الآلة البسيطة في الفيزياء والميكانيكا، هي آلة حركية تغير اتجاه أو قيمة القوة.
تقوم الآلات البسيطة بعملها باستخدام قوة واحدة للقيام ب ضد حمولة واحدة، بغض النظر عن الاحتكاك، بحيث يكون العمل المطبق مساوياً للعمل الناشئ عن قوة الحمولة.

غالباً ما يشير هذا المصطلح إلى ستة آلات بسيطة عرفها علماء عصر النهضة:

 رافعة.
 ملفاف بدولاب وجزع.
 بكرة.
 سطح منحدر.
 إسفين.
 محوى.
أما السطح المنحدر فقد أضيف لاحقا، ففي المخطوطات العربية يشار إلى «الخمس أصول» فحسب.

رافعة
في الفيزياء، الرافعة هي أداة تستخدم عند محور أو نقطة ارتكاز مناسبة لمضاعفة القوة الميكانيكية التي يمكن تطبيقها على جسم آخر، ويوصف تأثير الرافعة بالميزة الميكانيكية. والرافعة هي آلة بسيطة.

أنواع الروافع
 روافع النــوع الأول: هي الروافع التي يقع محور ارتكازها بين القوة المؤثرة وبين المقاومة.
ومن الأمثلة على هذا النوع: المقص.

 روافع النوع الثاني: هي الروافع التي تقع نقطة مقاومتها بين محور الارتكاز والقوة المؤثرة.
ومن الأمثلة على هذا النوع: كسارة الجوز، عربة الحديقة.

 روافع النوع الثالث: هي الروافع التي تقع قوتها المؤثرة بين محور الارتكاز والمقاومة.
ومن الأمثلة على هذا النوع: الدباسة

بكرة
البكرة هي جهاز ميكانيكي بشكل عجلة ويكون محيطها مجوف يلتف حوله حبل أو قابل أو حزام. تستخدم البكرات لتغيير اتجاه القوة (فيزياء)¦قوة المؤثرة، أو توصيل حركة تدويرية، أو وضع تفوق ميكانيكي في نظام تدويري أو خطي للحركة.
نظام البكرة والحزام يوصف بكونه بكرتين أو أكثر مرتبطتين بحزام. يساعد هذا على إيصال القوة، أو السرعة عبر المحاور، وإن كانت البكرات ذات أحجام وأقطار مختلفة، تساعد أيضاً على تحقيق ربح ميكانيكي.
تكون كفاءة أنظمة البكرة والحزام عالية جداً، بكفاءة قد تصل 98%.

أنظمة البكرة والحبل
البكرة السهلة يمكن تشبيهها بوضع حبل حول شجرة. أنظمة البكرة والحبل (الحبل قد يكون خيط رفيع أو قابل قوي) يمكن وصفهم بصورة حبل واحد يوصل القوة الحركية الخطية إلى الحمل عن طريق بكرة واحدة أو أكثر من أجل رفع الثقل (عادة ضد الجاذبية). لا طالما ذُكِّر هذا النظام تحت قائمة المكائن البسيطة. في نظام الحبل الواحد والبكرات، يكون الربح الميكانيكي (في الوضعية الكاملة) مساوي لعدد البكرات في النظام. إن اُسْتُخْدِمَت بكرة واحدة فعادة ما تكون من أجل تغيير الإتجاه فقط. ولكن في الحقيقة، كلما زاد عدد البكرات في النظام، قلت كفاءته، وذلك بسبب الإحتكاك الذي تولده في النظام.
لم يُدَوَّن متى أو من طوّر أول بكرة، ولكن يُعتقد أن أرخميدس طور أول نظام بكرة "الثقل والمراوغة". كما هو مدون من قبل "بلوتارخ. بلوتارخ ذكر أن أرخميدس حرّك سفينة حربية كاملة مع رجالها باستخدام نظام بكرات معقد باستخدام قوته وحده فقط.

أنواع البكرة
 بكرة ثابتة
 بكرة متحركة
هناك العديد من الأنواع المختلفة لأنظمة البكرات:
 النظام الثابت: أي أن للبكرة محور ثابت مركز في مكانه ولا يتحرك.
 النظام المتحرك: أي أن البكرة لها محور حر يمكن أن يتحرك في الفراغ.
 النظام المعقد: هو مجموع النظامين الثابت والمتحرك.
 الثقل والمراوغة: هو نظام معقد للبكرات تُسْتَخْدَمُ فيه عدة بكرات على كل محور، لزيادة الربح الميكانيكي.

ملفاف بدولاب وجزع
المِلْفَاف بالعجل والجُزْع آلة تستخدم لرفع الأحمال. وهي تمثل إحدى الآلات الست البسيطة التي طورت قديمًا، وتُعدُّ من أهم الاختراعات في التاريخ. تتكون الآلة من أسطوانة مثبتة على عجل بحيث تدوران على نفس المحور. وهذا الملفاف رافعة من الطراز الأول. انظر: الرافعة، الذراع. يمثل مركز الأسطوانة نقطة الارتكاز، ويمثل نصف قطر الأسطوانة ذراع الحمل. ويمثل نصف قطر العجل الذراع التي تؤثر عليه القوة. ويستخدم أحيانًا ذراع إدارة بدلاً عن العجل.

مزايا
تتمثل أهم مزايا الملفاف ذو الدولاب والجزع في قدرته على رفع أحمال ثقيلة بقليل من الجهد البشري. ويمكن تحديد النسبة بين الاثنين بالقانون: حاصل ضرب القوة في نصف قطر العجل يساوي حاصل ضرب الحمل في نصف قطر الأسطوانة. ولاختصار هذا القانون إلى معادلة، لنفترض أن ق يمثل القوة، ون نصف قطر العجل، ول الحمل، وع نصف قطر الأسطوانة.
إذن: ق × ن = ل × ع
ل/ق = ن/ع أو
وتتمثل الميزة الميكانيكية للآلة في نسبة الحمل ل إلى القوة ق. انظر:الآلة . دعنا نعرض مثالاً يكون فيه نصف قطر العجل ن 20سم، ونصف قطر الأسطوانة ع 2سم، والحمل ل10كجم. ففي حالة عدم وجود احتكاك تكون المعادلة:
10/ق = 20/2
وبما أن 20ق = 20 فإن القوة المطلوبة تساوي القوة اللازمة عادة لرفع كيلوجرام واحد. وتكون الفائدة الميكانيكية، أي نسبة ل إلى ق، 10/1 أو 10.

استخدامات
الملفاف العادي المستخدم في رفع الماء من الآبار، يستخدم فيه ذراع تدوير بدلاً من العَجل. تطبق اليد الجهد على الذراع. ويكون وزن جردل الماء هو الثقل. وفي حجر الطحن يكون ذراع العجل أطول عادة من ذراع التدوير، لأن السرعة مطلوبة أيضًا، مثلها في ذلك مثل القوة. وفي بعض الأحيان توضع أسنان أو أطراف حول حافة العجل، كما في العجل المسنن، أو حول جنزير الدراجة. وفي بعض الأحيان يكون العجل المسنن كالشوك لكنه مدور فانتبه منه.

سطح منحدر
السطح المنحدر هو واحد من الآلات البسيطة الستة حيث هو عبارة سطح انسيابي تكون نقطتي نهايته عند ارتفاعات مختلفة. عندما يتحرك جسم على سطح منحدر تكون القوة اللازمة لرفعه أقل من القوة اللازمة لرفع الجسم بشكل شاقولي مباشرة. ولكن وحسب قانون حفظ الطاقة فإن الطاقة اللازمة للرفع لا تتغير (بإهمال طاقة الاحتكاك) سواء استعمل السطح المنحدر أم لا، ولكن القوة اللازم تطبيقها للرفع تكون أصغر في حال استخدام السطح المنحدر وذلك بسبب تحليل قوة ثقالة الجسم إلى مركبتين تكون المركبة العاملة فيها موازية للسطح وتتناسب مع جيب زاوية السطح المنحدر الذي يصنعها مع الخط الافقي θ.
تكون القوى المتوازنة على جسم B وضع على سطح منحدر S على الشكل التالي وذلك بإهمال مقاومة الهواء، (ما عدا التي تكون بسرعات عالية):
•	القوة الطبيعية (قوة رد الفعل) N التي يؤثر بها السطح S على B
•	قوة الجاذبية الأرضية mg تؤثر رأسيا إلى الأسفل، حيث تحلل إلى مركبتين هما mg.sinθ وmg.cosθ حيث تكون الأخيرة هي القوة الممانعة للرفع
•	قوة الاحتكاك f التي تؤثر بشكل موازي للسطح S بعكس جهة حركة الجسم.
يمكننا أن نقسم القوة الجاذبيه mg إلى اتجاهين، أحدهما عمودي على السطح S والأخر موازي له.
•	وحيث أنه لا يوجد أي حركة عمودية على السطح S ، فإن قوة رد الفعل (القوة الطبيعية) للسطح N يجب أن تكون مساوية وبعكس القوة الجاذبية mgcosθ.
•	إذا كان ما تبقى من عناصر قوة الجاذبية الأرضية الموازية للسطح mg.sin θ أكبر من قوة الاحتكاك f فان الجسم B سوف ينزلق إلى الأسفل (إذا كان حراً) مع تسارع = g.sinθ - FK/m، حيث FK هي قوة الاحتكاك الحركية. وإلا فإن الجسم سيبقى ثابتاً.
عندما تكون زاوية المنحدر θ = الصفر (سطح أفقي) يؤدي إلى أن sinθ = الصفر وبهذه الحالة يكون الجسم B ساكن لا يتحرك.
منحدر (هندسه معماريه)
المنحدر في الهندسة المعمارية يُستعمل لتوصيل سطحين موجوين على ارتفاعات مختلفة.
سطح المنحدر يمكن ان يكون مستوي أو لولبي. ميلان المنحدر لا يجوز ان تزيد على 6 ٪، لسهولة الاستخدام، حتى من جانب المعوقين. ميلان الطريق المنحدر للمركبات لا يجب أن يتجاوز 20 ٪ .بداية ونهاية الطريق = 6 ٪. يُوصى 12 ٪ كميلان للمنحدر.

الإسفين
عندما تقضم جزءاً من التفاحة فإنك تستخدم الإسافين.
فالإسفين هو سطح مائل متحرك له وجه واحد أو وجهان مائلان. فأسنانك الأماميه أسافين. والإسفين يغير اتجاه القوة المبذوله.عندما تدفع بأسنانك الأماميه في التفاحة تتغير قوة الدفع جانبيا لتزيح قشرة التفاح. السكاكين والفؤوس أسافين تستخدم للقطع.

المحوى
المحوى ويسمى لدى البعض بأسم مسمار قلاوظ، هو قطعة من المعدن شبه أسطوانية الشكل تقريبا مدببة من أحد أطرافها وعريضة من الجهة الأخرى محززة على شكل لولبي شبيه لحد ما بالمسمار، عند تثبيت رأسه المدبب في قطعة من الخشب وأدارة المحوى من جهة رأسه العريض يدخل المحوى في القطعة الخشبية يصعب معه سحب المحوى عن الخشبة.

هناك أنواع وقياسات مختلفة من المحويات وكذلك المادة المصنوعة منها، فقد يكون المحوى مصنوع من الحديد العادي أو الحديد المغلون أو البراص أو الألمنيوم أو البلاستك ولكل منها استخداماته الخاصة.
أنواع المحويات الموجودة في الأسواق والمستخدمة في الصناعة تعد بالألاف ويحكمها عموما نوع مادتها وطولها وقطرها ونوع تسنينها، والوصلات التالية لصور يمكن أن توضح ذلك [1] و[2].
يستخدم لتثبيت المحويات عدد خاصة من المفكات ذات رؤوس مختلفة تتناسب والعزم اللازم لتثبيت المحوى ي في موضعه، من هذه المفكات ما هو يدوي ومنها الآلي الكهربائي.

مراجع

آلات بسيطة
ميكانيكا
هندسة الميكانيك

آلة بسيطة


Maarif Bakanlığı Kolejleri, 1955 yılında dönemin Maarif Vekâleti tarafından yabancı dille eğitim yapmak üzere kurulmuş ve sınavla öğrenci alan yedi yıllık orta eğitim kurumlarının adıdır. Kısaca Maarif Kolejleri de denen ve sayıları altı adet olan bu okullar Eskişehir,  İzmir (Bornova), İstanbul (Kadıköy), Konya, Samsun ve Diyarbakır şehirlerinde bulunuyordu.

İlk defa 1955/1956 öğretim yılında eğitime başlamışlardır. İlk kurulduklarında sayıları altı adet olan bu okulların adı 1975 yılında bir genelgeyle Anadolu Lisesi yapılmış, 1976 yılında da başka bir genelgeyle sayılarının arttırılmasına karar verilmiştir. Bugün artık Anadolu Lisesi adını almış olan bu tür okulların sayısı 1993 yılına gelindiğinde 193'ü bulmuş, 2011 yılında ise bazı genel liselerin de Anadolu Lisesi olarak adlandırılmalarıyla bu sayı 1700'ü aşmış, bu arada yabancı dille yapılan bazı derslerden vazgeçilerek ve ders saatlerinde azaltmalara gidilerek müfredatları genel liselerin müfredatına eşitlenmiştir. Millî Eğitim Bakanlığı, 2013 yılına kadar tüm genel liseleri Anadolu Liseleri'ne dönüştürmeyi planlamaktadır.

Tarihçe
Çoğunluğu İstanbul merkezli olmak üzere yabancı dilde eğitim-öğretim yapan birçok yabancı kökenli orta öğretim okulu zaten çok uzun yıllardan beri Türkiye'de faaliyet göstermekteydi. Örneğin, bunlardan en köklü olanlarından İstanbul Robert Koleji 1863'te, Tarsus Amerikan Koleji ise 1888'de kurulmuşlardı.

Cumhuriyet Dönemi'nin hemen 2. yılında, 1924'te çıkartılan Tevhid-i Tedrisat Kanunu'nun gereği olarak ülkedeki bütün eğitim ve bilim kurumları gibi bu okullar da bu tarihten itibaren Millî Eğitim Bakanlığı'na bağlanmışlardır. Bunlardan millî eğitime uyum sağlayamayan ve kendi kurallarından taviz vermeyen bazıları kapatılmıştır. Örneğin, 1928 yılında Bursa Amerikan Koleji kapatılmış ve bu durum uluslararası gerginliğe bile sebep olmuştu.

Yıllar içinde meydana gelen toplumsal gelişmeler doğrultusunda yukarıda bahsi geçen okullara alternatif oluşturacak yeni eğitim kurumlarına gereksinim doğdu. Hızlı artan nüfus ve gelişen dış ilişkiler yabancı dil bilen eğitimli elemanlara olan gereksinimi arttırmış ve sayıları ve kapasiteleri yeterince artmayan yukarıdaki okullar bu ihtiyacı tam karşılayamaz duruma gelmişlerdi ve bunların benzeri yeni eğitim kurumlarının eksikliği duyulmaya başlamıştı.

1954-1955 öğretim yılında Millî Eğitim Bakanlığı, TBMM Tutanak Dergisi'nde de (1955 Cilt 5) yayımlanan şu kararı ile yabancı dilde eğitim yapacak ve yabancı okullara alternatif oluşturacak dört adet okul açılması kararlaştırmıştır: "Memleketimizle dünya milletleri arasında günden güne artan kültürel ve ekonomik temaslar ve yurdumuzda büyük bir hızla gelişen iktisadi ve teknik çalışmalar için belli başlı dünya dillerini hakkıyla öğrenen, ilmi çalışmalardan daha geniş ölçüde faydalanmasını bilen gençlere şiddetle ihtiyaç hissedilmektedir."

1954 yılında alınan bu kararla önce dört ilde yabancı dille eğitim yapacak dört adet okulun açılması benimsendi. Bunlar Eskişehir, İzmir, İstanbul ve Konya olacaktı. TBMM'nin 23 Şubat 1955 tarihli 47. toplantısının 2. oturumunda kabul edilen bütçe yasasıyla Samsun ve Diyarbakır'da da birer adet okul açılması kararlaştırılarak bu çekirdek okulların sayısı altıya çıkarıldı.

1955-1956 öğretim yılından başlamak üzere eğitime geçmesi planlanan ve yabancı dille eğitim yapacak bu 6 öncü okulun adlarının - benzerleri olan yabancı okullardan örnek alınarak - Kolej olmasına karar verildi. Kağıt üstündeki resmi adları kolej olmasına rağmen Millî Eğitim Bakanlığı (o zamanki adıyla Maarif Vekaleti) tarafından özel olarak kuruldukları için ve diğerleriyle karıştırılmamaları için bu okullara Maarif Koleji dendi. Merkezi sınavla öğrenci alan bu okullarda orta ve lise kısımları bir arada bulunacak ve hazırlık sınıfıyla beraber öğretim süresi yedi yıl olacaktı.

24 Şubat 1973 tarih ve 14575 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Milli Eğitim Temel Kanunu hükümleri uyarınca bu tür okullardaki kolej adının liseye çevrilmesinin yasal bir zorunluluk haline gelmesi üzerine, Maarif Kolejleri için yeni bir ortak isim arayış sürecinde öne çıkan Anadolu Lisesi adının kullanılması için 1 Temmuz 1975 tarih ve 14903 sayılı makam oluru verilmesinin ardından 1975-76 ders yılına bu yeni isimle başlanmış ve bu 1 Aralık 1975 tarih ve 11108 sayılı bakanlık genelgesiyle duyurulmuştur.

1976 yılında artık "Anadolu Lisesi" adını almış olan bu okulların sayısının özel bir yönetmelikle arttırılmasına karar verildi. 1993 yılına gelindiğinde bunların sayısı 193'ü bulmuştu. Bu okulların yanı sıra Anadolu Öğretmen, Anadolu Güzel Sanatlar Liseleri de açılmıştır. Devletleştirilen Nişantaşı ve Beyoğlu İngiliz okullarıyla (High School) Galatasaray Lisesi ve İstanbul (Erkek) Lisesi'nin yanı sıra 17 İmam Hatip Lisesi de aynı kapsama alınmıştır.

Eğitim öğretim programları
Maarif Kolejlerinde bütün derslerin yabancı dilde verilmesi mümkün değildi. Kanunlar gereği sadece Fen ve Matematik dersleri yabancı dilde öğretilmekteydi. Sosyal bilimlere giren derslerin (ülkedeki bütün okullarda olduğu gibi) Türkçe öğretilmesi zorunluluğu vardı. Bunun yanı sıra yabancı dil eğitimine özel bir ağırlık verilmekteydi. Bu okullardaki yabancı dil öğretiminin amacı, Resmi Gazete'de de tespit edilmiş olduğu gibi, "Öğrencilerin takip ettikleri yabancı dilde konuşabilme, anlayabilme, kendi konularındaki metinleri Türkçeye çevirebilme ve yazı ile yeterince ifade edebilme güç ve yeteneğini kazanmalarını sağlamak", yabancı dilde eğitim ve öğretimin amacı ise, "öğrencilere bilimsel ve teknolojik gelişmelerle, yabancı dildeki bu tür yayınları izleyebilme, uluslararası toplantı ve tartışmalara da katkıda bulunabilme güç ve yeteneğini kazandırmak" şeklinde özetlenebilir.

Eğitim kalitesinin yüksek tutulması amacıyla öğrenci alımında yapılan seçicilik öğretmenler için de uygulanmış, ayrıca 1957 yılında ABD ile yapılan ikili kültür anlaşması gereği yabancı uzman ve barış gönüllüleri bu okullarda öğretmen olarak görev almış, bu durum 1970'li yılların başlarına kadar sürmüştür. 1957-1969 yılları arasında görev yapan yabancı uyruklu öğretmenler arasında İngiliz, ABD'li, Pakistanlı, Avustralyalı ve İskoç öğretmenler ilk sıralarda bulunuyordu.

Sınıflardaki öğrenci sayılarının belirli sınırları aşmamasına özen gösterilen bu okullarda 1960'larda orta öğretim okullarında çok sık rastlanmayan ve o yıllarda büyük yenilik sayılan lisan laboratuvarları faaliyete geçirilmişti.

Bu okullarda her zaman tam gün eğitim yapılmıştır.

İngilizce müfredatı
Okuldan okula ve yıldan yıla bazıları değişmekle birlikte bir fikir vermesi açısından Maarif Kolejlerinde 1960'lı ve 1970'li yıllarda İngilizce derslerinde okutulan bazı kitapların listesi aşağıda sunulmuştur. Bu kitaplardan bazılarının (ör: The Catcher in the Rye) ABD okullarında da okutulması zorunlu kitaplar listesinde olduğunu belirtmek gerekir:

Oyunlar:
 Lady Windermere's Fan - Oscar Wilde
 Macbeth - Shakespeare (1960)
 Julius Ceaser - Shakespeare (1961)
 Arsenic and Old Lace - Joseph Kesselring (1971-1972)
 A Woman of No Importance - Oscar Wilde (1971-1972)
 Inherit the Wind (Rüzgarın Mirası) - Jerome Lawrence ve Robert E. Lee (1972-1973)
 Death of a Salesman (Satıcının Ölümü) - Arthur Miller (1973-1974)
 Our Town - Thornton Wilder
 The Matchmaker (Çöpçatan) - Thornton Wilder (1971-1972)
 The Glass Menagerie (Sırça Kümes) - Tennessee Williams (1973-1974)

Romanlar:
 A Tale of Two Cities (İki Şehrin Hikâyesi) - Charles Dickens (1959-1960)
 Grapes of Wrath (Gazap Üzümleri) - John Steinbeck  (1962)
 The Lives of Twelve Ceasers (1961)
 Animal Farm (Hayvan Çiftliği) - George Orwell (1970-1971)
 Lord of the Flies (Sineklerin Tanrısı) - William Golding (1972-1973)
 Brave New World (Cesur Yeni Dünya) - Aldous Huxley
 The Catcher in the Rye (Çavdar Tarlasında Çocuklar) - J. D. Salinger
 To Kill a Mockingbird (Bülbülü Öldürmek) - Harper Lee (1973-1974)

Bu kitapların nasıl seçildiği, neden tercih edildikleri ayrı bir araştırma konusu olmakla birlikte yelpazenin farklı uçlarından kitapların aynı sıralarda okutulmuş olması eğitimcilerin kişisel tercihlerinin ön planda olabileceğini akla getirmektedir. Örneğin, bunlardan Animal Farm, Stalinizm'i hicveden politik bir fabl iken, 'Inherit The Wind' "Maymun Davası" üzerinden bir McCarthy eleştirisiydi. Bir yandan da Tennessee Williams ve Oscar Wilde gibi yazarların cinsel metaforlarla yüklü eserleri okutuluyor, enine boyuna tartışılıyor ve sınavları yapılıyordu. Tuhaf olan bunların orta üç, lise bir vb. düzeyinde verilmesiydi.

(Not: Antoloji kitapları, hikâyeler ve ilk sınıflarda okutulan basitleştirilmiş (simplified) kitaplar hariç tutulmuştur)

Barış Gönüllüleri'nin istihdamı
ABD Başkanı John F. Kennedy, ülkesinin dünyada yeniden güçlü biçimde etkin olabilmesi için 1961 yılında ABD Kongresi'nin de onayıyla devlet destekli gönüllü bir yardım programını başlatmıştı. Bu programı yürütecek Barış Gönüllüleri (Peace Corps) örgütünün o yıl kurulmasından sonra bu örgütün çalışmalarına katılan genç ve eğitimli ABD vatandaşları dünyanın dört bir köşesinde, özellikle de gelişmekte olan ülkelerde görev yapmaya başladılar. Barış Gönüllüleri sağlık, çevre ve turizm gibi alanlarda da çalışmış olmakla birlikte büyük bir kısmı eğitim alanında, bunların da ezici çoğunluğu İngilizce öğretiminde görev almışlardır. Bunun nedeninin "Yabancı dil bilen birisinin radyo ve basın aracılığıyla propagandaya açık hale geleceği, ilgili ülkenin düşünce tarzı ve siyasetini benimsemesinin ve mallarını satın almaya başlamasının kolaylaşacağı" varsayımı olduğu iddia edilmiştir. Böylesi düşüncelerle Barış Gönüllüleri'ne kuşkuyla bakanlar olmuştur.

Türkiye hükümeti ile yapılan özel anlaşmalara dayanarak 1962 ilâ 1971 yılları arasında Türkiye'de 1460 Barış Gönüllüsü görev almıştır. Bunların %67'si Türkiye'deki çeşitli okullarda İngilizce öğretmeni olarak görev yapmışlardır. Müslim Özbalkan'ın 1970 yılında yayımladığı Gizli Belgelerle Barış Gönüllüleri adlı kitapta hangi okullarda hangi Barış Gönüllülerinin görev yaptığı isim isim listelenmişti. Bu kitaba göre 6 Maarif Koleji'nde sadece 1969-1970 yıllarında 28 İngilizce öğretmeni görev yapmıştı.

Bununla birlikte bu kolejlerde görev yapan her yabancı öğretmen Barış Gönüllüsü değildi. Bu okullarda, okul-aile birlikleriyle özel sözleşme yaparak çalışan yabancı öğretmenler de vardı.

İç bağlantılar
Altı çekirdek okulun ilk açıldığı yıllardaki adları ve şimdiki adları:
 İstanbul/Kadıköy Maarif Koleji, Kadıköy Anadolu Lisesi
 Konya Koleji, Meram Anadolu Lisesi
 İzmir Koleji, Bornova Anadolu Lisesi
 Eskişehir Koleji, Eskişehir Anadolu Lisesi
 Samsun Koleji, Samsun Anadolu Lisesi
 Diyarbakır Koleji, Diyarbakır Anadolu Lisesi

Ayrıca bakınız
 Anadolu Liseleri

Kaynakça

Kolejler

Maarif Bakanlığı Kolejleri


Benidorm, Valensiya Özerk Bölgesi Alicante ilinde bir şehir. 2004 nüfus sayımına göre şehir nüfusu 65,000 olmasına rağmen yaz aylarında bu nüfus yarım milyona kadar çıkabilmektedir. 1960'lı yıllarda şehir küçük bir balıkçı köyü iken sanayi ve turizm yatırımları ile hızlı bir gelişme göstermiştir. Şehirde 1959 yılından beri Benidorm Uluslararası Şarkı Yarışması düzenlenmektedir.

Dış bağlantılar
 Benidorm , Şehirle ilgili resimler ve videolar
 Benidorm Turizm Danışma

İspanya'daki şehirler
Alicante ili

Benidorm


Vodokaz je naprava za određivanje razine vodene površine u vodotocima, jezerima, umjetnim jezerima (akumulacijama) i slično. Obično je u obliku letve podijeljene u centimetarske oznake, a vodostaj se mjeri povremeno (nekontinuirano), najčešće jednom dnevno. Također vodokaz je naziv cijev, obično staklenu, spojenu sa zatvorenom posudom s tekućinom (na primjer parnim kotlom), na kojoj se kontrolira razina tekućine u posudi, a koristi se zakon o spojenim posudama.

Mareograf

Mareograf je mjerni instrument koji služi za bilježenje morskih mijena (plima i oseka) i obično se postavlja iznad posebnog napravljenog bunara ili cijevi povezanim s morem. U bunaru (cijevi) pluta plovak koji se diže i spušta prateći promjene razine morske površine. Okomito kretanje plovka prenosi se žicom na kolo; na taj se načini pokreće pisaljka koja na papiru crta krivulju plime i oseke. Papir je namotan na bubanj koji satni mehanizam okreće konstantnom brzinom. Danas se podatci uglavnom spremaju u digitalnom obliku. Postoje i mareografi koji se drže na dnu mora i koji rade na principu mjerenja tlaka stupca vode iznad njih.

Limnigraf

Limnigraf (grč. λίμνη: stajaća voda; jezero + γράφω: pisati) je mjerni instrument koji neprekidno bilježi razinu vode. Najčešće se koristi mehanički limnigraf, koji se sastoji od plovka u zdencu koji je spojen s vodenim tokom ili umjetnim jezerom, a položaj i pomicanje plovka prenosi se na zapisni uređaj.

Zakom o spojenim posudama

Spojene posude su međusobno povezane posude tako da se tekućina u njima može slobodno gibati iz jedne u drugu. Visina stupca tekućine u svim je spojenim posudama jednaka, što se naziva zakonom o spojenim posudama.

Ako uzmemo cijev u obliku slova U i nalijemo u nju vodu, vidjet ćemo da će voda u jednom i drugom kraku biti jednako visoko. To proizlazi iz činjenice što hidrostatski tlak na svakom mjestu cijevi koja spaja posude ovisi samo o visini stupca tekućine do površine nad tim mjestom. Kad bi visine obiju strana kod cijevi istog presjeka bile različito visoke, značilo bi da s jedne strane djeluje veća sila nego s druge, pa bi to izazvalo strujanje tekućine dok se ne bi izjednačile visine u posudama. U vodokaznoj cijevi kotla voda stoji jednako visoko kao i u kotlu. Kad se u blizini rijeke iskopa bunar, voda koja se iz rijeke provlači kroz pjeskovito tlo, takozvana temeljna voda, napuni bunar i stoji jednako visoko kao što je i vodostaj rijeke.

Nalaze li se u U cijevi dvije tekućine koje se ne miješaju, na primjer ulje i voda, dakle različitih specifičnih težina, obje razine tekućina u istoj visini. Ulje ima manju specifičnu težinu γ1, pa je potreban viši stupac ulja da svojim pritiskom drži ravnotežu stupcu vode u drugom kraku. Vrijedi:

Zaključak: specifične težine, odnosno gustoće dviju tekućina u spojenim posudama odnose se obrnuto proporcionalno kao visine njihovih stupaca. Iz navedenog izraza vidimo da ovakva cijev omogućuje određivanje specifične težine neke tekućine ako su poznate ostale 3 veličine.

Izvori

Mjerni instrumenti

Vodokaz


Sistan and Baluchestan province (; ) is the second largest province of the 31 provinces of Iran, after Kerman province, with an area of 180,726 km2. It is in the southeast of the country, bordering Pakistan and Afghanistan, and its capital is the city of Zahedan.

At the time of the National Census of 2006, the province had a population of 2,349,049 in 468,025 households. The following census in 2011 counted 2,534,327 inhabitants living in 587,921 households. At the most recent census in 2016, the population had increased to 2,775,014 in 704,888 households.

The Baloch form a majority of the population and the Persian Sistani a minority. Smaller communities of Kurds (in the eastern highlands and near Iranshahr); the expatriate Brahui (on the border between Iran and Pakistan); and other resident and itinerant ethnic groups, such as the Romani, are also found within the province.

History

In the epigraphs of Bistoon and Persepolis, Sistan is mentioned as one of the eastern territories of Darius the Great. The name Sistan, as mentioned above, is derived from Saka (also sometimes Saga, or Sagastan), a Central Asian tribe that had taken control over this area in the year 128 BC. During the Arsacid dynasty (248 BC to 224 AD), the province became the seat of Suren-Pahlav Clan. From the Sassanid period until the early Islamic period, Sistan flourished considerably.

During the reign of Ardashir I of Persia, Sistan came under the jurisdiction of the Sassanids, and in 644 AD, the Arab Muslims gained control as the Persian empire was in its final moments of collapsing.

During the reign of the second Sunni caliph, Omar ibn Al-Khattab, this territory was conquered by the Arabs and an Arab commander was assigned as governor. The famous Persian ruler Ya'qub-i Laith Saffari, whose descendants dominated this area for many centuries, later became governor of this province. In 916 AD, Baluchestan was ruled by the Daylamids and thereafter the Seljuqids, when it became a part of Kerman. Dynasties such as the Saffarids, Samanids, Qaznavids, and Seljuqids, also ruled over this territory.

In 1508 AD, Shah Ismail I of the Safavid dynasty conquered Sistan. After the assassination of Nader Shah in 1747, Sistan and Balochistan became part of the Brahui Khanate of Kalat, which ruled it till 1896. Afterwards, it became part of Qajar Iran.

Geography
The whole of the province had been previously called Baluchestan, but the government added Sistan to the end of Baluchestan. After the 1979 revolution, the name of the province was changed to Sistan and Baluchestan.

Today, Sistan refers to the narrow strip of the northern margin of the province and Baluchestan stretches north to south from Zahedan County to Chabahar County. The province borders South Khorasan province in the north, Kerman province and Hormozgan province in the west, the Gulf of Oman in the south, and Afghanistan and Pakistan in the east.

Sistan and Baluchestan province is one of the driest regions of Iran, with a slight increase in rainfall from east to west, and a rise in humidity in the coastal regions. The province is subject to seasonal winds from different directions, the most important of which are the 120-day wind of Sistan, known in Baluchi as Levar; the seventh wind (Gav-kosh); the south wind (Nambi); the Hooshak wind; the humid and seasonal winds of the Indian Ocean; the north wind (Gurich); and the western wind (Gard).

Administrative divisions

Cities

According to the 2016 census, 1,345,642 people (over 48% of the population of Sistan and Baluchestan province) live in the following cities: Adimi 3,613, Bampur 12,217, Bazman 5,192, Bent 5,822, Bonjar 3,760, Chabahar 106,739, Dust Mohammad 6,621, Espakeh 4,719, Fanuj 13,070, Galmurti 10,292, Gosht 4,992, Hiduj 1,674, Iranshahr 113,750, Jaleq 18,098, Khash 56,584, Konarak 43,258, Mehrestan 12,245, Mirjaveh 9,359, Mohammadabad 3,468, Mohammadan 10,302, Mohammadi 5,606, Negur 5,670, Nik Shahr 17,732, Nosratabad 5,238, Nukabad 5,261, Pishin 16,011, Qasr-e Qand 11,605, Rask 10,115, Saravan 60,014, Sarbaz 2,020, Shahr Ali Akbar 4,779, Sirkan 2,196, Suran 13,580, Zarabad 4,003, Zabol 134,950, Zahedan 587,730, and Zehak 13,357.

The following table shows the ten largest cities of Sistan and Baluchestan province:

Demographics

Most of the population are Balōch and speak the Baluchi language, although there also exists among them a small community of speakers of the Indo-Aryan language Jadgali. Baluchestan means "Land of the Balōch"; Sistani are the second largest ethnic group in this province who speak the Sistani dialect of Persian.

Religion
The minority Sistani people of Sistan and Baluchestan province are Shia Muslims, and the majority Baloch people of the Baluchestan area in the province are Sunni Muslims, specially Deobandis.

Sistan and Baluchestan today

Sistan and Baluchestan is the poorest of Iran's 31 provinces, with a HDI score of 0.688.

The government of Iran has been implementing new plans such as creating the Chabahar Free Trade-Industrial Zone.

Economy

Industry is new to the province. Efforts have been done and tax, customs and financial motivations have caused more industrial investment, new projects, new producing jobs and improvement of industry. The most important factories are the Khash cement factory with production of 2600 tons cement daily and three other cement.

Factories under construction:
 Cotton cloth and fishing net weaving factories and the brick factory can be named as well.

The province has important geological and metal mineral potentials such as chrome, copper, granite, antimony, talc, manganese, iron, lead, zinc, tin, nickel, platinum, gold and silver.

One of the main mines in this province is Chel Kooreh copper mine in 120 km north of Zahedan.

Sistan embroidery has been an ancient handicraft of the region that has been traced as far back as 5th-century BC, originating from the Scythians.

Transportation

Road transport

National rail network
The city of Zahedan has been connected to Quetta in Pakistan for a century with a broad gauge railway. It has weekly trains for Kovaitah. Recently a railway from Bam, Iran to Zahedan has been inaugurated. There may be plans to build railway lines from Zahedan to Chabahar.

Airports

Sistan and Baluchistan province has two main passenger airports:
 Zahedan Airport
 Chabahar Airport (Konarak Airport)

Ports
The Port of Chabahar in the south of the province is the main port. It is to be connected by a new railway to Zahedan. India is investing on this port. The port stands on the Coast of Makran and is 70 km west of Gwadar, Pakistan.

Higher education
 University of Sistan and Baluchestan
 Chabahar Maritime University
 Zabol University
 Islamic Azad University of Iranshahr
 Islamic Azad University of Zahedan
 Zahedan University of Medical Sciences
 Zabol University of Medical Sciences
 International University of Chabahar
 Velayat University of Iranshar
 Jamiah Darul Uloom Zahedan
Landmarks such as the Firuzabad Castle, Rostam Castle and the Naseri Castle are located in the province.

See also
 Bazman, volcano mountain
 Baloch people
 Sistan region
 Balochistan region
 Balochistan, Afghanistan
 Balochistan, Pakistan

References

Bibliography

External links

Official website of Sistan and Baluchestan Governorship
Chabahar Free Trading Zone, Sistan and Baluchistan

Balochistan
Provinces of Iran
Gulf of Oman

Sistan and Baluchestan province


Yoshio Fujiwara var en japansk fodboldspiller, der i 1923 spillede for det japanske fodboldlandshold.

Japans fodboldlandshold

|-
|1923||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

 Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Yoshio Fujiwara


Caballería ligera (en alemán, Leichte Kavallerie) es una opereta en dos actos compuesta por Franz von Suppé, con libreto de Karl Costa. Fue representada por primera vez el 21 de marzo de 1866 en el Carltheater de Viena.

La ópera está ambientada en el siglo XVIII en medio de las intrigas de la corte del barón von Bredereck y su amante la condesa Ilonka Csikos, cuya compañía de ballet es denominada como «caballería ligera».

Aunque la opereta permanece en una relativa oscuridad, la obertura de la Caballería ligera es una de las obras más conocidas de Von Suppé.

Personajes

Referencias

Enlaces externos

Operetas
Óperas de Franz von Suppé
Óperas en alemán
Óperas de 1866
Óperas estrenadas en Viena

Caballería ligera (Suppé)


62071 Voegtli este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
62071 Voegtli este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Gnosca de Stefano Sposetti. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,54 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 13,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 62001-63000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

62071 Voegtli


İlhan Ayverdi, İlhan Tolun (d. 24 Ekim 1926, Akhisar - ö. 6 Kasım 2009, İstanbul). Türk dil bilimci, edebiyat öğretmeni.

Kubbealtı Akademisi Kültür ve Sanat Vakfı'nın kurucusu ve vefatından önce başkanı idi. Misâlli Büyük Türkçe Sözlüğü hazırlamıştır. Ekrem Hakkı Ayverdi'nin eşidir.

Yaşamı

Ailesi ve öğrenim yaşamı
24 Ekim 1926'da Akhisar'da doğdu. 06 Kasım 2009'da İstanbul'da vefat etti. Baba tarafı Dağıstan, anne tarafı Rumeli asıllıdır. Ailesi, 93 Harbi sırasında topraklarını terkedip önce Bursa'ya sonra Ödemiş'e yerleşmişti. Babası Murat Tolun Bey, Türk Kurtuluş Savaşı yıllarında Galip Hoca diye bilinen Celal Bayar'ın silah arkadaşıdır; Türk Kurtuluş Savaşı'nda Akhisar Cephesi Kuvâ-yi Milliye Kumandanı olarak görev yapmıştır, İstiklal madalyası sahibidir.

İlhan Hanım, posta müdürü olan babasının Akhisar'a tayininden sonra dünyaya geldi; ilk ve orta tahsilini aynı yerde tamamladı. Akhisar'da lise olmadığından lise tahsili için İzmir'e gitti ve 1943 yılında İzmir Karataş Lisesi'nden mezun oldu.

Hastalık sebebiyle iki sene ara verdiği öğrenim yaşamına İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde devam etti. Türk tarihinin ilk edebiyat profesörü olan Ali Nihad Tarlan, edebiyat tarihçisi İsmail Hikmet Ertaylan, Prof. Mehmet Kaplan'ın öğrencisi oldu. Gazeteci yazar Ahmet Kabaklı ile sınıf arkadaşı oldu ve dostlukları ömürboyu devam etti. Fakültede öğrenci iken bir yandan da İstanbul Milli Eğitim Müdürlüğü'nde memur olarak çalıştı; çalıştığı dairede tanıştığı Mehmet Örtenoğlu Dede ile tanışması bütün hayatını etkiledi. Mehmet Dede vasıtasıyla yazar Samiha Ayverdi ve Samiha Hanım'ın hocası Ken'an Rifâî (Kenan Büyükaksoy) ile tanıştı. Üniversite öğrenimini 1949 yılında tamamladı.

Öğretmenlik yaşamı
Edebiyat öğretmeni olan İlhan Hanım, sırası ile Anarat Higutyan Ermeni Orta Okulu, Galatasaray Lisesi, Zoğrafyon Rum Lisesi (1951-1955), Saint Joseph Lisesi ve Saint Michel Fransız Lisesi'nde görev yaptı. 1960 yılında ise Çapa Eğitim Enstitüsü'nde bir süre öğretmenliğe devam etti; aynı yıl öğretmenlikten ayrıldı. Öğretmenliği bıraktıktan sonraki yaşamını dernek çalışmaları, özel kültür falaliyetleri ile doldurdu.

Kültür-Sanat Çalışmaları
8 Ekim 1959 günü Samiha Ayverdi'nin erkek kardeşi mimar-mühendis-müteahhit Ekrem Hakkı Ayverdi ile evlendi. Eşinin Anadolu ve Rumeli'de gezerek 20 yıllık bir çalışma sonucu dört ciltlik Osmanlı Mimari Eserleri adlı yapıtı meydan getirmesinde katkıda bulundu.

1966-1982 yılları arasında Türk Kadınları Kültür Derneği'nin başkanlığını yaptı.1970'li yıllarda Kubbealtı Cemiyeti'nin kuruluşuna Samiha ve Ekrem Hakkı Ayverdi ile birlikte başkanlık etti, cemiyetin isim-annesi oldu. Bu cemiyet, Kubbealtı Akademisi Kültür ve Sanat Vakfı adıyla vakfa dönüşünce, vakfın başkanı oldu.
Kubbealtı Mecmuası'nın yayımlanmasında, vakfın yayın, seminer, konferanslar, musiki çalışmaları ve çeşitli sosyal faaliyetlerinde eşi Ekrem Hakkı Ayverdi ve Samiha Ayverdi ile aktif rol oynadı.

Misâlli Büyük Türk Lugati
1976 yılında, Kubbealtı Vakfı'nın yayımlamaya karar verdiği Misâlli Büyük Türk Lugati'nin hazırlanması ve yazılması işini üstlendi. Bu eser üzerinde 28 yıl aralıksız çalıştı ve 2004 yılında tamamladı. 13. yüzyıldan günümüze kadar Türk dilinin envanterini çıkaran ve binlerce misalle donatılan bu eser, Kasım 2005'te yayımlandı. İlhan Ayverdi, bu eser ile Türkiye Yazarlar Birliği tarafından 2005'te dil alanında "Yılın Yazarı" seçilmiştir.

80. Yaşına Armağan
İlhan Ayverdi'nin 80. yaşını kutladığı 2006 yılında Kubbealtı Neşriyat tarafından hayatından kesitler sunan bir kitap hazırlanmıştır. "İlhan Ayverdi: Bir Hayat Bir Lûgat" adlı 99 sayfalık kitap, 80. Yaşına Armağan alt başlığını taşır; Zeynep Uluant ve Aysel Yüksel tarafından hazırlanmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Kubbealtı Vakfı
İlhan Ayverdi web sitesi

Türk dilbilimciler
1926 doğumlular
Türk öğretmenler
Merkezefendi Mezarlığı'na defnedilenler
2009 yılında ölenler
Akhisar doğumlular
Türk sözlükçüler

İlhan Ayverdi


Katinka er et pigenavn, der nok stammer fra Rusland eller Ungarn som en kælenavnsform af Katarina eller Ekaterina. Katinka kan også henvise til en række andre emner:

Kunst og musik
 Ved vejen, en film fra 1988 med den engelske titel Katinka
 Katinka (operette), en operette fra 1915
 Katinka (sang), det hollandske bidrag til Eurovision Song Contest 1962
 Katinka (band), en dansk musikgruppe
 Katinka, Katinka, luk vinduet op, en sang af Sigfred Pedersen

Personer
 Katinka Bjerregaard, dansk sanger
 Katinka Hosszú, ungarsk svømmer
 Katinka My Jones, dansk digter og forfatter

Steder
 Katinka Village, Wisconsin

Katinka


Living Stream Ministry (LSM), originally named Stream Publishers when founded in 1965 by Witness Lee, is a non-profit corporation currently based in Anaheim, California. LSM publishes the works of Watchman Nee and Witness Lee, including the Recovery Version of the Bible. LSM has been a member of the Evangelical Christian Publishers Association since 2002 and of the Christian Booksellers Association since 1981.

Statement of Faith

LSM holds to the following statement of faith:

 Holding the Bible as the complete and only divine revelation, we strongly believe that God is eternally one and also eternally the Father, the Son, and the Spirit, the three being distinct but not separate. We hold that Christ is both the complete God and the perfect man. Without abandoning His divinity, He was conceived in the womb of a human virgin, lived a genuine human life on earth, and died a vicarious and all-inclusive death on the cross. After three days He resurrected bodily and has ascended to the heavens. He is now in glory, fully God but still fully man. We look to His imminent return with the kingdom of God, by which He will reign over the earth in the millennium and in eternity. We confess that the third of the Trinity, the Spirit, is equally God. All that the Father has and is, is expressed by the Son; and all that the Son has and is, is realized as the Spirit. We further believe that mankind is in need of God's salvation. Though we were absolutely unable to fulfill the heavy demands of God's righteousness, holiness, and glory, Christ fulfilled all the requirements through His death on the cross. Because of Christ's death, God has forgiven us of our sins, justified us by making Christ our righteousness and reconciled us to Himself. Based on Christ's redemption, God regenerates the redeemed with His Spirit to consummate His salvation, that they may become His children. Now possessing God's life and nature, the believers enjoy a daily salvation in His Body in this age and the eternal salvation in the coming age and in eternity. In eternity we will dwell with God as the New Jerusalem, the consummation of God's salvation of His elect.

Activities

Living Stream Ministry publishes the works of Watchman Nee and Witness Lee, providing the authoritative and definitive collections. The writings of Watchman Nee and Witness Lee focus on the enjoyment of the divine life and on the building up of the Body of Christ. Its purpose is to promote the teachings of Watchman Nee and Witness Lee, and to prepare, select, and distribute information of all kinds which may be useful for the growth of spiritual life among Christians.

Living Stream Ministry publishes and prepares video tapes, audio tapes, and printed spiritual materials intended for all Christians worldwide.  LSM also supports radio programs such as The Life-Study of the Bible, a thirty-minute radio program composed of excerpts from the works of Witness Lee. This program, which began production in 1996, is currently broadcast in three languages to more than 100 radio stations. LSM also conducts and hosts various conferences and trainings throughout the year, including the Full Time Training in Anaheim (FTTA). It also operates the Anaheim Palms Telecom Center and Engendi Camp and Conference Center and donates funds to local churches and affiliated organizations.

One publication

In 2005, Living Stream Ministry published a booklet on behalf of the co-workers among the local churches called Publication Work in the Lord's Recovery. The booklet stated that only publications carried out under the collective oversight of the co-workers should be used in the local churches. Seeking to restrict the churches from using any other material in a widespread way, it discouraged all members from carrying out private publication works. The booklet also stated that this was not a mandate and that "the one publication should not become the basis of our accepting or rejecting any persons in the communion of faith or in the fellowship of the churches; it should not be insisted on as an item of the faith. If any are not inclined to be restricted in one publication, these ones are still our brothers; they are still in the genuine local churches."  The booklet also states, "There is nearly no item of life or light that has not been covered by our publications" and describes the benefit of other publications in this way:  "...the fact that these publications can be produced and distributed should not give them any more credence among the churches than anything else that can be published today, secular or religious. These are simply other publications that our brothers and sisters may or may not be interested in. They are not part of the one publication in the Lord's recovery, and they are not necessarily beneficial to the spiritual good of the saints among us."

See also

Watchman Nee
Witness Lee
The Local Churches
Recovery Version

References

External links
 Publications and Biographies of Watchman Nee and Witness Lee
 Life Study of the Bible with Witness Lee Radio Broadcast
 Living Stream Ministry Online Publications
 Open Letter to the Leadership of Living Stream Ministry and the "Local Churches"
 An Open Letter From the Local Churches and Living Stream Ministry Concerning the Teachings of Witness Lee
 PDF File of Christian Research Institute's ''We Were Wrong: A Reassessment of the "Local Church" Movement of Watchman Nee and Witness Lee

Publishing companies established in 1965
Christian publishing companies
Companies based in Anaheim, California
Publishing companies of the United States

Living Stream Ministry


Die Ludwigshöhle oder König-Ludwig-Höhle ist eine natürliche Karsthöhle bei Neumühle, einem Ortsteil der oberfränkischen Gemeinde Ahorntal im Landkreis Bayreuth in Bayern.

Sie wurde früher auch Kühloch oder Rabenloch genannt und ist eine Durchgangshöhle am nordwestlichen Talrand des Ailsbachtals, unweit der Burg Rabenstein und der Schauhöhle Sophienhöhle in der Fränkischen Schweiz.

Lage
Die Ludwigshöhle liegt am nordwestlichen Talhang des engen, gewundenen Ailsbachtals bei der Gemeinde Ahorntal im oberfränkischen Landkreis Bayreuth. Das Tal weist viele steile Felsbastionen und die größte Höhlendichte in der Fränkischen Schweiz auf. Ein Parkplatz befindet sich 20 Meter unterhalb der Höhle, direkt an der Staatsstraße 2185. Von dort führt eine Brücke über den Ailsbach und ein kurzer steiler Steig zum Kühloch.

Geologie
Die Höhle liegt in fossilen Schwammriffen im Frankendolomit des Malm im Jura. Das 28 Meter breite und 11 Meter hohe Höhlenportal hat eine kuppelförmige Struktur. Die Höhle zieht sich im Wesentlichen an den horizontalen Fugen der Schwammriffe entlang.

Entstehungsgeschichte
Im süddeutschen Weißen Jura lag im Zeitraum von etwa 161 bis 150 Millionen Jahren ganz Süddeutschland im Bereich eines Flachmeeres. In dieser Zeit wurden wegen ständiger Absenkung der Kruste mächtige Gesteinsfolgen am Meeresgrund abgelagert. Die Jura-Sedimente bilden heute den größten Teil der Frankenalb auftretenden Gesteine und sind auch Grundmaterial des Kühloches.

Durch Hebungen der europäischen Kontinentalplatte gegen Ende des Oberen Jura zog sich das Meer zurück und größere Flächen wurden zu Beginn der folgenden Kreidezeit zunächst Festland. Während dieser Zeit herrschte tropisches Klima und es kam zu einer intensiven Verwitterung der vorher entstandenen Kalk- und Dolomitgesteine. Durch diese Verkarstung entstand der unterirdische Hohlraum der Höhle.

Die möglicherweise in der Zeit der Oberkreide schon vorhandene Höhle wurde dann fast vollständig mit eingespülten lehmigen Sedimenten verfüllt. In dieser Zeit stieß erneut ein Meer in den Bereich der Frankenalb vor.

Nach dem Rückgang des Meeres konnte der damals höher gelegene Ailsbach in die Höhle fließen, erweiterte sie und trug die abgelagerten Sedimente aus.

Im Tertiär erfolgte durch regionale Hebung ein erneuter Meeresrückgang sowie eine teilweise Freilegung der Juralandschaft.

Erhalten geblieben sind auch ausladenende Überhänge, so genannte Balmen, sie sind jetzt der Lebensraum von einzigartigen Pflanzengemeinschaften, den so genannten Balmenfluren.

Geschichte
Die Ludwigshöhle wurde bereits von prähistorischen Menschen benutzt. Ihren Namen bekam die Höhle im Jahre 1830, als der bayerische König Ludwig I. das Ailsbachtal auf Einladung des Reichsrates Graf Erwein von Schönborn-Wiesentheid besuchte. Dem König zu Ehren lud der Graf in der Höhle zum Festmahl ein. Dafür ließ er den Höhlenboden planieren und eine Tafel mit der Aufschrift "Ludwigshöhle" anbringen.

Durch die Höhle verläuft ein Wanderweg mit Holzgeländern, für dessen Begehung keinerlei besondere Ausrüstung erforderlich ist. Der heutige Zustand der Höhle, insbesondere der flache, terrassierte Boden, sind ausschließlich auf menschlichen Einfluss zurückzuführen. So fehlt der Höhle jeglicher Tropfstein- oder Sinterschmuck.

Literatur
 Gustav Voit, Brigitte Kaulich, Walter Rüfer: Vom Land im Gebirg zur Fränkischen Schweiz – Eine Landschaft wird entdeckt. (Schriftenreihe des Fränkische-Schweiz-Vereins, Band 8) Verlag Palm und Enke, Erlangen 1992, ISBN 3-7896-0511-5, S. 263–267.
 Friedrich Herrmann: Höhlen der Fränkischen und Hersbrucker Schweiz. 2. verbesserte Auflage. Verlag Hans Carl, Nürnberg 1991, ISBN 3-418-00356-7, S. 84–85.

Einzelnachweise

Weblinks

Höhle in Bayern
Fränkische Schweiz
Geographie (Ahorntal)
Höhle in Europa
Höhle der Fränkischen Alb
Ludwig I. (Bayern) als Namensgeber

Ludwigshöhle


Péter Somfai (n. 2 aprilie 1980) este un scrimer ungur specializat pe spadă, vicecampion mondial pe echipe în 2009 și 2010, și campion european pe echipe în aceiași ani.

Palmares
Clasamentul la Cupa Mondială

Legături externe
  Prezentare  la Confederația Europeană de Scrimă

Scrimeri olimpici maghiari
Spadasini
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Medaliați olimpici cu bronz maghiari

Péter Somfai


Russell County may  refer to:

In Australia:
 Russell Land District, formerly Russell County, Tasmania
 County of Russell, South Australia

In Canada:
Russell County, Ontario

In the United States:

 Russell County, Alabama
 Russell County, Kansas
 Russell County, Kentucky
 Russell County, Virginia

Russell County


Georgia Byng (born 6 September 1965) is a British children's writer, educator, illustrator, actress and film producer. Since 1995 she has published thirteen children's books, and co-written and co-produced one film. Byng has won The Stockton Children's Book Award, The Sheffield Children's Book Award, The Massachusetts Children's Book Award, The Salford Children's Book Award and The Best Kid's Film at The Peace And Love Festival, Sweden. Most of Byng's works are magical realism adventures, with protagonists who overcome self-doubt and become self-empowered. The themes in Byng's books are often bullying and its darkness, kindness and its light, friendship and its warmth, and the power of the mind.

Early life
Georgia Byng was born on 6 September 1965, in London, England. She grew up in a village, Abbots Worthy, near the city of Winchester in Hampshire. She has three brothers and one sister. She is the elder daughter and second child of Thomas Edmund Byng, the eighth Earl of Strafford and his first wife, Jennifer May (daughter of Irish politician William Morrison May). Byng is the elder sister of Jamie Byng, publisher of Canongate Books. Through her late stepfather, Sir Christopher Bland, Byng is the half-sister of Archie Bland, Guardian writer and sub-editor.

Byng was educated at Princess Mead School, Winchester, Nethercliffe School, Winchester then from 12 years old at Westonbirt School, an independent boarding school for girls in Gloucestershire. She went to Peter Symonds, a sixth form college in Winchester. From 1984 - 1987 she attended the Central School of Speech and Drama, a constituent college of the University of London in central London.

Career

Acting
Byng worked as an actress from 1989 to 1990, appearing in the television series Screen Two, Dealers, and Capstick's Law.

Writing and illustration
Byng's first published book was a comic-strip story that she wrote and illustraited – The Sock Monsters, about the small monsters who live in houses and eat people's socks. She followed this with Jack's Tree, a comic-strip book about a boy who saves a tree from being cut down. Next was The Ramsbottom Rumble, a short novel about two boys who save their grandmother from a con man.

Byng's best-known work is Molly Moon's Incredible Book of Hypnotism, a children's novel about a girl who finds a hypnotism book in the library and learns how to hypnotise people. This book was followed by Molly Moon's Hypnotic Holiday, then Molly Moon Stops the World in which Molly learns how to stop time. In the following book, Molly Moon's Time Travel Adventure, Molly gets the gist of time travelling. In Molly Moon, Micky Minus and the Mind Machine she becomes a mind reader. In Molly Moon and the Morphing Mystery Molly uses her powers to morph into other forms, both people and animals. In the seventh Molly Moon book, Molly Moon and The Monster Music, Molly finds she is able to hypnotise people and animals by playing hypnotic music. Each of the Molly Moon series is set in a different place, from the UK to New York, to Los Angeles, then India (this one in the nineteenth century as it is time travel) to Switzerland in the future to Ecuador and Japan. Byng co-wrote the screenplay for Molly Moon and the Incredible Book of Hypnotism, the movie of her first book.

After the Molly Moon books came Pancake Face, and The Girl with No Nose. And in January 2023, Albi, the Glowing Cow Boy, an illustrated novel for 8 - 12 year olds about a calf who eats big white milk mushrooms, then becomes super-intelligent and escapes an abattoir. Like Byng's other books this book travels across the world. Its protagonist, Albi champions compassion towards other beings and plant-based eating and this being a solution to climate change. Byng is with Caradoc King at London literary agency United Agents.

Production
In 2015, Byng was the producer for Molly Moon and the Incredible Book of Hypnotism, the film adaptation of her book.

Personal life
Byng married Daniel Chadwick in 1990; they divorced in 1995. They have a daughter from this marriage.

Byng married artist Marc Quinn. She has two more children with him; sons, Lucas (born 2001) and Sky (born 2005). They divorced in 2014.

She is engaged to the bass player Guy Pratt.

Publications
Selected works include:
The Sock Monsters (Orion Publishing Group, 1995)
Jack's Tree, illustrated by Lucy Su (A & C Black, 2000)
The Ramsbottom Rumble, illus. Helen Flook (Black, 2001)
Pancake Face, Illus. Mike Phillips (Barrington Stoke, 2014)
The Girl With No Nose, illus. Gary Blythe (Barrington Stoke, 2016)
Albi, The Glowing Cow Boy (UCLan Books, 2023)

Molly Moon series
Molly Moon's Incredible Book of Hypnotism (2002)
Molly Moon's Hypnotic Holiday (2003)
Molly Moon Stops the World (2004)
Molly Moon's Hypnotic Time-Travel Adventure (2005)
Molly Moon, Micky Minus and the Mind Machine (2007)
Molly Moon and the Morphing Mystery (2010)
Molly Moon and the Monster Music (2012)

References

External links
The World of Molly Moon (Georgia Byng and Molly Moon Official)
Molly Moon series (official)
 Daily Telegraph article on Georgia Byng 28 January 2002

1965 births
Place of birth missing (living people)
Alumni of the Royal Central School of Speech and Drama
British children's writers
British fantasy writers
Living people
People educated at Westonbirt School
Daughters of British earls
Georgia
English women novelists
Women science fiction and fantasy writers

Georgia Byng


Lupta de la Bărcuț-Moha a fost o acțiune militară de nivel tactic, desfășurată pe Frontul Român, în timpul campaniei din anul 1916 a participării României la Primul Război Mondial. Ea s-a desfășurat în perioada 20 septembrie/3 octombrie 1916 și a avut ca rezultat victoria forțelor române, în ea fiind angajate forțe române din Divizia 3 InfanterieDivizia 6 Infanterie română și forțe ale Puterilor Centrale din Divizia 71 Infanterie austro-ungară și Divizia 89 Infanterie germană. A făcut parte din acțiunile militare care au avut loc în bătălia dintre Olt și Mureș .

Comandanți

Comandanți români
General Marin Niculescu
General Nicolae Arghirescu

Comandanți ai Puterilor Centrale
General Anton Goldbach von SulitabornGeneral Georg Freiherr von Lüttwitz

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918, vol I, Tipografia Geniului, București, 1929
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial

Bătălii de pe frontul românesc în Primul Război Mondial

Lupta de la Bărcuț-Moha (1916)


La fumarasa (FH) o fumarato hidratasa () es una enzima que cataliza la reacción reversible de hidratación/deshidratación del fumarato a L-malato.

La fumarasa pertenece a la familia de las liasas, específicamente a las hidroliasas, que rompen enlaces carbono-oxígeno.

Rutas metabólicas

Esta enzima participa en tres rutas metabólicas: ciclo de Krebs, ciclo reductivo del ácido cítrico (fijación de CO2 o ciclo de Krebs inverso) y en el carcinoma de células renales.

La función de la fumarasa en el ciclo de Krebs es facilitar la producción de energía en la forma de NADH. En el citosol la enzima metaboliza fumarato, que es un producto secundario del ciclo de la urea y del catabolismo de los aminoácidos. Los estudios han revelado que el sitio activo está compuesto de residuos de aminoácidos de tres de las cuatro subunidades de la enzima tetramérica (clase II). Dos residuos catalíticos ácido-base potenciales son la His-188 y la Lys-324.

Subtipos

La fumarasa se presenta en dos formas: mitocondrial y citosólica. La isoenzima mitocondrial está involucrada en el ciclo de Krebs y la isozima citosólica participa en el metabolismo de los aminoácidos y del fumarato. La localización celular mitocondrial se establece mediante la presencia de una secuencia señalizadora en el N-término, mientras que la localización citosólica se establece por la ausencia de esta señal.

Hay dos clases de fumarasas. La clasificación depende de la disposición de las subunidades, de sus requerimientos de cofactores metálicos y de su estabilidad térmica. Se distinguen dos clases:

 Clase I. Estas fumarasas son capaces de cambiar de estado o volverse inactivas cuando están sometidas al calor o a la radiación. Son sensibles al anión superóxido, son dependientes del ion Fe2+ y son proteínas diméricas de unos 120 kDa.

 Clase II. Estas fumarasas se encuentran en procariotas y eucariotas. Son enzimas tetraméricas de 200 kDa que contienen tres segmentos distintos de aminoácidos homólogos. Son también dependientes del hierro y son estables térmicamente.

Se sabe que los procariotas tienen tres formas diferentes de fumarasa: fumarasa A, fumarasa B y fumarasa C. La fumarasa C es parte de la clase II de fumarasas, mientras que la fumarasa A y la fumarasa B de la Escherichia coli son clasificadas como de clase I.

Mecanismo

La figura 2 muestra el mecanismo de reacción de la fumarasa. Dos grupos ácido-base (A,B) catalizan la transferencia del protón, y el estado de ionización de esos grupos está en parte definido por dos formas de la enzima, E1 y E2. En la forma E1 los grupos existen en un estado internamente neutralizado (A-H / B:), mientras que en la forma E2 los grupos están en un estado zwitteriónico (A- / BH+). La forma E1 se une al fumarato y facilita su transformación en malato, y la forma E2 se une al malato y cataliza su transformación en fumarato. Las dos formas deben isomerizarse en cada ciclo catalítico.

A pesar de su importancia biológica, el mecanismo de la reacción de la fumarasa no se entiende completamente, particularmente la formación de fumarato desde S-malato debido al valor alto del pKa de uno de los hidrógenos del malato (HR de la figura 1) que es eliminado sin la necesidad de ningún cofactor o coenzima. En cambio, es más conocido el mecanismo de reacción desde el fumarato al S-malato. Involucra una hidratación estereoespecífica del fumarato para producir S-malato mediante la adición trans de un grupo hidroxilo y un átomo de hidrógeno.

Estructura

Las estructuras cristalinas de la fumarasa C de la Escherichia coli han sido observadas y tienen ocupados los sitios de unión del dicarboxilato. Estos son conocidos como el sitio activo y el sitio B, identificándose los dos por tener áreas no ocupadas por un ligando unido. Esta estructura llamada estructura cristalina libre demuestra la conservación del agua del sitio activo. Una orientación similar ha sido descubierta en otras estructuras cristalinas de la fumarasa C. En la investigación cristalográfica del sitio B de la enzima se ha observado que hay un desplazamiento en la His-129. Esta información sugiere que el agua es un componente permanente del sitio activo. También sugiere que una conversión imidazol-imidazolium controla el acceso al sitio B alostérico.

Relevancia clínica

La deficiencia en fumarasa se caracteriza por polihidramnios y anormalidades fetales en el cerebro. En los recién nacidos los síntomas incluyen anormalidades neurológicas severas, deficiencia en nutrición, falta de crecimiento e hipotonía. Los síntomas en los niños son anormalidades neurológicas severas con ausencia de una crisis metabólica aguda. La inactividad de las fumarasas citosólica y mitocondrial es la causa potencial. El incremento de concentración de ácido fumárico en la orina es muy indicativo de una deficiencia en fumarasa. A día de hoy está disponible una prueba genética que permite detectar la deficiencia en fumarasa.

La fumarasa es prevalente en los tejidos fetales y del adulto. Un largo porcentaje de la enzima se expresa en la piel, glándulas paratiróides, linfa y colon. Las mutaciones en la producción y desarrollo de la fumarasa han proporcionado el descubrimiento en los humanos de diversas enfermedades relacionadas con la fumarasa. Estas incluyen tumores benignos en las células madre mesenquimatosas del útero, mioma, carcinoma de células renales y deficiencia en fumarasa.

Enlaces externos

 Ficha de la base de datos ExPASy.

Fumarasa


Quindío je rijeka u Kolumbiji, pritoka rijeke La Vieja. Pripada porječju rijeke Magdalene.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Kolumbiji
Porječje Cauce

Quindío (rijeka)


«كوم إنتو ماي وورلد»  أو «ادخل إلى عالمي» هي أغنية للفنانة الأسترالية كايلي مينوغ، وأخذت من ألبومها الثامن فيفر (2001). وهي من تأليف وإنتاج روب ديفيس وكاثي دينيس. وهي أغنية ديسكو وتطلب مينوغ من عشيقها أن يدخل إلى عالمها. وتدخل بها عناصر من موسيقى الرقص. وتم إصدارها لتكون رابع وآخر منفردة من الألبوم، وثالث منفردة منه في أمريكا الشمالية، يوم 11 نوفمبر 2002 من قبل بارلوفون.

كان استقبال النقاد للأغنية إيجابيا؛ وأشاد معظم النقاد بتأليف الأغنية وجاذبيتها التجارية. بلغت الأغنية المركز الرابع على قائمة الأغاني الاسترالية. ولقيت نجاحا معتدلا في المملكة المتحدة، حيث وصلت للمركز الثامن في أسبوعها الأول في المملكة المتحدة. كما وصلت للعشرين الأوائل في بلجيكا، المجر، إيطاليا، كندا، ونيوزيلندا، وبلغت المركز 91 على قائمة بيلبورد هوت 100 في الولايات المتحدة.

تم إخراج فيديو كليب الأغنية من قبل ميشيل غوندري، وتظهر نسخ من كايلي وهي تمشي في باريس مع سكان المدينة. تلقى الفيديو كليب مراجعات إيجابية أيضا، حيث تمت الإشادة بالفكرة. أدت مينوغ الأغنية أول مرة في جولتها كايلي فيفر 2002، وظهرت على كل جولاتها حتى لها جولة أفروديت حول العالم عام 2011. حازت الأغنية لاحقا على جائزة جرامي لأفضل أغنية رقص في عام 2004، ليصبح جائزة جرامي الأولى لمينوغ، والوحيدة حتى الآن.

روابط خارجية

مراجع

أغان منفردة في 2002
أغاني 2001
أغاني كايلي مينوغ
جائزة غرامي لأفضل تسجيل رقص
مقاطع فيديو موسيقية أخرجها ميشيل جوندري
أغان كتبها كاثي دنيس
مقاطع فيديو موسيقية مصورة في فرنسا

كوم إنتو ماي وورلد


Willard Carroll   Smith II (d. 25 Eylül 1968; Philadelphia), Amerikalı sinema oyuncusu, yapımcı ve rap müzisyeni. Biri kız, ikisi erkek olmak üzere üç çocuğu vardır. Will'in son sekiz filmi gişelerden 100 milyon dolar ve üstü gelir getirmiştir.

Kızılderili ve Afrika kökenlidir. Babası buzdolabı tamircisiydi. Annesi ve babası Will henüz 13 yaşında iken ayrıldılar. Will çok zeki bir çocuk olduğundan birçok üniversiteden burs teklifleri aldı. Ancak lisedeyken Will üniversiteye gitmek istemedi. İlk olarak rapçiliğe merak saldı ancak varlık gelirini eksik gösterince devlete 2.8 milyon dolar borçlu kaldı. 2005 yılında yaptığı filmlerin her birinin gişe hasılatı kırmasıyla Guinness Rekorlar Kitabı'na girdi. 2007 yılında ise Hollywood'un şöhretler caddesine el izini bıraktı. Will eleştirmenlerden oyunculuğu için sürekli yüksek notlar almaya devam ediyor. ABD başkanı Barack Obama ise eğer kendi hakkında bir filmin yapılması halinde Will'in onu canlandırmasını istediğini belirtmiştir.

Kendisi çocuklarına çok düşkündür ve bu özelliğini babasından aldığını söyler, her fırsatta babasının nasıl dört çocuk yetiştirip her birine özen gösterdiğini anlatır. Her yıl zenginler listesinde yer alan Will, Amerika'nın çeşitli eyaletlerinde evlere sahiptir. Kendisi birçok din hakkında bilgilidir ve değişik dinler hakkında okur ve öğrenmeye çalışır.

Sheree Zampino ile 1992-1995 yılları arasında evli kalmış olup bu evliliğinden Willard Christopher Smith III yani bilinen adıyla Trey Smith 1992 yılında dünyaya gelmiştir. Jada Smith ile 1997 yılından beri evli olup bu evliliğinden 2 çocuğu bulunmaktadır. Oyunculuk yapan Jaden Smith'in ve şarkıcı olan Willow Smith'in babasıdır.

Akademi Töreni
27 Mart 2022'deki 94'üncü Akademi Ödülleri sırasında Rock, Smith'in eşi Jada Pinkett Smith'in tıraşlı kafası hakkında G.I. Jane referansıyla şaka yaptıktan sonra sahnede yürüdü ve sunucu ve komedyen Chris Rock'a tokat attı. Gecenin ilerleyen saatlerinde Smith, Kral Richard ile En İyi Erkek Oyuncu seçildi ve duygusal bir kabul konuşmasında Akademi'den ve diğer adaylardan özür diledi, ancak Rock'dan özür dilemedi.

Filmografi

Diskografi

Albümleri
 Big Willie Style (1997)
 Willennium (1999)
 Born to Reign (2002)
 Lost & Found (2005)

Singleları
 Miami (1997) (Big Willie Style)
 Just The Two Of Us (1997)
 Will2K (1999) (Willennium)
 Switch (2005) (Lost & Found)
 Party Starter (2005) (Lost & Found)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Amerikalı film yönetmenleri
Philadelphia doğumlular
Yaşayan insanlar
1968 doğumlular
Afrikalı Amerikalı oyuncular
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Amerikalı erkek şarkıcılar
Amerikalı rap şarkıcıları
Grammy Ödülü sahipleri
Saturn Ödülü sahipleri
Amerikalı hip hop şarkıcıları
Amerikalı film yapımcıları
Columbia Records sanatçıları
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
20. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Afrikalı Amerikalı iş insanları
Afrikalı Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı televizyon yapımcıları
Interscope Records sanatçıları
Philadelphia doğumlu erkek oyuncular
Afrikalı Amerikalı erkek rapçiler
Afrikalı Amerikalı müzik yapımcıları
Afrikalı Amerikalı söz yazarları
En İyi Erkek Oyuncu National Board of Review Ödülü sahipleri
National Board of Review Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Drama Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
Altın Küre Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
BAFTA Ödülü sahipleri
En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
Başrolde Erkek Oyuncu Tarafından Üstün Performans Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
Pop rap şarkıcıları
En İyi Solo Rap Performansı Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Rap Albümü Grammy Ödülü sahipleri
Favori Erkek Pop/Rock Sanatçısı Amerikan Müzik Ödülü sahipleri
Amerikan Müzik Ödülü sahipleri
Favori Erkek Soul/R&B Erkek Sanatçısı Amerikan Müzik Ödülü sahipleri

Will Smith


Die Pfarrkirche Bings steht im Ort Bings in der Stadtgemeinde Bludenz im Vorarlberg. Die römisch-katholische Pfarrkirche hl. Dreifaltigkeit gehört zum Dekanat Bludenz-Sonnenberg in der Diözese Feldkirch. Die Kirche steht unter .

Geschichte
Die Kirche wurde von 1953 bis 1955 für die Ortschaft Bings und die daneben liegende Gemeinde Stallehr nach Plänen des Architekten Werner Pfeifer erbaut.

Architektur
Der westorientierte Rechteckbau mit schmalen Seitenschiffen unter einem tief herabgezogenen Satteldach hat einen eingezogenen Chor, einen Chorturm und eine nördlich angebaute Sakristei. Das Langhaus mit einem offenen Dachstuhl auf Lisenen hat Rechteckfenster und im Osten die Orgelempore. Der eingezogene, rechteckige Chor hat eine gerade Chorschlusswand und eine Flachdecke. Am Chorbogen gibt es Fresken von Hubert Fritz, Gottvater und der Heilige Geist mit zwei Posaunenengeln, am Altar des linken Seitenschiffes die Auferstehung Christi als Überwindung des Todes und des Bösen, am Altar des rechten Seitenschiffes den hl. Martin. Die Glasmalereien und der Kreuzweg nach Entwürfen von Hubert Fritz wurden von B. Dallaserra in der Glasmalereianstalt Dornbirn realisiert.

Ausstattung
In der Hochaltarnische ist eine Figurengruppe eines Kruzifix mit Maria und Johannes des Bildhauers Hubert Fessler aus Hörbranz (1955), der auch den Tabernakel mit kupfergetriebenen Symbolen, die Seitenaltarfigur Anna selbdritt links und der hl. Michael rechts; Schnitzfiguren am Hauptportal: Moses, Daniel, Jesus, Paulus; am linken Portal: Eucharistie, Krankenölung und Buße; am rechten Portal: Firmung, Ehe und Priesterweihe, schuf.

Die Orgel baute 1957 der Orgelbau Reinisch-Pirchner.

Literatur
 Die Kunstdenkmäler Österreichs. Dehio Vorarlberg 1983. Bludenz, Pfarrkirche Heiligste Dreifaltigkeit in Bings, S. 37.

Weblinks

 Pfarrkirche Bings-Stallehr im Webauftritt der Diözese Feldkirch

Bings
Bings
Bings
Bings
Baudenkmal (Vorarlberg)
Erbaut in den 1950er Jahren

Pfarrkirche Bings


ييمنون (Γυμνόν) هي مدينة في إففويا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان. يبلغ عدد سكانها حوالي 1902 نسمة.

مراجع

مدن اليونان

ييمنون (إففويا)


Golo Mann (born Angelus Gottfried Thomas Mann; 27 March 1909 – 7 April 1994) was a popular German historian and essayist. Having completed a doctorate in philosophy under Karl Jaspers at Heidelberg, in 1933 he fled Hitler's Germany. He followed his father, the writer Thomas Mann and other members of his family in emigrating to France, Switzerland and the United States. From the late 1950s he re-established himself in Switzerland and West Germany as a literary historian.

Mann was perhaps best known for his master work German History in the 19th and 20th Century (1958). A survey of German political history, it emphasised the nihilistic and aberrant nature of the Hitler regime. In his later years, Mann took issue with historians who sought to contextualise the crimes of the regime by comparing them with those of Stalinism in Soviet Union and with wartime Allied bombing. At the same time he was sharply critical of those, broadly on the left, who carried a unique German guilt for the Holocaust not only back into the pre-Nazi past but forward in a manner that seemed to question the legitimacy of the postwar Federal Republic.

Early life and education
Mann was born in Munich, the grandchild, on the side of his mother, Katia, of the German Jewish mathematician and artist Alfred Pringsheim and the actress Hedwig Pringsheim, and on the side of his father, the writer Thomas Mann, of the Lübeck senator and grain merchant Johann Heinrich Mann and his Brazilian wife, the writer Júlia da Silva Bruhns who was of Portuguese-Indigenous Brazilian descent.

As a child, he pronounced his first name as Golo, and this name was adopted. He had an elder sister, Erika Mann, an elder brother, Klaus Mann, and three younger siblings, Monika, Elisabeth and Michael.

In her diary his mother describes him in his early years as sensitive, nervous and frightened. His father hardly concealed his disappointment and rarely mentioned the son in his diary. Golo Mann in turn described him later: "Indeed he was able to radiate some kindness, but mostly it was silence, strictness, nervousness or rage." Among his siblings he was most tightly connected with Klaus, whereas he disliked the dogmatism and radical views of his sister Erika.

An average pupil, he received a classical education at the Wilhelms-Gymnasium in Munich beginning in September 1918, revealing talents in history, Latin, and especially in reciting poems, the latter being a lifelong passion. "Longing to be like the others", at school he joined a nationalist youth association (Deutsch-Nationale Jugendbund) but was soon talked out of it by the conversations he heard at the family table: discussion of the need for "tolerance and above all peace, and therefore of  above all, so Franco-German reconciliation". Later in the 1920s he shared his father's enthusiasm for Pan-European Union.

New horizons appeared to open in 1923, when Mann entered the Schule Schloss Salem, a famously spartan boarding school where he was joined by his sister Monika, near Lake Constance. He felt liberated from home, enjoyed the new educational approach, and developed an enduring passion for hiking. Yet in 1925 Mann suffered a mental crisis that overshadowed the rest of his life. "In those days the doubt entered my life, or rather broke in with tremendous power ... I was seized by darkest melancholy."

Upon the final school exams in 1927, he commenced his studies of law in Munich, moving the same year to Berlin and switching to history and philosophy. He used the summer of 1928 to learn French in Paris and to get to know "real work" during six weeks in a coal mine in Lower Lusatia, abruptly stopping because of new knee injuries.

At last Mann entered the University of Heidelberg in spring 1929. Here he followed the advice of his teacher Karl Jaspers to graduate in philosophy on the one hand, and to study history and Latin with the prospect of becoming a schoolteacher on the other. He nevertheless found time to join a Social-Democratic Party student group in the autumn of 1930. The students were sharply critical of the party leadership in Berlin for tolerating the presidentialist Brüning government. In May 1932, Mann finished his dissertation, Concerning the terms of the individual and the ego in Hegel's works, which was rated with an average cum laude. (While recognising Mann's literary potential, Jaspers suggested to Mann that the lack of originality and clarity in his analysis is something that would have shamed his father).

Golo Mann's plans to further his university studies in Hamburg and Göttingen were interrupted in January 1933 by Adolf Hitler's appointment as German Chancellor. His father, who never hesitated to articulate his dislike for National Socialism, and his mother moved to Switzerland. Golo Mann looked after the family house in Munich in April 1933, helped his three younger siblings leave the country and brought the greater part of his parents' savings via Karlsruhe and the German embassy in Paris to Switzerland.

Emigration
On 31 May 1933, Mann left Germany for the French town of Bandol near Toulon. He spent the summer at the mansion of the American travel writer William Seabrook near Sanary-sur-Mer and lived six further weeks at the new family house in Küsnacht near Zurich. In November, he joined the École Normale Supérieure at Saint-Cloud near Paris for two intensive, instructive years as lecturer on the German language. At that time, he worked for the emigrants' journal Die Sammlung (The Collection) founded by his brother Klaus.

In November 1935, Mann accepted a call from the University of Rennes to lecture on German language and literature. Mann's travels to Switzerland  suggest that the relationship with his father was easier, perhaps because Thomas Mann had learned to appreciate his son's political knowledge. But it was only when Golo Mann helped edit his father's diaries in later years that he realised fully how much acceptance he had gained. In a confidential note to the German critic Marcel Reich-Ranicki he wrote, "It was inevitable that I had to wish his death; but I was completely broken-hearted when he passed away".

In 1936, Thomas Mann and his family were deprived of their German citizenship. His father's admirer, the Czech businessman Rudolf Fleischmann, helped Golo Mann obtain Czechoslovak citizenship, but plans to continue studies in Prague were disrupted by the Sudeten crisis.

Early in 1939, Mann traveled to Princeton, New Jersey, where his father worked as guest professor. Although war was drawing closer, he hesitantly returned to Zurich in August to become editor of the emigrant journal Maß und Wert (Measure and Value).

As a reaction to Adolf Hitler's successes in the West in May 1940 during World War II, and at a time when many of his friends in Zurich were being mobilised for the defence of Swiss neutrality, Mann decided to join a Czech military unit on French soil as a volunteer. Upon crossing the border he was arrested at Annecy and brought to the French concentration camp Les Milles, a brickyard near Aix-en-Provence. In the beginning of August, in what was then unoccupied Vichy France, he was released by the intervention of an American committee. On 13 September 1940, he undertook a daring escape from Perpignan across the Pyrenees to Spain. With him were his uncle Heinrich Mann, the latter's wife Nelly Kröger, Alma Mahler-Werfel and Franz Werfel. On 4 October 1940, they boarded the Nea Hellas headed for New York City.

Mann stayed at his parents' house in Princeton, then in New York City where he lived for a time in what his father described as a "kind of Bohemian colony" with W. H. Auden  (with whom his sister Erika contracted a marriage of convenience), Benjamin Britten, the tenor Peter Pears and others.

In the autumn of 1942, Mann finally got the chance to teach history at Olivet College in Michigan, but soon followed his brother Klaus into the US Army. After basic training at Fort McClellan, Alabama, he worked at the Office of Strategic Services in Washington, D.C. In his capacity as intelligence officer it was his duty to collect and translate relevant information.

In April 1944, he was sent to London where he made radio commentaries for the German language division of the American Broadcasting Station. For the last months of World War II, he worked in same function for a military propaganda station in Luxembourg. Then he helped organise the foundation of Radio Frankfurt. During this period, he worked with, and won the confidence of, Robert Lochner. Returning to Germany in the immediate aftermath of the Allied advance, he was shocked at the extent of destruction, especially that caused by British and American bombing.

In 1946, Mann left the US Army by his own request. He nevertheless kept a job as civil control officer, watching the war crimes trials at Nuremberg in this capacity. The same year saw the publication of his first book of lasting value, a biography in English of the 19th century diplomat Friedrich von Gentz who was to account a critical influence upon his own political thinking.

In the autumn of 1947, Mann became an assistant professor of history at Claremont Men's College in California. In hindsight he recalled the nine-year engagement as "the happiest of my life"; on the other hand, he complained, "My students are scornful, unfriendly and painfully stupid as never before". The professorship in California was interrupted by several residences in German-speaking Europe.

Return to Europe
In 1956 and 1957, Mann spent many weeks at the tavern Zur Krone at Altnau on the shores of Lake Constance, writing his German History of the 19th and 20th century. It was published in 1958 and became an instant bestseller. It also marked his final return to Europe because he became guest professor at the University of Münster for two winter terms in a row.

In autumn 1960, Mann joined the University of Stuttgart (then the Technische Hochschule Stuttgart) in the higher position of professor in ordinary for Political Science. It soon became clear that he felt unsatisfied with the machinery at the universities: "In those years I had a feeling of immense, but fruitless effort without getting any echo. This led to a depression that made me resign the professorship in 1963".

In the following years, Mann worked as a free-lance historian and essayist, suffering in both capacities from chronic overwork that increasingly damaged not only his work but also his health. He took up residence at his parents' house in Kilchberg near the Lake of Zurich, where he lived until 1993 — sharing the house for most years with his mother.

Of his sixteen historical studies, the bestselling proved to be a monumental biography of Albrecht von Wallenstein published in 1971. It arose from a fascination in childhood with the role in the Thirty Years' War of the imperial marshal for which, Mann confessed, he had no satisfactory explanation. The LA Times described Wallenstein: His Life Narrated as "a work not only of erudition but of art."

Political engagement
Asked in 1965 by the television interviewer Günter Gaus how in the last days of the Weimar Republic he had avoided being pulled like so many of his generation to the political extremes of either the right or left, Mann suggested it had been a matter not only of analysis but also of temperament. Figures like Calvin or Robespierre, Trotsky or Lenin, he had "always hated". Mann described his own outlook as broadly conservative. But conservatism too he rejected when presented as an "ism"—when represented by those believed they had a monopoly of truth (as if they had "eaten the truth with a spoon").

By conservative, Mann understood a particular stance (Haltung), or tendency of thought. It is an assessment of human nature sufficiently pessimistic to reject utopian belief in the reliable goodness or reason of man and, accordingly, can appreciate of inherited ties, even if irrational, so long as "they bind people and give them a moral and spiritual home." It is not an attitude Mann identified in party-political terms: he might "very well be able to vote Social Democratic" without seeing any contradiction in himself having these basic conservative tendencies.

In early years of the Federal Republic, Mann praised Konrad Adenauer for his policy of seeking reconciliation and integration with France and alliance with the United States. In time, however, he came to criticise the Chancellor's commitment to German unification as largely rhetorical. Later still, believing that the post-war territorial settlement had to be accepted as "an accomplished fact", he supported the Ostpolitik of Willy Brandt as foreign minister (1966–1969) and then as the new Social-Democratic Chancellor (1969–1974). He would sometimes even ghostwrite for Brandt. But he was to emphasise that as an acknowledgement of "hard facts that can no longer be changed", his support of diplomatic recognition of Europe's post-war division was "more conservative than revolutionary".

Mann had been wary of the left-wing student movement and the development of the so-called "extra-parliamentary opposition" (ausser parlamentarische opposition) in the 1960s and was to reproach Brandt as Chancellor for taking an insufficiently hard line against East German infiltration and domestic subversion. Mann called the terrorist activities of the Red Army Faction "a new development in the phenomenon of civil war".

It was nonetheless a shock to many when in 1979, with a post-script to the politician's hagiographic campaign book, Mann announced his support for Franz-Josef Strauß, the right-wing Chancellor candidate of the CDU/CSU. He sought to justify his choice as precautionary. Tax-supported welfare had advanced to the point at which it  "greatly diminished the joy of making money" with potentially dire consequences for a future in which "more and more retirees" will depend, proportionately, on an "ever smaller number of productive workers". There was also need for a retrenchment in Ostpolitik. In Afghanistan the West had failed to contain the Soviet Union. Were he an American, Mann allowed that he would have voted for Reagan rather than Carter.

Mann foresaw the reputational loss of embracing Strauss, a figure who, since the Spiegel Affair in 1962 had been a bete noir of liberal and left opinion. "I will have to pay for it", he wrote in his diary, as Kaiser Wilhelm did for his 'Daily Telegraph Affair'".

In one of his last interviews, with Die Welt in 1991, Mann again alarmed his more liberal readers and colleagues by calling for restrictions on the constitutional provision for political asylum. To the suggestion that Germany should openly acknowledge itself as an immigrant country (Einwanderungsland), the man who had himself sought asylum abroad said "No, the boat is full".

Hitler in German historiography
In the early years of the Federal Republic, Mann acknowledged that Hitler had been an "unpleasant subject" too often avoided. But as a staunch defender of the political and economic achievements of post-war West Germany, once the taboo was broken he had little patience with the Sonderweg thesis which placed Hitlerism within a context of German exceptionalism, or with the "critical-emancipatory" historiography of the 1968 generation and the Bielefeld school of early 1970s. He was critical of what he regarded as the Left's obsession with Vergangenheitsbewältigung (working through the past). In 1978 he posed the rhetorical question: "When will the past cease to poison the present".

It was perhaps from this perspective that, years before, Mann had been among the first critics of Hannah Arendt's Eichmann in Jerusalem (1963). Arendt had portrayed Adolf Eichmann, the principal organiser of the Nazi genocide of European Jewry, less as an exceptional anti-Semite than as a typical, if unusually talented, German bureaucrat. The controversy led to Mann's permanent estrangement from Jaspers, who had also been Arendt's doctoral supervisor.

Mann insisted that there was nothing preordained about Hitlerism. It was not the inevitable product, as others had suggested, of the contradictions of the Reich's formation or of the chaos induced by its defeat in the Great War. The Weimar Republic did not have to collapse; the Jews of Europe did not have to die, or even have to be classified as Jews. In an essay collected in Geschichte und Geschichten (1962), he excoriated A. J. P. Taylor for his certitude on the subject:To attribute foreseeable necessity to the catastrophe of Germany and the European Jews would be to give it a meaning that it didn't have. There is an unseemly optimism in such an assumption. In the history of mankind there is more that is spontaneous, wilful, unreasonable and senseless than our conceit allows.At the same time, Mann rejected the temptation to "normalise" the Holocaust by setting the genocide in an international context. Although not among the principal protagonists in the Historikerstreit (historians' dispute, 1986–88), Mann's comments broadly aligned him with Eberhard Jäckel (who had replaced Mann on the faculty in Stuttgart). Like Jäckel, Mann opposed the revisionist efforts of Ernst Nolte to press comparisons with, and to find context in, Stalinism or in Allied carpet bombing, or to otherwise deny the uniqueness what of Mann described as the "vilest crime ever perpetrated by man against man."

Last years
In 1986, his adopted son Hans Beck-Mann died. Beck-Mann was a pharmacist he got to know in 1955 and supported financially in his studies. In November of the same year his successful semi-autobiography Erinnerungen und Gedanken. Eine Jugend in Deutschland (Memories and Thoughts. A Youth in Germany) was published. He immediately started work at a sequel that was never finished. In 1988, he was awarded an Honorary Degree (Doctor of Letters) by the University of Bath.

After the death of his adopted son, he lived a secluded life, most of the time in Berzona, in the Swiss Canton of the Ticino. He devoted his time to translating into German the work of the dark and picaresque Spanish novelist Pío Baroja. He was surrounded by a group of young Spanish-language enthusiasts, some of whom have become notable in their field.

The East German regime lifted its ban on Golo Mann at the beginning of 1989. Not only was his Wallenstein biography finally available in East Germany after 18 years — he was even allowed to read from it on invitation from the East German Minister of Education. When the reunification of Germany came only one year later, he reacted dispassionately: "No delight in German unity. They are bound to fool around once more, even if I won't live to see it".

In March 1990, Mann had a heart attack after a public lecture. In the same year it became evident that he suffered from prostate cancer. Because of his ill health he moved to Leverkusen in 1992, where he was nursed by Ingrid Beck-Mann, the widow of his adopted son Hans. A few days prior to his death, he acknowledged his homosexuality in a TV interview: "I did not fall in love often. I often kept it to myself, maybe that was a mistake. It also was forbidden, even in America, and one had to be a little careful". According to Tilman Lahme's biography, although Golo Mann did not act out his homosexuality as openly as his brother Klaus Mann he had had love relationships since his student days.

On 7 April 1994, Mann died in Leverkusen aged 85. His urn was buried in Kilchberg, but—in fulfillment of his last will—outside the family grave.

Golo Mann's literary estate is archived in the Swiss Literary Archives in Bern. In 2009 the German Postal system honoured the 100th anniversary of Golo Mann's birth with a new stamp, which displayed his portrait with the caption Literarischer Historiker (literary historian).

Works
1947 Friedrich von Gentz
1958 Deutsche Geschichte des 19. und 20. Jahrhunderts
1964 Wilhelm II
1970 Von Weimar nach Bonn. Fünfzig Jahre deutsche Republik
1971 Wallenstein
1986 Erinnerungen und Gedanken. Eine Jugend in Deutschland
1989 Wir alle sind, was wir gelesen
1992 Wissen und Trauer
2009 Man muss über sich selbst schreiben. Erzählungen, Familienporträts, Essays. Herausgegeben vn Tilmann Lahme. Frankfurt am Main: S. Fischer Verlag.

See also
Dohm–Mann family tree

Notes

References

Further reading
Golo Mann: Briefe 1932–1992, hg. von Tilmann Lahme und Kathrin Lüssi (Göttingen, 2006).
Tilmann Lahme, Golo Mann. Biographie (Frankfurt am Main, 2009).
Martin Mauthner: German Writers in French Exile, 1933–1940, Vallentine Mitchell, London, 2007, ()
Juan Luis Conde: El abrigo de Thomas Mann. Golo Mann y sus amigos españoles, Reino de Cordelia, Madrid, 2016, ()

External links

 An interview with Robert Lochner

1909 births
1994 deaths
Writers from Munich
Jewish emigrants from Nazi Germany to France
German people of Jewish descent
German essayists
German Lutherans
Czechoslovak emigrants to the United States
People from the Kingdom of Bavaria
People educated at the Wilhelmsgymnasium (Munich)
Golo
Golo
Commanders Crosses of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Schiller Memorial Prize winners
Georg Büchner Prize winners
Recipients of the Pour le Mérite (civil class)
Heidelberg University alumni
Olivet College faculty
Claremont McKenna College faculty
People of the Office of Strategic Services
United States Army soldiers
United States Army personnel of World War II
German gay writers
20th-century German historians
German male essayists
20th-century essayists
20th-century male writers
Alumni of Schule Schloss Salem
Gay academics
20th-century Lutherans
20th-century German LGBT people
German people of Portuguese descent

Golo Mann


Kampen om Staden er en dokumentarfilm fra 2005 instrueret af Christoffer Guldbrandsen efter eget manuskript.

Handling
Foråret 2003 beslutter regeringen at Christiania som socialt eksperiment skal afvikles. Hashhandlen i Pusher Street skal væk og området gøres til en almindelig bydel. Filmen følger livet i et kollektiv på Christiania under de voldsomme forandringer. Parallelt opleves politiets arbejde indefra. En humoristisk og stærk politisk dokumentar om en lille del af Danmark.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2005

Christiania
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film omhandlende København i 2000-tallet

Kampen om Staden


Durrës County (), officially the County of Durrës (), is a county in the Northern Region of the Republic of Albania. It is the smallest by area and the second most populous of the twelve counties, with 292,029 people within an area of . The county borders on the Adriatic Sea to the west, the counties of Lezhë to the north, Dibër to the east and Tirana to the south. It is divided into three municipalities, Durrës, Krujë and Shijak, with all of whom incorporate sixteen administrative units.

The county has geographically a coastline on the Albanian Adriatic Sea Coast and extends in the Western Lowlands on a flat alluvial and coastal plain. The east is characterised by the Skanderbeg Mountains which splits the Western Lowlands from the Central Mountain Range. Its climate is profoundly determined by its proximity to the Mediterranean Sea and its considerable change in terrain.

The central city Durrës is one of largest cities on the Adriatic Sea and ranks 5th with a population of 175,110 and one of the world's oldest continuously inhabited cities. Durrës is home to Albania's main port, the Port of Durrës. The port is also the 10th largest cargo port on the Adriatic Sea that handle more than 3.4 million tonnes of cargo per year. The historical city of Krujë is the second largest city in Durrës County.

Geography

Durrës County is defined within an area of  and is located in the Northern Region of the Republic of Albania bordering the Adriatic Sea to the west, the counties of Lezhë to the north, Dibër to the east and Tirana to the south. The county lies between latitudes 41° and 23° N and longitudes 19° and 30° E.

Because of its proximity to the Mediterranean Sea, several rivers, large and small, flow throughout the county. The Ishëm is the longest river in the county originating at the Skanderbeg Mountains in Tirana County and flowing through the county until it reaches the Adriatic Sea at the Cape of Rodon along the Gulf of Drin. The Erzen, the second longest river in the county, begins nearby the village of Shëngjergj, flows into northwest and empties into the sea at the Gjiri i Lalzit.

The city of Krujë is found at an altitude of 600 m (1,969 ft) on the foot of Mount Krujë () of the Krujë Gorge, while south and west of the town is found the plain of the Ishëm River. The town is located in the northern part of the outer Albanides tectonic unit, which consists of anticlines of Mesozoic carbonate platforms.

Climate

The climate is generally Mediterranean but varies by local topography. There are diverse microclimates in the county. Summers are dry while heavy rains are experienced during the winter.

Demography

Durrës County is the second most populous and densely populated county of the Republic of Albania, with an increasing number of population. The Institute of Statistics (INSTAT) estimated the county's population in January 2021 at 292,029. At the 2011 census, there were 263,711 people living in the county with a population density of 343 people per square kilometres.

As of the 2011 census, in terms of ethnicity, Durrës County was 77.54% Albanian, 0.36% Romani, 0.18% Greek, 0.07% Macedonian, 0.05% Aromanian, 0.02% Egyptian and 0.02% Montenegrin. By language, 99.5% spoke Albanian as a first language. Other spoken languages were Romani (0.12%), Greek (0.05%), Macedonian (0.05%), Italian (0.02%), Turkish (0.02%) and Aromanian (0.02%). By religion, there were 177,274 (67.46%) Muslims, 19,322 (7.35%) Roman Catholics, 8,675 (3.30%) Eastern Orthodox, 4,215 (1.60%) Bektashis, 325 (0.12%) Evangelists, 167 (0.06%) other Christians, 9,131 (3.47%) believers without denomination and 41 (0.02%) of other religions. Nonetheless, 2,901 people (1.10%) were irreligious while 33,754 (12.84%) did not declare their religion.

Settlements

There are three municipalities (bashkia) and 16 administrative units (njësi administrative) incorporated in Durrës County. The majority of its population is predominantly concentrated in the county's capital city of Durrës. As of the 2011 Census, the population of the administrative unit Durrës stands at 113,249 with the adjacent eponymous municipality having a population of 175,110. Other units with a population over 10,000 include Fushë-Krujë, Katund i Ri, Kodër-Thumanë, Krujë, Rrashbull, Sukth and Xhafzotaj.

See also

 Geography of Albania
 Politics of Albania
 Divisions of Albania

References

Durrës

Durrës County


Omkørselsvejen  er en to sporet omfartsvej der går igennem det vestlige Haderslev. Vejen er en del af sekudærrute 170 der går imellem Aarhus og Kiskelund.

Den er med til at lede trafikken der skal mod Aabenraa, Ribe, eller Kolding, uden om Haderslev Centrum, så byen ikke bliver belastet af for meget trafik.

Vejen forbinder  Christiansfeld Landevej i nord med Aabenraa Landevej i syd, og har forbindelse til Christian X's Vej, Moltrupvej, Ribe Landevej, Ny Erlevvej og Grønningen.

Kilder

Transport i Haderslev
Omfartsveje i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Haderslev

Omkørselsvejen (Haderslev)


الدخيلة إحدى قرى الجمهورية التونسية، تقع في معتمدية طبربة من ولاية منوبة، شمال غربي مدينة طبربة.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية منوبة.

قرى ولاية منوبة

الدخيلة (منوبة)


A Liga das Nações da CONCACAF A de 2022–23 foi a primeira divisão da edição 2022–23 da Liga das Nações da CONCACAF, a segunda temporada da competição de futebol que envolve as 41 seleções nacionais masculinas de futebol da CONCACAF. A fase de grupos foi disputada entre 2 de junho de 2022 até 28 de março de 2023, e a fase final foi disputada em junho de 2023.

Formato
A Liga A é composta por doze seleções. O campeonato foi dividido em quatro grupos de três equipes. Os quatro vencedores dos grupos se classificaram para a fase final.

Mudanças de equipe
A seguir estão as mudanças de equipe da Liga A da temporada 2019–20:

Chaveamento
O sorteio para a fase de grupos foi realizado em 4 de abril de 2022 em Miami, Estados Unidos. Cada um dos sorteios da Liga começou selecionando aleatoriamente uma seleção do Pote 1 e colocando-o no Grupo A de sua respectiva liga. Os sorteios continuaram selecionando as equipes restantes do Pote 1 e posicionando-as nos Grupos B, C e D em ordem sequencial. O mesmo procedimento foi feito para os demais potes. As equipes foram distribuídas nos potes usando o Ranking da CONCACAF.

Grupos
A lista de jogos foi confirmada pela CONCACAF em 6 de abril de 2022.

Todos os horários das partidas seguem o fuso horário local.

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Grupo D

Finais
As quatro seleções foram classificadas com base em seus resultados na fase de grupos para determinar as partidas das semifinais. O primeiro colocado no geral joga com o quarto e o segundo joga com o terceiro. Todas as partidas serão disputadas no Allegiant Stadium em Paradise, Estados Unidos.

Chaveamento

Semifinais

Disputa pelo terceiro lugar

Final

Ligações externas
  ,

Liga das Nações da CONCACAF de 2022–23


Boğaziçi Gösteri Sanatları Topluluğu (BGST), İstanbul'da dans, müzik ve tiyatro, yayıncılık, müzik yapımcılığı alanlarında faaliyet gösteren bir oluşum.

Üniversite yaşamında öğrenci kulüplerinde başlayan sanatsal faaliyetlerini mezuniyet sonrasında da  sürdürmek isteyen Boğaziçi Üniversitesi mezunları tarafından 1995 yılında kuruldu. Kardeş Türküler Dans-Müzik projesi, BGST'nin en çok bilinen projelerindendir.

BGST, Boğaziçi Üniversitesi Mezunlar Derneği bünyesinde başladığı çalışmalarını daha sonra BGST adlı şirket çatısı altında dans, tiyatro, müzik, yayıncılık ve müzik yapımcılığı alanlarında sürdürmüştür. Çok kültürlülük, çoğulculuk kavramlarına odaklanan projeler üretmeye ağırlık verir. Konserler, dans-müzik gösterileri, tiyatro oyunları, dans-tiyatroları, seminerler, atölyeler, kitaplar ve sunumlar gerçekleştirir. Ayrıca ekonomik, politik, toplumsal ve kültürel alanlarda ve çevre-ekoloji sorunları hakkında eğitim ve araştırma faaliyetleri yürütmek üzere  2004 yılında topluluk bünyesinde "Kuramsal Eğitim ve Araştırma Birimi" oluşturulmuştur. "Sanat herkes içindir, isteyen herkes sanat yapabilir" anlayışıyla hareket eden topluluk sanatçıları 2015 yılında Beyoğlu'ndaki stüdyolarında dersler vermeye başlamıştır.

BGST birimleri
Tiyatro Boğaziçi, BGST Dansçıları, Kardeş Türküler, 45'lik Şarkılar BGST bünyesinde yer alan başlıca topluluklardır.

Tiyatro Boğaziçi, Boğaziçi Üniversitesi Oyuncuları (BÜO) mezunları tarafından 1995 yılında oluşturuldu. Türkiye tiyatro tarihine ışık tutan hak temelli oyunlar ve gençlik oyunları yazıp sahnelemektedir. Ayrıca  oyunculuk ve tiyatro okur yazarlığı eğitimler verir. 1989'da BÜO tarafından bir öğrenci dergisi olarak çıkarılmaya başlayan ve ülkede sahne sanatları alanında en uzun süre yayınlanmaya devam eden periyodik yayınlardan olan  Mimesis Tiyatro/ Çeviri-Araştırma Dergisi'ni 1996'dan itibaren Tiyatro Boğaziçi yayımlamaktadır.

Kardeş Türküler, Anadolu ve çevresinde yaşayan farklı dil ve inançlara sahip halkların şarkılarını, kendi kültürel bağlamlarını göz önüne alarak orijinal dilinde yorumlamak üzere kurulmuş bir topluluktur. İlk albümünün 1997'de yayımlamıştır.

BGST Yayınları; tiyatro, kültür, sanat, toplumsal cinsiyet, düşünce, ekoloji ve bilim alanında telif eserler ve çeviriler yayınlamaktadır.

Ayrıca bakınız
Kardeş Türküler

Dış bağlantılar
 BGST

Kaynakça

Gösteri sanatları
1995'te kurulan kuruluşlar
Türkiye merkezli dernekler

Boğaziçi Gösteri Sanatları Topluluğu


Arkitektur er en dansk eksperimentalfilm fra 1999 instrueret af Jesper Fabricius efter eget manuskript.

Handling
Tilfældige arkitekturfragmenter set i komprimeret tid – huse, bygninger, et telt, en bro i ujævne eksponeringer. En undersøgelse af tid i byens spøgelsesagtige rum. Enkel, poetisk, melankolsk. Optaget om natten.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Arkitektur (eksperimentalfilm)


Birleşik Devletler Askerî Akademisi, (İngilizce: United States Military Academy) ABD Kara Kuvvetleri'ne subay yetiştiren Amerika Birleşik Devletleri Askeri Akademisi, dünyanın en eski askeri akademilerinden biridir. 16 Mart 1802'de kurulan akademi New York'a bağlı Orange ilinde yer alan West Point'te 6,000 hektarlık bir alanı kaplar.

General George Washington 1779'da burada karargâh kurmuştur. Önceleri istihkâm okulu olarak kullanılan Akademi, 29 Nisan 1812'de kabul edilen bir yasayla yeniden düzenlendi; öğretim kadrosu genişletildi ve dört yıllık bir eğitim programı oluşturuldu. 1817-1833 arasında okul komutanlığı yapan ve "askeri akademinin babası" olarak bilinen Albay Sylvanus Thayer yasanın öngördüğü hedefleri gerçekleştirdi. Bu dönemde Akademi, ABD'nin batıya doğru genişlemesiyle birlikte yürüyen ulusal kalkınma programı için gerekli sivil mühendislik hizmetlerini karşılayabilecek askeri teknisyenler yetiştirdi.

Kara Kuvvetleri Dairesi'nin doğrudan denetimi ve gözetimi altında olan Askeri Akademi'nin başında öğrencilerin ve askeri personelin yönetiminden sorumlu olan bir komutan bulunur. Yüksekokul düzeyindeki dört yıllık eğitimin ardından mezunlar asteğmen rütbesiyle Kara Kuvvetleri'ne katılırlar. Okula girecek öğrenciler 17-22 yaşları arasında, bekâr ve lise ya da dengi bir öğrenim görmüş olmalıdırlar. Akademik yıl Eylül'den Mayıs sonuna değin sürer. İkinci sınıf öğrencileri Akademi alanı içinde yoğun muharebe eğitimi görürler. Üçüncü ve dördüncü sınıf öğrencileri öteki Kara Kuvvetleri merkezlerinde ek eğitimden geçerler. Dördüncü sınıf öğrencileri Akademi'ye Temmuz ayında giren yeni birinci sınıf öğrencilerine eğitmenlik yaparlar.

Dış bağlantılar
 Okulun Resmi Websitesi (İngilizce)

Askerî müzeler
Kara Harp Okulu
Harp okulları
West Point, New York
Highlands, New York
Harp Okulu
Hudson Nehri
New York eyaletinde eğitim
Amerika Birleşik Devletleri Kara Kuvvetleri tarihi
Harp Okulu
1802'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1802'de kurulan eğitim kurumları

Amerika Birleşik Devletleri Kara Harp Okulu


الصندوق التونسي للتأمين التعاوني الفلاحي  شركة تونسية للتأمين، تأسست عام 1912. بلغ رقم أعمال الشركة عام 2010 22.2 مليون دينار تونسي.

انظر أيضا

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي للصندوق التونسي للتأمين التعاوني الفلاحي.

المراجع

شركات تأمين
صندوق تونسي للتأمين التعاوني الفلاحي
شركات حكومية تونسية