenos Aires'e 400 kilometre uzaklıkta Atlantik sahilinde bir sayfiye yeri olan Mar del Plata'da doğdu. İki yaşındayken ailesi New York'a yerleşti, 1937'ye kadar ABD'de yaşadı. Annesi terzi, babası ise berberdi. Mahalle arkadaşı Rocky Marciano, daha sonra dünya ağır sıklet boks şampiyonu olacak, bir grup arkadaşı ise Kaliforniya'da Alcatraz'da, bir kısmı ise New York'ta Sing Sing'de oturmak zorunda kalacaktı. Ama o kendini müziğiyle kurtardı. 10 yaşındayken tango orkestralarının önemli çalgısı bandoneonu ustaca çalışıyla ün kazandı, 1934'te tango şarkıcılarının kralı sayılan Carlos Gardel ile çalmaya başladı. Piazzolla bestelediği oda müzikleri, senfoniler, bale müzikleri ve tangolarında kendine özgü stiline her zaman sadık kaldı.

1954'te eğitim için bursla Paris'e gitti, ünlü Fransız eğitmen Nadia Boulanger'den ders aldı ve Gerry Mulligan ile de orada tanıştı. Bir yıl sonra Arjantin'e döndü, tangoyu monotonluktan kurtarmak için bir sekizli kurdu ve kendi tango stilini kabul ettirmeyi başardı. O günlerin en ünlü iki tango topluluğu için 200'den fazla parça düzenledi ve Buenos Aires Üniversitesi'nde konser veren ilk tango müzisyeni oldu. Kısa zaman sonra tiyatro toplulukları, film ve plak şirketlerinden beste siparişleri almaya başladı. Paris Opera Orkestrası Yaylı Çalgılar Topluluğu ve La Scala Opera Orkestrası müzisyenleriyle birlikte konserler verdi, 100'den fazla kayıt yaptı. Dünyanın en ünlü senfoni orkestraları onun, bandoneon konçertolarını yorumladı.

4 Temmuz 1992'de Buenos Aires'te öldü.

Albümleri
 Adiós Nonino (1960)
 Tiempo Nuevo (1962)
 La Guardia Vieja (1966)
 ION Studios (1968)
 María de Buenos Aires (1968)
 Roma (1972)
 Libertango (1974)
 Reunión Cumbre (Summit) (1974) Gerry Mulligan ile birlikte
 With Amelita Baltar (1974)
 Buenos Aires (1976)
 Il Pleut Sur Santiago (1976)
 Suite Punta del Este (1982)
 Concierto de Nácar (1983)
 SWF Rundfunkorchester (1983)
 Live in Wien Vol.1 (1984)
 Enrico IV (1984)
 Green Studio (1984)
 Teatro Nazionale di Milano (1984)
 El exilio de Gardel (soundtrack, 1985)
 Tango: Zero Hour (1986)
 The New Tango (1987) Gary Burton ile birlikte
 Sur (1988)
 La camorra (1989)
 Hommage a Liège: Concierto para bandoneón y guitarra/Historia del Tango (1988) Liège Philharmonic Orchestra ile Leo Brouwer yönetiminde.
 Bandoneón sinfónico (1990)
 The Rough Dancer and the Cyclical Night (Tango apasionado) (1991)
 Five Tango Sensations (1991) Kronos Quartet ile birlikte
 Original Tangos from Argentina (1992)
 The Central Park Concert 1987 (1994)

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20110226042317/http://piazzolla.org/

Kaynakça

1921 doğumlular
1992 yılında ölenler
Arjantinli erkek şarkıcılar
Arjantinli besteciler
Tango

Astor Piazzolla


පාකිස්තාන ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2006 මාර්තු සහ අප්‍රේල් මාසවල ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කළේ ටෙස්ට් තරග දෙකකට සහ එක්දින තරග තුනකට ක්‍රීඩා කිරීමටය. පාකිස්තානය ටෙස්ට් තරගාවලිය 1-0ක් ලෙස ජය ගත්තේ තරගයක් ජය පරාජයෙන් තොරවයි.

ටෙස්ට් තරගමාලාවේ සාරාංශය

පළමු ටෙස්ට් තරගය

දෙවන ටෙස්ට් තරගය

එක්දින තරගමාලාව

පළමු එක්දින තරගය වර්ෂාව හේතුවෙන් අතහැර දැමීමත් සමඟ තරග තුනකින් සමන්විත එක්දින තරගාවලිය 2-0ක් ලෙස ජය ගැනීමට පකිස්ථානය සමත් විය.

1 වන එදිජා තරගය

2 වන එදිජා තරගය

3 වන එදිජා තරගය

බාහිර සබැදි
 Pakistan in Sri Lanka ODI Series, 2005/06
 Pakistan in Sri Lanka Test Series, 2005/06

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

පකිස්ථාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා තරග සංචාරය 2006


La senescencia celular es el proceso iniciado como respuesta al estrés y daño ocurrido en una célula, y constituye una ruta alternativa de respuesta a la muerte celular programada y es de vital importancia para suprimir la formación de células cancerosas. También está asociada a la reparación de tejidos e inflamación de los mismos, procesos asociados al crecimiento de tumores. De esta manera, la senescencia celular está asociada a los procesos de supresión y promoción de tumores simultáneamente, al igual que en el envejecimiento y reparación de tejidos, roles que son diametralmente opuestos; sin embargo, de seguir el comportamiento in vitro, este proceso podría considerarse un ejemplo de pleiotropía antagonística, donde un gen puede tener un impacto de adaptación positivo en algunos rasgos y simultáneamente un impacto negativo sobre otros.

Historia
Los procesos de senescencia celular fueron descritos por primera vez por Leonard Hayflick en su estudio sobre el crecimiento de fibroblastos humanos in vitro, donde encontró que en directa contravía de los postulados de Alexis Carrel (donde las células de mamíferos pueden crecer de manera infinita en cultivos in vitro), las células tienen un límite de crecimiento entre 40 y 60 ciclos de replicación

El experimento consistía en mezclar dos cultivos de fibroblastos de diferentes "edades", un cultivo masculino que se encontraba en su cuadragésimo aumento al doble de población y uno femenino que está solo en el décimo. El cultivo mixto era comparado con dos cultivos de control sin mezclar, Hayflick y Morehead vieron que en el cultivo mixto, las células masculinas habían desaparecido después de un tiempo, y postularon que estas células podían "recordar" su edad a pesar de estar rodeadas de células jóvenes y se habían vuelto senescentes, con base exclusivamente en el número de veces que se habían replicado.

En este primer artículo de Hayflick se pueden ver dos enunciados que serán fundamentales para el estudio futuro de la senescencia celular. En el primero declara que las únicas células somáticas que podrían escapar al proceso de senescencia son aquellas que han tomado las propiedades de células cancerígenas, y la segunda infiere la posibilidad de la senescencia celular en cultivos con el envejecimiento de seres vivos..

Definición e identificación de células senescentes
Existe una serie de características fisiológicas y moleculares que definen a una célula senescente y la diferencian de aquellas quiescentes y terminalmente diferenciadas. Las células entran en estado senescente principalmente en respuesta al daño oncogénico.

Estímulos de senescencia
Es importante recordar que la senescencia celular es un proceso iniciado por distintos estímulos, y cualquiera de ellos o la combinación de los mismos inicia el proceso.

El primer estímulo de senescencia conocido es el acortamiento de telómeros, debido a la ausencia de telomerasa en la mayor parte de las células somáticas. Durante la fase S de la replicación celular se pierde una sección del extremo de un cromosoma debido a la unidireccionalidad de las ADN polimerasas. Por otra parte, estudios recientes han demostrado que la disfunción telomérica inicia la senescencia al activar una señal de daño genético persistente.

Esta señal puede producirse en varios sitios no teloméricos del ADN de la célula, ya sea por el rompimiento de la doble hélice, por la presencia de compuestos como los inhibidores de la histona deacetilasa, que relaja la cromatina sin inducir daño en el ADN, o bien por el supresor de tumores p53, que pueden activar la proteína ataxia telangiectasia mutada (ATM), que inicia la respuesta de daño genético.

Cuando se trabaja en condiciones in vitro, se observan fuentes diferentes de estrés que inducen senescencia, tales como los sustratos inadecuados, suero (la célula experimenta plasma in vivo, no suero), y estrés oxidativo (las condiciones atmosféricas son hiperfisiológicas).

Fenotipo de la célula senescente

Aunque no todas las células senescentes presentan todas las características fenotípicas descritas a continuación, la presencia de cualquiera puede ser indicio suficiente para declarar el estado senescente.

 Aumento del tamaño de la célula, algunas veces hasta el doble del tamaño original. Esta primera característica de la senescencia celular fue descubierta por Hayflick.
 Aumento de la β-galactosidasa, producto de cambios en el compartimiento lisosomal, que aumenta su tamaño, lo que incrementa los niveles enzimáticos a un punto tal que la actividad de la β-galactosidasa puede ser detectada a pH 6.0 (subóptimo), y llega a niveles mucho más altos que los codificados regularmente por el gen GLB1, la presencia de niveles aumentados de β-galactosidasa es detectada por tinción histoquímica en la mayor parte de las células.
 Expresión de inhibidores kinasas ciclin-dependientes (CDKi, en inglés) p16INK4a y p21WAF1: son capaces de activar procesos de senescencia sin activar la respuesta de daño genético común al proceso. Estos inhibidores son parte de las rutas de supresión de tumores asociadas a las proteínas p53 y a la proteína de retinoblastoma (pRB), que crean focos de heterocromatina asociados a la senescencia (SAHF, en inglés), lo que silencia genes pro-proliferación. Estos inhibidores aumentan en cantidad con el paso de los años y se ha visto que están vinculados con la disminución de células progenitoras en múltiples tejidos. Es importante hacer notar que la mayor parte de las células cancerígenas poseen defectos en las rutas mencionadas (pRB y p53), las células senescentes pueden identificarse fácilmente por medio de las proteínas HIRA y HP1β, que se observan exclusivamente en SAHF y que no están asociadas a ninguna otra patología.
 El ADN de células senescentes también presenta alteraciones en la cromatina que refuerzan la senescencia (SCARS). Estos focos tiene proteínas de daño persistente activadas como las fosfo-ATM y ataxia telangiectasia, y se pueden distinguir de los focos de daños transitorios y habitualmente incluyen telómeros disfuncionales.

Senescencia y envejecimiento
Existe una fuerte relación entre la senescencia celular y el envejecimiento. Varios estudios se han centrado especialmente en el papel de la proteína p53. En pruebas en ratones que fueron modificados para producir niveles altos de p53 se encontraron dos resultados muy disímiles: un grupo presentaba tasas de cáncer casi inexistentes, ya que p53 es un supresor de tumores, pero su vida media era significativamente más corta y presentaban síntomas de envejecimiento a edades tempranas. Esto llevó a determinar la correlación entre las altas tasas de senescencia celular y el envejecimiento, pero, de manera paralela, algunos ratones que tenían una modificación que hacía que los niveles de p53 solo fueran más altos después de la activación natural de la respuesta de senescencia, tenían la misma tasa de resistencia al cáncer, pero una longitud de vida normal, las proteínas p53 reguladas naturalmente interactuaban con un efecto opuesto a las no reguladas, lo que mostró la influencia de otros factores fisiológicos sobre los procesos de senescencia celular.

Restricción calórica y senescencia (envejecimiento)
Distintos factores fisiológicos pueden afectar las tasas de envejecimiento de un ser vivo. La restricción calórica es una de ellas, al limitar la cantidad de calorías disponibles sin caer en la desnutrición. Distintos modelos han aumentado su expectativa de vida promedio, Este proceso parece estar asociado a la actividad de genes reguladores de información silenciosa, o sirtuinas, que codifican la producción de deacetilasas NAD dependientes en formas de vida menores como C. elegans y que pueden tener formas homólogas en mamíferos.

Se determinó que ortólogos de sirtuina 2 son necesarios para que la restricción calórica tenga un efecto de aumento de longevidad en C. elegans, y su ortólogo en mamíferos, la sirtuina T1, se encuentra en mayor cantidad en tejidos de mamíferos con restricción calórica. La relación aún no se ha confirmado en mamíferos. La hipótesis principal detrás de esta correlación fue del laboratorio Guarente, donde se postula que en condiciones de restricción dietaria existe un cambio metabólico de fermentación a respiración, lo que aumenta los niveles de NAD+ intracelular, lo cual aumentaría la actividad de la sirtuina 2. Sin embargo, esta hipótesis haría imposible el aumento de la expectativa de vida de organismos que sean incapaces de llevar a cabo ese cambio metabólico.

Referencias

Célula
Biología celular
Fisiología celular
Cáncer
Senescencia
en:Senescent cells#Cellular senescence

Senescencia celular


Burundi is a Central African nation that is closely linked with Rwanda, geographically, historically and culturally. The drum such as the karyenda is one of central importance. Internationally, the country has produced the music group Royal Drummers of Burundi.

Burundian-Belgian musicians like Éric Baranyanka from the Burundese royal family, Ciza Muhirwa and, especially, Khadja Nin, have more recently gained prominence. Since the music is from the mind and soul, it mainly expresses what the people in Burundi feel and what they think when they beat the drums.

One feature of Burundian men's folk songs is the presence of an inanga, a type of stringed zither.

Other instruments include:
 Ingoma drums, made from tree trunks
 The umwironge, a type of flute usually made from the stem of an intomvu plant
 The igihuha, a horn made from antelope horn
 The ikinyege, a rattle made from a gourd of the igicuma plant
 The iyebe, a rattle with threaded, dried, hollowed-out inyege fruit pods
 The inzogera, a closed bell classified as an idiophone, similar to the amayugi
 The umudende, a narrow cylindrical bell formed by bending a thin iron sheet into a narrow cylinder, with a hook of metal attached at top
 The ikembe, technically a lamellaphone consisting of a series of iron lamellae fixed to a rectangular wooden soundbox
 The indingiti, a stringed instrument classified as a fiddle
 The idono, a musical bow consisting of a string (umurya) supported by a flexible wooden string bearer or bow (umuheto)

Burundi beat
The so-called diverse Burundi beat, filled with distinctive drumming created by Burundi's tribal musicians and recorded by French anthropologists, was used to create unique music by English pop bands Adam and the Ants and Bow Wow Wow.

Further reading
Jacquemin, Jean-Pierreh, Jadot Sezirahigha and Richard Trillo. "Echoes from the Hills" 2000. In Broughton, Simon and Ellingham, Mark with McConnachie, James and Duane, Orla (Ed.), World Music, Vol. 1: Africa, Europe and the Middle East, pp 608-612. Rough Guides Ltd, Penguin Books.

References

Music of Burundi


Manastir Žiča (srpski: Манастир Жича) srpski je srednjovjekovni manastir iz prve polovice 13. stoljeća, koji se nalazi u blizini Kraljeva i pripada Eparhiji žičkoj Srpske pravoslavne crkva. Podigao ju je prvi kralj Srbije iz dinastije Nemanjića, Stefan Nemanjić (veliki župan 1196. – 1217., kralj 1217. – 1228.), od 1206. do 1221. godine. Stefan Nemanjić također je naredio da se budući kraljevi Srbije krune u Žiči. Značajnu ulogu u podizanju manastira imao je i njegov brat, Sveti Sava (1219. – 1233.) Poslije stjecanja crkvene samostalnosti 1219. godine, u Žiči je smješteno sjedište autokefalne srpske arhiepiskopije. Početkom 1290-ih, manastir je stradao u napadu Mongola, poslije čega je sjedište arhiepiskopije preneseno u Svete Apostole kod Peći, a sam je manastir početkom 14. stoljeća obnovio kralj Stefan Uroš II. Milutin (1282. – 1321.). Tijekom srednjega vijeka, u Žiči su ustoličivani episkopi i okrunjeni kraljevi iz dinastije Nemanjića, zbog čega je poznata i kao Sedmovrata.

Glavna manastirska crkva, podignuta u Raškome stilu, posvećena je Vaznesenju Hristovom (Uzašašće) i prema mišljenju akademika i povjesničara umjetnosti Vojislava J. Đurića crkva Vaznesenja Hristovog:

U njenoj se unutrašnjosti nalaze dva sloja živopisa:
 stariji, nastao oko 1220. godine i pripada tzv. Zlatnome dobu srpskoga slikarstva.
 mlađi, nastao početkom 14. stoljeća i pripada slikarstvu iz doba kralja Stefana Uroša II. Milutina, stvaranoga pod utjecajem Renesanse Paleologa za koje se može reći da su reprezentativni primjeri slikarstva svoga doba. Unutar manastirskoga kompleksa, istočno od glavne crkve, nalazi se manja crkva, posvećena svetome Teodoru iz Amasije i svetomu Teodoru iz Herakleje, podignuta u 14. stoljeću.

Tijekom razdoblja osmanske vladavine manastir je u više navrata zapušten, nakon čega je obnavljan. Između Prvoga i Drugoga svjetskoga rata, manastir je doživio veliku obnovu, a najopsežniji radovi na njegovoj konzervaciji, izvedeni su nakon potresa koji je to područje pogodio 1987. godine.

Manastir Žiča 1979. godine proglašen je spomenikom kulture od izuzetnoga značaja te se nalazi pod zaštitom Republike Srbije. Postojale su Žičke povelje.

Povijest

Manastir Žiču, kao svoju zadužbinu, podigao je Stefan Nemanjić, ali se ne zna pouzdano u kojemu je razdoblju ona podignuta. Početak radova datira se na sam početak 13. stoljeća, u 1206. ili 1207. godinu, a smatra se da su radovi na arhitekturi i djelomično na živopisu manastirske crkve okončani do velikoga sabora održanoga u Žiči, na hramovnu slavu Spasovdan (Uzašašće), 20. svibnja 1221. godine.

Njen ktitor, dobio je od pape Honorija III. (1216. – 1227.) kraljevski vijenac 1217. godine i smatra se da je sam čin krunjenja obavljen u Žiči, tijekom te ili naredne godine. Poslije stjecanja crkvene nezavisnosti 1219. godine, kada je u Niceji Stefanov brat Sava postavljen za prvoga srpskoga arhiepiskopa, Žiča je postala sjedište novoosnovane arhiepiskopije i u njoj su 1220. godine. postavljeni episkopi 7 novih episkopija:
 Zetske (Sveti Arhangeli na Prevlaci)
 Humske (Presveta Bogorodica u Stonu)
 Dabarske (Sveti Nikola Dabarski u Banji kod Priboja)
 Moravičke (Sveti Ahilije u Arilju)
 Budimljanske (Sveti Đorđe u Beranama)
 Hvostanske (Bogorodica Hvostanska kod Peći)
 Topličke (Sveti Nikola Toplički u Kuršumliji)
koje su uz tri stare:
 Raške (Sveti Petar i Pavle u Rasu)
 Prizrenske (Bogorodičina crkva u Prizrenu)
 Lipljanske (Bogorodičina crkva u Gračanici)
i Žičku, činile autokefalnu srpsku arhiepiskopiju.

Na svome povratku iz Niceje u Srbiju, Sava je sa sobom iz Carigrada doveo slikare koji su započeli radove na živopisanju manastirske crkve.

Krajem 13. stoljeća, Žiča je stradala u pljačkaškome naletu Mongola. Točna godina njenoga razaranja nije utvrđena, ali se smatra da se to desilo neposredno nakon 1291. godine, tijekom upada vidinskoga kneza Šišmana u Srbiju. Njegov upad, došao je kao reakcija na združenu akciju kraljeva Stefana Dragutina (kralj Srbije 1276. – 1282., kralj Srijema 1282. – 1316.) i Stefana Uroša II. Milutina, koji su uništili snage Drmana i Kudelina u Ždrelu i pripojili Braničevo Dragutinovoj državi. Pošto su Drman i Kudelin priznavali vrhovnu vlast Nogaj-kana, kana Zlatne Horde (? – 1299.), kao i Šišman, njegove snage, ojačane odredima Zlatne Horde, upale su u Srbiju i prodrle do Peći. Međutim, njihov upad vrlo je brzo suzbijen, a Milutinove su snage u protunapadu zauzele Vidin i primorale Šišmana na predaju.

Početkom 14. stoljeća, u doba kralja Milutina, započela je obnova Žiče, a razni radovi na manastirskome kompleksu obavljani su tijekom čitave prve polovice 14. stoljeća. Iako je sjedište srpske pravoslavne crkve preneseno u Svete Apostole kod Peći, njeni arhiepiskopi, a potom i patrijarsi često su boravili u Žiči, naročito od posljednjih desetljeća 14. stoljeća, kada su Osmanlije sve više ugrožavale južne dijelove Srbije, u kojima se nalazila Peć. U Žiči je 1429. godine despot Đurađ Branković (1427. – 1456.) izdao povelju svetogorskome manastiru Esfigmenu (tzv. Esfigmenska povelja).

Nakon pada Srbije, 1459. godine manastir Žiča je stradao, iako se točno doba njegovoga rušenja ne zna, poznato je da je žički iguman s dvojicom monaha 1520. godine osnovao manastir Šišatovac na Fruškoj gori. Mitropolit smederevski Zaharije 1562. godine zatekao je napuštenu Žiču, zbog čega on obnavlja monaške prostorije, a u manastiru je 1587. godine preminuo patrijarh Gerasim (1575. – 1586.). Osmanski defteri iz 16. stoljeća navode da je u Žiči tada bilo monaha, kao i radove na obnovi egzonarteksa manastirske crkve. U razdoblju između 1614. i 1647. godine, pouzdano se zna da je Žiča bila napuštena, a iako su na zidovima kompleksa zabilježeni natpisi koji se datiraju u razne dijelove 15. stoljeća, ne može se sa sigurnošću tvrditi je li se u manastiru odvijao normalan život. Poznato je da je u doba kada je manastirska crkva dobila krov, 1730. godine pod ariljskime mitropolitom Josifom, manastir dosta dugo bio napušten. Krajem 18. stoljeća u manastiru radi škola, a Karađorđe 1806. godine posjećuje manastir, nakon čega je u njemu podigao monaške prostorije na četiri kata. Poslije propasti Prvoga srpskoga ustanka, Osmanlije su ponovo porušile manastir.

Radove na obnovi Žiče, započeo je 1856. godine, novopostavljeni episkop žički Joanikije (1849. – 1854., 1854. – 1873.), a novovjekovni kraljevi Srbije Aleksandar Obrenović (1889. – 1903.) i Petar I. Karađorđević (1904. – 1921.) su tijekom svojih krunjenja u Žiči pomazani, nadovezujući se na tradicije Nemanjića. Početkom 1858. godine u manastir je stiglo zvono od 478 funti, poklon iz Beograda. Isto je darovao srpski vojvoda Toma Vučić Perišić, u spomen svoje supruge Agnije, preminule 1855. godine. U natpisu na zvonu koji je ostarjeli vojvoda dao urezati, pisalo je da on to zvono daje i u čast i slavu apostola i evanđelista Luke, svoga zaštitnika.

Za vrijeme Prvoga svjetskoga rata, Žiča je ponovo stradala, zbog čega su 1925. godine započeli radovi na obnovi manastirskoga kompleksa. Sama manastirska crkva obnovljena je prema projektu Aleksandra Deroka, a radovi na manastiru nisu prestajali do početka Drugoga svjetskoga rata.

Tijekom okupacije Srbije, dana 10. srpnja 1941. godine njemačka vojska bombardirala je i zapalila manastir, a tadašnji episkop žički Nikolaj Velimirović odveden je u koncentracijski logor Dahau.

Poslije rata, obavljeni su radovi na obnovi manastirske crkve i episkopskoga doma 1965. godine, ali je jak potres 1987. godine ponovo porušio manastirski kompleks. Poslije toga, započeli su opsežni radovi na obnovi čitavoga manastira, kojima je rukovodila Milka Čanak-Medić, tijekom kojih je crkvi Svetoga Spasa vraćen autentičan izgled s početka 18. stoljeća.

Početkom 21. stoljeća, nizom manifestacija proslavljeno je 800 godina manastira Žiče.

Gerasim Krstić bio je duhovnik manastira od 1960. do 2009. godine.

Izvori

Literatura

Vidi još
 Eparhija žička
 Srpska arhiepiskopija
 Stefan Nemanjić
 Popis manastira Srpske pravoslavne crkve
 Rafailo Stevanović
 Valerijan Bošnjaković
 Antonije Dragović

Vanjske poveznice

 Žiča, Hrvatska enciklopedija
 Službena web stranica
 "Осам векова Жиче", "Osam vekova Žiče", Dušan Stojić, Večernje novosti, feljton, 7 nastavaka, 6. – 12. listopada 2006.
 Manastir Žiča Kompletan vodič kroz Srbiju
 Kraljev krst ponovo u Žiči ("Blic", 22. listopada 2010.)
 Dragulj iz riznice Svetog Save ("Večernje novosti", 22. srpnja 2011.)
 Videozapis iz zraka
 ЖИЧКА ПОВЕЉА
 МАНАСТИР СВЕТА ЖИЧА

Žiča
Srednjovjekovna Srbija
Spomenici kulture od izuzetnog značaja Republike Srbije

Manastir Žiča


Aceasta este filmografia actorului Sir Anthony Hopkins.

Film

Televiziune

Note

Hopkins, Anthony

Filmografia lui Anthony Hopkins


Horahora est une localité de la région du Northland dans l'île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
C'est  une banlieue du coin sud-ouest de la ville de Whangarei

Municipalités limitrophes

Population
La population était de  lors du recensement de 2006, en augmentation de  par rapport à 2001.

Éducation
 L'école " Hora Hora School"    est une école primaire mixte allant de l'année 1 à 6 avec un taux de décile de 2 et un effectif de  . L'école a ouvert en 1893 et s'est développée sur son site actuel en 1925.

Sport
La banlieue d'Horahora est le domicile de nombreuses équipes sportives comprenant:

Rugby
Le  (aussi connu tout simplement comme 'Hora Hora') est un club de rugby situé au niveau de 'Te Mai Road', dans  Whangarei en Nouvelle-Zélande.
L'équipe première du club participant actuellement aux compétitions de la zone sud du .

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Liens externes
 Hora Hora School website

Ville en Nouvelle-Zélande
Banlieue
District de Whangarei

Horahora


Hamsundpollen er en fjord i Hamarøy kommune i Nordland  fylke i Norge som går mod syd fra  Vestfjorden mellem den ydre og den indre del af halvøen Hamarøya. Ordet poll i navnet betyder på norsk en indelukket fjord med en smal munding.

Fjorden er 4,7 kilometer lang fra indløbet mellem Holmneset ved Kyllingmark i vest og Buøya i øst til Hamsund i bunden. Kystlinjen præges af en række mindre vige og sunde, mens selve fjorden har en række øer, holme og skær, hvoraf de største er Buøya, Hovøya, Stor- og Litløya samt Orøya.

Fylkesvej 664 går langs sydvestsiden gennem bebyggelsen Egedalen.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Nordland
Hamarøy

Hamsundpollen