Abigail Suzanne Martin est une journaliste américaine, présentatrice de télévision et militante. Elle a aidé à fonder le site Web de journalisme citoyen Media Roots et siège au conseil d'administration de la Media Freedom Foundation qui gère Project Censored. Martin est apparu dans le film documentaire Project Censored The Movie: Ending the Reign of Junk Food News (2013), et a co-réalisé 99%: The Occupy Wall Street Collaborative Film (2013).

Elle a animé Breaking the Set sur le réseau parrainé par l'État russe RT America de 2012 à 2015, puis a lancé The Empire Files la même année en tant que documentaire d'enquête et série d'interviews sur Telesur, plus tard publié sous forme de série Web. En 2019, elle a sorti le film documentaire, The Empire Files : Gaza Fights for Freedom relatif à la marche du retour à Gaza.

Jeunesse
Martin a grandi à Pleasanton, en Californie, où elle a fréquenté le lycée Amador Valley, où elle a obtenu son diplôme en 2002. Elle s'est intéressée au journalisme lorsque son ancien petit ami de lycée s'est enrôlé dans l'armée à la suite des attentats du 11 septembre 2001. "Je ne voulais pas qu'il parte en guerre, et encore moins qu'il y combatte", se souvient-elle. "J'ai commencé à demander de manière critique 'Qu'est-ce qui se passe vraiment?'" . Au moment où elle était étudiante en deuxième année à l'Université d'État de San Diego, elle a commencé à remettre en question ce qu'elle appelait la «vente» de la guerre en Irak par les médias. Elle a obtenu un diplôme de premier cycle en sciences politiques et une mineure en espagnol.

En 2004, elle a fait campagne pour la campagne présidentielle de John Kerry, mais a perdu ses illusions avec le paradigme gauche-droite, un concept proposant que les sociétés ont tendance à se diviser en opposés idéologiques. Martin a travaillé pendant un certain temps comme journaliste d'investigation pour un site d'information en ligne basé à San Diego jusqu'à son retour en Californie du Nord.

Mouvement pour la vérité sur le 11 septembre
En 2008, Martin faisait partie du mouvement 9/11 Truth, en lançant son propre groupe 9/11 Truther à San Diego. Dans une vidéo de 2008 d'une manifestation du mouvement pour la vérité sur le 11 septembre, elle a déclaré: "J'ai fait des recherches pendant trois ans et chaque chose que je découvre renforce ma conviction que c'était un travail interne et que notre gouvernement était complice de ce qui s'est passé.

En mars 2014, Martin a déclaré à l'Associated Press qu'elle "ne souscrivait plus" à la théorie selon laquelle le 11 septembre était un travail interne, comme elle l'avait fait auparavant.

Création de "Media Roots"
En 2009, Martin a fondé l'organisation Media Roots, une plateforme de journalisme citoyen pour rapporter l'actualité. En tant que journaliste indépendante de Media Roots, Martin a couvert les actions d'Occupy Oakland pendant le mouvement Occupy Wall Street en 2011. Sa séquence vidéo documentaire des manifestations d'Occupy Oakland a été utilisée par la famille de Scott Olsen, un ancien combattant de la marine et de la guerre en Irak âgé de 24 ans, dans un procès contre le département de police d'Oakland . Les images de Martin ont été utilisées pour affirmer que les manifestations étaient non violentes au moment où Olsen aurait été frappé à la tête avec un projectile de la police. RT a remarqué alors le travail de Martin et a commencé à l'utiliser comme correspondante. À l'automne 2010, elle a déménagé à Washington, DC.

Travail pour RT
De 2012 à 2015, Martin a animé sa propre émission, Breaking the Set, sur RT America. Le programme s'est décrit comme "une émission qui traverse le faux paradigme gauche / droite établi par l'establishment et rapporte les faits concrets". Le générique d'ouverture original montre Martin appliquant un marteau sur une télévision diffusant CNN.

L'émission de Martin a promu des théories du complot, y compris l'affirmation selon laquelle la fluoration de l'eau était un complot gouvernemental visant à empoisonner les Américains imprudents. Peu de temps après avoir commencé son émission sur RT, Martin a déclaré dans une interview avec Mark Crispin Miller que "les médias rejettent les choses trop controversées comme théorie du complot".

En 2014, Martin a attiré l'attention pour sa critique de la couverture par RT de l'annexion de la Crimée par la fédération de Russie. Martin a clos son émission le 3 mars 2014 avec une déclaration condamnant l'intervention militaire russe en Ukraine. Glenn Greenwald a comparé favorablement la déclaration de Martin au comportement inconditionnel des médias américains lors de l'invasion de l'Irak en 2003. Les critiques de Martin soutiennent qu'elle semblait lire à partir d'un téléprompteur, ce qui implique que ses remarques ont été faites avec le consentement des producteurs de l'émission. RT a publié une déclaration disant : "Contrairement à l'opinion populaire, RT ne force pas ses journalistes à se soumettre, et ils sont libres d'exprimer leurs propres opinions, non seulement en privé mais à l'antenne" . RT ajoute : "Nous l'enverrons en Crimée pour lui donner l'occasion de se faire sa propre opinion à partir de l'épicentre de l'histoire." Abby Martin décline l'offre "Je ne vais pas en Crimée malgré la déclaration faite par RT". Le New York Times écrit que RT a informé Martin que sa déclaration sur l'Ukraine n'est "pas conforme à notre politique éditoriale". Certains voient dans cette déclaration un stratagème cynique de RT pour gagner en crédibilité et ne pas se montrer complètement autocratique.

Abby Martin quitte RT en février 2015. S'exprimant pour RT, Anna Belkina a déclaré à BuzzFeed : "Abby a décidé que c'était le moment pour elle d'essayer quelque chose de nouveau. Nous sommes fiers de l'excellent travail qu'elle a accompli en tant qu'animatrice de Breaking the Set " .

Martin qualifie les accusations de contrôle étranger sur elle et Tulsi Gabbard "d'hystérie néo-mccarthyste " typique de la nouvelle guerre froide. Elle a déclaré que la "campagne visant à calomnier RT" par "les médias d'entreprise" avait eu un effet dissuasif sur les journalistes dissidents légitimes. Elle a dit qu'elle avait "un contrôle éditorial complet" sur son émission de RT, tout comme d'autres journalistes américains de RT comme Chris Hedges et Lee Camp. Elle avait auparavant refusé l'offre de RT de l'envoyer en tournée en Crimée, affirmant qu'elle ne voulait pas d'une "expérience de relations publiques approuvée".

Les dossiers de l'Empire

En septembre 2015, Martin a lancé The Empire Files, une série d'interviews et de documentaires. Elle a accueilli des invités tels que Chris Hedges, Noam Chomsky, Richard D. Wolff, Ralph Nader et Jill Stein.

L'émission était à l'origine présentée par Telesur English, un média parrainé principalement par le gouvernement vénézuélien. Martin a déclaré à Ben Norton écrivant pour AlterNet : "Le spectacle est totalement indépendant de Telesur. Nous leur vendons simplement le contenu ; ils n'ont aucun contrôle sur tout ce que nous faisons". En 2018, Telesur a cessé de financer The Empire Files en raison de l'augmentation des sanctions américaines contre le Venezuela, selon un communiqué de presse publié par le site Web Martin's Media Roots. En août 2018, l'émission est passée à un modèle de don afin de poursuivre la production.

L'émission est depuis devenue une série Web exclusivement, avec des épisodes téléchargés sur le site Web de Martin, YouTube et Vimeo. Sorti en mai 2019, son long métrage documentaire, The Empire Files : Gaza Fights for Freedom, porte sur la marche du retour. Il a été projeté aux États-Unis, au Royaume-Uni et en Australie dans des cinémas indépendants. En mai 2021, Martin a sorti le film gratuitement sur Youtube.

Procès pour la liberté d'expression
En février 2020, la réservation de Martin pour prendre la parole lors d'une conférence à la Georgia Southern University sur Critical Media Literacy a été annulée lorsqu'elle a refusé de signer un engagement de ne pas boycotter Israël comme l'exige la loi de l'État de Géorgie. Martin, représenté par le Conseil des relations américano-islamiques, a déposé une plainte pour liberté d'expression contre l'État de Géorgie. La conférence a ensuite été annulée.

En mai 2021, lors d'une audience devant un tribunal fédéral en Géorgie, le juge de district Mark Cohen a statué en faveur de Martin lorsqu'il a conclu qu'une loi créée pour décourager le mouvement de boycott, désinvestissement et sanctions (BDS) était en violation du premier amendement. Le juge Cohen a statué que la loi géorgienne "interdit une conduite intrinsèquement expressive protégée par le premier amendement".

Vie privée
Martin aime peindre, photographier et faire des collages. Ses thèmes incluent la politique, la nature et le psychédélisme. Ses œuvres ont été exposées à plusieurs reprises en Californie. Elle considère l'art comme "un exutoire incroyable" et une "façon d'interpréter les affreuses vérités du monde et de refléter un avenir meilleur".

Martin est mariée à son coproducteur d' Empire Files, Mike Prysner, un vétéran de la guerre en Irak. Ils ont un enfant, né le 31 mai 2020.

Accueil
Millennial Magazine a déclaré que Martin était un représentant des médias "non filtré" pour la génération du millénaire qui rapporte "des histoires qui méritent une reconnaissance publique". Le journaliste Michael C. Moynihan déclare que "la politique de Martin est odieuse et souvent incohérente" pour avoir prétendu déplorer "la perte de la liberté américaine" tout en ignorant les multiples brutalités du gouvernement russe avant son invasion de la Crimée et sa défense d'Hugo Chávez contre l'accusation de tyrannie.

James Kirchick, dans un article de 2015 pour The Daily Beast, a commenté : "Grâce à ses payeurs au Kremlin, elle a eu trois ans pour utiliser les ondes du réseau et la chaîne YouTube extrêmement populaire pour diffuser des diatribes paranoïaques qui, autrement, auraient langui dans l'anonymat sur le La frange Internet" . Concernant son travail sur le Venezuela, le journaliste et auteur libertarien John Stossel déclare que Martin "fait de la propagande financée par le gouvernement pour Telesur".

Martin a été critiquée pour son soutien passé au mouvement de vérité sur le 11 septembre. En 2014, le chroniqueur du New York Times, Robert Mackey, a opposé les remarques critiques de Martin sur l'annexion russe de la Crimée à sa conviction « que les attentats du 11 septembre 2001 faisaient partie d'un complot gouvernemental ». L'auteur et consultant en médias Chez Pazienza a critiqué Martin pour être un 9/11 Truther.

David Cromwell, militant médiatique britannique et co-rédacteur en chef de Media Lens, déclare que Martin est une "superbe journaliste indépendante... qui a risqué sa vie pour rapporter ce que les grands médias ne vous disent pas sur le Venezuela".

Filmographie

Acteur
 2013 : Project Censored the Movie : elle-même
 2016 : Le choix est à nous : elle-même
 2021 : Le plus grand ennemi de la Terre

Réalisateur
 2013 : 99% : The Occupy Wall Street Collaborative Film, co-réalisatrice
 2019 : Gaza se bat pour la liberté

Bibliographie
 Martin, Abbie. (2011). Encadrer les messagers : informations sur la malbouffe et abus d'informations pour les nuls. Dans Mickey Huff (Ed.) Censored 2012: The Top 25 Censored Stories of 2010–11 . Presse de Sept Histoires. .
 Martin, Abbie. (2011). Démocratie des médias en action. Dans Mickey Huff (Ed.) Censored 2012: The Top 25 Censored Stories of 2010–11 . Presse de Sept Histoires. .
 Martin, Abbie. (2015). L'histoire inédite de l'ouragan Katrina, de Blackwater, des milices blanches et de l'autonomisation des communautés : une entrevue avec Scott Crow et Malik Rahim. Dans Scott Crow (Ed.) Emergency Hearts, Molotov Dreams: A Scott Crow Reader . Presse GTK. .
 Martin, Abby (2018) Projet censuré. Préface d'Abby Martin.

Radio
 Projet Censored, KPFA (94.1 FM), co-animateur .

Références

Annexes

Articles connexes
 Marche du retour

Liens externes

 Site Web d'Empire Files
 Mediaroots.org
 Projectcensored.org

Étudiant de l'université d'État de San Diego
Personnalité liée à Washington (district de Columbia)
Journaliste américaine
Journaliste américain du XXIe siècle
Pages avec des traductions non relues

Abby Martin


Münsterland, Almanya'nın kuzeybatısında, Kuzey Ren-Vestfalya eyâletinde (Land) bölge.

Konum
Kuzeyde Emsland, doğuda Teutoburg Ormanı (Teutoburger Wald), güneyde Lippe Irmağı, batıda da Aşağı Ren Irmağı ve Hollanda-Almanya sınırıyla çevrilidir. 2005 yılı itibarıyla bölge nüfusu 1 milyon 600 bin dolayındadır.

Tarihçe
Arkeolojik bulgular, Münsterland'ın Milattan Önce 8000'li yıllardan itibaren insan yerleşimlerine sahne olduğunu ortaya koymaktadır. Bölge, 1803'e değin Münster piskoposları tarafından yönetildi.

Ekonomi
Bölge ekonomisi tarıma dayalı olmasına rağmen topraklarını satarak çiftçiliğe son verenlerin sayısı her geçen yıl artmaktadır. Geleneksel tekstil endüstrisi farklı alanlara yönelerek krizi aşmıştır; madenciliğin yanı sıra turizm bölge halkının başlıca gelir kaynakları arasındadır.

Önemli yerleşim yerleri
Bölgenin en büyük kenti, orta kesimlerdeki Münster'dir. Kayda değer diğer yerleşim birimleri şöyle sıralanmaktadır.

 Rheine
 Bocholt
 Ahlen
 Ibbenbüren
 Dülmen
 Gronau
 Borken
 Coesfeld
 Steinfurt
 Warendorf
 Ahaus
 Beckum
 Lüdinghausen

Münsterland doğumlu ünlüler
 Johannes Georg Bednorz
 Heinrich Brüning
 Annette von Droste-Hülshoff
 Christoph Bernhard von Galen
 Clemens August Graf von Galen
 Johann Christoph Rincklake
 Johann Conrad Schlaun
 Augustin Wibbelt
 Paul Spiegel

Dış bağlantılar
 http://www.muensterland.de/
 http://www.muensterland-tourismus.de/
 http://www.aktion-muensterland.de/
 - 360°-Münsterland'daki belediye, şato ve müzelerden panoramik görüntüler
 Biennale Münsterland - Borken 2005

Münsterland


Aristófanes Fernandes e Silva (Santana do Matos, 5 de março de 1911 - Rio de Janeiro, 8 de dezembro de 1965) foi um empresário e político brasileiro, com atuação pelo estado do Rio Grande do Norte.

Biografia
Nasceu em 1911 na cidade de Santana do Matos (RN), filho de José Fernandes e Silva e Genuína Fernandes e Silva. Era casado com Maria do Céu Fernandes, a primeira mulher eleita deputada estadual no Brasil, com quem teve dois filhos.

Foi eleito prefeito de sua cidade natal duas vezes. Foi eleito deputado estadual em 1947 pela União Democrática Nacional (UDN), na ocasião sendo um dos signatários da Constituição do Estado de São Paulo de 1947. Em 1954 elegeu-se novamente deputado estadual. Foi deputado federal pelo Rio Grande do Norte entre 1963 e 1965 pelo Partido Democrata Cristão (PDC).

Faleceu em dezembro de 1965, durante seu mandato de deputado federal.

Homenagens
 Praça Aristófanes Fernandes, em Natal;
 Rua Aristófanes Fernandes, em Natal;
 Parque Aristófanes Fernandes, em Parnamirim;
 Escola Estadual Aristófanes Fernandes, em Santana do Matos;
 Praça Aristófanes Fernandes, em Santana do Matos;
 Rua Aristófanes Fernandes e Silva, em Santana do Matos;
 Nome no portal de entrada de Santana do Matos.

Deputados estaduais do Rio Grande do Norte
Deputados federais do Brasil pelo Rio Grande do Norte

Aristófanes Fernandes


An Dendrobium confinale in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kerr. An Dendrobium confinale in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Thailand. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium confinale


تجربة قطرة الزيت أو تجربة ميليكان هي من أشهر الطرق لقياس الشحنة الأولية e (وهي شحنة الإلكترون). قام بها روبرت ميليكان وهارفي فليتشر سنة 1909 م، وذلك بتحريك قطرة صغيرة من الزيت في مجال كهربائي بمعدل يوازن قوى الجاذبية، واللزوجة (عند مروره خلال الهواء)، والقوة الكهربائية. يمكن حساب تلك القوى خلال الجاذبية واللزوجة حسب كمية وسرعة قطرة الزيت، فمنها يمكن استنباط القوة الكهربائية. بما أن القوة الكهربائية هي نتاج الشحنة الكهربائية ومجال كهربي معطى، فيمكن حساب الشحنة الكهربائية لقطرة الزيت بدقة تامة. نجد عند قياس الشحنة لقطرات زيت مختلفة، أن الشحنات كلها هي مضاعفات صحيحة لشحنة صغيرة مفردة تسمى الشحنة الأولية e.

مبدأ التجربة هو موازنة قوى الثقالة نحو الأسفل مع قوى الطفو والقوى الكهربائية نحو الأعلى المؤثرة على قطرة دقيقة من الزيت متوازنة بين قطبين معدنيين. وبما أن كثافة الزيت معروفة، فيمكن حساب كتل القطرات وقوى الثقالة والطفو بمعرفة نصف قطر القطرات. استطاع ميليكان وفليتشر بعد تحديد الحقل الكهربائي أن يحددا الشحنة الكهربائية في قطرات الزيت باستخدام التوازن الميكيانيكي. وقد استطاعوا بعد تكرار التجربة على عدة قطرات أن يؤكدوا أن الشحنات كانت مضاعفات بعض القيم الأساسية، وحسبوها مساوية  بفارق واحد بالمئة عن القيمة المقبولة حاليا والمساوية لـ ، حيث افترضوا أنها شحنة الإلكترون الواحد.

الجهاز

يحتوي جهاز ملِّيكان (مِقطرة الزيت الكهربائية) على زوج من الصفائح المعدنية الأفقية المتوازية. عند تطبيق فرق جهد على الصفائح، ينشئ بينهما حقلًا كهربائيًّا في الفراغ. وقد استخدمت اسطوانة من مادة عازلة لفصل الصفائح عن بعضها البعض، ثم فتحت أربع فتحات في جدار الاسطوانة ثلاث منها للإضاءة بضوء ساطع والفتحة الآخرى تستخدم للرؤية باستخدام المجهر.

تنفث غمامة ذات قطرات زيتية دقيقة في الحجرة فوق الصفائح. وهذا الزيت يستخدم عادةً في أجهزة التفريغ لتمتعه بضغط بخار منخفض جدًّا. الزيت العادي يتبخر نتيحة الحرارة الصادرة عن المنبع الضوئي فتتغير كتلة قطرة الزيت أثناء التجربة. تُشحن بعض القطرات كهربائيًّا نتيجة الاحتكاك مع فوهة النفث أثناء النفث. كما يمكن أن تشحن القطرات بإضافة منبع إشعاع أيوني إلى الجهاز (مثل أنبوب الأشعة السينية). تدخل القطرات في الفراغ بين الصفيحتين فتخضع القطرات المشحونة إلى تأثير الحقل الكهربائي، فيمكننا أن نوازن ميكانيكيًّا القوى المؤثرة أو نجعلها تهبط أو ترتفع وذلك بتغيير الجهد بين الصفائح.

المراجع

وصلات خارجية

أساسيات فيزياء الكم
العلم في 1909
تجارب فيزيائية
كهرباء ساكنة
معهد كاليفورنيا للتقنية

تجربة قطرة الزيت


Chapter 5: The Song of Mystery (Capítulo 5: La Canción Misteriosa en América Latina, y La canción del misterio en España), es el quinto episodio de la primera temporada de la serie de televisión animada Scooby-Doo! Misterios, S. A..

El guion principal fue elaborado por Paul Rugg y Curt Geda estuvo a cargo de la dirección. El episodio fue producido por la compañía Warner Bros. Animation, a manera de secuela de la serie original de Hanna-Barbera Productions, Scooby-Doo ¿dónde estás? (1969).

Se estrenó oficialmente en los Estados Unidos el  por Cartoon Network. En Hispanoamérica y Brasil, el episodio se estrenó oficialmente el  a las 17:00 a través de Cartoon Network.

Argumento
Daphne trabaja como niñera cuidando a Arthur, un niño que disfruta de su programa de televisión animado favorito con Broccoli head como protagonista. Daphne manda a Arthur a la cama, mas al poco tiempo, en la calle, una figura espectral toca una melodía mítica con una flauta de pan, que tiene un efecto en el pequeño Arthur. Daphne también la oye, pero al tratar de investigar, es atacada por Arthur, quien se ha convertido en un espantoso monstruo, que persigue a Daphne por toda la casa hasta que consigue expulsarla de su hogar. Desesperada, Daphne mira a su alrededor, pero la figura ha desaparecido.Al día siguiente, camino a la escuela, Daphne les cuenta sobre este evento a sus amigos, quienes se sorprenden con la noticia. Shaggy había empezado a usar una muletilla en algunas de sus frases, que consistía en decir la palabra «este», muy común en la gente de Habla Hispana. Vilma, dispuesta a eliminar toda cualidad de inseguridad sobre Shaggy y hacer así que su mejor amigo y actual novio sea una mejor persona, trata de persuadirlo de dejar de usar esta palabra con cada descuido suyo. Fred le revela a Daphne que tiene problemas en la materia de civismo, y ella se ofrece como su tutora, entusiasmada por tener una oportunidad de estar con Fred y demostrarle sus sentimientos por él. Pero el muchacho le explica que su padre ya le ha conseguido una maestra que lo está esperando a la hora del almuerzo. A petición de Daphne, el grupo decide detenerse en la casa de la familia Baywosenthal para visitar a Arthur, descubriendo que los padres del niño han tomado la decisión de alejarse de su propio hijo y someterlo a una cuarentena creada por el Sheriff Stone y el alcalde Jones. Los chicos también descubren que Arthur no es el único niño afectado en Gruta de Cristal, ya que más padres comienzan a unirse a la causa. Fred y la pandilla se disponen a resolver el misterio de los niños, pero el padre de Fred se los prohíbe y ordena que la policía los escolte hasta la secundaria.En la escuela, a la hora del almuerzo, viendo que Shaggy no puede deshacerse de su muletilla, Vilma decide ayudarle dándole una liguita para que la use cada vez que diga la palabra «este». Además, le da a elegir unos pantalones para darle una nueva imagen, aunque Shaggy no está seguro de que sea una buena idea. Mientras tanto, Daphne y Fred se encuentran con la maestra de Fred: Mary Ann Geerdon, una chica de baja estatura y con cierto tipo de problemas con el habla, aunque muy inteligente y con un coeficiente de nivel universitario. Ella diseñó su propio sistema de gobierno para gruta de cristal y quiso postularse para concejal, pero el alcalde rechazó sus ideas por ser menor de edad. Una vez que Fred y Mary se van, Daphne accidentalmente tropieza con el doctor Luis de Portillo, el nuevo profesor de intercambio, quien deja caer algunas cosas en el accidente. El hombre, algo agresivo y paranoico, se aleja de Daphne, dejando atrás un libro con la ilustración de un monstruo con características mayas.Esa misma noche, al toque de una flauta de pan, más niños comienzan a ser transformados por la misma criatura. A la mañana siguiente, Misterio a la Orden ven con disgusto como el Sheriff, en colaboración con los padres de Vilma, han hecho del barrio en cuarentena una nueva atracción turística. Cuando la señora Dinkley le da a su hija una camiseta de mercadotecnia con la ilustración de un monstruo, Daphne inmediatamente reconoce a la criatura como la que vio en el libro del doctor Portillo. Por consejo de Daphne, los chicos allanan la oficina del doctor, descubriendo una flauta de pan como la que emplea el monstruo. El doctor Portillo los encuentra en su oficina y de nuevo los trata de manera agresiva, negándose a ser la criatura, sin que nadie lo hubiese acusado de nada. Recobrando la compostura, el profesor les explica que el monstruo que ronda por las calles es una criatura mitológica llamada «Qué Horrífico», quien según la leyenda, era un hombre normal de día quien al anochecer se convertía en Qué Horrífico y rondaba las aldeas interpretando una canción misteriosa en su flauta de pan, convirtiendo a los niños en monstruos malignos, los cuales le sirven como esclavos.Dado al extraño comportamiento del doctor Portillo, los chicos lo siguen hasta su casa esperando comprobar si él es el monstruo, pero son descubiertos por el hombre, quien finalmente admite que es posible que se convierta en Qué horrífico al anochecer. El grupo decide encadenar a Portillo a su sofá y esperar cualquier transformación, pero rápidamente cambian sus sospechas al ver a Qué Horrífico en la calle convirtiendo a más niños en sus esclavos.Con Portillo fuera de la lista de sospechosos, y viendo que el pueblo se está quedando vacío, Misterio a la Orden se hace pasar por una familia con el fin de actuar como carnada para atraer a Qué horrífico a una de las trampas de Fred. Daphne y Fred son los padres, Shaggy y Scooby los niños y Vilma su abuelita. Qué Horrífico cae en la trampa, pero manda a sus niños monstruosos a atrapar a la pandilla. Los chicos tratan de resistir al ataque de los endemoniados niños, pero son superados en número. Justo cuando parecen estar acorralados y sin salida, Fred enciende accidentalmente la televisión mientras transmiten el programa de Broccoli Head, para el deleite de los niños que se sientan a ver la caricatura y se quitan sus pelucas y colmillos falsos, que resultan ser meros disfraces. Molesta por el fracaso de sus esclavos, Qué Horrífico decide escapar, pero es recapturada en el preciso instante que llegan el Sheriff Stone y el alcalde. El monstruo resulta ser Mary Ann Geerdon, la tutora de Freddy, quien confiesa que su plan era alejar a todos los adultos de Gruta de Cristal, resucitando el viejo mito del monstruo Qué Horrífico con ayuda de los niños (a quienes sobornó ofreciéndoles dulces) para disfrazarse y actuar como monstruos, con una señal que era la canción misteriosa que la criatura tocaba con su flauta. Dicho plan se efectuó con el único propósito de valer su propia jerarquía sobre Gruta de Cristal sin adultos que se entrometieran, y así probarles a todos su inteligencia.Mary es arrestada pese a ser solo una niña (por haberle hecho perder al pueblo millones de dólares en mercancía de Qué Horrífico) y el grupo decide celebrar su triunfo comiendo pizza con Angel Dynamita en su estudio. Al estudio llega el doctor Portillo, queriendo agradecerle a la pandilla por resolver el misterio con un concierto de flauta de pan. Todos comienzan a bailar al son de la canción, y es entonces cuando Shaggy le explica a Vilma que se quedará con sus pantalones de siempre, ya que le son más cómodos. Ella le sonríe con alegría y ambos salen a bailar juntos, como lo hicieran en la serie original.

Notas de producción
 Este es el primer episodio en el cual no aparece el Señor E, ni tampoco es mencionado por nadie.
 Cuando Mary es arrestada, ella llama al grupo «Hometto Boys Cabuela», que en latín significa "chicos engreídos" o "chicos entrometidos". Esta cita es una alusión a una de las famosas frases presente en casi todas las reencarnaciones de Scooby-Doo desde la original, dicha por los villanos cuando eran detenidos, solo que en esta serie la frase suele cambiarse a manera de broma, haciendo que estos llamen a la pandilla con diferentes nombres según la situación, siendo el caso de Mary en particular dicho en otro idioma.
 Que Horrífico parece estar basado en el El flautista de Hamelín, un cuento de los Hermanos Grimm.
 Fred afirma que si no saca buenas notas en todas las materias, "saldrá" del equipo, hablando posiblemente del equipo de football de la secundaria Gruta de Cristal.

Reparto
 Frank Welker como Fred Jones y Scooby-Doo.
 Grey DeLisle como Daphne Blake, la mama de Tiffany, Que Horrífico y Turnip.
 Mindy Cohn como Vilma Dinkley.
 Matthew Lillard como Shaggy Rogers.
 Patrick Warburton como Sheriff Bronson Stone
 Gary Cole como Alcalde Fred Jones, Sr.
 Frances Conroy como Angela "Angie" Dinkley
 Kath Soucie como Madre N.º1 & 2

Estrellas invitadas
 Isabella Acres como Mary Ann Gerdon, Tifany y dos niños.
 Tom Kenny como Brocoli Head, Arthur, y un niño
 Zach Callison como Arthur Baywosenthal Niños N.º6 & 7
 Will Shadley como Niños N.º1, 2 & 3
 Paul Rugg como Dr. Luis de Portillo, Padre n.º1
 Mitch Watson como Ethan, un padre y Sr. Gabodoglophordia
 Tony Cervone como Gary

Doblaje al español
 Luis Alfonso Padilla - Fred Jones
 Yolanda Vidal - Daphne Blake.
 Irene Jiménez - Vilma Dinkley
 Arturo Mercado Chacón - Shaggy Rogers
 Antonio Gálvez - Scooby-Doo, narración y traducción verbal
 José Luis Orozco - Sheriff Bronson Stone
 Víctor Covarrubias - Alcalde Fred Jones, Sr.
 Ruth Toscano - Angela "Angie" Dinkley
 Herman López - Dr. Luis de Portillo.
 Isabel Martiñón - Niño N.º 7
Créditos técnicos:
 Dirección de doblaje - Antonio Gálvez
 Estudio de doblaje - Sensaciones Sónicas, S.A. de C.V.
 País de doblaje -

Recepción
The Song of Mystery fue recibido con un total de 2.000.000 telespectadores, la misma cantidad de espectadores que recibió a la serie en sus primeros capítulos.

Referencias

Enlaces externos

Episodios de Scooby-Doo! Mystery Incorporated

The Song of Mystery


غاغاتلي  هي مدينة في جمهورية داغستان في روسيا. ويبلغ عدد سكانها حوالي 3354 نسمة.

مراجع

جغرافيا داغستان
مدن داغستان

غاغاتلي (داغستان)


ISO 3166-2:LU is the entry for Luxembourg in ISO 3166-2, part of the ISO 3166 standard published by the International Organization for Standardization (ISO), which defines codes for the names of the principal subdivisions (e.g., provinces or states) of all countries coded in ISO 3166-1.

Currently for Luxembourg, ISO 3166-2 codes are defined for 12 cantons.

Each code consists of two parts, separated by a hyphen. The first part is , the ISO 3166-1 alpha-2 code of Luxembourg. The second part is a letter.

Current codes
Subdivision names are listed as in the ISO 3166-2 standard published by the ISO 3166 Maintenance Agency (ISO 3166/MA).

ISO 639-1 codes are used to represent subdivision names in the following administrative languages:
 (de): German
 (fr): French
 (lb): Luxembourgish

Click on the button in the header to sort each column.

Former codes

Prior to 2015, ISO 3166-2 codes were defined for 3 districts.

Click on the button in the header to sort each column.

See also
 Subdivisions of Luxembourg
 FIPS region codes of Luxembourg
 NUTS codes of Luxembourg
 Neighbouring countries: BE, DE, FR

External links
 ISO Online Browsing Platform: LU
 Districts of Luxembourg, Statoids.com

2:LU
ISO 3166-2
Luxembourg geography-related lists

ISO 3166-2:LU


Øssur Havgrímsson [] (født 960 i Hov, Færøerne; død 983 i Skúvoy, Færøerne) var ifølge Færingesagaen søn af den færøske gode Havgrímur.

Da hans far i 970 i forbindelse med mordet på Brestir og Beinir blev dræbt, adopterede Vikingehhøvdingen Tróndur í Gøtu den 10-årige dreng. Da Øssur voksede op, gav Tróndur ham datteren, en af færøernes bedste bønder, til kone.

Øssur fik også sin fars gård i Hov og ejendommen tilhørende Brestir og Beinir på Skúvoy og Stóra Dímun. Der kan være sket det i år 980, da kendskabet til dette udbredtes på Færøerne, at Sigmundur Brestisson og Tóri Beinirsson (sønnerne af Brestir og Beinir, som på den tid var i Norge) kom tilbage for at sørge over deres fars død og for at forlange deres besiddelser på Skúvoy og Stóra Dímun tilbage. Så skulle Øssur have befæstet gården på Skúvoy som forberedelse til den forestående kamp.

Denne kamp er dateret til år 983, hvorefter Sigmundur og Tóri tog tilbage til Norge. Øssur skulle efter sigende have foreslået Sigmundur endnu en civil mægling som en del af Færøernes bedste mænd, men det tog Sigmundur ikke imod og slog ham ihjel (sandsynligvis i tvekamp). Øssurs mænd overgav sig til overmagten på mindst 50 mænd i Sigmundurs følge.

Øssur efterlod sig sønnen Leivur Øssurson, som også voksede op hos Tróndur í Gøtu, efter hans far var blevet dræbt.

Bibliografi
 : Færøerne. Fra vikingetiden til reformationen. - København: Rosenkilde og Bakker, 1982

Eksterne links
 Færingernes saga 1896, oversat af F. York Powell fra det originalske 'Færeyinga saga'.
 Færingernes saga oversat af Jesper Lauridsen fra det originalske 'Færeyinga saga'.

Nordiske sagaer

Øssur Havgrímsson


Kečap je popularan umak od rajčice, koji se koristi kao ukusan dodatak jelima.

Crvene je boje i konzumira se hladan. Osnovni sastojci su: rajčica, paprika, češnjak, peršin, šećer, cimet, klinčić, ocat. Zaslađivač je obično šećer ili fruktoza iz kukuruznog sirupa. Ovisno o vrsti recepta, ovisi i koji će se začini dodati za izradu kečapa. Danas se neka jela ne mogu zamisliti bez upotrebe kečapa kao dodatka: pizza, pomfrit, topli sendviči, kobasice, hamburgeri, hrenovke, meso sa roštilja svih vrsta. Postoje najčešće vrste kečapa su: ljuti, blagi i kečap za pizzu. Kečap se ponekad koristi kao osnova ili kao jedan sastojak drugih umaka i preljeva, a okus se može preslikati kao aditiv za grickalice, poput čipsa.

Do početka 18. stoljeća u malajskoj državi (današnja Malezija i Singapur) proizvodio se stolni umak, kako se tada zvao kečap. Prvi kečap na tom području otkrio je britanski istraživač. Napravljene su mnoge inačice kečapa, ali onaj originalni, koji se radi od rajčice i danas je poznat, nastao je stoljeće nakon što su se radili razni umaci. Godine 1801. Sandy Addison osmislila je recept za kečap od rajčice, a kasnije je recept objavljen u američkoj tiskanoj kuharici "Sweet House".

Jedna čajna žličica kečapa ima 15 kalorija, ali sve te kalorije dolaze iz šećera. Kečap ne sadrži ni masti ni proteine. Osim toga, sadrži dosta natrija (190 mg). No, radi se od rajčice, pa sadrži malu količinu antioksidansa.

Galerija

Izvori

Umaci
Brza hrana

Kečap


Pinklon Thomas (born February 10, 1958) is an American former professional boxer who competed from 1978 to 1993. He was boxing's first 'Centennial Champion' (1886-1986) and held the WBC heavyweight title from 1984 to 1986. He is often regarded as One of the Best Boxers of His Generation. He Scored Notable Victories Over Former Heavyweight Champions such as Mike Weaver, Tim Witherspoon, James Tillis and Future Cruiserweight Champion Alfonso Ratliff. He also fought to a draw with future WBA Heavyweight Champion Gerrie Coetzee. Thomas' distinguishing characteristics were his pink boxing trunks and a powerful left jab.

Early life
A native of Pontiac, Michigan, who also lived on military bases in South Carolina and Washington, Thomas eventually settled in Orlando, Florida.

Professional career
Thomas turned professional after just three amateur fights.

Thomas took on a number of contenders and champions before his first championship; After a win over multiple time world title challenger James Tillis, in 1983, Thomas took Gerrie Coetzee to a draw, who later that year won the WBA heavyweight belt, and defeated the eventual WBC cruiserweight champion, Alfonso Ratliff  By 1984, with a record of 24–0–1, he would get his first world title shot against reigning WBC heavyweight champion Tim Witherspoon in August 1984, in Las Vegas, Nevada. Thomas won the WBC Heavyweight Championship with a hard-fought 12-round battle over "Terrible"  Witherspoon. Ten months later, he defended his title against ex-champion Mike Weaver, stopping Weaver with a single punch in the eighth round. Thomas lost the WBC title to Trevor Berbick in March 1986 by a decision.

Thomas vs. Tyson

Thomas came back and reeled off three ko wins before setting up a May 1987 challenge to WBC and WBA Heavyweight champion Mike Tyson. Although Thomas allegedly took the fight with a serious shoulder injury, he enjoyed success outjabbing Tyson. After a long break for a torn glove, action resumed in the 6th round in which Tyson had regained his energy and Tyson knocked Thomas out with a brutal fifteen punch salvo, knocking the extremely durable Thomas down for the first and only time in his career. Although he got up inside the count, the fight was waved off.

Later career

Thomas went in and out of retirement over the following years, taking fights against top contenders.

In December 1988 he returned from a 19-month layoff to fight #1 heavyweight contender Evander Holyfield. Thomas looked rusty as he was outmatched over 7 rounds, after which he was pulled out of his corner. Long-time trainer Angelo Dundee advised Thomas to retire and stopped working with him.

Thomas returned in 1990 to outpoint Curtis Isaac over 10 rounds, before being outpointed himself by the erratic and unpredictable Mike "The Bounty" Hunter. A few months later he fought Riddick Bowe and pulled out after 8 rounds. Bowe would go on to defeat Holyfield and become undisputed world heavyweight champion.

In February 1991 he took on hard hitting heavyweight Tommy Morrison but was cut and shaken up in the opening round, and pulled out on his stool. Morrison went on to win the WBO belt.

Thomas attempted one final comeback in 1992, winning twelve fights before outpointing Craig Payne. In his final fight in January 1993 he was upset by journeyman "Poncho" Carter.

A comeback fight in 1999 with old foe Tim Witherspoon was not to be, because a fight with Larry Holmes for the winner could not be confirmed.

Retirement
Thomas now has a foundation, Project P.I.N.K. (Pride in Neighborhood Kids), and is a motivational speaker.

Professional boxing record

References

External links

1958 births
Living people
Boxers from Michigan
Sportspeople from Pontiac, Michigan
World Boxing Council champions
American male boxers
African-American boxers
World heavyweight boxing champions
International Boxing Organization champions
21st-century African-American people
20th-century African-American sportspeople

Pinklon Thomas


Walter Benson Rubusana (* 21. Februar 1858 in Mnandi, Somerset East; †  17. April 1936 in East London; vollständiger Name Mpilo Walter Benson Rubusana) war ein südafrikanischer Politiker, kongregationalistischer Pfarrer und Gründungsmitglied des South African Native National Congress (SANNC).

Leben

Rubusanas Vater war Berater des Xhosa-Königs Sandile ka Ngqika. Er wurde in christlichem Sinne erzogen und besuchte nach der Grundschule das Lovedale College, eine Missionsschule. 1878 beendete er seine Ausbildung mit der Erlaubnis, als Lehrer tätig zu sein. Er blieb jedoch bis 1880 am College und studierte Theologie, im Anschluss nahm er eine Stelle als Hilfslehrer in einer Missionsstation an. 1884 wurde er zum Pfarrer ordiniert und nach East London versetzt.

Rubusana blieb bis zu seinem Lebensende in East London und begann dort seine politische Karriere. Im Burenkrieg unterstützte er die britische Seite und warb für deren Sieg. 1904 begleitete er den Thembu-König zur Krönungsfeier von Edward VII. Er blieb bis 1905 in London und veröffentlichte dort sein erstes Buch. 1909 wurde er in Bloemfontein zum Präsidenten der South African Native Convention gewählt; in dieser Funktion reiste er als Vertreter der schwarzen Bevölkerung 1910 zusammen mit Abdullah Abdurahman für die Coloureds sowie einem weißen Abgeordneten und weiteren nach London, um gegen die Gründung der Südafrikanischen Union zu protestieren. Die Reise war erfolglos, nur der Status der Hochkommissariate wurde beibehalten. Nach seiner Rückkehr kündigte Rubusana an, für den Provinzrat der Kapprovinz zu kandidieren. Aufgrund seiner guten kirchlichen und publizistischen Kontakte gewann er die Wahl und wurde das erste schwarze Mitglied der Versammlung. 1911 reiste er erneut nach London und nahm am Universal Races Congress teil. Der Austausch auf dem Kongress bestärkte ihn in der Ansicht, dass eine national-afrikanische Organisation notwendig sei.

Am 8. Januar 1912 wurde der South African Native National Congress (SANNC) als Vorläuferorganisation des African National Congress gegründet, neben Rubusana gehörten Pixley ka Isaka Seme, John Langalibalele Dube und Sol Plaatje zu den Gründungsmitgliedern. Rubusana wurde zu einem der Vizepräsidenten gewählt und engagierte sich stark bei den Aktionen gegen den Natives Land Act. 1914 wurde er nicht wieder in den Provinzrat gewählt; er verlor gegen John Tengo Jabavu. Bei Ausbruch des Ersten Weltkrieges bot Rubusana an, 5000 Mann zu rekrutieren, wenn die Regierung sie an den Waffen ausbilden könne. Auch weitere Führer des SANNC zeigten sich loyal gegenüber der Regierung und boten Unterstützung an. Jan Christiaan Smuts dankte ihnen zwar dafür, lehnte die Angebote jedoch ab. 1919 zog sich Rubusana aus der Politik zurück.

Rubusana war verheiratet mit Deena Nzanzana, sie hatten fünf Töchter und einen Sohn.

Auszeichnungen
 Ehrendoktor der University of Chicago (1905?)
 Supreme Counsellor of the Order of Luthuli (postum 2008)

Weblinks
 Lebenslauf von Rubusana bei South African History Online (englisch)
 Gail M. Gerhart: Rubusana, Walter Benson. In: Dictionary of African Christian Biography (englisch)
 Ehrung von Rubusana auf den Seiten des südafrikanischen Präsidenten (englisch)

ANC-Mitglied
Bürgerrechtler
Reformierter Geistlicher (19. Jahrhundert)
Reformierter Geistlicher (20. Jahrhundert)
Ehrendoktor der University of Chicago
Xhosa
Südafrikaner
Geboren 1858
Gestorben 1936
Mann

Walter Benson Rubusana


සිංහල බෞද්ධ උරුමය හා අයිතිවාසිකම් රැක ගැනීමට පෙරමුණ ගැනීම නිසා ජනතාව සංවිධානය කොට ඔවුන්ට කරුණු අවබෝධ කරලීමට එතුමා ගම් දනව් පුරා සැරිසැරුවේ ය.එලෙස ගමන් කීරීම සදහා සකස් කළ 'ශෝභන මාලිගාව' නමින් හැදින්වුණු රථයෙහි නැගී දිවයිනේ විවිධ ප්‍රදේශවල සංචාරය කළ එතුමා නිද්‍රෝපගත ව සිටි සිංහල බෞද්ධයන් දේශීය චාරිත්‍රවලට අනුව හැඩගස්වන්නට මහත් වෙහෙසක් දැරී ය.

ශෝභන මාලිගාව


I. Abdülhamid (Osmanlı Türkçesi: عبد الحميد اول Abdü'l-Ḥamīd-i evvel) (20 Mart 1725 – 7 Nisan 1789), 27. Osmanlı padişahı ve 106. İslam halifesidir. III. Ahmet'in oğlu ve III. Mustafa'nın kardeşidir.

Sultan I. Abdülhamid, siyasi ve askerî ıslahatlara girişti. Yeniçeri Ocağı'na ve donanmaya yeni bir çehre kazandırmaya çalıştı. Yeniçerilerin sayımını yaptırdı ve gereksiz yere fazla para alanları tespit ettirdi. Bu faaliyetleri yürüten Sadrazam Halil Hamit Paşa, menfaati bozulanlar tarafından padişaha şikâyet edildi. Sultan Abdülhamid'i devirerek onun yerine Selim'i tahta çıkarmak istediği suçlamasıyla yaptığı tüm olumlu çalışmalara rağmen Halil Hamit Paşa, Sultan I. Abdülhamid'in emriyle idam edildi. 1782 İstanbul yangınında itfaiye çalışmalarına katılmasından dolayı halkın sevgi ve takdirini kazanmıştı.

Sultan I. Abdülhamid, bütün başarısızlıklara rağmen Osmanlı padişahları arasında iyi niyeti ve gayreti ile anıldı. Merhametli, nazik ve şefkatli kişiliğiyle takdir topladı. Padişah olduktan sonra 49 yıllık saray hayatının ardından İstanbul'da sık sık dolaşmış, değişik semtleri ziyaret etmiş, farklı kıyafetlerle tebdil çıkarmıştır. Bunun yanında esnaf ve halkın derdini de dinlerdi.

Adaletli ve merhametli bir padişah olan I.Abdülhamid, Beylerbeyi'nde bir cami ve okul, Bahçekapı'da bir sebil, bir imaret, bir kütüphane ve bir türbe (Şimdi bunların yerinde Dördüncü Vakıf Han vardır.) Emirgan'da bir cami ile çeşme ve Medine'de yaptırdığı bir medrese ile mimari çalışmalarda da bulunmuştur. Kendinden sonra oğulları IV.Mustafa ve II.Mahmut da padişah olabilmiştir.

Saltanatı dönemindeki önemli yenilikler ve olaylar

İstihkâm Okulu açılmıştır. Yeniçeri sayımı yapılmış ve ulufe alım-satımı yasaklanmıştır. Sürat topçuları ocağı genişletilmiş, lağımcı ve humbaracı ocakları ıslah edilmiştir.

Küçük Kaynarca Antlaşması

Sultan I. Abdülhamid, 1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı'nın kötü ilerlediği bir dönemde tahta geçti. Ruslara karşı konulamayacağını anlayan Osmanlı Devleti, 21 Temmuz 1774 tarihinde Küçük Kaynarca Antlaşması'na imza attı. Buna göre Kırım'a bağımsızlık verildi. Ruslar, Karadeniz'de ticaret yapıp donanma bulundurabilecek, Balkanlar'da Ortodoks toplulukların haklarını koruyacaklardı. Osmanlı Devleti Rusya'ya savaş tazminatı verecek, ancak Rusya; Eflak, Boğdan, Besarabya ve Akdeniz'de işgal ettiği adaları Osmanlı Devleti'ne geri verecekti. Fakat bu bölgelerde Osmanlı Devleti genel af ilan edecek, halka din ve mezhep özgürlüğü verecek, halktan vergi almayacak, isteyen istediği yere göç edebilecekti.

1774-1779 Osmanlı-İran Savaşı

Tahta geçtikten altı ay sonra Kaynarca Muâhedesi'ni imzalayan Padişah, birkaç ay sonra da İran ile yüz yüze geldi. Kaçarların rakibi olan Kerim Han Zend, 1775'te Basra'yı muhasara altına alınca Mayıs 1776'da İran'a karşı harb ilan edildi. 1776'da İranlıların eline geçen Basra, ancak üç yıl sonra geri alınabildi.

Aynalıkavak Tenkihnamesi ve Rusya'nın Kırım'ı işgali

Küçük Kaynarca Antlaşması sonucunda Osmanlı Devleti ile Rusya arasında kalıcı bir barış sağlanamamıştı. Çünkü Rusya Kırım'ı tamamen kendisine bağlamak istiyordu. Kırım'da Osmanlı hükûmetinin tayin ettiği III. Selim Giray Han ile Rusların Kırım'a Han olarak seçtikleri Şahin Giray arasında bir iç savaş çıktı.

Yeni bir Osmanlı-Rus savaşı ihtimali belirmesi üzerine Aynalıkavak Tenkihnamesi imzalandı. Küçük Kaynarca Antlaşması'nın bâzı maddeleri değiştirildi. Bu maddeler arasında Rusların Kırım'dan askerlerini çekmesi, Osmanlı Devleti'nin ise Rusların istediği Şahin Giray'ın hanlığını kabul etmesi yer alıyordu. Ancak tamamen Rus taraftarı olan Şahin Giray'ı Kırım halkı istemedi. Çıkan ayaklanmayı bahane eden Şahin Giray, Rus kuvvetlerini Kırım'a çağırdı. Kırım Hanlığı, Rusya'nın Kırım'ı ânî işgali sonucu 9 Temmuz 1783 tarihinde Rusya'ya bağlı bir eyalet hâline geldi.

Rusya ve Avusturya Savaşı

Osmanlı Ordusu, Temeşvar eyaletinde stratejik bir konumda bulunan Muhadiye Boğazı'nı ele geçirdi. Avusturyalıların toparlanmasına fırsat vermeden onların üzerine yürüdü. Bu sırada Avusturya İmparatoru II. Joseph, 80.000 kişilik bir ordu ve 500 topla Sebeş Boğazı'na geldi. 21 Eylül 1788 tarihinde yapılan Sebeş Muharebesi'nde Koca Yusuf Paşa komutasındaki Osmanlı Ordusu büyük bir zafer kazandı. İki ayrı cephede hem Avusturya, hem de Rusya ile savaşmak zorunda kalan Osmanlılar, orduyu ikiye ayırmıştı. Bu durum Osmanlı Devletini zor durumda bıraktı. Saldırıya geçen Ruslar, Özi Kalesi'ni kuşatarak 20-25.000 kişiyi katlettiler. (17 Aralık 1788). Bu haberin İstanbul'a ulaşması üzerine Sultan I. Abdülhamid kederinden hastalandı ve felç geçirdi. Ancak, 7 Nisan 1789'da vefat edene kadar devlet işleriyle ilgilenmeye devam etti.

Yangınlar
I. Abdülhamid döneminin en akılda kalıcı olaylarından biri de büyük İstanbul yangınlarıdır. Bu yangınların çoğu kundaklama sonucu çıkmıştır. 9 Temmuz 1780 Samatya'da çıkan yangında binden fazla ev ve dükkân yok oldu. 24 Temmuz 1782 Balat yangınında ise 7.000'e yakın bina yok oldu. 1780 Cibali yangını ise İstanbul'un karşılaştığı en büyük yangınlardan biriydi, 50 saat devam eden yangında 20.000 bina kül oldu.

Mimarî çalışmalar
Sultan I. Abdülhamid, mimarî alanda birçok eser yaptırdı. Kendi adını verdiği Sultan I. Abdülhamid Külliyesi, İstanbul Beylerbeyi Camii, Emirgan Çeşmesi, Hasköy Silahdar Yahya Efendi Çeşmesi, Gülşehir Kurşunlu Camii, Yozgat Ulu Camii, Unkapanı Şebsafa Camii ve Karavezir Medresesi bunların arasında en önemlileridir.

Ölümü
1787-1792 Osmanlı-Rus savaşında Özi Kalesi'nin Rusların eline geçtiği ve kale içindeki halkın Ruslar tarafından katledildiği haberini duyunca sağ tarafına felç geldi ve 64 yaşında iken 7 Nisan 1789'da öldü. Cenazesi Bahçekapı'da kendi yaptırdığı türbesine defnedildi.

Ailesi

Eşleri
Ayşe Sineperver Sultan
Binnaz Kadın
Dilpezir Kadın
Hümaşah Kadın
Mehtabe Kadın
Mislinayab Kadın
Muteber Kadın
Nakşidil Sultan
Nevres Kadın
Fatıma Şebisefa Kadın
Ruhşah Hatice Kadın
Nükhetsezâ Hanım
Ayşe Kadın (II)
Ayşe (III)
Mihriban

Erkek çocukları
 IV. Mustafa
 II. Mahmud
 Şehzade Abdullah 'Selim' (1776 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1849 Barika, Cezayir)
 Şehzade Mushammed Nusret (1782 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1785 Topkapı Sarayı, İstanbul)
 Şehzade Muhammed (1776 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1781 Topkapı Sarayı, İstanbul)
 Şehzade Ahmed (1776 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1778 Topkapı Sarayı, İstanbul)
 Şehzade Süleyman (1779 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1799 Topkapı Sarayı, İstanbul)
Şehzade Abdürrahman (1779 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1779 Topkapı Sarayı, İstanbul)
Şehzade Abdülaziz (1776 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1781 Topkapı Sarayı, İstanbul)
Şehzade Seyfullah Murad (1783 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1786 Topkapı Sarayı, İstanbul)

Kız çocukları
 Esma Sultan (1778 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1848 İstanbul)
 Emine Sultan (1788 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1791 Topkapı Sarayı, İstanbul)
 Rabia Sultan (1781 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1785 Topkapı Sarayı, İstanbul)
 Saliha Sultan (1786 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1790 Topkapı Sarayı, İstanbul)
 Alemsah Sultan (1784 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1788 Topkapı Sarayı, İstanbul)
 Melikşah Sultan (1781 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1782 Topkapı Sarayı, İstanbul)
 Fatma Sultan (1782 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1786 Topkapı Sarayı, İstanbul)
 Aynışah Sultan (1780 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1780 Topkapı Sarayı, İstanbul)
 Hibetullah Sultan (1789 Topkapı Sarayı, İstanbul - 1741 Topkapı Sarayı, İstanbul)

Kaynakça

Dipnotlar

Genel
  say.374-384

Dış bağlantılar

1725 doğumlular
1789 yılında ölenler
18. yüzyılda Osmanlı padişahları
18. yüzyıl halifeleri
İstanbul doğumlu devlet görevlileri
İstanbul'da defnedilenler
İstanbul'da ölenler
Osmanlı İmparatorluğu gerileme dönemi
İki kutsal caminin hizmetkârları

I. Abdülhamid


El chaleco blanco es un "episodio cómico-lírico" (zarzuela) en un acto, dividido en dos cuadros y un intermedio, con música de Federico Chueca y libreto de Miguel Ramos Carrión. Se estrenó el 26 de junio de 1890 en el Teatro Felipe de Madrid.

Historia
El origen de esta obra del género chico es anecdótico. Varios escritores del Círculo Artístico de Madrid estaban cenando y decidieron sacar un título aleatorio de un sombrero, comprometiéndose a escribir un sainete en el plazo de un mes. El que se mostrara incapaz de escribir un libreto, tendría que invitar a cenar y comer al resto durante un mes. Después de descartar otros títulos, a Ramos Carrión le tocó El chaleco blanco.

Personajes

Argumento
Escena 1
El argumento gira en torno a un décimo de lotería premiado que se supone que se ha extraviado en el interior de un chaleco blanco. Empieza la obra en el salón de una pequeña casa de huéspedes. El dueño, Pérez, está limpiando las botas y canta la polka "del limpiabotas". Llega Rosa, la lavandera, para llevarse la ropa al río a lavar. La dueña de la casa de huéspedes, doña Casta, la critica por usar demasiado jabón y por devolver la ropa hecha jirones. Rosa se marcha con la colada.

Don Quintín explica a Pérez que ha tomado prestada ropa de los otros huéspedes para ir a una entrevista a ver si lograba un trabajo. La hija de los Pérez, Tecla, aparece con su enamorado David, otro de los que viven en la casa; es un músico que tiene poco talento y perspectivas, y debe el alquiler. Manifiesta su deseo de componer música bella y no porquerías como La Gran Vía. Pérez advierte que tengan cuidado con doña Casta. Cantan el terceto-mazurca "Tengo mucho que contarte".

Doña Casta planea echar a David a ver si logra que entre como huésped un rico pretendiente para la niña Tecla. Entra David diciendo que le ha tocado el gordo de la lotería, que llevaba en su chaleco blanco. Pero el chaleco está en la colada que las lavanderas han llevado al Manzanares. Todos se apresuran fuera de la casa, cantando "Vamos todos, vamos presto", un quinteto que parodia "Di quella pira" de El trovador, a la cual cita.

Escena 2
A orillas del río Manzanares. Las lavanderas cantan sus seguidillas "Pa sortijas y gracia". Le sigue la mazurka "¡El bollero!" y luego el pasodoble "Rataplán". Cuando llegan todos los habitantes de la casa de huéspedes tardan en encontrar a Rosa, que ya ha hecho la colada, de manera que el décimo se ha perdido.

Sin embargo, al final, el décimo aparece. Don Quintín llega diciendo que ha logrado el trabajo, pero nadie se alegra de su noticia. Entonces se ve que lleva el chaleco blanco, que ha tomado prestado de David. Allí está el décimo de lotería.

Referencias
Historia y sinopsis en Zarzuela!
Historia, análisis y discografía en lazarzuela.webcindario.com

Zarzuelas de Federico Chueca
Zarzuelas de 1890

El chaleco blanco


محمد بن إبراهيم (ولد عام 1920 في وجدة، المغرب)، هو لاعب كرة قدم محترف. لعب في نادي سيت (1945-1947) وبعدها نانسي (1947-1952)، ولعب موسماً واحداً في بيزانسون.

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغاربة
لاعبو كرة قدم رجالية مغاربة مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من وجدة
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
رياضيون مغاربة مغتربون في فرنسا
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بيسانكون
لاعبو سيت
لاعبو كرة قدم مغاربة
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون مغاربة
لاعبو نادي نانسي
مواليد 1920
مواليد في وجدة

محمد بن إبراهيم (لاعب)


Robin Udegbe (* 20. März 1991 in Kiel) ist ein deutsch-nigerianischer Fußballtorhüter.

Karriere
Robin Udegbe spielte in seiner Jugend erst beim unterklassigen TSV Russee aus Kiel, bevor er in die Jugendabteilung von Holstein Kiel und im Sommer 2007 zur B-Jugend von Fortuna Düsseldorf wechselte. Mit dieser spielte er in der U-17-Bundesliga und kam in der Saison 2007/08 zu drei Einsätzen. Nach dem Abstieg verließ Udegbe den Verein. Im Januar 2010 unterschrieb er einen Vertrag bei Rot-Weiss Essen für deren Zweite Mannschaft. Im Sommer musste er den Verein verlassen, er schloss sich im September dem Niederrheinligisten SC Düsseldorf-West an.

Im Januar 2011 wurde die Nachwuchsabteilung vom niederländischen Erstligisten VVV-Venlo auf ihn aufmerksam. Er wurde zunächst für die Zweite Mannschaft, die Jong VVV-Venlo, verpflichtet. Zu Beginn der Saison 2011/12 unterschrieb er einen Profivertrag und war hinter Dennis Gentenaar und Wilko de Vogt dritter Torwart. Aufgrund einer langwierigen Rückenverletzung Gentenaars in der Hinrunde saß Udegbe oft als Auswechselspieler auf der Bank. Am 17. Dezember 2011, dem 17. Spieltag der Saison, kam Udegbe zu seinem Profidebüt in der Eredivisie, als er im Auswärtsspiel gegen NEC Nijmegen (0:2) in der 59. Minute für den verletzten Wilko de Vogt eingewechselt wurde. Am Ende der Saison 2012/13 stieg VVV-Venlo ab, weshalb Udegbe den Verein im Sommer 2013 ablösefrei verlassen konnte. Er hielt sich anschließend bei der Vereinigung der Vertragsfußballspieler fit.

Am 16. September 2013 verpflichtete ihn der Regionalligist KFC Uerdingen 05. Sein Debüt feierte er am 24. September 2013 mit der Einwechslung im Spiel gegen die U23 von Borussia Mönchengladbach, nachdem Volkan Ünlü wegen eines Handspiels außerhalb des Strafraums in der 7. Spielminute des Feldes verwiesen worden war. Mit guten Leistungen sicherte er sich in der Folgezeit den Stammplatz im Tor.

Im März 2015 erhielt er bei Rot-Weiß Oberhausen einen Zweijahresvertrag und löste dort Philipp Kühn als Torhüter ab.

Nach 119 Ligaeinsätzen in dreieinhalb Spielzeiten als Stammtorhüter der Oberhausener kehrte Udegbe in der Winterpause der Drittligasaison 2018/19 zum Aufsteiger KFC Uerdingen zurück. Für die Krefelder kam er in den kommenden anderthalb Jahren lediglich im Niederrheinpokal zum Einsatz, sodass sein Vertrag im beiderseitigen Einvernehmen nach der Saison 2019/20 aufgelöst wurde. Daraufhin nahm ihn der Regionalligist SV Straelen unter Vertrag. Zur Saison 2022/23 kehrte Udegbe abermals zum KFC Uerdingen 05, inzwischen Oberligist, zurück.

Udegbe ist aktuell Teil des Spielerrates bei der Vereinigung der Vertragsfußballspieler.

Weblinks

 Robin Udegbe in der Datenbank von transfermarkt.de

Einzelnachweise

Fußballtorhüter (Holstein Kiel)
Fußballtorhüter (Fortuna Düsseldorf)
Fußballtorhüter (Rot-Weiss Essen)
Fußballtorhüter (VVV-Venlo)
Fußballtorhüter (KFC Uerdingen 05)
Fußballtorhüter (Rot-Weiß Oberhausen)
Fußballtorhüter (SV Straelen)
Nigerianer
Deutscher
Geboren 1991
Mann

Robin Udegbe


Coalisland () is a small town in County Tyrone, Northern Ireland, with a population of 5,682 in the 2011 Census. Four miles from Lough Neagh, it was formerly a centre for coal mining.

Coalisland was established around the Coalisland Canal in the 17th century due to the discovery of coal deposits in the region. In the 20th century, the town was known as an IRA stronghold during the Troubles, with 20 people shot in or near Coalisland from 1969 to 2001. The first civil rights march in Northern Ireland took place in Coalisland in 1968, organized by the CSJ and NICRA. The Coalisland Canal, now derelict, is the focus of a restoration campaign. Coalisland railway station operated from 1897 to 1965, but only remnants of the railway exist today. Daily bus services run through the town, and the Craic Theatre and Arts Centre serves as a performing arts venue and youth theatre programme.

History

Origins
In the late 17th century, coal deposits were discovered in East Tyrone. While it was possible to exploit these resources, the difficulty was in getting the coal to market in Dublin. In 1744 work began on the Coalisland Canal linking the coalfields to Lough Neagh. The town grew up around the canal workings.

Twentieth century
On 24 August 1968, the Campaign for Social Justice (CSJ), the Northern Ireland Civil Rights Association (NICRA), among others, held the first civil rights march in Northern Ireland. The march went from Coalisland to Dungannon.

The Troubles

The town has traditionally been viewed as an IRA stronghold throughout the twentieth century, with deep and enduring links to republicanism in the vicinity. From 1969 to 2001, a total of 20 people were shot in or near Coalisland during the Troubles. The British Army killed a total of eight people, seven of whom were Provisional Irish Republican Army members and one a Catholic civilian; the IRA killed five British soldiers, three Royal Ulster Constabulary policemen, one ex-Ulster Defence Regiment soldier, and two Catholic civilians, all in separate incidents. The Ulster Volunteer Force was responsible for the murder of a Catholic civilian in the nearby town of Aughamullan.

Transport
The town was served by a canal (the Coalisland Canal or Tyrone Navigation), although this is now derelict. A campaign for its restoration is underway.

Coalisland railway station was opened on 28 July 1897, closed for passenger traffic on 16 January 1956 and for goods traffic on 5 October 1959, finally closing altogether on 1 April 1965. There are no remains of the railway other than the bridge on the Derry Road, an old goods shed, and grown-over platforms.

Daily bus services operated by Ulsterbus go through the town.

Arts and culture
The Craic Theatre and Arts Centre is a performing arts venue built on the site of an old weaving factory. Each year it provides opportunities and entertainment for people of the area, through its in-house company Craic Players. It has a youth theatre programme for children and young people aged 4–18. It also offers professional touring companies the opportunity to stage shows, concerts and workshops.

Education
Gaelscoil Uí Néill
Primate Dixon Primary School
St John's Primary School
St Joseph's College

Sport
Coalisland Na Fianna is the local Gaelic Athletic Association club.

Demography

19th century population
The population of the village increased during the 19th century:

Census 2011
On Census day (27 March 2011) there were 5,682 people living in Coalisland. Of these:
25.5% were aged under 16 years and 10.0% were aged 65 and over
49.1% of the population were male and 50.9% were female
93.8% were from a Catholic background and 4.7% were from a Protestant or other Christian background
7.2% of people aged 16–74 were unemployed.

People

 Denis Haughey (born 1944) – politician, founding member of SDLP
 Dennis Taylor (born 1949) – 1985 Snooker World Champion
 Michelle O'Neill (born 1977) – Sinn Féin politician
 Nathan Rafferty (born 2000) Professional PDC darts player

See also
 List of localities in Northern Ireland by population

References

Towns in County Tyrone

Coalisland


පෙරූ ජනරජයෙහි කොංග්‍රස් මණ්ඩලය () යනු,  පෙරූ රාජ්‍යයෙහි ව්‍යවස්ථාදායක බලාධිකාරිය දරණ ඒක-මණ්ඩලීය ව්‍යුහයකි.

2016 මැතිවරණයෙන් පසුව දිවුරුම් දුන්, පෙරූ රාජ්‍යයෙහි වර්තමාන කොංග්‍රස් මණ්ඩලය, 2019 සැප්තැම්බර් 30 දිනදී ජනාධිපති මාර්ටීන් විස්කර්රා විසින් විසුරුවා හැරීම නිසා, 2019 පෙරූවියානු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාමය අර්බුදය පූරණය විය. විස්කර්රා විසින් නියෝගයක් නිකුත් කළේ  නව මැතිවරණය පවත්වන දිනය 2020 ජනවාරි 26 දින ලෙසින් අනුමාන ලෙසින් ප්‍රකාශ කරමිනි.

ආශ්‍රිත

පෙරූ රාජ්‍යයෙහි ආණ්ඩුව
පෙරූ
පෙරූ

පෙරූ ජනරජයෙහි කොංග්‍රස් මණ්ඩලය


În materia juridică de drept al muncii, este cunoscut ca principiu al inalienabilității drepturilor acel principiu juridic care limitează autonomia de voință, în situații specifice, în situații relaționate cu conceptul contract individual de muncă.

În temeiul acestui principiu, lucrătorul se află în imposibilitatea de a se priva (prin voință proprie), de garanțiile prevăzute de legislația muncii, chiar dacă aceasta renunțare i-ar produce beneficii proprii. Astfel că, aceasta prevedere face ca ceea ce este renunțat sa fie lovit de nulitate juridică absolută. Autonomia de voință nu se afla pe tărâmul propriei ei sfere de acțiune, atunci când sunt în discuție drepturi inalienabile. Acest lucru evidențiază faptul că principiul autonomiei de voință al materiei juridice numită Drept privat este sever limitată în materia juridică de drept al muncii.

Astfel, lucrătorul este incapacitat (de către materia juridică însăși) să renunțe la salariu (sau să accepte unul care este mai mic decât nivelul minim stabilit prin lege); odată ce perioada zilnică de lucru este de maxim 12 ore, orice cerere a vreunui lucrător către angajatorul său de a fi lăsat să lucreze 13, 15 sau 18 ore, este lovită de nulitate juridică absolută.

Pronunțări
Curtea Constituțională din Peru a semnalat următoarele:

"Constituția protejează lucrătorul chiar și în ceea ce privește faptele proprii, atunci când intenționează să renunțe la drepturi și la avantaje care, prin mandat constituțional și legal ii aparțin, evitându-se astfel ca, din cauza lipsei sale de cunoaștere (a ignoranței) – și mai presus de toate, din cauze ce țin de amenințare, constrângere, violență - să fie prejudiciat."

Precizări
Trebuie subliniat faptul că un drept stipulat de acea materie juridică specifică domeniului domeniului Muncă, provine ori dintr-o "normă ne-imperativă" (eng. default rule, sp. norma dispositiva) ori dintr-o "normă imperativă" (de caracter obligatoriu). În acest context, non-renunțarea este funcțională doar în ce privește cea de-a doua situație. Norma ne-imperativă este aceea care operează numai atunci când nu există nici o manifestare de voință sau atunci când aceasta este exprimată cu lipsa de claritate. Statul le face afirmate doar prin formă implicită sau prin omisiune în ce privește expresia voinței subiecților unei relații juridice de muncă.

Normele ne-imperative sunt caracterizate de faptul că suplinesc sau interpretează o voință ne-declarată sau clarifică prin manifestare implicită; și de faptul că acordă subiecților unei relații de muncă, atribuția reglementării cu plena voință, în cadrul Constituției și legii.

Prin prisma acestui tip de modalitate ne-imperativă, lucrătorul poate să decidă în mod liber asupra convenientei sau nu, de a exercita total sau parțial un drept de sorginte individuală. În această privință, se poate cita ca exemplul dreptul la concediu prevăzut în Decretul Legislativ nr. 713 al sistemului juridic peruan, care stabilește că lucrătorul are dreptul la 30 de zile de odihnă plătită pe an și, în acest context, în virtutea prerogativelor referitoare la voința stabilite în norma ne-imperativă, el poate dispune de 15 zile în care sa poată continua a presta servicii angajatorului său, în schimbul unei compensații extra-ordinare. Prin urmare, are capacitatea auto-determinativă de a-și decide o "schimbare" în acest sens.

Referințe

Vezi și
 Dreptul muncii
 Principiul protector
 Principiul de continuitate a muncii
 Principiul supremației realității
 Principiul de rezonabilitate

Dreptul muncii

Principiul inalienabilității drepturilor


Die Route nationale 749, kurz N 749 oder RN 749, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Château-la-Vallière und Lussac-les-Châteaux verlief. Ihre Länge betrug 155 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 749 auf WikiSara (französisch)

749
Straße in Centre-Val de Loire
Straße in Nouvelle-Aquitaine

Route nationale 749


Triticum urartu, jednogodišnja biljka iz roda pšenica. Divlja je vrsta pšenica čija je domovina jugozapadna Azija, od istočnog Mediterana do Kavkaza i sjeverozapadnog Irana.

Jedan je od tri pretka heksaploidne pšenice T. aestivum (AU genom).

Izvori

Vanjske poveznice

Pšenica
Žitarice
Flora Kazahstana
Flora Armenije
Flora Azerbajdžana

Triticum urartu


An Anthurium aripoense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Anthurium aripoense in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium aripoense


Vengsøyfjorden er en fjord mellem Vengsøya i nord og Kvaløya i syd i Tromsø kommune i Troms og Finnmark fylke  i Norge. Fjorden har indløb i vest mellem Gjøssøya i nord og Madsengodden i syd og går  12 kilometer mod øst til Kaldfjorden som går mod syd  på Kvaløya. Sydvest for Madsengodden går Sessøyfjorden mod syd.

På sydsiden af fjorden ligger bygden Tromvik og  øst for denne  går Grøtfjorden mod syd. Her ligger også bygden Grøtfjord. Fjorden ender i øst mellem Vågsøya i nord og Røsnes i syd.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Tromsø

Vengsøyfjorden


Norge deltager ved Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro, Brasilien i perioden fra 5. til 21. august 2016.

Medaljer

| width="65%" align="left" valign="top" |

|  style="text-align:left; width:22%; vertical-align:top;"|

Deltagere
Listen nedenfor viser en oversigt over antallet af sportsudøvere, der deltager ved legene. Ekstra spillere i håndbold er ikke talt med i antal sportspersoner:

Referencer

Lande ved sommer-OL 2016
2016

Norge ved sommer-OL 2016


Kasanka (ukrainisch und russisch ) ist eine Siedlung städtischen Typs im Zentrum der Ukraine an beiden Ufern des Flusses Wyssun mit 7179 Einwohnern (2016).

Der Ort wurde 1800 von Bauern aus dem Gouvernement Kursk gegründet, der Name wurde zu Ehren der Gottesmutter von Kasan gewählt. Der Ort lag bei Gründung im Gouvernement Cherson und kam später zur heutigen Oblast Mykolajiw.

Geographie
Der Ort war bis Juli 2020 das administrative Zentrum des Rajon Kasanka im Nordosten der Oblast Mykolajiw und liegt etwa 132 km nordöstlich der Oblasthauptstadt Mykolajiw und fast 50 km westlich von Krywyj Rih.

Verwaltungsgliederung
Am 29. September 2017 wurde die Siedlung zum Zentrum der neugegründeten Siedlungsgemeinde Kasanka (/Kasankiwska selyschtschna hromada), zu dieser zählten auch noch die Dörfer Andrijiwka, Biliwka, Burjatschky, Dmytriwka, Dmytro-Biliwka, Kosliwka, Krotiwka, Lahodiwka, Lasariwka, Losowe, Marjaniwka, Mykolajiwka, Mychajliwka, Nowa Wyssun, Nowodanyliwka, Nowoukrajinka, Nowowassyliwka, Nowowolodymriwka, Pawliwka, Petrowo-Wyssunske, Romaniwka, Serhijiwka, Trojizko-Safonowe, Tscherwona Nowoseliwka und Welykooleksandriwka sowie die Ansiedlungen Dobrowilske, Hranitne und Nowodanyliwka, bis dahin bildete sie zusammen mit dem Dorf Lasariwka die gleichnamige Siedlungsratsgemeinde Kasanka (Казанківська селищна рада/Kasankiwska selyschtschna rada) im Zentrum des Rajons Kasanka.

Am 12. Juni 2020 kamen noch 20 in der untenstehenden Tabelle aufgelistetene Dörfer und die Ansiedlungen Kasanka, Kopani, Utischne und Wyssun zum Gemeindegebiet.

Seit dem 17. Juli 2020 ist sie ein Teil des Rajons Baschtanka.

Folgende Orte sind neben dem Hauptort Kasanka Teil der Gemeinde:

Rajon
Der ehemalige Rajon Kasanka wurde 1923 gegründet. Er grenzte im Norden und Nordwesten an die Oblast Kirowohrad im Osten an die Oblast Dnipropetrowsk und im Südosten an die Oblast Saporischschja.
Der Rajon hatte eine Fläche von 1349 km² und eine Bevölkerung von 24.745 Einwohnern. Die Bevölkerungsdichte im Rajon betrug 18 Einwohner pro km².

Weblinks
 Informationen zur Geschichte des Ortes (russisch)
 Eintrag zum Ort in der Enzyklopädie der modernen Ukraine (ukrainisch)

Einzelnachweise

Ort in der Oblast Mykolajiw
Gegründet 1800
Rajon Baschtanka

Kasanka (Mykolajiw)


unafilm ist eine deutsche Filmproduktionsfirma. Das Unternehmen mit Sitz in Berlin (Betriebsstätte in Köln) wurde 2004 von Titus Kreyenberg gegründet.

Firmengeschichte
unafilm ist Mitglied bei der europäischen Produzentenvereinigung Atéliers du Cinéma Européen, der AG DOK, dem Filmbüro NW e. V. und der Deutschen Filmakademie sowie der Europäischen Filmakademie.

unafilm produziert sowohl nationale als auch internationale  Kinofilme, fiktionale sowie  dokumentarische Filme.

Filme von unafilm wurden national und international im Kino ausgewertet und liefen unter anderem im Wettbewerb der folgenden Filmfestivals: Internationale Filmfestspiele von Cannes, Berlinale, Toronto (TIFF),
Amsterdam (IDFA), Thessaloniki, San Sebastian, DOKLeipzig, der Diagonale.

Filmproduktionen

2022
 La Piel Pulpo / Die Haut des Tintenfischs – Spielfilm in Postproduktion von Ana Cristina Barragán
 When You Are 17 – Spielfilm in Postproduktion von Giorgi Mukhadze
 Bufis – Spielfilm in Postproduktion von Mahat Ahmed und Vincenzo Cavallo
 Electric Child – Spielfilm in Produktion von Simon Jaquemet

2021
 The River – Spielfilm von Ghassan Salhab
 Eine Frau – Dokumentarfilm von Jeanine Meerapfel
 Tatort: Gier und Angst – Fernsehkrimi von Martin Eigler

2020
 Gefangen (2021) – Fernsehfilm von Elke Hauck

2019
 Das Wunder im Meer von Sargasso – Spielfilm von Syllas Tzoumerkas
 Flatland – Spielfilm von Jenna Cato Bass
 Dust – Spielfilm von Udita Bhargava

2018
 Draußen – Dokumentarfilm von Johanna Sunder-Plassmann und Tama Tobias-Macht

2017
 I Am Not A Witch – Spielfilm von Rungano Nyoni
 Rey – Spielfilm von Niles Atallah
 Tatort: Sturm – Fernsehkrimi von Richard Huber

2016
 Jesús – Spielfilm von Fernando Guzzoni
 Tereddut / Clair Obscur – Spielfilm von Yeşim Ustaoğlu
  Die Habenichtse – Spielfilm von Florian Hoffmeister, nach dem gleichnamigen Roman von Katharina Hacker

2015
 Until I Lose My Breath – Spielfilm von Emine Emel Balci

2014
 A Blast – Spielfilm von Syllas Tzoumerkas
 The Bridges of Sarajevo – Spielfilm von Aida Begic, Isild Le Besco, Leonardo di Costanzo, Jean-Luc Godard, Kamen Kalev, Sergei Loznitsa, Vincenzo Marra, Ursula Meier, Vladimir Perisic, Cristi Puiu, Marc Recha, Angela Schanelec, Teresa Villaverde
 The Valley – Spielfilm von Ghassan Salhab
 Los Hongos – Spielfilm von Oscar Ruiz Navia

2013
 Heli – Spielfilm von Amat Escalante
 Halbschatten – Spielfilm von Nicolas Wackerbarth

2012
 Formentera – Spielfilm von Ann-Kristin Reyels
 Ich liebe dich – Dokumentarfilm von Emine Emel Balci
 Domestic – Spielfilm von Adrian Sitaru

2011
 Peak – Über allen Gipfeln – Dokumentarfilm von Hannes Lang
 Schönheit – Dokumentarfilm von Carolin Schmitz
 Future Lasts Forever – Spielfilm von Özcan Alper
 Mark Lombardi – Kunst und Konspiration – Dokumentarfilm von Mareike Wegener
 Die Ausbildung – Spielfilm von Dirk Lütter

2010
 Our Grand Despair – Spielfilm von Seyfi Teoman
 Satte Farben vor Schwarz – Spielfilm von Sophie Heldman

2009
 Die Kinder vom Friedrichshof – Dokumentarfilm von Juliane Großheim

2007
 Elli Makra, 42277 Wuppertal – Spielfilm von Athanasios Karanikolas

2006
 Hannah – Spielfilm von Erica von Moeller
 Benidorm – Kurzdokumentation von Carolin Schmitz

2005
Die große Depression – Dokumentarfilm von Konstantin Faigle

Weblinks
 Webseite der Produktionsfirma

Einzelnachweise

Filmgesellschaft (Deutschland)
Film (Berlin)
Gegründet 2004
Medienunternehmen (Berlin)
Film (Köln)

Unafilm


Pamela Jain (Bengalí: পামেলা জৈন; n. en Calcuta) live inindia.

Biografía
Jain nacida de una familia bengalí, sus padres son, Shri Kamelesh Basu y Smt. Shakuntala Basu, la inspiró a aprender desde muy pequeña a escuchar música clásica. Ella es la nieta del famoso escritor y novelista bengalí, Bimal Mitra, autor de la novela Sahib Bibi Aur Ghulam. Además, su esposo se llama Ashwin Jain quien ha sido un gran apoyo en la búsqueda de su carrera como cantante.

Discografía

Películas musicales

Álbumes, remixes y series de títulos
Mera Ghunghta (T-Series)
Dil aur dhadkan ( Saregama )
Mere naseeb mein tu hai ki nahi (Sony Music)
Bhor bhaye panghat mein ( Universal Music)
Kumkum ( Star Plus)
Sindoor (Zee TV)
Kulwadhu (Sony TV)
Meera (NDTV Imagine)
Bidai (Star Plus)
Bairi piya (Colours)

In addition to this, she has sung many gujarati garba albums through the music company Soor mandir. Some of them are Dhol, Taali, Ude re gulaal and Utsav.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Calcuta
Cantantes femeninas de India

Pamela Jain


CIA ප්‍රධානි විසින් 9/11 ප්‍රහාරය එල්ල වීමට ප්‍රථම CIA හි ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබදව අභ්‍යන්තර විමර්ෂණයක් සිදු කරනු ලැබ ඇත. එයින් ඉතා දැඩිව CIA ජ්‍යෙෂ්ට නිළධාරින්ගේ අකාර්්‍යක්ෂමතාවය විවේචනයට ලක් කරයි. ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරය ව්‍යවර්ත කිරිම සදහා කළ හැකි සෑම දෙයක්ම කර නොමැති බවත් ඒ අතර 9/11 ගුවන් මංකොල්ලකරැවන් 2ක වන නවාෆ් අල්- හරිම් සහ කලිඩ් අල් ම්දර් ඇමරිකාවට පැමිණෙන විට අත්තඩංගුවට නොගැනීම සහ ඔවුන් පිළිබද තොරතුරැ  FBI  සමග සන්නිවේදනය නොකර ගැනීම ප්‍රධාන වේ.

2007 මැයි මාසයේ දී ඩිමොක්‍රටික සහ රිපබ්ලිකන් පක්ෂ සෙනට් මන්ත්‍රීවරැන් දෙපිරිසම විසින් කෙටුම්පත් කරන ලද ව්‍යවස්තාවට අනුකූලව CIA පරික්ෂන වාර්තාව විවෘකව ඉදිරිපත් කරන ලදී. මේ ප්‍රයත්නය සදහා දායක වු සෙනට් සභික රොන් වයිඩන් ප්‍රකාශ කර  සිටින්නේ " 9/11 ප්‍රහාරයට පෙර ඉතා වැදගත්  මාස කිහිපය තුළ මධ්‍යම බුද්ධි ඒජන්සිය (CIA) කරමින් සිටියේ කුමක්ද යන්න පිළීබදව දැන සිටිය යුතු වේ. ........... සාමාන්‍යය ජනතාව මෙය දැන ගන්නා  තෙක් මා මෙය නිතර අවධාරණයට ලක් කරමි. මෙම වාර්තාව තුළින් 9/11 ප්‍රහාරය පෙර හා පසු එක් එක් නිළධාරියාගේ වගනීම් පිළිබද අධ්‍යයනය කරයි. මෙම වාර්ථාව 2005 දී අවස්න නළත් අද වන තෙක්ම එය ප්‍රසිදධියට පත්කර නැත.

දිර්ඝකාලීන බලපෑම්
ඇ.එ.ජ.  හා ලෝක වෙළධපලට මෙම ප්‍රහාරයෙන් දැඩි ආර්ථීක බලපෑමක් ඇති විය. නිව්යෝර්ක් කොටස් වෙළදපළ ( NYSE ), ඇමරිකානු කොටස් වෙළධපළ සහ  NASDAQ  සැප්තැම්බර් 11 වන  දින වසා තැබුණු අතර සැප්තැස්බර් 17 වන තෙක් වසා තබන ලදී. කොටස් වෙළදපොළ නැවත විවෘතකරන විට ,ඩෝව් ජෝන්ස් කාර්මික සාමාන්‍යය   (DJIA) කොටස් වෙළද පල 1,369.7 කොටස් ප්‍රමාණයකින් (14.3%) පහළ බැස්සේය. එය සතියක් ඇතුලත පහත වැටුනු විශාලම කොටස් ප්‍රමාණයයි. එම සතිය තුළ කොටස් වෙළදපොළට සිදුවු අලාභය ඇ.ඩොලර් බිලියන් 1.4කි. නිව්යෝර්ක් නගරයේ මසක් තුළ අහිමි වු රැකියා ප්‍රමාණය 430,000කි. ඩොලර් බිලියන 2.8ක් 9/11 ප්‍රහාරයෙන් පසුව මාස තුනක් ඇතුලත අහිමි වු වැටුප් ප්‍රමාණයෙ වටිනාකමයි. ආර්ථික බලපෑම වැඩිපුරම දැනී තිබුනේ නිව්යෝර්ක් නගරයේ අපනයන ආර්ථික අංශය කෙරෙහිය. නිව්යෝර්ක් නගරයේ දළ දේශිය නිෂ්පාදිතය ඩොලර් බිලියන 27.3කින් 2001 පසුගිය මාස තුන සහ 2002 මාස සියල්ල ගුළ කඩා වැටීමකට ලක් විය.

 http://en.wikipedia.org/wiki/9/11#Internal_review_of_the_CIA
NeedToAddCategory

CIA අභ්‍යන්තර විමර්ෂණ


Aloysius Schwartz (18 de septiembre de 1930 - 16 de marzo de 1992) fue un sacerdote que inició programas de beneficencia para los huérfanos y niños pobres en Corea, Filipinas y México. Fundó las congregaciones de «Las Hermanas de María» y «Los Hermanos de Cristo». Fue declarado «venerable» el 22 de enero del 2015.

Familia y primeros años
Aloysius nació en Washington D. C. el 18 de septiembre de 1930, hijo de Luis Schwartz y de Cedelia Bourassa.

Fue el tercero de ocho hijos. Su madre falleció cuando él tenía 16 años. Creció con la idea de convertirse en sacerdote secular. Conforme el tiempo pasaba, ese sueño se hizo más fuerte y específico. Al ordenarse sacerdote, trabajó como misionero y dedicó su apostolado al servicio de los pobres.

Vida en el seminario y ordenación sacerdotal
In 1944, a los 14 años, ingresó al Seminario de San Carlos en Maryland, terminó su carrera en el Maryknoll Collegehe y después estudió teología en la Universidad Católica de Lovaina, en Bélgica.

Al dedicar su tiempo libre ayudando en los campos de pepenadores en Europa, se sintió inspirado a dedicar su sacerdocio a favor de los pobres. Después de visitar Banneux, donde la Virgen de los Pobres se apareció, dicho llamado se intensificó y decide consagrar su apostolado al servicio de los más necesitados, en cumplimiento del mensaje de nuestra señora.

Después de ser ordenado sacerdote diocesano el 29 de junio de 1957 en la iglesia de San Martín, Washington D. C. fue asignado para trabajar en Corea del Sur.

Trabajo en Corea y Filipinas
El 8 de diciembre de 1957, llegó a Corea. Como consecuencia de la Guerra de Corea, había muchas viudas, los huérfanos, mendigos y niños de la calle. Casi la mitad de la población adulta no tenía empleo, por lo que recurrían a la venta de chatarra, a la mendicidad, y en el peor de los casos, a robar. El joven Aloysious agradeció a Dios porque después de 13 años de preparación, finalmente llegó al lugar donde podría servirle a través de los más pobres entre los pobres.

Trabajaba muy duro y con mucho entusiasmo, pero un día se desmayó mientras decía misa y fue diagnosticado de hepatitis. Debido a su lenta recuperación, se le recomienda volver a los Estados Unidos. Una vez allá, decidió recaudar fondos para los pobres en Corea durante las misas parroquiales los domingos.

En diciembre de 1961, volvió a Corea y fue asignado como párroco de la parroquia de San José. Vivía como las personas pobres de toda la parroquia y siguió ayudando a los necesitados, quienes cariñosamente lo llamaban «padre Al». Organizó la Legión de las damas de María para que le ayudaran en su servicio a los pobres. Más tarde consideró que, con el fin de servir a los pobres con la mente y el corazón de Jesús, dicho grupo debería ser consagrado.

Fundó la Congregación de las Hermanas de María el 15 de agosto de 1964 en Amnamdong, Busan, y el 10 de mayo de 1981 inicia los Hermanos de Cristo. Como fundador, era un modelo de servicio a los pobres, que emana de su fe inquebrantable y el amor de Dios presente en la Eucaristía, en las Escrituras, y en los pobres. Su fervor por Dios y por los pobres también se encarnó en los corazones de las Hermanas de María y de los Hermanos de Cristo.

Junto con las Hermanas y Hermanos, el padre Aloysious estableció Villa de los Niños y Villa de las Niñas para cuidar, educar y dar un futuro mejor a los huérfanos, los niños de la calle y los niños procedentes de familias muy pobres; desde recién nacidos hasta el final de su adolescencia. También construyó hospitales y sanatorios para indigentes, así como asilos para ancianos desamparados y discapacitados, niños con retraso y para madres solteras, participando en actividades pro-vida.

En 1983 el Cardenal Jaime Sin, que entonces era el arzobispo de Manila, tuvo el honor de entregarle un premio y aprovechó la oportunidad para invitar a Schwartz a establecer su comunidad religiosa en la Arquidiócesis de Manila.

En 1985, viendo la urgente necesidad de los pobres y con total confianza en la providencia de Dios, fundó las Hermanas de María en Santa Mesa, Manila, ampliando así sus programas de caridad en Filipinas. Construyó edificios para niños de los barrios más pobres, y en unos pocos meses puso en marcha el trabajo.

Villa de los Niños en México
En 1990, a pesar de que el padre Al padecía esclerosis lateral amiotrófica, aceptó la invitación de Mons. José María Hernández González, obispo de la diócesis de Nezayualcoyotl, para establecer su programa en México, iniciando con una Villa de los Niños en Chalco en 1991, a la que él llamó «mi sinfonía inconclusa». Posteriormente quedaría como Villa de las Niñas y en 1998 se extiende el programa en Acatlán de Juárez, Jalisco, con la Villa de los Niños.

Enfermedad y fallecimiento
En 1989, fue diagnosticado de una enfermedad terminal, esclerosis lateral amiotrófica (ELA), la cual aceptó con alegría, serenidad y valentía, y lo consideró como un regalo de Dios.

Con fe, humildad e inquebrantable valor sufrió y aceptó una gran cantidad de humillaciones, críticas, dolores, pruebas increíbles, y dificultades, él hizo todo lo posible para aliviar el sufrimiento de los pobres. Su enfermedad le hizo inmovilizarse, aún incluso en una silla de ruedas continuó cumpliendo sus deberes con alegría. Se pasaba horas ante el Santísimo Sacramento, rezando el rosario, confesando y predicando con palabras y ejemplos de las virtudes de la verdad, la justicia, la castidad, la caridad y la humildad, la penitencia y la fortaleza. Su amor por Dios y los pobres lo consumía. No sólo ayudan a los pobres sino también vivió pobremente.

El 16 de marzo de 1992, murió en Villa de los Niños en Manila, victíma de su enfermedad.

Las Hermanas de María y los hermanos de Cristo, siguen viviendo su carisma de servir a título gratuito a decenas de miles de los más pobres de los pobres en Corea, Filipinas, México, Guatemala y Brasil.

Proceso de canonización
La inauguración oficial de las causas de beatificación y canonización de Aloysius Schwartz tuvo lugar en la Basílica Menor de la Inmaculada Concepción, Catedral Metropolitana, Intramuros, Manila, Filipinas el 10 de diciembre de 2003.

El 29 de mayo de 2004 en Las Hermanas de María Villa de los Niños complejo, Bo. Biga, Silang Cavite, Filipinas, Sócrates B. Villegas, el obispo auxiliar de Manila y delegado episcopal en el nombre de Gaudencio Rosales, Arzobispo de Manila, declaró solemnemente el proceso de la Arquidiócesis de la Beatificación y Canonización del Siervo de Dios, Aloysius Schwartz, fundador de las Hermanas de María y los hermanos de Cristo.

Referencias

 http://adw.org/wp-content/uploads/2016/08/Trifold-Msgr-Schwartz-for-Adults.pdf

Enlaces externos
 https://gravini.org/index.html
 https://www.worldvillages.org/

Iglesia católica en Filipinas
Sacerdotes católicos de Estados Unidos
Ganadores del premio Ramón Magsaysay
Venerables de Estados Unidos
Nacidos en Washington D. C.

Aloysius Schwartz


Francesco Sioli (* 31. März 1878 in Halle (Saale); † 15. Juni 1958 in Plön) war ein deutscher Theaterintendant italienischer Abstammung.

Leben und Wirken
Der Sohn eines aus Italien stammenden Apothekers studierte Musikwissenschaften und entschied sich dann für eine Theaterkarriere. Er wurde zunächst Schauspieler und trat an den Theatern in Flensburg, Metz, Görlitz, Würzburg, Frankfurt am Main und Breslau auf. Schließlich erhielt Sioli 1908 die Möglichkeit, die künstlerische Leitung und die Direktion des Stadttheaters in Tilsit zu übernehmen, welche er bis 1913 wahrnahm. Wie schon seine Vorgängerin Ludmilla Hannemann bevorzugte Sioli das Schauspiel und unter seiner Leitung wurden nur gelegentlich auch Operetten und Opern dargeboten, wobei letztere als so genannte Monatsopern jeweils im April der Jahre 1909 bis 1912 aufgeführt wurden. Zu diesem Zweck engagierte Sioli auch auswärtige Künstler, da das Theater in Tilsit selbst für derartige größere Aufführungen personell nicht aufgestellt war. Eines seiner Hauptanliegen war zu dieser Zeit bereits die Nachwuchsarbeit und so bedeutete die künstlerische Tätigkeit unter der Leitung von Sioli unter anderem beispielsweise für die noch jungen Schauspieler Curt Elwenspoek, Fritz Rasp aber auch für den Schriftsteller Alfred Brust einen entscheidenden Schritt für ihre zukünftige Karriere.

Ab 1913 übernahm Sioli bis zum Beginn des Ersten Weltkrieges die Leitung des Stadttheaters in Halberstadt, musste zwar ein Jahr später bis 1918 seinen Kriegsdienst an der Front ableisten, wurde aber nach seiner Rückkehr wieder als Intendant in Halberstadt weiterbeschäftigt. Im Jahr 1921 wechselte er zum ersten Mal nach Aachen, wo er die Intendanz am Theater Aachen übernahm, die bisher nur kommissarisch besetzt gewesen war. Hier blieb er bis 1924 und folgte dann einem Ruf an das Nationaltheater Mannheim, nachdem er zuvor eine entsprechende Stellung am Landestheater Oldenburg zu Gunsten von Richard Gsell abgelehnt hatte. In Mannheim setzte sich Sioli wiederum vor allem für eine Förderung des Nachwuchses und für eine Verjüngung seiner Mitarbeiter ein, unter welchen sich die damaligen Hoffnungsträger Gustav Rudolf Sellner, Ernst Langheinz und der aus Aachen mitgebrachte Willy Birgel befanden. Ferner berief  er in sein Leitungsteam unter anderem Hermann Wlach als neuen Oberspielleiter und Heinz Dietrich Kenter, welcher ebenfalls ein Weggefährte aus Aachen war, als Regisseur. Mit diesem neuen Personal bewirkte Sioli eine Modernisierung des Spielplanes, woraus sich eine Vielzahl von Ur- und Erstaufführungen zeitgenössischer Musikwerke und Dramen der Gegenwartsliteratur wie beispielsweise von Carl Zuckmayer, Georg Kaiser, Klabund und Wolfgang Goetz, entwickelte. Ebenfalls vollzog unter seiner Leitung die Musikalisierung des Sprechtheaters einen maßgeblichen Wandel. Als Kontrast dazu setzt Sioli die Tradition der Shakespeare-Inszenierungen sowie die Aufführung von ausgesuchten Opern fort.

Im Jahr 1933 folgte Sioli einem erneuten Ruf an das Theater in Aachen, wo er als Nachfolger des nach Hamburg gewechselten Heinrich Karl Strohm ein zweites Mal die Intendanz übernahm. Ein Jahr später beendete er sein Engagement, da er wegen seiner sozialkritischen und progressiven Aufführungen mit Goebbels in Konflikt geriet. Erst nach dem Zweiten Weltkrieg trat er als Leiter und dann bis 1949 als Dozent für Musik und Schauspiel in seiner alten Heimatstadt Halle an der Saale wieder in Erscheinung.

Literatur und Quellen
 Christian Wolf: Gustav Rudolf Sellners Theaterarbeit vor 1948, Inauguraldissertation, Berlin, 2011 pdf
 Klaus Schulte & Peter Sardoc: Von Ringelhardt bis Mundorf, Künstler und Persönlichkeiten des Aachener Stadttheaters, Verlag Josef Stippak, Aachen, 1977

Einzelnachweise

Theaterregisseur
Intendant (Theater Aachen)
Deutscher
Geboren 1878
Gestorben 1958
Mann

Francesco Sioli


Wilhelm Otto Liebmann (* 11. November 1806 in Leipzig; † 18. Januar 1871 in Berlin) war ein deutscher Jurist, Politiker und Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung.

Leben
Wilhelm Otto wurde als Sohn des Leipziger Universitätsaktuars Carl Friedrich Liebmann und dessen Frau Erdmuthe Eleonore Jud geboren.
Er studierte von 1825 bis 1830 Philosophie und Staatswissenschaften an der Universität Leipzig und Rechtswissenschaften an der Universität Berlin. In Berlin schloss er sich 1828 der Alten Berliner Burschenschaft an.

Ab 1837 war er als Kammergerichtsassessor in Berlin, ab 1837 bis 1845 als Land- und Stadtgerichtsassessor tätig. Letzteren Beruf übte er zuerst in Löwenberg (Schlesien) aus, ab 1842 dann in Merseburg. In Perleberg war er von 1845 bis 1846 Dirigent  des Stadtgerichts, von 1846 bis 1849 Stadtrichter.

Im Frankfurter Paulskirchenparlament war er 1848/49 Abgeordneter für den Wahlkreis 7, Brandenburg (Perleberg). Er schloss sich der Fraktion Württemberger Hof an und gehörte dem Durchführungsausschuß an. Seit 1848 war er außerdem Mitglied des Allgemeinen Deutschen Vereins zum Schutz der Vaterländischen Arbeit.

Von 1849 bis zu seinem Tod war er Stadtgerichtsrat in Berlin.

Aus seiner Ehe mit Bertha Rosalie Wach (1817–1848), der Tochter des Merseburger Arztes Friedrich Wach, stammt der Sohn Otto Liebmann.

Werke

 Verteidigung der Geschworenengerichte, 1844

Literatur
 Peter Kaupp: Burschenschafter in der Paulskirche. Broschüre der Gesellschaft für burschenschaftliche Geschichtsforschung, 1999, S. 72f.
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 3: I–L. Winter, Heidelberg 1999, ISBN 3-8253-0865-0, S. 290–291.
 Rainer Koch (Hrsg.): Die Frankfurter Nationalversammlung 1848/49. Ein Handlexikon der Abgeordneten der deutschen verfassungsgebenden Reichs-Versammlung. Kunz, Kelkheim 1989, ISBN 3-923420-10-2.

Weblinks

Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Deutscher
Geboren 1806
Gestorben 1871
Mann

Wilhelm Otto Liebmann


Le tournoi de qualification du simple dames de l'Open d'Australie 2022 se déroule du 10 au  à Melbourne.

16 des 128 joueuses engagées se qualifient pour le tableau principal du tournoi, au terme de trois tours.

Primes et points

 Une joueuse issue des qualifications reçoit les points WTA de son dernier tour du tableau principal plus 40 points supplémentaires et la prime de son dernier tour.

Têtes de série

Qualifiées

  Katie Volynets
  Martina Trevisan
  Caroline Dolehide
  Hailey Baptiste
  Viktoriya Tomova
  Lesia Tsurenko
  Emina Bektas
  Rebecca Marino
  Jang Su-jeong
  Arianne Hartono
  Harriet Dart
  Stefanie Vögele
  Zheng Qinwen
  Cristina Bucșa
  Lucia Bronzetti
  Viktória Kužmová

Tableaux

Première qualifiée

Deuxième qualifiée

Troisième qualifiée

Quatrième qualifiée

Cinquième qualifiée

Sixième qualifiée

Septième qualifiée

Huitième qualifiée

Neuvième qualifiée

Dixième qualifiée

Onzième qualifiée

Douzième qualifiée

Treizième qualifiée

Quatorzième qualifiée

Quinzième qualifiée

Seizième qualifiée

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Simple dames de l'Open d'Australie 2022
 Tournoi de qualification du simple messieurs

Liens externes
  Site officiel

2022
Australie Qualifications simple dames
Open d'Australie

Tournoi de qualification du simple dames de l'Open d'Australie 2022


Carterus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Carterus angustipennis (Chaudoir, 1852)
 Carterus angustus (Menetries, 1832)
 Carterus boschi Schauberger, 1934
 Carterus cribratus (Reiche & Saulcy, 1855)
 Carterus dama (P.Rossi, 1792)
 Carterus depressus (Brulle, 1832)
 Carterus fulvipes (Latreille, 1817)
 Carterus gilvipes (Piochard De La Brulerie, 1873)
 Carterus gracilis Rambur, 1837
 Carterus interceptus Dejean, 1830
 Carterus lefebvrei (Brulle, 1832)
 Carterus microcephalus Rambur, 1837
 Carterus neglectus Wrase, 1994
 Carterus rotundicollis Rambur, 1837
 Carterus rufipes (Chaudoir, 1843)
 Carterus validiusculus Brulerie, 1873

Referencias

Enlaces externos
 Carterus en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Ditomina

Carterus


René Boylesve (n. 14 aprilie 1867, La Haye-Descartes – d. 14 ianuarie 1926, Paris), născut René Marie Auguste Tardiveau, a fost un scriitor și critic literar francez.

Biografie
Boylesve a fost orfan de timpuriu și a mers la școală la Poitiers și Tours. În 1895 el a început să publice articole în diverse reviste. El este considerat urmașul lui Honoré de Balzac și precursor al lui Marcel Proust. În 1919 a fost ales membru al Académie française.

Scrieri
 Le Médecin des Dames de Néans (1896),
 Le Parfum des Îles Borromées (1898)
 Mademoiselle Cloque (1899),
 La Becquée (1901),
 La Leçon d'amour dans un parc (1902),
 L'Enfant à la balustrade (1903),
 Le Meilleur ami (1909),
 La Jeune Fille Bien élevée (1909),
 Madeleine jeune femme (1912),
 Élise (1921),
 Nouvelles leçons d'amour dans un parc (1924),
 Souvenirs du jardin détruit (1924).

Note

Bibliografie
 Dictionnaire des lettres françaises, sixth volume: Le xxe siècle. LGF-Le Livre de Poche, Paris 1998, ISBN 2-253-13109-1 (French)
 Jean Ménard: L'oeuvre de René Boylesve. Librairie Nizet, Paris 1956 (French)
 Marc Piguet: René Boylesve, l'Homme à la balustrade. Éditions Pays et Terroirs, Cholet 2007 (French)
 François Trémouilloux: René Boylesve, Romancier du sensible, Presses Universitaires François Rabelais, Tours 2010 (French)

Legături externe
 Works by René Boylesve at Project Gutenberg
 Works by or about René Boylesve at Internet Archive
 SUDOC (Association of French university libraries) : works by René Boylesve (French)
 Brief biography and list of works on the website of the Académie française (French)
 René Boylesve - un grand écrivan méconnu (French)
 La Touraine (1926) (French)

Nașteri în 1867
Decese în 1926
Scriitori francezi din secolul al XIX-lea
Scriitori francezi din secolul al XX-lea
Decese cauzate de cancer
Membri ai Academiei Franceze

René Boylesve


نبيلة النابلسي (1949  - 29 يونيو 2010 )، ممثلة سورية ولدت في حي العمارة بدمشق.

حياتها
عملت في الثالثة عشرة من عمرها على آلة كاتبة، ثم ممرضة، وظلت تزاول هذه المهنة لمدة سنتين، ثم أن بدأت بتمثيل بعض الإعلانات التجارية، جذبت هذه الإعلانات التي كانت تعرض في دور السينما قبل بدء عرض الأفلام عام 1970 المخرج السينمائي نبيل المالح الذي أعجب بأدائها فأعطاها دور الفلاحة الفقيرة الحامل في فيلم «رجال تحت الشمس» إلى جانب يوسف حنا وخالد تاجا. توقفت عن العمل في منتصف السبعينيات حتى قررت العودة إلى العمل ولكن هذه المرة من بوابة التلفزيون.

وبعد النجاح الذي حققه الفيلم بدأت تنهال عليها العروض، من أهم أفلامها: «امرأة تسكن وحدها» عام 1971 و«شباب في محنة» و«رحلة حب» عام 1972 و«دمي ودموعي وابتسامتي» عام 1973 و«غوار جيمس بوند» و«بنات للحب» و«نساء للشتاء» عام 1974 و«العندليب» عام 1975 و«عاشقة تحت العشرين» عام 1986.

من مسلسلاتها نذكر "لك يا شام" عام 1987 و"أبو كامل" عام 1991 و"البديل" و"طرابيش" و"العروس" و"الشريد" عام 1992 و"المستجير" عام 1993 و"حمام القيشاني" عام 1994 و"أحلام أبو الهنا" عام 1996 و"الفراري" عام 1997 و"أخوة التراب 2" و"الطويبي" عام 1998 و"الفصول الأربعة" عام 1999 و"مبروك" عام 2001 و"حروف يكتبها المطر" و"عرسان آخر زمن" و"قانون ولكن" عام 2003 و"أهل المدينة" و"ليالي الصالحية" عام 2004 و""أمهات" و"الحور العين" عام 2005 و"أحقاد خفية" و"ندى الأيام" عام 2006 و"الهاربة" و"رسائل الحب والحرب" عام 2007 و"شركاء يتقاسمون الخراب" و"ليس سراباً" و"يوم ممطر آخر" و"هيك تجوزنا" و"أولاد القيمرية" عام 2008.

كما قدمت العديد من الأعمال المسرحية، منها «لحظة من فضلك» و«مطلوب مسؤول» و«ناس التي تحت» و«شباب آخر زمن» و«خيوط العنكبوت»، وكان آخر أعمالها المسرحية «بكرا أحلى».

توفيت في 29 يونيو 2010 في دمشق بعد صراع مع المرض.

أعمالها

المسرح
 لحظة من فضلك مطلوب مسؤول.
 الناس التي تحت.
 شباب آخر زمن.
 خيوط العنكبوت.

السينما
 رجال تحت الشمس
 العار (1974)
 وجه آخر للحب (1973)
 نساء للشتاء
 باسمة بين الدموع
 شباب في محنة
 بنات الحب
 دمي ودموعي وابتسامتي (1973)
 ناجي العلي
 امرأة تسكن وحدها
 غوار جيمس بوند

التلفزيون
 دموع الملائكة (1983)
 الدروب القصيرة
 أمنيات صغيرة
 العروس (1992)
 حمام القيشاني (1994)، (1997)
 لك ياشام
 كهف المغاريب
 الفراري
 الأرجوحة
 أحلام لا تموت
 الحلم البرتقالي
 اليتيم
 بيت العيلة
 إخوة التراب الجزء الثاني
 الفصول الأربعة (1999)
 قلوب في الميزان
 امرأة في الظل (2003).
 قانون ولكن (2003)
 الحور العين (2005)
 أحقاد خفية
 ليالي الصالحية (2004)
 الخيط الأبيض (2004)
 أولاد بو جاسم - مسلسل بحريني.
 أولاد القيمرية (2008)
 يوم ممطر آخر (2008)

 ليس سراباً (2008)
 الهاربة (2007)
الفصول الأربعة
البديل (1992)

روابط خارجية

المراجع

أشخاص من دمشق
صانعو أفلام سوريون
ممثلات أفلام سوريات
ممثلات تلفزيون سوريات
ممثلات سوريات في القرن 20
ممثلات سوريات في القرن 21
ممثلات مسرح سوريات
ممثلات من دمشق
ممرضات سوريات
مواليد 1949
وفيات 1431 هـ
وفيات 2010
وفيات السرطان في سوريا

نبيلة النابلسي


An Habenaria panchganiensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hermenegild Santapau ngan Zarir Jamasji Kapadia. An Habenaria panchganiensis in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria panchganiensis


An Cypripedium micranthum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adrien René Franchet. An Cypripedium micranthum in nahilalakip ha genus nga Cypripedium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cypripedium

Cypripedium micranthum


Svjetljinke (Stomiiformes), red više-manje sitnih dubinskih riba sa svjetlečim organima podijeljene na danas četiri žive porodice, to su:
 Nosočice (Gonostomatidae) kojemu pripada 8 rodova, 31 vrsta, a u Jadranu su prisutne Nosočica bljedica (Cyclothone braueri), Biseran (Gonostoma denudatum) i Nosočica mrkulja (Cyclothone pygmaea);
 Svjetlice (Phosichthyidae), 7 rodova, 24 vrste, u Jadranu s vrstama jajak (Ichthyococcus ovatus), Svjetličica vitkulja (Vinciguerria attenuata) i Bucmulja (Vinciguerria poweriae);
Svjetličice (Sternoptychidae), 10 rodova, 73 vrste od kojih u Jadranu živi sjekirica (Argyropelecus hemigymnus), Trbobrošić plosac (Maurolicus muelleri) i Trbobrošić vitkan (Valenciennellus tripunctulatus);
 Zmijozupke (Stomiidae), 28 rodova,  287 vrsta, najpoznatiji predstavnici u Jadranu su Iglozub strašni (Chauliodus sloani) i Zmijozub crvobrad (Stomias boa boa).

Izvori

Vanjske poveznice

Zrakoperke

Svjetljinke


Die evangelische Dorfkirche Kirchende ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Kirchende, einem Stadtteil von Herdecke im Ennepe-Ruhr-Kreis (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur

Die Saalkirche mit dreiseitigem Schluss wurde von 1756 bis 1759 errichtet. Der romanische Westturm von einer Vorgängerkirche ist wohl im 11. Jahrhundert gebaut worden. Über den Portalen des schlichten Bruchsteinbaus befinden sich Inschriften. Die Wände sind durch Rundbogenfenster gegliedert. Die ehemals breiten Bögen im Turm wurden vermauert. Die Mauern des Turmobergeschosses sind durch Rundbogenöffnungen mit eingestellten Säulen gegliedert.

In den Innenraum wurde ein einfaches, stichbogiges, verputztes Holztonnengewölbe eingezogen. Bemerkenswert ist der Kanzelaltar-Orgel-Aufbau aus der Zeit von 1774 bis 1781 mit älteren Teilen. Die geschnitzte Kanzel von 1759 stand ursprünglich in Bochum-Weitmar. Das Altarbild wurde 1909 von Fritz Gärtner gemalt.

Orgel
Der Orgelprospekt sowie die Prospektpfeifen stammen aus dem Jahr 1663 und wurden ursprünglich für die Johanniskirche in Hagen errichtet. 1781 wurden sie hier aufgestellt. Sie hatte 9 Register. 1912 wurde die Traktur pneumatisiert. Das Orgelwerk wurde im Jahr 1976 durch die Werkstatt Alfred Führer, Wilhelmshaven, erbaut. Es verfügt über 18 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Schleifladen der Orgel sind mit mechanischer Traktur ausgestattet. Folgende Disposition wurde zum Zeitpunkt der Errichtung angelegt:

 Koppeln: SW/HW, HW/P, SW/P

Geläut
Das Geläut besteht aus drei Stahlglocken der Tonfolge dis'-fis'-a', gegossen 1922 beim Bochumer Verein. Erhalten geblieben ist eine alte Bronzeglocke aus dem 15. Jahrhundert, die zum Vaterunser läutet.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2

Weblinks

 Fotos (abgerufen am 20. April 2012)

Einzelnachweise

Baudenkmal in Herdecke
Kirchende
Erbaut in den 1750er Jahren
Herdecke
Herdecke
Herdecke
Disposition einer Orgel
Kirchende

Evangelische Dorfkirche Kirchende