1963 දෙසැම්බර් 01 වන දා උපත ලැබු අර්ජුන රණතුංග ආරම්භක අවදියේදී ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකු වු අතර වර්තමානය වන විට දේශපාලනඥයෙකු වෙයි.ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට් ක්‍රිඩාව ආශ්‍රිත කටයුතු පාලනය කරන ප්‍රධාන ආයතනය වන  ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනයේ ප්‍රධානියා වශයෙන්ද හෙතෙම කටයුතු කර ඇත.
අර්ජුන රණතුංග උපත ලැබුයේ කොළඹින් සැතපුම් 20 ක් පමණ උතුරු දෙසින් පිහිටා තිබෙන ගම්පහ නගරයේදී වේ. ඔහු සහ ඔහුගේ සොහොයුරන් ඔවුන්ගේ මව ගුරුවරයෙකු ලෙස සේවය කළ කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලැබීය. අර්ජුනගේ ක්‍රිකට් ජීවිතය පාසල ඇසුරින් ආරම්භ වු අතර එහි වර්ධනය ද පාසල ආශ්‍රිතවම සිදු විය. ඔහු තම පාසලෙහි කනිෂ්ඨ සහ ජ්‍යෙෂ්ඨ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම් නියෝජනය කළ අතර ආනන්ද විද්‍යාලීය ජ්‍යෙෂ්ඨ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ නායකත්වය වසර දෙකක් ඔහු විසින් දරණ ලදී.

වමත් පිතිකරුවෙකු සහ ප්‍රයෝජනවත් දකුණත් මදවේග පන්දු යවන්නෙකු වන අර්ජුණ 1981 වසරේදී තම ප්‍රථම පළමු පෙළ ක්‍රිකට් තරඟයට සහභාගි වු අතර ඒ වන විට ඔහුගේ වයස අවුරුදු 18 ක් විය. මින් වසරක් පසු ඔහු ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ මංගල ටෙස්ට් තරඟයට සහභාගි වීමේ අවස්ථාව හිමිකරගන්නා අතර එම තරගයේදී ශ්‍රී ලංකාව සදහා වාර්තා වු පළමු අර්ධ ශතකය ද ඔහු විසින් වාර්ථා කරන ලදී.

කාලයත් සමග 1988 වසරේදී රණතුංග ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ නායකත්වයට පත් වු අතර එතැන් පටන් වසර 11 ක කාලයක් නායකත්වය දරමින් තම කණ්ඩායම ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ඉතිහාසයේ වඩාත් සාර්තකම අවධිය කරා ගෙන ගියේය. ඔහු ඉතා දක්ෂ උපායශීලි ක්‍රිඩකයෙකු ලෙසත් හැම විටම තම සහෝදර ක්‍රීඩකයින් ආරක්ෂා කර ගන්නා නායකයෙකු ලෙසත් ප්‍රසිද්ධියට පත්විය.

රණතුංගගේ ශරීර ප්‍රමාණය ද තරමක විශාල එකක් විය. වරෙක ඉහළ ආර්ධතාවයෙන් යුත් දිනක පැවැත් වුණු ක්‍රිකට් තරඟයක් අතරතුර ඔහු තමාගේ කොහේ‍දෝ උළුක්කු ("claiming to have sprained something") වී යැයි පවසමින් කඩුළු අතර දිවීම සදහා සහයෙකු ක්‍රීඩකයෙකු ගෙන්වීමට අවසර ඉල්ලීය.  ඒ අවස්ථාවේදී ප්‍රතිවාදි පිලේ (ඔස්ට්‍රේලියානු ක්‍රීඩක) කඩුළු රකින ඉයන්හීලි ඊට එරෙහි වෙමින් ශරීරක යෝග්‍යතාවයෙන් තොර මහත පුද්ගලයෙකු (an overweight, unfit, fat cunt) වු පමණින් කඩුළු අතර දිවීම සදහා සහයෙකු ක්‍රිඩකයෙකු ගෙන්වීමට ඉඩදිය නොහැකි බව පැවසීය. (ඔහු භාවිතා කළ වචන අසභ්‍ය වේයැයි සැලකිය හැක) ඔහුගේ මෙම ප්‍රකාශය කඩුළු අතර සවිකර ඇති මයික්‍රෆෝන තුළින් සජීවි රූපවාහිණි තරඟ ප්‍රචාරය ඔස්සේ විකාශය විය. තමාගේ ශාරීරික තත්ත්වය හේතුවෙන් දිගු ඉනිම් අතර තුර කඩුලු අතර දීවීම සදහා සහයක ක්‍රීඩකයන් ගෙන්වීම පිළිබද ඔහු තරමක ප්‍රසිද්ධියක් ඉසිලීය. 1995 / 96 තරඟවාරය අවසාන භාගය තුළදී ඔස්ට්‍රේලියාවේ පැවති තුන්කොන් එක්දින ක්‍රිකට් තරඟාවලියේ අවසාන තරඟයේදී ඔස්ට්‍රේලියානු ක්‍රීඩකයන් හට අතට අත නොදෙන ලෙස රණතුංග තම ක්‍රීඩකයන් හට උපදෙස් දුන් බව කියැවේ.

තවද රණතුංග එංගලන්තයට එරෙහිව පැවති එක්දින තරඟයක් අතරතුර ඔස්ට්‍රේලියානු විනිසුරු රෝස් එමර්සන්ට එරෙහි වීම මතකයේ රැදෙන තවත් සිදුවීමක් වෙයි. මෙම තරඟය අතරතුරදී අදාල විනිසුරුවරයා මුත්තයියා මුරලි දරන් පන්දුව දමා ගසන බවට චෝදනා කරන ලදී. (පසුව අන්තර් ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලය මගින් සේවයේ යෙදු ජෛව යාන්ත්‍ර විද්‍යාව විශේෂඥයන් විසින් මුරලි දරන් මෙම චෝදනාවෙන් නිදහස් කරන ලදී. මෙම අවස්ථාවේදී රණතුංග සහ අදාල විනිසුරුවරයා අතර උණුසුම් වචන හුවමාරුවක් සිදු වු අතර අනතුරුව රණතුංග තම කණ්ඩායම 4 සීමාවට ආසන්න ස්ථානයකට රැස් කළ අතර ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායමේ කළමණාකාරීත්වය රණතුංග සමග අදහස් හුවමාරු කරගන්නා තෙක් තරඟය ඇන හිටින ලදී.

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ දුර්වල කණ්ඩායමක් ලෙස සැලකුණු නමුත් 1996 වසරේ ලෝක ශුරතා ක්‍රිකට් තරඟාවලිය තුල දී රණතුංගගේ නායකත්වය යටතේ වඩාත් ශක්තිමත්ම කණ්ඩායම ලෙස සැලකුණු ඔස්ට්‍රේලියානු කණ්ඩායම පරාජයට පත් කරමින් ශුරතාවදිනා ගැනීමත් සමග මෙම මතය සම්පුර්ණයෙන් වෙනස් විය. රණතුංග මෙම ජයග්‍රහණය සදහා පිතිකරුවෙකු සහ නායකයෙකු ලෙස විශාල කාර්යය භාර්යයක් ඉටුකල අතර මේත් සමගම ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම තවදුරටත් ලඝුකොට තැකීම සිදු නොවේ.

ලෝක ශුරතා ක්‍රිකට් තරගාවලියක අවසාන් තරඟයේදී තම කණ්ඩායම සදහා ජයග්‍රාහි ලකුණ රැස්කළ ක්‍රීඩකයන් දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙකු ලෙසද රණතුංග සැලකිය හැක. අනෙක් ක්‍රිඩකයා වන්නේ ඔස්ට්‍රේලියානු ක්‍රීඩක ඩැරන් ලීමන් වේ. (මීට හේතුව ලෝක ශුරතා අවසන් තරඟයකදී ලකුණු හඹා ගොස් ජයග්‍රහණය කිරීමට සමත්ව ඇත්තේ කණ්ඩායම් දෙකක් පමණක් වීම නිසයි.)

තවත් විශේෂත්වයක් වන්නේ රණතුංග ඔස්ට්‍රේලියානු ක්‍රිකට් කණ්ඩායම දැඩි ලෙස විවේචනය කිරීමයි. ඒ අතරින් ද ඔහු සහ ෂේන් වෝන් අතර පැවති උණුසුම් කාරි තත්ත්වය විශේෂ වෙයි.

1999 වසරේදී ලෝක ශුරතා තරඟාවලියේ ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම දැක්වු දුර්වලතා හේතුවෙන් රණතුංගට න‍ායකත්වය අහිමි වු නමුත් එම වසරේ විස්ඩන් ක්‍රිකට් ක්‍රිඩකයන් ලෙස නම් කෙරුණු ක්‍රීඩජකයන් 5 දෙනා අතරට ඔහුද අයත් විය. රණතුංග 2001 වසරේදී ක්‍රිකට් ක්‍රිඩාවෙන් සමුගන්නා ලදී.

ඔහු චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග නායකත්වය දැරූ පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ ඔස්සේ දේශපාලනයට පිවිසි අතර පසුව ඔහු නියෝජ්‍ය සංචාරක ඇමති පදවියට පත්විය.මේවන විට වරාය හා නාවික අමාත්‍ය දූරයේ කටයුතු කරමින් සිටී.

මෙයද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන පවුල්

ආශ්‍රිත

මූලාශ්‍ර

 http://www.parliament.lk/si/component/members/viewMember/218/?Itemid=

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
චරිත කතා
ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ
ශ්‍රී ලංකා දේශපාලනය
1963 උපත්

අර්ජුන රණතුංග


Semuncia Roma Cumhuriyeti dönemin de basılan bronze bir Antik Roma sikkesi olup, 1/24 as değeriyle Cumhuriyette basılan en değersiz dökme sikkedir. Önyüzünce tanrı Merkür büstü ve meşe palamudu, arka yüzünde ise gemi pruvası ya da "caduceus" (merkür'ün asası) en çok kullanılan figürlerdir. M.Ö. 210 da denarius ve as'ın değerleri düşürülene kadar basılmaya devam edilmiştir.

 http://www.chemistrydaily.com/chemistry/Semuncia

Antik Roma sikkeleri

Semuncia


Paul Ludwig Rudolph Lepke, auch Rudolf (* 12. Mai 1845 in Berlin; † 6. September 1904 in Charlottenburg) war ein deutscher Kunsthändler. Er gründete 1869 mit Rudolph Lepke's Kunst-Auctions-Haus das erste Kunstauktionshaus in Berlin.

Leben und Wirken
Rudolph Lepke war der Sohn des Hofkunsthändlers Louis Eduard Lepke, der hauptsächlich mit Gemälden alter Meister und Kupferstichen handelte. Er wuchs, ebenso wie gleichzeitig Robert Dohme, im damals so genannten ehemaligen königlichen Palais (Kronprinzenpalais) auf, das zu diesem Zeitpunkt Dienstwohnungen der Hofbeamten beherbergte. Sein Großvater Nathan Levi Lepke (* 7. Januar 1779 in Dessau; † 21. Juni 1864 in Berlin) war aus Dessau nach Berlin gekommen, hatte hier am 16. März 1842 das Bürgerrecht erworben und führte zunächst in der Behrenstraße 27 die Kunsthandlung N. L. Lepke.

Rudolph Lepke lernte zunächst Buchhändler und begann in den frühen 1860er Jahren als Kunsthändler im Familienunternehmen, das nach dem Tod des Großvaters gemeinschaftlich von seinem Vater Louis Eduard Lepke und seinem Onkel Julius Lepke unter der Firma N.L. Lepke fortgeführt wurde. 1869 eröffneten sie den Gemäldesalon Lepke im Haus des Preußischen Ministeriums der geistlichen, Unterrichts- und Medicinal-Angelegenheiten im ehemaligen Palais Cumberland Unter den Linden 4a, Ecke Wilhelmstraße (heute Unter den Linden 71, genutzt vom Deutschen Bundestag). 1885/86, nach dem Tod der Brüder, übernahm Rudolph das nunmehr als Rudolph Lepke's Kunst-Auctions-Haus firmierende Unternehmen und zog in die Kochstraße 28/29. Die Räume Unter den Linden übernahm Eduard Schulte. 1875 erschien Lepkes 100. Katalog, 1884 der 500. und 1895 der 1000. Katalog. Sein Spezialgebiet war die Versteigerung ganzer Nachlässe und Stücke der preußischen Geschichte und des Königshauses, womit er einen eigenen Sammlermarkt in Berlin aufbaute. Lepke gehörte zu den Förderern des Hohenzollernmuseums; seine Schenkungen von Erinnerungsstücken an Königin Luise füllten eine eigene Vitrine.

Lepke war mit Wilhelm von Bode befreundet, der 1887 bei Lepke 1062 Gemälde aus dem Depot der Nationalgalerie versteigern ließ.

Er war lange Jahre hindurch Sachverständiger für Kunstsachen am Königlichen Landgericht I und städtischer Auktionskommissar.

1900 gab er das Auktionshaus ab. Neue Eigentümer wurden zu je einem Drittel sein langjähriger Mitarbeiter, der Kunsthistoriker Hans Carl Krüger, sowie die Brüder Dr. jur. Adolf Wolffenberg und Gustav Wolffenberg. (Zur weiteren Geschichte siehe Rudolph Lepke's Kunst-Auctions-Haus.)

Lepke starb nach langem, schwerem Leiden in seinem Haus Charlottenstraße 16, nachdem ihm noch kurz zuvor der Preußische Kronenorden III. Klasse verliehen worden war, und wurde am 9. September 1904 auf dem St. Petrikirchhof in der Friedenstraße in Berlin-Friedrichshain beigesetzt.

Literatur

 Georg Malkowsky: Rudolph Lepke's Kunst-Auctions-Haus; ein Beitrag zur Geschichte des Berliner Kunsthandels. Seydel, Berlin 1912; .

Weblinks

Einzelnachweise

Kunsthändler
Person (Berlin)
Träger des Preußischen Königlichen Kronenordens 3. Klasse
Deutscher
Geboren 1845
Gestorben 1904
Mann

Rudolph Lepke


Drengen og månen er en dansk animationsfilm fra 1968, der er instrueret af Jannik Hastrup efter eget manuskript.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1968

Animationsfilm fra Danmark

Drengen og månen


Alberto Vassallo di Torregrossa (* 28. Dezember 1865 in San Cataldo; † 7. September 1959 ebenda) war ein italienischer Erzbischof der römisch-katholischen Kirche und Nuntius.

Leben

Ausbildung und Anfänge der diplomatischen Laufbahn
Alberto Vassallo di Torregrossa war der Sohn von Rose und Rosario von Torregrossa. Er besuchte das erzbischöfliche Priesterseminar von Catania, anschließend das Kolleg von San Michele, Acireale. Er studierte am päpstlichen römischen Priesterseminar katholische Theologie, Kirchen- und Zivilrecht.

Am 22. September 1888 empfing Vassallo di Torregrossa durch Giuseppe Francica-Nava de Bontifè die Priesterweihe und wurde Pfarrer an der Kirche von San Sebastian in Caltanissetta. Er hielt seine Primiz in der Kirche seiner Heimatgemeinde San Cataldo. Am 25. November 1913 wurde er zum Titularerzbischof von Hemesa ernannt; die Bischofsweihe spendete ihm am 18. Januar 1914 Rafael Merry del Val y Zulueta. Vom 25. November 1913 bis 1925 war er Apostolischer Nuntius bei verschiedenen südamerikanischen Regierungen. So war er 1913 bis 1916 Apostolischer Nuntius in Kolumbien, bis 1920 Internuntius in Argentinien und bis 1925 Nuntius in Paraguay.

Nuntius in München
Von 1925 bis zum 31. Mai 1934 war Vassallo di Torregrossa Apostolischer Nuntius für Bayern. Am 15. Oktober 1933 traf er Hitler bei der Grundsteinlegung des Hauses der Kunst in München und sagte damals zu Hitler: "Ich habe Sie lange nicht verstanden, aber ich habe mich lange darum bemüht. Heute verstehe ich Sie." Das Reichsministerium für Volksaufklärung und Propaganda nutzte eine Fotografie, die Vasallo di Torregrossa und Hitler bei dieser Gelegenheit zeigt, sowie das Zitat von Vasallo di Torregrossa für ein Plakat zur Reichstagswahl am 12. November 1933, verbunden mit der Abstimmung zum Austritt aus dem Völkerbund, und ergänzte: »Auch jeder deutsche Katholik versteht heute Adolf Hitler und stimmt am 12. November mit "Ja"!«

Der SA-Gruppenführer Franz Xaver Schwarz forderte am 17. November 1933, den Nuntius aus dem Anwesen Brienner Straße 15 auszuquartieren. Denn nach den Plänen von Paul Ludwig Troost würde das Grundstück für Parteibauten in der Umgebung des Braunen Hauses benötigt. Daraufhin wurde Vassallo di Torregrossa im Frühjahr 1934 in das Palais Seyssel d'Aix umquartiert. Durch das Gesetz über den Neuaufbau des Reiches vom 30. Januar 1934 verloren Bayern und die übrigen deutschen Länder das Recht, eigene diplomatische Vertretungen zu unterhalten und ausländische Gesandte zu akkreditieren. Infolgedessen wurde die Nuntiatur in München am 30. Mai 1934 aufgelöst. Gleichwohl durfte Nuntius Vassallo di Torregrossa unter Beibehaltung seiner exterritorialen Rechte zunächst in München bleiben. Im Zuge der Maßnahmen des NS-Staates gegen die katholische Kirche in Deutschland in den Jahren 1935/1936 durchsuchte die Sonderstaatsanwaltschaft Berlin unter Mitwirkung der Gestapo vom 1. bis zum 3. Oktober 1936 das Palais Seyssel d'Aix. Am 23. Oktober 1936 verließ Alberto Vassallo di Torregrossa München.

Bis zu seinem Tod lebte Alberto Vassallo di Torregrossa zurückgezogen in seiner Heimatstadt.

Auszeichnungen
 Komtur II. Klasse des Albrechts-Ordens
 Komtur des Leopoldsordens
 Ritter I. Klasse des Ordens vom Heiligen Michael
 Ritter des Verdienstordens der Bayerischen Krone
 Komtur des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem

Einzelnachweise

Literatur
 Michael F. Feldkamp: Die Aufhebung der Apostolischen Nuntiatur in München 1934. Mit einem Anhang der Amtsdaten der Nuntien, Internuntien und Geschäftsträger 1786–1934. In: Im Gedächtnis der Kirche neu erwachen. Studien zur Geschichte des Christentums in Mittel- und Osteuropa. Festgabe für Gabriel Adriányi. Hrsg. von Reimund Haas, Karl Josef Rivinius und Hermann-Josef Scheidgen, Böhlau Verlag, Köln – Weimar – Wien 2000 (= Bonner Beiträge zur Kirchengeschichte, Bd. 22), S. 185–234.

Weblinks

Titularerzbischof
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Apostolischer Nuntius in Argentinien
Apostolischer Nuntius in Kolumbien
Apostolischer Nuntius in Paraguay
Träger des Albrechts-Ordens (Komtur 2. Klasse)
Träger des Leopoldsordens (Kommandeur)
Träger des Verdienstordens der Bayerischen Krone (Ritter)
Komtur (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Ritter III. Klasse des Verdienstordens vom Heiligen Michael
Italiener
Geboren 1865
Gestorben 1959
Mann

Alberto Vassallo di Torregrossa


Berislav Jukić (Čapljina, 28. rujna 1941.), hrvatski veterinar

Životopis
Rođen u Čapljini. Gimnaziju završio u Zagrebu. Diplomirao i doktorirao na Veterinarskom fakultetu. Naslov doktorske teze bio je "Istraživanje načina poboljšanja Cogginsove reakcije u dijagnostici infekciozne anemije kopitara". Zaposlio se u Ambulantnoj klinici Veterinarskoga fakulteta, kojoj je poslije bio predstojnik. Na matičnom fakultetu docent i od 1986. redoviti profesor. Na Veterinarskog fakultetu predstojnik Zavoda za mikrobiologiju i zarazne bolesti. Voditelj jednoga od osam europskih referalnih laboratorija za dijagnostiku infekciozne anemije kopitara od 1979. godine. Usavršavao se u Njemačkoj i Sloveniji.

Glavna područja znanstvenoga i stručnoga rada su: zarazne bolesti domaćih životinja, posebice virusne, zatim zoonoze, epizootiologija te tropske zarazne bolesti životinja. Članke objavio u časopisima Veterinarski arhiv, Praxis veterinaria, Research in Veterinary Science, Lovački vjesnik, Veterinarske novice, Periodicum biologorum, Veterinární medicína, Zeitschrift für Jagdwissenschaft, Journal of Veterinary Medicine i dr. Autor udžbenika o tropskim zaraznim bolestima životinja. Suautor Priručnika za pratitelje životinja u prijevozu. Snimio filmove o zaraznoj anemiji kopitara i svinjskoj kugi, u suradnji s S. Cvetnićem i Ž. Župančićem. Suosnivač 1992. i dopredsjednik obnovljenoga Hrvatskoga veterinarskoga društva.

Izvori

Životopisi, Čapljina
Životopisi, Zagreb
Hrvatski veterinari

Berislav Jukić


Kolbergerheiði (þý. Kolberger Heide) er hafsvæði undan ströndum Þýskalands, milli Kílarfjarðar og Fehmarn-skaga, og er hluti af Norðursjó. Þar háðu Danir og Svíar sjóorrustu árið 1644 (sjá: Orrustan á Kolbergerheiði), þar sem Kristján 4. Danakonungur missti annað augað, en floti hans vann sigur. Annar af tveimur þjóðsöngvum Danmerkur, Kong Christian stod ved højen mast hefst á vasklegri framgöngu konungsins í þessari orrustu.

Landafræði Þýskalands
Norðursjór

Kolbergerheiði


Friedrich Wilhelm Heinrich Konstantin Prinz zu Wied (* 2. Juni 1931 in Stuttgart; † 28. August 2000 in Salmon Arm, Kanada) war ein deutscher Unternehmer und Mäzen. Außerdem war er Präsident des "International Council for Game and Wildlife Conservation" ("Internationaler Jagdrat zur Erhaltung des Wildes"), einem weltweiten Dachverband der Jagdverbände. Der Familientradition folgend nannte Friedrich Wilhelm sich 7. Fürst zu Wied.

Leben

Kindheit und Jugend
Sein Vater Hermann Wilhelm Friedrich, Erbprinz zu Wied (1899–1941) leitete das Königlich Württembergische Gestüt Weil. 1945 folgte er seinem Großvater Wilhelm Friedrich Hermann Otto Karl 6. Fürst zu Wied (1872–1945) gemäß den traditionellen Richtlinien des Deutschen Adelsrechtsausschusses als Chef des Hauses Wied-Neuwied nach. Seitdem war er bekannt unter dem Namen Friedrich Wilhelm Heinrich Konstantin 7. Fürst zu Wied, obwohl seit der Abschaffung der Standesvorrechte des Adels 1919 nur der Titel "Prinz" bzw. "Prinzessin", nicht jedoch der vordem in Primogenitur gewährte Erstgeburtstitel "Fürst", Bestandteil des bürgerlichen Nachnamens ist.

In den Jahren während und nach dem Zweiten Weltkrieg wuchs Friedrich Wilhelm mit seinem jüngeren Bruder Metfried und seiner Schwester Osterlind im "Kupferhaus" in Dierdorf auf. Er besuchte dort die Rektoratsschule, wechselte im Herbst 1947 auf das Evangelische Pädagogium Bad Godesberg und hielt sich danach ab dem Herbst 1948 für zwei Jahre auf der Gordonstoun-Schule in Schottland auf. Sein Abitur machte Friedrich Wilhelm 1951 auf dem Evangelischen Pädagogium Bad Godesberg. Nach Volontariaten bei den Banken "Brinkmann, Wirtz & Co." (1969 umbenannt in "M.M. Warburg & Co.") in Hamburg und "S. G. Warburg & Co." in London, folgte eine Ausbildung in der fürstlich-fürstenbergischen Verwaltung in Donaueschingen. In Hannoversch-Münden zunächst in der Forstwissenschaft ausgebildet, studierte Friedrich Wilhelm dann in Köln Betriebswirtschaft.

Industrielle Aktivitäten
Mit dieser breiten Ausbildung übernahm er 1955 den Besitz des Hauses Wied-Neuwied von seiner Großmutter Pauline und von seinem Onkel Dietrich, der bis zur Großjährigkeit Friedrich-Wilhelms Generalbevollmächtigter war. Im Unterschied zu seinen Vorfahren leitete Friedrich Wilhelm den Familienbesitz unmittelbar selbst. Mittels der "Fürstlich Wiedische Rentkammer, Vermögens- und Verwaltungs-GmbH & Co. KG" als zentraler Vermögensholding, widmete er sich aber nicht nur dem ererbten Immobilien-, Grund- und Wertpapierbesitz, sondern investierte über die "AG für Steinindustrie" und die "Arnold Georg AG" auch im industriellen Bereich.

Bei der bereits 1921 gegründeten "AG für Steinindustrie" wurde Friedrich Wilhelm bereits 1949 Hauptaktionär. Unter seiner Leitung expandierte diese vom einfachen Kiesförderer im Engerser Feld bei Neuwied zu einem breit aufgestellten Mittelstandsunternehmen für Baustoffe und Schüttgüter. Neben der Hauptverwaltung in Neuwied, entstanden 6 Werke an verschiedenen Standorten in Neuwied und in der Eifel und eigene Verlade- und Hafenanlagen in Andernach.

An der im Freiverkehr der Düsseldorfer und Frankfurter Börse notierten "Arnold Georg AG" (WKN: 586550, ISIN: DE0005865505, Tickersymbol: ARN) erwarb Friedrich Wilhelm in mehreren Schritten mit rund 72 % der Aktien die Kapitalmehrheit.

Er ließ den schon 1877 gegründeten Hersteller von Eisenkonstruktionen aller Art mit Geschäftssitz in Neuwied in andere Industriebereiche expandieren (u. a. Verzinkerei, Stahlgittermaste, Umspannanlagen für die Energieversorgung, Funk- und Antennentürme, Industriehallen und Hochregallager, als Serienprodukte Fertiggaragen und Allzweckhallen). Diese Aktivitäten waren auf insgesamt sechs Teilbetriebe verteilt. Das wichtigste Tochterunternehmen der Arnold Georg AG war die "AGO Druckluft GmbH" in Berlin, die sich mit der Vermietung und dem Verkauf von Baumaschinen und Kompressoren beschäftigte. Die einzige ausländische Tochtergesellschaft war die 1991 von Arnold Georg erworbene "Nagron Steel B.V." (Rheden, Niederlande), die Rohr- und Stahlgittermasten herstellte.

Im Rahmen einer strategischen Unternehmensumstrukturierung wurden 1993/94 die sechs Teilbetriebe in Tochtergesellschaften ausgegliedert und die Arnold Georg AG in eine Holding umgewandelt, die zukünftig für die verbundenen Unternehmen Dienstleistungs-, Steuerungs- und Servicefunktionen erfüllen sollte. Daneben sollte die neue Holding eigene Immobilien, Grundstücke und Geldvermögen verwalten.

Aktivitäten in der Kanadischen Forstindustrie
Im Jahr 1959 verkaufte Friedrich Wilhelm die das Buch "Reise in das innere Nord-America in den Jahren 1832 bis 1834" seines Vorfahren Maximilian zu Wied-Neuwied betreffenden Archivmaterialien nebst den dazugehörigen Kunstwerken und Druckplatten Karl Bodmers an die Kunsthandlung M. Knoedler & Company aus New York City. Diese stellte sie im Joslyn Art Museum in Omaha (Nebraska) aus. Im Jahr darauf kaufte die Northern Gas Company mit Sitz in Omaha die Sammlung für die Stiftung Inner North an und übergab sie dem Joslyn Art Museum zunächst als Leihgabe und 1986 als Geschenk. Mit dem Erlös dieses Verkaufs erweiterte Friedrich Wilhelm den familieneigenen Forstbetrieb durch den schrittweisen Erwerb von 25.000 ha Wald in British Columbia (Kanada). Zu dessen Verwaltung, gründete Friedrich Wilhelm 1974 die "Beaumont Timber Company Ltd." in Salmo (British Columbia).

Die Beaumont Timber Company konzentriert sich langfristig orientiert auf den Besitz und die Bewirtschaftung eigener Waldbestände. Diese verteilen sich auf mehrere unterschiedlich große Einzelgrundstücke, welche sich vom Norden der Stadt Revelstoke bis in den Süden um die Stadt Rossland an der Grenze zu den USA erstrecken. Der Holzeinschlag erfolgt mit eigenem Personal und Gerätschaften und orientiert sich im Umfang an der aktuellen Marktsituation. Hauptabnehmer des Unternehmens sind Sägemühlen aus der Region. Dieses weiter wachsende Unternehmen ist inzwischen zu einem der größten privaten Waldbesitzer British Columbias geworden.

Aktivitäten im Immobilienbereich

Zum Immobilienvermögen von Friedrich Wilhelm zählten neben Gewerbeimmobilien in Neuwied (u. a. das von ihm entwickelte Wohn-, Büro- und Einkaufsviertel "Schloss-Karree" und das damit verbundene Einkaufszentrum "Schlosspassage"), auch die ererbte Forstwirtschaft (ca. 5.500 ha) und die Landwirtschaft (ca. 2.000 ha). Während der Waldbesitz von Friedrich Wilhelm selber bewirtschaftet wurde, waren die landwirtschaftlichen Flächen ebenso wie ein im wiedischen Besitz befindlicher Campingplatz verpachtet. Außerdem besaß Friedrich Wilhelm auf dem Westerwald mit der Westerwälder Seenplatte eine von seinen Vorfahren bereits im 17. Jahrhundert begründete Teichwirtschaft, die aber seit Generationen an Fischzüchter verpachtet war.

Zu Friedrich Wilhelms Immobilienbesitz zählte auch eine Reihe von ererbten Schlössern und Burgen, darunter der Familiensitz Schloss Neuwied, das Jagdschloss Sayneck, die Burg Altenwied, die Burg Altwied, die Burg Braunsberg, die Burg Runkel und die Isenburg. Zu diesem Erbe zählte ursprünglich auch das Schloss Monrepos. Da dessen Unterhaltungskosten zu hoch waren und sich kein Kaufinteressent fand, veranlasste Friedrich Wilhelm mit staatlicher Genehmigung dessen Niederlegung am 30. April 1969 durch die "Freiwillige Feuerwehr Niederbieber" mittels 100 Litern Benzin und 300 Litern Rohöl. Außerdem verpachtete Friedrich Wilhelm 1973 den zum Schloss Neuwied gehörenden Schlosspark für 30 Jahre an die Stadt Neuwied. Diese verpflichtete sich die bestehende Parkarchitektur zu erhalten und Maßnahmen zur Parkgestaltung mit dem Fürsten zu Wied abzustimmen.

Anlässlich Friedrich Wilhelms überraschenden Tods an den Folgen eines Schlaganfalls am 28. August 2000 flaggte die Stadt Neuwied als Trauerbezeugung sechs Tage lang halbmast. Unter großer Anteilnahme der Bevölkerung wurde Friedrich Wilhelm nach einem Trauergottesdienst in der Neuwieder Marktkirche am 6. September 2000 auf dem Familienfriedhof bei Schloss Monrepos begraben.

Familie
Friedrich Wilhelm Prinz zu Wied wurde am 2. Juni 1931 in Stuttgart als erstes Kind von Hermann Wilhelm Friedrich Erbprinz zu Wied (1899–1941) und seiner Frau Marie Antonia Gräfin zu Stolberg-Wernigerode (1909–2003) geboren. Nach dem Tod seines Großvaters Wilhelm Friedrich Hermann Otto Karl 6. Fürst zu Wied 1945, wurde Friedrich Wilhelm im Alter von 14 Jahren Oberhaupt des bis 1918 hochadeligen Hauses Wied-Neuwied. Ende des 11. Jahrhunderts erstmals urkundlich erwähnt, zählt dieses zu den ältesten Adelsfamilien Deutschlands. Friedrich Wilhelms Vater, Hermann Erbprinz zu Wied, war bereits 1941 während des Zweiten Weltkriegs im damals besetzten Polen an einer Lungenkrankheit verstorben.

Am 9. September 1958 heiratete Friedrich Wilhelm in Bad Arolsen Guda Prinzessin zu Waldeck-Pyrmont (* 22. August 1939), jüngste Tochter des Josias zu Waldeck und Pyrmont und seiner Frau Altburg Marie Mathilde Herzogin von Oldenburg, Tochter von Friedrich August Großherzog von Oldenburg. Aus dieser 1962 wieder geschiedenen Ehe entstammen:

 Johann Friedrich Alexander Hermann Josias Wilhelm Prinz zu Wied (* 29. September 1960), unverheiratet, hat keine Kinder
 Friedrich August Maximilian Wilhelm Carl Prinz zu Wied (* 27. Oktober 1961; † 12. März 2015), verheiratet mit Isabelle Prinzessin von Isenburg (* 1973), haben Kinder, darunter das derzeitige Familienoberhaupt Franz Alexander Friedrich Wilhelm Maximilian Prinz zu Wied (* 10. August 1999).

1967 heiratete Friedrich Wilhelm in zweiter Ehe Sophie Charlotte Prinzessin zu Stolberg-Stolberg (* 4. Oktober 1943), jüngstes Kind von Wolff-Heinrich Prinz zu Stolberg-Stolberg und Irma Erfert. Dieser Ehe entstammen:

 Christina Elisabeth Sophie Wilhelmine Friederike (* 9. Juni 1970), verheiratet mit Wolf-Eckart Freiherr von Gemmingen-Hornberg (* 21. Oktober 1959), haben Kinder.
 Wolff-Heinrich Friedrich Wilhelm Ello (* 12. Februar 1979)

Ämter und Engagement (Auswahl)

 Präsident des "International Council for Game and Wildlife Conservation" ("Internationaler Jagdrat zur Erhaltung des Wildes");
 Langjähriges Mitglied des Neuwieder Stadtrats und des Neuwieder Kreistages;
 Langjähriger Kreisjagdmeister;
 Mitglied im Jagdbeirat des Bundeslands Rheinland-Pfalz;
 Vorsitzender des Vereins "Naturpark Rhein-Westerwald e.V.", dem Rechtsträger des Naturparks Rhein-Westerwald;
 Mitbegründer, Förderer und Vorstandsmitglied der "Bürgerstiftung Abtei Rommersdorf";
 Mitbegründer und Förderer der "Prinz-Maximilian-zu-Wied-Stiftung". Übergab ihr 1986 die Villa "Waldheim" (auch "Palais der Prinzessinnen" genannt) auf Monrepos als Haus für das neue "Museum für die Archäologie des Eiszeitalters";
 Mitglied im Förderkreis "Altsteinzeit Museum Monrepos";
 Förderer des Stadt und "Kreismuseums Neuwied" (heute "Roentgen Museum"). Überließ dem Museum zahlreiche Leihgaben;
 Übergabe eines Teils der Anlage des Neuwieder Schlosses, dem sog. "Neuen Bau", an die "Neuwieder Schlosstheater-Stiftung". Wurde 1977 in den ersten Vorstand dieser Stiftung gewählt;
 Stiftete 1985 ein Denkmal für Maximilian zu Wied-Neuwied, dem Maler Karl Bodmer und dem Indianerhäuptling Mató-Tópe vor dem Neuwieder Schlosstheater. Geschaffen von der Leutesdorfer Künstlerin Guta von Freydorf-Stephanow:
 Förderer und Mitglied der Kuratoriums des "Johanniter-Krankenhauses" in Dierdorf;
 Förderer des "Neuwieder Stadtkrankenhauses" (heute "Rotes Kreuz Krankenhaus");
 Protektor zahlreicher Organisationen und Vereine im Kreis Neuwied, u. a. der "Neuwieder Rudergesellschaft 1883 e. V.";
 Traditioneller Patron einer Reihe von Kirchengemeinden, einschließlich der damit verbundenen Fürsorgepflichten;
 Zahlreiche Wohltätigkeitskonzerte im Festsaal des familieneigenen Schlosses Neuwied;

An Friedrich-Wilhelms Seite arbeitete auch dessen Frau Sophie Charlotte in vielen sozialen und karitativen Gremien mit.

Quelle:

Ehrungen
 Ehrenbürger der Stadt Dierdorf
 Goldenes Ehrenzeichen des Bauern- und Winzerverbandes Rheinland-Nassau (1982)
 Goldene Verdienstnadel des Landesjagdverbandes Rheinland-Pfalz (1982)
 Ehrenteller der Stadt Neuwied (1988)

Literatur
 Christoph Franke: Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser, Band XIX, Band 149 der Gesamtreihe GHdA, C. A. Starke, Limburg an der Lahn 2011, S. 423–428.  ISBN 978-3-7980-0849-6.
 Gottfried Graf Finck von Finckenstein, Christoph Franke: Gothaisches Genealogisches Handbuch der Fürstlichen Häuser, Band I, Band 1 der Gesamtreihe GGH, II. Abt.,  Hrsg. Deutsches Adelsarchiv, Verlag des Deutschen Adelsarchivs, Marburg 2015, S. 536 f.  ISBN 978-3-9817243-0-1.
 Handelsblatt Nr. 170, 3. September 1992, S. 23: Friedrich Wilhelm Fürst zu Wied, in: Artikelreihe "Adel als Unternehmer", Nr. 15.
 Krüger, Hans-Jürgen: Das Fürstliche Haus Wied, Grafen zu Isenburg, Herren zu Runkel und Neuerburg, Börde-Verlag, Werl 2005, S. 105–108, ISBN 3-9809107-4-1.
 Stelz, Fritz: Der Tradition verbunden und offen für das Neue. Zum 50. Geburtstag von Friedrich Wilhelm Fürst zu Wied In: Heimatjahrbuch des Landkreises Neuwied. – 1982, Verlag & Druck Raiffeisendruckerei, Neuwied 1982, S. 20–21.
 Willscheid, Bernd: Aufgeschlossen für neue Ideen, aber der Tradition verbunden. Zum Tod von Friedrich Wilhelm Fürst zu Wied.  In: Heimatjahrbuch des Landkreises Neuwied – 2001, Verlag & Druck Raiffeisendruckerei, Neuwied 2001, S. 23–25.

Weblinks

 Genealogics - Leo van de Pas - Friedrich Wilhelm, 7. Fürst zu Wied

Einzelnachweise

Friedrich Wilhelm
Unternehmer (Deutschland)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Ehrenbürger im Landkreis Neuwied
Person (Neuwied)
Deutscher
Geboren 1931
Gestorben 2000
Mann

Friedrich Wilhelm zu Wied


"Lupta parapsihologilor" este un spectacol de televiziune rusesc pe TNT, care prezintă persoane presupuse a fi dotate cu abilități supranormale, filmate în format al programului britanic "Psychic Challenge" din Marea Britanie". Programe similare sunt prezentate în Statele Unite ("America's Psychic Challenge"), în Israel ("Koah" - "Power") și în alte țări. Primul sezon sa desfășurat pe 25 februarie 2007. Cel mai apreciat de la lansarea emisiunii până în ziua difuzării a fost lansarea pe 24 noiembrie 2013, în timpul emisiunii pentru sezonul 14 al emisiunii TV, care a fost dedicată moartea lui Vladislav Listev.

Numeroase surse indică faptul că emisiunea are un caracter etapizat cu scripturi pre-scrise . În februarie 2017, programul a primit un anti-premiu de la Ministerul Educației și Științei al Federației Ruse pentru popularizarea pseudoscienței . Toate încercările participanților individuali din cadrul emisiunii de a trece prin studii independente și de a primi premiul Houdini s-au soldat cu un eșec total.

Formatul programului
Producător: Maria Шайкевич.
Regizorii :

 Fiodor Торстенсен (1-5-lea, 10-12 sezon)
 Olga Schmid (1-5-lea sezon)
 Oleg Чаурс (6-9-lea sezon, al 13-lea sezon)
Prezentatorii programului:
 Mihail Porecencov (1-7-lea sezon);
 Marat Bașarov (8-16-lea sezon).

Selecția participanților la emisiunea de televiziune se realizează pe baza testării capacităților: solicitanții sunt rugați să răspundă la ceea ce se află în spatele unui ecran impenetrabil sau într-o cutie acoperită cu o cârpă. Conform rezultatelor acestui test, 30-40 de participanți care au văzut subiectul și au arătat cel mai bun rezultat sunt selectați. Folosind "abilitățile extraordinare", trebuie să găsească o persoană într-unul din cele 30 de obiecte (mașini, dulapuri, dulapuri etc.) dintr-o  singură încercare. 8-13 parapsihologi din rândul celor care s-au confruntat cu sarcinile testelor de calificare mai bine decât alții devin participanți la luptă.

Fiecare serie cuprinde mai multe sarcini. În primele sezoane, de regulă, prima sarcină a fost legată de căutarea unei persoane cu anumiți parametri printre mai mulți oameni care nu sunt relevanți pentru acești parametri. Deci, parapsihologilor li sa cerut să arate cine dintre bărbații care stau în fața lor a servit în armată, a condamnat o sentință în locurile de detenție, nu are propria lor locuință etc.A doua sarcină a fost legată de locul în care au fost aduși parapsihologii și despre care trebuiau să le spună tot ce simțeau. A treia sarcină a fost considerată cea mai dificilă, fiind asociată cu o tragedie specifică  anumitor persoane care au cerut ajutor în cadrul programului. Participanților li sa cerut să spună despre rudele celor care solicită ajutor, despre locația lor actuală, cauzele morții, despre anumite detalii despre moarte sau despre dispariție. Adesea parapsihologul ar fi spus despre acele detalii ale situației, care nu erau cunoscute investigației. În sezoanele recente, în serii diferite, sarcinile sunt aliniate diferit, însă sarcinile dificile domină, asociate cu tragediile oamenilor.Co-gazdele și participanții la teste sunt "iluzioniștii", frații Safronov și criminologul psihiatru Mikhail Viktorovich Vinogradov, care a studiat timp de mai mult de 40 de ani oamenii cu așa-numitele abilități paranormale.

Liderul de proiect al mai multor sarcini este și un psiholog Alexander Makarov.În plus, cunoscători de televiziune și vedete de showbiz ajută programul, inclusiv Lera Kudryavtseva, Ksenia Borodina, Vera Sotnikova, Ksenia Novikova, Elena Valyushkina și Jamie Alexander. În timp ce prezentatorul se află in momentul testului lângă parapsihologi, există "sceptici" sau cineva de la rudele oamenilor a căror situație este în prezent revizuită la monitoarele din încăperea următoare sau la o anumită distanță de locul de testare.După încheierea tuturor testelor seriei, Consiliul Juriului este convocat, format din prezentatori sau participanți la proces, precum și prezentatorul programului de televiziune. Juriul discută modul în care parapsihologul și-a îndeplinit sarcinile și decide care dintre participanți a fost cel mai bun și care - cel mai rău în această săptămână. Participantul, care a arătat, potrivit juriului, cele mai grave rezultate din această săptămână, este eliminat din participarea la acest sezon al bătăliei. În cazul în care Consiliul Juriului nu poate ajunge la o opinie unanimă, atunci toți participanții participă la următoarea rundă, inclusiv la final, dar aceasta este mai degrabă o excepție de la reguli.

Formal, finala prevede  prezența a numai trei participanț care se vor lupta intr-un numar nelimitat de probe.

Tabelul de participanți
 b — un plic alb
 h — negru plic
 n — primirea plicurilor n-săptămâni consecutive
 † - în momentul de față nu mai este în viață

Programe de televiziune TNT

Lupta parapsihologilor


Amanda Tenfjord (em grego: Αμάντα Γεωργιάδη; Ioannina, Grécia, 9 de janeiro de 1997) é uma cantora e compositora grega-norueguesa. Nasceu em Ioannina, Grécia, mas foi criada em Tennfjord, Noruega.

Em 2022, Amanda representou a Grécia no Festival Eurovisão da Canção 2022 com a canção "Die Together", composta por ela e Bjørn Helge Gammelsæter. Sua performance obteve a terceira colocação na primeira semifinal e a oitava colocação na final (com 215 pontos no total).

Discografia

Singles

 "Run" (2014)
 "I Need Lions" (2016)
 "Man of Iron" (2017)
 "First Impression" (2018)
 "No Thanks" (2018)
 "Let Me Think" (2018)
 "The Floor Is Lava" (2019)
 "Troubled Water" (2019)
 "Kill The Lonely" (2019)
 "As If" (2020)
 "Pressure" (2020)
 "Then I Fell in Love" (2020)
 "Miss the Way You Missed Me" (2021)
 "Die Together" (2022)
 "Plans" (2022)

EPs

 First Impression (2018)
 Miss the Way You Missed Me (2021)

Cantores da Grécia
Participantes do Festival Eurovisão da Canção 2022

Amanda Tenfjord


Joan Allen (born August 20, 1956) is an American actress. Known for her work on stage and screen, she has received a Tony Award as well as nominations for three Academy Awards, a BAFTA Award, three Primetime Emmy Awards, and three Golden Globe Awards.

She began her career with the Steppenwolf Theatre Company in 1977, won the 1984 Drama Desk Award for Outstanding Actress in a Play for And a Nightingale Sang, and won the 1988 Tony Award for Best Actress in a Play for her Broadway debut in Burn This. In the mid-1990s to the early 2000s, Allen received international recognition for a string of critically acclaimed performances. She is also a three-time Academy Award nominee, receiving Best Supporting Actress nominations for Nixon (1995) and The Crucible (1996), and a Best Actress nomination for The Contender (2000).

Allen's other film roles include Manhunter (1986), Peggy Sue Got Married (1986), Tucker: The Man and His Dream (1988), Searching for Bobby Fischer (1993), The Ice Storm (1997), Face/Off (1997), Pleasantville (1998), The Bourne Supremacy (2004), The Upside of Anger (2005), The Bourne Ultimatum (2007), Death Race (2008), and The Bourne Legacy (2012). She won the Canadian Screen Award for Best Supporting Actress for the 2015 film Room. She has also starred in the Broadway plays The Heidi Chronicles (1988), Impressionism (2009), and The Waverly Gallery (2018).

Early life and education
Allen, the youngest of four children, was born in Rochelle, Illinois, the daughter of Dorothea Marie (née Wirth), a homemaker, and James Jefferson Allen, a gas station owner. She has an older brother, David, and two older sisters, Mary and Lynn. Allen attended Rochelle Township High School, and was voted most likely to succeed. She first attended Eastern Illinois University, performing in a few plays with John Malkovich, who was also a student, and then Northern Illinois University, where she graduated with a Bachelor of Fine Arts degree in theater.

Career

1977–1994: early work and Broadway roles
Allen began her performing career as a stage actress and on television before making her film debut in the movie, Compromising Positions (1985). She became a member of the Steppenwolf Theatre Company ensemble in 1977 when John Malkovich asked her to join. She's been a member ever since. In 1984, she won a Clarence Derwent Award for her portrayal of Hellen Stott in And a Nightingale Sang. Allen's work with Steppenwolf has included productions of Three Sisters, Waiting For The Parade, Love Letters, The Marriage of Bette and Boo, and The Wheel. In 1989, Allen won a Tony Award for her Broadway debut performance in Burn This opposite Malkovich. She also starred in the Pulitzer Prize-winning play The Heidi Chronicles, with Boyd Gaines at the Plymouth Theatre. The show was met with critical praise, receiving six Tony Award nominations and winning Best Play. Allen received her second Tony Award nomination for her performance.

1995–2003: established actor
In 1995 she portrayed Former First Lady Pat Nixon acting opposite Anthony Hopkins playing the title role in the Oliver Stone biographical drama Nixon (1995). Critic Roger Ebert praised Allen's performance writing, "The key supporting performance in the movie is by Joan Allen as Pat Nixon. She emerges as strong-willed and clear-eyed, a truth-teller who sees through Nixon's masks and evasions." She received a nomination for the Academy Award for Best Supporting Actress. That same year Allen acted teen romantic drama Mad Love (1995).

The following year Allen played Elizabeth Proctor, a woman accused of witchcraft, in The Crucible (1996). Allen acted opposite Daniel Day-Lewis in the Nicholas Hytner directed film based on the Arthur Miller 1953 play of the same name. Owen Gleiberman of Entertainment Weekly hailed Allen's performance writing, "It's Joan Allen who carries the weight of the film's sorrow, eyes glistening with woe as she delivers the heartbreaking confession to her husband". She received the Critics' Choice Movie Award for Best Supporting Actress as well as a nomination for the Academy Award for Best Supporting Actress. The following year she starred in the drama The Ice Storm directed by Ang Lee, playing an unsatisfied woman who discovers her husbands having an affair with a neighbor. Allen acted opposite Kevin Kline, Sigourney Weaver, Elijah Wood, Christina Ricci, and Tobey Maguire. The Hollywood Reporter named it her best film performance writing, "Allen is exquisitely contained, embodying the awkward grace and indefinable ache." She also had a supporting role in the science fiction action film Face/Off (1997).

In 1998 Allen starred in the Gary Ross directed fantasy comedy-drama Pleasantville (1998). Allen acted alongside Jeff Daniels, Reese Witherspoon, and Tobey Maguire. For her performance she won the Critics' Choice Movie Award for Best Supporting Actress. The film was compared favorably to The Truman Show also released in 1998. Joe Leydon of Variety wrote, "Allen is equally effective in her subtle transformation from docile Stepford Wife to yearning free spirit". The following year she acted in It's the Rage (1999) based off the Keith Reddin play of the same name and When the Sky Falls (2000). Both film received negative reviews with some praise for Allen's performance.

She was also nominated for Best Actress, the Golden Globe Award for Best Actress in a Motion Picture – Drama, and the Screen Actors Guild Award for Outstanding Performance by a Female Actor in a Leading Role for her role in the political drama The Contender (2000). In the film she portrayed a politician who becomes the object of scandal. She starred opposite Jeff Bridges and Gary Oldman. In 2001, Allen starred in the mini-series The Mists of Avalon on TNT and earned an Primetime Emmy Award for Outstanding Supporting Actress in a Limited or Anthology Series or Movie nomination for the role. In 2003 she starred in Off the Map which premiered at the 2003 Sundance Film Festival.

Since 2004: return to Broadway
She also starred as Rachel McAdams mother in the 2004 movie The Notebook. In 2005, she received many positive notices for her leading role in the comedy/drama The Upside of Anger, in which she played an alcoholic housewife. Kirk Honeycutt of The Hollywood Reporter writing, "Allen turns the character into a tour de force that unleashes an unexpected comedy about compassion and self-loathing." She received a Critics' Choice Movie Award for Best Actress nomination for her performance. She played CIA Deputy Director Pamela Landy in The Bourne Supremacy, The Bourne Ultimatum and The Bourne Legacy. Allen appeared in Death Race, playing a prison warden.

In 2009, Allen starred as Georgia O'Keeffe in Lifetime Television's 2009 biopic chronicling the artist's life. Allen returned to Broadway after a twenty-year absence in March 2009, when she played the role of Katherine Keenan in Michael Jacobs' play Impressionism opposite Jeremy Irons at the Gerald Schoenfeld Theatre. The play was met with mixed reviews from critics. The New Yorker wrote the play "is as awkward as it is sublime", noting its "brazen sweetness" and "openhearted humor". Allen voiced the character Delphine in Bethesda Softworks' 2011 video game The Elder Scrolls V: Skyrim. She also voiced Deborah in the Thomas Nelson audio Bible production known as The Word of Promise. The project also featured a large ensemble of well known Hollywood actors including Jim Caviezel, Lou Gossett Jr., John Rhys-Davies, Jon Voight, Gary Sinise, Christopher McDonald, Marisa Tomei and John Schneider. In 2015, Allen signed for the leading role in the ABC drama series The Family, playing the role of villainous and manipulative mayor and matriarch of her family.

After a nine-year absence from Broadway, Allen played Ellen Fine in the critically acclaimed Broadway premiere production of the Kenneth Lonergan play The Waverly Gallery in 2018, alongside Elaine May, Lucas Hedges, and Michael Cera at the John Golden Theatre. David Rooney of The Hollywood Reporter praised Allen's performance writing, "Allen in a standout performance of tremendous raw feeling and sorrow". After a five-year break from acting in movies and television, she co-starred with Julianne Moore, Clive Owen, and Jennifer Jason Leigh in Lisey's Story, the 2021 Apple TV miniseries adapted by Stephen King from his own novel. It was Allen's second King adaptation after playing the lead role in the 2014 movie, A Good Marriage.

Personal life
In 1990, Allen married actor Peter Friedman. They divorced in 2002 and have one daughter, Sadie, born in February 1994.

Filmography

Film

Television

Theatre

Audio

Video games

Accolades

References

External links

 Joan Allen at Steppenwolf Theatre Company

1956 births
20th-century American actresses
21st-century American actresses
Actresses from Illinois
American film actresses
American stage actresses
American television actresses
American video game actresses
American voice actresses
Best Supporting Actress Genie and Canadian Screen Award winners
Clarence Derwent Award winners
Drama Desk Award winners
Eastern Illinois University alumni
Living people
Northern Illinois University alumni
People from Rochelle, Illinois
Steppenwolf Theatre Company players
Tony Award winners
American musical theatre actresses

Joan Allen


Die evangelische Kirche ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Milspe, einem Ortsteil von Ennepetal im Ennepe-Ruhr-Kreis (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die fünfjochige, neugotische Emporenhalle mit einem Chor im 5/8-Schluss wurde von 1895 bis 1896 von E. Eichelberg errichtet. Der ortsbildprägende Backsteinbau ist zum Teil mit farbig abgesetztem Dekor und Werksteinschmuck an den Portalen und Maßwerkfenstern ausgeführt. Die polygonal geschlossenen Erweiterungen wirken querhausartig, der Westturm wird von Treppentürmchen flankiert. Im Innenraum ist eine dreiseitige Empore eingebaut. In das Mittelschiff ist eine satteldachförmige Holzdecke eingezogen, die Seitenschiffe sind flach gedeckt. Die flachgedeckten querhausartigen Erweiterungen sind durch Emporen abgeteilt. Die Kanzel, die Taufe und Teile des Gestühls sind aus der Bauzeit.
Im Jahr 2003 erfolgte neben einer denkmalgerechten Sanierung der Außenhülle, bei der die verloren gegangene Kreuzblume über dem Portal wiederhergestellt wurde, auch ein behutsamer innerer Umbau. Die Wuppertaler Architekten Hans Christoph Goedeking und Josef Johannes Niedworok schufen eine mehrgliedrige Foyerzone um die Kirche mit dem angrenzend neu erbauten Gemeindehaus zu verbinden. Damit ist das vormals isolierte Gotteshaus in die alltägliche Gemeindearbei direkt eingebunden.

Literatur
 Dehio, Georg, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2

Weblinks
 Website der Gemeinde (abgerufen am 4. April 2012)

Milspe
Ennepetal
Erbaut in den 1890er Jahren
Baudenkmal in Ennepetal
Ennepetal
Ennepetal
Ennepetal
Bauwerk in Ennepetal
Backsteinbauwerk des Historismus
Milspe

Evangelische Kirche Milspe


Gerald Ralph Fink (* 1940 in Brooklyn, New York City) ist ein US-amerikanischer Genetiker am Whitehead Institute for Biomedical Research und am Massachusetts Institute of Technology (MIT).

Leben
Fink erwarb am Amherst College in Amherst, Massachusetts, einen Bachelor in Biologie und 1965 bei Norman H. Gilesan der Yale University in New Haven, Connecticut, einen Ph.D. in Molekularbiologie und Genetik. Sein Dissertationsthema lautete Gene-enzyme relationships in histidine biosynthesis in yeast. Als Postdoktorand arbeitete er bei Bruce Ames an den National Institutes of Health in Bethesda, Maryland. 1967 wurde Fink Mitglied des Lehrkörpers der Cornell University in Ithaca, New York, zuletzt als Professor für Genetik und Professor für Biochemie. 1982 wechselte an das Whitehead Institute for Biomedical Research, dessen Direktor er zwischen 1990 und 2001 war, und wurde gleichzeitig Professor für Molekulargenetik am Massachusetts Institute of Technology (MIT). Seine dortige Professur wird von der American Cancer Society gestiftet.

Fink gilt – gemeinsam mit Fred Sherman – als international führend in der Genetik der Hefen, insbesondere von Saccharomyces cerevisiae. Fink gehört zu den Begründern der molekularen Klonierung in Hefen (Transformation), womit die Grundlage einer industriell-gentechnischen Produktion von zahlreichen Medikamenten wie Insulin oder Impfstoffen geschaffen wurde. Fink konnte verschiedene Faktoren aufklären, die die Pathogenität von Hefen bestimmen. Er trug zur Verbreitung von Arabidopsis thaliana (Schotenkresse) als Modellorganismus in der Pflanzenbiologie und -genetik bei. Mittels gentechnischer Eingriffe konnte Fink Pflanzen entwickeln, die besonders tolerant gegen Salz oder Trockenheit sind (Salztoleranz, Trockentoleranz). Am Cold Spring Harbor Laboratory auf Long Island gab Fink viele Jahre lang Kurse für Genetik der Hefen und führte viele Forscher an dieses Forschungsgebiet heran.

2002/2003 war Fink Vorsitzender des National Academy of Sciences Committee on Research Standards and Practices to Prevent the Destructive Use Application of Biotechnology, eines Forscher-Gremiums, das Leitlinien entwarf, um das Risiko des Missbrauchs von Biotechnologien für terroristische Zwecke (Bioterrorismus) zu minimieren, ohne die biotechnologische Forschung als Ganze zu behindern.

Auszeichnungen (Auswahl)
 1981 NAS Award in Molecular Biology
 1981 Mitglied der National Academy of Sciences
 1982 Genetics Society of America Medal
 1984 Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
 2001 George W. Beadle Award
 2002 Yeast, Genetics and Molecular Biology Lifetime Achievement Award
 2003 Mitglied der American Philosophical Society
 2010 Gruber-Preis für Genetik
 2015 Präsident der American Association for the Advancement of Sciences
2020 Thomas Hunt Morgan Medal
 Ehrendoktor (Cold Spring Harbor Laboratory)

Weblinks
 Gerald R. Fink, PhD beim Whitehead-Institut für biomedizinische Forschung (wi.mit.edu); abgerufen am 12. April 2012

Einzelnachweise

Genetiker
Hochschullehrer (Cornell University)
Hochschullehrer (Massachusetts Institute of Technology)
Mitglied der National Academy of Sciences
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der American Philosophical Society
Präsident der American Association for the Advancement of Science
Ehrendoktor
US-Amerikaner
Geboren 1940
Mann

Gerald R. Fink


Mugil cephalus veya Kefal, Mugil cinsine bağlı bir balık türüdür.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Ege Denizi faunasıMugilMarmara Denizi faunası

Kefal


حلبة مرسى ياس هي مضمار سباق سيارات، يقع في في جزيرة ياس بإمارة أبوظبي في دولة الإمارات العربية المتحدة.

أقيم على هذه الحلبة السباق الأول لجائزة طيران الاتحاد الكبرى للفورمولا 1 في الفترة ما بين 30 أكتوبر إلى 1 نوفمبر 2009.

مواصفات
يمتد مسار الحلبة على مسافة 5.55 كيلو متر، يمكن تقسيمه إلى مسارين مختلفين يبلغ طول أحدهما 3.1 كيلو متر والآخر 2.4 كيلومتر يمكن استخدامها منفصلين لفعاليات رياضية مختلفة.

تتسع المدرجات المغطاة بالكامل لقرابة 50 ألف مشاهد في مقاعد مريحة.

ثبت المراجع

تأسيسات سنة 2009 في الإمارات العربية المتحدة
سباق جائزة أبو ظبي الكبرى
حلبات فورمولا 1
الرياضة في الإمارات العربية المتحدة
مضامير سباقات
ملاعب رياضية اكتملت في 2009
ملاعب رياضة محركات في الإمارات العربية المتحدة
مواقع جذب سياحي في أبو ظبي

حلبة مرسى ياس


is the Reischauer Institute Professor of Japanese Religions at Harvard University. Until May 2004, he was professor of Japanese religions in the departments of religion and East Asian languages and culture at Columbia University.

Abe, through his teaching and books, has made an important contribution to the Western understanding of Buddhism in Japan. His book on Kūkai, The Weaving of Mantra: Kūkai and the Construction of Esoteric Buddhist Discourse, underscores Kūkai's impact on 9th-century Japanese society. At a time when Confucian discourse dominated Japan, Kūkai developed a "voice" for Buddhism. He has also written about Ryōkan and Saichō.

He received his bachelor's degree in economics from Keio University and his master's degree from School of Advanced International Affairs, Johns Hopkins University. He then received his MPhil and PhD in religious studies from Columbia University. In 1991 he began teaching at Columbia, and in 1998 became the Kao Associate Professor of Japanese Religions. He is a recipient of the Philip and Ruth Hettleman Award for distinguished teaching.

Books
The Weaving of Mantra : Kūkai and the Construction of Esoteric Buddhist Discourse. 1999.
Great Fool: Zen Master Ryokan: Poems, Letters, and Other Writings (with Peter Haskel). 1996. PDF version online, 302p.: . Retrieved 22 August 2020.
Saicho and Kukai: A Conflict of Interpretations. Japanese Journal of Religious Studies. Spring 1995, 22/1–2. PDF. version online, 35p.: . Retrieved 22 August 2020.

References

External links
Harvard University page

1954 births
Living people
Japanese academics
Harvard University faculty
Columbia University faculty
Columbia Graduate School of Arts and Sciences alumni
Keio University alumni
Paul H. Nitze School of Advanced International Studies alumni
Japanese expatriates in the United States

Ryuichi Abe


Vodarka (žabogriz, lat. Hydrocharis morsus-ranae), vodena trajnica iz roda žabogriza (Hydrocharis), porodica žabogrizovke, jedina vrsta u rodu za koju se navodi da raste i u Hrvatskoj. Rasprostranjena je po velikim djelovima Europe i Rusije, te u Maroku i Alžiru, a introducirana je i u neke države SAD–a (Michigan, New Jersey, New York, Vermont), i neke kanadske provincijne (Ontario, Québec)

Izvori

Žabogrizovke

Vodarka


Carsten Nielsen kan være flere personer:

 Carsten Nielsen – dansk fodboldspiller
 Carsten Ib Nielsen – grundlægger og formand for Dansk Journalistforbund
 Carsten Nielsen (ishockeyspiller) - dansk ishockeyspiller
 Carsten René Nielsen - dansk digter
 Carsten Tank Nielsen - norsk direktør
 Carsten Due-Nielsen - dansk historiker

Stavet med K
 Karsten Nielsen (atlet) - dansk atlet
 Karsten Nielsen (borgmester) - dansk borgmester og bankdirektør

Andre
 Sofie Carsten Nielsen - dansk politiker

Carsten Nielsen (flertydig)


Teodor Adam-Michał Jełowicki (armoiries Famille Jełowicki), né le  à Sinica en Ukraine actuelle et mort le  à Paris est un propriétaire polonais de descendance noble ruthénienne, juriste, Secrétaire Général de l'Oblast de Kiev, Maréchal du Powiat d'Ouman, musicien amateur, emigrant et philanthrope.

Biographie

Jeunesse

Il est né à Sinica, Oblast de Kiev, dans la propriété de son père, Stefan, Maréchal du Powiat de Kremenets et de sa femme, Antonina, née Iwaszkiewicz. Il est élève du Lycée Richelieu d'Odessa, ou il prend des leçons de piano avec M. Czerny. Il fait des études en droit à l'Université de Kiev. Durant sa scolarité à Odessa et à Kiev, il reste proche d'August Iwański, insurgeant, exile et musicien.

En 1857 il hérite les biens de son père, avec l'aide de sa mère, qui les lui cède en échange de l'usufruit et 10 000 Roubles en argent. Cette même année il reconstruit l'église de Łanowice, qui sera reconsacrée par Msgr Kasper Borowski, Évêque de Loutsk-Jytomyr, en 1860. En 1860 il devient maréchal d'Ouman, un rôle devenu difficile en avance du soulèvement de 1863 qui se prépare, et lors de l'Abolition du servage de 1861.

Homme politique
Quoiqu'il ne soit pas directement impliqué dans l'Insurrection de Janvier, il la supporte financièrement. Les circonstances mènent néanmoins à son arrestation et prison dans la citadelle de Kiev avec d'autres maréchaux. Malgré le manque de preuve de sa complicité, un oukaze du Tsar Alexandre II, daté du 10 décembre 1865, l'oblige de vendre tous ses biens en Volhynie et en Ukraine, y compris: Łanowce, Oryszkowce, Noworoczyca et son domaine natal de Sinica dans le Raïon d'Ouman. La vente aux enchères a lieu en 1868. Les terres de Łanowce, confiées par le roi polonais à Paszko Jelowicki en 1444, à la suite de sa victoire sur les Tatars, et transmises de père en fils depuis, sont finalement saisies par l'Empire russe après quatre siècles.

Grande émigration
Apres sa libération il part pour Paris où il s'installe. Il y continue ses études musicales auprès de Julian Fontana, ami et collègue de Fryderyk Chopin. Il aide financièrement un bon nombre d'artistes et jeunes musiciens exilés de Pologne. Il contribue à la Mission catholique polonaise, Bibliothèque polonaise de Paris et au foyer St. Casimir.

En automne 1871 il part pour Lwów avec l'idée d'acheter une propriété en Podolie, mais retourne rapidement en France, estimant que la vie y est meilleure. En 1873 il devient membre de la Société historique et littéraire polonaise (SHLP), où son parrain et cousin, Aleksander Jełowicki, y est déjà installé. Il se lie d'amitié avec le poète Cyprian Kamil Norwid,  auquel il porte de l'aide materielle durant son séjour dans le foyer St. Casimir. En revanche Norwid, lui offre son album avec ses propres esquisses, peintures et gravures. Lorsque le poète meurt, Teodor Jełowicki paye les 400 francs, le coût des obsèques.

Décès
Jełowicki est mort soudainnement à Paris, le 29 novembre 1905, sans laisser de testament. Il est inhumé au Cimetière des Champeaux de Montmorency. Il laisse un journal détaillé de quarante ans (1865-1905). Parmi ses papiers sont les dessins de Norwid et les compositions musicales de Chopin, Julian Fontana et Wojciech Sowiński. Une part de sa riche correspondance est immolée dans l'Insurrection de Varsovie en 1944. Son héritière est Maria Złotnicka, la petite fille de sa sœur, Stefania (née Jełowicka), mariée avec Władysław Jaroszyński.

Notes et références

Bibliographie
Polski Słownik Biograficzny. XI, 165-166 - art. F. German.
Lettre de Teodor Jełowicki dans l'archive de la famille Dzieduszycki, au Château de Kórnik.

Liens externes

Philanthrope polonais
Insurgé de janvier 1863
Naissance en décembre 1828
Décès en novembre 1905
Décès à 77 ans
Décès dans le 1er arrondissement de Paris
Personnalité morte en exil
Personnalité inhumée au cimetière de Montmorency

Teodor Jełowicki


Ekspeditionen er en dansk dokumentarfilm fra 1988, der er instrueret af Per Kirkeby. En del sekvenser er optaget i Pearyland parallelt med optagelserne til Geologi - er det egentlig videnskab?. Filmen har formentlig ikke været i distribution.

Handling
En lysbilledagtig serie om Danmark-ekspeditionens medlemmers forsvinden i landskabet, hvor filmforløbet repræsenterer tiden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1988

Dokumentarfilm fra Danmark

Ekspeditionen


Ein offenes Kielboot, auch als offene Kielyacht bezeichnet, ist ein Segelboot mit Kiel ohne Kajüte. Im Gegensatz zu einer Jolle hat ein Kielboot einen fest angebrachten Kiel mit Ballast und ist daher gewichtsstabil. Das heißt, dass der Gewichtsschwerpunkt so tief liegt, dass er ein erhebliches aufrichtendes Moment für das Boot darstellt (Prinzip des "Stehaufmännchens"). Dadurch können offene Kielboote nur sehr schwer kentern und richten sich gewöhnlich aus jeder Lage wieder auf. Typische offene Kielboote haben ein flaches Vordeck vom Bug bis zum Mast und ein ebenso flaches Achterdeck hinter dem Steuerruder (Pinne). Zwischen Mast und Ruder sind sie "offen", was die Bezeichnung begründet. Beispiele für offene Kielboote sind der Kielzugvogel und der Fighter.

Ein Kielboot mit Kajüte wird dagegen als Segelyacht bezeichnet.

Literatur
 Alfred Dudszus, Alfred Köpcke: Das große Buch der Schiffstypen. Augsburg, Weltbild Verlag (Lizenzausgabe, transpress, Berlin), 1995, ISBN 3-89350-831-7

!

Offenes Kielboot


Kathleen Courtney Hochul (f. 27. ágúst 1958) er bandarísk stjórnmálakona og lögfræðingur úr Demókrataflokknum sem er núverandi fylkisstjóri New York og fyrst kvenna til að gegna því embætti. Hochul var áður varafylkisstjóri New York frá 2015 til 2021 en tók við embætti fylkisstjóra eftir afsögn Andrews Cuomo í ágúst 2021.

Hochul var endurkjörin fylkisstjóri New York í kosningum í nóvember 2022.

Tilvísanir

Bandarískir fulltrúadeildarþingmenn
Bandarískir lögfræðingar
Demókratar
Fylkisstjórar New York

Kathy Hochul


An Gastrochilus toramanus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Tomitaro Makino, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Gastrochilus toramanus in nahilalakip ha genus nga Gastrochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrochilus

Gastrochilus toramanus


Jerzy Kosiński (14 Haziran 1933 – 3 Mayıs 1991) Musevi ve Polonya asıllı, Amerikalı yazar Polonya'nın ikinci büyük şehri Łódź'da doğdu. II. Dünya Savaşı sırasındaki bir çocukken, Doğu Polonya'da Katolik bir Polonyalı ailenin yanına sahte bir kimlikle sığındı. Bir Katolik rahibi sahte bir vaftiz sertifikası çıkarmıştı, savaş sırasında Polonya Katolik Kilisesi'nin yaptığı olağan bir uygulamaydı. II. Dünya Savaşı'ndan sonra, Kosiński ailesine kavuştu ve tarihle siyaset dalında 1957'de Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etmeden önce Polonya'da derece kazandı. 1962'de Amerikalı çelik imparatoriçesi Mary Hayward Weir ile evlendi.

Hakkında
1955-1957 yılları arasında Varşova Bilimler Akademisi'nde asistan olarak görev yapan Kosinski, Ford bursuyla ABD'ye gitti. Psikoloji doktorasını yaptıktan sonra, Wesleyan ve Princeton üniversitelerinde ve Yale Üniversitesi'nde öğretim üyeliklerinde bulundu.

İlk yazılarını 1960 yılında Joseph Novak takma adıyla yayımladı. Kosiński'nin en bilinen romanları arasında 1965 tarihli Boyalı Kuş ve 1971 tarihli Bir Yerde sayılabilir. Baş rolde Peter Sellers'ın ve filmin yönetmeni Hal Ashby 1979 yılında Bir Yerde romanından bir film çevirdi. Senaryosu Kosiński tarafından yazılmış ve 1980 yılında British Academy of Film and Television Arts (İngiliz Film ve Televizyon Sanatları Akademisi) tarafından en iyi senaryo ödülüne layık görülüp, Amerika Yazarlar Derneği tarafından en iyi Another Medium'dan uyarlanmış komedi ödülünü de aldı.

Kosiński 3 Mayıs 1991 günü intihar etti. İntihar öncesi yazdığı ayrılma notunda "Her zamankinden daha uzun bir süre uyuyacağım. Buna sonsuzluk deyin." (Newsweek, 13 Mayıs 1991)

Kosinski'nin kalıntıları yakıldı ve külleri Dominik Cumhuriyeti'ndeki Casa de Campo'daki küçük bir koydan saçıldı.

Eserleri
 Boyalı Kuş
 Bir Yerde (1971) Roman 1979'da sinemaya da aktarıldı.
 Şeytan Ağacı
 İhtiras Oyunu
 Kör randevu
 Boşluk
 Çelik Bilye
 Adımlar

Konuyla ilgili yayınlar

Kitaplar
 Eliot Weinberger Genuine Fakes in his collection Karmic Traces; New Directions, 2000, ISBN 0-8112-1456-7; ISBN 978-0-8112-1456-8.
 Sepp L. Tiefenthaler, Jerzy Kosinski: Eine Einfuhrung in Sein Werk, 1980, ISBN 3-416-01556-8
 Norman Lavers, Jerzy Kosinski, 1982, ISBN 0-8057-7352-5
 Byron L. Sherwin, Jerzy Kosinski: Literary Alarm Clock, 1982, ISBN 0-941542-00-9
 Barbara Ozieblo Rajkowska, Protagonista De Jerzy Kosinski: Personaje unico, 1986, ISBN 84-7496-122-X
 Paul R. Lilly, Jr., Words in Search of Victims: The Achievement of Jerzy Kosinski, Kent, Ohio, Kent State University Press, 1988, ISBN 0-87338-366-4
 Welch D. Everman, Jerzy Kosinski: the Literature of Violation, Borgo Press, 1991, ISBN 0-89370-276-5.
 Tom Teicholz, ed. Conversations with Jerzy Kosinski, Jackson: University Press of Mississippi, 1993, ISBN 0-87805-625-4
 Joanna Siedlecka, Czarny ptasior (The Black Bird), CIS, 1994, ISBN 83-85458-04-2.
 James Park Sloan, Jerzy Kosinski: a Biography, Diane Pub. Co., 1996, ISBN 0-7881-5325-0.
 Agnieszka Salska, Marek Jedlinski, Jerzy Kosinski : Man and Work at the Crossroads of Cultures, 1997, ISBN 83-7171-087-9
 Barbara Tepa Lupack, ed. Critical Essays on Jerzy Kosinski, New York: G.K. Hall, 1998, ISBN 0-7838-0073-8

Makaleler
 Oleg Ivsky, Review of The Painted Bird in Library Journal, Vol. 90, October 1, 1965, p. 4109
 Irving Howe, Review of The Painted Bird in Harper's Magazine, October 1965
 Andrew Feld, Review in Book Week, October 17, 1965, p. 2
 Anne Halley, Review of The Painted Bird in Nation, Vol. 201, November 29, 1965, p. 424
 D.A.N. Jones, Review of Steps in The New York Review of Books, Volume 12, Number 4, February 27, 1969
 Irving Howe, Review of Being There in Harper's Magazine, July 1971, p. 89.
 David H. Richter, The Three Denouements of Jerzy Kosinski's "The Painted Bird", Contemporary Literature, Vol. 15, No. 3, Summer 1974, pp. 370–85
 Gail Sheehy, "The Psychological Novelist as Portable Man", Psychology Today, December 11, 1977, pp. 126–30
 Margaret Kupcinskas Keshawarz, "Simas Kidirka: A Literary Symbol of Democratic Individualism in Jerzy Kosinski's Cockpit", Lituanus (Lithuanian Quarterly Journal of Arts and Sciences), Vol. 25, No.4, Winter 1979
 Roger Copeland, "An Interview with Jerzy Kosinski", New York Art Journal, Vol. 21, pp. 10–12, 1980
 Robert E. Ziegler, "Identity and Anonymity in the Novels of Jerzy Kosinski", Rocky Mountain Review of Language and Literature, Vol. 35, No. 2, 1981, pp. 99–109
 Barbara Gelb, "Being Jerzy Kosinski", New York Times Magazine, February 21, 1982, pp. 42–46
 Stephen Schiff, "The Kosinski Conundrum", Vanity Fair, June 1988, pp 114–19
 Thomas S. Gladsky, "Jerzy Kosinski's East European Self", Critique: Studies in Contemporary Fiction, Vol. XXIX, No. 2, Winter 1988, pp. 121–32
 Michael Schumacher, "Jerzy Kosinski", Writer's Yearbook, 1990, Vol. 60, pp. 82–87.
 John Corry, "The Most Considerate of Men", American Spectator, Vol. 24, No. 7, July 1991, pp. 17–18

Dış bağlantılar
 The Paris Review Kosinski röportajı

 Yale University: Katherina von Fraunhofer-Kosinski Collection of Jerzy Kosinski

Kaynak/Referans

 Jerzy Kosinski, Bir Yerde, (Çev. Adil Balta), e yayınları, İstanbul 1990, 4. baskı, s. 7.

1933 doğumlular
1991 yılında ölenler
Polonyalı roman yazarları
Yahudi asıllı Polonyalılar
20. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
Amerikalı yazarlar
Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığına kabul edilenler
Columbia Üniversitesinde öğrenim görenler
Varoluşçular
İntihar eden yazarlar
Amerikalı senaristler
BAFTA Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Senaryo Ödülü sahipleri
En İyi Uyarlama Senaryo Writers Guild of America Ödülü sahipleri
Writers Guild of America Ödülü sahipleri

Jerzy Kosiński


An Epidendrum suavis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach ngan Josef Ritter von Rawicz Warszewicz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Bernt Løjtnant. An Epidendrum suavis in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum suavis


Johannes Wilhelmus Timpe (getauft 17. April 1770 in Glane bei Bad Iburg; † 7. Juni 1837 in Groningen) war ein deutsch-niederländischer Orgelbauer.

Leben und Werk
Johannes Wilhelmus Timpe stammte aus dem Osnabrücker Land, wo er in der katholischen Kirche zu Glane getauft wurde. Sein Vater Bernhard Heinrich Timpe († 1782) war Landwirt. Johannes Wilhelmus Timpe heiratete am 3. Januar 1803 die Dienstmagd Petronella le Jeune (* 1773; † 27. April 1863). Den beiden wurden drei Kinder geboren, die beiden Töchter Anna Maria (* 9. August 1822; † 24. Juli 1826) und Emmerantia Anna Catharina (* 29. April 1824) sowie der Sohn Bernardus Nicolaas (* 26. August 1815; † 4. November 1840). Dieser war 1830 noch ohne Arbeit, wurde 1834 aber als Orgelbauer bezeichnet. Wegen seiner gesundheitlicher Gebrechen und des kleinwüchsigen Gestalt (152,5 cm) wurde er zunächst für ein Jahr und anschließend für ein weiteres Jahr vom Militärdienst befreit. Er übernahm im väterlichen Betrieb zunehmend Tätigkeiten, sodass dieser in "J.W.Timpe & Zoon" umbenannt wurde. Dies ist auch darauf zurückzuführen, dass sich der Gesundheitszustand von J. W. Timpe in den letzten Lebensjahren immer mehr verschlechterte. Seine Frau starb im Groninger katholischen Armenhaus.

Im Orgelbau war Johannes Wilhelmus Timpe zunächst in der Werkstatt von Nicolaus Anthony Lohmann (1766–1835) in Groningen tätig. Von 1806 bis 1812 war er Meistergeselle bei Heinrich Hermann Freytag und vollendete nach dessen Tod die Orgeln in Oostwold (1811) und Warffum (1812). Anschließend machte er sich selbstständig. Insgesamt sind 17 Arbeiten Timpes nachgewiesen, der in der Tradition des klassischen Groninger Orgelbaus wirkte.

Petrus van Oeckelen, der sich bei Timpe im Orgelbau vertieft hatte, übernahm nach dessen Tod die Werkstatt. Ein weiterer Geselle Timpes war Wilhelm Caspar Joseph Höffgen.

Werkliste (Auswahl)
Die römische Zahl bezeichnet die Anzahl der Manuale, ein großes "P" ein selbstständiges Pedal, ein kleines "p" ein nur angehängtes Pedal und die arabische Zahl die Anzahl der klingenden Register.

Literatur
 Willem Jan Cevaal: Johannes Wilhelmus Timpe (1770–1837). Orgelmaker te Groningen. Utrecht 1997.

Weblinks
 www.orgelsindrenthe.nl: J.W.Timpe & Zoon (niederländisch)

Einzelnachweise

Orgelbauer (19. Jahrhundert)
Orgelbauer (Niederlande)
Orgellandschaft Niederlande
Geboren 1770
Gestorben 1837
Mann

Johannes Wilhelmus Timpe


David Joseph Walsh, connu sous le nom de Davy Walsh ou Dave Walsh, né le  à Waterford et mort le  , est un footballeur international irlandais qui a joué comme avant-centre pour Linfield et divers clubs anglais, notamment , West Bromwich Albion et Aston Villa. Il est un double international et a joué pour les deux équipes irlandaises - le FAI XI et l'IFA XI. En 1949, il fait partie de la sélection du FAI XI qui bat l'Angleterre 2 - 0 à Goodison Park, devenant ainsi la première équipe irlandaise à battre l'Angleterre à domicile.

Biographie
Walsh fait ses débuts de footballeur à Waterford avant de rejoindre Limerick United en 1942.

En 1943, il joue pour Linfield, en Irlande du Nord. Walsh a marqué 122 buts en Irlande, dont 73 au cours de la saison 1945-1946 pour Linfield. Pendant son séjour à Linfield, il les a aidés à remporter la Coupe d'Irlande en 1945 et un doublé Ligue régionale du Nord / Coupe d'Irlande en 1946.

Ligue anglaise
En , Walsh rejoint West Bromwich Albion puis en , Aston Villa et enfin Walsall en  pour une saison. Il rejoint ensuite Worcester City et il prend sa retraite en tant que joueur en .

International irlandais
Lorsque Walsh commence sa carrière internationale en 1946, deux équipes irlandaises, l'une de  l'IFA basée en Irlande du Nord et la seconde de la FAI en république d'Irlande, revendiquent la sélection de joueurs sur l'ensemble de l'île. Aussi plusieurs joueurs irlandais de cette époque, notamment Walsh, ont joué pour les deux équipes.

IFA
Entre 1946 et 1950, Walsh est sélectionné 11 fois et a marque sept buts pour l'IFA XI.

Walsh a fait sa dernière apparition pour l'IFA XI lors d'un match nul 0-0 avec le pays de Galles le 8 mars 1950. En plus de faire partie du championnat britannique de 1950, le match sert de qualification pour la Coupe du monde de football de 1950. Walsh, avec Con Martin, Reg Ryan et Tom Aherne, était l'un des quatre joueurs de la République d'Irlande, sélectionné dans l'équipe de l'IFA ce jour-là et, par conséquent, il a joué pour deux associations différentes dans le même tournoi de la Coupe du Monde de la FIFA. Cette situation a finalement conduit à l'intervention de la FIFA et, par conséquent, Walsh est l'un des quatre derniers joueurs nés en République à jouer pour l'IFA XI.

FAI
Entre 1946 et 1953, Walsh est sélectionné 20 fois et marque cinq buts pour le FAI. Le 2 juin 1949, il marque son troisième but lors d'une défaite 3-1 contre la Suède, lors d'un match de qualification pour la Coupe du monde de football 1950. Il marque son dernier but pour le FAI contre la France le 4 octobre 1953 et a fait sa dernière apparition le 25 novembre 1953 lors d'une défaite 1-0 contre la même équipe. Ces deux matchs étaient qualificatifs pour la Coupe du Monde de la FIFA 1954.

Après avoir pris sa retraite en tant que joueur, Walsh est propriétaire d'un commerce à Droitwich puis il dirige des maisons de vacances à Thurlestone et Kingsbridge dans le Devon. En juin 2003, Walsh et d'autres footballeurs notables de Waterford tels que Paddy Coad, Alfie Hale, Peter Thomas, Jim Beglin et John O'Shea, sont honorés par le conseil municipal de la ville et reçoivent un vase en cristal de Waterford. Il meurt en 2016.

Références

Liens externes

Joueur du Walsall FC
Joueur de l'Aston Villa FC
Joueur des Shamrock Rovers FC
Joueur du West Bromwich Albion FC
Joueur du Linfield FC
Joueur du Shelbourne FC
Joueur du Limerick FC
Naissance en avril 1923
Naissance à Waterford
Décès en mars 2016
Décès à 92 ans

Davy Walsh


Leona Rogić, državna reprezentativka Srbije u umjetničkom klizanju i trostruka juniorska državna prvakinja. Klizačica je subotičkog Spartaka. Natjecala se na 51. Zlatnoj pirueti u prosincu 2018., na kojoj je od 18 natjecateljica iz 11 zemalja bila sedma. Ukupno je tad ostvarila skor od 109,63 boda. Sudjelovat će na Europskim olimpijskim igrama mladih početkom veljače 2019. u Sarajevu, BiH. Rogić je bila uspješna i na reosnovanom natjecanju Melodije na ledu u Subotici, koje je ujedno i Kup Vojvodine u umjetničkom klizanju.

Izvori

Životopisi, Subotica
Vojvođanski Hrvati
Umjetnički klizači
Srbijanski športaši

Leona Rogić


الحمادية من أهم مدن لدائرة الحمادية  وذلك لاحتوائها على أكبر مشتلة على المستوى الإقليمي والثانية قاريا تقع جنوب  ولاية برج بوعريريج ب 10 كم وعن بلدية الرابطة المشهورة بشلال الرائع والمدرستين العريقتين عيسى لرقط وسعدي علي وتشتهر أيضا بمقام الشهيد المخلد لشهداءها الابرار بـ 3كم وتضم كذلك عدة بلديات ودوائر نذكر منها العش  والقصور.

ينشط على المستوى الرياضي فريق j.s.o.k وهو الترجمة الحرفية للعبارة «الشباب الرياضي اولاد خلوف» JEUNES SPORTIVES OULED KHLOUF

ببلدية الحمادية عدة مرافق نذكر منها :
 مدرسة أحمد معوش
 مدرسة الشهداء الخمسة
 مدرسة مبارك بوبكر
 مدرسة دشاش لعجيلي
 وإكماليتان : الشهداء العشرة وصاهد محمد
 وثانويتان : الثانوية الجديدة وثانوية صاهد مبارك
 المشتلة الكبري
الزاوية القرانية

المصادر
أولاد الحمادية .

المراجع

بلديات ولاية برج بوعريريج

الحمادية


මඩකලපුව බලකොටුව, 1628දී පෘතුගීසීන් විසින් ඉදිකරන ලද්දකි. එය 1638 මැයි 18 වන දී ලන්දේසින්ගේ පාලනයට නතුවිය. පසුව, 1745 වර්ෂයේ පටන් බලකොටුව බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් භාවිත කරන ලදී.

ගැලරිය

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ බලකොටු
මඩකලපු ද්වාරය

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
 වෙබ් සයිට් ඔෆ් ද වර්ල්ඩ් මොනියුමන්ට්ස් ෆන්ඩ්.

බලකොටු - ශ්‍රී ලංකා
මඩකළපුව දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

මඩකලපුව බලකොටුව


මානසික රෝග මානසික පීඩන හෝ මානසික රෝග පිළිබිඹු කරන හැසිරීම් / අත්දැකීම් ගැන කරන අධ්‍යයනය මනෝ ව්‍යාධි විද්‍යාවයි. සායනික මනෝවිද්‍යාවේ එන මානසික රෝග ගැන වර්ගීකරණය සහ අවබෝධය ලබා දෙන අධ්‍යාපනික සඟරාවක් ද මේ නමින් හැඳින්වේ. මනෝ ව්‍යාධි විද්‍යාව මානසික රෝග ගැන කරන අධ්‍යයනයක් ලෙස මානසික රෝග ගැන අධ්‍යයනය සඳහා බොහෝ විවිධ ආකාරයේ වෘත්තිකයින් පෙළඹී ඇත. බොහෝ විට මනෝ රෝග චිකිත්සකයින් සායනික මනෝවිද්‍යාඥයින් විශේෂයෙන්ම මානසික රෝග සඳහා ප්‍රතිකාර සහ එහි සම්භවය සඳහා පර්යේෂණ කිරීමට සහ එහි වර්ධනය සඳහා උනන්දු වෙයි. මනෝ ව්‍යාධි විද්‍යාවේ දී බොහෝ උප ක්ෂේත්‍ර ඉවහල් වේ. උදාහරණයක් ලෙස ඇතැම් ස්නායු විද්‍යාඥයින් මානසික රෝගවලදී මොළයේ සිදුවන වෙනස්කම් ඉලක්ක කොට අධ්‍යයනය කරයි. එමනිසා මනෝ ව්‍යාධි විද්‍යාඥයෙක් ලෙස හඳුන්වනුයේ එම ක්ෂේත්‍රයේ විශේෂ පුහුණුවක් ලද බොහෝ වෘත්තිකයන්ගෙන් එක් අයෙකි.

මනෝ චිකිත්සකයින් බොහෝ විට විශ්ලේෂණාත්මක මනෝ ව්‍යාධි විද්‍යාව සඳහා උනන්දු වෙයි. එමගින් ඔවුන්ගේ ඉලක්කය වන රෝග ලක්ෂණ හෝ රෝග ලක්ෂණ සමූහයක එකතුව සපුරා ගනී. එමගින් රෝගිය‍ාගේ රෝග නිර්ණය ද (රෝගියාගේ අත්දැකීම් පවතින වර්ගීකරණය හා සසදා බැලීම) රෝග නිර්ණක පද්ධතියක් සකස් කිරීම ද, (DSM වර්ගීකරණය) කිසියම් රෝග නිර්ණයකට අදාල අත්දැකීම් හා හැසිරීම් ගොණු කරන ආකාරය සඳහා ද උදව්වක් ලබාගනී.

නමුදු මෙය පෞර්ෂත්වයේ රෝගයක් වන මනෝ ව්‍යාධික හැසිරීම හා පටලවා නොගත යුතුය.

මනෝ ව්‍යාධික විද්‍යාව විශ්ලේෂණාත්මක පදයක් ලෙස

ඇතැම් විට කිසියම් රෝගයක් නිර්ණය නොවූවද මනෝ ව්‍යාධික විද්‍යාව මගින් මානසික රෝගයට අදාල හැසිරීම් විස්තර කෙරේ.

මායාවන් හෝ භ්‍රාන්තිය (නොපවතින දෙයක් පිළිබඳ සංවේදනය) මනෝ ව්‍යාධියාගේ ලකුණක් ලෙස සැලකුව ද DSM වර්ගීකරණයේ එක් රෝගයකට අදාල රෝග නිර්ණායක සියල්ල සපුරන්නේ නැත.

පොදුවේ ගත් කළ ප්‍රජානනයේ හෝ ස්නායුක ප්‍රජානන පද්ධතීන්ගේ ක්‍රියාකාරිත්වයේ බිඳ වැටීමක් නිසා ඇති වන හැසිරීම් හෝ අත්දැකීම්වල පීඩනයක් , අකර්මණ්‍යතාවයක් ලෙස මනෝ ව්‍යාධික විද්‍යාව වර්ග කළ හැක.

ආශ්‍රිත ලිපි

 Adverse Childhood Experiences movement
 Biological psychiatry
 Cerebral atrophy
 Evidence-based medicine
 Glossary of psychiatry
 Neurodegeneration
 Neuroimmunology
 Neuroinflammation
 Stress in early childhood
 Traumatic brain injury

මූලාශ්‍ර

Abnormal psychology
Pathology
මනෝ විද්‍යාව

මනෝ ව්‍යාධි වේදය


Advektion er horisontal bevægelse af luft.

Ved koldluftsadvektion bevæger en kold luft sig hen over en varm overflade (det er typisk for bygevejr). Varmluftsadvektion er varm luft over en kold overflade (det giver normalt diset og tåget vejr).

Vind

Advektion


الجيش العثماني الحديث (1826 - 1922) أمر السلطان محمود الثاني بعد الواقعة الخيرية سنة 1826 بحل قوات الإنكشارية ليحل محلها جيش عثماني حديث على النمط الأوروبي، فتأسس في 1826
وأطلق على الجيش اسم العساكر المحمدية المنصورة المدربة ثم اسم «أوردوي عثماني» أي الجيش العثماني ثم أستقر على اسم «أوردوي همايون» أي الجيش الهمايوني (السلطاني).

التاريخ

بدأت الإصلاحات العسكرية العثمانية في عهد السلطان سليم الثالث الذي تولى الحكم في سنة 1789 فبعد انتهاء الحرب الروسية العثمانية 1877-1878 أمر باستحداث نظام عسكري جديد اسماه النظام الجديد . نتج عن الإصلاحات العسكرية التي شملت على إصلاحات إدارية ومالية جيش نظامي على النمط الأوربي جهز بأسلحة حديثة وزي جديد كما وفرت له موارد ماليه مستقلة. ومع حلول عام 1807 كان الجيش الجديد قد بلغ تعداده 23,000 جندي.

عارضت قوات الإنكشارية الإصلاحات الجديدة وقامت بالتعاون مع علماء ورجال الدين بخلع السلطان سليم عام 1807 ليتقلد ابن عمه السلطان مصطفى الرابع مقاليد السلطنة حتى 1808.

الإصلاحات العسكرية

عهد محمود الثاني
في عهد السلطان محمود الثاني (1808 - 1839) استكملت الإصلاحات العسكرية في الجيش العثماني الأمر الذي تسبب في قيام الإنكشارية بالثورة ضد مشاريع السلطان الهادفة إلى إصلاح الفيالق العسكرية الإنكشارية، ونتيجة لثورة الإنكشارية أمر السلطان محمود قواته من المدفعية بضرب مهاجع الإنكشارية في إسطنبول مما تسبب في مصرع غالب الإنكشارية، في اليوم التالي اصدر السلطان مرسوما في 16 يونيو 1826 م عن حل فيالق الإنكشارية وتأسيس جيش جديد أطلق عليه اسم العساكر المحمدية المنصورة المدربة

انيطت قيادة الجيش الجديد بالأغا حسين باشا وسارت عملية التجنيد بشكل سريع؛ فخلال 3 أيام شكل فوج يتألف من 1,500 رجل من إسطنبول٬ واتخذت الساحة المقابلة لمسجد سليمان القانوني ميدانا للتدريب وبعد اسبوع صدرت التنظيمات الرسمية للجيش والتي نصت على تشكيل قوة بحجم 12,000 جندي من 8 أفواج٬ وأن يتم تجنيد الرجال الذين تبلغ أعمارهم ما بين 15 و30 عاما ومدة الخدمة 12 عاما يمكن للفرد بعدها الاستقالة إذا أراد لكن بدون راتب تقاعدي على أنه يمكن منح الراتب تقاعدي بسبب السن أو العجز الجسدي، مع نهاية عام 1829 بلغ تعداد العساكر المحمدية المنصورة نحو 35,000 جندي يضاف إليهم 20,000 في تنظيمات الخيالة ورجال المدفعية.

إضافة إلي ذلك أسس السلطان جيشاً احتياطياً قوامه 100,000 جندي (1836) أطلق عليه اسم «العساكر الرديفة المنصورة»  ينتشر في الأقاليم ويكلف بواجبات حفظ الأمن وتطبيق النظام.

عهد عبد المجيد الأول
في عهد السلطان عبد المجيد الأول تم تغير اسم الجيش إلى «العساكر النظامية السلطانية»  وتقرر تقسيم الجيش إلى عدة قيادات إقليمية يكون لكل منها قائد برتبة مشير يعين من قبل السرعسكر في إسطنبول أدى هذا الأمر إلى انهاء سيطرة حكام الولايات على القوات العسكرية الواقعة ضمن حدودهم الإقليمية وربط قيادة الجيش مباشرة بإسطنبول، التقسيمات العسكرية العثمانية جاءت كما يلي:
 الجيش الأول: يسمى «جيش الحرس الإمبراطوري»  ينتشر في العاصمة على ضفاف البسفور ومقر قيادته في أسكودار.
 الجيش الثاني: يسمى «جيش إسطنبول»  ينتشر في شمال غرب الأناضول وتراقيا.
 الجيش الثالث: يسمى «جيش الروملي»  ينتشر في باقي الأراضي الأوروبية العثمانية ومقر قيادته في موناستير ولاحقا في إشكودرا بألبانيا.
 الجيش الرابع: يسمى «جيش الأناضول»  ينتشر في شرق الأناضول مقر قيادته في سيفاس.
 الجيش الخامس: يسمى «جيش بلاد العرب»  ينتشر في سورية والعراق والجزيرة العربية ومقر قيادته دمشق
 الجيش السادس: تشكل عام 1848 ليتولى مسؤولية الدفاع عن العراق والجزيرة العربية بدلا عن الجيش الخامس، مقر قيادته في بغداد.
 الجيش السابع: تشكل عام 1869 من الوحدات العسكرية العثمانية المتواجدة في اليمن.

عهد عبد الحميد الثاني

في ولاية السلطان عبد الحميد الثاني (1876-1909) مر الجيش العثماني بالعديد من الإصلاحات العسكرية لاسيما في الفترة التي أعقبت العام 1880 م، إذ استهل هذه الفترة بالاستفادة من الضباط الألمان وذلك بتعيين كل من الكولونيل كولكر وكومر كمستشارين عسكريين. وقام بتطور مناهج الكلية العسكرية لتوائم النظام الأوروبي.وقد تم تغيير تسمية الكلية العسكرية إلى كلية العلوم الحربية.وتم في هذه الكلية العمل بنظام الدرجات والترقيات المهنية. اتسمت هذه الفترة بالتنظيم الشديد للجيش إلا أن الأمر اختلف كثيرا في السنوات الأخيرة لحكم عبد الحميد خصوصا مع تقليل الميزانية المخصصة للجيش التي كانت تقدر بحوالي 7 ملايين ليرة سنويا من أصل 18.9 مليون ليرة للميزانية الكلية للدولة.

التشكيلات العسكرية

1908

كانت القوات العثمانية تتألف من سبعة جيوش يضم كل جيش عثماني وقت السلم قوة بحجم فيلق مؤلف من أربع فرق يضاف إليه وقت الحرب فيلقان من الرديف وفرقة من المستحفظة كذلك يتضمن الجيش قواته الخاصة به من المدفعية والخيالة.

القيادة العسكرية بيد السرعسكر، وهو رئيس الجيش وكذلك وزير الدفاع ورئيس أركان القوة البرية، فقط القوة البحرية والأسطول ليست ضمن صلاحياته. يحمل السرعسكر رتبة مشير، في عام 1908 تغير هذا المسمى إلى اسم ناظر الحربية.

التجنيد إجباري للمسلمين، مدة الخدمة العسكرية ثلاث سنوات للمشاة والبحرية وأربع سنوات للخيالة والمدفعية، ست سنوات احتياط وتسع سنوات رديف وسنتان مستحفظة.

مجموع القوات وقت الصلح 405,000 جندي (1908) يصل العدد وقت الحرب إلى 1,683,000 جندي دون احتساب أفراد الجندرمة (الدرك) والضبطية (الشرطة)، الميزانية السنوية للجيش تبلغ سبعة ملايين ليرة عثمانية (1908).

 الجيوش:
 الجيش الأول (إسطنبول)
 الجيش الثاني (أدرنة)
 الجيش الثالث (سالونيك)
 الجيش الرابع (إرزينجان)
 الجيش الخامس (دمشق)
 الجيش السادس (بغداد)
 الجيش السابع (صنعاء)
 الفرق المستقلة:
 فرقة المشاة 22 (فرقة مستقلة مقرها مكة)
 فرقة المشاة 15 (فرقة مستقلة مقرها طرابلس)

التنظيم الثلاثي (1911)
اعادت القيادة العثمانية تنظيم الجيش في 10 يوليو 1910 ، واستحدثت نظام «الفيالق» ضمن تشكيلاتها العسكرية، فأصبح كل جيش يتألف من عدة فيالق، كما جرى إعادة تنظيم الفرق العسكرية وجعلها ثلاثية بحيث تتألف من 3 أفواج بدلا من 4 كما كان هو في السابق، وقد طبقت التعديلات الجديدة في 8 يناير 1911 ويرجع السبب في تأخر تطبيقها إلى عدم وجود فائض من الضباط والمعدات لشغل التشكيلات الجديدة.

ترتب على التظيم الثلاثي خفض حجم فرقة المشاة من 17,000 إلى 12,000 فردا أما حجم الفيلق فقد أصبح في كامل قواته بالتنظيم الثلاثي يتألف من 41,000 فرد  ومع ان تعداد فرقة المشاة قد انخفض وفقا للتنظيم الجديد إلا انه بالوقت نفسه فقد ارتفع نتيجة لذلك تعداد فرق المشاة من 21 فرقة عام 1908 إلى 42 فرقة عام 1911.

وطبقا للتنظيم الجديد فقد أصبحت فرقة المشاة تتألف من 3 أفواج، وكل فوج يتألف من 3 كتائب مشاة، وألغي بالتنظيم الجديد جميع تشكيلات الألوية من فرق المشاة، ففي السابق كانت الفرقة تتألف من لوائين وكل لواء من فوجين أما في التنظيم الجديد فالفرقة تتألف من 3 أفواج.

أصبحت فرقة المشاة بالتنظيم الثلاثي تضم 10 كتائب (16 كتيبة سابقا) حيث تتشكل فرقة المشاة من 3 أفواج وكل فوج يتألف من 3 كتائب بمجموع 9 كتائب مشاة وتضاف لكل فرقة مشاة كتيبة قناصة ليصبح إجمالي عدد الكتائب بكل فرقة 10، وعلى الرغم من أن التظيم الجديد قد قلص عدد الكتائب في أفواج المشاة من 4 إلى 3 أي بنسبة 25٪ إلا انه من جهة أخرى زاد عدد كتائب المدفعية ضمن افواج المدفعية لتصبح 3 كتائب بدلا من كتيبتين أي بمقدار 33٪ وبذلك أصبح من الممكن وضع كتيبة مدفعية في الاسناد المباشر لكل فوج مشاة فأصبح لكل فرقة مشاة فوج مدفعية مؤلف من 3 كتائب ضمن تشكيلها العضوي وهو مالم يكن معمولا به في السابق.

ويبلغ حجم كتيبة المشاة النظامية في وقت الحرب نحو 1134 فردا (23 ضابطا و1048 جندي مشاة و63 جنديا آخرين) أما في وقت السلم فيبلغ تعداد افرادها نحو 350 جندي مدرب وقد ينخفض هذا العدد إلى 273 فردا في بعض الحالات ٬ إضافة إلى ذلك تمتلك كل كتيبة مشاة عادة حوالى 150 فردا من المجندين الجدد غير المدربين مما يرفع تعداد كتيبة المشاة ليصل إلى 450 فردا في المتوسط في اوقات السلم.

 توزيع الجيوش:(14 فيلقا بمجموع 42 فرقة مشاة)
 الجيش الأول (المقر: إسطنبول، بمجموع 4 فيالق من 12 مشاة مشاة)
 الفيلق الأول (الفرقة الأولى مشاة، الفرقة الثانية مشاة، الفرقة الثالثة مشاة، لوائين خيالة مستقلين)
 الفيلق الثاني (الفرقة الرابعة مشاة، الفرقة الخامسة مشاة، الفرقة السادسة مشاة)
 الفيلق الثالث (الفرقة السابعة مشاة، الفرقة الثامنة مشاة، الفرقة التاسعة مشاة، لواء خيالة مستقل)
 الفيلق الرابع (الفرفة العاشرة مشاة، الفرقة الحادية عشر مشاة، الفرقة الثانية عشر مشاة، لواء خيالة مستقل)
 الجيش الثاني (المقر: سالونيك، بمجموع 3 فيالق من 9 فرق مشاة و3 فرق مشاة مستقلة)
 الفيلق الخامس (فرقة المشاة 13، فرقة المشاة 14، فرقة المشاة 15، لواء خيالة مستقل)
 الفيلق السادس (فرقة المشاة 16، فرقة المشاة 17، فرقة المشاة 18، لواء خيالة مستقل)
 الفيلق السابع (فرقة المشاة 19، فرقة المشاة 20، فرقة المشاة 21، لواء خيالة مستقل)
 3 فرق مشاة مستقلة (فرقة المشاة 22، فرقة المشاة 23، فرقة المشاة 24)
 الجيش الثالث (المقر: أرزينجان، بمجموع 3 فيالق من 7 فرق مشاة)
 الفيلق التاسع (فرقة المشاة 28، فرقة المشاة 29)
 الفيلق العاشر (فرقة المشاة 30، فرقة المشاة 31، فرقة المشاة 32)
 الفيلق الحادي عشر (فرقة المشاة 33، فرقة المشاة 34)
 الجيش الرابع (المقر: بغداد، بمجموع فيلقين من 4 فرق مشاة)
 الفيلق الثاني عشر (فرقة المشاة 35، فرقة المشاة 36، لواء خيالة مستقل)
 الفيلق الثالث عشر (فرقة المشاة 37، فرقة المشاة 38، لواء خيالة مستقل)
 التشكيلات المستقلة
 الفيلق الثامن (المقر: دمشق، فرقة المشاة 25، فرقة المشاة 26، فرقة المشاة 27، لواء خيالة مستقل)
 الفيلق الرابع عشر (المقر: صنعاء، فرقة المشاة 39، 40)
 الفرقة 41 (الحجاز)
 الفرقة 42 (طرابلس الغرب)

1914
تسببت الأضطرابات الداخلية التي عانت منها الدولة العثمانية إلى خلع السلطان عبد الحميد الثاني عام 1909 وتنصيب شقيقه محمد الخامس بدلا منه، وسرعان ما بدأت الدولة العثمانية في خسارة أراضيها نتيجة الحروب المتتالية فخسرت عام 1911 ولاية طرابلس الغرب نتيجة الحرب العثمانية الإيطالية، كما تسببت حرب البلقان الأولى عام 1912 في خسارة الدولة العثمانية لأغلب أراضيها في أوروبا وفقدت خمس ولايات كاملة وهي ولايات شكودرا وسالونيك ويانيه وكوسوفا ومناستر. وقد تقلص نتيجة لذلك تعداد الجيش العثماني.

قبيل الحرب العالمية الأولى عام 1914 كان الجيش العثماني يضم 36 فرقة عسكرية ينتظمون في 14 فيلقا
 الجيش الأول (إسطنبول): يتكون من 5 فيالق كل فيلق مؤلف من 3 فرق (بمجموع 15 فرقة)
 الجيش الثاني (حلب): يتكون فيلقين كل فيلق مؤلف من فرقتين كما يضم الجيش فرقة مستقلة (بمجموع 5 فرق)
 الجيش الثالث (أرزينجان): يتكون من 3 فيالق كل فيلق من 3 فرق (بمجموع 9 فرق)
 الجيش الرابع (بغداد): يتكون من فيلقين كل فيلق من فرقتين (بمجموع 4 فرق)
 الفيلق السابع (صنعاء): يتكون من فرقتي مشاة
 الفيلق الحجازي (عسير) يتكون من فرقة مشاة واحدة

تم إلغاء نظام الرديف حيث ستقوم قوات الاحتياط بتعبئة الفرق النظامية بدلا من أن يتم تشكيل فرق جديدة من قوات الرديف.

1918-1917
 الجيش الثامن (المقر: مدينة طولكرم):
وقد تكون هذا الجيش من الفيلق الثاني والعشرون، والفيلق السابع عشر، والفيلق الحادي والعشرون، وفيلق آسيا الألماني، والفرقة 16، وفرقة الفرسان القوقازية الثانية، إضافة إلى الشعب الثالثة، والسابعة، و16، و19، و20، و54، و57، و58.

المدفعية

يملك الجيش العثماني عام 1908 نحو 1626 مدفعاً متحركاً في 15 لواءً من 271 بطارية مدفعية، إضافة إلى 876 مدفع قلعة موزعين على 146 بطارية.

الرتب العسكرية

البحرية

معرض صور

مواضيع مرتبطة
 الدولة العثمانية
 القوات الجوية العثمانية
 البحرية العثمانية
 الصفعة العثمانية

هوامش

مراجع
 يلماز أوزتونا، تاريخ الدولة العثمانية، إستانبول، منشورات مؤسسة فيصل للتمويل 1988، محمود الأنصاري الناشر العلمي، سلمان عدنان محمود المترجم.
 Encyclopedia of the Ottoman Empire by Gabor Agoston and Bruce Masters
 History of the Ottoman Empire and modern Turkey, Stanford J. Shaw, Ezel Kural Shaw

الجيش العثماني
انحلالات سنة 1922 في الدولة العثمانية
تأسيسات سنة 1861 في الدولة العثمانية
تاريخ الدولة العثمانية العسكري
وحدات وتشكيلات عسكرية انحلت في 1922
وحدات وتشكيلات عسكرية أسست في 1861

الجيش العثماني (1826–1922)


Studio Briefing este un ziar al industriei de divertisment editat și publicat de Lew Irwin. Studio Briefing a început "ca un serviciu de abonament numai pentru fax în 1992, [și] s-a lansat online în anul următor". Acesta a fost anterior sindicalizat prin intermediul Newshare corp. În prezent, acesta este disponibil prin Internet Movie Database. Studio Briefing are, de asemenea, un blog la StudioBriefing.net.

Note

Ziare din Statele Unite ale Americii
Fondări în 1992
Pages with unreviewed translations

Studio Briefing


Wakan Tanka (Wakantanka, Wakan-Tanka, Wakataka; Great Mystery) Wakan Tanka je velika Kreatorska moć plemena Lakota (Teton) i Dakota (Santee). Wakan Tanka je apstraktna, sveprisutna kreativna sila koja nikada nije personificirana u tradicionalnim siouanskim legendama, a zapravo nije ni imala rod prije uvođenja engleskog jezika sa svojim rodno specifičnim zamjenicama.

Izvori

Mitologija Sijuksa
Indijanska mitologija (bogovi stvaratelji)

Wakan Tanka


Nationalforsamlingen (ملی شورا) er Afghanistans nationale lovgivende forsamling. Det er et tokammersystem med:
 Meshrano Jirga ()) eller "De Ældstes Hus": et overhus med 102 pladser.
 Wolesi Jirga () eller "Folkets Hus": et underhus med 250 pladser.

Afghanistans politik
Parlamenter

Nationalforsamlingen (Afghanistan)


لوحة تسجيل السيارات هي وسيلة لتحديد المركبات تصدرها سلطات تسجيل السيارات. تستخدم رموز السيارات كدليل على التصريح للمركبات بالسير على الطرق الرسمية لسلطة المرور بالإضافة إلى كونها شهادة تسجيل للسيارات لمالكيها. وإلى جانب هذه الرموز توجد لوحات خاصة بالمركبات غير الملزمة بالتسجيل ولكن ملزمة بالتأمين.

ترمز الحروف الأولى في لوحة التسجيل للقضاء أو للمدينة غير التابعة للأقضية.

مراجع

لوحات تسجيل المركبات حسب البلد
مجتمع ألماني
مركبات في ألمانيا
نقل بري في ألمانيا

لوحات تسجيل المركبات في ألمانيا


Entrepeñas es una localidad española del municipio de Asturianos, en la provincia de provincia de Zamora y la comunidad autónoma de Castilla y León.

Geografía
Se encuentra ubicado en la comarca de Sanabria, al noroeste de la provincia. Pertenece al municipio de Asturianos junto con las localidades de Asturianos, Cerezal, Lagarejos, Rioconejos y Villar de los Pisones.

Entrepeñas se encuentra situado junto al embalse de Cernadilla -aunque una loma lo oculta desde la mayor parte del casco urbano- y en pleno Camino de Santiago Sanabrés. En su paisaje, comienzan a observarse la presencia de los castaños.

Historia
Durante la Edad Media Entrepeñas quedó integrado en el Reino de León, cuyos monarcas habrían acometido la repoblación de la localidad dentro del proceso repoblador llevado a cabo en Sanabria. Tras la independencia de Portugal del reino leonés en 1143 Entrepeñas habría sufrido por su situación geográfica los conflictos entre los reinos leonés y portugués por el control de la frontera, quedando estabilizada la situación a inicios del .

Posteriormente, en la Edad Moderna, Entrepeñas fue una de las localidades que se integraron en la provincia de las Tierras del Conde de Benavente y dentro de esta en la receptoría de Sanabria. No obstante, al reestructurarse las provincias y crearse las actuales en 1833, Entrepeñas pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dentro de la Región Leonesa, quedando integrado en 1834 en el partido judicial de Puebla de Sanabria.

Finalmente, en torno a 1850, el antiguo municipio de Entrepeñas se integró en el de Asturianos.

Demografía

Monumentos y lugares de interés

Los dos inmuebles más representativos de Entrepeñas son su iglesia parroquial y su ermita.  De la primera, la iglesia parroquial de Nuestra Señora de la Asunción, parcialmente destruida con un incendio, conserva de su época barroca algunos pilares cilíndricos y su portada meridional, formada por un arco carpanel, enmarcada con pilastras y rematada con un frontón triangular. La ermita tiene las formas del típico humilladero del noroeste zamorano.

Cultura

Fiestas

Celebra sus fiestas a mediados de agosto, denominadas las Fiestas de la Juventud de Entrepeñas.

Véase también
 Sanabria

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Asturianos
Municipios desaparecidos de la provincia de Zamora
Poblaciones del Camino de Santiago Sanabrés
Localidades de la provincia de Zamora
Localidades de Sanabria

Entrepeñas (Zamora)


Olaylar
Yusuf Kadir Han, Balasagun'u aldı.

Doğumlar

Ölümler
 Abdullah bin Ahmed Kaffâl, Şafii fıkıh bilgini

1026


Judith de Flandes, condesa de Northumbria, y más tarde duquesa consorte de Baviera (Brujas, 1033 - Weingarten, 5 de marzo de 1094) fue la esposa primeramente de Tostig Godwinson, conde de Northumbria, y luego de Welf I, duque de Baviera. Su sobrina fue Matilde de Flandes, reina consorte de Guillermo el Conquistador, primo de Judith.

Fue dueña de muchos libros y manuscritos ilustrados, que legó a la abadía de Weingarten.

Familia
Judith nació en 1033, en la ciudad belga de Brujas, fue la única hija de Balduino IV, conde de Flandes con su segunda esposa, Leonor de Normandía, que era hija de Ricardo II de Normandía y Judith de Bretaña. Judith tuvo un medio hermano, Balduino V, conde de Flandes, que sucedió a su padre tras su muerte, producida cuando Judith tenía dos años. La sobrina de Judith fue Matilde de Flandes, que se casó con Guillermo I, el primer rey normando de Inglaterra, más conocido en la historia como "Guillermo el Conquistador". El rey Guillermo era primo hermano de Judith, siendo el hijo de su tío materno, Roberto I de Normandía.

Primer matrimonio
En una fecha desconocida antes de septiembre de 1051, se casó con su primer marido, Tostig Godwinson, hermano del rey Haroldo II de Inglaterra. En septiembre de 1051, Judith se vio obligada a huir de Inglaterra a Brujas, junto con su marido y sus suegros después que Tostig se uniera a una rebelión armada de su padre contra el rey Eduardo el Confesor, sin embargo, volvieron a casa el año siguiente.

Él se hizo conde de Northumbria en 1055, haciendo de Judith la condesa de Northumbria a partir de esa fecha. El distinguido matrimonio de Judith había ayudado a Tostig asegurar el condado.

Juntos tuvieron hijos cuyos nombres y número no se registraron y que se describen en el Regis Vita Edwardi como «lactantes» en el momento de la muerte de su padre, entre los que destaca Skule Tostesson. Tostig tuvo al menos tres hijos ilegítimos con amantes desconocidas.

Judith se describe como una «mujer piadosa e inquisitiva», su piedad se expresó en los muchos regalos y donaciones que hizo a la iglesia de St. Cuthbert, en Durham, que incluía latifundios y un ornamentado crucifijo. Este último supuestamente fue un regalo para apaciguar al santo después de que el reglamento de St. Cuthbert prohibiera a las mujeres entrar a la catedral que albergaba sus reliquias. Judith, enojada por que a las mujeres no se les permitía poner un pie dentro de la iglesia y venerar el sepulcro, decidió poner la prohibición de Cuthbert a prueba, ordenando a su sirvienta entrar para ver qué repercusiones podría seguir por violar el santo decreto (Judith planeaba regresar a salvar a esta última), cuando la mujer estaba a punto de entrar en el cementerio, fue atacada por una fuerza de viento súbita y violenta que la dejó enferma, finalmente matándola. Judith, como resultado del temor que le provocó el hecho, tenía un crucifijo hecho especialmente para el santuario de St. Cuthbert. A lo largo de su vida, ella recolectó y encargó muchos libros y manuscritos ilustrados, algunos de los cuales aún se conservan, incluyendo los Evangelios de la condesa Judith, que se encuentran actualmente en la Biblioteca Pierpont Morgan de Nueva York.
Estos fueron escritos e ilustrados por escribas ingleses, para demostrar a la posteridad la generosidad de Judith con la Iglesia.

En octubre de 1065, Northumbria se levantó en armas contra Tostig. Después, su hermano Harold convencería al rey Eduardo a aceptar las exigencias de los rebeldes, produciendo un enfrentamiento enconado entre los dos hermanos, con Tostig acusando a Harold de fomentar la rebelión. En noviembre, Tostig fue declarado fuera de ley por el rey Eduardo, y Judith, junto con Tostig y sus hijos, se vieron obligados a buscar refugio con su medio hermano en Flandes, el mes siguiente. El conde Balduino nombró a Tostig como alcalde de Saint-Omer. En mayo de 1066 después de la sucesión de Harold al trono inglés en enero, regresó a Inglaterra con una flota provista por Balduino para vengarse de su hermano. Él formó una alianza con el rey Harald III de Noruega, pero ambos fueron muertos el 25 de septiembre de 1066 en la batalla de Stamford Bridge, por las fuerzas del rey Harold.

Después de la muerte de su marido en Stamford Bridge, Judith se trasladó a Dinamarca. Se presume que llevó a sus niños lactantes con ella, sin embargo, no se sabe nada de su destino posterior. Menos de un mes después de la muerte de Tostig, el hermano político de Judith sería asesinado en la Batalla de Hastings por el ejército normando dirigido por su primo, Guillermo el Conquistador, que después reinaría como Guillermo I de Inglaterra.

Segundo matrimonio
En 1071, cuando ella tenía 38 años de edad, se casó con su segundo marido, Welf I, duque de Baviera, quien se había divorciado recientemente de su esposa sin hijos, Etherinde von Northeim en 1070. Tras su matrimonio, ella se convirtió en duquesa de Baviera, pero en 1077, su marido fue privado de su título, y no lo recuperó sino hasta 1096, dos años después de su muerte.

Ellos hicieron de su residencia principal el castillo de Ravensburg y juntos tuvieron dos hijos, y una hija:

Güelfo II de Baviera (1073 - 24 de septiembre de 1120), se casó con Matilde de Toscana, pero el matrimonio no tuvo descendencia.
Enrique IX de Baviera (1074 - 13 de diciembre de 1126), se casó con Wulfhilda de Sajonia, con quien tuvo siete hijos.
Kunizza de Baviera (murió el 6 de marzo de 1120), se casó con Federico Rocho, conde de Diesen.

Muerte
Judith murió el 5 de marzo 1094 y fue enterrada en el monasterio de San Martín, la abadía benedictina que había sido construida por el duque Welf en el Martinsberg en Weingarten, y había recibido el patrocinio de Judith. Ella también había legado su magnífica biblioteca y una reliquia de la Sangre de Cristo a la abadía.

The Chronicon de Bernold registró su muerte en 1094: «1V no Mar de Iuditha uxor Ducis Welfonis Baioariae» y su posterior entierro. Su esposo el duque Welf murió en 1101 en Chipre, mientras regresaba a casa después de la Primera Cruzada.

Ancestros

</center>

En la ficción
Judith aparece como un personaje en el romance histórico de Jean Plaidy, The Bastard King; sin embargo, ella es incorrectamente representada como la hermana de Matilda de Flandes.

Referencias

Bibliografía

B. Schneidmüller: Die Welfen. Herrschaft und Erinnerung (819–1252). (Stuttgart, 2000), pp. 119–123
I.S. Robinson, Henry IV of Germany, 1056-1106 (Cambridge, 2003).
M. Dockray-Miller, The Books and the Life of Judith of Flanders (Farnham, 2015).

Enlaces externos

Duquesas consortes de Baviera (con la casa de Welf)
Duquesas consortes de Baviera del siglo XI
Casa de Flandes
Mujeres de la Edad Media en los Países Bajos
Mujeres de la Edad Media en Inglaterra
Nobles de Inglaterra del siglo XI
Mujeres de Bélgica
Inglesas del siglo XI
Nacidos en Brujas