Le gouvernement militaire salvadorien, officiellement connu sous le nom de république du Salvador (espagnol : ), et simplement connu sous le nom d'El Salvador, est la période de l'histoire salvadorienne où les forces armées salvadoriennes ont gouverné le pays pendant près de 48 ans, du 2 décembre 1931 au 15 octobre 1979. La dictature militaire autoritaire a limité les droits politiques dans tout le pays et a maintenu sa gouvernance par le biais d'élections truquées et fabriquées.

L'armée arrive au pouvoir au Salvador lorsque le premier président démocratiquement élu, Arturo Araujo Fajardo, est renversé lors d'un coup d'État militaire le 2 décembre 1931. L'armée nomme le vice-président d'Araujo Fajardo, le général de brigade Maximiliano Hernández Martínez, président par intérim le 4 décembre 1931. Il reste en fonction jusqu'à ce qu'il soit contraint de démissionner le 9 mai 1944 à la suite de grèves et de protestations d'étudiants dans la capitale de San Salvador. Il est suivi par trois présidents de courte durée, qui sont ensuite remplacés par Óscar Osorio en 1950. Son successeur, José María Lemus, est renversé par un coup d'État militaire en 1960 et remplacé par Julio Adalberto Rivera Carballo en 1962. De 1962 à 1979, le Parti de la concertation nationale (PCN) dirige le pays dans un État de facto à parti unique ; des partis d'opposition existent, mais en pratique, ils n'ont aucun pouvoir réel. Le régime militaire prend fin le 15 octobre 1979, lorsque de jeunes officiers militaires renversent le président Carlos Humberto Romero Mena et établissent la Junte de gouvernement révolutionnaire, un gouvernement civilo-militaire conjoint qui dirige le pays de 1979 jusqu'aux élections présidentielles de 1982 . La chute du gouvernement militaire marque le début de la guerre civile salvadorienne de douze ans qui a duré jusqu'en 1992.

De nombreuses atrocités et violations des droits humains sont commises sous le gouvernement militaire salvadorien. Sous Hernández Martínez, l'armée salvadorienne massacre entre 10 000 et 40 000 paysans et indigènes en réponse à un soulèvement communiste en 1932, lors d'un événement connu au Salvador sous le nom de La Matanza. L'Organisation démocratique nationale est créée par Rivera Carballo en 1965. Cette organisation paramilitaire d'extrême droite et d'escadrons de la mort se fait connaitre par sa torture des opposants politiques, intimide les électeurs, truque des élections et commet l'assassinat de paysans. Le président Fidel Sánchez Hernández déclenche la guerre du football avec le Honduras en juillet 1969, affirmant que le gouvernement hondurien avait laissé la violence contre les Salvadoriens se poursuivre sans contrôle après la victoire du Salvador sur le Honduras lors des éliminatoires de la Coupe du monde de football 1970. En mars 1979, le président Mena ordonne aux soldats de tirer sur une foule de manifestants à balles réelles. Le régime militaire a reçu le soutien des États-Unis en raison de sa position anticommuniste, qui s'alignait sur les intérêts des États-Unis pendant la guerre froide.

Contexte

Dynastie Quiñónez-Meléndez
Manuel Enrique Araujo Rodríguez devient président du Salvador le  mars 1911. Il est président jusqu'à son assassinat le 9 février 1913 par des agriculteurs et remplacé par Carlos Meléndez Ramirez qui exerce les fonctions de président par intérim jusqu'au 29 août 1914, date à laquelle il est remplacé par Alfonso Quiñónez Molina.

Meléndez Ramirez et Quiñónez Molina établissent une dynastie politique sous le Parti national démocratique (PDN) qui dure de 1913 à 1931. Meléndez Ramirez est président du  mars 1915 jusqu'à sa démission le 21 décembre 1918. Il décède plus tard le 8 octobre 1919 à New York. Meléndez Ramirez est remplacé par Quiñónez Molina jusqu'à ce que son frère cadet, Jorge Meléndez Ramirez, soit élu président. Meléndez Ramirez est président du  mars 1919 au  mars 1923, date à laquelle il est remplacé par Quiñónez Molina qui reste au pouvoir jusqu'au  mars 1927. Le vice-président de Quiñónez Molina, Pío Romero Bosque, lui succède le  mars 1927.

Contrairement à ses prédécesseurs, Romero Bosque ne nomme aucun successeur et organise la première élection libre du Salvador. Lors des élections, le candidat du Parti travailliste (PL) Arturo Araujo Fajardo, remporte 46,65 % des voix et devient président le  mars 1931, mettant ainsi fin à la dynastie Quiñónez-Meléndez et à l'emprise du PDN sur le pouvoir. Le vice-président d'Araujo Fajardo est alors le général de brigade Maximiliano Hernández Martínez du Parti national républicain.

Crise économique
Araujo Fajardo prend le pouvoir pendant une grave crise économique due aux effets de la Grande Dépression. De 1871 à 1927, le Salvador surnommé la « république du café » en raison de sa forte dépendance à l'égard des exportations de café pour soutenir son économie. Cependant, à cause de la Grande Dépression, les prix du café chutent de 54 % et l'économie salvadorienne ne peut se maintenir. En raison de la crise économique, les salaires chutent, les approvisionnements alimentaires deviennent limités et les conditions de vie se détériorent. La crise provoque des troubles dans les campagnes de l'Ouest du Salvador et, par conséquent, Araujo Fajardo nomme Hernández Martínez ministre de la Défense nationale du pays. Araujo Fajardo tente de mettre en œuvre une réforme fiscale pour lutter contre la crise économique, mais la résistance des riches propriétaires terriens fait échouer ses réformes.

Araujo Fajardo réduit les dépenses militaires et refuse de payer ses soldats, ce qui provoque la colère au sein de l'armée. Celle-ci décide de le renverser le 2 décembre 1931 à 22 h 00, heure locale. Le coup d'État marque un tournant dans l'histoire salvadorienne depuis le début de la dictature militaire du pays qui dura près de 48 ans.

Maximiliano Hernández Martínez

L'armée créé le Directoire Civique, une junte composée d'officiers militaires, pour gouverner le pays le 2 décembre 1931. L'organisation est co-présidé par les colonels Osmín Aguirre y Salinas et Joaquín Valdés. Le directoire est dissous le 4 décembre et le pouvoir transféré à Hernández Martínez qui assume des pouvoirs dictatoriaux en tant que président par intérim. Hernández Martínez promet d'organiser des élections législatives en janvier 1932, mais lorsque le Parti communiste remporte de nombreuses municipalités, il annule les résultats des élections. D'autres sont également annulées. Les élections donnent cependant au gouvernement une liste de membres du parti communiste. Celle-ci permet au gouvernement d'arrêter d'éminents dirigeants communistes le 18 janvier 1932.

Le parti communiste croyait que la démocratie leur avait fait défaut ainsi que les communistes et les paysans de tout le pays, dirigés par Farabundo Martí, Feliciano Ama, Mario Zapata et Alfonso Luna. Des paysans se soulevent le 22 janvier 1932 à Ahuachapán, Santa Tecla et Sonsonate, tuant au plus 100 personnes lors du soulèvement. Hernández Martínez répond en envoyant l'armée pour écraser la révolte. Dans la répression de Hernández Martínez, environ 10 000 à 40 000 paysans sont tués. L'événement est connu sous le nom de La Matanza, « le massacre », au Salvador. L'Assemblée constitutionnelle promulgue le décret législatif n° 121 du 11 juillet 1932, qui accordait l'amnistie inconditionnelle à toute personne ayant commis des crimes de toute nature pendant La Matanza afin de « rétablir l'ordre, réprimer, persécuter, punir et capturer les personnes accusées du crime de rébellion de cette année ».

En raison du traité de paix et d'amitié d'Amérique centrale de 1923, les États-Unis refusent de reconnaître la légitimité du gouvernement de Hernández Martínez. Les États-Unis ne reconnaîtront son gouvernement qu'après les événements de La Matanza. Hernández Martínez dénonça finalement l'adhésion du Salvador au traité le 26 décembre 1932.

Hernández Martínez améliore la situation financière du Salvador pendant sa présidence. Le 23 février 1932, il suspend le paiement de la dette extérieure, et à nouveau le  janvier 1938, mais la dette sera finalement remboursée en 1938. La Banque centrale de réserve du Salvador est créée pendant son administration le 19 juin 1934 pour aider à stabiliser le colón, la monnaie nationale. Il nomme notamment Luis Alfaro Durán président de la Banque centrale. Hernández Martínez créé l'amélioration sociale, un programme d'aide sociale pour soutenir les paysans pauvres en juillet 1932.

Le régime de Hernández Martínez cherche à maintenir l'image de légitimité démocratique dans la nation. Hernández Martínez remporte les élections présidentielles de 1935, 1939 et 1944 sous la bannière du Parti National Pro Patria (PNPP). Son parti remporte également les élections législatives de 1936, 1939 et 1944, cependant, pour les élections législatives et présidentielles, il demeure le seul candidat, le PNPP étant le seul parti politique légal et les résultats des élections n'étant parfois pas rendus publics.

Seconde Guerre mondiale
Hernández Martínez émet de la sympathie envers l'Allemagne nazie et l'Italie. Il nomme le général de la Wehrmacht  directeur de l'École militaire. L'armée de l'air salvadorienne achète des avions à l'Italie en 1938 pour 39 000 $ US, une partie du paiement étant effectuée avec du café. Le ministre de la Défense nationale Andrés Ignacio Menéndez tente d'acheter des avions aux États-Unis, mais North American Aviation refuse d'accepter le café comme pourcentage du paiement. Le Salvador est l'une des premières nations à reconnaître les nationalistes sous Francisco Franco comme le gouvernement légitime de l'Espagne en 1936 et est également le premier pays après le Japon à reconnaître l'indépendance du Mandchoukouo.

Certains Salvadoriens soutiennent l'Axe car le 10 juin 1940, jour où l'Italie rejoint la Seconde Guerre mondiale, 300 hommes habillés comme les Chemises noires italiennes défilent dans les rues de San Salvador en soutien à l'Italie, alors que le gouvernement interdit la marche. Le Salvador soutient pleinement les Alliés le 8 décembre 1941 après l'attaque japonaise sur Pearl Harbor et déclare la guerre au Japon le 8 décembre, puis plus tard à l'Allemagne et à l'Italie le 12 décembre. Le gouvernement arrête des ressortissants allemands, italiens et japonais et saisit leurs terres. Le pays ne fournira jamais de soldats pour combattre directement dans la guerre, mais enverra des travailleurs pour entretenir le canal de Panama. Pendant la guerre, George Mandel et le colonel José Castellanos Contreras sauvent 40 000 Juifs d'Europe centrale, principalement de Hongrie, en leur fournissant de faux passeports salvadoriens et l'asile politique.

En 1944, il organise une élection et est élu pour un troisième mandat en tant que président. Cette décision provoque la colère de nombreux politiciens, officiers militaires, banquiers et hommes d'affaires, car cela viole ouvertement la constitution. Le 2 avril 1944, dimanche des Rameaux, des officiers militaires pro-Axe tentent un coup d'État contre Hernández Martínez. Le  régiment d'infanterie et le 2 régiment d'artillerie se soulèvent à San Salvador et à Santa Ana et saisissent la station de radio nationale, prennent le contrôle de l'armée de l'air et capturent le poste de police de Santa Ana. Hernández Martínez parvient à reprendre le contrôle de la situation et ordonne aux unités militaires toujours fidèles de réprimer le soulèvement qui est accompli le 3 avril. Les représailles durent deux semaines, la loi martiale est déclarée et un couvre-feu national instauré.

Les civils et principalement les étudiants, désirant chasser Hernández Martínez du pouvoir, descendent dans les rues de San Salvador le 2 mai 1944 lors d'une grève pour forcer sa démission. Les étudiants s'engagent dans la non-violence pour s'opposer au gouvernement. Le 7 mai, la police abat José Wright Alcaine, un jeune de 17 ans (citoyen américain), ce qui pousse Hernández Martínez à la démission. Il démissionne officiellement le 9 mai et s'exile au Guatemala. Menéndez remplace Hernández Martínez en tant que président par intérim et accepté les demandes des manifestants d'amnistie pour les prisonniers politiques, de liberté de la presse et de nouvelles élections générales. Son mandat est de courte durée puisqu'il est renversé par un coup d'État militaire le 20 octobre 1944 et remplacé par Aguirre y Salinas. Aguirre y Salinas tient les élections promises en janvier 1945. Il est cependant accusé d'avoir truqué les élections en faveur d'un candidat qu'il soutenait, celles-ci permettant au général de brigade Salvador Castaneda Castro de devenir président avec 99,70 % des voix. Castaneda Castro est renversée par un coup d'État le 14 décembre 1948 par de jeunes officiers militaires. Le coup, connu sous le nom de , forcé tous les officiers militaires salvadoriens au-dessus du grade de lieutenant-colonel à démissionner. Les jeunes officiers établissent le Conseil de gouvernement révolutionnaire qui gouvernera le pays jusqu'à ce que le major Óscar Osorio Hernández, président du Conseil révolutionnaire de gouvernement, soit élu président en 1950.

Règle du Parti révolutionnaire

Osorio Hernández se présente sous la bannière du Parti révolutionnaire de l'unification démocratique (PRUD). Il devient président du Salvador le 14 septembre 1950 en vertu d'une nouvelle constitution. Les politiques d'Osorio Hernández ont soutenu le développement économique, la réforme agricole et les programmes de sécurité sociale, bien que des politiques telles que la réforme agraire n'aient pas été mises en œuvre pour ne pas aliéner les riches propriétaires et les oligarques.

Osorio Hernández est remplacé par le lieutenant-colonel José María Lemus López le 14 septembre 1956 à la suite de l'élection présidentielle de 1956. Lors de l'élection, Roberto Edmundo Cannessa du Parti d'action nationale, son principal adversaire et le plus populaire, est disqualifié par le Conseil central électoral un mois avant l'élection qui a conduit à sa victoire écrasante. En fonction, il accorde l'amnistie à de nombreux prisonniers politiques et hommes politiques en exil. Il abroge également plusieurs lois répressives instituées par ses prédécesseurs. Après la révolution cubaine de 1959, les étudiants du Salvador sont influencés par le mouvement nationaliste et révolutionnaire de Fidel Castro qui conduit à des manifestations pour qu'un système véritablement démocratique soit mis en œuvre dans le pays. En réponse, Lemus López abandonne ses réformes, réprime la liberté d'expression et arrête des opposants politiques. Le tournant de Lemus López vers l'autoritarisme pousse les militaires à se retourner contre lui et il est renversé le 26 octobre 1960.

L'armée établit la junte de gouvernement et est dirigée par le lieutenant-colonel Miguel Ángel Castillo. Fabio Castillo Figueroa, l'un des trois membres civils de la junte, avait des opinions pro-castristes considérées comme une menace potentielle par l'armée. L'armée renverse la junte et l'a remplace par une autre junte, le Directoire civilo-militaire. Le lieutenant-colonel Julio Adalberto Rivera Carballo est président de la nouvelle junte et promet de nouvelles élections pour 1962.

Règle du Parti de conciliation
La junte est dissoute le 25 janvier 1962 et un homme politique indépendant, Eusebio Rodolfo Cordón Cea, est nommé président provisoire. Lors de l'élection présidentielle de 1962, le Parti de la conciliation nationale (PCN) nouvellement formé se présente sans opposition et sa candidate, Rivera Carballo, remporte 100 % des voix. Il devient président le  juillet 1962 en vertu d'une nouvelle constitution.

Bien que seul le PCN ait eu un candidat à l'élection présidentielle de 1962, d'autres partis s'étaient constitués et se sont présentés aux élections législatives de 1961 mais n'ont obtenu aucun siège. Le parti d'opposition le plus important était le Parti chrétien-démocrate (PDC). Le parti formé en 1960 et avait un large soutien de la classe moyenne. Le parti a été attaqué à la fois par la gauche et la droite politiques, la gauche croyant que le parti soutiendrait le système économique capitaliste et augmenterait les écarts de richesse tandis que la droite considérait le parti comme un mouvement réactionnaire socialiste qui menaçait leur richesse et leur pouvoir. Le parti, dirigé par Abraham Rodríguez Portillo et Roberto Lara Velado, pensait que la démocratie chrétienne était la meilleure voie à suivre pour la modernisation du Salvador. L'idéologie du parti s'inspire du Rerum novarum du pape Léon XIII et des travaux du pape Jean XXIII et du philosophe français Jacques Maritain. Le parti s'est également inspiré d'autres mouvements démocrates-chrétiens du Chili et du Venezuela.

Rivera Carballo implique le Salvador dans l'Alliance pour le progrès du président américain John F. Kennedy, une initiative visant à améliorer les relations entre l'Amérique latine et les États-Unis par le biais de la coopération économique. Il soutient la mise en œuvre de la réforme agraire mais celle-ci ne sera jamais réellement mise en œuvre. Il crée l'Agence de sécurité nationale du Salvador (ANSESAL) en 1965. Il sert d'agence nationale de renseignement du pays et supervise les opérations de l'Organisation démocratique nationale (ORDEN), un groupe paramilitaires qui commet des crimes contre les paysans, truque des élections et intimide les électeurs.

Rivera Carballo institue des réformes électorales en autorisant les partis politiques d'opposition à se présenter aux élections présidentielles et à concourir aux élections législatives. Auparavant, quel que soit le parti qui remportait le plus de voix dans un certain département, ce parti gagnait tous les sièges et toutes les représentations pour ce département, mais selon ses réformes, les sièges et les représentants étaient élus proportionnellement au nombre de voix obtenu par un parti. La réforme permet au PDC de remporter 14 sièges et le Parti de l'action rénovatrice (PAR) remporte 6 sièges à l'Assemblée constitutionnelle lors des élections législatives de 1964. Lors des élections, José Napoleón Duarte Fuentes, un éminent homme politique du PDC, est élu maire de San Salvador.

Le PCN maintient son contrôle sur le pouvoir avec le soutien des États-Unis et grâce à la croissance économique continue du pays. Lors de l'élection présidentielle de 1967, le PCN remporte 54,37% des voix avec le candidat du PDC, Rodríguez Portillo, arrivant en deuxième place avec 21,62%. Fidel Sánchez Hernández du PCN devient président le  juillet 1967.

Guerre du football

À la fin des années 1960, environ 300 000 Salvadoriens migrent vers le Honduras, dont beaucoup entrent illégalement dans le pays. Le 3 octobre 1963, Oswaldo López Arellano renverse le président Ramón Villeda Morales du Honduras et instaure une dictature militaire. Pendant le régime de López Arellano, l'économie hondurienne faiblis et les problèmes économiques du pays sont imputés aux immigrants salvadoriens .

Lors des éliminatoires de la Coupe du monde de la FIFA en 1970, le Honduras et le Salvador concourent dans des groupes séparés pour les qualifications de la Confédération des associations de football d'Amérique du Nord, d'Amérique centrale et des Caraïbes (CONCACAF), le Honduras est dans le groupe 3 et le Salvador dans le groupe 4, remportant tous deux leur phases de groupes. Ils se rencontrent en demi-finale. Le Honduras remporte le premier match à Tegucigalpa 1-0 le 8 juin 1969. Le Salvador remporte le deuxième match à San Salvador 3-0 le 15 juin. Les deux matchs sont le théâtre de violences de la part des fans des deux côtés. Lors du deuxième match, les Salvadoriens brandissent un chiffon sale à la place du drapeau hondurien. L'un des joueurs de l'équipe hondurienne, Enrique Cardona, aurait déclaré : . L'échec amène des civils honduriens à attaquer des immigrants salvadoriens. Des Salvadoriens sont assassinés, agressés et leurs maisons incendiées, forçant 17 000 à fuir vers le Salvador. Les Salvadoriens qualifient les attaques contre les Salvadoriens de massacre.

Un troisième match se déroule à Mexico le 26 juin pour décider qui irait au tour final contre Haïti. Les Salvadoriens battent le Honduras 3-2 en prolongation et l'équipe salvadorienne est qualifiée pour la finale; La défaite provoque de nouvelles attaques contre les immigrés salvadoriens et conduit à une crise migratoire au Salvador, le gouvernement étant incapable de fournir un logement à tous les réfugiés venant du Honduras.

En raison de la crise actuelle, le Salvador rompt ses relations diplomatiques avec le Honduras le 26 juin et lui déclare la guerre le 14 juillet 1969. L'armée de l'air salvadorienne attaque l'aéroport international de Toncontín pour mettre hors de combat l'armée de l'air hondurienne et l'armée salvadorienne lance une invasion à deux volets en suivant deux routes principales reliant les deux pays. Après deux jours, l'armée de l'air hondurienne attaque les bases aériennes salvadoriennes de Chalatenango et de La Unión, arrêtant l'avance salvadorienne. Après quatre jours de combats, l'Organisation des États américains (OEA) négocie un cessez-le-feu le 18 juillet. Le Salvador retire ses troupes le 2 août et en contrepartie l'OEA promet de garantir la sécurité des Salvadoriens au Honduras. Environ 2 000 personnes, dont la plupart civils, sont tuées pendant la courte guerre.

Initialement, la politique salvadorienne était unie contre le Honduras, mais le Parti communiste et la gauche se sont finalement retournés contre la guerre et ont continué à s'opposer au gouvernement. La guerre a également provoqué la stagnation de l'économie salvadorienne et de nombreux réfugiés ont surpeuplé le pays.

Tensions politiques et sociales

Les réfugiés venant du Honduras au Salvador reçoivent peu ou pas d'aide ou de soutien du gouvernement salvadorien. Pour les réfugiés, vivant maintenant dans la pauvreté, des groupes de gauche tels que le Front uni pour l'action révolutionnaire (FUAR), le Front d'action populaire unifié (FAPU) et la Fédération chrétienne des paysans salvadoriens (FECCAS) semblent être la seule opportunité de s'élever de la pauvreté. En conséquence, les organisations militantes de gauche augmentent en taille et en nombre et continuent à gagner davantage de soutien parmi la population pauvre. Le soutien accru conduit à une augmentation des actions terroristes de gauche contre le gouvernement.

Le PDC obtient également plus de soutien de la part des réfugiés. Le PDC plaide en faveur d'une réforme foncière et agraire afin d'obtenir le soutien de la base électorale. Les réfugiés venant du Honduras n'ont pas de terres à cultiver comme ils en disposaient au Honduras, ils ont donc massivement soutenu le PDC. En janvier 1970, le gouvernement créé le Congrès national de la réforme agraire pour commencer à mettre en œuvre les réformes agraires demandées par le peuple. Le congrès est composé de membres du gouvernement, de l'opposition, de groupes syndicaux et d'entreprises.

Le PDC perd 3 sièges à l'Assemblée constitutionnelle aux élections législatives de 1970 tandis que le PCN en gagne 7. L'élection aurait été truquée par le PCN pour s'assurer qu'il gagnerait des sièges et conserverait la majorité. En 1972, le PDC s'associe de force à deux autres partis politiques, le Mouvement national révolutionnaire (MRN) et l'Union nationaliste démocratique (UDN), pour se présenter aux élections présidentielles et législatives de 1972 sous la bannière de l'Union nationale d'opposition (ONU). Le candidat du PCN est représenté par le colonel Arturo Armando Molina Barraza tandis que le candidat du PDC est représenté par Duarte Fuentes. La commission électorale centrale déclare vainqueur Duarte Fuentes avec 9 000 voix d'écart (327 000 voix contre 318 000 pour Molina Barraza), mais le PCN demande un recomptage. Un recomptage est effectué et la déclaration modifiée, déclarant finalement Molina Barraza vainqueur avec 10 000 voix d'écart. Le résultat final annonce Molina Barraza vainqueur avec 43,42 % des voix, Duarte Fuentes obtenant 42,14 %. Duarte Fuentes et Guillermo Manuel Ungo Revelo, son colistier, demandent un deuxième recomptage, mais celle-ci est rejetée. L'ONU perd également perdu 9 sièges aux élections législatives de 1972 tandis que le PCN en gagne 5 supplémentaires.

Le 25 mars 1972, un groupe de jeunes officiers militaires de gauche appelle la Jeunesse militaire a tenter un coup d'État contre Sánchez Hernández pour empêcher Molina Barraza de devenir président. Les officiers sont dirigés par le colonel Benjamin Mejía et leur objectif est d'établir une junte révolutionnaire et d'établir Duarte Fuentes comme président. Les putschistes capturent Sánchez Hernández et le Palais national. Duarte Fuentes annonce son soutien au coup d'État et les putschistes appellent à des garnisons pour soutenir le coup d'État, cependant, l'armée de l'air attaque le Palais national et les garnisons engagent les révolutionnaires. Le 26 mars, le coup d'État s'achève au cours duquel 200 personnes ont été tuées. Sánchez Hernández reprend le pouvoir et Duarte Fuentes est arrêté. D'abord condamné à mort, cette peine est commuée en torture avant qu'il ne soit exilé au Venezuela.

Molina Barraza reprend ses fonctions le  juillet 1972. Le 19 juillet, il fait attaquer par des chars l'université d'El Salvador. Environ 800 personnes sont arrêtés et 15 autres exilées au Nicaragua. Il ferme l'université pendant deux ans pour . Molina Barraza tente d'instituer une réforme agraire en 1976, mais cela ne fera qu'accroître les troubles politiques puisque les réformes ont redistribué peu ou pas de terres aux paysans.

L'ONU choisit Ernesto Antonio Claramount Roseville comme candidat à l'élection présidentielle de 1977 tandis que le PCN choisit le général de brigade et ministre sortant de la Défense nationale Carlos Humberto Romero Mena comme candidat. Romero Mena est déclaré vainqueur avec 67,30 % des voix alors que selon des témoins, Claramount Roseville l'a en fait remporté avec 75 % des voix. Romero Mena prend ses fonctions le  juillet 1977.

Chute du régime
Lorsque la révolution nicaraguayenne débute en 1978, Romero Mena craint que la révolution ne s'étende au Salvador. Il tente d'entamer des négociations avec l'opposition pour s'assurer que cela ne se produise pas, mais sa tentative encourage les forces de l'opposition qui descendent dans les rues de San Salvador pour faire grève en mars 1979. Romero Mena réprime ces manifestations et ordonne à ses soldats de tirer à balles réelles sur la foule pour mettre fin à la grève. L'événement est diffusé aux États-Unis et en Europe, ce qui conduit le Costa Rica, le Japon, la Suisse, le Royaume-Uni et l'Allemagne de l'Ouest à fermer leurs ambassades respectives au Salvador.

Le président Anastasio Somoza Debayle du Nicaragua est finalement destitué par le Front sandiniste de libération nationale (FSLN) en septembre 1979, ce qui alarmé les jeunes officiers militaires de l'armée salvadorienne. La jeunesse militaire, dirigée par les colonels  et , organise un coup d'État contre Romero Mena le 15 octobre 1979 avec le soutien des États-Unis. Romero Mena s'exile au Guatemala, tout comme , le ministre de la Défense nationale.

Le 18 octobre 1979, l'armée créé la Junta Revolucionaria de Gobierno. La junte est composée de cinq hommes : les colonels Majano Ramos et Gutiérrez Avendaño, Ungo Revelo, Mario Antonio Andino Gómez, l'ancien président de la Chambre de commerce et d'industrie du Salvador (CCIES), et Román Mayorga Quirós, membre de l'UCA El Salvador.

Le coup d'État d'octobre 1979 marque la fin du régime militaire du Salvador et marque le début de la guerre civile salvadorienne. La guerre civile dura jusqu'en 1992 avec la signature des accords de paix de Chapultepec.

Chefs d'État

Présidents

Juntes

Notes et références

 Notes

 Références

Voir aussi

Articles connexes
 Forces armées du Salvador
 Liste de films traitant des dictatures militaires dans les pays latino-américains
 Histoire du Salvador
 Dictature militaire
 Guerre civile du Salvador

Bibliographie

Dictature militaire
Histoire du Salvador
Régime issu d'un coup d'État

Autoritarisme militaire au Salvador


O escândalo das escutas ilegais ou escândalo das escutas (na Colômbia conhecido como Escándalo de las chuzadas) foi o processo judicial que encerrou com o Departamento Administrativo de Segurança (DAS). Esta entidade era um departamento direto do Presidente da República e tinha a missão de zelar pela segurança nacional do país. Em fevereiro de 2009, descobriu-se que o órgão estava executando uma operação ilegal de espionagem ordenada pelo governo de Álvaro Uribe Vélez (2002-2010) principalmente contra os Tribunais Superiores, jornalistas independentes, políticos da oposição e defensores de direitos humanos. Naquela época, o Departamento Administrativo de Segurança e outros funcionários do Executivo, supostamente em colaboração com organizações paramilitares governamentais, realizaram uma série de interceptações telefônicas e rastreamentos ilegais sem autorização judicial como forma de intimidação e/ou monitoramento.

Entre 2010 e 2015, cerca de 20 pessoas foram condenadas pelas escutas do DAS. As autoridades identificaram cerca de 68 possíveis autores de interceptações e monitoramentos ilegais.

Escândalos políticos na Colômbia
Álvaro Uribe

Escândalo das escutas


Rui Alves (Campo Grande),  é um político brasileiro, filiado ao Republicanos. Nas eleições de 2022, foi eleito deputado estadual por SP.

Deputados estaduais de São Paulo
Membros do Republicanos (partido político)
Naturais de Campo Grande (Mato Grosso do Sul)

Rui Alves


Aderus spinulosus é uma espécie de besouro da família Aderidae. A espécie foi descrita cientificamente por Manuel Martínez de la Escalera em 1922.

Distribuição geográfica
Habita em Bioko (Fernando Póo) (Guiné Equatorial).

Referências

spinulosus
Fauna da Guiné Equatorial
Coleópteros descritos em 1922

Aderus spinulosus


Jean Tiberi (born 30 January 1935) is a French politician who was mayor of Paris from 22 May 1995 to 24 March 2001. , he was mayor of the 5th arrondissement of Paris and deputy to the French National Assembly from the second district of Paris.

Of Corsican descent, Tiberi first entered the National Assembly in August 1968 as the replacement for René Capitant, who was appointed to the government as Minister of Justice. He was re-elected in the 1973 election, serving until early 1976, when he was appointed to the government as Secretary of State in charge of Food Industries, under the Minister of Agriculture and the Minister of Industry and Research. He served in that position until August 1976, after which he returned to the National Assembly in a by-election in November 1976 to replace Monique Tisne. He has been re-elected to the National Assembly in every election since then.

He was Mayor of the 5th arrondissement of Paris from March 1983 to May 1995, when he became Mayor of Paris. After serving as Mayor of Paris, he was again elected as Mayor of the 5th arrondissement in 2001.

Jean Tiberi and his wife Xavière Tiberi were involved in corruption scandals in the Paris region in which Mr Tiberi was convicted of vote-rigging and given a ten-month suspended prison sentence.

In 1998, a justice-ordered search of Jean and Xavière Tiberi's apartment on the Place du Panthéon showed that they possessed two pistols whose authorization had expired since 1991 and five ammunition boxes. They were not prosecuted in exchange for the destruction of the weapons.

The above actions are sometimes referred to by the press as Corsican mores.

Along with Jean-Pierre Soisson and Didier Julia, Jean Tiberi was among the longest-serving members of the National Assembly, in which he has served 10 terms and 44 years. He  did not run for  reelection in 2012.

Friend of Jean-Edern Hallier, he has been Cercle InterHallier member since 2019.

Political career
Governmental function

Secretary of State for Food Industries : January–August 1976.

Electoral mandates

National Assembly of France

Member of the National Assembly of France for Paris : 1968–1976 (Became Secretary of State in 1976) / And since November 1976. Elected in 1968, reelected in 1973, 1976, 1978, 1981, 1986, 1988, 1993, 1997, 2002, 2007.

Municipal Council

Mayor of Paris : 1995–2001.

Deputy-mayor of Paris : 1983–1995. Reelected in 1989.

Councillor of Paris : Since 1965. Reelected in 1971, 1977, 1983, 1989, 1995, 2001, 2008.

Mayor of the 5th arrondissement of Paris : 1983–1995 / And since 2001. Reelected in 1989, 2001, 2008.

Councillor of the 5th arrondissement of Paris : Since 1983. Reelected in 1989, 1995, 2001, 2008.

References

1935 births
Living people
Lycée Louis-le-Grand alumni
Rally for the Republic politicians
Union for a Popular Movement politicians
Mayors of Paris
Politicians from Paris
French people of Corsican descent
French city councillors
Paris 2 Panthéon-Assas University alumni
Deputies of the 12th National Assembly of the French Fifth Republic
Deputies of the 13th National Assembly of the French Fifth Republic
Mayors of arrondissements of Paris

Jean Tiberi


පැපයිරස් යනු ඊජිප්තුවේ නයිල් ඩෙල්ටාවේ බහුල ලෙසින් දක්නට ලැබෙන තෙත්බිම් පන් වර්ගයක් වන පැපයිරස් ශාඛයෙහි, සයිපරස් පැපයිරස්    බඩය වෙතින්  නිෂ්පාදනය කරන ඝන  කඩදාසි-වැනි ද්‍රව්‍යයකි. පැපයිරස් මුලින්ම භාවිතයේ පැවති බවට සාක්ෂ්‍ය ඇත්තේ පුරාතන ඊජිප්තුවෙහි (අඩුම වශයෙන් පළමුවන රාජවංශය තරම් ඈත අතීතයෙහි) වන නමුත්, මධ්‍යධරණී ප්‍රදේශය පුරාවටමද එය භාවිතයේ පැවතී ඇත. පුරාතන ඊජිප්තියානුවෝ මෙම ශාඛය භාවිතා කලේ ලිවීමේ ද්‍රව්‍යයක් ලෙසින් සහ බෝට්ටු, ගුදිරි, කලාල, කඹ, සෙරෙප්පු හා කූඩ සඳහාය. රසායනික වශයෙන්, පැපයිරස් සමන්විත වන්නේ of 57% සෙලියුලෝස්, 27% ලිග්නින්, 9% ඛණිජ, සහ 7% ජලය යන්නෙනි.

ආශ්‍රිත

ලේඛන කලාව

පැපයිරස්


Ferdinand de Saussure (26 Kasım 1857, Cenevre –  22 Şubat 1913, Vufflens-le-Château), 20. yüzyılda dilbilimde kayda değer gelişiminin birçoğu için fikirleriyle temel hazırlamış, İsviçreli dilbilimci.

Genellikle 20. yüzyılın dilbiliminin 'babası' olarak düşünülmektedir. Özellikle yapısalcılık ve göstergebilim alanında adını duyurmuştur.

Ferdinand, doğabilimci Henri de Saussure ve Louise Elisabeth de Pourtalès'in oğlu ve Nicolas Theodore de Saussure'ün torunudur. Ferdinand Almanya'nın Leipzig şehrinde üniversite eğitimi almıştır ve Berlin'de bir dönem Heinrich Zimmer'in yanında Hint-Avrupa Dilleri üzerine çalışmıştır. Leipzig'de doktorasını yazdıktan sonra 1881 yılından 1891 yılına kadar Paris'te École pratique des hautes études okulunda ders vermiştir. 1891 yılından ölümüne kadar Cenova Üniversitesi'inde Tarih ve Hint Avrupa dillerinin karşılaştırılması alanında profesörlük yapmıştır. Ferdinand de Saussure, Cenova Üniversitesi'nde 1906 yılından 1911 yılına kadar Genel dilbilim üzerine dersler vermiştir.

Saussure'ün şöhreti yaşamı boyunca Slav dilleri araştırmacısı olarak yaptığı çalışmalarında mevcuttur. "Mémoire sur le système primitif des voyelles dans les langues indo-européennes" (Memory auf dem primitiven System der Vokale im Indo-Europäischen Sprachen/Hint Avrupa Dillerindeki Seslerin İlkel Sisteminin Hafızası-1879) isimli eserinde Saussure daha 21 yaşında bir öğrenciyken dilbilgisel yöntemleri uygulayarak "Laringeal" kuramını geliştirmiştir. Hint Avrupa ses sisteminin yeniden yapılandırılması sürecinde Saussure kaybolan ses katsayılarının (coefficients sonantiques) varlığını kuramsal olarak talep etmektedir. Bu ses katsayılarını daha sonraları Danimarkalı dil araştırmacısı Hermann Møller de 19. yüzyılda "Laringeal" olarak tanımlamıştır. Saussure'ün ölümünden sonra 1914 yılında Bedřich Hrozný bu noktada Hint Avrupa dili olarak belirtilen Hititçe'yi çözümlemiştir. Sausure'ün kendi ses katsayılarını yeniden yapılandırdığı bazı durumlarda Polonyalı dilbilimci ve Slav dilleri araştırmacısı Jerzy Kuryłowicz Hititçedeki "Laringeal"i bulmuştur. Önemli kısıtlamaların hesaba katılmasına rağmen Hititçedeki "Laringeal" genel anlamda Saussure'ün yeniden yapılandırmasının onaylanması olarak kabul edilmektedir.

Yaşamı
1857'de Cenevre'de, Sigmund Freud'dan bir yıl sonra, Emile Durkheim'dan ise bir yıl önce doğan Saussure, tanınmış bir doğabilimcinin oğluydu. Ailenin doğabilimleri konusunda güçlü bir başarı geleneği vardı. Saussure'ü erken yaşlarda dil bilimi çalışmalarına bir filolog ve aile dostu, Adolphe Pictet yöneltti. On beşinde, Fransızca, Almanca, İngilizce ve Latince dillerine Yunancayı da ekledikten sonra, Saussure genel bir dil dizgesi oluşturmaya çalıştı. Ve Pictet için, tüm dillerin kökünde iki ya da üç temel ünsüzden oluşan bir dizgenin olduğunu öne süren 'Diller Üstüne Deneme'yi yazdı. Pictet bu gencecik çabanın aşırı indirgemeci özelliğine gülümsemekten kendini alamamış olabilir ama daha okuldayken Sanskrit öğrenmeye başlayan, himayesi altındaki bu öğrencinin cesaretini kırmadı.

1875'te Saussure, Cenevre Üniversitesi'ne girdi. Aile geleneğini izleyerek fizik ve kimya öğrencisi olarak kayıt yaptırmakla birlikte Yunan ve Latin dil bilgisi derslerine girmeyi sürdürdü. Bu deneyim onu, mesleğinin dil incelemesi konusunda olacağına inandırdı. Çünkü yalnızca profesyonel bir dil derneğine, Paris Dil Bilimi Derneği'ne katılmakla kalmayıp Cenevre'de ilk yılının büyük ölçüde boşa gittiğini düşünerek onu Hint-Avrupa dillerini incelemek için Leipzig Üniversitesi'ne yollamalarının gerekliliğine ana babasını inandırdı.

Leipzig şanslı bir seçim oldu, çünkü genç dil tarihçileri okulunun Junggrammatiker ya da 'Yeni Dil Bilgiciler'in merkeziydi; Saussure, ilk kez kendi zekâsını gününün en yaratıcı dilcileri ile karşılaştırabiliyordu. Leipzig'deki öğretmenlerinden biri, Brugmann, Saussure'ün birkaç yıl önce öne sürdüğü fakat ünlü dilcilerin varsayımlarına karşıt düştüğünden vazgeçtiği "genizsil selenliler" (nasal sonans) yasası denen şeyi bulduğunda, kendi yeteneklerine inancı kuşkusuz onaylandı.

Saussure, Berlin'deki on sekiz aylık bir ara dışında dört yıl boyunca Leipzig'de kaldı ve 1878 Aralık ayında yirmi bir yaşındayken, bir dilcinin 'şimdiye dek yazılımş en yetkin karşılaştırmalı filoloji yapıtı' dediği Mémoire sur le sytème primitif des voyelles dans le langues indo-européennes (Hint-Avrupa Dillerindeki Ünlülerin İlk Dizgesi Üstüne İnceleme)sini yayımladı. Bu yapıtın en etkileyici yanı genç dilcinin tarihsel dil bilimindeki en büyük ve en temel soruna el atmış ve yöntemsel sorunların önemini vurgulamış olmasıdır. Önsözünde, 'anlaşılmaz kuramsal sorunlar üstüne düşünceler kurmuyorum; konunun temelini, yokluğunda her şeyin başıboş, nedensiz ve belirsiz kalacağı temeli sorguluyorum' diyordu.

İnceleme, birçok çevrede iyi karşılandı. Saussure, Berlin Leipzig'e döndüğünde, bir profesör ona İnceleme'nin yazarı, İsviçreli büyük dil bilimci Saussure ile uzak yakın bir akrabalığı olup olmadığını sordu. Bununlu birlikte, Saussure, Almanya'yı kendine yakın bulmamış olmalı ki, Sanskrit'te tamlayan durumunun kullanımı üstüne yazdığı (Summa cum laude ile ödüllendirilen) doktora tezinin savunmasından hemen sonra Paris'e döndü.

Fransa'da oldukça başarılıydı. Hemen École pratique des hautes études'de Sanskrit, Gotik ile Eski Yüksek Almanca öğretmeye başlayıp, 1887'den sonra öğrettiklerini de genel olarak Hint-Avrupa filolojisini kapsayacak biçimde genişletti. Paris'tesi Société linguistique'de etkin olduğu gibi genç Fransız dil bilimci kuşağının biçimlenişini de önemli katkılarda bulundu. Ama 1891'de Cenevre'de bir profesörlük önerilince, İsviçre'ye dönmeye karar verdi ve kendinden yaşlı meslektaşlarının ona Légion d'Honneur Nişanı'nı sunmalarının onuru bile onu Paris'te tutamadı.

Cenevre'de öğrencileri sayıca daha az ve daha geriydiler. Genel olarak Sanskrit ve tarihsel dil bilimi öğretiyordu. Evlendi, iki oğlu oldu; çok az yolculuğa çıktı; besbelli aklı başında bir taşralı belirsizliğe yerleşmeye başlıyordu. Git gide daha az, daha acıyla ve isteksiz yazmaya başladı. Elimizdeki birkaç açıklayıcı kişisel belgeden biri olan, 1894'te yazılmış bir mektupta, sonunda bir yayımcının eline bıraktığı bir yazısına değinir ve sürdürür:

...ama bütün bunlar ve dil bilimi konusunda aklı başında on satırcık bile yazmanın güçlüğü canıma yetti. Uzun süredir kafam her şey bir yana dil bilimi olgularının ve onlara bakış açılarımızın sınıflandırılması düşüncesiyle dopdolu; dil bilimciye ne yaptığını göstermek için göze alınması gereken işin ölçülemeyecek denli çok olduğunu git gide daha iyi fark ediyorum... Kullanılan terimlerin kesin yetersizliği, bunların yeniden gözden geçirilmesinin gerekliliği ve bunu başarabilmek için dilin ne tür bir nesne olduğunu göstermek, (genelde, dilin niteliğini düşünmek zorunda bırakılmamak en büyük isteğim olmakla birlikte) filolojiden aldığım tadı sürekli bozuyor. Bu beni kendi istemim dışında, dil biliminde neden benim için bir anlam taşıyan bir tek terim bile olmadığını açıklayacağım bir kitap yazmaya itiyor. Açık söyleyeyim, ancak bundan sonra, işimi bırakacağım yerden sürdürebileceğim. (4 Ocak 1894 tarihli mektup, 'Letter de F. de Saussure a Antoine Meillet', Cahiers Ferdinand de Saussure 21 (1964)

Kitabı yazamadı. Litvanya dili, ortaçağ Alman destanları ve Latin ozanların şiirlerinde gizlenmiş özel isim çevriklemeleri üstüni bir kuramla uğraştı. Ama 1906'da, bir profesörün emekli olmasıyla, üniversite ona genel dil bilimi öğretme görevi verdi; böylece sırasıyla 1907, 1908-1909, 1910-1911 yıllarında, sonunda Course de Linguistique Génerale olacak dersleri verdi. 1912 yazında yatağa düştü; 1913 Şubat'ında 56 yaşında öldü.

Kaynak: (Jonathan Culler, Saussure, (Çeviren: Nihal Akbulut), Afa Çağdaş Ustalar Dizisi 8, İstanbul, 1985, s.13-16.)

Langue ve Parole Kuramı
Saussure'ün görüşlerine göre dilin bakış açısı üç farklı biçimde sınıflandırılmaktadır: İnsanların konuşmasını ifade eden "Language" kavramı, soyut kurallar sistemini ifade eden "langue" kavramı ve konuşmayı ifade eden "parole" kavramıdır. İnsanların konuşma yetisine Saussure de Noam Chomsky gibi insanlarda biyolojik olarak var olan bir yeti olarak bakmaktadır.
"Langage" kavramı insan dilini konuşanların konuşma yetkinliği içerisinde karşılaştığı kuram öncesi olgusal bir alan olarak tanımlamaktadır. Buna karşılık "langue" kavramı kuramsal bir dil kavramı olarak anlaşılmaktadır. Bu kavram bilgi-mantıksal bir düzeni "langage" kavramının ve insan konuşmasının kuram öncesi olgusal alanında bulunmaktadır. "Langue" kavramı aynı zamanda dilbilimsel bakış açısı altında "langage" olarak kabul edilerek tanımlanabilmektedir.

Bu kavram sosyal ve bireysel bir boyut da ortaya koymaktadır. Bu kavramın sosyal boyutunda "langue" kavramı özneler arası kabul edilen toplumsal bir kurum ve dilsel alışkanlıkların sosyal olarak oluşturulduğu, konuşanın kafasındaki geleneksel bir sistemdir. Bu kavram bireysel boyutunda öznel olarak içselleştirilmiş tekil bir dildir (bu duruma "langue" kavramının öznel olarak ifade edilmesi de denilebilmektedir.).

Ayrıca "parole" kavramının da sosyal ve bireysel bir tarafı bulunmaktadır. Bu kavram bir yandan somut bir söz eylem kuramını (konuşma yetisini) ifade ederken diğer taraftan da her bir konuşan aracılığıyla "langue" kavramının bireysel olarak gerçekleştirilmesini ifade etmektedir. Aynı zamanda "parole" kavramı bulunduğu yerdeki sosyal boyutunda ele alındığında yeni dilsel anlamların diyaloglu olarak oluşturulmasını ve "langue" kavramının değişimini ifade etmektedir.
"Langue" ve "parole" kavramları karşılıklı bağımlılıklarının karmaşık ilişkisi içerisinde de bulunmaktadır. Bir yandan "langue" kavramı içerisinde "parole" kavramına dair hiçbir şey bulunmazken diğer yandan da "parole" kavramının her bir sosyal üretim sayesinde "langue" olarak adlandırılması mümkündür.

Ayrıca "parole" kavramı aracısız gözlemlere ait "langue" kavramından uzaklaşmaktadır. "Parole" kavramı insan konuşmasının kuramsal bakış açısı olarak anlaşılmaktadır. "Langage" kavramı ise dilsel göstergelerin ve bu dilsel göstergelerin seslerinin oluşturulmasının oluşum sürecindeki yeniden yapılandırılması olarak ifade edilebilmektedir.

Langue
Langue (frz.: dil, dil sistemi)  Ferdinand de Saussure'e göre işaretlerin ve dil bilgisi kurallarının (genel, bireyler üstü, sosyal) sistemidir ve yine ona göre parole (konuşma) kavramının karşıtıdır ve somut ifadelerde langue'un somut, mekânsal ve zamansal gerçekleşmesi olarak tanımlanmaktadır.

Langue kavramı Saussure tarafından  "Genel Dilbilimin Temel Sorunları" (Cours de linguistique générale, 1916/dt. 1967) eserinde ele alınmıştır.

Saussure langue kavramıyla dili sistem, sosyal olgu olarak ve bununla birlikte ortaya çıkan dilsel işaretlerin yerleşmesi olarak tanımlamıştır.

Langue/parole dil kavram çifti tüm yapısalcı ve sonradan yapılandırılan dilbilimin dayanak noktasını temsil etmektedir.
Langue ve parole içerikli ayrım ve çift kutuplu yaklaşım konusunda çeşitli öncü, benzeri ve sonraki çeşitlemeleri vardır; bunlar:
 ergon - energeia (Humboldt)
 dil - konuşma (Paul [1880])
dil sistemi – güncelleştirilmiş konuşma (von der Gabelentz [1891])
 dil oluşumu – konuşma edimi (Bühler [1934])
 register - use (Halliday [1961])
 type - token
 yeterlik/kompetenz – edinç/performans (Chomsky).
Langue, Saussure'ün terminolojisinde "Langage"dan (bunu ya langue ve parole'ün üst başlığı olarak ya da insan ve hayvanın dil yetisinin ayrılmasında kullanılan faculté de langage, yani dil kullanma becerisi olarak "dil"den) ayrılmalı.

Parole
Parole, Ferdinand de Saussure'ün konuşma, bireysel dil kullanımın (performance, Noam Chomsky'nin anlayışına göre) Fransızca tanımı olarak seçtiğidir. John Langshaw Austin'in dil edimi kuramı da bu terimi kullanmaktadır.

Saussure'deki karşıt terim langue, -yani ulusal dil- sistem olarak algılanan langage'ın genişletilmişi, insanın dil yetisi. Saussure ile özdeşleşmiş yapısalcılıktaki langue sosyallik için, parole ise bireysellik içindir.
Kaynak

Gösterge ve Göstergeler Sistemi

Saussure, dilsel göstergeleri, anlamları ilişkilendirilen ses birimleri olarak kavramaktadır. Ayrıca dilsel göstergeleri, anlamları ele alınabilen biçimler olarak ve konuşmacının bu dilsel biçimleri diğer dilsel biçimlerle "Parole" kavramı aracılığıyla anlaşılabilir hale gelen dilsel ifadeler olarak anlatmaktadır.

Buna göre dilsel göstergeler boğumlama sürecinde ortaya çıkan karmaşık birer zihinsel ve psikolojik birimdir.
"Cours de Linguistique générale" eserinde de gösterge kavramının kullanımı bulunmaktadır (Erken Romantizm dönemindeki bu konudaki uyum tartışmaları özellikle Novalis hakkında bulunmaktadır). Dilsel göstergenin zihinsel ve ses bilimsel yanı gösterilen (signifié = gösterilen, gösterge içeriği) ve gösteren (signifiant = Dış gösterge biçimi) olarak sınıflandırılmaktadır. Gösterge kavramı Saussure'un kuramsal bakış açısında daha önceden bulunmaktadır. Çünkü Saussure genç dilbilgisel ve genç dilbilgisi araştırmacıları gibi çok yaygın ikili göstergeler anlayışını artık devralmıştır. İkili bir gösterge kavramı düşünsel ve ses bilimsel tarafını bağımsız, özgür düşünülebilir gösterge bölümleri olarak bir araya getirmektedir.

Bu anlayıştan yola çıkarak Saussure sentetik bir gösterge kavramına ulaşmıştır. Saussure bütün göstergeler için "Sème" kavramını kullanmıştır, "Sème" kavramının ses bilimsel kısmı için "Aposème" ve zihinsel göstergelerin bakış açısı için de "Parasème" kavramlarına yer vermiştir. "Sème" kavramı daima tüm göstergeler anlamına gelmektedir, yani kişiliğin bir türünü birleştiren gösterge ve anlamı ifade etmektedir. Ayrıca ya ses bilimsel (ya da düşünsel) taraftan üstünlüğü ortadan kaldırabilmesi anlamına gelmektedir. "Parasème" ve "Aposème" kavramları da "Sème" kavramının bir kısmını ifade etmemektedir, aksine bunların bakış açıları anlamına gelmektedir. Bu bakış açıları "Sème" kavramında konuşma sırasında oluşan mantıksal olarak farklı birimler değildir. Bu durum şu anlama gelmektedir: Sadece zihinsel olarak var olan anlamlar aynı zamanda var olan seslerle ilişkilendirilmemelidir. Dil sadece düşünceleri oluşturmamaktadır. Dil daha fazlasını oluşturmaktadır. Örneğin ilk olarak konuşan kişinin eylemi, boğumlaması, dil öncesi ilişkisini ve bundan dolayı da düzensiz ve ses bilimsel maddelerle sanki iz bırakmadan kaybolup giden düşünceleri gerçekleştirmektedir. Bu süreç zaman içerisinde doğrusal olarak meydana gelmektedir. Sözcükler birbiri ardına değişmektedir. Ses oluşturma süreci düşüncenin akışını sınıflandırmaktadır ve her şeyden önce bu nedenle ortaya çıkan ifadeyi bir düşüncenin ifadesi olarak oluşturmaktadır. Bununla birlikte de düşünceleri tanımlanabilir ifadeler olarak dilsel bağlamda ele almaktadır. İlk olarak ses oluşturma eylemi düşüncelere birer kimlik ve farklılık vermektedir. Bu durum düşüncelere varsayılan içsel biçimde gösterge analizinin kabul edilmesine izin vermektedir.
Göstergelerin ses bilimsel - düşünsel bakış açısında daima göstergelerin oluşumu, gösterge sentezi sonradan anlaşılarak sınıflandırılmaktadır. Var olan göstergelerin tümü ve "Sème" kavramı her iki göstergenin de önemli koşulu durumunda bulunmaktadır. "Aposème" ve "Parasème" kavramları "Sème" kavramının bağımsız birer parçaları değildir; aksine sadece Dilbilim araştırmacıları tarafından ele alınan birer görüşüdür. Bu kavramlar Saussure için bir sayfa kâğıt ile karşılaştırılabilmektedir: Düşünce, sayfanın ön yüzüdür, ses ise sayfanın arka yüzü. İnsan sayfanın arka yüzüne zarar vermeksizin sayfanın ön yüzünü ne kadar az parçalara ayırıp zarar verebilirse, o ölçüde de düşünce sesten ayrılabilmektedir.

İşaret ve anlamı
Yukarıda gösterildiği gibi Saussure'e göre anlam mantıklı olarak olması gereken işaret bireşiminden başka bir şey değildir, aksine somut olarak sosyal değişimde, işaret bireşiminde ortaya çıkarılmaktadır. Hangi anlamın hangi işaretle ortaya çıkacağı, tanımlayan ve tanımlanan arasında giderek birbirine benzeyen iç bağlantılarla belirlenmektedir. İşaretin içinde belli bir anlamı savunabilecek bir kalite bulunmamaktadır. Saussure tarafından dil dizgesinin yargısal (arbitrar) ilkesi olarak adlandırılan bu kavramı, Türkçeye keyfilik olarak çevirmek mümkündür. Arbitrar ilkesi işaretin belirli bir tanımlayıcı işlevi bakımından özgürce seçilmesini kastetmemektedir. Burada kastedilen kendi içinde bulunmayan ve dizge bireşimi özelliğiyle bir anlama bağlı işaretin serbestliğidir. Bu hem farklı dillerin farklı işaretleri aynı anlam için kullanmasının hem de işaretlerin anlamının zamanla değişmesinin duruma göre değişebileceğine göstermektedir.

Anlam, işaretin (ontolojik) özelliği değildir, tam tersine Parole'ün dilsel bağlamda kaldığı sürece dil toplumu tarafından dilin kullanımının bir etkisidir. Aynı zamanda dil işaretlerinin bir dizgenin kısımları (langue) olmasında bu etkinin varlığından bahsetmemek mümkün değildir. Bir dizgenin içinde bir işaret, diğer bütün işaretlerden ayrılmaktadır. Dilsel biçim ancak anlam dizgesel bir ilişki içinde diğer biçimleri kastederse anlam kazanmaktadır. Bir işaret aynı zamanda kendi anlamı içinde kendinden yola çıkarak olumlu bir anlam edinmemektedir, hatta anlamdaki değişiklik farklı işaretlerle ifade edilmektedir. Saussure ile birlikte anlam "sürekli yandan" gelmektedir, hatta diğer işaretlere yönelik muhalefet yoluyla ortaya çıkmaktadır. Burada –kendi içinde anlamsız olan- işaretin olumsuzluğundan bahsetmek mümkündür ("nullité du sème en soi"; sème'nin kendi içindeki sıfırlık hali). Saussure anlamın değişim mantığına göre belirlenmesinin sistematik açısını "valeur", yani işaretin sistemik değeri olarak tanımlamaktadır.

Bu işaret belirlemesinin ön koşulu arbitrar ilkesinin yanı sıra ses varlığının konuşulduğu gibi sürdürülmesi, yani boğumlamadır. İlk zamansal olarak farklılık gösteren art arda dizilme, boğumlamadaki düşüncenin yapılandırılması dilsel birliğin sınırlandırılması ve farklılaşması için ön koşul oluşturmaktadır. Bununla birlikte ortaya çıkan diğer bir koşul da,  dilsel birliğin kimliğinin ortaya çıkmasıdır.

Süreklilik ve Değişim
Bir tarafta langue'un bireysel söz dağarcığı olarak öznel ve sosyal karakteri, diğer yanda bireysellikten uzak dil kullanım alışkanlıklarının sistemi ve bunun kendini diyalog biçiminde anlam gelişen yer olarak parole'nin içinde sağlamlaştırmasından, Saussure tarafından belirlenen dilin zaman içindeki yaşam prensipleri sonucu çıkmaktadır.
Bu prensipler ilk başta çelişkili gibi görünmektedir, yani dilin karakteristik özelliği, onun devamlı değişmesi gibi zaman içindeki sürekliliğidir.

Dilin sürekliliği, onun belirli bir zamanın belirli bir dil evresindeki anlamında eşzamanlı (senkron) düzlem olarak tanımlanırken; artzamanlı (diyakron) düzlem dilin zaman içerisindeki değişikliğini dikkate almaktadır. Yöntemsel olarak bu iki düzlemi dilin zaman içerisindeki dilbilimsel uygulamada birbirinden kesin olarak ayrılmaktadır. Gerçekten de bu iki kavram oldukça iç içedir. Dilin süreklilik yönü, onu sosyal ve tarihsel bir gerçeklik olarak adres göstermektedir. Felsefede dilin kökenine, yani dünyadaki doğal adlandırmalar sürecine yönelik sıkça sorulan soru Saussure için bir şey ifade etmemektedir; çünkü tanımlamalar üzerindeki doğal bir uzlaşı fikri kavramlarla örülü bir dünyayı ve bununla birlikte zaten dilin varlığını ön görmektedir.

Öte yandan dilin sürekliliği, eşzamanlılıkla iç içe daima konuşanın bilincine belirli zamanlar arasında özneler arası ayrılmış anlam ufukları ve anlam oluşmalarına dayanan olası uzlaşı imkânlarına bağlıdır. Yani dilin sürekliliği onun sosyal karakterinin temelini oluşturmaktadır. Bu sosyal karakteri, sürekli ve ortaklaşa dili kullanan konuşmacılar bu durumu dilin devamlı değişimine borçludurlar.

Dilin hareketi- sistemli konuşulan: bağlantılı dil dizgesinin devam eden düzenlemesi, langue- durdurulamazdır ve kendi haline bırakılmıştır. Bu hareket genelde konuşanlar tarafından algılanmamaktadır. Dilin varlığı bu nedenden ötürü –dil bilimci Christian Stetter'in bir sözü ile- akıcıdır: sabit durmayan ve aynı şekilde sürekli değişen maddedir.

Yapıtları

 Saussure, F. de (1878) Memoires sur le système primitif des voyelles dans les langues indo-européenes (Memoir on the Primitive System of Vowels in Indo-European Languages), Leipzig: Teubner.
 Saussure, F. de (1916) Cours de linguistique générale, ed. C. Bally and A. Sechehaye, with the collaboration of A. Riedlinger, Lausanne and Paris: Payot; trans. W. Baskin, Course in General Linguistics, Glasgow: Fontana/Collins, 1977.
 Saussure, F. de (1993) Saussure's Third Course of Lectures in General Linguistics (1910–1911):  Emile Constantin ders notlarından, Language and Communication serisi, cilt. 12, çeviren ve düzenleyenler E. Komatsu and R. Harris, Oxford: Pergamon.
 Saussure, F. de (1985) Genel Dilbilim Dersleri (Çeviren: Berke Vardar), Ankara: Birey ve Toplum.

Hint-Avrupa dilleri dilbilimcisi olarak De Saussure
Ferdinand de Saussure 1876 yılından 1880 yılına kadar Leipzig Üniversitesi'nde genç gramercilerin yanında eğitim görmüştür. Karl Brugmann'ın burundan hecelenenlere dair yazısının yayımlanmasından sadece iki yıl sonra o zamanlar sadece 21 yaşında olan Saussure 1878 yılında çığır açan makalesini kaleme almıştır. Leipzig öğrencisinin bu yazısından ötürü çoğu Hint-Avrupa dil bilimcisi Hint-Avrupa dilinin ilk evrelerinde ne *a ne de *o olmadığından karşı çıkmışlardır. *E ya da *ai *o harfinden oluşmuştur, bunu da gırtlak yapısı etkilemiştir. Gırtlak harfleri diğer fonetiksel gerçekleşmelerinin tek başına gerçekleştiği ünsüzlerdir ve cırtlak sesler olarak karakterize edilmektedirler.

De Saussure eski Hintçedeki belirgin görüngüleri bir birimsel sistem içinde açıklayabilmek için gırtlak harflerini keşfetmiştir. İlk başta sadece birkaç araştırmacı onun fikrini takip etmiştir. Saussure'e olan ilgi, Türkiye'de bundan yaklaşık 100 yıl öncesi, kesin tarih olarak 1917 yılında, yani; Saussure'ün ölümünden dört yıl sonra kerpiç bir tahtanın keşfedilmesiyle artmıştır. Bu kerpiç yazı tahtasında yazan yazı Hititçeydi.

Çorum Alacahöyük'te bulunan bu kerpiç yazı tahtasının heyecan yaratmasının iki sebebi vardır: İlk olarak bu tahta bugüne kadar kaydedilen en eski Hint-Avrupa diline tanıklık etmektedir; bu konuya ilişkin en eski metinler milattan önce 1700 yılına uzanmaktadır. İkinci ve çoğu araştırmacıya göre daha önemli neden ise Hitit dilinin Saussure'ün kuramını tasdik ediyor olmasıdır; çünkü Polonyalı dil bilimci Jerzy Kuryłowicz (1895-1978) Hitit dilinde Hint-Avrupa diline özgü kelimeler keşfetmiştir. Bu kelimeler Saussure'ün ortaya koyduğu h-sesini içinde bulundurmaktaydı. Bugün Hint-Avrupa dilbilimcilerinin çoğu gırtlak harfleri kuramını (bir ya da diğer biçimde) kabul etmektedirler.

Saussure 1880 yılında Leipzig kentinde doktorasını tamamladıktan sonra önce Paris'e ve 1891'de de Cenova'ya taşınmıştır. Saussure Cenova'da kendini, kurucusu olarak kabul edildiği Modern Dilbilime, yani Linguistic'e daha fazla adamıştır.
Saussure'ün öğrencisi Antoine Meillet (1866-1936) ve onun sayısız öğrencileri sayesinde Saussure'ün dört yıl boyunca bilimsel çalışma yaptığı memleketi olan Leipzig dünya genelinde en önemli Hint-Avrupa dilleri öğretilen ve bu diller hakkında araştırma yapılan yer olarak kabul görmüştür.

Kaynakça
 Culler, J. (1976) Saussure, Glasgow: Fontana/Collins.
 Ducrot, O. and Todorov, T. (1981) Encyclopedic Dictionary of the Sciences of Language, trans. C. Porter, Oxford: Blackwell.
 Harris, R. (1987) Reading Saussure, London: Duckworth.
 Holdcroft, D. (1991) Saussure: Signs, System, and Arbitrariness, Cambridge: Cambridge University Press.
 Lyons, J. (1968) An Introduction to Theoretical Linguistics, Cambridge: Cambridge University Press.
 Vesselinov, D. (2008) Les étudiants bulgares de Ferdinand de Saussure, Sofia: Sofia University Press.

Dış bağlantılar
 Saussure'ün Ders Notları (İngilizce).
 Özgün metinler ve kaynaklar, Texto tarafından yayınlanmıştır, ISSN 1773-0120 (Fransızca).

1857 doğumlular
1913 yılında ölenler
İsviçreli dilbilimciler

Ferdinand de Saussure


Irma Sèthe (Bruxelas, 12 de Abril de 1876 — Nova Iorque, 12 de Maio de 1958) foi uma famosa violinista e pedagogista de origem belga, que se destacou como professora em Berlim.

Biografia

Nascida em Bruxelas em 1876, ela tinha duas irmãs mais velhas e um irmão mais novo. Aos cinco anos iniciou seu aprendizado com Ottomar Jokisch e continuou as aulas de violino com o músico alemão August Wilhelmj.

Em 1890 foi admitida no Conservatório Real de Bruxelas. Entre seus amigos na época estavam Guillaume Lekeu e Mathieu Crickboom, com quem se apresentou em concerto. Em 1894, seu relacionamento sentimental com Eugène Ysaÿe terminou.

A partir de 1898 ela se estabeleceu em Berlim com seu marido, o filósofo Samuel Saenger, e tocou com a Orquestra Filarmônica de Berlim. Tiveram duas filhas: Isabel e Madalena.

Irma Sèthe parou de se apresentar em público no início da Primeira Guerra Mundial e em 1939 eles deixaram a Europa, chegando a Nova York em 26 de março de 1941, onde já morava sua filha mais nova.

Após a morte do marido em 1944, Irma Sèthe caiu em depressão, afundando na loucura. Hospedada por sua filha mais velha, Elisabeth, em Nova York, ela morreu em 1958, aos 82 anos, deixando entre seus objetos pessoais o meio violino que usava quando menina, que entrou para o acervo da Biblioteca Real da Bélgica em junho de 2022.

Bibliografía
 Volker Timmermann, Saenger-Sethe, Irma, Sophie Drinker Institut für muzikwissenschaftliche Frauen-und Geschlechterforschung, 2016
 Silke Wenzel, Irma Saenger-Sethe, Musik und Gender im Internet, 2017
 Marie Cornaz, À la redécouverte d'Eugène Ysaÿe, Turnhout, Brepols, 2019 (pp. 60-92, 286, 310)

Ligações externas

 Irma Saenger-Sethe

Nascidos em 1876
Mortos em 1958
Mortos em Nova Iorque
Violinistas da Bélgica

Irma Sèthe


ආදි අරාබියාව

ෆෙලික්ස් අරාබියාව (යේමනය)
හිම්යාර්
අස්වාන් රාජ්‍යය
සැබියන්ස්
ඩිල්මන්
නැබටියන්ස්
ගසනිඩ්ස්
ලැක්මිඩ්ස්

ආදි ඊශ්‍රායලය / පලස්තීනය
ඊශ්‍රායල රාජ්‍යය
ජුඩා රාජ්‍යය

අප්‍රිකාව

මෙහි දැක්වෙන්නේ 4 වැනි රාජ පරම්පරාවට අයත් කැෆ් රේගේ පිරමීඩය සහ දැවැන්ත ගීසා ස්පින්ක්ස්  ප්‍රතිමාවයි. (ක්‍රි.පූ 2500 වැනි ශතවර්ෂය හෝ ඊට පැරණි)

ආදි ඊජිප්තුව
කාතේජ්
කුෂ්
ඔක්සමයිට් රාජ්‍යය

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Ancient_history#Ancient_Arabia

ආදි අරාබියාව


El Maserati Levante es el primer automóvil todoterreno fabricado por la marca italiana Maserati.

Historia
El prototipo fue presentado en el Salón del Automóvil de Fráncfort de 2011 con el nombre de Maserati Kubang, sin embargo el modelo de producción adoptará la denominación Levante según se anunció en 2012 en el Salón del Automóvil de París. Entrará en producción en 2014 y se producirá en Estados Unidos para todo el mundo, convirtiéndose en el primer Maserati fabricado fuera de Italia. El modelo, junto con el nuevo Quattroporte y el Ghibli, forma parte de una nueva generación de automóviles Maserati con los que la marca pretende alcanzar en 2015 unas ventas globales de más de 50.000 unidades anuales según indicó Harald Wester, consejero delegado de Maserati.

Especificaciones

Diseño
El diseño ha sido realizado por el Centro Stile Maserati. En el Levante se puede apreciar la típica calandra de Maserati, presidida como es habitual con el tridente, logotipo de la marca que se repite en los pilares de las puertas traseras. La línea lateral tiene cierto parecido a la del Maserati Quattroporte aparecido en 2004.

Plataforma
La plataforma que se toma como base para el Levante es una actualización de la del Jeep Grand Cherokee presentado en 2011.

Mecánicas
Los motores son específicos para este modelo. Se producen en la planta de Ferrari Maranello en Italia y han sido diseñados por Paolo Martinelli, jefe del departamento de motores de la firma y durante treinta años responsable del de Ferrari. Otros elementos como el sistema de suspensiones, los frenos o el cambio de marchas automático de ocho velocidades son producidos en la planta de Maserati Módena y han sido proyectados específicamente para el modelo.

Fábricas

El Maserati Levante se fabrica en la planta de Chrysler Jefferson, en Detroit, Estados Unidos.

Denominación

El nombre Kubang utilizado para el prototipo ya había sido utilizado por Maserati en el Kubang GT Wagon, un prototipo de todoterreno diseñado por Giorgetto Giugiaro que la marca había presentado en 2003 en el Salón del Automóvil de Detroit, años antes de la aparición del modelo de producción.

Para la versión de producción se decidió utilizar la denominación Levante, nombre de la calle donde los hermanos Maserati iniciaron la actividad de su empresa en 1914, un siglo antes de la aparición del modelo.

Véase también
 Anexo:Modelos de Maserati

Referencias

Enlaces externos

 Web oficial del Maserati Kubang

Levante
Modelos de automóviles todoterreno
Modelos de automóviles del segmento F
Modelos de automóviles de los años 2010
Modelos de automóviles de los años 2020

Maserati Levante


El Dunedin Sound es un estilo y una escena musical de indie rock originada en Nueva Zelanda durante la década de 1980.

Características

Similar en muchos aspectos con el sonido del indie pop tradicional, el dunedin sound utiliza sonidos estilo "jingly jangly" en tocar la guitarra, líneas de bajo mínimos y suelta los tambores. Los teclados son también a menudo prevalece. Técnicas primitivas de grabación también dio a este género un sonido lo-fi en que querer la música seria, pero a veces difícil de entender y de acompañamiento vocal, a los estudiantes universitarios de todo el mundo.

El dunedin sound se remonta a la aparición del punk rock como influencia musical en Nueva Zelanda a finales de 1970. Aislado de la escena del país, el punk principal de Auckland (que había sido influenciada por bandas como Buzzcocks de Inglaterra), los grupos de Dunedin punk - tales como The Enemy (que se convirtió en Toy Love) y lo mismo (que más tarde se convirtió en The Chills) ha desarrollado un sonido más influenciado por artistas como The Velvet Underground y The Stooges del protopunk. Esto se complementó con jangly, el trabajo de guitarra psicodélica de influencia de la década de 1960 que recuerda a bandas como The Beatles y The Byrds, y la combinación de los dos se convirtió en el estilo que se conoció como el sonido de Dunedin.
Sede en Nueva Zelanda Flying Nun Records defendido el sonido de Dunedin, a partir de sus primeras versiones (incluyendo solo The Clean de "Tally Ho!" Y la compilación de cuatro bandas Dunedin doble EP, de la cual el término siendo "dunedin sound" fue acuñado por primera vez). Muchos artistas ganado una dedicada a "College Music", siguiendo, tanto en casa como en el extranjero. En julio de 2009, la revista Uncut sugirió que "antes de que el mp3 reemplazó al flexidisc, los tres ejes de la comunidad internacional indie pop underground en Olympia, Washington, Glasgow, y Dunedin, Nueva Zelanda". El crecimiento de la Sonda de Dunedin coincidió con la fundación de la Radio estudiante una estación de radio) en la Universidad de Otago, ayudando a incrementar la popularidad y disponibilidad de la música alrededor de la ciudad.

El desarrollo de las tendencias musicales paralelos, como el metro de Paisley en California y el resurgimiento del pop sonar ayudó a un crecimiento en la popularidad del dunedin sound, en radio de la universidad en los EE. UU. y Europa. El apogeo del movimiento fue a mediados de 1980 y finales, aunque la música en el estilo está siendo grabado y puesto en libertad.

la banda Pavement de California no es más que una banda en el extranjero que cita el sonido Dunedin como una gran influencia, y artistas extranjeros como Superchunk, Barbara Manning, Elf Power y Cat Power se han cubierto las canciones Dunedin sonido en varias ocasiones.

En 2000, el "dunedin sound" fue presentado como parte del Festival de Otago De Las Artes celebrada en Dunedin. Esta muestra contó con las actuaciones de The Clean, The Chills, The Dead C, Alastair Galbraith, The Renderers, Snapper y The Verlaines. KFJC 89.7 FM, una estación de radio de la universidad estadounidense con sede en Los Altos Hills, CA, de difusión de las seis noches del "dunedin sound" showcase en directo a la bahía de San Francisco a través de su señal de FM y en todo el mundo a través de Internet. Al año siguiente, un doble CD documentar estas emisiones se producen por la estación anual de recaudación de fondos.

Artistas principales del género

A pesar de los propios artistas tienden a evitar el título de género, "dunedin sound" artistas incluyen a las siguientes bandas y solistas. No todos estos músicos son de Dunedin, pero todos muestran la influencia de la música que emanaba de esa ciudad en la década de 1980:

 Able Tasmans
 Bailter Space
 The Bats
 Bird Nest Roys
 The Chills
 The Clean
 The Dark Beaks
 The Dead C
 The DoubleHappys
 Alastair Galbraith
 Garageland
 Jean-Paul Sartre Experience
 Look Blue Go Purple
 Loves Ugly Children
 The Puddle
 The Renderers
 Snapper
 Sneaky Feelings
 The Stereo Bus
 Straitjacket Fits
 Superette
 Tall Dwarfs (Toy Love)
 The Terminals
 This Kind of Punishment
 The 3Ds
 The Tin Soldiers
 The Verlaines

Enlaces externos

 Flying Nun Records (historia)
 Martin Phillipps y The Chills
 In Love With Those Times - Artículo de la revista Stylus
 Música Dunedin

Rock de Nueva Zelanda
Indie rock
Dunedin Sound
Subgéneros del rock
Subgéneros del rock alternativo
Géneros musicales de los años 1980

Dunedin Sound


Kuća Tresić-Pavičić u Splitu, Hrvatska, na adresi Šetalište Ivana Meštrovića 27, zaštićeno je kulturno dobro.

Opis
Sagrađena je u 20. stoljeću. Arhitekt je bio Josip Kodl. Monumentalna slobodnostojeća građevina pripadala je obitelji istaknutoga književnika, publicista i političara Ante Tresića Pavičića. Izgrađena je neposredno nakon Prvog svjetskog rata i jedan je od ranih projekata arhitekta češkog porijekla Josipa Kodla. Oblikovana je više u duhu tradicionalne arhitekture podneblja, građene u kamenu, ne odajući još naznake moderne koju će upravo Kodl prvi afirmirati u Splitu u drugoj polovici dvadesetih godina 20. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-5318 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao profana graditeljska baština, stambene građevine.

Izvori

Zgrade u Splitu
Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Kuća Tresić-Pavičić u Splitu


Infrared Astronomical Satellite Asteroid and Comet Survey ili IRAS Asteroid and Comet Survey je astronomski katalog asteroida i kometa koje je prikupio satelit IRAS. Autori su G. J. Veeder i R. G Walker 1986. godine.

Objavljen je 1986. godine. Glavna svrha IRAS-a bio je pregledati nebo u četirima glavnim pojasevima valnih dužina, centriranih na 12, 25, 60 i 100 um. Obuhvaćeni su podatci o 25 kometa, 1811 znanih asteroida i asteroida bez orbita i uračunati su u ovaj katalog. Ovaj je katalog najveći, najuniformiraniji i najmanje pristran od dosad objavljenih. U nj je ušlo 7015 viđenja 1811 pojedinih asteroida a koja su bila dovoljne kakvoće za ih uvrstiti u katalog. Sadrži podatke o promjerima, albedima, raznim tehničkim parametrima te povijest detektiranja za svaki komet detektiranja istraživanjem ADAS. Obrađeni su položaji svih kometa koji su prošli pored Sunca ili Zemlje od 1982. do 1985. te kometi koji su promatrani u tom razdoblju. Ukupno sadrži 22.949 objekata.

Katalog IMPS je dodatak ovom katalogu.

Izvor

Astronomski pregledi


مروان سيدة لاعب كرة قدم سوري من مواليد اللاذقية.
درس الابتدائية في مدرسة الشهداء ثم انتقل إلى الاعدادية في مدرسة شكري حكيم.
 لعب لنادي حطين من 2001/2008.
 لعب لنادي الطليعة في 2008.
 لعب لنادي الكرامة من 2008/2009.
 لعب لنادي جبلة من 2009/2010.
 لعب لنادي بيليتا باندونغ جايا الأندونيسي 2010 سجل للنادي 5 أهداف.
 لعب لنادي بي اس ام مكاسار الأندونيسي 2010/2011 سجل للنادي 14 هدف.
 لعب لنادي بييرسيكريس جريسك الأندونيسي 2011/2012 سجل للنادي 7 أهداف.
 لعب لنادي باليتا باندينغ الأندونيسي 2013/2014 سجل للنادي 9 أهداف.
 لعب لنادي صباح الماليزي موسم 2014/2015.

المصادر

لاعبو كرة قدم رجالية سوريون
لاعبو كرة قدم رجالية سوريون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ماليزيا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من اللاذقية
رياضيون سوريون مغتربون في إندونيسيا
رياضيون سوريون مغتربون في ماليزيا
لاعبو الدوري 1
لاعبو الدوري السوري
لاعبو دوري كرة القدم الماليزيي الممتاز
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إندونيسيا
لاعبو كرة قدم سوريون
لاعبو كرة قدم مغتربون سوريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إندونيسيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في ماليزيا
لاعبو نادي الطليعة
لاعبو نادي الكرامة
لاعبو نادي حطين (سوريا)
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1403 هـ
مواليد 1983
مواليد في اللاذقية

مروان سيدة


فيرخنياركييفو  هي مدينة في جمهورية باشكورتوستان في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 9219   نسمة.

مراجع

مدن باشكورتوستان

فيرخنياركييفو


Calleagris es un género de lepidópteros ditrisios de la subfamilia Pyrginae  dentro de la familia Hesperiidae.

Especies
Calleagris hollandi (Butler, 1897)
Calleagris jamesoni (Sharpe, 1890)
Calleagris kobela (Trimen, 1864)
Calleagris krooni Vári, 1974
Calleagris lacteus (Mabille, 1877)
Calleagris landbecki (Druce, 1910)

Referencias
Natural History Museum Lepidoptera genus database

Enlaces externos

 http://www.tolweb.org/Tagiadini
 Calleagris at funet

Tagiadini

Calleagris


O Ford Falcon é um automóvel fabricado pela Ford Argentina de 1962 a 1991. Mecanicamente, era baseado no Falcon de 1ª geração da empresa-mãe. O Falcon manteve o mesmo estilo de carroceria ao longo de sua produção, com várias reestilizações substanciais ocorrendo durante sua vida útil, dando-lhe um sabor mais europeu e alinhando-o com outros Ford mais contemporâneos. No entanto, várias décadas depois, ficou claro que era um projeto dos anos 1960 com uma grade dos anos 1980. Os Falcon ainda são disputados na série de corridas de stock car Turismo Carretera.

Os robustos Ford Falcon tornaram-se populares como táxis pretos e amarelos e viaturas policiais brancas e azuis. Eles também tinham outra conotação, com os Falcon pintados de verde escuro usados por forças paramilitares do governo, como a Aliança Anticomunista Argentina dos anos 1970 e a polícia secreta da junta militar. Os Ford Falcon usados pelos militares foram obtidos por meios ilegítimos por pessoas contratadas fora do serviço militar. Os Ford Falcon seriam repintados e tiveram suas placas trocadas para serem entregues às forças paramilitares do governo que utilizaram os veículos para suas operações clandestinas durante a Guerra Suja.

História
A história do Falcon na Argentina começou em 1961, quando a Ford Motor Argentina importou dois Falcon dos Estados Unidos para teste.

1962
Em 1962, a produção local começou com kits completos importados dos Estados Unidos montados na fábrica da Ford em La Boca. Apenas um sedã foi oferecido, com níveis de acabamento Standard e Deluxe, e um motor Ford de seis cilindros em linha de 170 polegadas cúbicas. A apresentação oficial do Falcon ao país ocorreu no teatro "Gran Rex" em fevereiro de 1962.

1963
A primeira reestilização do Falcon veio em 1963 e foi produzida até 1965. O Falcon agora tinha uma grade horizontal de alumínio. Novos modelos incluíram o modelo Taxi em 1964 e o mais potente Futura em 1965, com teto de vinil e assentos concha. O primeiro Futura esteve disponível em 4 de dezembro de 1964. Um motor de 187 c.i. (3.064 cc) maior e mais potente foi adicionado ao Futura, oferecendo 116 cv (87 kW). Mais peças foram fabricadas localmente. Em 1965, o Falcon se tornou o mais vendido no mercado argentino pela primeira vez, alcançando 11,6% de participação no mercado.

1966

A segunda reestilização de 1966 trouxe uma grade mais ornamentada, capô e ornamentação do painel lateral. A maioria das peças agora eram produzidas localmente. No final de 1967, o novo modelo de perua Falcon Rural começou a ser produzido, com suas próprias variantes Futura e Deluxe. Ao contrário da perua norte-americana Falcon, a argentina Falcon Rural ficava na mesma distância entre eixos dos sedãs. Motores de alta compressão produzindo mais potência estavam disponíveis a partir de 1968 e, em 1969, a Ford introduziu um motor de 3,6 litros e 132 hp de alto desempenho que se tornou disponível como opção (modelo 221XP), empregava um cabeçote de respiração mais livre e um sistema de escapamento menos restritivo para aumentar o poder. Uma transmissão de quatro velocidades montada no chão tornou-se disponível pela primeira vez.

1971

A terceira reestilização de 1970 começou a se afastar do design original com a introdução de faróis quádruplos nos modelos Deluxe e Futura, novos para-choques dianteiro e traseiro com barras verticais e freios a disco com rodas de 14 polegadas e pneus radiais de baixo aspecto com listras vermelhas agora estão disponíveis como opções. Os motores 188 e 221 cid agora eram padrão. A perua Futura Rural foi descontinuada e substituída pela Falcon Rural Deluxe equipada semelhantemente.

1973
Em 1973, sua quarta reestilização, ele se afastou ainda mais do design original, pois ganhou um novo painel redesenhado com instrumentos redondos e tacômetro nos modelos de luxo, uma nova grade com várias barras horizontais grossas e faróis quádruplos com design mais quadrado. O Falcon Sprint esportivo foi introduzido com novos esquemas de cores refrescantes, listras pintadas, rodas esportivas de 14 polegadas e pneus Firestone Wide-Tread E70x14 com listras vermelhas eram padrão e um desempenho superior de 166 bhp (124,5 kW) especialmente ajustado de 3,6 litros (221 cid ), no interior incluía bitolas adicionais e volante esportivo revestido em couro e assentos concha em couro sintético de design exclusivo. O acabamento Deluxe da perua Rural foi descartado. Uma picape, chamada Ranchero, foi introduzida com acabamento externo Standard e Deluxe e uma opção de freio para serviço pesado.

1978

A quinta reestilização de 1978 trouxe mais mudanças cosméticas, com outra nova grade desta vez em plástico, novos emblemas ovais da Ford, novas maçanetas atualizadas, ventilação aprimorada da cabine com saídas de exaustão no pilar C, grandes faróis retangulares e pneus radiais R14 175/70 em modelos esportivos ou de luxo, entre várias outras mudanças.

1982

Em sua sexta e última reestilização, a Ford tentou alinhar seu design, já que era vendido junto com seus "irmãos" mais modernos, o Ford Taunus, o Sierra e, posteriormente, o Escort. As mudanças incluem novos pára-choques com tiras de borracha e tampas de borracha, novas grandes lanternas traseiras retangulares com indicadores de direção âmbar, vidro bronzeado substituído por verde e um porta-malas maior reconfigurando o piso do porta-malas e reposicionando o pneu sobressalente e outras pequenas mudanças cosméticas. A Rural continuou usando as lanternas traseiras originais. As versões Taxi e Sprint foram abandonadas e o Futura foi transformado no Ghia. Um motor a gasolina de quatro cilindros e 2,3 litros estava disponível, assim como, a partir de 1988, um raro diesel de 2,4 litros. O diesel, um VM HR492 de fabricação italiana de 70 hp (52 kW), foi instalado pela Borward Puntana, mas como eles não conseguiram fornecer motores no ritmo exigido pela Ford, o projeto logo foi interrompido. A maioria dos à diesel construídos eram as picapes Ranchero. A picape, com capacidade para carga máxima de 715 kg (1.576 lb), continuou disponível com os seis de 3,3 e 3,6 litros, bem como os novos quatro.

O 2.3 oferecia 90 cv (66 kW), enquanto o menor seis tinha apenas 84 cv (62 kW), embora com um torque mais alto e uma rotação do motor mais lenta. O impopular (devido à economia de combustível pior do que o de 3 litros e seis) de quatro cilindros estava disponível apenas com um manual de quatro marchas, em vez do manual de três marchas dos seis. O quatro cilindros foi compartilhado com o Taunus and Sierras, de fabricação argentina. O 3.6 maior, o único motor disponível para o Ghia, tem 109 cv (80 kW), exceto no Ghia SP de alto desempenho, onde 140 cv (103 kW) estavam disponíveis devido a carburadores duplos. Introduzido em 1982, havia também uma versão de baixa compressão do 3.6 com 103 cv (76 kW). Em 1989, a nova versão Max Econo do motor de 188 cid/3 litros tornou-se disponível, com melhor economia de combustível em detrimento do desempenho. O Chrome foi removido em 1990 e o Falcon foi finalmente descontinuado depois de 1991.

Atingiu cerca de 98% de integração de peças locais.

Ver também
Ford Falcon (Estados Unidos)
Ford Falcon (Austrália)
Chevrolet Opala - automóvel de porte semelhante produzido pela General Motors do Brasil entre 1968 e 1992 que manteve sua carroceria e teve várias reestilizações durante sua vida útil

Ligações externas

 Todo Falcon (fã site)
 The open road, the dusty highway Por Chris Moss em The Telegraph, 22 de outubro de 2005
 Fana Falcon (fórum) (arquivado, 25 de fevereiro de 2021)
 IMDB- Vida en Falcon (2005)

Falcon (Argentina)
Automóveis de 1962
Automóveis da década de 1970
Automóveis da década de 1980
Automóveis da década de 1990
Veículos com tração traseira
Veículos policiais

Ford Falcon (Argentina)