Mineral doğal şekilde oluşan, homojen, belirli kimyasal bileşime sahip inorganik kristalleşmiş katı bir maddedir. Buna göre minerallerin özelliklerini şöyledir; doğal olarak oluşur, herhangi bir parçası bütününün özelliklerini taşır, belirli bir kimyasal formülü vardır, katı hâlde olup nadiren sıvıdır ve inorganiktir.

Mineralojinin konusu doğal şekilde oluşan maddeleri ihtiva ettiği için bu bakımdan sınırlandırılmıştır. Teknolojinin ilerlemesiyle laboratuvarlarda sentetik olarak elde edilen kimyasal bileşikler mineral sayılmazlar. Bu yapay bileşikler halindeki katı maddelere doğada tabii halde rastlanmaz. Dolayısıyla da doğal şartlarda oluşturulamazlar. Bu tür katı maddelere "yapay mineraller" adı verilebilir. Yapay mineraller de tabii minerallerde olduğu gibi benzer kristal iç yapılarına sahiptir.

Minerallerin doğada veya deneysel olarak yapılan incelemelerde de gözlendiği gibi, oluşum şartları bunların belirli fizikokimyasal şartlarda (belirli sıcaklık ve basınç altında ve ortamın kimyasal durumu gibi) oluşurlar. Buradan mineralojinin bir amacının da minerallerin oluşturduğu yerkabuğunun kimyasal ve fiziksel yapısının öğrenilmesi, yerkabuğunun tarihinin bilinmesi ve yer altı kaynaklarından yararlanılması olduğunu anlıyoruz.

Mineraller belirli bir kimyasal bileşime sahiptirler. Her mineral ayrı bir kimyasal formül ile ifade edilir. Minerallerin kimyasal formülleri genellikle sabittir. Ancak belirli sınırlar içinde belirli kaidelerle değişebilir. Çok ender olarak saf elementler (altın, gümüş, bakır vs) şeklinde oluşan mineraller, yerkabuğunda meydana gelen doğal fizikokimyasal olayların ürünleridir.

Minerallerin bir diğer özelliği de inorganik oluşudur. Yerkabuğunda bulunan petrol, kömür, fosil ve reçine gibi maddeler mineralojinin kapsamına girmez. Ancak nadir de olsa kehribar gibi organik mineraller de vardır.

Minerallerin katı olmaları düzenli atomsal iç yapılı olduklarını gösterir. Mineral kristallerinin dış yapıları incelendiğinde düzgün geometrik dış şekilli oldukları görülür. Yine aynı şekilde iç yapılarının da düzgün olduğu görülür. Minerallerin "cıva" gibi sıvı olan tipleri de vardır.

Mineraller homojen yapılıdır. Alınan bir mineral örneğinin her tarafı aynı mineralden ibaret olmalıdır. Ancak her mineralde az veya çok yabancı mineral varlığı bulunur. Yabancı madde oranının çokluğu, mineralin özelliklerini değiştirir. Esasta; gözle görülebilen boyutta homojen olması basit tanımlama için yeterlidir.

Tanım

Temel tanım
Mineralin tanımı aşağıdaki kriterleri içerir:

 Doğal bir süreçle oluşur. (Antropojenik bileşenler hariç tutulur)
 Oda sıcaklığında kararlı, ya da yarı kararlıdır. (25 °C). En basit mantıkla, bu mineralin katı olması gerektiği anlamına gelir. Bu istisnaların en klasik örnekleri, −39 °C'de kristalleşen civa, ve sadece 0 °C'de katılaşan buzdur. Çünkü bu iki mineral 1959'dan önce tanımlanmıştır. Bunlar Uluslararası Mineraloji Ortaklığı(IMA)  tarafından muaf tutulmuşlardır. Modern ilerlemeler mineralojiyi de içeren kapsamlı sıvı kristal çalışmalarını da içerir.
 Kimyasal bir formül tarafından temsil edilir. Mineraller kimyasal bileşenlerdir, ve bu bağlamda belli ya da değişken bir formülle tanımlanabilirler. Birçok mineral grupları ve türleri, katı çözümlerden oluşmaktadır: saf maddeler, kimyasal karışma ya da pislenme sebebiyle genellikle bulunmaz. Örneğin, olivin formülü katı bir, iki minal türü olan değişken bir formülle (Mg, Fe)2SiO4, tanımlanmıştır. (Belirli bir kimyasal formülle tanımlanan magnezyum zengin forsteritik olivin ve demir zengin fayalit)
 Düzenli atomik bir diziliştedir. Bu genelde kristalleşme anlamına gelir; ancak kristaller aynı zamanda periodiktir. Bu yüzden daha geniş kriterler kullanılır. Düzenli atomik diziliş, çeşit çeşit makroskopik fiziksel özellikler ortaya çıkartır. Örneğin, kristal hal, sertlik ve yarılma.
 Genellikle abiojeniktir (yaşayan organizmaların hareketlerinin sonucu olmayan). Biojenik maddeler özellikle UMO tarafından hariç tutulmuştur. "Biyojenik maddeler, jeolojik bir bileşen olmaksızın tamamen biyolojik süreçlerle üretilen kimyasal bileşiklerdir (örneğin, idrar taşları, bitki dokularındaki oksalat kristalleri, deniz yumuşakçalarının kabukları, vb.).) ve mineral olarak kabul edilmez. Bununla birlikte, bileşiğin oluşumunda jeolojik süreçler yer aldıysa, ürün bir mineral olarak kabul edilebilir."

İlk üç genel özellik son ikiliden daha az tartışılmaktadır.

Son gelişmeler
Mineral sınıflandırma şemaları ve tanımları mineral bilimindeki son gelişmelere uymak için evrilmektedir. Son değişiklikler hem Dana hem Stunz sınıflandırma şemalarında organik bir sınıfın eklenmesini içermektedir.

Organik sınıf, hidrokarbonlu nadir mineral grubunu içerir. IMA Yeni Mineraller Komisyonu ve "Mineral İsimler" 2009'da hiyerarşik bir şema kabul etmiştir. Yedi komisyon ve bu konuda çalışan dört grup yayımlanmış isimleriyle resmi şekilde listelemek üzere kurulmuştur. Bu yeni kurallara göre, " mineral türleri, kimya, kristal yapısı, oluşumu, birlikteliği, genetik tarihi veya kaynağı temel alınarak farklı şekillerde gruplandırılabilirler. Örneğin, amacına dayanarak sınıflandırma yapılabilir."

Ernest Nickel'in (1995) biyojenik maddelerin dışlanması evrensel olarak uygulanmamıştır. Örneğin Lowenstam (1981), "organizmaların, bazıları biyosferde inorganik olarak oluşturulamayan çeşitli bir mineral dizisi oluşturabildiğini belirtti."ayrım, bir sınıflandırma meselesidir ve minerallerin bileşenleri ile daha az ilgilidir. Skinner (2005) tüm katıları potansiyel mineraller olarak görür ve mineral krallığında, organizmaların metabolik aktiviteleri tarafından yaratılan biyomateryalleri içerir. Skinner, bir mineral olarak "biyojeokimyasal süreçlerle oluşan amorf veya kristalli element veya bileşiği" bir mineral olarak sınıflandırmak için önceki mineral tanımını genişletti.

Yüksek çözünürlüklü genetik ve X-ışını absorpsiyon spektroskopisi son gelişmeler nikel (1995) biyojenik mineral dışlama eskimiş ve Skinner (2005) biyojenik mineral dahil bir zorunluluk yapabilir mikroorganizmalar ve mineraller arasındaki biyojeokimyasal ilişkiler üzerinde bilgi sağlamaktadır. örneğin, IMA tarafından görevlendirilen "çevresel mineraloji ve Jeokimya Çalışma Grubu" hidrosfer, atmosfer ve biyosferdeki minerallerle ilgilenir grubun kapsamı mineral oluşturan mikroorganizmaları içerir, deniz tabanının en az 1600 metre altında ve stratosfere 70 kilometre (muhtemelen mezosfere giren) derinliklerine kadar dünyayı kapsayan neredeyse her kaya, toprak ve parçacık yüzeyinde var olan biyojeokimyasal döngüler milyarlarca yıldır minerallerin oluşumuna katkıda bulunmuştur.

Mikroorganizmalar metalleri çözeltiden çökeltebilir ve cevher yataklarının oluşumuna katkıda bulunur. Ayrıca minerallerin çözünmesini katalize edebilirler.

UMO'nun listelemesinden önce 60'ın üstünde biomineral keşfedilmiş, isimlendirilmiş ve yayımlanmıştı. Bu mineraller, Skinner'ın tanımına göre düzgün mineraller olarak tanımlanmıştır. Bu biomineraller, UMO'nun resmi mineral listesinde geçmemektedir ancak bu mineral temsilcilerin birçoğu Dana'nın sınıflandırma şemasında 78 mineral sınıfı arasında paylaştırılmıştır. Diğer nadir bir mineral sınıfı (öncelikle biolojik kökenli) hem sıvı hem kristal özelliklere sahip sıvı kristal mineralleri da içermektedir. Bugüne kadar 80.000'in üzerinde sıvı kristal bileşeni tanımlanmıştır.

Skinner'ın mineral tanımı, minerallerin kristal halde ya da amorf şekilde olmasını göz önüne alarak incelenmesi üzerinedir.(Sıvı kristaller amorf şekilde olanlara dahildir). Biomineraller ve sıvı mineraller en yayın mineral hali olmasa bile, düzgün mineralin oluşumundaki limiti tanımlamamızda bize yardımcı olur. Nickel'in resmi tanımı bir şeyin mineral olarak tanımlanmasını kristalliğine bağlı olduğunu özellikle belirtmiştir.

Kayalar, cevherler, mücevherler

Mineraller kayalara eşdeğer değildir. Taş birden fazla mineralin ya da mineraloidin bütünüdür. Kireçtaşı veya kuvarsit gibi bazı kayaçlar, öncelikle kireçtaşı durumunda mineral – kalsit veya aragonit ve ikinci durumda kuvarstan oluşur. Diğer kayalar temel minerallerin göreceli bollukları ile tanımlanabilir; granit kuvars, alkali feldispat ve plajiyoklaz feldispat oranları ile tanımlanır. Diğer bazı taşlar ise oluşturan minerallerden çoğunlukta olan ile tanımlanır. Mesela granit, kuvarslar, alkali feldispat, ve plajiyoklasların birleşiminden oluşur. Taşlar aynı zamanda bütünüyle mineral olmayan malzemelerden oluşabilir; örneğin kömür genel olarak organik kökenli karbonun oluşturduğu bir tortuldur.

Taşlarda, bazı mineral grupları ve türleri diğerlerinden daha çoktur. bunlara taş-oluşturan mineraller adı verilir. Bunun en önemli örnekleri kuvarslar, feldispatlar, piroksenler, amfiboleler, kalsitler ve mikalardır. Kalsitler harici bütün bu mineraller silikattır. Toplamda 150 mineral, bolluğu ya da toplanması bağlamında estetik değeri gözetilmeden önemli kabul edilir.

Ticari olarak değerli kabul edilen mineraller endüstriyel kabul edilir. Örneğin muskovit ve beyaz mika pencerelerde dolgu ve yalıtkan maddesi olarak kullanılabilir.

Cevherler, belirli bir elementin tipik olarak metalin yüksek konsantrasyonuna sahip minerallerdir. Örnekleri cinnabar (HgS), cıva cevheri sfalerit (ZnS), çinko cevheri veya kalay cevheri olan kasiterittir (SnO2).

Değerli taşlar süs değeri olan minerallerdir ve güzelliği, dayanıklılığı ve nadirlikleri değersiz taşlardan ayrılırlar. En yaygın değerli taşların yaklaşık 35'ini oluşturan mücevher mineralleri olarak nitelendirilen yaklaşık 20 mineral türü vardır. Mücevher mineralleri genellikle birkaç çeşitte bulunur ve bu nedenle bir mineral birkaç farklı değerli taşı oluşturabilir, örneğin yakut ve safir hem korendon, hem de Al2O3'tür.

İsimlendirme ve sınıflandırma
Mineraller artan genellik sırasına göre çeşitliliğe, türe, seriye ve gruba göre sınıflandırılır. Temel tanım seviyesi, her biri diğerlerinden benzersiz kimyasal ve fiziksel özelliklerle ayırt edilen mineral türleridir. Örneğin kuvars SiO2 formülü ile ve onu aynı kimyasal formülle (polimorflar olarak adlandırılır) diğer minerallerden ayıran özel bir kristal yapısı ile tanımlanır. İki mineral türü arasında bir bileşim aralığı olduğunda, bir mineral serisi tanımlanır. Örneğin biyotit serisi, uç elemanların değişken miktarları filogopit, siderofilite,annite ve doğutonit ile temsil edilir. Buna karşılık mineral grubu, kristal yapıyı paylaşan bazı ortak kimyasal özellikleri olan bir mineral türü grubudur. Piroksen grubu genel olarak XY(Si,Al)2O6 formüllüdür ki burada X ve Y her ikisi de katyondur ve X genelde Y'den büyüktür; piroksenler, ortorombik veya monoklinik kristal sistemlerinde kristalleşen tek zincirli silikatlardır.

Bir başka mineral çeşidi ise renk veya kristal yapısı gibi bazı fiziksel özelliklere göre farklılık gösteren belirli mineral türüdür. Örneğin mor  kuvars ametis bunların bir çeşitidir.

Dana ve Strunz, iki ortak sınıflandırması mineraller için kullanılır; her ikisi de özellikle önemli kimyasal gruplar ve yapı bakımından bir bileşime dayanır. 1837 yılında zamanının önde gelen jeoloğu James Dwight Dana ilk olarak Mineraloji Sistemini yayınlamış olup 1997 itibarıyla bu sistem sekizinci baskısını yapmıştır. Dana sınıflandırması mineral türüne dört bölümlü bir sayı atar. Sınıf numarası önemli kompozisyon gruplarına dayanır; tip, katyonların mineral içindeki anyonlara oranını verir ve son iki sayı mineralleri belirli bir tip veya sınıftaki yapısal benzerliğe göre gruplandırır.

Alman mineralog Karl Hugo Strunz için daha az kullanılan Strunz Sınıflandırması Dana sistemine dayanır ancak kimyasal bağların dağılımı ile ilgili olarak hem kimyasal hem de yapısal kriterleri birleştirir.

Ocak 2020 itibarıyla 5,562 mineral türü IMA tarafından onaylanmıştır. En yaygın olarak bir kişinin adını alır, ardından keşif yeri gelir; kimyasal bileşime veya fiziksel özelliklere dayanan isimler mineral adı etimolojilerinin diğer iki ana grubudur.

"Türler" kelimesi (Latince türlerden, "farklı bir görünüme veya görünüme sahip belirli bir tür, tür veya tür") , Systema Naturae'deki Carl Linnaeus'un sınıflandırma şemasından kaynaklanır. linnaeus, doğal dünyayı üç krallığa (bitkiler, hayvanlar ve mineraller) ayırdı ve her birini aynı hiyerarşili olarak sınıflandırdı. Azalan düzende bunlar filum, sınıf, düzen, familya, kabile, cins ve türlerdi.

Madde yapısı

Minerallerin bolluk ve çeşitliliği doğrudan kimyaları tarafından kontrol edilir ki bu da yeryüzündeki element bolluğuna bağlıdır. Gözlenen minerallerin çoğunluğu yerkabuğundan elde edilir. Sekiz element, kabuktaki bolluğu nedeniyle minerallerin temel bileşenlerinin çoğunu oluşturur. Kabuk ağırlığının% 98'inden fazlasını oluşturan bu sekiz element azalan bolluk sırasıyla şunlardır: oksijen, silikon, alüminyum, demir, magnezyum, kalsiyum, sodyum ve potasyum. Oksijen ve silikon en önemli iki maddedir - oksijen kabuğun ağırlığının % 47'sini silikon ise % 28'ini oluşturur.

Oluşan mineraller, ana gövdenin kütle kimyasının dayattığı sınırlar dahilinde, oluşum sıcaklığı ve basıncında en kararlı olanlardır. Örneğin, demir ve magnezyum açısından zengin bir magma, olivin ve piroksenler gibi mafik mineraller; aksine, daha silika açısından zengin bir magma, feldispatlar ve kuvars gibi daha fazla Si02 içeren mineraller oluşturmak için kristalleşir. Kireçtaşı, kalsit veya aragonitte (her ikisi de CaCO3 kaya kalsiyum ve karbonat açısından zengin olduğu için) oluşturur. Bir mineral kimyası toplu mineraller dışında verilen bir mineral toplu kimyası benzer olmayan bir kaya buldu olmayacak bir sonucudur. Örneğin kiyanit, Al 2 SiO 5 alüminyum açısından zengin şeylerin metamorfizminden formlar ; muhtemelen kuvarsit gibi alüminyum açısından fakir kayalarda meydana gelmez .

Kimyasal bileşim, katı çözelti serisinin son üye türleri arasında değişebilir. Örneğin plajiyoklaz feldispatlar, sodyum bakımından zengin son üye albitten (NaAlSi3O8) kalsiyum bakımından zengin anortite (CaAl2Si2O8), aralarında dört tanınmış ara çeşidi olan (sodyumdan kalsiyum açısından zengin): oligoklaz, andesin, labradorit ve bytownite serinin diğer örnekleri arasında magnezyum bakımından zengin forsterit ve demir bakımından zengin fayalit olivin serisi ve manganez bakımından zengin hübnerit ve demir bakımından zengin ferberit wolframit serisi bulunur.

Koordinasyon polyhedra, bir katyonun bir anyonla nasıl çevrildiğinin geometrik temsilleridir. Mineralojide, koordinasyon polyhedra genellikle kabuktaki bolluğu nedeniyle oksijen açısından düşünülür.  Silikat minerallerinin ana birimi, dört  O2− çevrelenmiş bir Si4 + olan silika tetrahedrondur. Silikatın koordinasyonunu tanımlamanın alternatif bir yolu bir sayıdır: silika tetrahedron durumunda, silikonun 4'lük bir koordinasyon sayısına sahip olduğu söylenir. Çeşitli katyonlar belirli bir olası koordinasyon sayılarına sahiptir; silikon için, bileşiğin, silikonun oksijen ile altı kat (oktahedral) koordinasyonda olduğu şekilde sıkıştırıldığı çok yüksek basınçlı mineraller hariç, hemen hemen her zaman 4'tür. Daha büyük katyonlar, oksijene kıyasla göreceli boyuttaki artış nedeniyle daha büyük bir koordinasyon sayılarına sahiptir (daha ağır atomların son orbitalalt kabuğu da farklıdır).  Koordinasyon sayılarındaki değişiklikler fiziksel ve mineralojik farklılıklara yol açar; örneğin, mantoda olduğu gibi yüksek basınçta, birçok mineral, özellikle olivin ve granat gibi silikatlar, silikonun oktahedral koordinasyonda olduğu bir perovskit yapısına dönüşecektir. Diğer örnekler, Al3 + 'nın koordinasyon sayısına göre farklılık gösteren alüminosilikatlar kiyanit, andalusit ve sillimanittir (polimorflar, çünkü Al2SiO5 formülünü paylaşırlar); bu mineraller basınç ve sıcaklık değişimlerine tepki olarak birbirlerinden geçiş yaparlar. Silikat malzemeler söz konusu olduğunda, Si4 + 'ün Al3 + ile ikamesi, yükleri dengeleme ihtiyacı nedeniyle çeşitli minerallere izin verir.

Sıcaklık ve basınç ve bileşimdeki değişiklikler kaya örneğinin mineralojisini değiştirir. Bileşimdeki değişiklikler, hava koşulları veya metasomatizma (hidrotermal alterasyon) gibi işlemlerden kaynaklanabilir. Ana kaya farklı fiziksel rejimlere doğru tektonik veya magmatik hareket geçirdiğinde sıcaklık ve basınçtaki değişiklikler oluşur. Termodinamik değişiklikler koşullar, mineral topluluklarının yeni mineraller üretmek için birbirleriyle reaksiyona girmesini elverişli kılar; bu nedenle, iki kayanın benzer bir mineralojiye sahip olmadan aynı veya çok benzer bir toplu kaya kimyasına sahip olması mümkündür. Bu mineralojik değişim süreci kaya döngüsü ile ilgilidir. Mineral reaksiyon dizi örneği aşağıdaki gibidir.

Ortoklaz feldispat (KAlSi 3 O 8), plütonik bir magmatik kayaç olan granitte yaygın olarak bulunan bir mineraldir. Hava şartlarına maruz kalıyorsunuz, bir tortul mineral ve silisik asit olan kaolinit (Al 2 Si 2 O 5 (OH) 4 oluşturmak için reaksiyona girer)

 2 KAlSi3O8 + 5 H2O + 2 H+ → Al2Si2O5(OH)4 + 4 H2SiO3 + 2 K+

Düşük dereceli metamorfik koşullar altında, kaolinit, pirofilit (Al 2 Si 4 O 10 (OH) 2 oluşturmak için kuvars ile reaksiyona girer):

 Al2Si2O5(OH)4 + SiO2 → Al2Si4O10(OH)2 + H2O

Metamorfik derece arttıkça, pirofilit kiyanit ve kuvars oluşturmak için reaksiyona girer:

 Al2Si4O10(OH)2 → Al2SiO5 + 3 SiO2 + H2O

Alternatif olarak bir mineral, reaksiyon yapmadan sıcaklık ve basınçtaki değişikliklerin bir sonucu olarak kristal yapısını değiştirebilir. Örneğin kuvars, yüksek sıcaklıklarda tridimit ve kristobalit ve yüksek basınçlarda koesit gibi çeşitli Si02 polimorflarına dönüşür. [56]

Fiziksel özellikler
Minerallerin sınıflandırılması basitten zora kadar değişir. Bir mineral birkaç fiziksel özellik ile tanımlanabilir, bazıları eşit konum olmadan tam tanımlama için yeterlidir.Diğer durumlarda, mineraller sadece daha karmaşık optik, kimyasal veya X-ışını kırınım analizi ile sınıflandırılabilir; bununla birlikte bu yöntemler maliyetli ve zaman alıcı olabilir.

Sınıflandırma için uygulanan fiziksel özellikler arasında kristal yapı ve alışkanlık, sertlik, parlaklık, şeffaflık, renk, çizgi, yarılma ve kırık ve özgül ağırlık yer alır. Diğer daha az genel testler arasında flüoresans, fosforesans, manyetizma, radyoaktivite, mukavemet (şekil veya formun mekanik kaynaklı değişikliklerine tepki), piezoelektriklik ve seyreltik asitlere reaktivite bulunmaktadır.

Kristal yapısı
Ana maddeler: Kristal sistemi ve kristal alışkanlığı

Ayrıca bakınız: Kristal eşleştirme

Kristal yapı, mineralin iç yapısındaki atomların düzenli geometrik mekansal düzenlemesinden kaynaklanır. Bu kristal yapı, genellikle kristalin aldığı geometrik formda ifade edilen düzenli iç atomik veya iyonik düzenlemeye dayanır. Mineral taneleri görülemeyecek kadar küçük veya düzensiz şekilli olsa bile alttaki kristal yapı her zaman periyodiktir ve X-ışını kırınımı ile belirlenebilir.

Mineraller genelde simetri içerikleriyle tanımlanır. Kristaller, simetrileriyle farklılık gösteren 32 nokta grubu ile sınırlıdır. Bu gruplar sırayla daha geniş kategoriler halinde sınıflandırılır, bunlardan en geniş olanı altı kristal ailedir.

Bu aileler, üç kristalografik eksenin göreceli uzunlukları ve aralarındaki açılar ile tanımlanabilir; bu ilişkiler, daha dar nokta gruplarını tanımlayan simetri işlemlerine karşılık gelir. Bunlar aşağıda özetlenmiştir. A, b ve C eksenleri temsil eder ve α, β, γ, ilgili kristalografik eksenin karşısındaki açıyı temsil eder (örneğin α, a ekseninin karşısındaki açıdır, yani. B ve c eksenleri arasındaki açı)

Altıgen kristal ailesi de iki kristal sisteme ayrılır - üç kat simetri eksenine sahip olan üçgen ve altı kat simetri eksenine sahip olan altıgen.

Mineral, kimyasal ve kristal yapısı birlikte tanımlanır. 32 nokta grubuna kısıtlama getirildiğinde, farklı kimyanın mineralleri aynı kristal yapıya sahip olabilir. Örneğin, halit (NaCl), galena (PbS) ve periklazın (MgO) hepsi, farklı bileşen elemanları arasında benzer bir stokiyometriye sahip oldukları için hekzaoktahedral nokta grubuna (izometrik aile) aittir. Aksine, polimorflar kimyasal bir formülü paylaşan ancak farklı bir yapıya sahip olan mineral gruplandırmasıdır. Örneğin, her iki demir sülfür olan pirit ve markazit, FeS2 formülüne sahiptir; ancak birincisi izometrikken ikincisi ortorombiktir. Bu polimorfizm genel AX2  formülü ile diğer sülfidlere uzanır; bu iki grup topluca pirit ve markazit grupları olarak bilinir.

Polimorfizm saf simetri içeriğinin ötesine uzanabilir. Alüminosilikatlar, Al2SiO5 kimyasal formülünü paylaşan üç mineral grubudur - kiyanit, andalusit ve sillimanit -. Kiyanit trisinikken, endülit ve sillimanit hem ortorombiktir hem de dipiramidal grup grubuna aittir. Bu farklılıklar, alüminyumun kristal yapı içinde nasıl koordine edildiğine bağlı olarak ortaya çıkar. Tüm minerallerde, bir alüminyum iyonu daima oksijenle altı kat koordinasyondadır. Silikon, genel bir kural olarak, tüm minerallerde dört kat koordinasyondadır; bir istisna stishovite (SiO2, rutil yapıya sahip ultra yüksek basınçlı bir kuvars polimorfu) gibi bir durumdur. [60] Kiyanitte, ikinci alüminyum altı kat koordinasyondadır; kimyasal formülü kristal yapısını yansıtmak için Al[6]Al[6]SiO5, olarak ifade edilebilir. Endülit beş kat koordinasyonda ikinci alüminyuma sahiptir  (Al[6]Al[5]SiO5) ve sillimanit buna dört kat koordinasyonda (Al[6]Al[4]SiO5) sahiptir.

Kristal yapı ve kimyadaki farklılıklar mineralin diğer fiziksel özelliklerini büyük ölçüde etkiler. Elmas ve grafit karbon allotropları çok farklı özelliklere sahiptir; elmas en sert doğal maddedir, adamantin parlaklığına sahiptir ve izometrik kristal ailesine aittir, oysa grafit çok yumuşaktır, yağlı bir parlaklığa sahiptir ve altıgen ailede kristalleşir. Bu fark, bağlanma farklılıklarından kaynaklanmaktadır. Elmasta, karbonlar sp3 hibrit orbitallerdedir, yani her bir karbonun dört yüzlü kombine bir tetrahedral tarzda kovalent olarak bağlandığı bir çerçeve oluştururlar; Öte yandan, grafit sp2 hibrit orbitallerindeki karbon tabakalarından oluşur, burada her karbon sadece üç tanesine kovalent olarak bağlanır. Bu tabakalar çok daha zayıf van der Waals kuvvetleri tarafından bir arada tutulur ve bu tutarsızlık büyük makroskopik farklılıklara neden olur.

Eşleştirme, tek bir mineral türünün iki veya daha fazla kristalinin birleşimidir. Eşleştirmenin geometrisi mineralin simetrisi ile kontrol edilir. Sonuçta, temas ikizleri, ağsı ikizler, genleşmiş ikizler, penetrasyon ikizleri, siklik ikizler ve polisentetik ikizler dahil olmak üzere çeşitli ikizler vardır. Temas veya basit İkizler, bir düzlemde birleştirilen iki kristalden oluşur; bu tür eşleştirme spinel'de yaygındır. Ağlı İkizler, ortak rutil içinde, örgü benzeyen kristaller birbirine vardır. Geniküle edilmiş İkizler, ikizin başlamasından kaynaklanan ortada bir dönüşe sahiptir. Penetrasyon ikizleri, birbirine dönüşen İki tek kristalden oluşur; bu eşleştirme örnekleri çapraz şekilli staurolit içerir İkizler ve Carlsbad ortoklazda eşleştirme. Döngüsel ikizlere dönme ekseni etrafında tekrarlanan eşleştirme neden olur. Bu tür eşleştirme, üç, dört, beş, altı veya sekiz kat eksen etrafında gerçekleşir ve karşılık gelen desenlere threelings, fourlings, fivelings, sixlings ve eightlings denir. Altılı aragonit yaygındır. Polisentetik İkizler, tekrarlayan ikizlerin varlığı yoluyla döngüsel ikizlere benzer; bununla birlikte, dönme ekseni etrafında meydana gelmek yerine, polisentetik eşleştirme, genellikle mikroskobik ölçekte paralel düzlemler boyunca gerçekleşir.

Kristal alışkanlığı, kristalin genel şeklini ifade eder. Bu özelliği tanımlamak için çeşitli terimler kullanılır. Yaygın yapılar arasında natrolit, kanatlı, dendritik (doğal bakırda çok olan ağaç deseni) gibi iğne benzeri kristalleri tanımlayan asiküler, granat, prizmatik (bir yönde uzamış) ve sekanstan farklıdır. Birincisinin platili olma alışkanlığı, buna karşılık ikincisinin tanımlanmış uzaması vardır. Kristal form ile ilgili olarak, kristal yüzlerin kalitesi, özellikle bir petrografik mikroskopla, bazı minerallerin teşhisidir. Euhedral kristaller tanımlanmış bir dış şekle sahipken, anhedral kristaller yoktur; bu ara biçimlere subkedral denir.

Sertlik
Ana madde: Mohs mineral sertlik skalası

Bir mineralin sertliği, çizilmeye daha fazla ne kadar dayanabileceğini tanımlar. Bu fiziksel özellik, mineralin kimyasal bileşimi ve kristal yapısı ile kontrol edilir.

Bu mineralin sertliği, yapısının bir fonksiyonu olan tüm taraflar için mutlaka sabit değildir; kristalografik zayıflık, bazı yönleri diğerlerinden daha yumuşak hale getirir.

En yaygın ölçüm ölçeği ordinal Mohs sertlik ölçeğidir. Ön göstergeyle tanımlanan, daha yüksek bir endeksli mineral, altındakileri çizer. Ölçek talk, fillosilikat, elmas, en zor doğal malzeme olan karbon polimorfu arasında değişir. Ölçek aşağıdadır:

Parlaklık ve şeffaflık

Parlaklık, ışığın kalitesi ve yoğunluğu bakımından mineral yüzeyinden nasıl yansıdığını gösterir. Metalik ve metalik olmayan kategorilere ayrılan bu özelliği tanımlamak için kullanılan çok sayıda nitel terim vardır. Metalik ve altmetalik mineraller metal gibi yüksek yansıtma özelliğine sahiptir; bu parlaklığa sahip minerallerin örnekleri galena ve pirittir.

Metalik olmayan parlak mineraller şunlardır: elmas gibi adamantin; silikat minerallerinde çok yaygın olan camsı parlak vitreus; Talk ve apofilit gibi inci; granat grubunun üyeleri gibi reçineli; asbestiform krizotil gibi lifli minerallerde yaygın olan ipeksidir.

Bir mineralin diyafanlığı, ışığın içinden geçme yeteneğini tanımlar. Şeffaf mineraller, içinden geçen ışığın yoğunluğunu azaltmaz. Şeffaf bir mineral örneği muskovittir (potasyum mika); bazı çeşitler pencereler için yeterince açıktır. Yarı saydam mineraller, bir miktar ışığın geçmesine izin verir, ancak şeffaf olanlardan daha azdır. Jadeit ve nefrit (yeşimin mineral formları bu özelliğe sahip minerallerin örnekleridir). Işığın geçmesine izin vermeyen minerallere opak denir.

Bir mineralin diyafanlığı, numunenin kalınlığına bağlıdır. Bir mineral yeterince ince olduğunda (örneğin, petrografi için ince bir kesitte), bu özellik bir el örneğinde görülmese bile şeffaf hale gelebilir. Buna karşılık, Hematit veya pirit gibi bazı mineraller ince kesitte bile opaktır.

Renk ve Çizgi

Renk, bir mineralin en belirgin özelliği olup ancak genellikle tanı koymaz. Elektronlarla etkileşime giren elektromanyetik radyasyondan kaynaklanır. (Mineraller için geçerli olmayan akkor durum hariç). İki geniş element sınıfı (idiokromatik ve allochromatic), bir mineralin rengine katkıları ile tanımlanır: İdiokromatik elementler bir mineralin bileşimi için gereklidir; bir mineralin rengine katkıları tanısal. Bu tür minerallerin örnekleri malakit (yeşil) ve azurittir (mavi). Buna karşılık, minerallerdeki allokromatik elementler, safsızlıklar olarak eser miktarlarda bulunur. Böyle bir mineralin bir örneği, mineral korundumun yakut ve Safir çeşitleri olacaktır. Psödokromatik minerallerin renkleri, ışık dalgalarının müdahalesinin sonucudur. Örnekler labradorit ve borniti içerir.

Basit vücut rengine ek olarak, mineraller renklerin oynanması, asterizm, chatoyancy, yanardönerlik, kararma ve pleokroizm gibi çeşitli ayırt edici optik özelliklere sahip olabilir. Bu özelliklerin bazıları renk değişkenliği içerir. Opal'de olduğu gibi renk oyunu, açıldığında farklı renkleri yansıtan örnekle sonuçlanır, pleokroizm ise ışık farklı bir yönde bir mineralden geçerken renk değişimini açıklar. Yanardönerlik, ışığın kristal yüzeyinde bir kaplamayı, bölünme düzlemlerini veya kimyada küçük geçişleri olan katmanları dağıttığı bir çeşit renk oyunudur. buna karşılık opal'deki renklerin oyunu, fiziksel yapısı içindeki sıralı mikroskobik silika kürelerinden ışığın kırılması nedeniyle oluşur. Chatoyancy ("kedi gözü"), numunenin döndürülmesiyle gözlenen dalgalı renk bantlamasıdır; asterizm, çeşitli chatoyancy, mineral tahıl üzerinde bir yıldızın görünümünü verir. İkinci özellik özellikle mücevher kalitesinde korundumda yaygındır.

Bir mineral çizgi ya da vücut rengi ile aynı olmayabilir toz halinde bir mineral rengini ifade eder. Bu özelliği test etmenin en yaygın yolu, porselenden yapılmış ve beyaz veya siyah renkli bir çizgi plakası ile yapılır. Mineralin çizgisi eser elementlerden bağımsızdır. Veya herhangi bir ayrışma yüzeyi. Bu özelliğin ortak bir örneği, el örneğinde siyah, gümüş veya kırmızı renkli, ancak kiraz kırmızısı ila kırmızımsı-kahverengi bir çizgi olan Hematit ile gösterilmiştir. Streak, vücut rengi allochromatic elementler tarafından oluşturulan metalik olmayan minerallerin aksine, metalik mineraller için daha belirgindir. Çizgi testi, mineralin sertliği ile sınırlıdır çünkü bunun yerine 7 tozdan daha sert olan çizgi plakası.

Bölünme, ayrılık, kırılma ve azim;

Tanım olarak, mineraller karakteristik bir atomik düzenlemeye sahiptir. Bu kristal yapıdaki zayıflık zayıflık düzlemlerine neden olur ve bu düzlemler boyunca bir mineralin kırılması bölünme olarak adlandırılır. Bölünme kalitesi, mineralin ne kadar temiz ve kolay kırıldığına bağlı olarak tanımlanabilir; ortak tanımlayıcılar, azalan kalite sırasına göre, "mükemmel", "iyi", "farklı" ve "zayıf"dır. Özellikle şeffaf minerallerde veya ince kesitte, bölünme, yandan bakıldığında düzlemsel yüzeyleri işaretleyen bir dizi paralel çizgi olarak görülebilir. Bölünme mineraller arasında genel bir özellik değildir; örneğin, yoğun olarak birbirine bağlı silika tetrahedradan oluşan kuvars, parçalanmasına izin verecek kristalografik  zayıflığa sahip değildir. Buna karşılık, mükemmel bazal bölünmeli mika, çok zayıf şekilde bir arada tutulan silika tetrahedra tabakalarından oluşur.

Bölünme kristalografinin bir fonksiyonu olduğundan, çeşitli bölünme türleri vardır. Bölünme tipik olarak bir, iki, üç, dört veya altı yönde gerçekleşir. Bir yönde bazal bölünme, mikaların ayırt edici bir özelliğidir. İki yönlü bölünme prizmatik olarak tanımlanır ve amfiboller ve piroksenler gibi minerallerde oluşur. Galena veya Halit gibi mineraller, 90° 'de üç yönde kübik (veya izometrik) bölünmeye sahiptir; üç bölünme yönü mevcut olduğunda, ancak kalsit veya rhodochrosite gibi 90°' de değil, rhombohedral bölünme olarak adlandırılır. Oktahedral bölünme (dört yön) florit ve elmasta bulunur ve sfalerit altı yönlü dodekahedral bölünmeye sahiptir.

Birçok bölünmeye sahip mineraller, tüm yönlerde eşit derecede iyi kırılmayabilir; örneğin, kalsit üç yönde iyi bölünmeye sahiptir, ancak alçı bir yönde mükemmel bölünmeye ve diğer iki yönde zayıf bölünmeye sahiptir. Bölünme düzlemleri arasındaki açılar mineraller arasında değişir. Örneğin, amfiboller çift zincirli silikatlar ve piroksenler tek zincirli silikatlar olduğundan, bölünme düzlemleri arasındaki açı farklıdır. Piroksenler yaklaşık 90° ' de iki yönde bölünürken, amfiboller yaklaşık 120° ve 60°ile ayrılmış iki yönde belirgin bir şekilde bölünürler. Bölünme açıları, bir iletkene benzer bir temas gonyometresi ile ölçülebilir.

Bazen "yanlış bölünme" olarak adlandırılan ayrılma, görünüşte bölünmeye benzer, ancak bunun yerine sistematik zayıflığın aksine mineraldeki yapısal kusurlar tarafından üretilir. Ayırma, mineralin kristalinden kristaline değişir, oysa atomik yapı bu özelliğe izin verirse, belirli bir mineralin tüm kristalleri parçalanır. Genelde, ayrılma kristale uygulanan streslerden kaynaklanır. Gerilme kaynakları arasında deformasyon (örneğin basınç artışı), ekssolüsyon veya eşleştirme bulunur. Genellikle ayrılık gösteren mineraller arasında piroksenler, Hematit, manyetit ve korundum bulunur.

Bir mineral bölünme düzlemine karşılık gelmez bir yönde kırıldığında, kırılmış olarak adlandırılır. Birkaç düzensiz kırık türü vardır. Klasik örnek, kuvars gibi konkoidal kırıktır; pürüzsüz kavisli çizgilerle işaretlenmiş yuvarlak yüzeyler oluşturulur. Bu tip kırık sadece çok homojen minerallerde oluşur. Diğer kırık türleri lifli, kıymık ve hackly'dir. İkincisi, kaba, pürüzlü bir yüzey boyunca bir kopmayı tanımlar; bu özelliğin bir örneği doğal bakırda bulunur.

Mukavemet hem bölünme hem de kırılma ile ilgilidir. Kırılma ve bölünme, mineral kırıldığında oluşan yüzeyleri tanımlarken, mukavemet, mineralin bu kırılmaya ne kadar dirençli olduğunu açıklar. Mineraller kırılgan, sünek, dövülebilir, sekstil, esnek veya elastik olarak tanımlanabilir.

Özgül Ağırlık

Özgül Ağırlık, bir mineralin yoğunluğunu sayısal olarak tanımlar. Yoğunluğun boyutları kütle birimlerle hacme bölünür: kg / m3 veya g/cm3. Özgül Ağırlık, bir mineral numunesinin ne kadar suyun yer değiştirdiğini ölçer. Numunenin kütlesinin bölümü ve havadaki numunenin ağırlığı ile Sudaki karşılık gelen ağırlığı arasındaki fark olarak tanımlanan Özgül Ağırlık, birimsiz bir orandır. Çoğu mineral arasında, bu özellik teşhis değildir. Kaya oluşturan mineraller-tipik olarak silikatlar veya bazen karbonatlar–2.5-3.5 özgül ağırlığına sahiptir.

Yüksek Özgül Ağırlık, bir mineralin teşhis özelliğidir. Kimyada bir varyasyon (ve sonuç olarak, mineral sınıfı) özgül ağırlıktaki bir değişiklikle ilişkilidir. Daha yaygın mineraller arasında, oksitler ve sülfitler, daha yüksek atomik kütleye sahip elementleri içerdikleri için daha yüksek bir özgül ağırlığa sahip olma eğilimindedir. Bir genelleme, metalik veya adamantin parlaklığına sahip minerallerin, metalik olmayan bir parlaklığa sahip olanlardan daha yüksek özgül ağırlığa sahip olma eğiliminde olmasıdır. Örneğin, Hematit, Fe2O3, 5.26 özgül ağırlığına sahipken, Galena, PbS, sırasıyla yüksek demir ve kurşun içeriğinin bir sonucu olan 7.2–7.6, özgül ağırlığına sahiptir. Yerli metallerde çok yüksek bir Özgül Ağırlık çok belirgin hale gelir; demir göktaşlarında yaygın olan bir demir-nikel alaşımı olan kamasit, 7.9 özgül ağırlığına sahiptir, ve altın 15 ile 19.3 arasında gözlenen bir özgül ağırlığa sahiptir.

Diğer özellikler

Mineralleri teşhis etmek için diğer özellikler kullanılabilir. Bunlar daha az geneldir ve belirli minerallere uygulanır.

Seyreltik asit (genellikle %10 HCl) bir mineral üzerine bırakarak, karbonatları diğer mineral sınıflarından ayırmaya yardımcı olur. Asit karbonat ([CO3]2−) grubu ile reaksiyona girer, bu da etkilenen bölgenin efervesce olmasına neden olur ve karbondioksit gazı verir. Bu test, minerali orijinal kristal formunda veya toz halinde test etmek için daha da genişletilebilir. Bu testin bir örneği, kalsiti dolomitten, özellikle kayaların içinde (sırasıyla kireçtaşı ve dolomit) ayırt ederken yapılır. Kalsit hemen asit içinde effervesces, asit ise toz Dolomite (genellikle bir kayadaki çizilmiş bir yüzeye), effervesce için uygulanmalıdır. zeolit mineralleri asit içinde efervesce olmaz; bunun yerine, 5-10 dakika sonra buzlu hale gelir ve bir gün boyunca asit içinde bırakılırsa, çözülür veya bir silika jel haline gelir.

Test edildiğinde, manyetizma minerallerin çok göze çarpan bir özelliğidir. Yaygın mineraller arasında manyetit bu özelliği güçlü bir şekilde sergiler ve manyetizma da pirotit ve ilmenitte güçlü olmasa da mevcuttur. bazı mineraller elektriksel özellikler sergiler – örneğin kuvars piezoelektriktir - ancak elektriksel özellikler, eksik veriler ve doğal varyasyon nedeniyle mineraller için tanı kriterleri olarak nadiren kullanılır.

Mineraller ayrıca tat veya koku için test edilebilir. Halit, NaCl, sofra tuzudur; potasyum taşıyan meslektaşı sylvite, belirgin bir acı tada sahiptir. Sülfitler, özellikle numuneler kırıldığı, reaksiyona girdiği veya toz haline getirildiği için karakteristik bir kokuya sahiptir.

Radyoaktivite nadir bir özelliktir; mineraller radyoaktif elementlerden oluşabilir. Uraninit, autunite ve carnotite gibi uranyum veya iz safsızlıklar gibi tanımlayıcı bir bileşen olabilirler. İkinci durumda, radyoaktif bir elementin çürümesi mineral kristale zarar verir; radyoaktif bir halo veya pleokroik halo olarak adlandırılan sonuç, ince kesitli petrografi gibi çeşitli tekniklerle gözlemlenebilir.

Sınıflandırma
Yerkabuğunun bileşimi silikon ve oksijenin hakim olduğu için, silikat elementleri Kaya oluşumu ve çeşitliliği açısından en önemli mineral sınıfıdır. Bununla birlikte; silikat olmayan mineraller, özellikle cevher olarak büyük ekonomik öneme sahiptir.

Silikat olmayan mineraller, doğal elementleri, sülfitleri, halojenürleri, oksitleri ve hidroksitleri, karbonatları ve nitratları, boratları, sülfatları, fosfatları ve organik bileşikleri içeren baskın kimyaları ile diğer bazı sınıflara ayrılır. Silikat olmayan mineral türlerinin çoğu nadirdir (yerkabuğunun toplam %8'ini oluşturur), ancak bazıları kalsit, pirit, manyetit ve Hematit gibi nispeten yaygındır. Silikatsızlarda gözlenen iki ana yapısal stil vardır: yakın paketleme ve silikat benzeri bağlantılı tetrahedra. yakın paketlenmiş yapılar, interstisyel alanı en aza indirirken atomları yoğun bir şekilde paketlemenin bir yoludur. Altıgen yakın paketleme, diğer her katmanın aynı olduğu istifleme katmanlarını ("ababab") içerirken, kübik yakın paketleme, üç tabakadan oluşan istifleme gruplarını ("abcabcabc") içerir. Bağlı silika tetrahedra analogları SO4 (sülfat), PO4 (fosfat), AsO4 (arsenat) ve VO4 (vanadat) içerir. Silikatlar, silikat minerallerinden daha fazla elementleri konsantre ettikleri için büyük ekonomik öneme sahiptir.

Bugüne kadar minerallerin en büyük gruplama silikatlar vardır; çoğu kayalar daha büyük oluşur 95 % silikat mineraller, ve üzerinde 90 % yerkabuğunun bu minerallerin oluşmaktadır. Silikatların iki ana bileşeni, yer kabuğundaki en bol iki element olan silikon ve oksijendir. Silikat minerallerindeki diğer ortak elementler, Alüminyum, magnezyum, demir, kalsiyum, sodyum ve potasyum gibi Yerkabuğundaki diğer ortak elementlere karşılık gelir. Bazı önemli Kaya oluşturan silikatlar feldispat, kuvars, olivinler, piroksenler, amfiboller, granatlar ve mikaları içerir.

Silikatlar

Bir silikat mineralinin temel birimi [SiO4] 4-tetrahedrondur. Vakaların büyük çoğunluğunda, silikon oksijen ile dört kat veya tetrahedral koordinasyondadır. Çok yüksek basınçlı durumlarda, silikon, perovskite yapısında veya kuvars polimorf stishovit (SiO2) gibi altı kat veya oktahedral koordinasyonda olacaktır. İkinci durumda, mineral artık bir silikat yapısına sahip değildir, ancak rutil (TiO2) ve basit oksitler olan ilişkili grubuna sahiptir. Bu silika tetrahedra daha sonra tek boyutlu zincirler, iki boyutlu levhalar ve üç boyutlu çerçeveler gibi çeşitli yapılar oluşturmak için bir dereceye kadar Polimerize edilir. Tetrahedra'nın polimerizasyonunun gerçekleşmediği temel silikat minerali, baz 4 yükünü dengelemek için diğer elementleri gerektirir. Diğer silikat yapılarda, elde edilen negatif yükü dengelemek için farklı element kombinasyonları gereklidir. İyonik yarıçap ve şarjdaki benzerlik nedeniyle Si4+ ' nın al3 + ile ikame edilmesi yaygındır; bu durumlarda, [AlO4]5− tetrahedra, ikame edilmemiş tetrahedra ile aynı yapıları oluşturur, ancak şarj dengeleme gereksinimleri farklıdır.

Polimerizasyon derecesi, hem oluşan yapı hem de kaç tane tetrahedral köşenin (veya Koordinatör oksijenin) paylaşıldığı (tetrahedral bölgelerdeki alüminyum ve silikon için) tanımlanabilir. Ortosilikatlar (veya nesosilikatlar) polyhedra'nın hiçbir bağlantısına sahip değildir, bu nedenle tetrahedra hiçbir köşeyi paylaşmaz. Disilikatlar (veya sorosilikatlar) bir oksijen atomunu paylaşan iki tetrahedraya sahiptir. İnosilikatlar zincir silikatlardır; tek zincirli silikatlar iki paylaşılan köşeye sahipken, çift zincirli silikatlar iki veya üç paylaşılan köşeye sahiptir. Fillosilikatlarda, üç paylaşılan oksijeni gerektiren bir tabaka yapısı oluşur; çift zincirli silikatlar durumunda, bazı tetrahedra, aksi takdirde bir tabaka yapısının ortaya çıkacağı için üç yerine iki köşeyi paylaşmalıdır. Çerçeve silikatlar veya tektosilikatlar, dört köşeyi paylaşan tetrahedra'ya sahiptir. Halka silikatlar veya siklosilikatlar, döngüsel yapıyı oluşturmak için iki köşeyi paylaşmak için sadece tetrahedra'ya ihtiyaç duyar.

Silikat alt sınıfları, azalan polimerizasyon sırasına göre aşağıda açıklanmıştır.

Tektosilikatlar

Çerçeve silikatları olarak da bilinen tektosilikatlar, en yüksek polimerizasyon derecesine sahiptir. Bir tetrahedra'nın tüm köşeleri paylaşıldığında, silikon: oksijen oranı 1:2 olur. Örnekler kuvars, feldispat, feldspathoidler ve zeolitlerdir. Çerçeve silikatlar, güçlü kovalent bağların bir sonucu olarak özellikle kimyasal olarak kararlı olma eğilimindedir.

Yerkabuğunun %12'sini oluşturan kuvars (SiO2) en bol mineral türüdür. Yüksek kimyasal ve fiziksel direnci ile karakterizedir. Kuvars, yüksek sıcaklıklarda tridimit ve cristobalite, yüksek basınçlı coesite ve ultra yüksek basınçlı stishovite dahil olmak üzere çeşitli polimorflara sahiptir. İkinci mineral sadece Dünya'da göktaşı etkileri ile oluşturulabilir ve yapısı o kadar çok oluşmuştur ki, bir silikat yapısından rutile (TiO2) dönüşmüştür. Dünya yüzeyinde en kararlı olan silika polimorfu α-kuvarstır. Muadili β-kuvars, sadece yüksek sıcaklıklarda ve basınçlarda bulunur(1 barda 573 °C'nin altındaki α-kuvars değişiklikleri). Bu iki polimorf, bağların "bükülmesi" ile farklılık gösterir; yapıdaki bu değişiklik, β-kuvars α-kuvartzdan daha büyük simetri verir ve bu nedenle yüksek kuvars (β) ve düşük kuvars (α) olarak da adlandırılır.

Feldispat, Yerkabuğundaki en bol gruptur ve yaklaşık %50'dir. Feldispatlarda, Al3+, katyonların eklenmesiyle hesaba katılması gereken bir yük dengesizliği yaratan Si4 + yerine geçer. Baz yapısı ya olur [AlSi3O8]− veya [Al2Si2O8] 2 – vardır 22 feldispat mineral türleri, iki ana alt gruba ayrılır-alkali ve plajiyoklaz - ve iki daha az yaygın gruplar – celsian ve banalsite. Alkali feldispatlar en çok potasyum bakımından zengin ortoklaz ve sodyum bakımından zengin albit arasında bir seride bulunur; plajiyoklaz durumunda, en yaygın seri albitten kalsiyum açısından zengin anortite kadar değişir. Kristal eşleştirme feldispatlarda, özellikle plajiyoklazda polisentetik ikizlerde ve alkali feldispatlarda Carlsbad ikizlerinde yaygındır. İkinci alt grup bir eriyikten yavaşça soğursa, ekssolüsyon lamelleri oluşturur, çünkü iki bileşen – ortoklaz ve albit – katı çözelti içinde kararsızdır. Exsolution el numunesinde kolayca gözlemlenebilir mikroskobik bir ölçekte olabilir; Perthitic doku formları zaman Na-zengin feldispat bir k-zengin konak exsolve. K açısından zengin feldispatın Na açısından zengin bir konakta çözdüğü karşıt doku (antipertitik) çok nadirdir.

Feldspatoidler yapısal olarak feldspata benzerdir, ancak Al3+ile daha fazla ikame yapılmasına izin veren Si eksikliği koşullarında oluşmaları bakımından farklılık gösterir. Sonuç olarak, feldspatoidler kuvars ile ilişkilendirilemez. Bir feldspatoidin ortak bir örneği nefelindir ((Na, K) AlSiO4); alkali feldspat ile karşılaştırıldığında, nefelin feldspatta 1:6'nın aksine 1:2'lik bir Al2O3:SiO2 oranına sahiptir. Zeolitler genellikle iğneler, plakalar veya bloklu kütlelerde meydana gelen ayırt edici kristal alışkanlıklarına sahiptir. Düşük sıcaklıklarda ve basınçlarda su varlığında oluşurlar ve yapılarında kanallar ve boşluklar vardır. Zeolitler, özellikle atık su arıtımında çeşitli endüstriyel uygulamalara sahiptir.

Fillosilikatlar

Fillosilikatlar Polimerize tetrahedra tabakalarından oluşur. Karakteristik bir silikon veren üç oksijen bölgesine bağlanırlar: 2: 5 oksijen oranı. Önemli örnekler arasında mika, klorit ve kaolinit-serpantin grupları bulunur. Tabakalar, van der Waals kuvvetleri veya hidrojen bağları ile zayıf bir şekilde bağlanır, bu da kristalografik bir zayıflığa neden olur ve bu da fillosilikatlar arasında belirgin bir bazal bölünmeye yol açar. tetrahedra'ya ek olarak, fillosilikatlar, negatif bir yüke sahip olan temel tetrahedrayı dengeleyen bir oktahedra tabakasına (oksijen ile altı kat koordinasyondaki elemanlar) sahiptir (örneğin [Si4O10]4−) Bu tetrahedra (T) ve oktahedra (O) tabakaları, fillosilikat grupları oluşturmak için çeşitli kombinasyonlarda istiflenir. Bir oktahedral levha içinde, bir birim yapısında üç oktahedral siteleri vardır; ancak, tüm siteler işgal edilebilir. Bu durumda, mineral dioctahedral olarak adlandırılır, diğer durumda ise trioctahedral olarak adlandırılır.

Kaolinit-serpantin grubu, yığınlardan (1:1 kil mineralleri) oluşur; tabakalar hidrojen bağları tarafından tutulduğu için sertlikleri 2 ila 4 arasında değişir. 2: 1 kil mineralleri (pirofilit-talk) T-O-T yığınlarından oluşur, ancak bunlar van der Waals kuvvetleri tarafından bir arada tutulduğu için daha yumuşaktır (1'den 2'ye sertlik). Bu iki mineral grubu oktahedral mesleğe göre alt gruplardır; spesifik olarak, kaolinit ve pirofilit dioctahedral, serpantin ve talk trioctahedral'dır.

Mica'lar ayrıca T-O-T-yığılmış fillosilikatlardır, ancak diğer T-O-T ve T-O-yığılmış alt sınıf üyelerinden farklıdır, çünkü tetrahedral tabakalara alüminyum dahil ederler (kil mineralleri oktahedral bölgelerde al3+ ' a sahiptir). Mikaların yaygın örnekleri muskovit ve biyotit serisidir. Klorit grubu mika grubu ile ilgilidir, ancak iki yığın arasında brusit benzeri (Mg(OH)2) bir katmandır.

Kimyasal yapıları nedeniyle, fillosilikatlar tipik olarak elektrik izolatörleri olan ve çok ince pullara bölünebilen esnek, elastik, şeffaf katmanlara sahiptir. Mıcas, elektronikte izolatör olarak, inşaatta, optik dolgu maddesi olarak veya hatta kozmetik olarak kullanılabilir. Bir serpantin türü olan krizotil, endüstriyel asbestte en yaygın mineral türüdür, çünkü sağlık açısından amfibol asbestten daha az tehlikelidir.

İnosilikatlar

İnosilikatlar, zincirlerle defalarca bağlanmış tetrahedradan oluşur. Bu zincirler tek olabilir, burada bir tetrahedron sürekli bir zincir oluşturmak üzere iki kişiye bağlanır; alternatif olarak, çift zincirli silikatlar oluşturmak için iki zincir birleştirilebilir. Tek zincirli silikatlar 1:3 (örneğin [Si2O6]4 -) bir silikon:oksijen oranına sahipken, çift zincirli çeşitlilik 4:11, örneğin [Si8O22]12-oranına sahiptir. İnosilikatlar iki önemli Kaya oluşturan mineral grubu içerir; tek zincirli silikatlar en yaygın olarak piroksenlerdir, çift zincirli silikatlar ise genellikle amfibollerdir. Yüksek mertebeli zincirler var (örneğin üç üyeli, dört üyeli, beş üyeli zincirler, vb. ama bunlar çok nadirdir.

Piroksen grubu 21 mineral türünden oluşur. Pyroxenes, XY(Si2O6) genel bir yapı formülüne sahiptir, burada X bir oktahedral bölgedir, Y ise koordinasyon numarasında altı ila sekiz arasında değişebilir. Piroksen çeşitlerinin çoğu, omurgadaki negatif yükü dengelemek için Ca2+, Fe2+ ve Mg2 + permütasyonlarından oluşur. Pyroxenes yerkabuğunda yaygındır (yaklaşık %10) ve mafik magmatik kayaların önemli bir bileşenidir.

Amfiboller kimyada büyük bir değişkenliğe sahiptir, çeşitli şekillerde "mineralojik çöp tenekesi" veya "elementlerin denizini yüzen mineralojik bir köpekbalığı"olarak tanımlanmaktadır. Amfibollerin omurgası [Si8O22] 12−; üçüncü pozisyon her zaman kullanılmamasına rağmen, üç olası pozisyonda katyonlarla dengelenir ve bir eleman kalan her ikisini de işgal edebilir. Son olarak, amfiboller genellikle hidratlanır, yani bir hidroksil grubuna ([OH]−) sahiptirler, ancak bir florür, bir klorür veya bir oksit iyonu ile değiştirilebilirler. değişken kimya nedeniyle, 80'den fazla amfibol türü vardır, ancak piroksenlerde olduğu gibi varyasyonlar en yaygın olarak Ca2+, Fe2+ ve Mg2 + karışımlarını içerir. birkaç amfibol mineral türü asbest benzeri bir kristal alışkanlığına sahip olabilir. Bu asbest mineralleri, kimyasal olarak inert ve ısıya dayanıklı, elektrik izolatörleri olan uzun, ince, esnek ve güçlü lifler oluşturur; bu nedenle, özellikle inşaat malzemelerinde çeşitli uygulamalara sahiptirler. Bununla birlikte, asbest kanserojen olarak bilinir ve asbest gibi çeşitli hastalıklara neden olur; amfibol asbest (antofilit, tremolit, aktinolit, grunerit ve riebeckite) krizotil serpantin asbestten daha tehlikeli olarak kabul edilir.

Siklosilikatlar

Siklosilikatlar veya halka silikatlar, 1: 3'lük bir silikon oranına sahiptir. Altı üyeli halkalar en yaygın olanıdır, bir baz yapısı ile [Si6O18] 12 -; örnekler turmalin grubu ve beril içerir. Diğer halka yapıları var, ile 3, 4, 8, 9, 12 tarif edilmiştir. Siklosilikatlar, uzun, çizgili kristallerle güçlü olma eğilimindedir.

Turmalinler, genel bir formül XY3Z6(BO3)3T6O18V3W ile tanımlanabilen çok karmaşık bir kimyaya sahiptir. T6O18, T'nin genellikle Si4+ olduğu, ancak Al3+ veya B3 + ile değiştirilebilen temel halka yapısıdır. Turmalinler, x bölgesinin doluluk oranı ile alt gruplandırılabilir ve oradan W bölgesinin kimyası ile alt bölümlere ayrılabilir. Y ve Z bölgeleri çeşitli katyonları, özellikle de çeşitli geçiş metallerini barındırabilir; yapısal geçiş metal içeriğindeki bu değişkenlik, turmalin grubuna renk bakımından daha fazla değişkenlik kazandırır. Diğer siklosilikatlar, çeşitleri zümrüt (yeşil) ve akuamarin (mavimsi) değerli taşları içeren beril, Al2Be3Si6O18 içerir. Kordierit yapısal olarak berile benzer ve yaygın bir metamorfik mineraldir.

Sorosilikatlar

Sorosilicates, aynı zamanda vadeli disilicates,-oksijen tetrahedron yapıştırma için silikon 2:7 oranı sonucu bir oksijen tetrahedron de var. Elde edilen ortak yapısal eleman [Si2O7]6 grubudur. Şimdiye kadar en yaygın hayal kırıklığı epidot grubunun üyeleridir. Epidot jeolojik ortamlarda çeşitli bulunur, metapelitlere granitler orta okyanus sırt arasında değişen. Bölüm yapısı [(SiO4)(Si2O7)] 10-yapısı etrafında inşa edilmiştir; örneğin, mineral türleri epidot denge şarj etmek için kalsiyum, alüminyum ve ferrik demir vardır: Ca2Al2(Fe3+, Al) (SiO4) (Si2O7) O (OH). Fe3+ ve Fe2 + olarak demirin varlığı, oksijen fugasitesinin anlaşılmasına yardımcı olur ve bu da petrojenezde önemli bir faktördür.

Sorosilikatların diğer örnekleri arasında, blueschist fasiyeslerinde (düşük sıcaklık ve yüksek basınçla yitim Bölgesi Ayarı) oluşturan bir metamorfik mineral olan lawsonite, kimyasal yapısında önemli miktarda kalsiyum alan vesuvianit bulunur.

Ortosilikatlar

Ortosilikatlar, diğer katyonlar tarafından şarj dengelenmiş izole tetrahedradan oluşur. Ayrıca nesosilikatlar olarak da adlandırılan bu silikat türü, 1:4'lük bir silikon: oksijen oranına sahiptir (örneğin SiO4). Tipik ortosilikatlar bloklu equant kristalleri oluşturma eğilimindedir ve oldukça zordur. Çeşitli Kaya oluşturan mineraller, alüminosilikatlar, olivin grubu ve granat grubu gibi bu alt sınıfın bir parçasıdır.

Alüminosilikatlar-bkyanit, andalusit ve sillimanit, tüm Al2SiO5 – yapısal olarak bir [SiO4]4− tetrahedron ve oktahedral koordinasyonda bir Al3+ ' dan oluşur. Kalan Al3 + altı kat koordinasyon (kiyanit), beş kat (andalusit) veya dört kat (sillimanit) olabilir; belirli bir ortamda hangi mineral formları basınç ve sıcaklık koşullarına bağlıdır. Olivin yapısında, ana olivin serisi (Mg, Fe) 2SiO4, magnezyum bakımından zengin forsterit ve demir bakımından zengin fayalitten oluşur. Hem demir hem de magnezyum oksijenle oktahedraldedir. Bu yapıya sahip diğer mineral türleri, tephroite, Mn2SiO4 gibi mevcuttur. granat grubu, X'in büyük bir sekiz kat koordineli katyon olduğu ve Y'nin daha küçük bir altı kat koordineli katyon olduğu genel bir x3y2(SiO4)3 formülüne sahiptir. İki gruba bölünmüş altı ideal son granat var. Piralspit granatlarının y konumunda Al3 + vardır: pirop (Mg3Al2 (SiO4) 3), almandin (Fe3Al2 (SiO4) 3) ve spessartin(Mn3Al2 (SiO4)3). Ugrandite granatlarının X konumunda Ca2 + vardır: uvarovite (Ca3Cr2 (SiO4) 3), grossular (Ca3Al2 (SiO4) 3) ve andradite(Ca3Fe2 (SiO4)3). İki alt granat grubu olsa da, altı son üye arasında katı çözümler bulunur.

Diğer ortosilikatlar Zirkon, staurolit ve topaz içerir. Zirkon (ZrSiO4), zr4+ U6 + ile ikame edilebileceğinden jeokronolojide yararlıdır; ayrıca, çok dayanıklı yapısı nedeniyle, bir kronometre olarak sıfırlamak zordur. Staurolit, yaygın bir metamorfik orta dereceli indeks mineralidir. Sadece 1986'da tam olarak tarif edilen özellikle karmaşık bir kristal yapıya sahiptir. Turmalin ile ilişkili granitik pegmatitlerde sıklıkla bulunan Topaz (al2sio4(F, OH) 2, ortak bir taş mineralidir.

Silikatlar

Yerli elemanlar

Doğal elementler, diğer elementlere kimyasal olarak bağlanmamış olanlardır. Bu mineral grubu, doğal metalleri, yarı metalleri ve metal olmayanları ve çeşitli alaşımları ve katı çözümleri içerir. Metaller, parlak metalik parlaklık, süneklik ve dövülebilirlik ve elektriksel iletkenlik gibi ayırt edici fiziksel özellikler sağlayan metalik bağ ile bir arada tutulur. Yerli elemanlar, yapıları veya kimyasal özellikleri ile gruplara ayrılır.

Kübik yakın paketlenmiş bir yapıya sahip olan altın grubu, altın, gümüş ve bakır gibi metalleri içerir. Platin grubu, yapı olarak altın grubuna benzer. Demir-nikel Grubu, birkaç demir-nikel alaşımı türü ile karakterize edilir. İki örnek, demir göktaşlarında bulunan kamasit ve taenittir; bu türler alaşımdaki Ni miktarına göre farklılık gösterir; kamasit %5-7 nikelden daha azdır ve çeşitli doğal demirdir, oysa taenitin nikel içeriği %7-37 arasında değişmektedir. Arsenik grubu mineralleri, sadece bazı metalik özelliklere sahip olan yarı metallerden oluşur; örneğin, metallerin dövülebilirliğinden yoksundurlar. Doğal karbon, iki allotropta, grafit ve elmasta oluşur; ikincisi, mantoda çok yüksek basınçta oluşur ve bu da grafitten çok daha güçlü bir yapı sağlar.

Sülfürler

Sülfür mineralleri, bir veya daha fazla metalin veya bir kükürtlü semimetallerin kimyasal bileşikleridir; tellür, arsenik veya selenyum kükürtün yerini alabilir. Sülfitler, yüksek özgül ağırlığa sahip yumuşak, kırılgan mineraller olma eğilimindedir. Pirit gibi birçok toz sülfür, toz haline getirildiğinde sülfürlü bir kokuya sahiptir. Sülfitler hava koşullarına duyarlıdır ve birçoğu suda kolayca çözülür; bu çözünmüş mineraller daha sonra zenginleştirilmiş ikincil cevher yatakları oluşturan yeniden biriktirilebilir. Sülfitler, metal veya semimetalin kükürt oranına göre sınıflandırılır, örneğin M:S 2:1 veya 1: 1'e eşittir. birçok sülfit minerali metal cevherleri olarak ekonomik olarak önemlidir; örnekler arasında sfalerit (ZnS), bir çinko cevheri, galena (PbS), bir kurşun cevheri, cinnabar (HgS), bir cıva cevheri ve molibdenit (MoS2, bir molibden cevheri bulunur. Pirit (FeS2), en sık görülen sülfittir ve çoğu jeolojik ortamda bulunabilir. Bununla birlikte, bir demir cevheri değildir, ancak bunun yerine sülfürik asit üretmek için oksitlenebilir. sülfitler ile ilgili olarak, metalik bir elementin kükürt ve antimon, arsenik veya bizmut gibi bir semimetale bağlandığı nadir sülfosaltlardır. Sülfitler gibi, sülfosaltlar tipik olarak yumuşak, ağır ve kırılgan minerallerdir.

Oksitler

Oksit mineralleri üç kategoriye ayrılır: basit oksitler, hidroksitler ve çoklu oksitler. Basit oksitler, ana anyon ve esas olarak iyonik bağ olarak  O2− ile karakterize edilir. Oksijenin katyonlara oranı ile daha da alt bölümlere ayrılabilirler. Periklaz grubu 1:1 oranına sahip minerallerden oluşur. 2:1 oranına sahip oksitler arasında cuprite (Cu2O) ve su buzu bulunur. Korundum grubu mineralleri 2: 3 oranına sahiptir ve korundum (Al2O3), ve Hematit (Fe2O3)gibi mineralleri içerir. Rutil grubu mineralleri 1:2 oranına sahiptir; eponymous türler, rutil (TiO2) titanyumun baş cevheridir; diğer örnekler arasında cassiterit (sno2; kalay cevheri) ve pirolüzit (MnO2; manganez cevheri) bulunur. Hidroksitlerde, baskın anyon hidroksil iyonudur, OH−. Boksitler baş alüminyum cevheridir ve hidroksit mineralleri diaspore, gibbsite ve bohmitin heterojen bir karışımıdır; çok yüksek oranda kimyasal ayrışma (özellikle tropikal koşullar) olan bölgelerde oluşurlar. Son olarak, çoklu oksitler oksijenli iki metalin bileşikleridir. Bu sınıftaki büyük bir grup, X2+Y3+2O4 genel formülü ile spinellerdir. Türlerin örnekleri spinel (MgAl2O4), kromit  (FeCr2O4),  ve manyetit (Fe3O4) içerir. İkincisi, iki oksidasyon durumunda (Fe2+Fe3+2O4), demire sahip olduğu için ortaya çıkan güçlü manyetizması ile kolayca ayırt edilebilir, bu da onu tek bir oksit yerine çoklu bir oksit yapar.

Halidler

Halojenür mineralleri, bir halojenin (flor, klor, iyot veya brom) ana anyon olduğu bileşiklerdir. Bu mineraller yumuşak, zayıf, kırılgan ve suda çözünür olma eğilimindedir. Halojenürlerin yaygın örnekleri arasında Halit (NaCl, sofra tuzu), sylvite (KCl), florit (CaF2) bulunur. Halit ve sylvite yaygın olarak evaporitler oluşturur ve kimyasal tortul kayaçlarda baskın mineraller olabilir. Cryolite, Na3AlF6, boksitlerden alüminyumun çıkarılmasında önemli bir mineraldir; Bununla birlikte, Ivittuut'taki tek önemli olay olan Grönland, granitik bir pegmatitte tükendi, sentetik kriyolit floritten yapılabilir.

Karbonatlar
Karbonat mineralleri, ana anyonik grubun karbonat, [CO3]2− olduğu minerallerdir. Karbonatlar kırılgan olma eğilimindedir, birçoğu rhombohedral bölünmeye sahiptir ve hepsi asitle reaksiyona girer. Son özellik nedeniyle, saha jeologları genellikle karbonatları karbonatlardan ayırmak için seyreltik hidroklorik asit taşırlar. Asidin en yaygın olarak polimorf kalsit ve aragonit (CaCO3)olarak bulunan karbonatlarla reaksiyonu, kireçtaşı mağaralarının oluşumunda bir anahtar olan mineralin çözünmesi ve çökelmesi ile ilgilidir, bunlar içinde sarkıt ve dikitler ve karst yer şekilleri gibi özellikler. Karbonatlar çoğunlukla deniz ortamlarında biyojenik veya kimyasal çökeller olarak oluşur. Karbonat grubu yapısal olarak merkezi bir C4+ katyonunun üç O2−  anyon ile çevrelendiği bir üçgendir; bu üçgenlerin farklı düzenlemelerinden farklı mineral grupları oluşur. En yaygın karbonat minerali, tortul kireçtaşı ve metamorfik mermerin birincil bileşeni olan kalsittir. Kalsit, CaCO3,  yüksek magnezyum safsızlığına sahip olabilir. Yüksek Mg koşullar altında, polimorf aragonit bunun yerine oluşacaktır; bu bağlamda deniz jeokimyası, hangi mineralin tercihli olarak oluştuğuna bağlı olarak bir aragonit veya kalsit Denizi olarak tanımlanabilir. Dolomit, CaMg(CO3)2.formülü ile bir çift karbonattır. Kireçtaşının ikincil dolomitizasyonu yaygındır, burada kalsit veya aragonit dolomite dönüştürülür; bu reaksiyon gözenek alanını arttırır (dolomitin birim hücre hacmi kalsitin %88'idir), bu da petrol ve gaz için bir rezervuar oluşturabilir. Bu iki mineral türü, isimsiz mineral gruplarının üyeleridir: kalsit Grubu, Genel formül XCO3ile karbonatları içerir ve dolomit Grubu, Genel formül XY(CO3)2. ile mineralleri oluşturur.

Sülfatlar

Sülfat minerallerinin tümü sülfat anyonunu içerir, [SO4]2−.. Yarı saydam, yumuşak ve birçoğu kırılgandır. Sülfat mineralleri genellikle buharlaşan tuzlu sulardan çökeldikleri evaporitler olarak oluştururlar. Sülfatlar ayrıca sülfitlerle ilişkili hidrotermal ven sistemlerinde, veya sülfitlerin oksidasyon ürünleri olarak da bulunabilir. Sülfatlar susuz ve sulu minerallere bölünebilir. En yaygın hidro sülfat, alçı,  CaSO4⋅2H2O. bir evaporit olarak oluşur ve kalsit ve Halit gibi diğer evaporitlerle ilişkilidir; kristalleştikçe kum taneleri içeriyorsa, alçı çöl gülleri oluşturabilir. Alçı çok düşük ısı iletkenliğine sahiptir ve dehidrasyon ile bu ısıyı kaybettiği için ısıtıldığında düşük bir sıcaklığı korur; Bu nedenle, alçı sıva ve alçıpan gibi malzemelerde bir yalıtkan olarak kullanılır. Jipsin susuz eşdeğeri anhidrittir; çok kurak koşullarda doğrudan deniz suyundan oluşabilir. Barit grubu, X'in büyük bir 12 koordineli katyon olduğu genel formül  XSO4 'e sahiptir. Örnekler barit (BaSO4), celestine (SrSO4),ve anglesite (PbSO4) içerir); anhidrit, daha küçük Ca2+ sadece sekiz kat koordinasyonda olduğu için barit grubunun bir parçası değildir.

Fosfatlılar
Fosfat mineralleri tetrahedral [PO4]3− birimi ile karakterize edilir, ancak yapı genelleştirilebilir ve fosfor antimon, arsenik veya vanadyum ile değiştirilir. En yaygın fosfat apatit grubudur; bu gruptaki ortak türler fluorapatit (Ca5(PO4)3F), klorapatit(Ca5(PO4)3Cl)  ve hidroksilapatit  (Ca5(PO4)3(OH)) dir. Bu gruptaki mineraller omurgalılardaki dişlerin ve kemiklerin ana kristal bileşenleridir. Nispeten bol miktarda monazit grubu, T'nin fosfor veya arsenik olduğu A ila 4 genel bir yapıya sahiptir ve A genellikle nadir toprak elementidir (REE). Monazite iki yönden önemlidir: birincisi, REE "bir lavabo" olarak, yeterince bu unsurlar bir cevher olmaya konsantre olabilir; ikincisi, monazite grup elemanları monazite 1998 yılında U ve Th kurşun çürüme dayalı rock tarihi için kullanılabilecek uranyum ve toryum nispeten büyük miktarda dahil edebilirsiniz.

Organik mineraller
Strunz Sınıflandırması organik mineraller için bir sınıf içerir. Bu nadir bileşikler organik karbon içerir, ancak jeolojik bir işlemle oluşturulabilir. Örneğin, whewellite, CaC2O4⋅H2O hidrotermal cevher damarlarında birikebilen bir oksalattır. Hidratlı kalsiyum oksalat, kömür dikişlerinde ve organik madde içeren diğer tortul birikintilerde bulunabilirken, hidrotermal oluşumun biyolojik aktivite ile ilişkili olduğu düşünülmemektedir.

Astrobiyoloji
Biyominerallerin dünya dışı yaşamın önemli göstergeleri olabileceği ve bu nedenle Mars gezegeninde geçmiş veya şimdiki yaşam arayışında önemli bir rol oynayabileceği öne sürülmüştür. Ayrıca, genellikle biominerals ile ilişkili organik bileşenlerin (biyoignatürlerin) hem ön biyotik hem de biyotik reaksiyonlarda önemli roller oynadığına inanılmaktadır.

Mars'ta Merak ve opportunity rovers tarafından mevcut çalışmalar artık eski hayatın kanıt arıyoruz, bu antik nehir veya göl ile ilgili (plains) göl ortamları yaşanabilir olmuştur ototrof, chemotrophic ve/veya chemolithoautotrophic mikroorganizmaların yanı sıra antik su, fluvio dahil olmak üzere temel bir biyosfer dahil olacağı 24 Ocak 2014 tarihinde, NASA bildirdi. Mars gezegenindeki yaşanabilirlik, taphonomy (fosillerle ilgili) ve organik karbon kanıtı arayışı şimdi birincil bir NASA hedefidir.

Diğer bağlantılar

 Mineraller (MTA)

Kaynakça

Madencilik

Mineraloji

Mineral


O Tratado de Adesão de 2003 foi o acordo entre os estados membros da União Europeia e dez países (República Checa, Estônia, Chipre, Letônia, Lituânia, Hungria, Malta, Polônia, Eslovénia, Eslováquia), relativo à adesão destes países à UE (ver alargamento da União Europeia). Ao mesmo tempo, alterou uma série de pontos inicialmente previstos no Tratado de Nice. O tratado foi assinado em 16 de abril de 2003 em Atenas, Grécia e entrou em vigor em 1º de maio de 2004, resultando na ampliação da União Europeia com 10 estados.

Links externos

 Treaty of accession 2003
 Consolidated version of the Treaties following the Treaty of Accession
 Summary by Orgalime including voting weights under the Treaty of Accession
 Treaty concerning the accession of 10 new countries to the European Union on CVCE : European integration studies website

Tratados da União Europeia
Tratados assinados em 2003
2003 na União Europeia
Tratados que entraram em vigor em 2004

Tratado de Adesão (2003)


Kaziendé ist der Familienname von:

 Hélène Kaziendé (* 1967), nigrische Schriftstellerin
 Léopold Kaziendé (1910–1999), nigrischer Politiker

Kaziendé


Požega-Slavonia County ( ) is a Croatian county in western Slavonia. Its capital is Požega. Its population was 78,034 at the 2011 census.

Alongside the City of Zagreb and Bjelovar-Bilogora County, it is one of three Croatian counties that do not border another nation.

Geography

Požega-Slavonia county borders on Bjelovar-Bilogora County in the northwest, Virovitica-Podravina County in the north, Osijek-Baranja County in the northeast, Brod-Posavina County in the south, and Sisak-Moslavina County in the southwest.

Administrative divisions

Požega-Slavonija County is divided into:

 City of Požega (county seat)
 Town of Lipik
 Town of Pakrac
 Town of Kutjevo
 Town of Pleternica
 Municipalities:

Demographics

As of the 2021 census, the county had 64,420 residents. The population density is 35 people per km2.

Ethnic Croats form the majority with 90.4% of the population, followed by Serbs at 6.0%.

Politics

Minority councils and representatives
Directly elected minority councils and representatives are tasked with consulting tasks for the local or regional authorities in which they are advocating for minority rights and interests, integration into public life and participation in the management of local affairs. At the 2023 Croatian national minorities councils and representatives elections Serbs of Croatia fulfilled legal requirements to elect 25 members minority council of the Požega-Slavonia County while Albanians, Czechs, Hungarians and Italians of Croatia elected individual representatives. Certain municipalities, towns or cities in the county elected their own local minority councils and representatives as well.

See also
Požega County of the Kingdom of Croatia-Slavonia

References

External links

Slavonia
Counties of Croatia

Požega-Slavonia County


The MLS Cup is the annual championship game of Major League Soccer (MLS) and the culmination of the MLS Cup Playoffs. The game is held in November or December and pits the winner of the Eastern Conference Final against the winner of the Western Conference Final. The MLS Cup winner is awarded the title of league champion.

MLS uses a playoff tournament following the regular season to determine its annual league champion, a method common to every other major North American sports league. This format differs from most football leagues around the world, which consider the club with the most points at the end of the season to be the champion; MLS honors that achievement with the Supporters' Shield.

A U.S.-based team that wins the MLS Cup is awarded one of the country's four berths in the following season's CONCACAF Champions League. The three Canadian teams of MLS can only qualify for the Champions League through the Canadian Championship—if any of them should win the MLS Cup, the Champions League berth tied to game is passed on to the highest-placed U.S.-based team in the overall regular season table that did not already qualify.

The inaugural MLS Cup was held on October 20, 1996, in which D.C. United defeated the LA Galaxy. The Galaxy are the most successful team in MLS Cup history, winning a record fifth title in 2014.

Three trophy designs have been used for the MLS Cup: the Alan I. Rothenberg Trophy from 1996 through 1998, a redesigned Alan I. Rothenberg Trophy from 1999 through 2007, and the Philip F. Anschutz Trophy since 2008.

History

D.C. United dynasty
The MLS Cup's roots trace back to the foundation of Major League Soccer, when the league decided to hold a championship format similar to its contemporary North American sports leagues. The first few editions of the game were dominated by D.C. United, who appeared in the first four MLS Cup finals, winning three.

The inaugural MLS Cup in 1996 featured D.C. United and LA Galaxy. The Galaxy went ahead 2–0 early in the second half, but their lead was relinquished towards the end of the match when Tony Sanneh pulled one back in the 72nd minute. Nine minutes later, Shawn Medved tied the match at two, resulting in overtime between the two sides. Four minutes into overtime, Eddie Pope gave United the golden goal victory.

In 1997, the second league cup final was contested at RFK Stadium, where United won back-to-back titles, a feat that would not be accomplished for another decade (when the Houston Dynamo won the 2006 and 2007 finals). The game ended 2–1 in United's favor over the Colorado Rapids, who would not win a championship until 2010. Jaime Moreno was declared Man of the Match for his goal in the 37th minute of play. This season was also the first time in league history any MLS team won the regular season (Supporters' Shield) and postseason title in the same season.

D.C. United's run ended the third year, when they made a third run to the MLS Cup finals, only to lose to the expansion side Chicago Fire by 2–0. However the following year, United repeated their "double" of winning both the Supporters Shield and MLS Cup the same season. This time, it was a 2–0 win over the Galaxy in the 1999 MLS Cup final.

Rise of the California Clásico

For the first time since 1997, the 2000 MLS Cup final saw a new club reach the finals along with the Fire. This time the Kansas City Wizards, now known as Sporting Kansas City, won their first MLS Cup with a 1–0 victory over the Fire.

From 2001 through 2005, the MLS Cup finals saw a rising of the California Clásico when intrastate rivals L.A. Galaxy and the San Jose Earthquakes clashed in the 2001 final. The match also saw the rise of U.S. national Landon Donovan who won a Newcomer of the Year award and tallied the equalizer in the Earthquakes 2–1 championship victory over the Galaxy.

With the largest crowd in MLS Cup history at hand, the New England Revolution took on the Galaxy in the 2002 finals. For the match, over 61,000 fans were in attendance at Gillette Stadium to witness the final. In the second period of sudden-death overtime, the Galaxy nabbed their first MLS Cup title, and sparked the start of a string of MLS Cup losses for the Revolution.

The 2003 final saw the league leaders for that season go head-to-head. Two clubs that had MLS Cup experience, the Fire and Earthquakes, played for the final that year. The two clubs had successful regular season campaigns with the Fire winning their first Supporters' Shield, and the Earthquakes being the Western Conference regular season and post-season champions as well as having the second best overall regular season record. In a hotly contested match, the Earthquakes won with their second MLS Cup title with a 4–2 score making it the highest scoring MLS Cup final in league history (six goals).

After a four-year absence, United made their fifth trip to the MLS Cup final, playing against the Wizards for MLS Cup 2004. The match had four goals scored in the first 25 minutes, with United rallying for a 3–1 lead. Midway through the second half, United had relinquished a penalty kick. Josh Wolff scored for Kansas City, bringing the game within a goal. D.C. United was able to retain the lead, by winning their fourth MLS Cup title, by a score of 3–2.

For the 2005 season, the Earthquakes, as the Supporters' Shield winners, fell to the Galaxy in the Playoffs. The Galaxy went on to win the MLS Cup, matching the Earthquakes at two.

Format changes

Until 2005, the MLS Cup championship games had been dominated by clubs that had either won or had come close to winning the Supporters Shield. In the 2005 MLS Cup championship, the match was won by the Los Angeles Galaxy, which won the league title while having a 9th-place overall record. The Wizards had a better record, but did not qualify for the playoffs because they finished 5th in the Eastern Conference, in spite of an 8th-place overall record. The result prompted MLS to create new wild-cards that were used starting in 2006, where a certain number of clubs per conference could qualify, and the next best overall teams regardless of conference would also qualify. That prompted debates about the league switching to a single table and a balanced schedule. The single table has yet been instituted, but in 2010 the league instituted a balanced schedule. During the 2012 season, the league resumed an unbalanced schedule.

Scudetto era

At the start of the 2006 season, MLS created their version of the scudetto (Italian for "small shield"), a symbol worn on the jersey by the team who won the previous season's Serie A (the top Italian league).

The MLS scudetto was originally a curved, triangular badge featuring a backdrop of the American flag behind a replica of the Alan I. Rothenberg MLS Cup trophy. First worn by Los Angeles Galaxy in 2006, following their 2005 MLS Cup title, the Houston Dynamo wore the same triangular scudettos in 2007 and 2008 during their dual-cup run. It was redesigned after the 2008 season after the change to the MLS Cup trophy. It is now an oval-shaped black badge with the Philip F. Anschutz Trophy in the middle. The MLS scudetto is worn by the winning team the season following the victory. It is only during the subsequent season (two years after winning the championship), that the team adds a star – a common soccer signifier of titles won – above the team logo. The team can display the star on other items beside their jersey in the year after winning the Cup, but only if the scudetto is not shown. The Columbus Crew was the first team to wear the redesigned scudetto. Real Salt Lake wore the scudetto in 2010 after winning their first MLS cup in 2009. A year after the Colorado Rapids also wore it after their cup run in 2010 for the 2011 season. Finally, the Los Angeles Galaxy wore the scudetto after winning the MLS Cup in 2011, ironically, it was the last team to do so. After the 2012 season, MLS decided not to use the scudetto for upcoming season and instead the defending MLS Cup champions would have a gold star above one or more silver stars indication the team's MLS Cup wins, followed by an additional silver star added to the lined stars the following season. The Los Angeles Galaxy were the first to receive the gold star above the team's three silver stars for the 2013 season.

"Buffalo Bills" of MLS

While the Galaxy won its second MLS Cup trophy and the Houston Dynamo earned consecutive cups, the New England Revolution went on a run of making three consecutive MLS Cup finals, losing all of them. Two of their three losses were in extra time, while the other was lost on penalty kicks. The infamy gave the club the title of being the Buffalo Bills (an NFL American football team) of MLS. This was in reference to the Buffalo Bills' Super Bowl games in the early 1990s, in which they lost in four consecutive appearances. In the 2005 final, the Revolution lost to the Los Angeles Galaxy, a rematch of 2002, in the final. In a match held at Pizza Hut Park (now Toyota Stadium) in Frisco, Texas, the Galaxy defeated the Revolution by a score of 1–0 thanks to a 105th-minute overtime goal from Galaxy midfielder and Guatemalan international, Guillermo Ramírez. Ramírez's goal sealed the Galaxy's second MLS Cup title, and left the Revs searching once again.

In 2006, the championship was once again played in Frisco at Pizza Hut Park. This time the Revolution took on the Houston Dynamo. Both were coming off a successful season in which they fell short of winning the Supporters' Shield. A sellout crowd of 22,427 attended the match. Revolution forward Taylor Twellman scored an overtime goal in the 113th minute to give the Revolution the 1–0 lead. However, Dynamo captain and forward Brian Ching immediately tied the score following the Revolution's goal. The match went to penalties, in which the Dynamo won 4–3. This left the Revolution for a second consecutive year searching for league glory. It was also the first time in league history that a club made the MLS Cup final and lost consecutively.

In the 2007 final, the Revolution and Dynamo played each other once again for the 2007 cup. Played in Washington, D.C., at RFK Stadium, a crowd just shy of 40,000 witnessed the championship. The announced crowd of 39,859 made it the largest MLS Cup crowd since 2002. The Revolution had a successful season, earning its first U.S. Open Cup title. The Revolution wanted its first MLS Cup crown, and wanted to win its first "Double" in club history. Houston, finishing just shy once again to D.C. United of winning the MLS Supporters' Shield, was determined to finish its second season with some hardware, and to defend its MLS Cup title. The match went in the Revolution's favor early on, as the Revolution's captain, Twellman, netted in the 20th minute to give New England a 1–0 lead. However, midway through the second half, the Dynamo retaliated. Dynamo striker Joseph Ngwenya leveled things at one apiece in the 61st minute, and MLS Cup Man of the Match Dwayne De Rosario gave the Dynamo a 2–1 lead in the 74th. The goal proved to be the winning goal, as the Dynamo earned the first back-to-back MLS Cup titles since D.C. United in 1996 and 1997.

Underdogs winning the cup

Early in the 2008 Major League Soccer season, the league announced that the championship would be returning to The Home Depot Center (now known as Dignity Health Sports Park). Throughout the regular season, the league was dominated by the Columbus Crew, who finished the season with 57 points, and secured the Supporters' Shield title with three matches remaining before the 2008 MLS Cup Playoffs. Traditionally, the Shield winners only rarely made it to the league championship, in spite of usually being the heavy favorites going into the playoffs. However, for the first time in eight years, a regular season champion made it to the MLS Cup final. The Sigi Schmid-led club made their first run to the championship, along with their opponents the New York Red Bulls. For the Crew, being the Shield winners, their run to the final was a bit expected. The Red Bulls making the final was seen as a large surprise, possibly even a fluke. The Red Bulls did not qualify for the playoffs until the last day of the season, where they were the weakest team, in terms of regular season record, to qualify for the playoffs. The match ended up being dominated by the Crew as Columbus defeated New York with ease, 3–1. The point gap between the two clubs was the largest in history, and the scoreline between the two clubs made it tied for the largest margin of victory in MLS Cup history. New York's run to the finals was further emphasized as a fluke when the club had the worst record in 2009.

The following championship saw two intra-conference clubs meet in the final for the second consecutive year, this time at Seattle's Qwest Field (later CenturyLink Field and now Lumen Field). The Western Conference regular season and postseason champions, Los Angeles Galaxy took on Real Salt Lake, who finished fifth in the West. Although the Sounders FC management had originally planned on capping the seats available in Qwest Field to 35,700, surging demand led to the release of an additional 10,000 seats, expanding the total capacity to roughly 45,700.  The announced crowd was 46,011. The crowd size was the first championship crowd since 2002 to draw over 45,000 spectators. Televised on ESPN, it was the first time that the MLS championship match was televised on the cable network; the first thirteen were carried on ABC. In the 41st minute, Galaxy striker Mike Magee scored, only for Salt Lake's Robbie Findley to make the tying goal in the 61st. The stalemate was not broken in regulation nor overtime, requiring penalty kicks to decide the match. Thanks to a strike from Salt Lake's Robbie Russell, Salt Lake won their first major trophy. By winning the championship, they gained entry into the 2010–11 CONCACAF Champions League. There, they made it to the final, only to lose to Monterrey of Mexico.

At the 2010 season's end, six teams from the Western Conference qualified for the playoffs, whereas only two clubs from the East qualified, making it the largest disparity between the two conferences in league history. The league's seeding at the time awarded conference winners earned the top seeds, the two weakest Western Conference teams, San Jose Earthquakes and Colorado Rapids were seeded against the Eastern Conference champion, New York Red Bulls and runner-up Columbus Crew, respectively. Some cited this as an unfair advantage for the Rapids and Earthquakes, as both teams made the semi-finals. In the end, the Rapids played FC Dallas for MLS Cup 2010, winning 2–1 in overtime.

LA Galaxy dynasty

Between the 2011 and 2014 MLS Cups, the LA Galaxy appeared in three MLS Cup finals, having the most success in MLS Cup in a short period of time since United's late 1990s dynasty. The only final that the Galaxy did not win, came in 2013, where they lost in the 2013 Western Conference semi-finals to eventual runner-up, Real Salt Lake. During that time, the Galaxy became the first MLS franchise to win five MLS Cups, when they won MLS Cup 2014. These teams contained several high-profile players including Landon Donovan, Robbie Keane, Gyasi Zardes, David Beckham and Omar Gonzalez.

Some claim that the Galaxy's dynasty began in 2009, when they reached the playoffs for the first time since 2005, and marched to the finals, only to lose on penalties to Real Salt Lake. In 2010, and again, in 2011, the Galaxy won consecutive Supporters' Shield, and completed the league double winning both the Shield and MLS Cup in 2011. This was the first time this had been accomplished since the Columbus Crew achieved it in 2008. In the 2011 MLS Cup final, the Galaxy defeated the Houston Dynamo, 1–0 off a 72nd minute Donovan goal. The goal was scored off a Galaxy counter where Beckham fed a through ball to Donovan who slotted it past Hall. The 2012 final featured both the Galaxy and Dynamo again, making it the first since 2007 that an MLS Cup final was a rematch of the previous final. Again, the Galaxy won the final, this time coming from behind to defeat the Dynamo by a 3–1 scoreline. The match was Beckham's final MLS match.

During the 2013 season, the Galaxy's chance to three-peat was thwarted by Real Salt Lake. Salt Lake defeated the Galaxy, 2–1 on aggregate, to advance to the MLS Cup final, where they eventually lost to Sporting Kansas City.

The following season, the Galaxy reached the MLS Cup final again, playing the New England Revolution, making it a rematch of MLS Cup 2002 and MLS Cup 2005. In extra-time a Robbie Keane goal propelled the Galaxy to their fifth MLS match, a victory in the 2014 MLS Cup.

Expansion teams from Cascadia, Canada, and Atlanta

The Portland Timbers won the 2015 MLS Cup, defeating the Columbus Crew 2–1. Portland's Diego Valeri scored the fastest goal in MLS Cup history at 27 seconds when Crew goalkeeper Steve Clark made a fundamental error after he miscontrolled his defender's back-pass while Valeri had advanced towards the ball to strike at the opportunity.

The Seattle Sounders FC faced Toronto FC in the 2016 MLS Cup, which was played at BMO Field in Toronto on the evening of December 10, 2016.  The temperature at the start of the match was  (, when adjusted for wind chill), with strong winds coming off Lake Ontario.  The field was watered shortly before the match, and resultant field was described as icy by players.  Seattle Sounders FC defeated Toronto FC 5–4 in a penalty shoot-out after a scoreless match of 90 minutes regular time and 30 minutes overtime. The Sounders did not register a single shot on goal, becoming the first club to do so in an MLS Cup final. The Sounders, despite a very poor start and mid-season managerial change, became the second team from the Pacific Northwest to win the cup, after Portland in 2015.

In the 2017 MLS Cup, Toronto FC and Seattle faced off in a rematch of the previous edition, also at BMO Field. Toronto FC won the match 2–0, and became the first Canadian team to win the MLS Cup, and the first MLS team to complete a domestic treble, after winning the Canadian Championship and Supporters' Shield earlier in the year.

Atlanta United FC, in their second season as an expansion team, won the 2018 edition of the MLS Cup by defeating the Portland Timbers 2–0. The match, hosted in Atlanta at Mercedes-Benz Stadium, was attended by 73,019 spectators and broke the MLS Cup attendance record set in 2002 by New England. The club became the second-youngest to win an MLS Cup, behind the 1998 Chicago Fire, and brought the first professional sports championship for the city of Atlanta since 1995.

In the 2019 MLS Cup, Toronto FC and Seattle Sounders FC both overcame underdog status in their respective conferences to contest a third final in four years, this time playing at Seattle's home ground. Seattle Sounders FC duly won their second MLS Cup, taking the final match 3–1 at CenturyLink Field in front of a Sounders record attendance of 69,274.

The 2020 edition, which marked the end of a season dramatically affected by the COVID-19 pandemic, saw the Sounders return to the MLS Cup Final, this time facing Columbus Crew SC at the latter's home of Mapfre Stadium in Columbus, Ohio. The Crew won 3–0 in front of a crowd restricted to 1,500, in the stadium's last playoff game.

Broadcasting

United States

The MLS Cup Final was aired on English-language networks ABC from 1996 to 2008 and ESPN from 2009 to 2014. ESPN/ABC and Fox alternate as MLS Cup Final broadcasters since 2015, with the MLS Cup 2019 on ABC, their first MLS match since 2008. ABC also air four playoff matches including the MLS Cup 2021. The MLS Cup has also been aired on Spanish-language networks TeleFutura in 2007 and 2008, Galavision from 2009 to 2011, TeleFutura/UniMás from 2012 to 2018, and Univision in 2019. ABC previously had Spanish announcers under secondary audio program.

From 2015 to 2022, all MLS Cup playoff games are televised on ESPN, Fox Sports, or Univisión networks. UniMás will air two exclusive playoff matches, while ESPN and its affiliated networks will split the rest of the contests – including MLS Cup – with Fox Sports. Univision, UniMás and TUDN also airs the MLS Cup playoffs in Spanish.

With the new Apple TV deal beginning 2023, FOX Sports will be the only linear broadcaster of MLS, and will carry select MLS Cup playoff matches, and every MLS Cup with no alternate broadcaster starting 2023.

Canada
MLS Cup coverage in Canada started in 2007, with the addition of Toronto FC to MLS. The MLS Cup bounced around different networks in the first three seasons of the league's presence in Canada; what was then the bold network aired the 2007 Cup Final, with CBC airing the next year's Final and GolTV Canada airing the Final the year after that. Since 2010, TSN has aired the MLS Cup Final on its networks; this includes Toronto FC's victory in 2017.

In French, RDS has exclusive rights to MLS, and thus the MLS Cup.

Format

Over the history of the MLS Cup Playoffs, numerous formats have been used.

From 1996 to 1999 and 2003 to 2006, the top four teams per conference qualified for the playoffs.

In 2000 and 2001, the three division winners plus the next five teams with the next best records made the playoffs.

In 2002, the top 8 teams qualified for the playoffs regardless of conference.

In 2007, the top two teams per conference plus the next four teams with the next most points qualified.

At the end of the 2008 season, the top three teams of each conference made the playoffs; in addition the clubs with the next two highest point totals, regardless of conference, were added to the playoffs. In the first round of this knockout tournament, aggregate goals over two matches determined the winners; the Conference Championships were one match each, with the winner of each conference advancing to MLS Cup.  In all rounds, the tie-breaking method was two 15-minute periods of overtime, followed by penalty kicks if necessary. The away goals rule was not used.

At the end of 2009 and 2010 seasons, the top two teams of each conference made the playoffs; in addition the clubs with the next 4 highest point totals, regardless of conference, were added to the playoffs. In the first round of this knockout tournament, aggregate (total) goals over two matches determined the winners; the Conference Championships were one match each, with the winner of each conference advancing to MLS Cup.  In all rounds, the tie-breaking method was two 15-minute periods of extra time, followed by penalty kicks if necessary. The away goals rule was not used.

At 2011 season's end, the top three clubs in each of the league's two conferences earned the six automatic spots in the Conference Semifinals. The wild card entrants, seeded seventh through tenth, entered based upon their overall position in the overall league standings. The new format was assembled so that the lowest seed to qualify out of the wild card rounds will play against the Supporters' Shield winner. The highest wild-card seed remaining will played the conference champion that did not win the Shield. The play-in games and Conference Finals were single matches, with the higher seeded club hosting. The conference semi-finals were two-leg aggregate series. The MLS Cup was held at a predetermined venue.

From the 2012 season through 2014, the playoff structure was further tweaked with the elimination of the wild cards slots. The ten playoff berths were awarded to the top five teams in each conference. In each conference, the No. 4 seeded hosted the No. 5 seed in a single match for a place in the conference semi-finals against the best team in its conference. The Conference Semifinals remained two-legged while the conference finals changed from a single match to a two-leg aggregate series. Finally, the MLS Cup was held at the home field of the finalist with the highest point total during the regular season. The away goals rule was used but did not apply after extra time.

From the 2015 season through 2018, the top six teams per conference qualified for the playoffs (12 total teams). The first round involved each conference's No. 3 seed hosting the No. 6 seed, and the No. 4 hosting No. 5. In the Conference Semifinals, the top seed played the lowest remaining seed, and the No. 2 seed played the next lowest seed.

In the 2019, 2021, and 2022 seasons, the top seven teams per conference qualified for the playoffs, with only the top team in each conference earned a first-round bye to the Conference Semifinals. Each round is still single-elimination. The playoff brackets were fixed, as the league abolished re-seeding. Due to the COVID-19 pandemic, the top ten teams from the Eastern and top eight teams from the Western conference qualified for the playoffs in the 2020 season, with single-elimination remaining intact. The top six Eastern teams earned byes to the first round while teams seeded 7–10 competed in play-in games. The lowest-ranked team to advance from the play-in round advanced to play the conference's first-placed team while the highest-ranked remaining team from that round advanced to face the conference's runner-up. In the Western Conference, the top eight teams competed in their first round with no byes.

The playoffs will expand to nine teams per conference in 2023 with the re-addition of a best-of-three series. The eighth and ninth seeds play a wild card match, with the winner advancing to face the best-ranked team in their conference in Round One while teams ranked 2–7 face each other, with the higher seed hosting. The Conference Semifinals, Conference Final, and MLS Cup final remain single-elimination matches hosted by the higher-seeded team in late November and early December; as before, without re-seeding.

Champions

The winner of Major League Soccer's MLS Cup, the final match of the MLS Cup Playoffs, determines that season's league champion. The playoff tournament is organized by the league at the conclusion of the regular season in a format similar to other North American professional sports leagues. The tournament is open to the top nine clubs of the Eastern and Western Conferences.

The first MLS Cup final was played on October 20, 1996. To date, the record for the most championships is held by the Los Angeles Galaxy with five cup titles. The record for the most championships lost is held by the New England Revolution, who lost the game five times during their history. The championship has been won by the same team in two or more consecutive years on three occasions.

Results

Records and statistics

MLS Cup titles
As of the 2022 season, a total of 30 teams have competed in MLS. Nineteen of these teams have appeared in a cup final, with fifteen of these teams having won the MLS Cup. In the table below, teams are ordered first by the number of appearances in an MLS Cup Final, then by the number of wins, and finally by alphabetical order. In the "Years of Appearance" column, bold years indicate a winning MLS Cup appearance.

MLS Cup finalists records in CONCACAF competition

For most of the league's history, the MLS Cup champions and runners-up have earned berths into the CONCACAF Champions League, though only U.S. teams are eligible to fill these slots. Canadian teams, even MLS Cup participants, must qualify by winning the separate Canadian Championship; , the only Canadian winner has been 2017 MLS Cup champion Toronto FC, who also won the Canadian Championship that year.

Key

QR1 = Qualification First Round
PR = Preliminary round
GS = Group stage
R16 = Round of 16
QF = Quarter-finals
SF = Semi-finals or Consolation match
CON = Consolation match
F = Final

Notes

Trophies

Culminating the championship, the winning team is presented with a trophy, known as the Philip F. Anschutz Trophy, named for the contributions and investment to American soccer and MLS by Philip Anschutz. Typically, the award presentation is held on a podium in the center of the field, where the league commissioner will award the team with the cup.

Before the actual award presentation, the finalists are awarded with silver medals with the league's logo imprinted on them. The champions are then presented with gold medals, before the trophy is handed to the winning team's captain.

In cup history, the MLS Cup champions have been awarded with three different trophies. For the first three MLS Cup finals, the winning team was awarded with the Alan I. Rothenberg Trophy, named for Rothenberg's contributions to American soccer. The Rothenberg Trophy was a dark gold trophy that had two handles around a soccer ball, with the league's logo imprinted on the plaque. In 1999, the Rothenberg Trophy was redesigned with a soccer ball placed on a beacon. In 2008, the trophy was redesigned again to its present state and renamed the Philip F. Anschutz Trophy.

Venues

In MLS Cup history, eight matches have been played in the Greater Los Angeles area (once at the Rose Bowl in Pasadena, California, six times at Dignity Health Sports Park (formerly StubHub Center and Home Depot Center) in Carson, California, and once at Banc of California Stadium). Four markets are tied for having hosted the MLS Cup final the second-most number of times, with three matches each: the Greater Boston metro area (twice contested at Foxboro Stadium and once at Gillette Stadium, both in Foxborough, Massachusetts), Washington, D.C. (all played at RFK Stadium), Toronto (all held at BMO Field) and Columbus (all held at the Historic Crew Stadium).

Through the 2011 season every MLS Cup had been played at a predetermined site (i.e., announced before the playoff participants were known). On the day before the 2011 Cup, MLS announced that starting in 2012, Cup finals would be hosted by the participant with the highest point total during the regular season. As is the case with awarding the Supporters' Shield, if the two finalists are tied on points, the team with the most wins hosts the final. For example, at MLS Cup 2022, Los Angeles FC and the Philadelphia Union both finished with 67 points, but LAFC had two more wins and thus hosted the final.

Before the 2012 Cup and the change to awarding the final to the participant with the higher point total, only three teams played the match on their home field. In the 1997 MLS Cup final, D.C. United won the match in their home stadium over Colorado Rapids, RFK Stadium. The same occurrence applied in the 2002 MLS Cup final, where the Los Angeles Galaxy defeated the New England Revolution 1–0, in the Revolution's home stadium Gillette Stadium. As a result, the 1997 and 2002 MLS Cup finals drew the largest crowds in MLS Cup history prior to the 2012 change to the higher seed hosting.
In 2011, the LA Galaxy won their 2011 MLS Cup match in their home stadium (Home Depot Center), 1–0, over the Houston Dynamo. The Galaxy became the second team (and first since D.C. United in 1997) to win the Cup at home.

After MLS adopted its current criteria for awarding the MLS Cup match, the first three Cup finals were won by the hosts. The 2012 MLS Cup saw a rematch of the 2011 Cup at the same site, with the Galaxy successfully defending the title with a 3–1 win. In 2013, Sporting Kansas City became the third team to win the cup in their home stadium (Sporting Park) when they beat Real Salt Lake in the penalty kicks, which was the longest shootout in MLS Cup history. Then, in 2014, the Galaxy defeated the New England Revolution 2–1 at the renamed StubHub Center in a match that was also notable as the final competitive match for U.S. national team all-time leading goal scorer Landon Donovan. The pattern was broken in 2015, however, when the Portland Timbers defeated the Columbus Crew in the Crew's home stadium.

Through the 2011 season, MLS typically announced the championship location either prior to the start of its respective season, or even a few weeks into the campaign. For the 2011 championship, the league selected Home Depot Center in Carson, California, making it a fourth time the league's championship had been hosted at the venue.

To date, the coldest MLS Cup final was the 2013 championship game played in Kansas City, Kansas at Sporting Kansas City's Sporting Park where the temperature was . The hottest MLS Cup final was the 2005 championship game played in Frisco, Texas at FC Dallas's Pizza Hut Park where the temperature was 75 °F (23 °C).

The 2010 edition of the MLS Cup was the first final in league history to be played outside of the United States. The match was played in Canada at Toronto's BMO Field, the home ground of MLS club Toronto FC.

Stadiums

Italics indicate a stadium that is now inactive.

Most Valuable Player
Following each championship, a player on the winning club is awarded with the title of being the Most Valuable Player (MVP). Usually, but not necessarily, the winner of the award is the player who scores the game-winning goal, or sets up the game-winning goal. This is the case of the 2007, 2008, 2010, 2017, 2019 and 2020 recipients, who all scored game-winning goals, or assisted multiple goals for the winning side.

Exceptions to this occurred in 2000, 2009, 2016, and 2021 where the Most Valuable Player award went to goalkeepers Tony Meola, Nick Rimando, Stefan Frei, and Sean Johnson, respectively. Meola and Frei, with the Kansas City Wizards and Seattle Sounders FC, both earned shutouts for their respective teams in the cup. Rimando and Johnson made two saves in a penalty shoot-out to give Real Salt Lake the title over the Los Angeles Galaxy and New York City FC the title over Portland Timbers, respectively.

List of MVP award recipients

Players with multiple MLS Cup titles
At least 40 players have won two MLS Cups, mostly for teams with sequential or near-sequential titles (D.C. 1996–1999, San Jose 2001 and 2003, LA Galaxy 2002 and 2005, and 2011–2012, and Houston 2006–2007). Brian Mullan is the only player to have won the Cup with four different teams, while players that have won it with three different teams include: Craig Waibel, Alejandro Moreno, Ezra Hendrickson, and Darlington Nagbe.

See also

 MLS Cup Playoffs
 MLS rivalry cups
 Campeones Cup
 CONCACAF Champions League
 List of MLS Cup broadcasters
 List of MLS Cup finals
 List of MLS club post-season droughts
 List of MLS Cup referees
 List of MLS Cup winning head coaches

Footnotes

A.  Until 2003, MLS Cup utilized "sudden death" or "golden goal" overtime, i.e. the match ended if a goal were scored at any point in overtime. Beginning in 2004, a 30:00 overtime is played in full; if the match is still tied, it is decided by a Penalty Kick shootout.
B.  Sellout crowd
C.  Although Real Salt Lake and Colorado Rapids are Western Conference clubs, they qualified to the MLS Cup final through the Eastern Conference bracket, and vice versa for the New York Red Bulls

Notes and references
General

References

External links

Major League Soccer matches

MLS Cup