O Teatro de Operações Europeu da Segunda Guerra Mundial foi um dos dois principais teatros de combate durante a Segunda Guerra Mundial. Assistiu a intensos combates em toda a Europa por quase seis anos, começando com a invasão da Polônia pela Alemanha em 1º de setembro de 1939 e terminando com os Aliados conquistando a maior parte da Europa Ocidental, a União Soviética conquistando a maior parte da Europa Oriental, incluindo a capital alemã Berlim e a Rendição Alemã em 8 de maio de 1945, embora os combates continuassem em outras partes da Europa até 25 de maio. Em 5 de junho de 1945, foi assinada a Declaração de Berlim proclamando a rendição incondicional da Alemanha às quatro potências vitoriosas. As potências aliadas lutaram contra as potências do Eixo em duas frentes principais (Frente Oriental e Frente Ocidental), mas havia outras frentes que variavam em escala, desde a campanha italiana, a 3ª maior campanha da Europa, até a campanha polonesa, bem como em uma ofensiva de bombardeio estratégico e no teatro adjacente do Mediterrâneo e do Oriente Médio.

Eventos anteriores

A Alemanha foi derrotada na Primeira Guerra Mundial, e o Tratado de Versalhes impôs condições punitivas ao país, incluindo reparações financeiras significativas, perda de território (algumas apenas temporariamente), culpa de guerra, enfraquecimento e limitação militar e enfraquecimento econômico. A Alemanha foi humilhada diante do mundo e teve que pagar enormes reparações de guerra. Muitos alemães culparam o colapso econômico de seu país no pós-guerra nas condições do tratado e esses ressentimentos contribuíram para a instabilidade política que possibilitou que Adolf Hitler e seu Partido Nazista chegassem ao poder.

Após Hitler tirar a Alemanha da Liga das Nações, Mussolini da Itália fascista e Hitler formaram o eixo Roma-Berlim, sob um tratado conhecido como Pacto de Aço. Mais tarde, o Império do Japão, sob o governo de Hideki Tojo, também se juntaria como potências do Eixo. O Japão e a Alemanha já haviam assinado o Pacto Anticomintern em 1936, para combater a ameaça percebida do comunismo da União Soviética. Outras potências menores também se juntaram ao Eixo durante a guerra.

Deflagração da guerra na Europa

A Alemanha e a União Soviética eram inimigas juradas, mas após o Acordo de Munique, que efetivamente entregou a Checoslováquia (um aliado francês e soviético e a única democracia presidencial remanescente na Europa Central) à Alemanha, as realidades políticas permitiram que a União Soviética assinasse um pacto de não agressão (o Pacto Molotov-Ribbentrop), incluindo uma cláusula secreta dividindo a Polônia, Lituânia, Letônia, Estônia e Finlândia entre as duas esferas de influência.

A guerra em grande escala na Europa começou na madrugada de 1º de setembro de 1939, quando a Alemanha usou as chamadas táticas de Blitzkrieg e força militar para invadir a Polônia, à qual tanto o Reino Unido quanto a França haviam prometido proteção e garantias de independência. Em 3 de setembro de 1939, a Grã-Bretanha e a França declararam guerra à Alemanha, e outros aliados logo o seguiram. A Força Expedicionária Britânica foi enviada para a França; no entanto, nem as tropas francesas nem britânicas deram qualquer assistência significativa aos poloneses durante toda a invasão, e a fronteira germano-francesa, exceto a Ofensiva de Sarre, permaneceu quase calma. Este período da guerra é comumente conhecido como a Guerra Falsa.

Em 17 de setembro, as forças soviéticas se juntaram à invasão da Polônia, embora permanecendo neutras em relação às potências ocidentais. O governo polonês evacuou o país para a Romênia. A Polônia caiu em cinco semanas, com suas últimas grandes unidades operacionais se rendendo em 6 de outubro após a Batalha de Kock. Com o fim da Campanha polonesa de setembro, Hitler ofereceu paz à Grã-Bretanha e à França com base no reconhecimento do domínio continental europeu alemão. Em 12 de outubro, o Reino Unido recusou formalmente.

Apesar da rápida campanha no leste, ao longo da fronteira franco-alemã, a guerra se estabeleceu em um período tranquilo. Este período relativamente sem confronto e principalmente sem luta entre as grandes potências durou até a Alemanha lançar uma invasão em 10 de maio de 1940.

Alemanha e a URSS dividem o Norte da Europa

Vários outros países, no entanto, foram arrastados para o conflito neste momento. Depois de 28 de setembro de 1939, o governo soviético apresentou ultimatos aos governos da Estônia, Letônia e Lituânia ameaçando uma invasão militar, obrigando as três pequenas nações a concluir pactos de assistência mútua que davam aos soviéticos o direito de estabelecer bases militares ali. A União Soviética emitiu exigências semelhantes à Finlândia em outubro de 1939, mas estas foram rejeitadas, levando à invasão soviética da Finlândia em 30 de novembro, iniciando a Guerra de Inverno .

A União Soviética não cumpriu seu objetivo de anexar a Finlândia.  No Tratado de Paz de Moscou de abril de 1940, a Finlândia cedeu 9% de seu território, incluindo partes da Carélia e Salla . Os finlandeses ficaram amargurados por terem perdido mais terras na paz do que nos campos de batalha e pela percepção da falta de simpatia mundial.

No restante da Escandinávia, a Alemanha invadiu a Dinamarca e a Noruega em abril de 1940 e, em resposta, a Grã-Bretanha ocupou as Ilhas Faroe (um território dinamarquês) e invadiu e ocupou a Islândia (uma nação soberana com o rei da Dinamarca como seu monarca). A Suécia conseguiu manter-se neutra.

As Repúblicas Bálticas foram ocupadas pelo exército soviético em junho de 1940 e formalmente anexadas à União Soviética em agosto de 1940.

A guerra chega ao Ocidente

Em 10 de maio, a Guerra Falsa terminou com uma ampla invasão alemã dos Países Baixos neutros da Bélgica, Holanda e Luxemburgo, e na França contornando as fortificações francesas da Linha Maginot ao longo da fronteira com a Alemanha. Depois de invadir a Holanda, Bélgica e Luxemburgo, a Alemanha se voltou contra a França, entrando no país pelas Ardenas em 13 de maio - os franceses deixaram esta área menos defendida, acreditando que seu terreno era intransitável para tanques e outros veículos. A maioria das forças aliadas estava em Flandres, antecipando uma repetição do Plano Schlieffen da Primeira Guerra Mundial, e foram isoladas do continente francês. Como resultado disso, bem como das comunicações e táticas alemãs superiores, a Batalha da França durou apenas seis semanas; muito mais curto do que praticamente todo o pensamento dos Aliados antes da guerra poderia ter concebido. Em 10 de junho, a Itália declarou guerra à França e ao Reino Unido, mas não obteve nenhum sucesso significativo nesta campanha. O governo francês fugiu de Paris e logo a França se rendeu em 22 de junho. Para aumentar ainda mais a humilhação do povo francês e do próprio país, Hitler providenciou para que o documento de rendição fosse assinado na Floresta de Compiègne, no mesmo vagão ferroviário onde a rendição alemã havia sido assinada em 1918. A rendição dividiu a França em duas partes principais; a parte norte sob controle alemão e a parte sul sob controle francês, com base em Vichy e conhecida como França de Vichy, um estado de garupa amigo da Alemanha. Muitos soldados franceses, assim como de outros países ocupados, fugiram para a Grã-Bretanha. O General De Gaulle proclamou-se o líder legítimo da França Livre e jurou continuar a lutar. Após a inesperada vitória rápida, Hitler promoveu 12 generais ao posto de marechal de campo durante a Cerimônia de Marechal de Campo de 1940.

Vyacheslav Molotov, o Ministro da Política Externa da URSS, que estava vinculado ao tratado de não agressão soviético-alemão, parabenizou os alemães: "Entregamos as mais cordiais felicitações do governo soviético por ocasião do esplêndido sucesso da Wehrmacht alemã. Os tanques de Guderian irromperam no mar perto de Abbeville, movidos a combustível soviético, as bombas alemãs, que arrasaram Roterdã até o chão, estavam cheias de piroxilina soviética, e as balas, que atingiram os soldados britânicos que se retiravam de Dunquerque, foram lançadas de Liga soviética de cuproníquel ...".

Mais tarde, em 24 de abril de 1941, a URSS deu pleno reconhecimento diplomático ao governo de Vichy situado na zona não ocupada da França.

Assim, a queda da França deixou a Grã-Bretanha e a Commonwealth sozinhas. O primeiro-ministro britânico, Neville Chamberlain, renunciou durante a batalha e foi substituído por Winston Churchill. Grande parte do exército britânico escapou da captura do porto de Dunquerque, no norte da França, onde centenas (se não milhares) de minúsculos barcos civis foram usados para transportar tropas das praias para os navios de guerra que os esperavam. Há muito debate sobre se as divisões Panzer alemãs poderiam ter derrotado esses soldados sozinhas se eles tivessem avançado, já que as divisões de tanques estavam sobrecarregadas e exigiriam uma extensa reforma; em qualquer caso, Hitler optou por seguir o conselho do líder das forças aéreas alemãs Hermann Göring e permitir que a Luftwaffe sozinha atacasse as forças aliadas até que a infantaria alemã pudesse avançar, dando aos britânicos uma janela para a evacuação. Mais tarde, muitas das tropas evacuadas formariam uma parte importante e o centro do exército que desembarcou na Normandia no Dia D.

Os britânicos rejeitaram várias tentativas alemãs secretas de negociar a paz. A Alemanha concentrou sua força aérea no norte da França ocupada pelos alemães para preparar o caminho para uma possível invasão, codinome Operação Seelöwe ("Leão Marinho"), considerando que a superioridade aérea era essencial para a invasão. As operações da Luftwaffe contra a Royal Air Force ficaram conhecidas como a Batalha da Grã-Bretanha. Inicialmente, a Luftwaffe concentrou-se em destruir a RAF no solo e no ar. Mais tarde, eles passaram a bombardear grandes e grandes cidades industriais britânicas na Blitz, em uma tentativa de atrair os caças da RAF e derrotá-los completamente. Nenhuma das abordagens teve sucesso em reduzir a RAF ao ponto em que a superioridade aérea pudesse ser obtida, e os planos de invasão foram suspensos em setembro de 1940.

Durante a Blitz, todos os principais locais industriais, catedrais e políticos da Grã-Bretanha foram fortemente bombardeados. Londres sofreu particularmente, sendo bombardeada todas as noites durante vários meses. Outros alvos incluíam Birmingham e Coventry, e cidades estrategicamente importantes, como a base naval de Plymouth e o porto de Kingston upon Hull. Sem forças terrestres em conflito direto na Europa, a guerra aérea atraiu a atenção mundial, mesmo quando as unidades navais lutaram na Batalha do Atlântico e várias incursões de comandos britânicos atingiram alvos na Europa ocupada. Churchill disse sobre o pessoal da RAF que lutou na batalha: "Nunca no campo do conflito humano tantos devem tanto a tão poucos".

Guerra aérea

A guerra aérea no teatro europeu começou em 1939.

As expectativas pré-guerra de que "o bombardeiro sempre passará" presumiam que ondas de bombardeiros atingindo as cidades inimigas causariam pânico em massa e o rápido colapso do inimigo. Como resultado, a Royal Air Force construiu uma grande força de bombardeiros estratégicos. Em contraste, a doutrina da força aérea alemã nazista era quase totalmente dedicada a apoiar o exército. Portanto, os bombardeiros alemães eram menores do que seus equivalentes britânicos, e a Alemanha nunca desenvolveu um bombardeiro pesado totalmente bem-sucedido equivalente ao Avro Lancaster britânico ou ao Boeing B-17 Flying Fortress americano, com apenas o Heinkel He 177 A de tamanho semelhante colocado em produção e operacionalizado. para tais funções com a Luftwaffe nos últimos anos da guerra.

Os ataques iniciais de bombardeiros alemães contra o Reino Unido foram direcionados aos aeródromos da RAF na Batalha da Grã-Bretanha; de 7 de setembro de 1940 a 10 de maio de 1941, os alvos foram vilas e cidades britânicas em "The Blitz".

Após o abandono de qualquer ideia de invasão do Reino Unido, a maior parte da força da Luftwaffe foi desviada para a guerra contra a União Soviética, deixando as cidades alemãs vulneráveis aos bombardeios aéreos britânicos e posteriormente americanos. A Grã-Bretanha foi usada pelos Estados Unidos e outras forças aliadas como base para iniciar os Desembarques do Dia D em junho de 1944 e a libertação da Europa Ocidental ocupada pelos nazistas. No entanto, os ataques alemães continuaram nas cidades britânicas, embora em uma escala menor e menos destrutiva pelo resto da guerra, e mais tarde a bomba voadora V1 e os mísseis balísticos V-2 foram usados contra a Grã-Bretanha. No entanto, o saldo da tonelagem de bombas lançadas mudou muito a favor da RAF, à medida que o Comando de Bombardeiros da RAF ganhava força.

O bombardeio britânico durante o dia resultou em muitas perdas e poucos resultados; como resultado, os britânicos operavam à noite enquanto construíam sua força estratégica com bombardeiros maiores. Em 1942, o Comando de Bombardeiros podia colocar 1.000 bombardeiros sobre uma cidade alemã.

Durante os ataques iniciais da Operação Barbarossa, a Luftwaffe eliminou a maioria das forças aéreas soviéticas. Os soviéticos só recuperariam sua ala aérea mais tarde na guerra com a ajuda dos Estados Unidos.

A partir de 1942, os esforços do Comando de Bombardeiros foram complementados pela Oitava Força Aérea das Forças Aéreas do Exército dos Estados Unidos, unidades das Forças Aéreas do Exército dos EUA sendo enviadas para a Inglaterra para se juntar ao ataque à Europa continental em 4 de julho de 1942. O Comando de Bombardeiros invadiu à noite e as forças dos EUA durante o dia. A "Operação Gomorra" invade Hamburgo (24 de julho de 1943 - 29 de julho de 1943) causou uma tempestade de fogo que levou à destruição maciça e à perda de vidas.

Em 14 de fevereiro de 1945, um ataque a Dresden produziu um dos incêndios mais devastadores da história. Uma tempestade de fogo foi criada na cidade e entre 18 000 e 25 000 pessoas foram mortas. Apenas o ataque de Hamburgo, o bombardeio de Tóquio de 9 a 10 de março de 1945 e os ataques nucleares a Hiroshima (6 de agosto de 1945) e Nagasaki (9 de agosto de 1945) mataram mais pessoas em um único ataque.

Mediterrâneo e outros países europeus

O teatro do Mediterrâneo e do Oriente Médio foi um importante teatro de operações durante a Segunda Guerra Mundial. O vasto tamanho deste teatro incluiu a luta entre os Aliados e o Eixo na Itália, nos Bálcãs, no sul da Europa, em Malta, no norte da África e no Oriente Médio.

Antes da guerra, a Itália invadiu a Albânia e a anexou oficialmente. O regime de Mussolini declarou guerra à Grã-Bretanha e à França em 10 de junho de 1940 e invadiu a Grécia em 28 de outubro. No entanto, as forças italianas não conseguiram igualar o sucesso nazista no noroeste da Europa; na verdade, não foi até a intervenção alemã que a Grécia foi invadida pelas potências do Eixo. Enquanto a campanha grega estava em andamento, as forças alemãs, apoiadas pelos italianos, húngaros e búlgaros, invadiram simultaneamente a Iugoslávia. Depois que o continente foi conquistado, a Alemanha invadiu Creta no que é conhecido como a Batalha de Creta. Com os Bálcãs seguros, a Alemanha e seus aliados atacaram a União Soviética na maior operação terrestre da história. A campanha dos Bálcãs atrasou esta invasão,  e movimentos de resistência subseqüentes na Albânia, Iugoslávia e Grécia amarraram valiosas forças do Eixo. Isso forneceu um alívio muito necessário e possivelmente decisivo para os soviéticos.

Os combates no sul da Europa não recomeçaram até que as forças do Eixo fossem derrotadas no norte da África. Após a derrota do Eixo na África, as forças aliadas invadiram a Itália e durante uma campanha prolongada abriram caminho para o norte através da Itália. A invasão da Itália resultou na mudança de lado da nação para os Aliados e na expulsão de Mussolini. Mas, apesar desse golpe, os fascistas e as forças de ocupação alemãs mantiveram a posse da metade norte da Itália. Na parte norte da Itália, os ocupantes alemães instalaram Mussolini como chefe do novo governo republicano fascista, a República Social Italiana ou RSI, para mostrar que as forças do Eixo ainda estavam no poder ali e uma força a ser combatida. Mas Mussolini e seus fascistas eram agora governantes fantoches sob seus patronos alemães.

No lado oposto do Mar Adriático, o Exército de Libertação Nacional Aliado (e principalmente pró-soviético) da Iugoslávia, que obteve alguns suprimentos e assistência dos Aliados ocidentais, lutou contra as potências do Eixo. No final de 1944, juntou-se ao avanço do Exército Soviético e começou a expulsar as forças alemãs remanescentes dos Bálcãs.

Em abril de 1945, as forças alemãs estavam recuando em todas as frentes no norte da Itália e ocuparam a Iugoslávia, após ataques contínuos dos Aliados. A campanha e os combates no teatro do Mediterrâneo e do Oriente Médio terminaram em 29 de abril. Em 2 de maio, na Itália, o marechal de campo Heinrich von Vietinghoff, comandante-chefe de todas as forças alemãs no país, rendeu-se ao marechal de campo Harold Alexander, comandante supremo de todas as forças aliadas na área do Mediterrâneo. No entanto, numa antevisão da Guerra Fria os combates continuaram na Grécia onde eclodiu uma guerra civil e durou até ao final de 1949 quando as tropas do governo grego, auxiliadas pelos EUA e Grã-Bretanha, derrotaram a guerrilha comunista apoiada pelo Marechal Tito e URSS.

Frente Oriental

Retirada Soviética Inicial

Em 22 de junho de 1941, a Alemanha lançou a invasão da União Soviética, codinome Operação Barbarossa. Essa invasão, a maior já registrada na história, deu início ao conflito mais sangrento da história mundial; a Guerra Eixo-Soviética, também conhecida como Frente Oriental. É geralmente aceito como sendo o conflito mais letal da história da humanidade, com mais de 30 milhões de mortos como resultado. Envolveu mais combate terrestre do que todos os outros teatros da Segunda Guerra Mundial juntos.

Na mesma noite da invasão, as tropas soviéticas receberam uma diretiva assinada pelo marechal Timoshenko e pelo general do exército Georgi Zhukov que ordenava: "não responda a nenhuma provocação" e "não empreenda nenhuma ação sem ordens específicas". As primeiras semanas da invasão foram devastadoras para o exército soviético. Enormes números de soldados soviéticos foram cercados em bolsões e caíram nas mãos dos alemães nazistas. Além das tropas alemãs, também estiveram envolvidas na campanha tropas italianas, húngaras, romenas e finlandesas. A Finlândia inicialmente declarou neutralidade; no entanto, com tropas alemãs e soviéticas em seu solo, a Finlândia estava preparada para unir forças com a Alemanha quando a União Soviética atacou a Finlândia em 25 de junho. O seguinte conflito de 1941 a 1944 é algumas vezes referido como a Guerra de Continuação, como na continuação da Guerra de Inverno. A Espanha, sob o ditador fascista Francisco Franco, imediatamente ofereceu assistência militar ao esforço do Eixo enviando voluntários conhecidos como a Divisão Azul para a frente oriental.

A Operação Barbarossa sofria de várias falhas fundamentais. O mais grave deles foi a situação logística do ataque. A vastidão das distâncias na União Soviética significava que a Alemanha só poderia avançar até certo ponto antes de ultrapassar suas cadeias de abastecimento. No momento em que o ataque alemão parou diante da cidade de Moscou em 5 de dezembro de 1941, ele literalmente não poderia ir mais longe. Simplesmente não havia suprimentos suficientes chegando à frente para conduzir operações defensivas adequadas, muito menos um ataque adequado. Um erro crucial por parte da Alemanha foi que o cronograma para Barbarossa foi planejado com a suposição de que os soviéticos entrariam em colapso antes do início do inverno.

Durante sua longa retirada, os soviéticos empregaram uma política de terra arrasada. Eles queimaram plantações e destruíram serviços públicos ao se retirarem antes do avanço da Alemanha, o que contribuiu para os problemas logísticos que a Alemanha experimentou. Mais importante para eles, os soviéticos também conseguiram uma remoção maciça e sem precedentes de seus recursos industriais da zona de guerra ameaçada para áreas protegidas mais a leste.

A extensão da campanha além do que a Alemanha esperava significou que o exército alemão sofreu centenas de milhares de baixas em condições de inverno e de contra-ataques de unidades soviéticas.

Mesmo com o avanço interrompido devido à falta de suprimentos e ao início do inverno, a Alemanha conquistou uma vasta quantidade de território, incluindo dois quintos da economia soviética. Desalojá-los provou ser difícil e acabou custando caro à União Soviética.

Alguns meses após o início da invasão, as tropas alemãs chegaram aos acessos ao sul de Leningrado e sitiaram a cidade (conhecida como o Cerco de Leningrado), que também foi bloqueada pelo norte pelas forças finlandesas. Mannerheim da Finlândia parou no rio Svir e se absteve de atacar a cidade. Hitler havia ordenado que a cidade de Leningrado deveria "desaparecer da superfície da terra", com toda a sua população exterminada. Em vez de invadir a cidade, a Wehrmacht recebeu ordens de bloquear Leningrado para matar a cidade de fome, enquanto a atacava com bombardeiros e artilharia. Cerca de um milhão de civis morreram no cerco de Leningrado - 800 000 de fome. O cerco durou 872 dias. A única via terrestre para a cidade era possível durante o inverno, através do congelado Lago Ladoga, entre as linhas alemã e finlandesa.

Campanha de verão de 1942 e Stalingrado

Depois de suportar o inverno russo de 1941-1942, o exército alemão se preparou para novas operações ofensivas. Um dos maiores problemas enfrentados pela máquina de guerra nazista na Segunda Guerra Mundial foi a escassez de petróleo. Por esta razão,  A Alemanha decidiu desistir de capturar Moscou por enquanto, e a ofensiva de verão de 1942 decidiu se concentrar na guerra no sul da URSS, tendo como alvo os campos de petróleo do Cáucaso. Enquanto isso, os soviéticos tinham seus próprios planos.

O início da campanha soviética se transformou em um desastre estratégico quando seu flanco sul foi quase destruído. As unidades soviéticas sobreviventes foram empurradas centenas de quilômetros para o leste e o avanço da Wehrmacht foi quase incontestado. Mas em um grande erro, Hitler dividiu o Grupo de Exércitos Sul em dois subgrupos, o Grupo de Exércitos A que atacaria o Cáucaso e o Grupo de Exércitos B que avançaria em direção à cidade de Stalingrado (atual Volgogrado).

A indecisão de Hitler, a dissidência entre os oficiais alemães nazistas de alto escalão e as linhas de abastecimento excessivamente estendidas contribuíram para a eventual derrota e retirada das forças armadas do Eixo na prolongada batalha nas ruas de Stalingrado. A Alemanha ocupou mais de 90% da cidade, mas em uma tentativa de derrotar os defensores soviéticos restantes, quase todos os soldados alemães na área foram canalizados para as ruínas da cidade. Meses de amargo combate corpo a corpo nas ruínas da cidade esgotaram as forças alemãs, deixando apenas forças romenas e húngaras para proteger os flancos do grupo de exército de Stalingrado.  Na Operação Urano, os soviéticos derrotaram essas forças do Eixo enquanto realizavam uma operação de cerco maciço. As tropas do Eixo que permaneceram na cidade ficaram presas - sem suas linhas de abastecimento e famintas, em meio a um inverno rigoroso - receberam ordens de Hitler para lutar até o último homem.

Com fome de comida, combustível, munições e roupas, o bolso foi gradualmente reduzido, com a última parcela se rendendo em 2 de fevereiro de 1943. Em uma tentativa cínica de impedir a rendição, Hitler promoveu Friedrich Paulus, comandante do 6º Exército a Marechal de Campo porque nenhum alemão daquele posto havia se rendido antes. Pesadas perdas afetaram ambos os lados na Batalha de Stalingrado, uma das batalhas mais caras da história. Cerca de 1,5 milhão de pessoas morreram nesta batalha, incluindo 100 000 civis na cidade.

Batalhas depois de Stalingrado
Depois de Stalingrado, a iniciativa havia passado da Alemanha, mas ainda não havia sido tomada pelos soviéticos. Um contra-ataque desesperado na primavera de 1943 pelas forças do marechal de campo Erich von Manstein interrompeu temporariamente o avanço soviético. A Batalha de Kursk foi a última grande ofensiva do exército alemão na frente oriental. Os soviéticos tinham inteligência do que estava por vir e prepararam defesas maciças em grande profundidade no saliente de Kursk. Eles pararam os ataques blindados alemães após uma penetração máxima de pouco mais de . Depois de Kursk, o Exército Vermelho levou a melhor e geralmente ficou na ofensiva pelo resto da guerra. A grande escala da União Soviética permitiu superar altas perdas de mão de obra e equipamentos. O sucesso soviético levou a uma iniciativa aliada mais bem-sucedida na Frente Ocidental da Europa, porque a Alemanha nazista estava atolada em uma custosa guerra defensiva no leste, defendendo seu território ocupado cada vez menor.

Empurrando o inimigo para fora do território soviético em junho de 1944, conduzindo a Operação Bagration em larga escala, o Exército Soviético procedeu ao desmantelamento das potências do Eixo Oriental – Romênia, Bulgária e Hungria – para libertar outros países vizinhos do Exército Alemão e para impor governos liderados pelos comunistas nas nações "libertadas". Algumas dessas nações se juntaram aos Aliados e forneceram tropas para combater a Alemanha nazista, que era efetivamente a única potência remanescente do Eixo na Europa até o final de 1944. A Finlândia manteve sua independência pela segunda vez, mas rompeu com o Eixo, à custa de ter que lutar contra seu antigo aliado e ceder mais território à URSS.

Em fevereiro de 1945, os soviéticos levaram a guerra ao coração da Alemanha, terminando finalmente com a captura de Berlim pelo Exército Vermelho. O fim da guerra na Europa deixou a União Soviética no controle de grandes áreas da Europa Central e do Sudeste, além de suas conquistas de 1941 na Europa Oriental.

Efeitos da Frente Oriental
Mais cidadãos soviéticos morreram durante a Segunda Guerra Mundial do que os de todos os outros países europeus juntos. A ideologia nazista considerava os eslavos como "subumanos" e as forças alemãs cometeram assassinatos em massa com alvos étnicos. Civis foram presos e queimados vivos ou baleados em esquadrões em muitas cidades conquistadas pelos nazistas. Pelo menos 27 milhões de civis e militares morreram durante a guerra.

8 milhões de soldados do Exército Vermelho morreram enfrentando os alemães e seus aliados na Frente Oriental. As próprias forças do Eixo perderam mais de 6 milhões de soldados, seja em combate ou por ferimentos, doenças, fome ou exposição; muitos outros foram capturados como prisioneiros de guerra, cerca de 10% deles morreram na retaguarda.

Os suprimentos Lend-Lease do Reino Unido e dos Estados Unidos tiveram um impacto muito importante nas forças militares soviéticas. Comboios de suprimentos navegavam para portos soviéticos que eram patrulhados por submarinos nazistas. As atividades aliadas antes do Dia D podem ter amarrado apenas algumas divisões em combates reais, mas muitas mais foram forçadas a proteger costas solitárias contra ataques que nunca aconteceram ou a equipar armas antiaéreas em toda a Europa controlada pelos nazistas.

Invasão aliada da França ocupada

Simultaneamente com a queda de Roma, veio a tão esperada invasão da França. A Operação Overlord colocou mais de 180 000 soldados em terra na Normandia em 6 de junho de 1944, criando uma cabeça de praia que acabaria resultando em mais de 3 milhões de soldados aliados na frente ocidental da Alemanha. Seguiu-se uma longa campanha de trituração de seis semanas, à medida que as forças americanas, britânicas e canadenses foram lentamente construídas na cabeça de ponte e as forças alemãs lentamente desgastadas. Quando a fuga finalmente aconteceu, foi espetacular, com as tropas aliadas capturando rapidamente quase toda a Normandia em poucos dias. Muitas forças alemãs que lutavam na Normandia ficaram presas na Bolsa de Falaise.

O bombardeio incessante da infraestrutura e das cidades da Alemanha causou tremendas baixas e transtornos. Internamente, Hitler sobreviveu a uma série de tentativas de assassinato internas nazistas. O mais grave foi o complô de 20 de julho de 1944. Orquestrada por Claus von Stauffenberg e envolvendo, entre outros, Erwin Rommel e Alfred Delp, a trama pretendia colocar uma bomba-relógio em posição de matar Hitler, mas uma série de fatores não programados e falhas de operação levaram ao seu fracasso. Adolf Hitler ficou apenas levemente ferido.

A Operação Overlord foi complementada por uma invasão do sul da França em 15 de agosto de 1944, codinome Operação Dragão. Em setembro de 1944, três Grupos de Exércitos Aliados estavam alinhados contra as formações alemãs no oeste. Havia otimismo de que a guerra na Europa poderia acabar no final de 1944.

Foi feita uma tentativa de forçar a situação com a Operação Market Garden (17 de setembro de 1944 - 25 de setembro de 1944). Os Aliados tentaram capturar pontes com um ataque aéreo, para abrir caminho para a Alemanha e libertar o norte da Holanda. Como estavam presentes forças alemãs mais pesadas do que a inteligência havia previsto, a 1ª Divisão Aerotransportada britânica foi quase completamente destruída e a operação falhou.

O clima de 1944 combinado com uma situação ruim para os Aliados levou a uma situação estagnada na frente ocidental. Os americanos continuaram a atacar os defensores na Batalha da Floresta de Hurtgen (19 de setembro de 1944 - 10 de fevereiro de 1945). Enquanto a Alemanha permaneceu na defesa, os Aliados tiveram dificuldade em avançar rapidamente.

Isso mudou quando a Alemanha montou uma grande contra-ofensiva em 16 de dezembro de 1944. A ofensiva das Ardenas, também chamada de Batalha do Bulge, recuou e cercou algumas pequenas unidades americanas. As forças aliadas acabaram tendo sucesso em repelir a Alemanha, no que acabou sendo seu último grande avanço na guerra. A batalha terminou oficialmente em 27 de janeiro de 1945.

O obstáculo final para os Aliados era o Reno. Foi cruzado em março de 1945, e o caminho estava aberto para o centro da Alemanha. As últimas grandes forças alemãs no oeste foram cercadas e encurraladas no Ruhr.

Fim da guerra na Europa

Em 27 de abril de 1945, quando as forças aliadas se aproximaram de Milão, Mussolini foi capturado por guerrilheiros italianos. Ele estava tentando fugir da Itália para a Suíça e viajava com um batalhão antiaéreo alemão. Em 28 de abril, Mussolini e vários dos outros fascistas capturados com ele foram levados para Dongo e executados por um pelotão de fuzilamento. Os corpos foram então levados para Milão e pendurados sem cerimônia em frente a um posto de gasolina.

Hitler, sabendo da morte de Mussolini, percebeu que o fim finalmente havia chegado. Ele permaneceu em Berlim, a decadente capital nazista, mesmo quando a cidade foi cercada e encurralada pelos soviéticos e a Batalha de Berlim se enfureceu. Em 30 de abril, Adolf Hitler, com sua esposa Eva Braun, suicidaram-se em seu bunker para evitar a captura pelas tropas soviéticas. Em sua última vontade e testamento, Hitler nomeou o Grande Almirante Karl Dönitz como o novo líder alemão. Mas a Alemanha durou apenas 7 dias sob o "Governo Flensburg" de Dönitz. Ele se rendeu incondicionalmente aos Aliados em 8 de maio de 1945, mas as forças alemãs continuaram a lutar em outros lugares em territórios ainda ocupados pela Alemanha até 11 de maio de 1945.

Em 5 de junho de 1945, os Aliados assinaram a Declaração de Berlim, que assumiu formalmente a autoridade suprema da Alemanha e declarou a rendição incondicional da Alemanha, trazendo o fim da Alemanha Nazista.

Veja também

 Teatro Mediterrâneo e Oriente Médio da Segunda Guerra Mundial
 Guerra do Pacífico

Notas

Trabalhos citados

Leitura adicional

  6 volumes, 1948–1953

Segunda Guerra Mundial
Teatros e campanhas da Segunda Guerra Mundial
Teatro Europeu na Segunda Guerra Mundial

Teatro Europeu da Segunda Guerra Mundial


Hindistan Ulusal Kongresi (), Hindistan'da bulunan bir siyasi partidir.

Ayrıca bakınız
 Hindistan Ulusal Kongresi genel başkanları

Kaynakça

Ulusal Kongresi
1885'te kurulan siyasi partiler

Hindistan Ulusal Kongresi


Boulder Park ist der Name folgender geografischer Objekte in den Vereinigten Staaten:

Orte:
 Boulder Park (Georgia), im Fulton County
 Boulder Park (Kalifornien), im Imperial County
 Boulder Park (Michigan), im Charlevoix County

Parks:
 Boulder Park (Washington) im Douglas County

Boulder Park


Köprüyol, viyadük veya aşıt, yüksek iki nokta arasında kalan alanı, genellikle bir nehrin ayırdığı vadiyi köprü ile birleştiren yapıdır.

Yolun dolambaçlı olmasını engeller, trafiği ve zaman kaybını azaltır. Genellikle otoyollar veya demiryolu akışını düzene sokmak için inşa edilir.

Tarihteki ilk köprüyol 1844-1847 yıllarında Almanya'da inşa edilmiştir. Tasarımı Roma su kemerlerine benzeyen bu köprüyolun yapımı için yaklaşık 150.000 metrekare taş kullanılmıştır. 1847 yılında yapımı tamamlandığında uzunluğu 400 m, genişliği 10 m, yüksekliği ise 20 m idi. 400 metrelik açıklığı geçmek için 28 adet kemer kullanılmıştır.

Viyadük


An Encyclia gonzalezii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lou Christian Menezes. An Encyclia gonzalezii in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia gonzalezii


Kaja Tjuṯa, Merkezi Avustralya'da 36 ada dağından oluşan kaya formasyonu grubu. Yerleşim merkezi Yulara'ya 51 km mesafededir. 25 km uzaklıktaki Uluru (Ayers Rock) ile beraber Uluru–Kata-Tjuta Milli Parkı'nı oluştururlar. En yüksek kaya, çevreden 546 metre yükselir

(rakımı 1066 metredir). Kata Tjuta anangu dilinde Çok kafa anlamına gelir.

Kata Tjuta, onun Avrupalı kaşifi Ernest Giles tarafından, kraliçe Olga von Württemberg'in adıyla Olgas olarak adlandırılmıştır. 1995 yılında resmi olarak ismi, tekrar Kata Tjuta olarak değiştirilmiştir.

Jeoloji
Kata Tjuta yaklaşık 600 milyon yıl önce, Uluru ile beraber oluşmuş olup yer altından onunla bağlantılıdır. Kompakt olan Uluru'nun aksine, konglomerat (çakıl yığın), granit, gnays ve hava koşullarıyla tek tek kubbeleşmiş diğer volkanik kayaçtan oluşur.

Anlam
Kata Tjutalar, anangu kültüründe kutsaldır ve anangu erkekleri tarafından ayinlerde kullanılır. Bu yüzden turistlerin girişi son derece kısıtlanmıştır. Tek bir yürüyüş yolu olan Valley of the Winds kamuya açıktır (etrafında dolaşmak yürüyüş temposuna bağlı olarak, üç ila beş saat arasında sürer). Diğer bir daha kısa yürüyüş yolu, ziyaretçi otopark noktasından iki "baş"  boyunca, ara sokak olarak ilerler (gidiş-dönüş 30 dakika ile 1 saat sürer.)

Dış bağlantılar

Kaynakça

Avustralya'daki dağlar
Avustralya'daki kaya formasyonları
Kuzey Bölge, Avustralya coğrafyası

Kata Tjuṯa


Fish fingers (British English) or fish sticks (American English) are a processed food made using a whitefish, such as cod, hake, haddock, shark, or pollock, which has been battered or breaded. They are commonly available in the frozen food section of supermarkets. They can be baked in an oven, grilled, shallow fried, or deep-fried.

History
The term "fish finger" is first referenced in a recipe given in a popular British magazine in 1900, and the dish is often considered symbolic of the United Kingdom.

The food restrictions during and after WWII expanded the consumption of fish fingers, but companies struggled to maintain decent quality. The commercialization of fish fingers may be traced to 1953 when the American company Gorton-Pew Fisheries, now known as Gorton's, was the first company to introduce a frozen ready-to-cook fish finger; the product, named Gorton's Fish Sticks, won the Parents magazine Seal of Approval in 1956. The developer of those fish sticks was Aaron L. Brody.

There was an abundance of herring in the United Kingdom after World War II. Clarence Birdseye test-marketed herring fish fingers, a product he had discovered in the United States, under the name "herring savouries". These were tested in Southampton and South Wales against "cod fingers", a comparatively bland product used as a control. Shoppers, however, confounded expectations by showing an overwhelming preference for the cod. The snack was nearly called Battered Cod Pieces, until a poll of Birds Eye workers opted for the snappier Fish Fingers.

Varieties

Minced fish comes in industry standard 7.5 kg frozen blocks for further slicing and battering. These are more commonly used in store brand economy products. They may have either batter or breadcrumbs around the outside as casing, although the coating is normally breadcrumbs.

In addition to white fish, fish fingers are sometimes made with salmon.

See also

 Crab stick
 Chicken fingers
 Chicken nugget
 Fishcake
 Fish finger sandwich

References

Bibliography

External links

American cuisine
British cuisine
Canadian cuisine
Fish dishes
Fast food
Deep fried foods
British fish dishes
Canadian fish dishes
Frozen food
American fish dishes

Fish finger


الأفخارِستِيَا أو  تعريبٌ للكلمة اليونانية εὐχαριστέω (أقول شكرًا)، أو سِر القُربان المُقدّس أو سر التناول أو القربان المقدس كلمة معناها اللغوي الشُكر،  وسر الأفخارستيا هو أحد الأسرار السبعة المقدسة في الكنيستين الكاثوليكية والأرثوذكسية أو أحد السرّين المقدسين في الكنيسة البروتستانتية. وهو تذكير بالعشاء الذي تناوله يسوع بصحبة تلاميذه عشيّة آلامه (لوقا 19:22 ومتى 26:26 ومر 22:14 و1قور 23:11-25). ويُحتفل بها في جماعة المؤمنين لأنها التعبير المرئي للكنيسة. الاحتفال يكون بصيغة تناول قطعة صغيرة ورقيقة من الخبز (تعرف بالـبرشان) التي تمثل جسد يسوع وأحياناً تذوق أو غمس قطعة الخبز في القليل من الخمر الذي يمثل دم يسوع.

بيت القربان

التاريخ والأصول

لاهوت الأفخارستيا
يرى معظم المسيحيين، وحتى أولئك الذين ينكرون أي تغيير جوهري في الخبز والخمر، وجود المسيح بطريقة خاصة في هذا الطقس، غير أنهم يختلفون بعضهم عن بعض حول كيفية وطبيعة وجود المسيح. فتقول الكنيستان الكاثوليكية والأرثوذكسية أن الخبز والخمر يصبحان جسد ودم المسيح بالفعل، ما يعرف باستحالة الشكلين  في اللاهوت الكاثوليكي. ويعتقد المسيحيون اللوثريون أن جسد ودم يسوع موجودان «في ومع وتحت» أشكال الخبز والخمر، ما يعرف بالوحدة السرية. وتؤمن الكنائس المصلحة التي تعود تاريخها إلى جان كالفن بوجود حقيقي وروحي للمسيح بقوة الروح القدس، والذي يُقبَل بالإيمان. وهناك آراء عديدة في الكنيسة الأنجليكانية، مع أنها تؤمن بالوجود الحقيقي رسمياً. ويرفض بعض المسيحيين (مثل تجديدية العماد والكنيسة المعمدانية) مفهوم الوجود الحقيقي، معتقدين أن الأفخارستيا ليس سوى نصب تذكاري لموت المسيح.

التناول المغلق والمفتوح
تختلف الطوائف المسيحية حول ما إذا كانت الأفخارستيا مفتوحة لغير أعضاء الطائفة. في القرون الأولى من الكنيسة، كان من الممنوع أن يحضر غير الأعضاء الطقس، من بينهم الزوار والمنتصرون، الذين كان يجب أن يغادروا المجمع بعد منتصف القداس.

تستبعد الكنيستان الكاثوليكية والأرثوذكسية غير الأعضاء عن التناول تحت ظروف عادية، مع أنهما تسمحان باستثناءات (مثلاً لغير الأعضاء على وشك الموت الذين يشاركون في الإيمان بواقع الأفخارستيا، ما لم يوجد كاهن من طائفتهم). وإضافة، تمارس بعض الطوائف البروتستانتية التناول المغلق.

ولكن تمارس معظم الطوائف البروتستانتية التناول المفتوح، أي سر الأفخارستيا ليس محدوداً على الأعضاء فقط، ولكن بعض الكنائس تتطلب أن تتم المعمودية قبل تناول الأفخارستيا.

توفر بعض الكنائس الليبرالية الأفخارستيا لكل من يريد أن يُحيي ذكرى حياة وتعاليم المسيح، وبصرف النظر عن انتمائه الديني.

انظر أيضاً
 حرمان كنسي

المراجع

 مقالة المعطيات البيبليّة للاحتفال الإفخارستي لجوزيف سمعان إعلامي ومتخصّص في علم اللاهوت.
 الوثائق المجمعيّة المجمع المسكوني الفاتيكاني الثاني ترجمة المطارنة يوسف بشارة، فرنسيس البيسري والأب اغناطيوس عبده خليفة اليسوعي، الجزء الثالث عام 1962 منشورات المطبعة الكاثوليكيّة بيروت.
 معجم اللاهوت الكتابي، الطبعة الثالثة عام 1991، منشورات دار المشرق.
 ليتورجيّات، الأباتي عَمانوئيل خوري (1930-1993) جمع وتنسيق الأب هاني مطر منشورات معهد الليتورجيّا في جامعة الروح القدس الكسليك-لبنان 1998.
 التعليم المسيحي للكنيسة الكاثوليكيّة ترجمة المتروبوليت حبيب باشا، المطرانان: يوحنا منصور وكيرلّس سليم بسترس والأب حنا الفاخوري. منشورات المكتبة البولسيّة-جونية لبنان عام 1999
 دراسات بيبليّة 10 أعمال الرسل عنصرة لكل العصور، محاضرات للخوري بولس الفغالي، منشورات الرابطة الكتابيّة عام 1995 وتوزيع المكتبة البولسيّة-جونية لبنان.
 موقع كنيسة الأنبا تكلا
 كتاب الكهنوت ج1 - شنودة الثالث
 كتاب الوسائط الروحية - شنوده الثالث
 كتاب بستان الروح ج1 - يوأنس (أسقف الغربية المتنيح)
 كتاب القيم الروحية في سر القربان المقدس (سر الافخارستيا) - غريغوريوس (الأسقف العام المتنيح)
 كتاب الصناعة المقدسة - جرجس صموئيل
 كتاب سر الأسرار - القمص أنطونيوس البرموسي
 كتاب أسرار الكنيسة السبعة - حبيب جرجس

الأسرار المقدسة
العشاء الأخير
أرثوذكسية شرقية
أطعمة ومشروبات احتفالية
عبارات مسيحية
قربان مقدس
كاثوليكية
كلمات وعبارات إغريقية
ميثودية
وسام كتلة

أفخارستيا


Angela-Maria Pschigode (* 1937; † im Juli 1998 in München) war eine deutsche Schauspielerin.

Leben
Angela Pschigode spielte in den 1960er Jahren an verschiedenen deutschsprachigen Theater- und Operettenbühnen. An der Nürnberger Oper gab sie die "Köchin Kati" in Paul Burkhards Komödie Feuerwerk. Zu den weiteren Bühnenstation gehörten das Deutsche Theater Göttingen, das Hamburger Ernst Deutsch Theater, Wunsiedel sowie das Staatstheater Braunschweig, wo sie beispielsweise 1968 neben Gert Voss als "Prinz Marzipan" die "Hofdame Kinkerlitz" in Guido von Kaullas Adaption des Märchens Das tapfere Schneiderlein verkörperte. Bei den Ruhrfestspielen Recklinghausen gastierte sie als "Mercy Lewis" in einer Inszenierung von Arthur Millers Hexenjagd.

Seit Ende der 1950er Jahre übernahm sie auch Rollen in Film- und Fernsehproduktionen. Sie spielte in Gustav Ucickys Der Priester und das Mädchen, in Dieter Wedels Mehrteiler Einmal im Leben – Geschichte eines Eigenheims, als "Agafja Tichonowna" in der Gogol-Adaption Die Heirat sowie in der von Thomas Gottschalk geschriebenen Komödie Keep on Running. Daneben übernahm sie Gastrollen in Fernsehserien wie Solo für Sudmann, Die Kommissarin, Die Schwarzwaldklinik und Hamburg Transit. Einem breiten Publikum wurde sie durch ihre Rolle als resolute "Tante Martha", Schwester des von Siegfried Wischnewski verkörperten "Dr. Bayer", bekannt, die sie von 1985 bis 1992 in der ZDF-Familienserie Ein Heim für Tiere spielte.

Im Juli 1998 starb Angela Pschigode im Alter von 61 Jahren in München.

Filmografie (Auswahl)
 1958: Der Priester und das Mädchen
 1960: Der liebe Augustin
 1961: Die Journalisten
 1962: Flitterwochen
 1965: Der Kandidat
 1965: Carrie
 1967: Der zerbrochene Krug
 1970: Die Heirat
 1972: Hochzeit
 1972: Einmal im Leben – Geschichte eines Eigenheims
 1973: Hamburg Transit (4) - Die Sekretärin
 1973: Entziehung – Ein Tagebuch
 1974: Eine geschiedene Frau
 1975: Autoverleih Pistulla
 1976: Gesucht wird ... – Paul Leppla (TV-Serie)
 1978: Kinderparty
 1985–1992: Ein Heim für Tiere
 1991: Keep on Running
 1993: Liebe ist Privatsache (TV-Serie)
 1995: Hotel Mama
 1995: Weihnachten mit Willy Wuff – Eine Mama für Lieschen
 1998: Julia – Kämpfe für deine Träume!

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Deutscher
Geboren 1937
Gestorben 1998
Frau

Angela Pschigode


El zorzal de Fraser (Stizorhina fraseri) es una especie de ave paseriforme de la familia Turdidae propia de África occidental y central. Se encuentra en Angola, Camerún, República Centroafricana, República Democrática del Congo, República del Congo, Guinea Ecuatorial, Gabón, Guinea, Nigeria, Sudán, Tanzania, Uganda y Zambia. Su hábitat natural son los bosques tropicales húmedo de tierras bajas.

Anteriormente se consideraba al zorzal de Finsh (Stizorhina finschi) coespecífico con el zorzal de Fraser (BirdLife International 2004). Ambos anteriormente se clasificaban en el género  Neocossyphus..

Referencias

 BirdLife International (2009 Stizorhina fraseri; IUCN (2011) IUCN Red List of Threatened Species, Version 2011.1. Consultado el 20 de septiembre de 2011.

Enlaces externos

fraseri
Aves de África

Stizorhina fraseri


Franz Stassen (* Hanau, 12 de febrero de 1869 - † Berlín, 18 de abril de 1949) fue un pintor, dibujante e ilustrador alemán encuadrado en el modernismo.

Amigo de Siegfried Wagner, hijo del compositor Richard Wagner, Stassen es conocido por sus ilustraciones del Anillo de los Nibelungos.

En 1930, tras comenzar su militancia en el Partido Nacionalsocialista, fue el encargado de hacer los tapices de la cancillería alemana con motivos de las Edda.

Tras hacer dos importantes exposiciones de su obra en Bayreuth (1937) y en Dresde (1940), le fue otorgado el título de Professor (Catedrático). En 1944 Adolf Hitler le incluyó en su Gottbegnadeten-Liste (lista de artistas altamente dotados) como uno de los pintores más destacados de su época.

Bibliografía

 Anton Merk: "Franz Stassen, 1869−1949. Maler, Zeichner, Illustrator. Leben und Werk" (Franz Stassen, 1869−1949: Pintor, dibujante, ilustrador. Vida y obra). Museum Hanau Schloss Philippsruhe, 18. April bis 23. Mai 1999.

 "Die Schönheit - Franz Stassen-Heft". Heft 1, 17. Jg. (mit Abbildungen von Illustrationen, Gemälden und Exlibris). Dresde 1921, Verlag der Schönheit.

Enlaces externos

Pintores de Alemania del siglo XIX
Pintores de Alemania del siglo XX
Pintores de escenas mitológicas
Dibujantes de Alemania
Nacidos en Hanau

Franz Stassen


1924 ශීත ඍතු ඔලිම්පික් යනු I Olympic Winter Games ලෙස නිල වශයෙන් හඳුන්වනු ලබන 1924 වර්ෂයේදී ප්‍රංශයේ චැමොනික්ස් හිදී පැවති ශීත ඍතු බහු-ක්‍රීඩා ඉසව්වකි. Semaine Internationale des Sports d'Hiver (අන්තර්ජාතික ශීත ඍතු ක්‍රීඩා සතිය) ලෙස නියම ලෙස හඳුන්වනු ලබන මෙය 1924 ගිම්හාන ඔලිම්පික් සමඟ සමගාමීව පවත්වන ලදී. චැමොනික්ස් හි බ්ලෑන්ක් කන්ද පාමුල සහ හවුටේ-සැවෝයි හිදී 1924 ජනවාරි 25 සහ පෙබරවාරි 5 අතරතුරදී පවත්වන ලදී. මෙම ක්‍රීඩා උළෙල ප්‍රංශ ඔලිම්පික් කමිටුව විසින් සංවිධානය කරන ලද අතර ප්‍රත්‍යාවලෝකනයක් ලෙස අන්තර්ජාතික ඔලිම්පික් කමිටුව (IOC) විසින් පළමුවන ශීත ඍතු ඔලිම්පික් උළෙල ලෙස නම් කරන ලදී.

ගිම්හාන ඔලිම්පික් වලට සමගාමීව එකම අවුරුද්දක ශීත ඍතු ඔලිම්පික් ද පැවැත්වීමේ සම්ප්‍රදාය 1992 දක්වා නොකඩවා සිදු විණි. වර්තමානයේ දී ගිම්හාන ඔලිම්පික් වලට වසර දෙකකට පසුව ශීත ඍතු ඔලිම්පික් පැවැත්වෙයි.

1908 ලන්ඩන් සහ  1920 ඇන්ට්වර්ප් ගිම්හාන ඔලිම්පික් උළෙල දෙකෙහිදීම   ෆිගර් ස්කේටින් ඔලිම්පික් ඉසව්වක් ලෙස සහ අයිස් හොකී ඇන්ට්වර්ප් උළෙලේදී ඔලිම්පික් ඉසව්වක් ලෙස පැවති අතර, ගිම්හාන ඍතුවේදී පැවැත්විය හැකි ශීත ඍතු ක්‍රීඩා ගණන සෑම විටම සීමා සහගත විය. 1921 දී ලවුසෙන් හි පැවති IOC සම්මේලනයේ දී බොහෝ සාකච්ඡා පැවැත්වීමෙන් පසු අන්තර්ජාතික ශීත ඍතු ක්‍රීඩා සතියක් 1924 දී චැමොක්ස් හිදී පැවැත්වීමට තීරණය විය.

ඔලිම්පික්

1924 ශීත ඍතු ඔලිම්පික්


Kata Tjuṯa (Pitjantjatjara: , lit. 'many heads'; ), also known as The Olgas and officially gazetted as Kata TjutaMount Olga, is a group of large, domed rock formations or bornhardts located about  southwest of Alice Springs, in the southern part of the Northern Territory, central Australia. Uluṟu / Ayers Rock, located  to the east, and Kata Tjuṯa / The Olgas form the two major landmarks within the Uluṟu-Kata Tjuṯa National Park. The park is considered sacred to the Aboriginal people of Australia.

The 36 domes that make up Kata Tjuṯa / Mount Olga cover an area of  are composed of conglomerate, a sedimentary rock consisting of cobbles and boulders of varying rock types including granite and basalt, cemented by a matrix of coarse sandstone. The highest dome, Mount Olga, is  above sea level, or approximately  above the surrounding plain  higher than Uluṟu). Kata Tjuṯa is located at the eastern end of the Docker River Road.

Name
The other name, The Olgas, comes from the tallest peak, Mount Olga. At the behest of Baron Ferdinand von Mueller, Mount Olga was named in 1872 by Ernest Giles, in honour of Queen Olga of Württemberg (born Grand Duchess Olga of Russia, daughter of Tsar Nicholas I). She and her husband, King Charles I of Württemberg, had marked their 25th wedding anniversary the previous year by, among other things, naming Mueller a Freiherr (baron), making him Ferdinand von Mueller. The naming was his way of repaying the compliment.

On 15 December 1993, a dual naming policy was adopted that allowed official names consisting of both the traditional Aboriginal name and the English name. As a result, Mount Olga was renamed Mount Olga / Kata Tjuṯa. On 6 November 2002, following a request from the Regional Tourism Association, the order of the dual names was officially reversed, to Kata Tjuṯa / Mount Olga.

Geologic origin

The region surrounding Kata Tjuṯa lies in the Amadeus Basin, an intracratonic basin formed during the Adelaidian, roughly 850–800  million years ago. During the Petermann Orogeny, approximately 550 million years ago, an event known as the Woodroffe Thrust lifted granulite facies rocks northward over low-grade metamorphic rocks. The eventual erosion of the formation resulted in a molasse facies, or deposition in front of rising mountains, in this case, the Petermann Orogeny, creating the deposit known as the Mount Currie Conglomerate. The Mount Currie Conglomerate is made predominantly of basalt, porphyry, granite, gneiss and volcanic rock fragments with a matrix composed of angular quartz, microcline and orthoclase among other minerals.

Both Uluṟu and Kata Tjuṯa are made of sediment originating in this Mount Currie Conglomerate and both have a chemical composition similar to granite. Scientists using Rubidium-strontium dating techniques to date the rock accurately have given it an age of 600 million years, matching the date of the Woodroffe Thrust event. The actual fresh rock that makes up the Kata Tjuṯa / Olgas and Uluṟu / Ayers Rock is medium to dark grey with green or pink hues in some laminae. The bright orange-red hue, for which the structures are noted, is due to a patina over finely divided feldspar coated in iron oxide.

Legends
There are many Pitjantjatjara Dreamtime legends associated with this place and indeed everything in the vicinity including Uluṟu / Ayers Rock. A number of legends surround the great snake king Wanambi, who is said to live on the summit of Kata Tjuṯa and only comes down during the dry season. His breath was said to be able to transform a breeze into a hurricane in order to punish those who did evil deeds. The majority of mythology surrounding the site is not disclosed to outsiders, and in particular, women. As is the custom, should women become privy to the "men's business", they are susceptible to violent attacks, even death. The Anangu people believe the great rocks of Kata Tjuṯa are homes to spirit energy from the Dreaming, and since 1995 the site is being used once again for cultural ceremonies.

Locations, access and facilities
Kata Tjuṯa / Mount Olga can be reached via Ayers Rock Airport, followed by a  drive south, then west. Visitors are required to pay an entry fee. Kata Tjuṯa is about  by road from Alice Springs, via the Stuart and Lasseter highways. It is a  hour drive.

Kata Tjuṯa / Mount Olga has both a sunrise and sunset viewing area, which are accessible via a short walk from Kata Tjuṯa Road. There are also two walks that enter the domes of Kata Tjuta:

 Valley of the Winds - 7.4km  / 3-4 hours (Grade 4)
 Walpa Gorge walk - 2.6km  / 1-2 hours

Gallery

See also
 Ernest Giles
 Protected areas of the Northern Territory
 Recognition of sacred sites
 Tietkens expedition of 1889

References

External links

 Uluṟu-Kata Tjuṯa National Park - Australian Department of the Environment and Water Resources
 A Report on the Uluṟu-Kata Tjuṯa National Park
 Uluṟu-Kata Tjuṯa park on Parks Australia (Australian Government)

Landforms of the Northern Territory
Inselbergs of Australia
Rock formations of the Northern Territory
Bornhardts
World Heritage Sites in the Northern Territory

Kata Tjuta


Xabier Isasa Larrañaga (né le  à Urretxu au Pays basque) est un coureur cycliste espagnol. Il est membre de l'équipe Euskaltel-Euskadi.

Biographie
Chez les juniors (moins de 19 ans), Xabier Isasa se distingue lors de la saison 2019 en remportant le Tour de Pampelune. Il rejoint ensuite le club local Grupo Eulen en 2020, pour ses débuts espoirs (moins de 23 ans). Décrit comme un coureur complet, il obtient diverses accessits dans les courses du calendrier amateur basque.

En 2021, il signe chez Laboral Kutxa, réserve de l'équipe professionnelle Euskaltel-Euskadi. Régulier, il remporte le classement final du Torneo Helduz, grâce à deux victoires (Xanisteban Saria, San Roman Saria) et de nombreuses places d'honneur. Il termine également deuxième et meilleur jeune du Tour de Madrid, réservé aux coureurs de moins de 23 ans.

Satisfaite de ses performances, l'équipe Euskaltel-Euskadi le fait passer professionnel en 2022, avec un contrat de deux ans. Il fait ses débuts dès le mois de janvier lors des épreuves du Challenge de Majorque.

Palmarès
 2018
  du Mémorial Aitor Bugallo juniors
 2019
 Tour de Pampelune
 2020
  de l'Oñati Proba
  du Torneo Lehendakari
  du championnat du Guipuscoa du contre-la-montre espoirs (Mémorial Gervais)
  du San Gregorio Saria
  du Torneo Euskaldun
 2021
 Vainqueur du Torneo Helduz
 Xanisteban Saria
 San Roman Saria
  de l'Antzuola Saria
  du Dorletako Ama Saria
  du Tour de Madrid
  de la Leintz Bailarari Itzulia
  de l'Euskal Bailarak Kriteriuma
  du San Bartolomé Sari Nagusia
  de l'Oñati Proba
  du championnat du Guipuscoa du contre-la-montre espoirs (Mémorial Gervais)
  du Mémorial Etxaniz

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste espagnol
Coureur cycliste de la communauté autonome du Pays basque
Naissance en août 2001
Naissance à Urretxu

Xabier Isasa


قرار مجلس الأمن الدولي رقم 611 لعام 1988 بتاريخ 25 أبريل وفيه يدين مجلس الأمن العدوان الإسرائيلي على تونس الذي حدث في 16 أبريل 1988 والذي أسفر عن خسائر في الأرواح البشرية وأدى بصورة خاصة إلى اغتيال خليل الوزير.

المراجع

قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن الصراع العربي الإسرائيلي
إسرائيل في 1988
تونس في 1988
أحداث أبريل 1988
عنصرية إسرائيل
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن إسرائيل
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن تونس
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة عام 1988

قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 611


Paradoks, görünüşte doğru olan bir ifade veya ifadeler topluluğunun bir çelişki oluşturması veya sezgiye karşı bir sonuç oluşturmasıdır. Çoğunlukla, çelişkili görünen sonuç veya sonuçların aslında çelişkili tarafları vardır.
Paradoks teriminin karşılığı olarak Türkçede açmaz, çatışkı, çelişki, yanıltmaç sözcükleri kullanılmaktadır.

Şekil A'da bir paradoks yoktur, bir illüzyon veya göz yanılmasıdır. Şekilde ilk durumda iki parçadan oluşan üst eğimli yüzey içe doğru bükük durmakta, ikinci durumda ise bu yüzey yine parçalı fakat dışa bükük olduğu için oradan alan kazancı olmuş, bu da içeriye bir boş kare olarak yansımıştır. Ancak bu pek çok kişi tarafından da uzun süre fark edilemeyebilmektedir.

Başka bir bakış açısı olarak; kırmızı üçgenin eğimi olan 3/8 ile mavi üçgenin eğimi olan 2/5, görüldüğü gibi eşit değildir. Dolayısıyla bu iki üçgen ile iki parçacığın oluşturduğu her iki şekil de üçgen değildir. Bu yüzden de iki şeklin alanlarının farklı çıkması gibi bir şey söz konusu olamaz.

Ayrıca kendi içinde çelişen veya tam tersi şekilde sonuç olarak doğru olan fakat absürt veya çelişkili gözüken bir ifadeye (ifadelere veya ifadeler bütününe) de paradoks denmektedir. Kökleşmiş inanışlara aykırı olarak ileri sürülen düşünce olarak da tanımlanabilir. Yani bir nevi çelişkidir.

Genelde paradoksların cevapları yoktur. Yıkılamaz bir duvara durdurulamaz bir trenin çarptığı zaman oluşacak çelişki (paradoks) gibi, sonucun görülmesi engellenmiş olur.

Etimoloji
Türkçeye, Fransızca paradoxe sözcüğünden türeyerek giren paradoks sözcüğünün, etimolojik anlamda kökeni Yunanca paradoksos yani "karşıt-çelişen (düşünce)"dir. Paradokson, paradoks (karşıt düşünce) içeren iddia anlamındadır. (Yunanca para: Yan(ında), boyunca; üzerinden, dışa; karşı. Yunanca doksa: Düşünce; niyet. Ayrıca Yunanca dogma: Düşünce; karar; tez.) Bu Yunanca kökenli sözcüğün Latince'ye paradoxus olarak girmesi, sözcüğün daha sonra (17. yüzyılda) batı dillerinde yer almasını sağlamıştır. Kökende sözcük "kabul görmüş bir düşünceyle çelişen, karşıt bir ifade" anlamında kullanılırken, bugün bu anlamdan ziyade felsefi ve mantıksal anlamda kullanılmaktadır.

Kaynakça
  Concise Oxford English Dictionary, paradox, Oxford University Press, 2004.
  Concise Oxford İngilizce sözlük paradox - Origin, Oxford University Press, 2004.
 * Gerhard Wahrig, Deutsches Wörterbuch, Verlagsgruppe Bertelsmann GMBH, 1982.
 * Günther Drosdowski, Paul Grebe, Das Herkunftswörterbuch, DUDEN, Bibliographisches Institut & F.A. Brockhaus AG, 1963.

Ayrıca bakınız
 Paradokslar listesi

Paradoks


كنعان إميرزالي أوغلي  (ولد في 17 يونيو 1974- بالا - أنقرة) ممثل تركي، ولد من عائلة مكونة من 3 أبناء، خريج جامعة يلدز التقنية بعد قرار السفر إلى إسطنبول للالتحاقها واختار تربية قسم رياضيات وتلقى تعليمه الثانوي بأنقرة. متزوج منذ 2016 من الممثلة التركية سينام كوبال.لديهم طفله وأسمها لالين

نبذة
ولد كنعان في 17 يناير عام 1974 في قرية Üçem، عائلته متكونه من ثلاث أبناء هم فتاة تدعى زبيدة وابن يدعى درويش والابن الثالث هو كنعان. تلقى كنعان تعليمه الثانوي بأنقره بعدها قرر السفر لإسطنبول للالتحاق بجامعة يلدز واختار تربيه قسم رياضيات. كنعان أو عمار الكوسوفي كما يلقبه الكثير صاحب شخصية جذابة وملامح مليحة وأداء تمثلي بارع. بعد إلحاح من أصدقائه قرر دخول مجال عرض الأزياء وكان بالفعل محظوظًا فقد فاز بلقب أفضل مودل للعالم في باريس وكان أول تركي يفوز بالقب ولم يحظى بعده أحد باللقب إلا كيفناتش تاتليتوغ بعد أن عمل من عام 1995 كعارض أزياء صدفة عام 1999 شاهده عمل بمسلسل alacag بدور شرطي لكن المسلسل انتهت حلقاته سريعًا ولم يحقق الصدى الكبير بعدها عاد إلى السينما بفيلم yaz turu وحقق نجاحًا كبيرًا إلى أن جاءت الفرصة الذهبية التي جعلت كنعان محبوب الجماهير.

عام 2005 بدأ مشواره بمسلسل aci hayat أي الحياة الميتة بدور عمار الكوسوفي نال المسلسل نجاح باهر لم يحظى به مسلسل في وقته، وحصل على جوائز عديدة واهتمام إعلامي كبير. عام 2004 أطلق فيلم kabaday الذي ضهر به لأول مره بشخصيه شريرة حيث جسد شخصية رجل مافيا. عام 2006 أطلق الفيلم التركي الشهير العثماني الأخير الذي يعد من أفضل الأعمال السينمائية بتركيا، وحصل على اهتمام إعلامي كبير بسبب تجسيد شخصيات حقيقية مثل كمال أتاتورك مؤسس الجمهورية كما شارك الفيلم بمهرجانات متعدده.

أعماله

المسلسلات
 قلب شجاع (يوسف ميروغلي) (1999)
 الشفق (فريد كاجليان) (2002)
 دموع الورد (عمار كوسوفي) (2005-2007)
 إيزيل (ايزل بيرقدار) (2009-2011)
 القبضاي (ماهر كارا) (2015-2012)
 مسلسل السلطان محمد الفاتح (Mehmed Bir Cihan Fatihi) بدأ في عام 2018
 ألف (كمال) (2020)

الأفلام
 القلب المجنون: يرتد الجحيم (يوسف ميروأغلي) (2002)
 قرعة (Hayalet Cevher) (2004)
 العثماني الأخير (Yandım Ali) (2006)
 القبضاي (من أجل الحب والشرف) (Devran) (2007)
 فخ التنين (Akrep Celal) (2009)
 قصة طويلة (2012)

مراجع

وصلات خارجية

آق قويونلو
أشخاص على قيد الحياة
أنقرة
عارضو أزياء أتراك ذكور
ممثلو أفلام أتراك
ممثلو تلفزيون أتراك
ممثلو وممثلات أفلام أتراك
ممثلو وممثلات تلفزيون أتراك
ممثلون أتراك في القرن 21
ممثلون من أنقرة
ممثلون وممثلات أتراك
مواليد 1394 هـ
مواليد 1974

كنعان إميرزالي أوغلي


Nikica Gabrić (Metković, 24. svibnja 1961.) hrvatski je liječnik i oftalmolog, osnivač, ravnatelj i vlasnik Klinike Svjetlost.

Medicina
Cijelo djetinjstvo, osnovnu i srednju školu završio je u Metkoviću. Diplomirao je na studiju medicine u Zagrebu 1984. na temu "Topografski odnosi očne arterije koji su klinički posebno važni", a dvije godine kasnije započinje svoju uspješnu karijeru kao znanstveni pripravnik Medicinskog fakulteta na Klinici za očne bolesti KBC Zagreb. Još za vrijeme studija obavljao je humanitarne poslove u savjetovalištu za mlade, vodio je sekciju za borbu protiv ovisnosti o drogama te radio na reformi studija na Medicinskom fakultetu.

Magistrirao je 1988. godine na temu "Kompjutersko praćenje postoperativnih komplikacija nakon operacije katarakte", a 1990. prelazi na Zavod za oftalmologiju Opće bolnice "Sveti Duh" gdje je nastavio svoju karijeru kao liječnik specijalist.

Jedan je od osnivača očne banke Lions Hrvatska, a nakon pet godina uspješnog rada izabran je za njenog ravnatelja. Doktorirao je 1997. godine pod mentorstvom Ljerke Henč-Petrinović na temu "Usporedna analiza pohranjivanja transplantata rožnice kod kunića i čovjeka – prilog formiranju prve hrvatske očne banke" te 2000. godine stekao znanstveno-nastavno zvanje docenta na Medicinskom fakultetu Sveučilišta u Rijeci, gdje danas ima status redovitog profesora. Iste je godine postao član Hrvatske akademije medicinskih znanosti, a potom i predstojnik Zavoda za oftalmologiju na Svetom Duhu.

Specijaliziran je za kirurgiju prednjeg očnog segmenta, s više od 50.000 operacija iza sebe. Operirao je u više od 17 država diljem svijeta, u više od 50 operacijskih dvorana, uključujući i prestižni Fjodorovljev Institut u Rusiji. Gabrić prvi je u regiji izveo lasersku korekciju dioptrije (PRK metodom).

Osnivač je vlasnik i ravnatelj Klinike Svjetost, koja je počela raditi 1998. u Zagrebu s dva liječnika i tri medicinske sestre, danas posluje na sedam lokacija u Hrvatskoj, BiH, Srbiji, Crnoj Gori i Sjevernoj Makedoniji. Riječ je o specijalnoj bolnici i klinici u Zagrebu s poslovnom jedinicom u Splitu te klinikama u Sarajevu, Banjaluci, Budvi te franšizi u Skoplju. Godišnji ukupni prihod od 15 milijuna eura ostvari 220 zaposlenih, od toga 60 liječnika.

Njegovi sinovi Ivan i Krešo također su oftalmolozi.

Radovi i angažman
Do sada je održao stotinjak predavanja na međunarodnim i domaćim znanstvenim i stručnim skupovima. Autor pet knjiga te više od 400 znanstvenih članaka u nacionalnim i internacionalnim časopisima. Također, gostujući je urednik prestižnog znanstvenog časopisa Clinical Medicine, Royal College of Physicians. Kao član uprave sudjelovao je u radu najprestižnijih međunarodnih udruženja oftalmologa: Europskog društva oftalmologa (SOE), Europskog društva za kataraktu i refraktivnu kirurgiju (ESCRS), Europskog udruženja očnih banaka (EEBA) te Europskog društva oftalmologa jugoistočne Europe (SEEOS). Bio je ravnatelj HZZO-a.

Nagrade i priznanja
 Nagrada "Ciceron" za najboljeg govornika među hrvatskim poduzetnicima
 Priznanje za menadžera godine u jugoistočnoj Europi 2011.
 Nagrada "International Star Diamond" za izvrsnost organizacije od American Academy of Hospitality
 Nagrada za životno djelo Hrvatskog udruženja menadžera i poduzetnika CROMA.
 Nagrada Grada Zagreba 2019. godine za izniman doprinos u oftalmologiji kao priznanje pridonošenju razvoja i ugleda glavnog grada Republike Hrvatske.

Politička karijera
Uz uspješnu liječničku i poslovnu karijeru, Gabrić se više puta okušavao i na političkoj sceni, ali se iz politike povukao nakon neuspjeha Nacionalnog foruma na izborima za EU parlament u svibnju 2014. godine.

Bio je predsjednik Saveza socijalističke omladine Hrvatske (SSOH) u razdoblju 1987. – 1988.

Obnašao dužnost predsjednika Savjeta za zdravstvo SDP-a u doba Ivice Račana, a ostavku je podnio sredinom travnja 2005. godine. Bio je glavni savjetnik i voditelj izbornog stožera nezavisnog kandidata za predsjednika Republike Hrvatske Dragana Primorca 2009. godine.

Osnovao je, bio nositelj liste i predsjednik Nacionalnog foruma, koji je uz HSLS, Primorsko goranski savez i Listu za Rijeku činio kandidacijsku listu br. 12 na izborima za Europski parlament 2014. godine. Na listi je bilo 11 kandidata udruženih stranaka i nestranačkih osoba, među kojima je bilo i predstavnika nekoliko nacionalnih manjina.

Slobodno zidarstvo
Krajem veljače 2018. godine Gabrić je izabran za novog velikog meštra Velikog orijenta Hrvatske, jednog od nekoliko slobodnozidarskih obedijencija koja pripada kontinentalnom slobodnom zidarstvu. U veljači 2020. godine Gabrić se obratio Državnom odvjetništvu, prijavivši da su ga voditelji internet portala Dnevno i političkog tjednika 7Dnevno pokušavali iznuditi (da ne objave priču o njemu i njegovim kolegama u Orijentu). Radilo se o tome da su mu, kako se sumnja, nudili povlačenje planirane serije tekstova o njemu ako im njegova klinika i zainteresirani partneri plate oglase u tjedniku 7Dnevno u vrijednosti oko 200 tisuća kuna.

Izvori

Životopisi, Metković
Hrvatski liječnici
Hrvatski masoni

Nikica Gabrić


بطرام هي قرية لبنانية من قرى قضاء الكورة في محافظة الشمال.

أعلامها
 إيلي سالم

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات أرثوذكسية شرقية في لبنان
قرى لبنان
قضاء الكورة

بطرام


Yves Boquien est un médecin français né le  à Nantes et mort le  à Nantes.

Biographie
Yves Henri Marie Boquien est le fils d'Edmond Boquien, avoué, et de Marguerite Marie Dubois de La Patellière. Il épouse Yolande Condroyer, fille de Dr Louis Condroyer et d'Anne-Marie Robiou du Pont.

Il suit des études à la faculté de médecine de Paris et fait son externat à Nantes et à Paris. Après avoir fini son internat, il devient professeur de pathologie et clinique médicale à l'École de médecine de Nantes en 1934 et médecin des hôpitaux de Nantes l'année suivante. Il est promu médecin-lieutenant de réserve en 1940.

De 1947 à 1968, il est maire de Brains, commune où se trouvait sa propriété.

En 1955, il passe professeur de chirurgie médicale de la Faculté mixte de médecine et de pharmacie de Nantes nouvellement recréée. Doyen de la faculté mixte de médecine et de pharmacie de 1958 à 1967, succédant au premier doyen René Auvigne, il joue un rôle important dans l'organisation de cette nouvelle faculté.

Il réalise plusieurs missions à l'étranger (Bruxelles et Anvers en 1956, Lausanne en 1959, etc) pour le compte du ministère, entre 1956 et 1959.

Le , il est élu membre correspondant national de l'Académie nationale de médecine (division de médecine).

Travaux
Ses travaux se porte principalement sur la gastro-entérologie et à la neurologie, à l'hématologie et aux maladies infectieuses.

Il s'intéresse ainsi à la curabilité des cirrhoses et des amibiases, à l'épreuve de la phénol-phtaléine, à la dilatation congénitale des canaux biliaires, à la fixation de l'iode radioactif, aux hépatites professionnelles et alcooliques, à la sprue et les lipoïdes, à la leptospirose, aux méningites à entérocoque, à la spirochétose, à la primo-infection tuberculeuse, à l'hématologie, la coagulation du sang et la leucémie, etc.

Il publie notamment dans La Presse médicale, dans le Bulletin de la Société médicale des hôpitaux de Paris, dans les Archives des maladies de l'appareil digestif, dans la Revue générale des sciences pures et appliquées, dans L'Hygiène mentale

Publications
L'Alcoolisme : Physio-pathologie de l'alcool éthylique, alcoolisme aigu, alcoolisme digestif, avec Paul Perrin, Claude Lenne et Yvette Lenne (1960)
Titres et travaux scientifiques (1959)
Méningites aiguës curables, avec Maurice Roch, Edmond Lesné, René Cruchet (1936)
La Spirochétose méningée, avec Jean Troisier (1933)
La Méningite lymphocytaire curable (1933)
La Xanthomatose cranio-hypophysaire (Maladie de Schiller-Christian), avec Edmond Lesné, J.-A. Lièvre (1933)
Résultats comparés de l'interférométrie et du métabolisme de base dans les états hyperthyroïdiens, avec Maxime Laignel-Lavastine (1932)

Distinctions
 Chevalier de la Légion d'honneur (1962)
 Officier de l'ordre de la Santé publique (1959)
 Officier de l'ordre des Palmes académiques (1957)
 Prix Bellion, de l'Académie des sciences (1934)
 Prix Guérétin, de l'Académie de médecine (1935)
 Médaille d'argent de l'Académie de médecine
 Médaille de vermeil de l'Académie de médecine

Hommages
Rue Professeur-Yves-Boquien, à Nantes
Rue Professeur-Yves-Boquien, à Brains

Notes et références

Annexes

Sources
Index biographique des membres, des associés et des correspondants de l'Académie de médecine, 1820-1990, 1991, p. 23
Tommaso Nappo, Index biographique français. Volume 1, 1998

Liens externes

Naissance en mai 1904
Médecin français du XXe siècle
Doyen de faculté
Décès en août 1976
Décès à Nantes
Naissance à Nantes
Médecin lié à Nantes
Chevalier de la Légion d'honneur décoré en 1962
Étudiant de la faculté de médecine de Paris
Membre de l'Académie nationale de médecine
Professeur à l'université de Nantes
Maire de la Loire-Atlantique
Officier des Palmes académiques
Officier de l'ordre de la Santé publique
Professeur français de médecine
Décès à 72 ans

Yves Boquien


SuperClásico es una película de comedia romántica danesa que se filmó en Buenos Aires durante 2010, y estrenada durante el mes de marzo en 85 salas de Dinamarca. Se trata de una comedia dramática que cuenta la historia de una mujer danesa representante de jugadores de fútbol, que viaja a la Argentina a comprar jugadores; allí se enamora de un jugador y decide quedarse con él. Cierto día, su marido, abandonado en Dinamarca, decide venir a recuperarla. Y al llegar a Buenos Aires, termina descubriendo una ciudad que lo apasiona con el tango, el asado, el fútbol, sus vinos, etcétera.

Sinopsis
Superclásico nos cuenta en clave de comedia la historia de Christian (Anders W. Berthelsen), un danés de 40 años que viaja a Buenos Aires junto a su hijo Oscar con la intención de recuperar a su mujer Anna (Paprika Steen), que les abandonó un año atrás para convertirse en la novia y representante de un famosísimo futbolista argentino de Boca Juniors. La excusa de Christian será que quiere firmar los papeles del divorcio, aunque su intención sea la contraria. Sin embargo sus planes se verán trastocados debido a una serie de enredos y acontecimientos inesperados.

Elenco
 Anders W. Berthelsen como Christian.
 Paprika Steen como Anna.
 Sebastián Estevanez como Juan Díaz.
 Adriana Mascialino como Fernanda.
 Jamie Morton como Oscar.
 Dafne Schilling como Verónica.
 Miguel Dedovich como  Mendoza.

Premios y nominaciones
Nominada en las categorías de Mejor Película, Mejor Actor (Anders W. Berthelsen) y ganadora en la categoría Mejor Actriz de Reparto (Paprika Steen) en la 65.ª Edición de los Premios Bodil.

La película además contó con diez candidaturas a los Premios Robert, los premios de la Academia de cine danesa equivalente a los Goya españoles.

Además de esas nominaciones, fue una de las nueve películas preseleccionadas como candidatas al Oscar 2012 a mejor película en idioma extranjero.

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de la película en Cineol.net

Películas de 2011
Películas en danés
Películas de Dinamarca
Películas sobre gastronomía
Películas rodadas en Buenos Aires
Películas de Dinamarca presentadas para el Óscar a la mejor película internacional

SuperClásico (película)


Auguste Rousseau est un auteur dramatique français du .

Biographie
Comédien de la troupe du Grand Théâtre de Liège où il fera représenter en 1825 Le Soldat instituteur, ses pièces ont été représentées sur les plus grandes scènes parisiennes du  : théâtre du Vaudeville, théâtre de la Porte-Saint-Martin, théâtre de l'Odéon, etc.

Durant l'été 1848, il tente, en vain, de fonder un théâtre populaire à Paris.

Œuvres
 1819 : L'Amour platonique, comédie en un acte (?) avec Hérold (perdue)
 1820 : Jacques Fignolet sortant de la représentation du Vampire de la Porte Saint-Martin, pot-pourri
 1822 : Le Duel par procuration, comédie en 1 acte, mêlée de couplets, avec Frédéric de Courcy, Théâtre du Vaudeville, 5 novembre
 1823 : Le Juif, vaudeville anecdotique en 2 actes, mêlé de couplets, avec Marc-Antoine Désaugiers et Jean-Baptiste Mesnard, musique d'Auguste Panseron, Théâtre de la Porte Saint-Martin, 14 mai
 1824 : Le Soldat instituteur, vaudeville en un acte, Grand Théâtre de Liège, 12 janvier
 1825 : La Dame du lac, opéra héroïque en 4 actes, avec Jean-Frédéric-Auguste Lemière de Corvey, Jean-Baptiste-Rose-Bonaventure Violet d'Épagny et Horace-Napoléon Raisson, musique de Gioachino Rossini , théâtre de l'Odéon, 31 octobre
 1827 : L'Amour et la Peur, comédie-vaudeville en 1 acte, avec Désaugiers, théâtre du Vaudeville, 19 avril
 1832 : L'Amant statue, opéra-comique en quatre actes et en prose, avec Jules Goizet, non représenté
 1837 : Le Bon Garçon, opéra-comique en 1 acte, avec Anicet Bourgeois et Lockroy, théâtre de l'Opéra-Comique, 26 septembre
 1838 : Père Brice, drame-vaudeville en 2 actes, avec Lemoine-Montigny, Théâtre de la Gaîté,  juin

Notes et références

Liens externes

Dramaturge français du XIXe siècle

Auguste Rousseau


Pseudotriakidae, porodica dubokovodnih morskih pasa iz reda kučkova (Carcharhiniformes) kojoj pripada 3 roda s 5 vrsta. Žive na dubinama od 200 do 1 500 metara. Ima ih po svim oceanima od Madagaskara do Tajvana, Havaja i Islanda.

Najveći među njima je Pseudotriakis microdon koji može narasti najviše do 269 cm, dok su ostale vrste dužine od pola metra pa do nešto prreko jednog metra.

Za ljude bezopasni. Hrane se manjim ribama i beskralježnjacima

Rodovi:
 Gollum Compagno, 1973
 Planonasus Weigmann, Stehmann & Thiel, 2013
 Pseudotriakis Capello, 1868

Izvori

Kučkovi

Pseudotriakidae


المتلازمة السابقة للحيض أو التناذر السابق للطمث (اختصارًا ) هي مجموعة من الأعراض الجسدية والنفسية والعاطفية المرتبطة بحدوث الحيض لدى النساء. بالرغم من أن 80% من النساء في عمر الإنجاب يعانين من بعض أعراض هذه المتلازمة إلا أن التعريف الرسمي للمتلازمة يقتضي أن تكون الأعراض من الشدة بحيث تمنع المصابة من ممارسة أنشطة حياتها بشكل طبيعي.

عوامل احتمال الإصابة
 الاستهلاك الزائد للكافيين.
 الكرب (الضغط النفسي)
 التدخين واستعمال منتوجات التبغ
 سوابق عائلية للإصابة بمتلازمة سابقة للحيض.
 الحساسية للمكسرات والأشجار والعشب
 عوامل غذائية (قلة تناول المغنيزيوم والمنغنيز وفيتامين E)

أعراض المتلازمة السابقة للحيض
النسب الحقيقية لحدوث المتلازمة السابقة للحيض غير معروفة ولا توجد فحوص مخبرية لإثباتها أو نفيها كما أن كثيراً من النساء المصابات بها لا يراجعن الطبيب بشأنه ويفضلن معالجتها بشكل ذاتي، يسبب اضطراب ما قبل الطمث عند 3% إلى 8% من النساء الأمريكيات اضطرباً رئيسياً في إحدى مناحي الحياة اليومية على الأقل.

ملامح المتلازمة السابقة للحيض
تنقسم إلى ثلاثة أنواع :

 اضطرابات المزاج
 اضطرابات السلوك
 تغيرات بالوظيفة الجسمية

 تشمل اضطرابات المزاج تأرجح المزاج وسرعة الغضب والعدائية والاكتئاب والقلق والتعصيب وكثرة النسيان وتشوش الذهن والأرق.
 أما الاضطرابات السلوكية فمنها الولع بالسكريات وزيادة الأكل من كل أنواع الأطعمة والبكاء وضعف التركيز وزيادة شديدة بالحساسية من الضجيج.
 أما التغيرات البدنية الملاحظة فتشمل بعض ما يلي زيادة الوزن (و تعزى إلى زيادة الأكل المفاجئة أو بسبب احتباس الماء) والصداع وتوسع الحدقة والإرهاق العام والدوخة والنفخة وتورم الثديين مع زيادة الإحساس بالألم

و رغم أن هذه الأعراض جميعها قد تحدث في غير المتلازمة السابقة للحيض إلا أن ترافقها الدوري مع الدورة الطمثية هو سبب تسميتها كجزء من المتلازمة السابقة للحيض PMS، وفي دراسة على الفتيات في سن البلوغ ظهر أن أكثر الأعراض شيوعاً هو عاطفي سلبي يتجلى بتأرجح المزاج والشدة النفسية (الكرب) والتعصيب (النرفزة)، وكذلك زيادة حساسية الثدي للألم والنفخة البطنية والإرهاق العام والوذمة.

أعراض جسدية
تتمثل الأعراض الجسدية في المتلازمة السابقة لحيض بمايلي:
 نفخة في البطن
 مغص بطني
 انتفاخ وألم في الثدي
 آلام العضلات والمفاصل
 صداع
 وهن
 تفاقم حب الشباب والآفات الجلدية والصدرية والحساسية (إن وجدت)

أعراض نفسية

تتميز بمايلي
 الاكتئاب
 الإحساس بالعجز
 تجريم الذات
 الحزن المفاجئ
 فقد الاهتمام بالأنشطة التقليدية
 الكسل أو الإرهاق
 تغيرات الشهية والنهم للأطعمة
 اضطرابات النوم (الأرق أو زيادة النوم)
 التوتر وسرعة الغضب

و رغم أن هذه الأعراض جميعها قد تحدث في أمراض أخرى غير المتلازمة السابقة للحيض (كالاكتئاب مثلاً) إلا أن ترافقها الدوري مع الدورة الطمثية هو سبب تسميتها كجزء من تناذر ما قبل الطمث PMS، وفي دراسة على الفتيات في سن البلوغ ظهر أن أكثر الأعراض شيوعاً هو عاطفي سلبي يتجلى بتأرجح المزاج والشدة النفسية (الكرب) والتعصيب (النرفزة)، وكذلك زيادة حساسية الثدي للألم والنفخة البطنية والإرهاق
 العام والوذمة.

و تتطلب معايير الاضطرابات الاكتئابية ما قبل الطمث حدوث مايلي في وقت واحد
 تواجد خمسة أعراض مما سبق
 أن يوجد أحدها خلال الأسبوع الذي يسبق الطمث ويتحسن بعد بداية الطمث ويختفي نهائياً في الأسبوع الذي يلي انتهاء الطمث.
 بالإضافة إلى ذلك؛ يجب أن تتداخل الأعراض بشكل واضح في مجال حياتي حيوي (مثلاً : الجنس أو المدرسة أو المهنة أو المجتمع).
 أن لا تكون الأعراض مما ينسب بشكل مستقل إلى اضطراب آخر كوجود مسبق لاكتئاب أو قلق.

مدى شدة الأعراض

تتراوح شدة الأعراض من طرف تعاني فيه النساء تناذراً خفيفاً إلى طرف فيه نسبة قليلة من النساء تسبب لهن تعطلاً مهماً بسبب شدة الأعراض. وعرفت جمعية الطب النفسي الأمريكية الأعراض الشديدة لتناذر ما قبل الطمث في الطبعة الرابعة المنقحة من الدليل الإحصائي والتشخيصي للاضطرابات العقلية  وسمتها PMDD كفئة فرعية تحت الاضطرابات الاكتئابية.

باستثناء الفتيات قبل البلوغ والنساء اللائي يئسن من الحيض فكل الإناث من كل الأعمار تعاني من إحدى الحالتين وعلى المريضة أن تحتفظ بسجل للأعراض لمدة دورتين متتاليتين أو أكثر لمساعدة الطبيب في التشخيص، تبدأ الأعراض قبل أسبوعين أو أقل من بداية الطمث ولكنها تتراجع عند بدايته أو خلال فترة يوم أو يومين من بدايته على الأكثر.

التشخيص
لا توجد فحوص مخبرية لاثبات الإصابة بالمتلازمة السابقة للحيض أو نفيها، كما أن كثيراً من النساء المصابات بها لا يراجعن الطبيب بشأنه ويفضلن معالجتها بشكل ذاتي وبالتقريب فإن 40 % إلى 90% من النساء يعطين أعراضاً لتناذر ما قبل الطمث، ولكن 60% من هذه المجموعة لا تسبب لهن الأعراض تغيراً على الأنشطة اليومية ومعظم الأخرى ات تكون لديهن الأعراض شديدة نوعاً ما، يسبب اضطراب ما قبل الطمث عند 3% إلى 8% من النساء الأمريكيات اضطرباً رئيسياً في إحدى مناحي الحياة اليومية على الأقل.

لذى فإن الصورة السريرية ووجود الأعراض الجسدية والنفسية هي المفتاح للتشخيص.

انظر أيضاً
 طمث
 عسر الطمث
 اضطرابات الدورة الشهرية
 الهرمون المسئول عن متلازمة ما قبل الحيض.
 اضطراب مزعج سابق للحيض

مراجع

جهاز تناسلي أنثوي
دورة شهرية
متلازمات

متلازمة سابقة للحيض


was a town located in Kojima District, Okayama Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 15,872 and a density of 514.32 persons per km2. The total area was 30.86 km2.

On March 22, 2005, Nadasaki, along with the town of Mitsu (from Mitsu District), was merged into the expanded city of Okayama.

Dissolved municipalities of Okayama Prefecture
Okayama

Nadasaki, Okayama


Inge Vidar Bråten (* 31. Juli 1948 in Rena, Hedmark, Norwegen; † 13. April 2012) war ein norwegischer Skilanglauftrainer und seit 2010 Sportmoderator auf Eurosport.

Karriere
Inge Bråten übernahm von 1990 bis 1994 die norwegische Skilanglaufmannschaft und konnte mit Athleten wie Bjørn Dæhlie, Vegard Ulvang und Thomas Alsgaard bei Weltmeisterschaften und Olympiaden 15 Goldmedaillen gewinnen. Zwischen 2005 und 2007 trainierte er auch die schwedische Skilanglaufmannschaft und konnte mit ihr bei den Olympischen Winterspielen 2006 drei Goldmedaillen gewinnen. Er betreute auch die kanadische und schweizerische Nationalmannschaft.

Inge Bråten starb an den Folgen seiner Krebs-Erkrankung am 13. April 2012 im Krankenhaus.

Einzelnachweise

Moderator
Skilanglaufnationaltrainer (Norwegen)
Skilanglaufnationaltrainer (Schweden)
Skilanglaufnationaltrainer (Kanada)
Skilanglaufnationaltrainer (Schweiz)
Norweger
Geboren 1948
Gestorben 2012
Mann

Inge Bråten


Abdra aprica, zeljasta jednogodišnja biljka iz porodice krstašice, smještena u tribus tribusa Arabideae. Nekada je uključivana u rod Draba. Američki endem iz Sjeverne Karoline i Georgije.

Listovi su jednostavni, cvate u proljeće bijelim cvjetovima. Cvjetovi biseksualni, plod je komuška (siliqua).

Sinonimi
 Draba aprica Beadle, bazionim
 Draba fastigiata (Nutt.) Nutt. ex O.E.Schulz

Izvori

Arabideae
Flora Arkansasa
Flora Georgije
Flora Missourija
Flora Oklahome
Flora Južne Karoline

Abdra aprica


Rapanui, polinezijski narod koji predstavlja domorodačko stanovništvo Uskršnjeg otoka, izoliranog pacifičkog otoka koji je sastavni dio Čilea. Nositelji su najistočnije polinezijske kulture, te danas čine oko 60% stanovništva svog otoka. Služe se svojim izvornim jezikom rapanui, kao i španjolskim jezikom. Ima ih 5 682, na Uskršnjem otoku i u ostalim dijelovima Čilea. Prema popisu stanovništva 2002. godine, Uskršnji otok ima 3 304 stanovnika, od kojih gotovo svi žive u glavnome gradu Hanga Roi, smještenom na dobro zaklonjenoj zapadnoj obali. Glavni izvor prihoda Rapanuima je turizam, a ključna turistička znamenitost kamene skulpture moai, pod zaštitom UNESCO-a od 1994. godine. Rapanui jezik ima, prema procjeni iz 2007. godine, 2 700 govornika.

Domorodački aktivisti vode borbu za pravo na samooprjedjeljenje i upravljanje Uskršnjim otokom. Prosvjedi tijekom 2010. i 2011. godine, zbog protivljenja podizanju akvaparka i uspostavljanju rezervata, doveli su do sukoba s čileanskom policijom.

Povijest

Smatra se da su Rapanui naseljavali Uskršnji otok između 300. i 1200. godine. Prije toga, vrijeme dolaska procijenjeno je na oko 700. – 800., ali noviji dokazi iz nadnjevanja s ugljikovodicima navode na zaključak da se to dogodilo puno kasnije, možda tek 1200. godine. Nađeno je da su ljudi Rapanui polinezijskog podrijetla genetičkom raščlambom mitohondrijske DNK pretpovijesnih kostura. Genetička raščlamba koju su 2007. izvršili Erik Thorsby i drugi genetičari otkrila je genetske markere europskog i američkog podrijetla koji sugeriraju da su Rapanui imali europski i američki doprinos svojoj DNK tijekom ili prije početka 1800-ih.

Jacob Roggeveen bio je prvi Europljanin koji je ostvario kontakt s Rapanuima. Roggeveen je navodno zaplovio ili u potrazi za otocima Juan Fernandez ili Davidovim otokom, ali je umjesto toga na Uskršnji otok stigao 5. travnja 1722., na Uskrs te godine. Na otoku je ostao oko tjedan dana. Felipe González de Ahedo posjetio je Uskršnji otok 1770. godine i zatražio otok za Španjolsku na ispravu koju su otočani napisali pismom rongorongo. Britanski istraživač James Cook i francuski Jean-François de Galaup, comte de Lapérouse, posjetili su otok nekoliko dana 1774., odnosno 1786. godine.

Izvori

Vanjske poveznice

Polinezijski narodi
Etničke grupe Čilea
Uskršnji otok

Rapanui


Gaetano Bellei, né en 1857 à Modène et mort en 1922 dans la même ville, est un peintre italien, surtout connu pour ses scènes de genre, ses portraits et ses œuvres sur des sujets religieux.

Biographie
Gaetano Bellei naît le  à Modène, de Lorenzo et de Vienna Molinari, tous deux originaires de Modène. Après avoir terminé sa formation artistique à l'Académie des beaux-arts de Modène, sous la direction d'Adeodato Malatesta, il s'installe à Rome, où il étudie à l'Accademia di San Luca, puis aux académies française et espagnole.

Il expose à la Royal Academy de Londres en 1882.

En 1883, Gaetano Bellei se rend à Florence pour un an, où, grâce à la bourse reçue, il complète ses études. Là, grâce à sa capacité à travailler dans différents genres, il se lie d'amitié avec des collectionneurs, des marchands et des mécènes d'origine anglaise, qui lui commandent divers types d'œuvres. C'est à cette époque que Gaetano Bellei rencontre Gaetano Chierici. Il meurt à Modène en 1922.

Premières années

À un stade précoce de son travail, Gaetano Bellei compose des scènes de genre, dont les détails et les caractéristiques sont ensuite souvent reproduits, avec diverses variations, dans de nouvelles œuvres, car elles sont appréciées par les collectionneurs et les mécènes. La nature narrative et les thèmes frivoles de ses tableaux sont combinés à une excellente technique et s'inscrivent souvent dans les tendances européennes dominantes. Gaetano Bellei s'adonne également au portrait et à la peinture sacrée. Depuis 1893, il enseigne à l'Académie de Modène, mais continue à participer à des expositions comme celle de Turin en 1898, de Milan en 1906 et de Rome en 1911. En 1876, alors qu'il est encore étudiant, il remporte le concours du prix Poletti avec le tableau Francesco Francia admirant pour la première fois la Sainte Cécile de Raphaël, battant Achille Boschi. Grâce à ce tableau éminemment scénographique, Bellay devient Fellow. Par la suite, ses peintures s'éloignent de l'académisme, suscitant la controverse par leur caractère réaliste. Ainsi, "Resfa" - une œuvre aux couleurs brutes et sombres, inspirée du symbolisme allemand - attire d'abord la critique, mais est ensuite largement reconnue comme "la meilleure peinture d'art moderne de Modène".

Domenico Morelli affirme que Bellei "semble détenir à la fois l'imaginaire et le réel".

Art et thèmes

Peinture de genre
Les thèmes préférés de Gaetano Bellei sont les personnes âgées et les enfants. Il compose des scènes de la vie rurale humble et quotidienne, dans lesquelles on trouve, par exemple, un grand-père et un petit-fils qui s'embrassent, ainsi que des joueurs de cartes, des moines, des ouvriers et parfois des animaux. Beaucoup d'entre eux sont reproduits et répétés dans différentes variantes, car ils sont appréciés par le public acheteur. Gaetano Bellei se manifeste comme un maître dans la représentation des affections, des réactions et des sensations humaines. Lors d'une exposition à Gênes en 1885, il présente pour la première fois Le chaton heureux, qui lui vaut un tel succès commercial que Bellei reproduit aussitôt plusieurs versions de la même intrigue.

Gaetano Bellei s'essaye également à l'Art nouveau, par exemple, dans le tableau "Sous la pluie", où la technique parfaite de représentation de la pluie et des vêtements des modèles attire l'attention, et de la manière du pointillisme, par exemple, dans la toile "Port de Livourne ".

Portrait et peinture sacrée
Gaetano Bellei réalise de nombreuses œuvres religieuses, dont un retable avec le Rédempteur pour la paroisse de Zocca et le bienheureux Cottolengo pour la chapelle de Rangoni à Bomporto. En 1914, il décore et peint la chapelle principale de l'église de Santa Maria di Munano, puis compose "Sainte Madeleine" pour l'église de San Domenico à Modène. Par la suite, il se consacre entièrement à la peinture d'autel, travaillant dans toute la province de Modène.

La période de passion de Gaetano Bellei pour le portrait marque un retour au divisionnisme. L'artiste est engagé pour réaliser un certain nombre de portraits officiels; il peint également des œuvres plus personnelles, comme les portraits des époux Palazzi, Ferruccio Cambi, ou l'Autoportrait.

Notes et références

Annexes

Article connexe
 Liste de peintres italiens

Bibliographie

Liens externes

Naissance en janvier 1857
Naissance à Modène
Décès en mars 1922
Décès à Modène
Peintre italien du XIXe siècle
Peintre italien du XXe siècle
Décès à 65 ans

Gaetano Bellei


Walkow oder Walków ist der Familienname folgender Personen:

 Scheljasko Walkow (* 1957), bulgarischer Badmintonspieler
 Stefan Walkow († 2012), bulgarischer Dissident
 Szymon Walków (* 1995), polnischer Tennisspieler

Walkow


Berthold Reisfeld (geboren 12. Dezember 1906 in Wien, Österreich-Ungarn; gestorben 12. Juni 1991 in Badenweiler) war ein österreichischer Komponist.

Leben
Berthold Reisfeld absolvierte eine Klavierausbildung am Konservatorium Wien und studierte Architektur an der Technischen Hochschule Wien. Anschließend ging er nach Berlin, wo er als Architekt arbeitete und auch komponierte. Zunächst ernste Musik, später dann Unterhaltungsmusik zusammen mit Rolf Marbot, mit dem er zahlreiche Erfolgstitel schuf.

Nach der Machtübergabe an die Nationalsozialisten 1933 floh er, da er aus einer jüdischen Familie kam, nach Frankreich, wo er an Marbots Exilverlag beteiligt war. Im Jahr 1938 ging er in die USA, wo er ab 1941 in Hollywood als Arrangeur, Schlagerkomponist und Pianist arbeitete. Er war Präsident der Hollywood Foreign Press Association.

Reisfeld schrieb auch deutsche Texte zu englischsprachigen Songs. Beispielsweise Nancy Sinatras These Boots Are Made for Walkin' als Die Stiefel sind zum wandern, aufgenommen von Eileen und Earl Grants (At) The End (Of A Rainbow) als Jeder Traum hat ein Ende, von Earl Grant selber, Lolita, Roland Kaiser, Udo Jürgens und anderen gesungen.

Reisfeld starb während eines Kuraufenthaltes in Badenweiler.

Werke (Auswahl)
 Mein kleiner grüner Kaktus (1934, mit Albrecht Marcuse)
 It's Oh so Quiet (1951, mit Hans Lang)
 Eins, zwei, drei – die ganze Kompagnie, Marsch-Foxtrott für den Film Reserve hat Ruh
 Wir sind immer gute Kameraden (mit Rolf Marbot)
 Ich bin so schüchtern, Madame
 The Three Bells (The Jimmy Brown Song) (mit Jean Villard)
 Jeder Tag geht zu Ende

Auszeichnungen
 1985: Filmband in Gold

Literatur
 Reisfeld, Berthold (Bert). In: Ernst Fischer: Verleger, Buchhändler & Antiquare aus Deutschland und Österreich in der Emigration nach 1933: Ein biographisches Handbuch. 2. Auflage. Berlin : De Gruyter, 2020, S. 404f.

Weblinks
 Bert Reisfeld im Lexikon verfolgter Musiker und Musikerinnen der NS-Zeit

Einzelnachweise

Komponist klassischer Musik (20. Jahrhundert)
Träger des Deutschen Filmpreises
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Person (Cisleithanien)
Österreicher
US-Amerikaner
Geboren 1906
Gestorben 1991
Mann

Bert Reisfeld


අන්ඩ්‍රෙ-ජැක ගානරින් (31 ජනවාරි 1769 – 18 අගෝස්තු 1823) යනු බැලුන්ගාමියෙක් සහ සැකිලි-විරහිත පැරෂුටයේ නිර්මාතෘ වෙයි. නිල ප්‍රංශ ගගනගාමියා ලෙසින් ඔහු පත් කෙරිණි.

අන්ඩ්‍රෙ-ජැක ගානරින්


Rhabdodendron macrophyllum, grmiz kišnih šuma Južne Amerike, rašireno po sjevernom Brazilu. Naraste do 6 metara visine. Najbliži mu je srodnik R. amazonicum, od kojeg se razlikuje po obliku lista

Sinonimi
 Lecostomon macrophyllum Spruce ex Benth.
 Rhabdodendron columnare Gilg & Pilg.

Izvori

Rhabdodendron
Flora brazilske države Pará
Flora brazilske države Amazonas
Endemska flora Brazila

Rhabdodendron macrophyllum


Kap Verdes fodboldlandshold repræsenterer Kap Verde i fodboldturneringer og kontrolleres af Kap Verdes fodboldforbund.

Referencer

Fodboldlandshold i Afrika

Kap Verdes fodboldlandshold


Acer confertifolium er lítið tré eða runni af ættkvísl hlyna (Acer) sem er frá suðaustur Kína(Fujian, Guangdong og Jiangxi). Hann verður að 4 m hár.

Tilvísanir

Hlynir

Acer confertifolium


Le S43 (numéro de coque 867), est un sous-marin d'attaque conventionnel diesel-électrique de type 209/1400 construit en Allemagne. Il est actuellement en service dans la marine égyptienne.

Caractéristiques
Le sous-marin d'attaque conventionnel Type 209 a été développé pour l'exportation par Howaldtswerke-Deutsche Werft en Allemagne. Cinq variantes de la classe (209/1100, 209/1200, 209/1300, 209/1400 et 209/1500) ont été exportées dans plus d'une douzaine de pays, avec plus de 60 sous-marins construits et mis en service.

Selon son constructeur TKMS, le sous-marin HDW Type 209/1400 modifié est la version la plus récente de la « famille » HDW Type 209, une série de 63 bateaux construits pour 14 marines clientes. Comme tous ses prédécesseurs, le HDW Type 209/1400 modifié est un sous-marin compact et fiable, doté de la technologie la plus récente, d'une capacité de combat élevée, d'une grande autonomie de batteries et d'une faible signature acoustique. Ses profils de mission comprennent non seulement la défense maritime et la prévention des conflits, mais aussi des tâches de surveillance et de collecte de renseignement. Il est également idéal pour les missions de déploiement opérationnel des forces spéciales.

Le Type 209/1400 modifié moyen a un équipage de 30 personnes et un déplacement de 1594 tonnes en immersion. Le sous-marin mesure 62 mètres de long, avec une largeur de 7,6 m, une coque sous pression de 6,2 mètres de diamètre et une hauteur de 5,8 m. Il peut plonger jusqu'à une profondeur maximale de 250 mètres. Sa vitesse est de 10 nœuds en surface et de 22 nœuds en plongée. Il est équipé de huit tubes lance-torpilles de 533 mm et peut transporter jusqu'à 14 torpilles.

Les sous-marins égyptiens ont 8 tubes lance-torpilles de 21 pouces (533 mm) et sont capables de transporter et de lancer jusqu'à 14 missiles et torpilles. De plus, ils peuvent déployer des mines navales. Ils sont équipés de torpilles SeaHake modèle 4 et de missiles UGM-84L Harpoon Block II. Ils sont équipés d'un système de conduite de tir des torpilles et d'un système de contrôle électronique des armes.

Les contre-mesures du sous-marin type 209/1400 modifié comprennent le système de mesures de soutien électronique Saab Grintek Avionics ainsi que les mesures de soutien électronique tactique S/UME-100 fournissant une analyse électronique du renseignement et une capacité de radiogoniométrie d'amplitude.

Les forces armées égyptiennes ont déclaré que les sous-marins seraient utilisés pour protéger la sécurité nationale de l'Égypte, protéger ses intérêts économiques et assurer la sécurité et la libre navigation dans le canal de Suez et d'autres régions. Selon un communiqué de l'armée égyptienne, les navires ont une autonomie de 11000 milles marins, une vitesse maximale de 21 nœuds et un déplacement de 1400 tonnes. Les nouveaux Type 209 remplaceront très probablement les quatre vieux navires de classe Romeo de la marine égyptienne livrés en 1983-1984.

Historique
L'Égypte a initialement commandé deux sous-marins de type 209/1400 modifié en 2011, puis deux autres en 2014. La nouvelle du contrat des sous-marin égyptien a été évoquée pour la première fois en août 2012, lorsque l'accord a été confirmé par le contre-amiral Osama Ahmed el-Gundi, le chef d'état-major de la marine égyptienne. Les négociations préliminaires pour des anciens bateaux de type 206A de la marine allemande auraient commencé en décembre 2004 mais l'Égypte a décidé de prendre la version la plus récente des sous-marins de classe 209/1400 modifié. Le contrat pour la livraison à l'Égypte des deux premiers sous-marins a été signé en 2011. En 2015, l'Égypte a décidé de prendre l'option pour deux unités supplémentaires. Le contrat pour les deux premiers bateaux s'élève à environ 900 millions d'euros. Selon l'agence de presse allemande Deutsche Presse-Agentur, le contrat pour les deux sous-marins suivants est estimé à plus de 500 millions d'euros.

Le premier sous-marin de la classe, le S41, a été livré en décembre 2016 et le second, le S42, en août 2017. Le S43 (867) est le troisième de ces sous-marins. Il est prévu que le programme se termine avec la remise du quatrième bateau en 2021.

Le S43 a été officiellement remis par la société allemande ThyssenKrupp Marine Systems à la marine de la République arabe d'Égypte le 9 avril 2020 à Kiel. Il ressort clairement du communiqué de presse du chantier naval que la cérémonie s'est déroulée dans le cercle le plus restreint. L'inspecteur de la marine égyptienne, le vice-amiral Ahmed Khaled Hassan Said, s'était impliqué dans l'organisation. L'unité a pu être achevée et remise onze mois après son lancement, le 3 mai 2019 (selon l'ESUT), et ceci malgré l'adversité actuelle due au Coronavirus. Un fait que le Dr Rolf Wirtz, PDG de Thyssenkrupp Marine Systems (tkMS), a souligné dans son discours aux chefs de projet. Le S43 est revenu pour l'occasion le 3 avril dans la capitale du Land de Schleswig-Holstein, qu'il avait quitté vers le nord le 23 mars pour effectuer ses tests de performance avant la cession.

Après avoir été officiellement remis à la marine égyptienne le 9 avril, le S43 a quitté le chantier de ThyssenKrupp Marine Systems en Allemagne, il a transité par le canal de Kiel le 14 avril, et il est arrivé mardi 5 mai à la base navale d'Alexandrie, en Égypte, après avoir parcouru une distance de 7800 kilomètres. Il a été reçu par une délégation militaire. Selon les forces armées égyptiennes, en route vers l'Égypte, le nouveau sous-marin a réalisé des exercices avec plusieurs « pays amis ». Le ministère de la Défense égyptien a publié par la suite une vidéo montrant le nouveau sous-marin S43 naviguant en tête des deux autres sous-marins de type 209/1400 déjà en service et de deux sous-marins de classe Romeo (Project 033).

Le porte-parole des forces armées égyptiennes Tamer al-Refai a déclaré que l'Egypte a reçu le sous-marin après que les équipages techniques et spécialisés du sous-marin aient suivi une formation simultanée en Egypte et en Allemagne en un temps record.

Lorsque tous les nouveaux Type 209 seront en service, l'Égypte en aura en permanence un en cours de maintenance, un en cours de formation, un prêt à appareiller et un en patrouille en mer. Cela constitue une amélioration significative des capacités opérationnelles de la marine égyptienne. Ces nouveaux sous-marins représentent une percée technologique dans les capacités de combat qui vise à renforcer les capacités de la marine égyptienne en mer Rouge et en mer Méditerranée. La majorité des navires de la marine égyptienne, y compris la flotte de sous-marins, ont été reçus de l'Union soviétique dans les années 1960 et de la Chine dans les années 1980. Depuis la fin des années 1990, la marine égyptienne a entrepris un projet de modernisation dans le cadre duquel de nouveaux navires ont été acquis auprès de pays occidentaux tels que les États-Unis, l'Allemagne et la France. La marine égyptienne dispose actuellement de quatre sous-marins diesel améliorés de classe Romeo, modernisés avec de nouveaux systèmes de sonar, de climatisation et de radar, et capables de tirer le missile Sub-Harpoon. Cependant, au cours de la dernière décennie le pays a cherché des remplaçants plus modernes pour sa flotte de sous-marins vieillissante. L'Égypte a tiré les leçons du passé et a décidé de réduire sa dépendance excessive à l'égard d'un seul fournisseur (les États-Unis). La diversification des sources d'armement de l'Égypte est donc devenue une priorité stratégique. Malgré ses problèmes financiers, l'Égypte a signé des contrats d'armement de plusieurs milliards de dollars avec la France, l'Allemagne, la Chine et la Russie. L'Égypte a plus de 2000 km de côtes en Méditerranée et en mer Rouge. Elle possède l'une des plus grandes marines du Moyen-Orient et l'accord actuel sur les armes aidera l'Égypte à moderniser et à moderniser sa force navale. La marine égyptienne participe actuellement à une opération arabe dirigée par l'Arabie saoudite contre les rebelles Houthis au Yémen. L'investissement dans une flotte de sous-marins modernes peut être considéré comme une réponse stratégique aux défis régionaux, et moins comme faisant partie de la stratégie antiterroriste égyptienne.

Notes et références

Bibliographie
 .

Liens externes
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
.
 .
 .
 .

Voir aussi

Liens internes
 Liste des sous-marins de l'Égypte

Sous-marin d'attaque conventionnel
Sous-marin de la Marine égyptienne
Navire construit à Kiel
Bateau lancé en 2019
Nom de bateau

S43 (867)


An Platanthera shriveri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Martin Brown. An Platanthera shriveri in nahilalakip ha genus nga Platanthera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platanthera

Platanthera shriveri


Liffers ist der Familienname folgender Personen:

 Bernd Liffers (* 1958), deutscher Kirchenmusiker und Organist

Siehe auch:
 Lifers
 Liefers
 Livers

Liffers