Tanagra () is a town and a municipality north of Athens in Boeotia, Greece. The seat of the municipality is the town Schimatari. It is not far from Thebes, and it was noted in antiquity for the figurines named after it. The Tanagra figurines were a mass-produced, mold-cast and fired type of Greek terracotta figurine produced from the later fourth century BC, primarily in Tanagra.

Government
The municipality Tanagra was formed at the 2011 local government reform by the merger of the following 4 former municipalities, that became municipal units:
Dervenochoria
Oinofyta
Schimatari
Tanagra

History

Ancient
Anciently, Tanagra (), sometimes written Tanagraea, was a town of ancient Boeotia, situated upon the left bank of the Asopus, in a fertile plain, at the distance of 130 stadia from Oropus and 200 from Plataeae. Several ancient writers identified Tanagra with the Homeric Graea; but others supposed them to be distinct places, and Aristotle regarded Oropus as the ancient Graea. Pausanias mentions in Tanagra's location the ancient city of Graea, eponymous of the Graikoi, a Boeotian tribe whose name gave rise to the Latin Graecus "Greek" which later spread throughout the western world as the name of the Greeks and Greece. Homer, while reciting the Boeotian forces in the Iliads Catalogue of Ships, provides the first known reference to the Boeotian city of Graea.

Tanagra was also called Poemandria or Poimandria (Ποιμανδρία), and its territory Poemandris, from the fertile meadows which surrounded the city, or after its founder Poimandros, who took part in the Trojan campaign. The most ancient inhabitants of Tanagra are said to have been the Gephyraei, who came from Phoenicia with Cadmus, and from thence emigrated to Athens. From its vicinity to Attica the territory of Tanagra was the scene of more than one battle. In 457 BC the Lacedaemonians on their return from an expedition to Doris, took up a position at Tanagra, near the borders of Attica, with the view of assisting the oligarchical party at Athens to overthrow the democracy. The Athenians, with a thousand Argeians and some Thessalian horse, crossed Mount Parnes and advanced, against the Lacedaemonians. In the First Battle of Tanagra, both sides fought with great bravery; but the Lacedaemonians gained the victory, chiefly through the treacherous desertion of the Thessalians in the very heat of the engagement. At the beginning of the following year (456 BC), and only sixty-two days after their defeat at Tanagra, the Athenians under Myronides again invaded Boeotia, and gained at Oenophyta, in the territory of Tanagra, a brilliant and decisive victory over the Boeotian League, which made them masters of the whole country (see Battle of Oenophyta). The walls of Tanagra were now razed to the ground. The Second Battle of Tanagra was fought in 426 BC. the Athenians made an incursion into the territory of Tanagra, and on their return defeated the Tanagraeans and Boeotians.

Dicaearchus, who visited Tanagra in the time of Cassander, says that the city stood on a rugged and lofty height, and had a white chalky appearance. The houses are adorned with handsome porticoes and encaustic paintings. The surrounding country does not grow much corn, but produces the best wine in Boeotia. Dicaearchus adds that the inhabitants are wealthy but frugal, being for the most part landholders, not manufacturers; and he praises them for their justice, good faith, and hospitality. In the time of Augustus, Tanagra and Thespiae were the two most prosperous cities in Boeotia. Tanagra is called by Pliny the Elder a free state; it is mentioned by Ptolemy; and it continued to flourish in the sixth century.

Its public buildings are described at some length by Pausanias. The principal temple was that of Dionysus, which contained a celebrated statue of Parian marble, by Calamis, and a remarkable Triton. Near it were temples of Themis, Aphrodite and Apollo, and two of Hermes, in one of which he was worshipped as Criophorus, and in the other as Promachus. Near the latter was the theatre, and probably at no great distance the gymnasium, which contained a picture of Corinna, who was a native of Tanagra. There was also a monument of this poet in a conspicuous part of the city. Pausanias remarks as a peculiarity in Tanagra, that all their sacred buildings were placed by themselves, apart from the houses of the town. He likewise notices that Tanagra was famous for its breed of fighting-cocks, a circumstance which is mentioned by other writers. Tanagra possessed a considerable territory; and Strabo mentions four villages belonging to it, Eleon or Heleon, Harma, Mycalessus, and Pharae.

The ruins of the ancient city are located at approximately: .

Modern
In the early 1870s, a spate of looting at Tanagra's necropolis saw the theft of artefacts, including figurines, from around 10,000 tombs. This episode raised the profile of the illegal excavation and export of antiquities among the Greek press and public, and led to the excavation of the site by Panagiotis Stamatakis between 1871 and 1873.

In the early 2000s, a military plane which was on a training flight crashed on the runway during bad weather. There were no survivors.

On Sunday 18 September 2005, the Archangelos air show, the largest ever organized in Greece, took place in Tanagra. It attracted a crowd of more than 200,000.

Geography
The municipality has an area of 461.023 km2, the municipal unit 122.527 km2, the community 27.814 km2. Tanagra is located SE of Thiva and Arma, SW of Schimatari and NW of Agios Thomas. Farmlands surround the rest of Tanagra, and the Asopus River along with the Parnitha mountains to the south.

Demographics

Arvanites settled in Tanagra in the Middle Ages, but today they only make up a linguistic minority.

Economy

Since 1956, the 114th Combat Wing of the Hellenic Air Force has been based in Tanagra Air Base. The base is one of Greece's largest military airports and its runway is about 3 km in length.

In the area it is located also the Hellenic Aerospace Industry.

Transport

Tanagra can be accessed by GR-1 in the north and by a provincial road linking Thiva (Thebes) in the west.

Tanagra is served by two interchanges, a partial southbound exit, a northbound entrance to the northwest and an almost-full to the east, serving access to highways 44 and 77 to the island of Euboea. Its service road lies to the south and is linked with the southeast bypass and to the military base.

See also
List of settlements in Boeotia
Graia
Graïke
Cerycius

References

Bibliography

External links

Municipalities of Central Greece
Populated places in Boeotia

Boeotian city-states
Populated places in ancient Boeotia

Tanagra


جان فيكتور بونسيليه  (الأول من يوليو عام 1788 – إلى الثاني والعشرين من ديسمبر عام 1867) كان فرنسي مهندس وعالم رياضيات والذي عمل بشكلٍ كبير كقائد عام لمدرسة الفنون التطبيقية. وهو الذي أعاد إحياء علم الهندسة الإسقاطية ويعتبر بحثه في تصميم الخصائص الإسقاطية للأشكال هو أول ورقة بحثية تعريفية لهذا الموضوع منذ عمل العالم جيرارد ديسارغو عليه في القرن السابع عشر. ولقد كتب بعد ذلك مقدمة حوله وهي تطبيقات تحليلية وهندسية

وكعالم رياضيات، كان عمله الأكثر أهمية في الهندسة الإسقاطية وخاصةً في نظرية فيورباخ. ولديه أيضًا اكتشافات في المترافقين التوافقيين الإسقاطيين؛ حيث من ضمنهم الأعمدة والخطوط القطبية المرتبطة بالقطع المخروطية. وقد أدت هذه الاكتشافات إلى الثنائية (هندسة إسقاطية) وساعدت أيضًا في تطور الأعداد المعقدة والهندسة الإسقاطية

وكمهندس عسكري، فقد خدم في حملة نابليون ضد الإمبراطورية الروسية في عام 1812 والتي فيها وقع في الأسر وظل مسجونًا حتى عام 1814. ثم، عمل كأستاذ للميكانيكا في مدرسة التطبيق في بلدته ميتز، وخلال هذا الوقت قام بنشر الورقة البحثية الخاصة بـمقدمة على الصناعات الميكانيكية، وهو عمل مشهور به، وحسّن تصميم التوربينات وعجلات الماء. بعد ذلك، عمل كأستاذ في كلية العلوم بباريس في جامعة باريس وأخيرًا عمل كمديرٍ عام في مدرسته ألما ماتر، مدرسة الفنون التطبيقية.

السيرة الذاتية

الولادة والتعليم والأسر (منذ عام 1788 –إلى عام 1814)

وُلد بونسيليه في بلدة ميتز، في فرنسا، في الأول من يوليو عام 1788، وهو كان الابن غير الشرعي لكلود بونسيليه، والذي كان يعمل محاميا في برلمان ميتز وصاحب أراض ثري. وفي صغره، تم إرساله ليعيش مع عائلة أولير في سانت أفولد. ثم عاد إلى ميتز من أجل إكمال تعليمه في المدرسة الثانوية. بعد الثانوية، التحق بمدرسة الفنون التطبيقية وهي مدرسة ذات شأن كبير في باريس من عام 1808 إلى عام 1810، على الرغم من تخلفه عن الدراسة في السنة الثالثة بسبب مرضه. بعد تخرجه، التحق بفيالق الهندسة العسكرية. وأثناء ذلك التحق بالمدرسة التطبيقية في بلدته ميتز ووصل إلى رتبة ملازم في الجيش الفرنسي في نفس سنة تخرجه.

وشارك بونسيليه في غزو روسيا من قبل نابليون عام 1812. ويكتب الكاتب لسيرة بونسيليه ديديون أنه كان من ضمن المجموعة التي لم تتبع المارشال مايكل نيه في معركة كارسوني والتي أدت إلى وقوعه في أسر الروس، على الرغم من قول المصادر الأخرى أنه تُرك ليموت. وعند أَسره، تم استجوابه من قِبَل الجنرال ميخائيل أندريفيتش ميلورادوفيتش ولكنه لم يُفصح عن أي معلومات. أبقى الروس على بونسيليه كأسير حرب وحبسوه في مدينة ساراتوف. وأثناء سجنه، في السنوات من 1812-1814، كتب أهم أعماله وهو، تصميم الخصائص الإسقاطية للأشكال والذي حدد أسس الهندسة الإسقاطية بالإضافة إلى بعض النتائج الجديدة. ومع ذلك، لم يستطع بونسيليه نشر هذه الورقة البحثية بعد إطلاق سراحه في 1814.

إطلاق سراحه وعمله (1822–1848)
في عام 1815، العام التالي لإطلاق سراحه، تم تعيين بونسيليه كمهندسٍ عسكري في بلدته ميتز. وفي عام 1822، بينما لا يزال في منصبه، قام بنشر الورقة البحثية الخاصة بـتصميم الخصائص الإسقاطية للأشكال. وكان هذا العمل هو الأول الذي يناقش الهندسة الإسقاطية منذ أعمال ديسارجوس، وعلى الرغم من كتابة جاسبارد مونج بعض الأعمال المبتدئة عن هذا الموضوع سابقًا. فهذا العمل يُعتبر أساس الهندسة الإسقاطية الحديثة. وقد كتب جوزيف دياز جيرجون حول هذا الفرع من فروع الهندسة تقريبًا في نفس الوقت، بدايةً في 1810. وقد نشر بونسيليه العديد من الأبحاث حول هذا الموضوع في صحيفة جيرجون صحيفة حوليات جيرجون (والمعروفة رسميًا بـحوليات الرياضة البحتة والتطبيقية).

وفي عام 1825، أصبح بونسليت أستاذ علم الميكانيكا في المدرسة التطبيقية في ميتز، وظل في منصبه هذا حتى عام 1835. أثناء توليه هذا المنصب في تلك المدرسة، قام بتحسين تصميم التوربينات وعجلات الماء، مستمدًا هذا التصميم من آليات الطاحونة من غرب فرنسا Provençal. على الرغم من عدم إنشاء التوربين الذي صممه حتى عام 1838، إلا أنه تصور هذا التصميم قبل وقته باثني عشر عامًا. في عام 1835، ترك عمله في المدرسة التطبيقية، وفي عام 1838 أصبح أستاذًا في كلية العلوم بباريس بدعمٍ من فرانسوا آراجو.

القائد العام لمدرسة الفنون التطبيقية (1848–1867)
وفي عام 1848، أصبح بونسيليه القائد العام لمدرسته المدرسة الأم؛ مدرسة الفنون التطبيقية. ظل في منصبه هذا حتى عام 1850، عندما تقاعد.

وفي أثناء هذا الوقت، كتب بحث تطبيقات تحليلية وهندسية، والذي يُستخدم كمقدمة لعمله السابق تصميم الخصائص الإسقاطية للأشكال. وقد نُشر هذا البحث على مستويين في عامي 1862 و1864.

إسهاماته

نظرية بونسيليه شتاينر

اكتشف بونسيليه النظرية التالية في عام 1822: يمكن تنفيذ النظرية الاقليديسية إنشاءات الفرجار والمسطرة باستخدام المسطرة فقط إذا أعطيت دائرة مفردة ومركزها. وقد أثبت عالم الرياضيات جاكوب شتاينر هذه النظرية في 1833، مستنتجًا اسم النظرية. فالإنشاءات التي تقرّها هذه النظرية من الممكن أن تُعرف بإنشاءات شتاينر.

اقتراح بونسيليه الرياضي

قائمة بأعماله المختارة
 في عام (1822) تصميمات الخصائص الإسقاطية للأشكال
 (1826) دورة تطبيق الميكانيكا على الآلات
 (1829) مقدمة على الصناعات الميكانيكية
 (1862/64) تطبيقات تحليلية وهندسية

انظر أيضًا
 قائمة الأسماء المنقوشة على برج إيفل

ملاحظات

المراجع
   1870 (50e année / 1868-1869; 2e série) pp. 101–159.

وصلات خارجية

علماء من متز
حاصلون على وسام الاستحقاق (فئة مدنية)
أسرى فرنسيون في الحروب النابليونية
أشخاص من متز
أشخاص من ميتز
أعضاء الأكاديمية الفرنسية للعلوم
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أفراد عسكريون فرنسيون من الحروب النابليونية
خريجو المدرسة متعددة التقانات بفرنسا
رياضياتيون فرنسيون في القرن 19
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
علماء نقشت أسماؤهم على برج إيفل
فارس وسام جوقة الشرف
مواليد 1788
مواليد في متز
وفيات 1867
وفيات في باريس

جان فيكتور بونسيليه


9099 Kenjitanabe este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9099 Kenjitanabe este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Takao Kobayashi. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,18 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 2,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

9099 Kenjitanabe


جهاز الإسقاط العلوي  يعتبر من أهم وسائل الاتصال البصرية، وهو قادر على إسقاط صورة كبيرة ثابتة، وساطعة على شاشة, وهي صورة لمادة تعليمية من كتابة، أو رسوم من البلاستيك الشفاف، أو أجسام، أو أشكال صغيرة. ويجد جهاز الإسقاط العلوي قبولاً لدى جميع مستويات التعليم, ومجالات الاتصالات الأخرى.

مراجع

أجهزة عرض
أجهزة إسقاط
أدوات مكتبية
تجهيزات ووسائل لبيئات التعلم
تكنولوجيا التعليم

جهاز العرض العلوي


Endless Pain debitantski je studijski album njemačkog thrash metal sastava Kreator. Objavljen je u listopadu 1985. godine, a objavila ga je diskografska kuća Noise Records.

Album kombinira elemente ranog black metala i thrash metala, stvarajući tako jedinstveni thrash zvuk s utjecajem ranog black metala. Na albumu, Petrozza i Reil obojica preuzimaju uloge glavnog vokala.

Iako je među nekim kritičarima naišao na loše recenzije, među obožavateljima je bio dobro prihvaćen, te se danas smatra klasikom.

Popis pjesama

Osoblje
Kreator
Ventor – bubnjevi, vokali (na pjesmama 1, 3, 5, 7 i 9)
Mille Petrozza – gitara, vokali (na pjesmama 2, 4, 6, 8 i 10), remastering
Roberto Fioretti – bas-gitara
Ostalo osoblje
Fred Baumgart – fotografija
Jürgen Crasser – remastering
Maren Kumpe – raspored ilustracija
Phil Lawvere – omot albuma
Horst Müller – produciranje, inženjer zvuka, miksanje
Karl-U. Walterbach – izvršni producent

Izvori

Albumi sastava Kreator
Albumi iz 1985.

Endless Pain


Speedball, mješavina kokaina i heroina. Ova kombinacija ima posebno veliki rizik od fatalnog predoziranja. Zbog učinka sinergije sinergije droga učinak mješavine mnogo je snažniji od pojedinačnih učinaka obiju droga zajedno. Heroin skriva neprijatan edge kokaina i uljuljkava korisnika u lažan osjećaj sigurnosti, a posljedica je uzimanje još heroina ili kokaina ili oboje, što povećava vjerojatnost predoziranja. Vrlo mali prelazak u predoziranje može biti smrtonosan. Konzumiranje speedballa usmrtilo je Rivera Phoenixa, Johna Belushija, Johna Farleya i dr.

Izvori

Vanjske poveznice
(nje.) Drugcom.de Speedball

Psihoaktivne droge

Speedball (droga)


Under a Funeral Moon treći je studijski album norveškog black metal-sastava Darkthrone. Album je objavljen 24. lipnja 1993. godine, a objavila ga je diskografska kuća Peaceville Records. Under a Funeral Moon zadnji je album na kojem svira gitarist Zephyrous, koji je napustio sastav ubrzo nakon objave albuma.

Pozadina
Darkthronov prijašnji album, A Blaze in the Northern Sky, smatra se prvim black metal albumom sastava, iako ga neki smatraju više death metal albumom. Fenriz je rekao da bi nakon nagle stilske promjene, A Blaze in the Northern Sky "bio ČISTI black metal album, koji bi samo 3 pjesme". Tvrdi kako su počeli pisati Under a Funeral Moon krajem 1991. godine, s ciljem da stvore "čisti black metal album".

Produkcija
Album je sniman u Creative Studios u Kolbotnu tijekom lipnja 1992. godine. Studijska produkcija namještena je da se postigne "hladan" i "mrgodan" zvuk. Kritičar na AllMusicu, Eduardo Rivadavia, opisao je zvuk albuma kao: "Pjesme s albuma—već dosta kraće i fokusiranije no pjesme s prijašnjeg albuma—totalno su unakažene od paučine s mutnog pojačala i njegove distorzije, što uistinu daje albumu zvuk kao da je sniman na trećoj generaciji kazeta za kopiranje".

Objava
Under a Funeral Moon objavila je diskografska kuća Peaceville, dana 24. lipnja 1993. godine. Na omotu albuma nazali se Nocturno Culto, koji smatra pisanje i snimanje albuma kao temelj Darkthronovog kasnijeg rada.

Popis pjesama

Osoblje
Nocturno Culto – bas-gitara, vokali
Zephyrous – glavna gitara
Fenriz – bubnjevi
Ostalo osoblje
Vidar - inženjer zvuka
Tomas Lindberg - logotip
Mayking - mastering

Izvori

Albumi sastava Darkthrone
Albumi iz 1993.

Under a Funeral Moon


Hokand Hanlığı, (Özbekçe: Qo'qon Xonligi), bugünkü Özbekistan, Kırgızistan, Kazakistan, Tacikistan ve Doğu Türkistan'ı da kapsayan bölgede 1709 ile 1876 yılları arasında hüküm sürmüş Mangıt-Ming Hanedanlığı. Buhara Hanlığı (Buhara Emirliği) ve Hive Hanlığı ile birlikte Buhara Hanlıkları olarak anılmıştır. Başkenti Hokand olan hanlığın yönetimi içerisinde Tacikler, Özbekler, Kırgızlar, Kazaklar, Farslar, Kıpçaklar, Soğdlar, Uygurlar bulunmaktaydı. Yönettiği şehirler arasında; Hokand, Taşkent, Buhara, Semerkand, Margilan, Namangan, Fergana, Andican, Türkistan, Çimkent, Taraz(Talas), Bişkek, Oş,  Zaferabad, İsfara, Aksu, Kaşgar, Hoten vb şehirler bulunmaktaydı.,

Tarihi
Hanlık; Timur-Babür Soyu'ndan Şahruh Bey ile 1709 yılında başladı.  Hokand, Fergana, Namangan, Mergilan çevresinde  ilk beylik sınırı oluşturuldu. Abdurrahim Bey zamanında Buhara Emirliği üzerine sefer açılıp, Semerkand(1732) alındı. Abdurrahim Bey güneyde seferde iken Kalmuklar, 1746'da Fergana, Oş, Namangan ve Mergilan üzerine saldırdı. İki hafta içinde de başkent  Hokand işgal edildi. Hokand ordusu geri dönüp, Oratepe Beyi Fazılbey ile birlikte Kalmuklar püskürtüldü. Nurbatu  Bey zamanında Çust ve Namangan Beylerinin bağımsız olmak için başlattıkları isyan zorlukla bastırıldı.

Nurbatu Bey'in oğlu Alim Han zamanında Taşkent, Sayram, Çimkent ve Ahangaran  beylik sınırları içine girdi. Bu genişlemeden sonra Hokand Beyliği kışlak hocalığı unvanına kavuşarak, ilk defa Hanlık-Hakanlık (1805) oldu. Alim Han'dan itibaren Hokand beyleri, han unvanı aldı.

Emirî mahlasıyla şiirler yazan Molla Ömer Han devrinde Hokand Hanlığı altın çağını yaşadı. Buhara Emirliği'nden Türkistan şehri alındı. Oratepe Beyliği, Hokand Hanlığı'na katıldı. Ömer Han, Seyhun nehri çevresinde kanallar açıp, ziraat devrimi yaptı. Mescidler ve medreseler açıldı. Edebiyat desteklendi. Şairler Meclisi kuruldu.  Bütün bunların yapılmasında ilk Türk şairesi olarak bilinen Nadire Begüm Sultan'ın etkisi  büyüktü. Ömer Han öldükten sonra 12 yaşında Muhammed Ali Han tahta geçti ancak devleti Nadire Begüm Sultan yönetti.

Muhammed Ali Han, devlet yönetecek yaşa geldiğinde ilk Davroz, Karatekin, Vahan, Şungan, Raşan Beyliklerini  boyunduruğu altına aldı.  1826 Yılı'nda  Doğu Türkistan olarak  bildiğimiz  Yarkent Emiri Hoca Cihangir, Çin İmparatorluğu'na isyan başlattı. Müslüman Türklerin isyanını öğrenen Muhammed Ali Han'ın kardeşi Mahmut Han, Türkistan'a müslümanlara yardıma gitti. Mahmud Han'ın gelmesiyle  Çinliler Türkistan'dan çıkarıldı. Hokand Hanlığı'nın kendilerine yardıma geldiğini gören Doğu Türkistanlılar Hokand Hanlığı'na bağlılıklarını bildirdiler.  Böylece Kaşgar, Aksu, Yarkent, Hoten ile bareber  6 şehir  Hokand Hakanlığı'na katıldı. Kafirlerle İslam için yapılan bu savaştan sonra sultan gazi unvanı aldılar.

1840 Yılı'nda Buhara Emiri Nasrullah ile yapılan savaş kaybedildi.

Muhammed Ali Han, Nasrullah ile yapılan savaşta kendini  sorumlu görüp, kardeşi  Sultan Mahmud'a tahtı bıkarak devlet işlerinden çekildi.

Hanlık 19. yüzyıl'ın ikinci yarısında yine komşu bir Türk Devleti olan Buhara Hanlığı ile yaşanan çatışmaların da etkisi ile iyice zayıfladı. Sadece Taşkent şehir 1840-1865 arasında iki hanlık arasında yedi kez el değiştirdi. Bu zayıflıktan ötürü diğer hanlıklar gibi Kokand Hanlığı da 1860'ların başından itibaren Orta Asya Türk hanlıklarının üzerine askerî harekât düzenleyen Rusya'nın karşısında duramadı.

24 Ekim 1862'de ilk olarak Kırgızistan'ın bugünkü başkenti Bişkek düştü. 15 Haziran 1864'te Yesi, 19 Haziran'da da Evliya-Ata şehri Rus işgaline girdi. 7 Mayıs 1865'te Taşkent yakınlarındaki meydan savaşında Alem Kul komutasındaki Kokand ordusu Rus ordusu karşısında dağıldı. Bunun üzerine General Çernayev komutasındaki Rus ordusu 16 Mayıs 1865'te Taşkent'e savaşsız girdi. Taşkent'in kaybıyla Hanlığın direnci iyice kırıldı.

Buhara Hanlığı'nın ise Taşkent'in işgalinden sonra Rusya'ya karşı Hokand Hanlığı ile ittifak yapması beklenirken, Buhara Hanı 14 Temmuz 1865'te Hokand'ı işgal ile Hokand Hanı Seyid Muhammed'i esir etti. Bir yıl sonra 1 Haziran 1866'da Hocend şehri Rusların eline geçti.

17 Temmuz 1867'de Rus Çarı, Türkistan Genel Valiliği'nin kurulmasına ilişkin ukazı imzaladı ve bu makama Alman asıllı General Konstantin von Kaufmann getirildi. Bu şahıs, Orta Asya Türk hanlıklarına savaş açmak, barış yapmak ve dış ilişkileri yürütmek yetkileriyle donatıldı.

Mayıs 1868'de bilfiil Hokand kenti askerî harekâtını sürdüren Rus işgaline girerken 2.500 Hokand askeri de öldü. Hanlık, böylece 1868'de Rus himayesine girerek kukla devlet haline geldi,halk kontrolü geri almak için isyan başlattı lakin Rus ordusu 22 Eylül 1875'te Nemengan'a girdi ve isyanı bastırmaya çalıştı. Hokand bir ara tekrar Türk birliklerinin eline geçtiyse de, von Kaufmann'ın atadığı Albay Mihail Skobelev 28 Şubat 1876'da Hokand'ı kesin olarak işgal etti ve direnişçi Türk komutan Canibek Polat Han idam edildi. (Ancak Özbek Tarihçileri, Polat Han'a  çok benzeyen bir adamının, Canibek Polat Han yerine geçip elbiselerini giymek süretiyle, kendisini Polat Han'a feda ettiğini, Canibek Polat Han'ın da ailesinden kalanlar ile Azerbaycan - Gürcistan üzerinden Osmanlı Devleti'ne sığındığını söylerler)  19 Şubat 1876'da tamamen Rusya'ya ilhak olundu ve 1876-1885 yılları arasında hanedan üyelerinin de yakalananları Ruslar tarafından idam edildi.

1915 yılında Hokand Hanlığı'nı yeniden kurabilmek amacıyla bir isyan başladı ve 1916'da isyan tüm Fergana'ya sıçradı. 1917'deki Rus Devrimi'nden sonra, 9 Aralık 1917-20 Şubat 1918 arasında üç ay süren Hokand Cumhuriyeti kezâ Ruslar tarafından ortadan kaldırıldı.

Hanlık toprakları üzerinde, Sovyet devrimi sonrasında 27 Ekim 1924'te Özbekistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti kurulmuştur. Aynı topraklar üzerinde ve o zamanlar Özbekistan'a bağlı bulunan Tacikistan Özerk Cumhuriyeti 1929 yılında ayrı bir devlet olarak yapılanmıştır.

Hokand Hanları Listesi
 II. Şahruh Bey 1709 — 1721
 Abdurrahim Bey 1721 — 1739
 Abdulkerim Bey 1739 — 1746
 Erdani Bey 1746 — 1770
 Suleyman Bey 1770
 III. Şahruh Bey 1770
 Nurbatu Bey 1770 — 1800
 Alim Han 1800 — 1809
 Muhammed Ömer Han 1809 — 1822
 Muhammed Ali Han 1822 — 1840
 Sultan Mahmud 1840-1842
 Ali Şir Sultan 1842 — 1845
 Sultan Murat 1845
 Muhammed Kudayar Sultan 1845 — 1858
 Muhammed Molla Sultan 1858 — 1862
 Sultan Şah Murat 1862
 Muhammed Kudayar Sultan 1862 — 1863 (2. Defa)
 Muhammed Sultan 1863 — 1866
 Sultan Muhammed Kudayar 1866 — 1875 (3. Defa)
 Nasreddin Han 1875 — 1876
 Polat Han 1876

Hokand Hanlığı
Tarihteki Türk devletleri
Türk hanedanları
1876'da feshedilmiş oluşumlar
Eski monarşiler

Hokand Hanlığı


عندقت هي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة الشمال. تقع في تجمع للقرى يسمى الدريب الأوسط.

جغرافيتها
تبعد عندقت حوالي 140 كلم عن بيروت. ترتفع حوالي 620 م عن سطح البحر وتمتد على مساحة تُقدَّر بـ 27.16 كلم².

التسمية
تختلف الآراء حول اصل التسمية فهناك من يرجعها إلى الأصل السرياني ومعناها «العين الشحيحة» أي القليلة المياه، بينما يرجعها فريق آخر إلى كلمة عندقت ومعناها «مصيف عنتا» آلهة أوغاريت المشهورة.

اقتصادها

تشكل الجندية مصدراً أساسياً لدخل العديد من الأسر في عندقت وقلما تجد أسرة لا ينتسب أحد أفرادها إلى الجيش اللبناني. وهذا ما أدى إلى إنشاء ثكنة عسكرية في البلدة إبان الانتداب الفرنسي وأعيد تجديدها في العام 1972. كما تشكّل التجارة والزراعة لا سيما الزيتون والكرمة والخضار مصدراً آخراً للدخل.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء عكار
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة عكار
الدريب
تجمعات مارونية في لبنان
قرى لبنان

عندقت


نادي أريس ليماسول لكرة القدم (باليونانية: Άρης Λεμεσού) نادي كرة قدم قبرصي يلعب في دوري الدرجة الأولى . تم تأسيس النادي في سنة 1930 .

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1930
أندية كرة قدم في قبرص
تأسيسات سنة 1930 في قبرص

أريس ليماسول


පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී () යනු චන්ද දායකයන් විසින් පාර්ලිමේන්තුවට තෝරා යවන නියෝජිතයෙකි.

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී


Dezvăluirea este un duo de muzică electronică format din frații Howard (născut la 11 mai 1994) și Guy Lawrence (născut la 25 mai 1991). Fratii s-au nascut si au fost crescuti in Reigate, Surrey. Albumul lor de debut, Settle, a fost lansat pe 3 iunie 2013, de către PMR Records si a fost nominalizat drept cel mai bun album de Dance/Electronica  la decernarea premiilor Grammy din 2014. Pe 25 septembrie 2015 au lansat un al doilea album de studio, Caracal, care a fost, de asemenea, nominalizat drept drept cel mai bun album de Dance/Electronica la decernarea premiilor Grammy din 2016.

Copilarie si adolescenta
Fratii au fost crescuti de parinti muzicieni, tatăl lor fiind un fost cantaret de rock si un actual adjudecător profesionist, iar mama lor a creat jingle-uri, și a fost una dintre primele cantarete care sa cante pentru Armata Britanică, după reusita armatei de a cuceri Insulele Falkland. Guy a început să cânte la tobe la vârsta de trei ani, iar Howard a început să cânte la bas la vârsta de opt ani.De asemenea, amandoi au învățat să cânte la chitară și la pian iar Howard a si invatat să cânte.

Amândoi au fost studenti la facultatea di Reigate, unde au studiat muzica și tehnologia folosita in muzica. La varsta de 15 ani, Howard asculta în principal cantareti de funk, de soul si de maudlin, în timp ce fratele sau asculta in mare parte doar hip-hop, dubstep și fost bateristul unei trupe de indie, din care faceau parte si colegii lui de scoala.

Cariera
În timpul studiilor la facultatea din Reigate, lui Guy i-a placut sa studieze muzica clasica, in special operele lui Bach si ale lui Claude Debussy. J Dilla, producator si muzician de rap, l-a invatat pe student hip hop si l-a incurajat sa participe la diferite concerte de dubstep. Asta l-a ajutat sa descopere muzica house, gen care i-a placut cel mai mult si pe care il prezinta mai tarziu si fratelui sau. Inluentele principale erau muzicienii Joy Orbison, James Blake, Burial si Mount Kimbie, si genurile Detroit techno, UK garage si 2-step garage.

2010-11: Debut
Frații au început sa reproduca melodiile pe care le auzeau deasupra casei de licitatii, care apartinea tatalui lor, si sa le incarce pe Myspace. Asta le-a asigurat un contract cu o casa de inregistrare și un turneu prin Marea Britanie unde au avut ocazia sa remixese live melodiile altor DJ, castigandu-le faima.

Primul single "Offline Dexteritate" a fost lansat in 29 august 2010. Au semnat cu noua casa de discuri, PMR, in ianuarie 2011, și si-au lansat al doilea lor single, "Carnival"/"I Love...That you Know" in 13 iunie 2011. Aceste single-urile le-a castigat un contract cu Sam Evitt și Jack Street's Method Management, cu care sunt semnati si in present.

2012-13: Succes comercial si Settle
In ianuarie 2012 au primit primul suport national semnificativ la statiile de radio cu single-ul "Tandru" / "Flux". Ca urmare al acestui suport, EP-ul The Face, a avut un succes destul de mare. EP-ul include si remixul popular "Running" de Jessie Ware

Prin colaborarea cu alți artiști din PMR, grupul a avut primul lor hit "Latch" in Mare Britanie în octombrie 2012, , în colaborare cu Jimmy Napes și Sam Smith. Hit-ul a ajuns pe locul 11 în UK Singles Chart.

Grupul si-a pastrat succesul pana in 2013 – au fost votati de BBC Radio 1xtra 'Hot Ten for 2013' și a marcat două hit-uri consecutive cu "White Noise" (numărul 2) (cu AlunaGeorge) și "You & Me" (numărul 10) (cu Eliza Doolittle). Aceste trei single-uri au fost adaugate pe un EP, Single. Albumul Settle, inregistrat de PMR Records in data de 3 iunie 2013 a avut un succes comercial și critic, si a ajuns pe locul 1 in UK Albums Chart, fiind ascultata si în multe alte țări din Europa și Australia, și a primit patru stele de catre The Guardian și scorul 9.1 de catre Pitchfork. Duo-ul a participat la Festivalul Glastobury din 2013, iar albumul a fost nominalizat pentru cel mai bun album de Dance la premiile Grammy

În 2013, Disclosure an pornit într-un turneu mondial in peste 40 de orase din Europa, America si Canada, si a participat la festivaluri renumite de muzica precum Coachella Valley Music and Arts Festival, Lollapalooza Music Festival și Sasquatch! Music Festival.

2015: Caracal
Ca urmare a succesului mondial al albumului lor de debut, Settle, și al turneului mondial, duo-ul a început să lucreze la al doilea album, Caracal, creat in colaborare cu Sam Smith, Lorde, Gregory Porter, Lion Babe, Kwabs, The Weeknd, Nao, Miguel, Jordan Rakei și Brendan Reilly. Dupa o saptamna de la lansarea, albumul a atins locul 1 in UK Albums Chart.

Toate videourile melodiilor incarcate pe Youtube de catre grup, arata povestea unei tinere dintr-o dystopie sci-fi care, din motive necunoscute, este urmarita de politie.

Trei single-uri au fost lansate antecedent albumului, acestea fiind: "Semn", "Holding On" și "Ros". Au fost lansate doua singl-uri de promovare al albumului: "Dispus și Capabil" și "Clepsidra". Albumul a fost lansat pe 25 septembrie 2015, de către PMR Records și Island Records. Albumul a fost, de asemenea, nominalizat pentru cel mai bun album Dance/Electronica la premiile Grammy in 2016.

Discografie
 Settle (2013)
 Caracal (2015)

Premii și nominalizări

Brit Awards

Premii Grammy

Referințe

Formații muzicale fondate în 2010
Duete muzicale formate din frați

Disclosure


Hayri Ersoy İnşaat Mühendisi, araştırmacı, yazar. Abhaz asıllı olan Hayri Ersoy,
1959 yılında Düzce'nin Akçakoca ilçesinin Esmahanım köyünde doğdu. İTÜ İnşaat Fakültesi İnşaat Mühendisliği Bölümü'nü bitirdi. Kafkasya ve Kafkasyalılar hakkında araştırmaları ve romanları basıldı. 1990 yılında Nart Yayıncılık adında bir yayınevi kurdu. Bu yayınevi bünyesinde Alaşara adında bir kültür sanat dergisi çıkardı. 2006 yılında Abhazya'ya yerleşti. Abhazya'nın Başkenti Sohum'da yayın yapan ABAZA adlı özel televizyon kanalında "Hadiaspora Aguaysıbj-Diasporamızın Kalp Atışları" adlı bir haber program yapmaya başladı.
"Sürdüler Sürgün Oldum" ve "Sürgün Sessiz Ölür" adlı romanları Abhazcaya çevrilip basıldı.
2006 yılında Abhazya Yazarlar Birliği Üyesi oldu.
Hayri Ersoy evli olup Setenay Ersoy ve Tamara Ersoy adında iki kız babasıdır.

Basılmış Eserleri

 Çerkes Tarihi, Tümzamanlar Yayıncılık, 1992, İstanbul.
 Dili Edebiyatı ve Tarihi ile Çerkesler, Nart Yayıncılık, 1994, İstanbul,
 Sürdüler Sürgün Oldum (roman), Epsilon Yayınları, 2005, İstanbul.
 Sürgün Sessiz Ölür (roman), Çiviyazıları Yayınevi, 2006, İstanbul.
 Basılmış Çevirileri;
 Son Ubıh, Bagrat Şinkuba, Nart Yayıncılık, 1990, İstanbul.
 Abhazya'da Yaşam ve Kültür, Yura Argun, Nart Yayıncılık, 1990, İstanbul.
 Ortaçağda Abhazlar Lazlar, Nart Yayıncılık, 1994, İstanbul.

1959 doğumlular
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
Yaşayan insanlar

Hayri Ersoy


Scapaniaceae, porodica jetrenjarki u redu Jungermanniales. Postoji oko 140 vrsta unutar nekoliko rodova

Rodovi
 Genus Diplophyllum
 Genus Douinia
 Genus Macrodiplophyllum
 Genus Pseudotritomaria
 Genus Saccobasis
 Genus Scapania
 Genus Schistochilopsis

Izvori

Cephaloziineae

Scapaniaceae


Reggio Calabria ili Reggio di Calabria najveći je grad i najnaseljenije upravno područje Kalabrije u Italiji.

Reggio se nalazi na "peti" Apeninskoga poluotoka, a od otoka Sicilije odvojen je Mesinskim tjesnacem. Smješten je na obroncima Aspromontea, dugoga, krševitoga planinskoga lanca koji prolazi središtem regije. Kao treće gospodarsko središte kopnene južne Italije, sam grad, ima više od 200 000 stanovnika, prostire se na 236 četvornih kilometara, dok brzorastuće urbano područje broji 260 000 stanovnika. Oko 560 000 ljudi živi na širem gradskom području.

Tijekom njegove bogate povijesti, grad je često mijenjao imena. Zvao se i Reggio ili Regio, a nazvan je Reggio Calabria, da se razlikuje po imenu od drugoga talijanskoga grada, koji se nazvan Reggio Emilia.

Kao glavni funkcionalni pol u regiji, ima snažne povijesne, kulturne i gospodarske veze s gradom Messinom, koji leži preko tjesnaca na Siciliji, tvoreći metro grad s manje od milijun ljudi.

Reggio Calabria najstariji je grad u regiji, a tijekom antičkih vremena bio je važna i cvjetajuća kolonija Magna Graecia. Reggio Calabria ima moderan urbani sustav, postavljen nakon katastrofalnog potresa 1908. godine, koji je uništio veći dio grada. Regija je bila često podvrgnuta potresima.

Glavno je gospodarsko središte za regionalne usluge i promet na južnoj obali Sredozemlja. Reggio Calabria s Napuljem i Tarantom, dom je jednog od najvažnijih arheoloških muzeja, prestižnog Nacionalnog arheološkog muzeja Magna Græcia, posvećenog staroj Grčkoj (u kojem se nalaze dva grčka brončana kipa ratnika, vjerojatno pala s nekoga broda; ostatci brodoloma nisu otkriveni. Kipovi nose obilježja prijelaza arhaičnoga u rani klasični stil (V. st. pr. Kr.). Pretpostavlja se da su se prvotno nalazili u Delfima. Od znamenitosti ističe se i Katedrala Uznesenja Blažene Djevice Marije.

Središte grada, koje se sastoji uglavnom od zgrada iz doba secesije, linearno se razvija uz obalu s paralelnim ulicama, a šetnica je prošarana magnolijama i egzotičnim palmama. Za Reggio Calabriju često se koriste nadimci: "Grad bronce", prema brončanim kipovima, koji su svjedočanstvo njegovog grčkoga podrijetla; "grad bergamota" (vrsta citrusa), koji se isključivo uzgaja u regiji; i "grad fatamorgana", optički fenomen vidljiv u Italiji samo s mora kod ovoga grada.

Izvori

Gradovi u Kalabriji

Reggio Calabria


The Democratic Convergence of Catalonia (; , CDC), frequently shortened as Convergence (; ) was a Catalan nationalist, liberal political party in Catalonia (Spain), currently still existing without any political activity.

The party was originally created around the figure of Jordi Pujol in 1974, but it was not legally registered until February 1977. Between 1978 and 2015, the party was a member of the Convergence and Union (CiU) alliance that dominated Catalan politics for almost the entirety of its existence; first as an electoral alliance with the christian democratic Democratic Union of Catalonia (UDC), then as a party federation on 2 December 2001. For 37 years, both parties contested all elections under the CiU umbrella, being the first political group in the Parliament of Catalonia for its entire history and forming the regional government for nearly three decades (1980–2003 and 2010–2015). In June 2015, the CiU federation split over the issue of Catalan independence.

On 8–10 July 2016, the party was refounded into the Catalan European Democratic Party (PDeCAT), with CDC's political activity being passed to the new party, though CDC has remained active as a way to preserve its public funding and electoral rights in favour of the PDeCAT and the Together for Catalonia alliance. At the time of the party's refoundation in July 2016, it had 15,019 members.

History

Origin
The party was founded on 17 November 1974 in Santa Maria de Montserrat Abbey as a "political movement" centered around the figure of Jordi Pujol. After the death of dictator Francisco Franco and in the wake of the Spanish transition to democracy, CDC was constituted as a political party in February 1976, being officially registered as such one year later in 1977. Convergence's aim would be to articulate itself as a transversal big tent political platform, able of bringing together various social sectors—from left to right in the political spectrum—of public life in Catalonia.

Ahead of the first democratic election on 15 June 1977, CDC formed the Democratic Pact for Catalonia electoral alliance for the Congress of Deputies, together with the Socialist Party of Catalonia–Regrouping (PSC–R), Democratic Left of Catalonia (EDC) and the National Front of Catalonia (FNC); for the Spanish Senate it formed the Democracy and Catalonia coalition with the PSC–R, EDC and Democratic Union of Catalonia (UDC). In the spring of 1978, a sector of the party unsuccessfully proposed its renaming as "Nationalist Party of Catalonia", a name which would be used by several party members 42 years later for another political force.

On 19 September 1978, CDC and UDC established the Convergence and Union (CiU) alliance, under which both parties would contest together all elections held in Catalonia throughout the next 37 years together. From the 1979 Spanish general election onwards, CDC and UDC would maintain the CiU alliance for all elections at all levels of administration: local, regional and general.

Political hegemony
Until their split in June 2015, the CiU alliance would dominate Catalan regional politics from the 1980s to the early 2000s, providing for Jordi Pujol's long stay in the regional government for 23 consecutive years, until a left-wing alliance comprising the Socialists' Party of Catalonia (PSC), Republican Left of Catalonia (ERC) and Initiative for Catalonia Greens (ICV) was able to oust CiU from government and into opposition. It would not be until the 2010 Catalan regional election held seven years later that CiU, under Artur Mas's leadership, was returned to government.

Beyond its dominance of Catalan politics, CDC sought to have influence in the Spanish parliament, collaborated with governments both under the Spanish Socialist Workers' Party (PSOE) (and more critically, in the 1993–1996 period when the PSOE was forced into a minority government) as well as under the People's Party (PP) (1996–2004), giving their support to both parties's attempts to form government, then maintaining confidence and supply agreements with them. CiU's support to Felipe González's government provided for the development of the "state of autonomies" the foundations for the financing of the autonomous communities. Under the PP governments of José María Aznar, CDC supported the liberalizing and budgetary control measures that allowed Spain to eventually adopt the euro as the country's currency. In the so-called "Majestic Pacts" signed between CiU and the PP after the latter's victory in the 1996 Spanish general election, both parties had also agreed to further expand on the development of regional financing started during González's tenure, the abolition of compulsory military service and the devolution of powers to the autonomous communities.

Pujol's retirement ahead of the 2003 Catalan regional election prompted Artur Mas—who served as chief minister () and Pujol's protégée during the late stages of his government—as his successor as CDC leader and CiU leading candidate. After CiU's victory in the 2010 regional election, Mas would become the new president of the Government of Catalonia, introducing previously unseen variable geometry in the region's politics: first by partnering with the opposition's main party the PSC, then seeking collaboration with the local PP branch for approving the regional budget. As a result of the 11 September 2012 demonstration, Mas sought to capitalize on the social momentum of independence by triggering a snap election for 25 November, hoping to expand his parliamentary majority and attain an absolute majority; instead, his party suffered a severe setback by falling from 62 to 50 seats, having to rely on the support of the pro-independence Republican Left of Catalonia (ERC) to keep himself in power. Frictions with CDC's alliance partner UDC over the issue of independence ended up in the termination of CiU as a political project in June 2015.

Concurrently, the party had been shaken by CDC founder Jordi Pujol's confession on 25 July 2014 that he had hidden "money located abroad" from the Public Treasury for 34 years, allegedly attributed to his father's, Florenci Pujol, heritage. In his statement, Pujol regretted never having found the "right time" for the regularization of these amounts of money and asked the public for forgiveness. Various media outlets pointed out that this money was located in secret bank accounts abroad and could have benefitted from the fiscal amnesty promoted by the Spanish government of Mariano Rajoy in 2012. Coupled with the ongoing judicial investigations on an alleged CDC corruption scandal involving the payment of illegal commissions in exchange for the award of public works—in what would be known as the "3% case" because of that amount being the percentage of the public works' budgets that was to be illegally paid—Pujol's confession caused a profound commotion in Catalan society, which had the former president as a revered public figure with a large amount of influence.

Following CiU's breakup, CDC contested the 2015 Catalan regional election within the Junts pel Sí coalition, and the 2015 Spanish general election within the Democracy and Freedom alliance. The 2016 Spanish general election would be the only one in CDC's long electoral history which the party would contest entirely on its own.

Refoundation and legacy
In a party ballot held on 21 May 2016 to determine the party's future, CDC members were asked whether they backed a "renovation" of the party as it was, or instead supported a full "refoundation" with the establishment of a new, different party, leading to a 67–32% result in favour of refoundation. As a result, during its congress held from 8 to 10 July 2016, the new Catalan European Democratic Party (PDeCAT) was established, out of a desire for presenting a renewed trademark disassociated from CDC's corruption scandals, occurring during its long-term dominance of Catalan regional politics. The refoundation, intended as a pre-ordained scheme which the party's grassroots ultimately took away from its leadership, would only hasten the blurring of the post-convergent political space, after seeing the loss of the historical CDC label, the dilution of the PDeCAT within the Junts pel Sí parliamentary group with a number of various parties and independents, the increasing influence of Catalan president Carles Puigdemont in regional politics even after his ousting and subsequent self-exile in late October 2017 and the eventual coalescing of former pro-independence CDC members around the Together for Catalonia umbrella, dominated by Puigdemont's own party, the National Call for the Republic.

Several parties would be formed from splinter CDC/PDeCAT elements weary of Puigdemont's growing influence and seeking to occupy the vacuum left by CiU's dissolution and appeal to Convergence's "orphan" voters. These included the Free (Lliures) party founded by former regional minister Antoni Fernández Teixidó, Convergents (CNV) of former regional minister of justice Germà Gordó, the Democratic League (LD) of political scientist Astrid Barrio and the Nationalist Party of Catalonia (PNC) led by former PDeCAT coordinator-general between 2016 and 2018 Marta Pascal.

Corruption convictions
On 15 January 2018, a court in Barcelona ruled that CDC had received €6.6 million in illegal commissions from building firm Ferrovial between 1999 and 2009, in exchange for public works contracts. The scheme used the Palau de la Música Catalana concert venue as a front for false invoicing. Twelve people were jailed and fined millions. The former CDC treasurer Daniel Osàcar was sentenced to four years and five months in prison and fined €3.7 million for influence peddling and money laundering. Fèlix Millet, the former director of the Palau, was jailed for just under 10 years and fined €4.1 million and his deputy, Jordi Montull, received a 7 years and six months sentence and was fined €2.9 million. Millet and Montull were the individuals who benefited most from the scam, controlling the Palau's funds. The Turkey Telegraph noted the "final impunity of the CDC leaders", and also the impunity for the company that paid illegal commissions. Earlier in January, Artur Mas, who was a close ally of Osàcar, had stepped down as party president.

Electoral performance

Parliament of Catalonia

Cortes Generales

Nationwide

Regional breakdown

European Parliament

See also
Liberalism and radicalism in Spain
Catalan independence

Notes

References

Bibliography

External links

Democratic Convergence of Catalonia

1974 establishments in Catalonia
2016 disestablishments in Catalonia
Alliance of Liberals and Democrats for Europe Party member parties
Catalan independence movement
Catalan nationalist parties
Centrist parties in Spain
Defunct liberal political parties
Defunct political parties in Catalonia
Liberal parties in Spain
Political parties established in 1974
Political parties disestablished in 2016

Democratic Convergence of Catalonia


En fars søn er en dansk kortfilm fra 2002, der er instrueret af Tobias Falk efter manuskript af Maria Olsson.

Handling
I sin Volvo drager P-O væk fra det ensomme liv i Sverige for at møde sin søn, Jakob, i Danmark. Det er tretten år siden, de så hinanden sidst. Tretten år - det er lang tid. Den eneste information, P-O har fået om sønnen, er via postkort fra alle verdens hjørner - korte rapporter om Jakobs liv; han rejser; han har mødt en svensk pige; de er blevet gift, intet mere, indtil en indbydelse til Jakobs 30-års fødselsdag i København dumper ind af brevsprækken. Hvorfor vil Jakob møde sin far netop nu? Hvordan kan det være, at den svenske pige ikke taler svensk? Og hvorfor er de ikke i stand til at nå hinanden til trods for de bedste intentioner? Med så meget håb om forståelse og kærlighed, der er knyttet til dette møde, kan det kun gå galt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002

Kortfilm fra Danmark

En fars søn


Ahmet Niyazi Bey () veya Resneli Niyazi Bey (1873, Resne - 1913), Arnavut kökenli Türk askeri.

1897 Türk-Yunan Savaşı'ndaki başarıları ile tanınmış bir askerdi. İttihat ve Terakkî Cemiyeti'ne katılarak cemiyetin ileri gelenleri arasına girdi. 3 Temmuz 1908 Cuma günü, emrindeki askerlerle Makedonya dağlarına çıkarak II. Meşrutiyet'in ilanına yol açan ayaklanmanın lideri oldu. Meşrutiyet'in ilanından sonra döndüğü Selanik'te "Hürriyet kahramanı" olarak karşılandı.

Yaşamı
1873 yılında bugün Makedonya sınırları içerisinde kalan Manastır yakınlarındaki Resne kasabasında doğdu. Bu nedenle Resneli Niyazi Bey olarak anılır.

Manastır Askeri İdadisi'nde öğrenim gördükten sonra Harbiye Mektebi'ni bitirdi ve teğmen rütbesi ile 1897 Osmanlı-Yunan savaşına katıldı. Savaşta gösterdiği yararlılık nedeniyle Mülâzım-ı sânîliğe (üsteğmenlik) yükseltildi. Kendisine "Padişah yaverliği" unvanı da verilmek istendi; ancak kazaskerin 13 yaşındaki oğluna da aynı unvanın verilmesi üzerine bu unvanı kabul etmeyip cepheye dönmeyi istedi.

Resne'de ambar memurluğu gibi pasif bir göreve atanan Niyazi Bey, 1903 yılına dek bu görevde kaldı. Daha sonra Balkanlar'da ayaklanan Sırp ve Bulgar çetecilerle mücadele görevi verildi. Bu mücadele sırasında vatanseverliği ve silahşörlüğü ile tanındı. Rütbesi kolağası (yüzbaşı) rütbesine yükseltildi. Bu dönemde İttihat ve Terakkî Cemiyeti'ne katıldı ve cemiyetin önde gelen kişileri arasına girdi.

Makedonya'ya bağımsızlık verilmesini önlemek ve Sultan Abdülhamid'e meşrutiyeti zorla kabul ettirmek üzere İttihat ve Terakkî gizli cemiyetinin devrim stratejisi doğrultusunda bir isyan başlatarak 3 Temmuz 1908 Cuma günü emrinde topladığı 150 kadar asker ve gönüllü ile Ohri yakınındaki dağa çıktı. Bu olay, İkinci Meşrutiyet'in ilan edilmesine öncülük etti. Padişah II. Abdülhamid'in 1878 yılında askıya aldığı meşrutiyet rejimi, 24 Temmuz 1908'de resmen ilan edildikten sonra Resneli Niyazi Bey şehre indi. Selanik'te "Hürriyet kahramanı" olarak büyük gösterilerle karşılandı. Dağda bulunduğu sırada evcilleştirdiği geyik, bir hürriyet sembolü kabul edildi, "gazal-i hürriyet" olarak tanındı.

1908'de İstanbullu bir ailenin kızı olan Feride Hanım ile evlendi. Mithat (1911) ve Saim (1913) adlı iki oğlu oldu.

31 Mart Olayı'nda yanındaki fedailerle Hareket Ordusu'na katıldı, isyan bastırılınca Resne'ye çekildi. Bir kez daha ordudan ayrılan Niyazi Bey, Resne'nin imarı ve halkın eğitim-öğretimi ile ilgilendi. 1910 yılında doğruluğunu İttihat ve Terakkî Cemiyeti'ne de tasdik ettirdiği hatıralarını "Hatırat-ı Niyazi" adıyla yayımladı.

Balkan Savaşı sırasında birlikleriyle orduya katıldı. Savaştan sonra 17 Nisan 1913'te Arnavutluk'un Avlonya limanında İstanbul'a gitmek üzereyken İttihat ve Terakkî'nin ona muhafızlık edip korumalık yapmakla görevlendirdiği kişi tarafından vuruldu. Öldürülme sebebi karanlıkta kaldı. Mezarının Avlonya'da olduğu düşünülür. Buraya bir heykeli dikilmiştir.

Öldürülme sebebinin karanlıkta kalmış ve kendi koruması tarafından vurulmuş olması "Ne şehittir ne de gazi, pisi pisine gitti Niyazi" deyiminin kaynağı olmuştur. Resneli Niyazi Bey adına İstanbul'un Şişli ilçesinde Fulya'da bir okul açılmıştır.

Kaynakça

1873 doğumlular
Resne doğumlular
1913 yılında ölenler
Avlonya'da ölenler
20. yüzyılda Osmanlılar
31 Mart Vakası
İttihat ve Terakki üyeleri
Osmanlı subayları
Suikast sonucu ölen askerler
Suikast sonucu ölen Arnavutlar
Suikast sonucu ölen Osmanlılar
Arnavut askerî personel
Kuzey Makedonya Arnavutları
Osmanlı Arnavutları
Osmanlı askerleri
Manastır Askerî İdadisinde öğrenim görenler
Jön Türkler

Resneli Niyazi Bey


2022 ජූලි 28 දින සිට අගෝස්තු 8 දින දක්වා, එංගලන්තයෙහි බර්මිංහැමි නගරයෙහි පැවැත්වෙන පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ක්‍රීඩා උළෙල තුල ශ්‍රී ලංකාව තරග වැදෙයි.  මෙය පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ක්‍රීඩා උළෙල තුල ශ්‍රී ලංකාවෙහි 17 වන සහාගිත්වය වෙයි.

2022 පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය ක්‍රීඩා උළෙල තුල ශ්‍රී ලංකාවෙහි සහභාගිත්වය


පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ  සම්පූර්ණ භූමි ප‍්‍රමාණය වර්ග කිලෝමීටර් 3,072 කි. ශ්‍රී ලංකාවේ වයඹ පළාතේ පිහිටා ඇත. සිතුවමක් වැනි මනරම් කලපුව නිසා පුත්තලම බොහෝ සේ ජනප්‍රියව පවතී. නොගැඹුරු මුහුදු තීරය ද මසුන් මරන්නන් හට පාරාදීසයක් ව පවතී. 'ලුණු ලේවාය' පුත්තලමේ ප්‍රසිද්ධියට හේතුවකි.

සාපේක්‍ෂ පිහිටීම
පුත්තලම  දිස්ත්‍රික්කය පිහිටා ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකාවේ බටහිර වෙරළ තීරයට වන්නටය.
පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ සීමා මායිම් වන්නේ,
උතුරින් : කලාඔය සහ මෝදරගම් ආරු
නැගෙනහිරින් : අනුරාධපුර සහ කුරුණෑගල දිස්ත‍්‍රික්ක
දකුණින් : මා ඔය
බටහිරින් : ඉන්දියන් සාගරය

ඉතිහාසය
මෙම වියළි කලාපික දිස්ත්‍රික්කයේ ඉතිහාසය, වසර 2500 ට පෙර උතුරු ඉන්දියානු විජය කුමරු ඇතුළු පිරිස පුත්තලම නගරයට එපිටින් පිහිටි තම්මැන්නා පුරයට සම්ප්‍රාප්තවීම දක්වා දිවයයි. මෙය සිදුවූයේ ඔහුගේ නෞකාව තම්මැන්නා වෙරළට ගසාගෙන ඒම නිසාය. දිස්ත්‍රික්කයේ ඈතට වන්නට කුවේණියගේ ගම වන තෝනිගල පිහිටා ඇත. බුතාරම් යන නම පසු කලෙක පුත්තලම ලෙස ව්‍යවහාර වන්නට ඇතැයි සැලකේ. බුතාරම් යනු බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන සඳහා රජතුමා විසින්පූජාකළ ගම්මාන සංකීර්ණය
යන්න හැදින්වීම සඳහා භාවිතකරන ලද නාමයක් ලෙස විශ්වාස කරයි. මෙහි පිහිටා ඇති ඓතිහාසික වශයෙන්  වැදගත් ස්ථාන ලෙස, කල්පිටියේ ඉපැරණි ලන්දේසි කොටුව, තලවිල ශා.අන්තෝනි පල්ලිය, හලාවත මුන්නේශ්වරම් කෝවිල යනාදී ස්ථාන හදුන්වාදිය හැකිය.

බෝග වගාව
පොල් ත්‍රිකෝණයේ ඉහළින්ම පිහිටා තිබෙන පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කය, ශ්‍රී ලංකාවේ දෙවෙනියට වැඩිම පොල් නිපදවන ප්‍රදේශය ලෙස සැලකේ. අක්කරයකට වැඩිම වී නිෂ්පාදනය කරන ප්‍රදේශය ලෙස තබ්බෝව කෘෂිකාර්මික වාර්තාවලට එකතුවී ඇත.

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක
ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක
වයඹ පළාත, ශ්‍රී ලංකාව

පුත්තලම පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය


Wörmersdorf ist ein Ortsteil der Gemeinde Pollenfeld im oberbayerischen Landkreis Eichstätt.

Geographie
Das Kirchdorf liegt auf der Hochfläche der südlichen Frankenalb an der Staatsstraße 2225 und ist mit Pollenfeld zusammengewachsen.

Geschichte
Den Ortsnamen deutet Joseph Plank folgendermaßen: "Wörmersdorf, in ältern Urkunden Werndorf … bei Pollnfeld … auf dem Rupertsberge und unweit der Teufelsmauer oder Römischen Landwehr …; schon zu Anfang des 14. Jahrh. zu Eichstädt gehörig." Eine andere Deutung beschreibt Karl Kugler und leitet den ersten Teil des Ortsnamens von einem Vornamen ab:
Wegen der lehmigen Erde gab es früher in Wörmersdorf wie auch in Pollenfeld viele Hafner, die ein verbrieftes Marktrecht in Eichstätt hatten. Bis ins 19. Jahrhundert ernährten sich viele Familien auch durch Erzgraben und Erzwaschen, welches im Hüttenwerk Obereichstätt verarbeitet wurde.
Wörmersdorf war bereits vor der Gemeindegebietsreform ein Ortsteil von Pollenfeld; die Gemeinde wechselte am 1. Juli 1972 mit dem nun vergrößerten Landkreis Eichstätt von Mittelfranken nach Oberbayern.

Sehenswürdigkeiten

Katholische Filialkirche St. Martin

Der Ort Wörmersdorf wird bereits in einer Urkunde des Papstes Urban III. aus dem Jahre 1186 als "Wermensdorf" erwähnt. Ob die Kirche in Wörmersdorf ursprünglich eine Hofkirche war, lässt sich nicht mehr nachweisen. Sie könnte jedenfalls aus dem nebenliegenden "Seebauernhof" stammen und wird noch heute von den Grundstücken eingegrenzt. Im Jahre 1355 wird die kleine Kirche aus der Pfarrei Titting ausgepfarrt und gehört nun zur Pfarrei Pollenfeld. In einem Salbuch von 1548 werden beide Kirchen genannt: "…aber in Pollenfeld ist die Pfarrkirche und zu Wirmersdorf ain Capelle. Die muß ain Pfarrer zu Pollenfeld neben versehen."

1692 wurde die Kirche durch Pfarrer Ferdinand Spaney restauriert. Der Schreiner Adam Miller aus Rieshofen fertigte eine neue Decke für das Langhaus und erneuerte die Empore. Eine umfassende Renovierung fand 1862–1865 unter Pfarrer Hubert Geyer statt. Es wurden größere Fenster eingebaut und ein neuer Altar für 168 Gulden angeschafft. Er stammt aus der Werkstatt des Kelheimer Historienmalers Johann Deller und zeigt den Heiligen Martin beim Mantelteilen mit einem Bettler. Als Vorlage verwendete der Künstler einen Stahlstich, gestochen von Carl Wilhelm Overbeck im Jahre 1847.

Kirchturm
In einigen alten Ortsbeschreibungen wird der mit buntglasierten Ziegeln gedeckte Kirchturm besonders erwähnt. In Wörmersdorf gab es bis Ende des 19. Jahrhunderts sehr viele Töpfereien. Der Hafnermeister Simon Mögn lieferte 1867 die Dachziegel für 17,48 Gulden. 1988 wurde der Turm durch die ortsansässige Firma Franz Egner neu eingedeckt. Die Firma Franz Egner hat den Turm 2015 erneut eingedeckt, nachdem dies durch umfangreiche Sanierungsarbeiten am Dachgebälk notwendig geworden war. Im Untergeschoss des rechteckigen Turmes (4,50 m × 2,80 m) befindet sich ein spitzbogiger Chorbogen sowie ein Rundbogenfenster an der Südseite.

Martinsfigur
Eine besondere Kostbarkeit ist die sehr alte Martinsfigur die vermutlich im 13. Jahrhundert entstand. Sie gehört zu den ältesten Skulpturen der Diözese Eichstätt. Die 80 cm hohe Holzfigur zeigt Martin im bischöflichen Gewand mit Krummstab und Buch. Das kleine griechische Metallkreuz auf der Mitra ist im 20. Jahrhundert verloren gegangen.

Mondsichelmadonna
Die spätgotische Marienfigur (um 1500) mit Jesuskind im Stil einer Mondsichelmadonna wird durch einen Baldachin besonders präsentiert. Die 80 cm hohe Holzfigur stammt von einem unbekannten Bildschnitzer.

Tafelbild
In der Kirche befindet sich ein Tafelbild mit der Darstellung der "Drei adligen Jungfrauen", welche wie in Wachenzell einen Holzteil gestiftet haben. Sie zeigen Kunigund (mit Pflugschar), Adelheid (mit Zepter) und Gunthildis (mit Melkeimer). Die Inschrift lautet: "Zur beständiger Gedächtnis und schuldigsten Dank der von denen drei adeligen Jungfrauen und Schwestern Kunigunde Adelheid und Einhilde mit Verschaffung des Gemeinde Holzes empfangenen großen Gut hat diese Tafel machen lassen die Gemeinde zu Wörmersdorf. Renoviert anno 1779, und anno 1866 u. 1906"

Weihwasserbehälter
Im neugestalteten Eingangsbereich wurde auch der steinerne Weihwasserbehälter renoviert, der ursprünglich aus einem Grabstein des 18. Jahrhunderts gearbeitet wurde. Die Inschrift lautet: "Anno 1725 den 6. April ist gestorben Wilibalt Wismeyer Ziegler seines alters 54 Jahr, Gott seye ihm gnedig"

Ortshinweisschild

Damit die Grenze zwischen Pollenfeld und Wörmersdorf auch für Ortsfremde sichtbar ist, wurde am 5. August 1989 ein Ortshinweisschild errichtet.

Literatur
 Bert Braun: Großgemeinde Pollenfeld mit den Gemeindeteilen. Erlangen-Spardorf 1984
 Herbert Wittmann: Festschrift zum 125-jährigen Gründungsfest der Freiwilligen Feuerwehr Pollenfeld. Eichstätt 2004, S. 149–155.
 Felix Mader: Die Kunstdenkmäler von Mittelfranken. Bd.2 Bezirksamt Eichstätt. München 1928, S. 363–364
 Anton Leinfelder: Handbüchlein der Armen-Seelen-Bruderschaft von Pollenfeld. Eichstätt 1914, S. 30–31

Weblinks

Einzelnachweise

Pollenfeld
Ort im Landkreis Eichstätt

Wörmersdorf


Klein Zecher er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Lauenburgische Seen under Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
I kommunen ligger ud over Klein Zecher landsbyerne Hakendorf og Marienstedt. Klein Zecher ligger lidt vest for Schaalsee i Naturpark Lauenburgische Seen og grænser mod syd til delstaten Mecklenburg-Vorpommern.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Klein Zecher


was a town located in Nita District, Shimane Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 7,000. The total area was 189.42 km2

On January 31, 2005, Yokota, along with the town of Nita (also from Nita District), was merged to create the town of Okuizumo.

References

Dissolved municipalities of Shimane Prefecture
Okuizumo

Yokota, Shimane


نادي البُسيتين هو ناد بحريني متعدد الرياضات مقره في البسيتين بجزيرة المُحرّق، تأسس عام 1945. ينافس النادي في رياضات كرة القدم والكرة الطائرة وتنس الطاولة وألعاب المضمار والميدان.

الألقاب والإنجازات
كأس الإتحاد البحريني

  البطل (1): 2002-03.

دوري الدرجة الأولى البحريني

  البطل (1): 2012-13.

كأس ملك البحرين

  الوصيف (2): 2004، 2010.

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1945
بسيتين
تأسيسات سنة 1945 في البحرين

نادي البسيتين


Gladys steht für:

 Gladys, ein weiblicher Vorname
 (3909) Gladys, ein Asteroid

die Ortschaften
 Gladys (Georgia), Ort im Berrien County, Georgia, USA
 Gladys (North Dakota), Ort im Williams County, North Dakota, USA
 Gladys (Texas), Ort im Montague County, Texas, USA
 Gladys (Virginia), Ort im Campbell County, Virginia, USA

Siehe auch:
 Gladys Knight & the Pips, Soulband
 Gladiß
 Kladis

Gladys (Begriffsklärung)


Calepinus trium linguarum je trojezični rječnik latinsko-hrvatsko-talijanski
i talijansko-latinsko-hrvatski hrvatskog franjevca fra Josipa Jurina. Sastavljao ga je od 1765. do 1773. godine. Rječnik je rukopisni. Sadrži čakavske izraze hrvatskog jezika, a sadrži i gramatičarski (slovničarski) opis štokavskih riječi hrvatskog jezika.
U prvom je svesku 1667 stranica. Stupci su do 1602. stranice. Imenski dodatak počinje od 1604. stranice. Abecedni je slijed Jurin prekinuo nakon prvog od 18 araka (str. 164), kod riječi "cacodaemon" te ga počeo ga iznova. Nakon 57 stranica dostignut je latinski slijed dostignut, uz dvije neispisane, na prijelazu araka. To je razlog zbog čega su na rječničkom početku neki latinski pojmovi na jednom ili na drugom mjestu, a neki su s drugačijim ili dopunjenim hrvatskim prijevodom. Od svih svezaka ovog rječnika potpun je gramatički aparat samo kod prvoga. Stupci su drugom svesku su utalijansko-latinsko-hrvatskom redoslijedu na 1050 stranica. Treći svezak ima 132 stranice. Naslova je Sequntur adverbia selecta per ordinem ex vocabolario Jaurinensi collecta pro tyronibus Ilyricae iuventutis apprime utilia. Stupci su redoslijeda latinsko- talijansko-hrvatski. Od svih svezaka u ovom su najčešće u trećem svesku.

Izvori

Hrvatski rječnici
Hrvatske gramatike
Hrvatski franjevci

Calepinus trium linguarum


Nyssaceae is a family of flowering trees sometimes included in the dogwood family (Cornaceae). Nyssaceae is composed of 37 known species in the following five genera:

Camptotheca, the happy trees: two species in China
Davidia, the dove tree, handkerchief tree, or ghost tree: one species in central China
Diplopanax: two species in southern China and Vietnam
Mastixia: about nineteen species in Southeast Asia
Nyssa, the tupelos: about 7–10 species in eastern North America and East to Southeast Asia
Among the extinct genera of the family are Mastixicarpum, very similar to Diplopanax, and Tsukada, an extinct relative of Davidia.

In some treatments, Davidia is split off into its own family, the Davidiaceae. Diplopanax and Mastixia are also sometimes separated into the family Mastixiaceae. The Angiosperm Phylogeny Group APG III system included the genera of Nyssaceae within Cornaceae. The APG IV system recognizes Nyssaceae as a distinct family

References

Asterid families

Nyssaceae


බාහිර යොමු
දේවි බාලිකා විද්‍යාලය

ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපන ආයතන
ශ්‍රී ලංකාවේ පාසල්
ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ පාසල්
ජාතික පාසල් - ශ්‍රී ලංකා

දේවි බාලිකා විද්‍යාලය


Lumina soarelui în camera albastră este o pictură din 1891 realizată de Anna Ancher, o pictoriță daneză inovatoare care a fost o figură centrală în cadrul pictorilor din Skagen. Cu multele nuanțe de albastru și lumina soarelui care se revarsă pe fereastra, pictura este una dintre cele mai proeminente lucrări ale sale.

Istoria
Pictorii din Skagen a fost un grup de artiști danezi care s-au adunat în fiecare vară de la sfârșitul anilor 1870, în satul pescăresc Skagen, în nordul Iutlandei, pictând pescarii locali, întâlnirile și sărbătorile lor. Anna Ancher născută Brøndum, fiica proprietarului hanului din Skagen, a fost singurul membru al grupului din Skagen. Inspirată de lucrările artiștilor care și-au petrecut vara la han, ea a decis să preia pictura ca profesie într-un moment în care femeile nu erau admise la Academia Regală daneză de arte frumoase. În 1880, s-a căsătorit cu Michael Ancher, unul dintre cei mai productivi membri ai grupului. Spre deosebire de ceilalți pictori care au reprezentat pescarii locali și peisajele în aer liber, lucrările Annei erau în principal interioare și portrete ale prietenilor și familiei.

Descrierea picturii
După cum este indicat de titlul complet: Lumina soarelui în camera albastră. Helga Ancher tricotând în salonul bunicii, pictura o prezintă pe fiica Annei, Helga tricotând în camera bunicii ei. Cu spatele la observator, copilul este ocupat croșetând. În ciuda subiectului comun, pictura este una dintre cele mai captivante capodopere ale Annei Ancher, cu multe nuanțe de albastru și cu simțul liniștii pe care îl transmite. Lipsită de acțiune, tema este, în esență, legată de jocul de lumină din cameră. Singura indicație a lumii exterioare este lumina care strălucește prin fereastră. Mette Bøgh Jensen, curator al Muzeului Skagen, explică faptul că picturile interioare ale lui Anna Ancher sunt "mai mult despre culoare și lumină decât despre orice altceva". Interesul principal al artistei este "nu în replicarea realității din încăpere sau a peretelui, sau chiar a luminii, ci mai degrabă ceea ce a rămas când aceste lucruri sunt îndepărtate și tot ceea ce rămâne este culoarea și forma". Bøgh Jensen continuă: "Arta Annei Ancher nu este diferită de cea a oricui altcuiva. În esența sa este legată de lumea specială a motivelor din Skagen: familiile pescarilor, culegătorii, cei care culeg buruienile, culorile speciale și strălucirea luminii de vară."

În Dicționarul femeilor artist, Delia Gaze evaluează realizările Annei Ancher ca fiind remarcabile "în modernitatea idiomului său, cu formele sale reduse, abstractizate și culori îndrăznețe expresive, care o deosebeau ca una dintre cele mai inovatoare pictorițe din generația ei, depășind majoritatea colegilor de sex masculin, inclusiv pe soțul ei".

Referințe

Picturi din 1891
Anna Ancher

Lumina soarelui în camera albastră


كأس بيلي جين كينغ  هي مسابقة للمنتخبات الأولى للسيدات في لعبة كرة المضرب، وقد بدأت هذه المسابقة في عام 1963 بمناسبة الاحتفال بمرور 50 عامًا على إنشاء الاتحاد الدولي لكرة المضرب. ظلت المسابقة تحمل الاسم «كأس الاتحاد» Federation Cup حتى تم تقصير الاسم في عام 1995. وتغيرت مرة أخرى في سبتمبر 2020 تكريما للمصنفة الأولى عالميا السابقة بيلي جين كينج.

تقابل مسابقة كأس بيلي جين كينغ الخاصة بالسيدات مسابقة كأس ديفيز الخاصة بالرجال.

انظر أيضًا
 كأس ديفيز
 الاتحاد الدولي لكرة المضرب

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لكأس بيلي جين كينغ

المراجع

أحداث رياضية دورية أسست في 1963
بطولات كرة مضرب نسائية
كرة مضرب
بطولات العالم في رياضات الراح
كؤوس العالم
منافسات كرة مضرب دولية

كأس بيلي جين كينغ


Johan Daniel Herholdt, né le  à Copenhague où il est mort le , est un architecte danois.

Biographie

Johan Daniel Herholdt est né en 1818 à Copenhague. Il s'est d'abord formé et a travaillé comme charpentier jusqu'en 1840. Pendant les mois calmes où le travail est rare, il suit des cours du soir à l'Académie royale des beaux-arts du Danemark et prend des cours de dessin pendant la journée. il est alors élève de Gustav Friedrich Hetsch puis de Michael Gottlieb Bindesbøll. À partir de 1841, il voyage en Norvège et dans le nord de l'Allemagne où il étudie l'architecture des bâtiments. En 1845, il retourne à Copenhague pour terminer ses études d'architecture.

Herholdt travaille d'abord sur de grandes villas et quelques manoirs puis remporte le premier concours d'architecture organisé au Danemark, pour la conception d'un nouveau bâtiment pour la bibliothèque universitaire de Copenhague. Son design néo-gothique lance une tendance dans l'architecture danoise qui se caractérise par la forte utilisation de la brique rouge dans les bâtiments culturels et civiques à grande échelle. Cette tendance durera le demi-siècle suivant. Son bâtiment est également le premier au Danemark à s'appuyer sur un système structurel en fonte. La bibliothèque est achevée en 1861 et la même année il devint membre de l'Académie.

Ses œuvres ultérieures incluent, entre autres, la deuxième gare centrale de Copenhague et un bâtiment pour la Banque nationale du Danemark, tous deux démolis, ainsi que l'hôtel de ville d'Odense. Il est aussi responsable de la conception d'un complexe de bâtiments pour l' Université technique du Danemark où il a également été enseignant.

Œuvres
Parmi ses travaux d'architecture :

 Erholm Manor, Funen (1851–1854, répertorié)
 Manoir de Selchausdal, Kalundborg (1856, répertorié)
 Bibliothèque universitaire de Copenhague, Fiolstræde, Copenhague (1857–1861)
 Sa propre villa, 8 Ewaldsgade à Copenhague (1858)
 Villa pour Peter Christian Skovgaard à Østerbro, Copenhague (1869, répertoriée)
 Villa pour Johanne Luise Heiberg à Østerbro, Copenhague (1862–1863, répertoriée)
 Entrepôt Grøns, Holmens Kanal, Copenhague (1862–1863, répertorié)
 Enrum Manor, Vedbæk (1862–1864, répertorié)
 Deuxième gare centrale de Copenhague (1862–1864, démolie en 1917)
 Manoir de , Slagelse (1863–1864)
 Banque nationale du Danemark, Holmens Kanal, Copenhague (1865–1870, démoli)
 Serres du château de Gisselfeld (1876, reconstruit par Hans Jørgen Holm en 1894, classé)
 Hôtel de ville d'Odense (1881–1883)
 Bikuben Bank, Silkegade, Copenhague (1883–1884, répertorié)
 Laboratoire botanique du Jardin botanique de Copenhague, 140 Godtersgade, Copenhague (conçu en 1881–1883, construit en 1889–1890)
 Université technique du Danemark, Sølvgade, Copenhague (1887–1890)
 Helsingør Custom House, Helsingør (1887–1891, répertorié)
 Douane de Næstved, Næstved (1887–1891)

Notes et références

Voir aussi
 Liste d'architectes danois

Liens externes

Architecte danois du XIXe siècle
Naissance en août 1818
Naissance à Copenhague
Décès en avril 1902
Décès à Copenhague
Décès à 83 ans

Johan Daniel Herholdt


El castillo Glen Eyrie es un palacio localizado en Colorado, Estados Unidos. Glen Eyrie fue construido por el general William Jackson Palmer, fundador de Colorado Springs. Esta fue la casa de sus sueños y está cerca de Colorado Springs, en las estribaciones del Jardín de las formaciones de roca de los dioses (en la actualidad un parque de la ciudad). Después de la construcción de una cochera grande, donde la familia vivió por un tiempo, Palmer y su esposa Mary Mellen construyeron una casa de madera de 22 habitaciones de 800 acres. Esta casa fue remodelada en 1881 para incluir una torre y algunas habitaciones adicionales, y hacer que se asemejara a un castillo de piedra, que recordara a todos los nativos de Inglaterra. En 1880, la señora Palmer sufrió un leve ataque al corazón y se le aconsejó trasladarse a una altitud más baja. Ella y las niñas se trasladaron a la Costa Este y luego a Inglaterra, donde el General Palmer la visitaba a menudo. La reina murió el 28 de diciembre de 1894, a la edad de 44 años.

Glen Eyrie es también un centro de conferencias y retiros donde se organizan muchas conferencias y programas cristianos. Las manadas de pavos, ovejas, ciervos y otros animales a menudo se pueden encontrar pastando en los jardines.

Galería

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web con información sobre el castillo
 Imágenes del castillo en Commons.

Castillos de Colorado

Glen Eyrie


Ferdinand 1. (), også kaldet Ferdinand den Smukke eller den Ustadige (), (født 31. oktober 1345, død 22. oktober 1383) var konge af Portugal fra 1367 til 1383.

Ferdinand var den anden men ældste overlevende søn af Peter 1. Da han ikke efterlod sig mandlige arvinger, blev han efter en arvestrid efterfulgt af sin halvbror Johan 1.

Se også
Portugals historie
Portugisiske konger

Eksterne links

Huset Capet
Konger af Portugal
Personer fra Coimbra

Ferdinand 1. af Portugal


Güllük, Türkiye'nin Ege Bölgesi'nde, Muğla ilinin büyükşehir yapılmasını takiben Milas ilçesi ve belediyesine bağlı olarak mahalle statüsüne geçmiş bir sahil yerleşim bölgesidir.

Genel özellikler

Güllük, Milas-Bodrum karayolu üzerinde, Milas-Bodrum Havalimanı (BJV) kavşağından ayrılan 8 km'lik bir sapakdan varılan ve aynı adı taşıyan körfezi (Güllük Körfezi; Mandalya Körfezi olarak da anılır) kucaklayan koyda yer alan şirin bir sahil yerleşim bölgesidir. Milas ilçesine bağlı bir mahalle konumunda olmakla birlikte, kasaba görünümüne sahiptir.  Bodrum'un kalabalığı ile tezat oluşturan sakin atmosferli bir tatil yöresidir.

Güllük limanı, özellikle çevredeki boksit ve feldispat rezervlerinin sevk noktası olması sebebiyle hayli işlek ve gelişmiştir. Limanın dışında balıkçılık ve turizm önemli faaliyet alanları ve geçim kaynaklarıdır. Kentin kuzeyine kurulu dalyanda ve denizde iyi balık çıkmakta, en çok, çipura, levrek, sargoz, mercan, lüfer, kefal, dil balığı, istavrit, palamut, yılanbalığı ve daha birçok türde balık avlanmaktadır. Ayrıca çevredeki koyların çoğunda kültür balıkçılığı da yapılmakta, çipura ve levrek yetiştirilmektedir. Turistik açıdan Güllük sahil şeridinden hemen sonra yükselen tepelerdeki turistik tesisler ve yazlıklarla dikkati çeker.

Yöreye özgü gulet teknelerinin inşaatı da ilk olarak Güllük'te, Nami Kaptanın oğlu Mehmet Uyav tarafından yapılmıştır. Bodrumda yetişip ahşap tekne yapmaya başlayan ilk ustaları da yetiştiren odur. Ustaların ustası olarak anılmaya devam etmektedir. Oğlu Ali Uyav da bu mesleği devam ettirmiştir. 47 Yaşında öldüğünde o da oğlu Mustafa Uyav'a bu mesleği bırakmış ve devamı gelmiştir. Sonradan ağabeyi Mehmet Uyav'ın da katılmasıyla, iki kardeş o zamana kadar yapılmamış büyüklükte ve güzellikte tekneler yapmışlardır, ta ki yolları ayrılana kadar.  Bodrum ilçe sınırları içinde İçmeler, Gümbet, Ortakent, Yalıkavak ve Tavşanburnu'nda inşa edilen guletlerde ilk sıralara Giritli Nami Kaptan'ın oğlu Nami'nin Mehmet'in torunları hala bu işe devam etmektedirler.

Tarihçe

Güllük tarihi ile ilgili ilk bilgilere Bizans kaynaklarından ulaşılmaktadır. Daha çok bir balıkçı kasabası olarak tasvir edilen bölgenin o dönemlerdeki adının ne olduğu bilinmemekle birlikte bugünkü Milas'ın bir devamı olduğu sanılmaktadır. Kendine özgü taş evleri taş sokakları ve balık çeşitliliği ile anlatılan Güllük burada yaşanan bir efsanenin ünlü yazar Cevat Şakir Kabaağaçlı tarafından kaleme alınmasıyla Türkiye'de popüler hale gelmiştir. Her ne kadar efsanenin Güllük'ün hemen karşı kıyısında yer alan antik kent İasos'ta geçtiği söylensede birçok yazılı kaynağa göre Güllük'ün İasos'a göre daha ileri bir yerleşik düzende olması ve efsanenin anlatıldığı bölge coğrafyasının Güllük ile benzerlik göstermesinden dolayı Hermias efsanesinin kuvvetle muhtemel Güllük'te yaşandığı sanılmaktadır.

Ünlü yazar Cevat Şakir Kabaağaçlı bölge halkının ileri gelenleri ile yaptığı görüşmeler ve Güllük'te yaptığı incelemeler sonrasında efsanenin tam olarak burada geçtiğine kanaat getirmiş ve bunu Anadolu Efsaneleri (1954) adı kitabında okurlarına duyurmuştur.

17 Aralık 1986'da belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Fotoğraf Galerisi

Kaynakça

Milas'ın mahalleleri
Türkiye'deki liman kentleri
Ege Denizi'ndeki liman kentleri

Güllük, Milas


An Liparis distans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Liparis distans in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis distans


Billie Jean King (născută Moffitt; n. 22 noiembrie 1943) este o fostă jucătoare de tenis, care s-a aflat pe primul loc în clasamentul WTA. King a câștigat 39 de titluri de Grand Slam, dintre care 12 la simplu, 16 la dublu feminin, și 11 la dublu mixt. King a câștigat prima ediție a Turneului Campioanelor. King a reprezentat adesea Statele Unite în Cupa Federației și  la Cupa Wightman. Timp de trei ani, King a fost căpitan al echipei Statelor Unite ale Americii în Fed Cup.

Bibliografie

Note

Legături externe

 Profil oficial Wimbledon

Nașteri în 1943
Nașteri pe 22 noiembrie
Feministe americane
Campioni la Roland Garros
Oameni în viață
Câștigători ai Presidential Medal of Freedom
Campioni la U.S. Open
Campioni la Wimbledon
Jucători de tenis Numărul Unu Mondial

Billie Jean King


An Yushania brevis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tong Pei Yi. An Yushania brevis in nahilalakip ha genus nga Yushania, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Yushania

Yushania brevis


Piaggio, 1884 yılında İtalya'da kurulmuş olan, araba, motosiklet, scooter ve uçak üreten bir şirkettir. Yedi marka altında (Piaggio, Vespa, Gilera, Aprilia, Moto Guzzi, Derbi ve Scarabeo) kompakt ticari araçlar üretir. Şirket merkezi İtalya, Pontedera'da bulunmaktadır.

Tarih
1882'de Enrico Piaggio, bir kereste deposu kurmak için Sestri Ponente (Cenova) 'da arazi satın aldı. İki yıl sonra, 1884'te 20 yaşındaki oğlu Rinaldo Piaggio, Piaggio & C'yi kurdu. Şirket başlangıçta lokomotifler ve vagonlar inşa etti ancak 1917'de Dünya Savaşı, Rinaldo Piaggio askeri sektöre döndü. Başlangıç olarak şirket Ansaldo, Macchi, Caproni ve Dornier lisanslarıyla MAS anti-denizaltı motorbotları, uçaklar ve deniz uçağı üretti ancak daha sonra Piaggio'nun kendi çizimlerine göre inşa edilen araçlara geçti.

1937 ile 1939 yılları arasında Piaggio, şirketin Pontedera 'daki yeni fabrikasında ürettiği uçak ve motorları ile 21 dünya rekoru elde etti ve bunlara dört motorlu Piaggio P.108 bombardıman uçağı eklendi.

Rinaldo 1938'de öldü ve bu sırada Piaggio girişimci, Attilio Odero ile birlikte aile içinde birden fazla hissedara aitti. Şirketin yönetimi oğulları Enrico ve Armando'ya geçti.

1940'a gelindiğinde Piaggio, trenler, deniz teçhizatı, uçak motoru, uçaklar, kamyonlar, tramvaylar, otobüsler füniküler ve alüminyum pencere ve kapılar üretiyordu. Pontedera fabrikası Müttefiklerin bombalanması sonucu yok edildi ve üretim faaliyetleri Biella bölgesine taşındı.

Savaştan sonra Enrico Piaggio İtalyan kitle pazarı için modern ve uygun fiyatlı bir ulaşım yöntemine yönelik algılanan ihtiyacı karşılamak için şirketin havacılık endüstrisi dışındaki faaliyetlerini çeşitlendirmeye karar verdi. paraşütçüler için yapılan küçük bir motosiklet 'e dayanan ilk girişim MP5 olarak biliniyordu ve garip şekli nedeniyle takma adı "Paperino" (Donald Duck için İtalyanca adı) idi. Sonunda Enrico Piaggio bundan hoşlanmadı ve Corradino D'Ascanio 'dan yeniden tasarlamasını istedi.

Agusta tarafından tasarlanan ilk modern helikopterin tasarımından ve yapımından sorumlu bir havacılık mühendisi olan D'Ascanio, motosiklet 'lere karşı doğal olarak hevesli değildi, onları rahatsız, bir delinmeden sonra değiştirmek için tekerlekleri zor ve hantal olarak değerlendirdi. Ferdinando Innocenti için bir motosiklet tasarlaması istendiğinde D'Ascanio scooter tasarımında bir adım attı ancak D'Ascanio ve Innocenti boru yerine preslenmiş parça kullanımı konusunda fikir ayrılığına düştü ve D'Ascanio tasarımını Piaggio'ya getirdi. Innocenti nihayetinde D'Ascanio'nun orijinal tasarımını Lambretta scooter'ları için kullanacaktı.

Piaggio D'Ascanio'dan basit, sağlam ve uygun fiyatlı bir araç yapmasını istedi. Motosiklet, hem erkekler hem de kadınlar için kolay sürülmeli, bir yolcu taşıyabilmeli ve sürücünün kıyafetlerini kirletmemeliydi. Mühendisin çizimleri Paperino'dan önemli bir sapma olduğunu kanıtladı. Mario D'Este 'nin yardımıyla Nisan 1946'da Piaggio'nun yeni inşa edilen Pontedera merkezinde üretilen ilk Vespa projesini hazırladı. Piaggio, Vespa' yı başlattı ve on yıl içinde bir milyondan fazla üretildi. İtalyanca Vespa'da bir yere gitmek anlamına gelen "vespare" adlı yeni bir kelime kazandı.

Mülkiyet

Vespa, Gianni Agnelli 'nin CEO olduğu 1992 yılına kadar başarılı oldu. Agnelli zaten kanserden muzdaripti ve 2003 yılında öldü. 1999'da Morgan Grenfell Özel Sermaye Piaggio'yu satın aldı ancak hızlı satış umutları Çin'deki başarısız bir ortak girişim tarafından suya düştü. İtalya'da Piaggio yeni bir motosiklete 15 milyon euro (19.4 milyon dolar) yatırım yaptı ancak bir prototip oluşturduktan sonra onu bıraktı.

2002 yılı sonunda şirket 577 milyon Euro'yu 945 milyon Euro'luk gelirle borçlandırdı ve 129 milyon Euro zarar etti.

2003 yılında Piaggio'nun borcu Colaninno ailesinin bir holding şirketi olan IMMSI tarafından yapılan 100 milyon Euro'luk bir yatırım azaltıldı. 150 milyon hisse de alacaklı bankalar tarafından dönüştürüldü. Yatırımı üzerine düşünürken Roberto Colaninno,

"Birçok insan bana deli olduğumu söyledi. Piaggio ölmüyordu. Sadece daha iyi tedavi edilmesi gerekiyordu." dedi."

Colannino Piaggio'nun yeni başkanı olurken Dr. Rocco Sabelli genel müdür oldu. Sabelli üretim hattını Japon ilkelerine göre yeniden tasarladı, böylece her Piaggio scooter herhangi bir montaj hattında yapılabilirdi. Beklentilerin aksine Bay Colaninno tek bir işçiyi kovmadı- bu şirketin şüpheci sendikalarını baştan çıkarmaya yardımcı oldu. Colaninno, "Bir şirketteki herkes değer zincirinin bir parçasıdır" dedi. Mavi yakalı çalışanlar ve yönetim için tüm ikramiyeler aynı kriterlere dayanıyordu: kar marjları ve müşteri memnuniyeti. Fabrikaya ilk kez klima takılarak verimlilik artırıldı. Ayrıca şirketin mali krizi nedeniyle boşta kalan şirketin mühendislerine projeler için son tarihler verdi.
2004 yılında dünyada iki ilki gerçekleştirdiler: bir gazlı-elektrikli hibrit scooter ve yolu daha iyi kavramak için önde iki tekerleği ve arkada bir tekerleği olan sofistike yatabilen bir scooter.

Piaggio'nun Bay Colaninno'nun içeriden çözemediği sorunlarından biri de ölçeğiydi. Piaggio, Avrupa pazar lideri olmasına rağmen rakipleri Honda ve Yamaha tarafından cüceleştirildi. Piaggio'nun sağlığına kavuştuktan bir yıl sonra Colaninno, Piaggio'nun İtalyan scooter ve motosiklet üreticisini Aprilia ve onunla birlikte, ünlü İtalyan motosiklet üreticisi Aprilia'ya ait Moto Guzzi 'yi devraldı.

2006 yılında Piaggio [Milan Borsası] 'nda halka açık bir şirket haline geldi.

Üretim
1956'da bir milyonuncu Vespa scooter'ın üretimiyle İtalya, ilk seri üretilen motorlu aracına sahip oldu. Vespa' nın başarısı sayesinde artan nakit akışından yararlanan Piaggio küçük bir binek otomobili olan 1957 Vespa 400 dahil olmak üzere başka ürünler geliştirdi.

1959'da Piaggio, otomobil üreticisinin Fiat SpA sahipleri olan Agnelli ailesinin kontrolüne girdi.

1960'a kadar Vespa dünya çapında 4 milyon birim üretip sattı.

1964'te Piaggio'nun havacılık ve motosiklet bölümleri, Fiat'ın İtalyan endüstrisindeki geniş mülkiyetinin bir sonucu olarak iki bağımsız şirket haline geldi. Havacılık bölümü IAM Rinaldo Piaggio olarak adlandırıldı. Uçak şirketi Piaggio Aero, hala Ferrari 'nin %10'una sahip olan Piero Ferrari ailesi tarafından kontrol ediliyordu.

1969'da Piaggio, sportif başarıları ve Motosiklet Dünya Şampiyonası 'ndaki dünya şampiyonluklarıyla ünlü Avrupa'nın en eski motosiklet üreticilerinden biri olan (1909'da kuruldu) motosiklet şirketini Gilera satın aldı.

1971'de, ilk olarak 1948'de üretilen ve Ape Car ile doruğa ulaşan Piaggio Ape modeline bir direksiyon eklendi. Dört yıl sonra 1975'te şirket, elektrikli Ağe'nin (Türkçe:Maymun) ilk prototipini yaptı.

1988'de Vespa, üretilen 10 milyon adetlik kilometre taşına ulaştı.

1996 yılında ilk modelin ellinci yıl dönümünde üretilen Vespa sayısı 15 milyon adedi geçti ve 18 yıldır tamamen ilk Vespa olan yeni 4 zamanlı Vespa ET piyasaya sürüldü. Piaggio'nun mali durumu hâlâ kötüydü ancak marka tanınırlığı ET4'ün birkaç Hollywood filminde görünüm desteğiyle güçlü kaldı .

1999'da Baramati 'de,Hindistan iç pazarı için üç tekerlekli Ape'nin üretimi başladı.

2000 yılında Piaggio ve Vespa Los Angeles'taki ilk Vespa Butiğinin açılmasıyla Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü. Aynı yıl Piaggio Tarih Müzesi Pontedera 'da açıldı. Müze, İtalya'nın endüstriyel tarihinin en kapsamlı şirket arşivlerinden biri olan Piaggio Tarih Arşivi'ni sergiliyor.

2001'de Piaggio Group, 1922'de kurulmuş, 18 dünya şampiyonluğu kazanmış ve küçük motorlu motosiklet segmentinde kıta lideri olan tarihi İspanyol markası olan Derbi-Nacional Motor SA'yı satın aldı. Aynı yıl Gilera Motosiklet Dünya Şampiyonası 'na geri döndü ve Manuel Poggiali ile 125 kategorisinde hemen dünya şampiyonu oldu.

2004'Aralık sonunda, Aprilia- Moto Guzzi Group 'un satın alınması için nihai sözleşme imzalandı. Avrupa'nın en önemli iki tekerlekli grubu doğdu.

2007'de Piaggio Group resmen Vietnam 'a geldi. Vinh Puch fabrikası, Ar-Ge, kaynak ve boyama faaliyetlerinin yanı sıra, ambar, test, kalite kontrol ve ofis alanlarıyla birlikte scooterların son montajını içerir.

2009 yılında Piaggio Mp3 Hybrid, geleneksel düşük çevresel etkiye sahip içten yanmalı motoru sıfır emisyonlu bir elektrik motoruyla entegre eden ve iki güç aktarma sisteminin avantajlarını birleştiren dünyadaki ilk hibrit scooter olan pazara ilk kez girdi.

Baramati 'de (Maharashtra 'nin Eyaleti), 2012 yılında, Piaggio Group'un yerel pazar için Vespa üretimi için yeni fabrikası açıldı.

2013 yılında PADC - Piaggio Gelişmiş Tasarım Merkezi Pasadena (Kaliforniya, Amerika Birleşik Devletleri) 'de açıldı. Vespa 946, "küçük beden" ailesinin son evrimi yeni Vespa Primavera ile birlikte bu yıl piyasaya sürüldü.

2013'te Vespa'nın dünya çapındaki satışları yaklaşık 190,000 adede ulaştı; 2004 yılında bu rakam 58,000 idi. On yıllık sürekli ilerlemeyle 1.3 milyondan fazla yeni Vespa dünya sokaklarına ulaştı. 1946'dan beri 18 milyondan fazla Vespa üretildi ve satıldı.

Eylül 2017'de Foton ve Piaggio, hafif ticari araç geliştirmek ve üretmek için bir ortak girişim kurmayı kabul etti. Foton şasisine dayanan yeni araç Piaggio Ticari Araç bölümünce Avrupa'da ve dünyanın tüm pazarlarında satıldı ancak Çin'de satılmadı. Aracın Piaggio Porter 'ın halefi olması amaçlanıyor ve üretimin Çin'de Foton tarafından üretilen tüm bileşenlerle 2019 ortalarında Pontedera (İtalya)' da başlaması planlanıyor.

Türkiye'de durumu
Ticari araçlar grubunda  Porter, Porter Maxxi, Quargo ve Ape gibi markalar üretmektedir. Ticari araçlar Türkiye distribütörü Aytok Şirketler Grubu'dur.2 yıl sınırsız km garantisi olan dizel seçeneği bulunan ticari araçlar rakipleri olan Çinli araçlara karşı oldukça başarılıdır.
Piaggio 2 teker grubunda ise Aprilia, Derbi, Gilera, Ligier, Moto Guzzi, Vespa gibi markalar bulunur.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Sitesi

1884'te kurulan şirketler
İtalya Borsası'ndaki şirketler
İtalya merkezli motosiklet üreticileri
İtalya merkezli otomotiv şirketleri
İtalyan uçak üretici firmaları
İtalya merkezli motor üreticileri
Özel sermaye portföyü şirketleri
Toskana merkezli şirketler
Plug-in hibrit araçlar
Moped üreticileri
Scooter üreticileri
İtalyan uçak motoru üreticileri
İtalya'nın uçak üreticileri
Piaggio

Piaggio


Jerry Ivan Allison (født 31. august 1939 i Texas, USA, død den 22. august 2022) var en amerikansk trommeslager og sangskriver.

Allison er nok mest kendt fra sit samarbejde med Buddy Holly og dennes gruppe The Crickets, hvor han også skrev en del af gruppens hits sammen med Holly, såsom "That'll Be the Day" og "Peggy Sue". Han var også sessionmusiker hos navne som Elvis Presley, The Everly Brothers, Paul McCartney, Eric Clapton, Waylon Jennings, Emmylou Harris og Eddie Cochran etc.

Allison var en stor stilskaber med sit trommespil i denne tidlige Rock and roll op til 1958. Han blev i 2012 indskrevet i Rock and Roll Hall of Fame som medlem af det legendariske band The Crickets.

Udvalgte Sange
 "Peggy Sue" med Buddy Holly and the Crickets
 "That'll Be the Day" med Buddy Holly and the Crickets
 "Till I Kissed You" med The Everly Brothers
 "More than I can say" med Buddy Holly and the crickets/ (senere indspillet af bl.a. Leo Sayer)

Eksterne henvisninger

Trommeslagere fra USA
Komponister fra USA

Jerry Allison


الأمير  شريط سينمائي تونسي فرنسي، من إخراج محمد الزرن عام 2004.

الممثلون
 عبد المنعم شويط، في دور عادل.
 سنية المنقعي، في دور دنيا.
 مصطفى العدواني، في دور علي.
 أحمد السنوسي، في دور رؤوف.
 الطيب الوسلاتي، في دور صلاح.
 نصر الدين السهيلي، في دور منير.
 سلوى محمد، في دور الأم.
 علاء الدين أيوب، في دور Mr Gargouz.
 سليم محفوظ، في دور الأب.
 عبد الله ميمون، في دور الحارس.
 إلهام الشريف، في دور هدى.
 نضال قيقة، في دور نرجس.
 هدى بن عمر، في دور الكاتبة.
 أمل فارجي، في دور ليلى.

روابط خارجية

المراجع

  الموقع الرسمي لفيلم الأمير.
  فيلم الأمير على موقع قاعدة بيانات الأفلام على الإنترنت.

أفلام تونسية
أفلام فرنسية
أفلام مصورة في تونس

الأمير (فيلم)


Viscount Bearsted, of Maidstone in the County of Kent, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1925 for the businessman Marcus Samuel, 1st Baron Bearsted, the joint-founder of the Shell Transport and Trading Company. He had already been created a Baronet in the Baronetage of the United Kingdom in 1903 and Baron Bearsted, of Maidstone in the County of Kent, in 1921, also in the Peerage of the United Kingdom. The titles descended from father to son until the death of his grandson, the third Viscount, in 1986.

The late Viscount was succeeded by his younger brother, the fourth Viscount. , the titles are held by the latter's son, the fifth Viscount, who succeeded in 1996.

The family seat is Farley Hall, near Swallowfield, Berkshire.

Baron Bearsted (1921)
Marcus Samuel, 1st Baron Bearsted (1853–1927) (created Viscount Bearsted in 1925)

Viscount Bearsted (1925)
Marcus Samuel, 1st Viscount Bearsted (1853–1927)
Walter Horace Samuel, 2nd Viscount Bearsted (1882–1948)
Marcus Richard Samuel, 3rd Viscount Bearsted (1909–1986)
Peter Montefiore Samuel, 4th Viscount Bearsted (1911–1996)
Nicholas Alan Samuel, 5th Viscount Bearsted (b. 1950)

The heir apparent is the present holder's son Hon. Harry Richard Samuel (b. 1988).

Arms

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.
Paternal Ancestry of the 5th Viscount Bearsted
Maternal Ancestry of the 5th Viscount Bearsted

External links

Living people
Viscountcies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1925
Year of birth missing (living people)

Viscount Bearsted


Nu sunt demn de tine (titlul original: Non son degno di te) este un film romantic italian, realizat în 1965 de regizorul Ettore Maria Fizzarotti,
protagoniști fiind actorii Gianni Morandi, Laura Efrikian și Nino Taranto. Împreună cu În genunchi mă întorc la tine și Se non avessi più te face parte din trilogia bazată pe continuarea aceleași povești de dragoste.

Conținut

Distribuție

Melodii din film
Toate melodiile sunt interpretate de Gianni Morandi:
 La mia mania (text de Carlo Rossi; muzica de Ennio Morricone)
 Ave Maria (de Franz Schubert)
 In ginocchio da te (text de Franco Migliacci; muzica de Bruno Zambrini)
 Il primo whisky (text de Luciano Beretta și Marcello Marchesi; muzica de Mario Bertolazzi)
 24 ore al giorno (text de Carlo Rossi; muzica de Isabetta)
 Per una notte no (text de Franco Migliacci; muzica de Armando Trovajoli)
 La mia ragazza (text de Franco Migliacci; muzica de Gianni Meccia și Enrico Polito)
 È colpa mia  (text de Camucia; muzica de Linda Gertz)
 Chissà cosa farà (text de Franco Migliacci și Gianni Meccia; muzica de Gianni Meccia)
 Non son degno di te (text de Franco Migliacci; muzica de Bruno Zambrini)

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1965
Filme muzicale
Filme romantice
Filme în limba italiană
Filme regizate de Ettore Maria Fizzarotti
Filme musicarello
Filme alb-negru
Filme Titanus

Nu sunt demn de tine


Pyhäjärvi (, deutsch "Heiliger See") ist ein 248 km² großer See an der russisch-finnischen Grenze.

207 km² der Seefläche liegen in Finnland – in den Landschaften Nord- und Südkarelien in Finnland.
Lediglich der südöstliche Teil (41 km²) des Sees liegt in der Republik Karelien in Russland.
Der See liegt innerhalb der Gemeindegrenzen von Kitee und Parikkala in Finnland.

Der See wird bei Puhos über den Puhoksenkoski zum Orivesi entwässert und ist somit im Einzugsgebiet des Saimaa-Seensystems.
Pohjois-Karjalan Sähkön betreibt bei Puhos seit 1961 ein Wasserkraftwerk mit 0,8 MW installierter Leistung, welches die Höhendifferenz zwischen den beiden Gewässern von 3,7 m ausnutzt.

Einzelnachweise

See in Finnland
See in der Republik Karelien
SPyhajarvi
See in Europa
Kitee
Parikkala

Pyhäjärvi (Saimaa)


Francisco de Borja y Aragón Graf von Mayalde und Fürst von Squillace (* 1581 (nach anderen Quellen: 1577 oder 1582) in Genua, Italien (nach anderen Angaben in Madrid, Spanien oder auf See im tyrrhenischen Meer); † 26. September (nach anderen Quellen: 25. Oktober) 1658 in Madrid, Spanien) war ein spanischer Schriftsteller und amtierte von 1615 bis 1621 als Vizekönig von Peru.

Leben

Frühe Jahre
Francisco de Borja wurde als Sohn von Juan de Borja y Castro und Francisca de Aragón y Barreto geboren. Sein Onkel väterlicherseits war Francisco de Borja aus der Familie der Borgia, General des Jesuitenordens, der später von der römisch-katholischen Kirche heiliggesprochen wurde. Mütterlicherseits stammt die Familie aus dem königlich spanischen Haus Aragón. In seiner Jugend reiste er viel, da sein Vater als Diplomat auf Missionen für den spanischen Hof unterwegs war. Durch die Hochzeit mit seiner Cousine Ana de Borja y Pignatelli erlangte er 1602 den Fürstentitel von Squillace.

Vizekönig von Peru
Im Juli 1614 wurde Borja zum Vizekönig von Peru berufen. Mit einem Gefolge von 174 Personen reiste er nach Südamerika. Zu dieser Zeit machten vor allem holländische Freibeuter die pazifischen Gewässer unsicher. Aus Sorge vor Piratenüberfällen zögerte sich daher der letzte Reiseabschnitt von Panama nach Peru ein Jahr hinaus. Im Dezember 1615 erreichte Borja die Stadt Lima und trat sein Amt an.

Er erhöhte die Ausbeute aus den Silber- und Goldminen und verbesserte so die Einnahmen für die Staatskasse. Zum Schutz gegen Freibeuterangriffe befestigte er den Hafen von Callao und stattete ihn mit einer festen Garnison von 500 Mann aus. 1617 teilte er die Verwaltungseinheiten jenseits des Andenhauptkammes zwischen dem Río de la Plata und dem heutigen Paraguay,

Auf kulturellem Gebiet engagierte sich Borja für die  Wissenschaft, indem er die Universidad de San Marcos in Lima gründete (1619) und das Colegio del Principe einrichtete, eine Bildungsanstalt für adelige Indianer (1620).

Mit Jahresende 1621 endete seine Amtszeit und Borja kehrte nach Europa zurück, wo er sich der Dichtkunst widmete.

Literarische Werke
Als Dichter schuf Borja folgende Hauptwerke:
 Obras en verso (1654) (Werke in Versform)
 El canto de Antonio y Cleopatra (Der Gesang von Antonius und Kleopatra)
 La Pasión de Nuestro Señor Jesucristo (1638) (Die Leidensgeschichte unseres Herrn Jesus Christus)
 Nápoles recuperada por el rey don Alfonso (1651) (Die Wiedereroberung Neapels durch den König Alfons) - Episches Gedicht

Weblinks

 Biografie (spanisch) - Zugriff am 27. März 2012
 Biografie (spanisch) - Zugriff am 26. März 2012
 Biografie (spanisch) - Zugriff am 27. März 2012
 Kurzbiografie bei Biografias y Vidas (spanisch) - Zugriff am 27. März 2012

Francisco
Vizekönig von Peru
Spanier
Geboren im 16. Jahrhundert
Gestorben 1658
Mann

Francisco de Borja y Aragón


Carlos (o Carles) Freixas i Baleitó (Barcelona, 31 de octubre de 1923-ibídem, 6 de febrero de 2003) fue un historietista e ilustrador español, cuya creación más célebre es "Pistol" Jim.

Biografía

Primeros pasos
Hijo del también dibujante Emilio Freixas, que le enseñó los rudimentos del oficio, estudió después en la Escuela de Arte de San Jorge, ingresando luego como aprendiz en un taller de escenografía.

Junto a su padre, trabajó en la revista Lecturas y lanzó un proyecto de edición independiente, la Colección Mosquito, en el que también participó Ángel Puigmiquel.

Estancia en Argentina
En 1947, Carlos Freixas aceptó una oferta de Editorial Molino Argentina y se estableció durante casi una década en Buenos Aires. Colaboró allí con la Escuela Panamericana de Arte y publicó en infinidad de revistas, como Patoruzito y Aventuras. Para esta última, creó en 1947 a Darío Malbrán, psicoanalista con el guionista Julián Maldonado.

Regreso a España

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Nacidos en Barcelona
Fallecidos en Barcelona
Historietas de España

Carlos Freixas


Isla San Marcos es una isla de México en el golfo de California frente a las costas del estado de Baja California Sur.

La isla está situada al sur del Golfo de California y se encuentra a 5 km de la península de Baja California. Se trata de un territorio de alrededor de 9,5 kilómetros de largo y 4,5 kilómetros de ancho con una superficie total de 28,748 kilómetros cuadrados. San Marcos se encuentra a 17 km de Santa Rosalía, la localidad más cercana.

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la Isla

Archipiélagos e islas de Baja California Sur
Archipiélagos e islas del océano Pacífico de México
Islas y áreas protegidas del Golfo de California

Isla San Marcos


An Arisaema pallidum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Arisaema pallidum in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arisaema

Arisaema pallidum


Talışman, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında bilgi hakkında:

Coğrafya
Samsun iline 88 km, Kavak ilçesine ise 33 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kavak'ın mahalleleri

Talışman, Kavak


Otrovna pečurka, poznata i kao karbolova pečurka ili žuto pjegava pečurka (lat. Agaricus xanthodermus) je otrovna gljiva iz porodice pečurki (Agaricaceae).

Opis
 Klobuk otrovne pečurke je širok od 5 do 15 centimetara, najprije polukuglasto zvonolik, zatim spljošten, slabo mesnat, bijel, gladak, ponekad je čehast; u sredini može biti smećkast, na dodir ubrzo postane žučkast.
 Listići su gusti, nejednako dugi, najprije imaju crvenkasti ton koji s vremenom prelazi u čokoladnu boju.
 Stručak je visok od 5 do 15 centimetara i do 2 centimetra debljine, cilindričan i dosta vitak, često puta zakrivljen i na dnu zadebljan, bijel, svilenast i gladak, najprije pun pa cjevasto šupalj; nosi čvrst i trajan vjenčić koji je s donje strane vidljivo čehast.
 Meso je u pravilu bijelo, na presjeku prelazi lagano u žutu boju, što je osobito vidljivo i svojstveno na dnu stručka; kalijevim karbonatom i anilinom oboji se narančastožuto, miriše na tintu ili karbolnu kiselinu, što naročito dolazi do izražaja pri toplinskoj obradi (kuhanju).
 Spore su ovalne, smeđe boje, 5 - 7 x 3 – 4 μm.

Kemijske reakcije
Meso i kožica klobuka s anilinom i kalijevom lužinom postaju narančastožuti, dok meso s fenolom za nekoliko minuta postaje crveno, a meso osnove stručka s gvajakolom oboji se zelenoplavo.

Stanište
Raste u razbacanim skupinama ljeti i u jesen po parkovima, uz putove, rubove livada i po žbunju.

Upotrebljivost
Otrovna pečurka je otrovna (gastrointestinalni sindrom trovanja).

Sličnosti
U literaturi je zapisano da je ta gljiva otrovna. Međutim, neki podaci govore da postoje i jestivi oblici. Stoga treba izbjegavati tu vrstu i osobito treba paziti da se ne zamijeni s jestivom livadnom pečurkom (lat. Agaricus campestris). Dovoljno je da se u slučaju sumnje uzdužno presiječe stručak. Ako stručak požuti, onda ste zasigurno ubrali pečurku. Prema tome, treba biti naročito oprezan prilikom skupljanja svih vrsta jestivih pečurki.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Agaricales
Otrovne gljive
Pečurke

Otrovna pečurka


Günther Hasler (* 2. Mai 1951) ist ein ehemaliger liechtensteinischer Mittelstreckenläufer.

Bei den Olympischen Sommerspielen 1976 in Montreal schied er über 800 m und 1500 m im Vorlauf aus.

1977 wurde er bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in San Sebastián Fünfter über 800 m.

Von 1975 bis 1977 wurde er dreimal in Folge Schweizer Meister. 1975 wurde er als Sportler des Jahres von Liechtenstein ausgezeichnet.

Persönliche Bestzeiten

Alle Zeiten sind liechtensteinische Landesrekorde

 400 m: 47,9 s, 21. Juni 1975, Bern
 800 m: 1:46,16 min, 20. August 1975, Zürich
 Halle: 1:47,41 min, 24. Februar 1977, Mailand
 1000 m: 2:18,6 min, 20. August 1978, Nizza
 1500 m: 3:39,34 min, 29. Juli 1976, Montreal
 Halle: 3:50,8 min, 29. Januar 1977, Böblingen
 1000 m: 8:10,63 min, 1. Mai 1976, Zug
 Halle: 8:25,87 min, 19. Februar 1978, 19. Februar 1978, Magglingen

Weblinks
 Athletenporträt von Günther Hasler bei der IAAF (englisch)

Mittelstreckenläufer (Liechtenstein)
Sprinter (Liechtenstein)
Olympiateilnehmer (Liechtenstein)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1976
Liechtensteiner
Geboren 1951
Mann
Sportler des Jahres (Liechtenstein)

Günther Hasler