Traditional medicine (also known as indigenous medicine or folk medicine) comprises medical aspects of traditional knowledge that developed over generations within the folk beliefs of various societies, including indigenous peoples, before the era of modern medicine. The World Health Organization (WHO) defines traditional medicine as "the sum total of the knowledge, skills, and practices based on the theories, beliefs, and experiences indigenous to different cultures, whether explicable or not, used in the maintenance of health as well as in the prevention, diagnosis, improvement or treatment of physical and mental illness". Traditional medicine is often contrasted with scientific medicine.

In some Asian and African countries, up to 80% of the population relies on traditional medicine for their primary health care needs. Traditional medicine is a form of alternative medicine. Practices known as traditional medicines include traditional European medicine, traditional Chinese medicine, traditional Korean medicine, traditional African medicine, Ayurveda, Siddha medicine, Unani, ancient Iranian medicine, traditional Iranian medicine, medieval Islamic medicine, Muti, and Ifá. Scientific disciplines that study traditional medicine include herbalism, ethnomedicine, ethnobotany, and medical anthropology.

The WHO notes, however, that "inappropriate use of traditional medicines or practices can have negative or dangerous effects" and that "further research is needed to ascertain the efficacy and safety" of such practices and medicinal plants used by traditional medicine systems. Its "Traditional Medicine Strategy 2014–2023" said that the WHO would "support Member States in developing proactive policies and implementing action plans that will strengthen the role traditional medicine plays in keeping populations healthy."

Usage and history

Classical history

In the written record, the study of herbs dates back 5,000 years to the ancient Sumerians, who described well-established medicinal uses for plants. In Ancient Egyptian medicine, the Ebers papyrus from c. 1552 BC records a list of folk remedies and magical medical practices. The Old Testament also mentions herb use and cultivation in regards to Kashrut.

Many herbs and minerals used in Ayurveda were described by ancient Indian herbalists such as Charaka and Sushruta during the 1st millennium BC. The first Chinese herbal book was the Shennong Bencao Jing, compiled during the Han Dynasty but dating back to a much earlier date, which was later augmented as the Yaoxing Lun (Treatise on the Nature of Medicinal Herbs) during the Tang Dynasty. Early recognised Greek compilers of existing and current herbal knowledge include Pythagoras and his followers, Hippocrates, Aristotle, Theophrastus, Dioscorides and Galen.

Roman sources included Pliny the Elder's Natural History and Celsus's De Medicina. Pedanius Dioscorides drew on and corrected earlier authors for his De Materia Medica, adding much new material; the work was translated into several languages, and Turkish, Arabic and Hebrew names were added to it over the centuries. Latin manuscripts of De Materia Medica were combined with a Latin herbal by Apuleius Platonicus (Herbarium Apuleii Platonici) and were incorporated into the Anglo-Saxon codex Cotton Vitellius C.III. These early Greek and Roman compilations became the backbone of European medical theory and were translated by the Persian Avicenna (Ibn Sīnā, 980–1037), the Persian Rhazes (Rāzi, 865–925) and the Jewish Maimonides.

Some fossils have been used in traditional medicine since antiquity.

Medieval and later

Arabic indigenous medicine developed from the conflict between the magic-based medicine of the Bedouins and the Arabic translations of the Hellenic and Ayurvedic medical traditions. Spanish medicine was influenced by the Arabs from 711 to 1492. Islamic physicians and Muslim botanists such as al-Dinawari and Ibn al-Baitar significantly expanded on the earlier knowledge of materia medica. The most famous Persian medical treatise was Avicenna's The Canon of Medicine, which was an early pharmacopoeia and introduced clinical trials. The Canon was translated into Latin in the 12th century and remained a medical authority in Europe until the 17th century. The Unani system of traditional medicine is also based on the Canon.

Translations of the early Roman-Greek compilations were made into German by Hieronymus Bock whose herbal, published in 1546, was called Kreuter Buch. The book was translated into Dutch as Pemptades by Rembert Dodoens (1517–1585), and from Dutch into English by Carolus Clusius, (1526–1609), published by Henry Lyte in 1578 as A Nievve Herball.  This became John Gerard's (1545–1612) Herball or General Historie of Plantes. Each new work was a compilation of existing texts with new additions.

Women's folk knowledge existed in undocumented parallel with these texts. Forty-four drugs, diluents, flavouring agents and emollients mentioned by Dioscorides are still listed in the official pharmacopoeias of Europe. The Puritans took Gerard's work to the United States where it influenced American Indigenous medicine.

Francisco Hernández, physician to Philip II of Spain spent the years 1571–1577 gathering information in Mexico and then wrote Rerum Medicarum Novae Hispaniae Thesaurus, many versions of which have been published including one by Francisco Ximénez. Both Hernandez and Ximenez fitted Aztec ethnomedicinal information into the European concepts of disease such as "warm", "cold", and "moist", but it is not clear that the Aztecs used these categories. Juan de Esteyneffer's Florilegio medicinal de todas las enfermedas compiled European texts and added 35 Mexican plants.

Martín de la Cruz wrote a herbal in Nahuatl which was translated into Latin by Juan Badiano as Libellus de Medicinalibus Indorum Herbis or Codex Barberini, Latin 241 and given to King Carlos V of Spain in 1552. It was apparently written in haste and influenced by the European occupation of the previous 30 years. Fray Bernardino de Sahagún's used ethnographic methods to compile his codices that then became the Historia General de las Cosas de Nueva España, published in 1793. Castore Durante published his Herbario Nuovo in 1585 describing medicinal plants from Europe and the East and West Indies. It was translated into German in 1609 and Italian editions were published for the next century.

Colonial America
In 17th and 18th-century America, traditional folk healers, frequently women, used herbal remedies, cupping and leeching. Native American traditional herbal medicine introduced cures for malaria, dysentery, scurvy, non-venereal syphilis, and goiter problems. Many of these herbal and folk remedies continued on through the 19th and into the 20th century, with some plant medicines forming the basis for modern pharmacology.

Modern usage
The prevalence of folk medicine in certain areas of the world varies according to cultural norms. Some modern medicine is based on plant phytochemicals that had been used in folk medicine. Researchers state that many of the alternative treatments are "statistically indistinguishable from placebo treatments".

Knowledge transmission and creation
Indigenous medicine is generally transmitted orally through a community, family and individuals until "collected". Within a given culture, elements of indigenous medicine knowledge may be diffusely known by many, or may be gathered and applied by those in a specific role of healer such as a shaman or midwife. Three factors legitimize the role of the healer – their own beliefs, the success of their actions and the beliefs of the community. When the claims of indigenous medicine become rejected by a culture, generally three types of adherents still use it – those born and socialized in it who become permanent believers, temporary believers who turn to it in crisis times, and those who only believe in specific aspects, not in all of it.

Definition and terminology
Traditional medicine may sometimes be considered as distinct from folk medicine, and the considered to include formalized aspects of folk medicine. Under this definition folk medicine are longstanding remedies passed on and practiced by lay people. Folk medicine consists of the healing practices and ideas of body physiology and health preservation known to some in a culture, transmitted informally as general knowledge, and practiced or applied by anyone in the culture having prior experience.

Folk medicine

Many countries have practices described as folk medicine which may coexist with formalized, science-based, and institutionalized systems of medical practice represented by conventional medicine. Examples of folk medicine traditions are traditional Chinese medicine, Iranian traditional medicine, traditional Korean medicine, Arabic indigenous medicine, Uyghur traditional medicine, Japanese Kampō medicine, traditional Aboriginal bush medicine, Native Hawaiian Lāʻau lapaʻau, and Georgian folk medicine, among others.

Australian bush medicine

Generally, bush medicine used by Aboriginal and Torres Strait Islander people in Australia is made from plant materials, such as bark, leaves and seeds, although animal products may be used as well. A major component of traditional medicine is herbal medicine, which is the use of natural plant substances to treat or prevent illness.

Native American medicine

American Native and Alaska Native medicine are traditional forms of healing that have been around for thousands of years. There are many ethnobotany plants involved in traditional medicine for Native Americans and some are still used today. When it comes to Native American traditional medicine, the ideas surrounding health and illness within the culture are virtually inseparable from the ideas of religion and spirituality. Healers within indigenous communities go by many names ranging from medicine man or woman to herbalist or even shaman and are considered spiritual or religious leaders within their respective tribes. When it comes to healing, tribal healers would look at a plant's characteristics to determine its efficacy for the treatment of an illness. Specific plant characteristics such as plant shape, smell, color, and taste could aid in determining how the plant could be used as a remedy. The Meskwaki tribe found they could use the juice from Arum maculatum for snakebites. This was inferred from the milky appearance of the juice from the plant which is said to resemble snake venom, and the plant's shape resembled the head of a snake. Native Americans used foxglove herb as a treatment for an illness they referred to as dropsy or edema, which is fluid buildup typically in the lower legs, and its common cause is heart failure. In modern medicine, foxglove extract is still used under the name digitalis, and its purpose is to moderate the heart rate. Native Americans were successful with some medical practices, such as treating fevers, gastrointestinal conditions, skin rashes, setting bones, as well as birthing babies, and aiding mothers in healing. A study conducted within an IHS hospital that allows Navajo healers to visit patients found that the hospital had an 80 percent success rate in getting comatose patients back to consciousness, which is higher than the rate of present-day biomedical management hospitals. The plant family Asteraceae has been commonly selected for orthopedic aids and pulmonary aids, specifically the species Achillea and Artemisia. A study conducted amongst 14 different tribes within North America found that Asteraceae was the most widely used plant family for its medicinal properties.

Nattuvaidyam
Nattuvaidyam was a set of indigenous medical practices that existed in India before the advent of allopathic or western medicine. These practices had different sets of principles and ideas of the body, health and disease. There were overlaps and borrowing of ideas, medicinal compounds used and techniques within these practices. Some of these practices had written texts in vernacular languages like Malayalam, Tamil, Telugu, etc. while others were handed down orally through various mnemonic devices. Ayurveda was one kind of nattuvaidyam practised in south India. The others were kalarichikitsa (related to bone setting and musculature), marmachikitsa (vital spot massaging), ottamoolivaidyam (single dose medicine or single time medication), chintamanivaidyam and so on. When the medical system was revamped in twentieth century India, many of the practices and techniques specific to some of these diverse nattuvaidyam were included in Ayurveda.

Home remedies
A home remedy (sometimes also referred to as a granny cure) is a treatment to cure a disease or ailment that employs certain spices, herbs, vegetables, or other common items. Home remedies may or may not have medicinal properties that treat or cure the disease or ailment in question, as they are typically passed along by laypersons (which has been facilitated in recent years by the Internet). Many are merely used as a result of tradition or habit or because they are effective in inducing the placebo effect.

One of the more popular examples of a home remedy is the use of chicken soup to treat respiratory infections such as a cold or mild flu. Other examples of home remedies include duct tape to help with setting broken bones; duct tape or superglue to treat plantar warts; and Kogel mogel to treat sore throat. In earlier times, mothers were entrusted with all but serious remedies. Historic cookbooks are frequently full of remedies for dyspepsia, fevers, and female complaints. Components of the aloe vera plant are used to treat skin disorders. Many European liqueurs or digestifs were originally sold as medicinal remedies. In Chinese folk medicine, medicinal congees (long-cooked rice soups with herbs), foods, and soups are part of treatment practices.

Criticism

Safety concerns
Although 130 countries have regulations on folk medicines, there are risks associated with the use of them (i.e. zoonosis, mainly as some traditional medicines still use animal-based substances). It is often assumed that because supposed medicines are natural that they are safe, but numerous precautions are associated with using herbal remedies.

Use of endangered species

Endangered animals, such as the slow loris, are sometimes killed to make traditional medicines.

Shark fins have also been used in traditional medicine, and although their effectiveness has not been proven, it is hurting shark populations and their ecosystem.

The illegal ivory trade can partially be traced back to buyers of traditional Chinese medicine. Demand for ivory is a huge factor in the poaching of endangered species such as rhinos and elephants.

Pangolins are threatened by poaching for their meat and scales, which are used in traditional medicine. They are the most trafficked mammals in the world.

See also
 Ayurveda
 Bioprospecting
 Folk healer
 Herbal medicine
 Jarrah (surgeon)
 Medicinal plants
 Native American ethnobotany
 Old wives' tale
 Pharmacognosy
 Traditional African medicine
 Traditional Chinese medicine
 Traditional Knowledge Digital Library
 List of forms of alternative medicine

References

External links

Concepts in alternative medicine

Traditional medicine


Asrael is a leggenda or opera in four acts by composer Alberto Franchetti and librettist Ferdinando Fontana. The plot, based on German fairy tale and folklore, displays the conflict between the spirit of evil and the spirit of Christian love, represented by Asrael and Nefta respectively. The work is Franchetti's first opera and displays strong influences of Meyerbeer and Wagner, mixed with late 19th-century Italian idioms. The opera premiered at the Teatro Municipale di Reggio on 11 February 1888. The opera made its United States debut at the Metropolitan Opera on 26 November 1890 with Andreas Dippel in the title role.

Roles

References

External links

Operas by Alberto Franchetti
Italian-language operas
1888 operas
Operas based on fairy tales
Operas

Asrael


බ්ලැක් කැප්ස් යන අපනාමය බැඳි නවසීලන්ත ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම යනු, නවසීලන්තය නියෝජනය කරන, ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම වෙයි.

මුලාශ්‍ර

නවසීලන්ත ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම


Aterigena, es un género de arañas araneomorfas pertenecientes a la familia Agelenidae. Se encuentra en Italia, Francia y China.

Especies
Según The World Spider Catalog 12.0:
 Aterigena aculeata (Wang, 1992)
 Aterigena aliquoi (Brignoli, 1971)
 Aterigena aspromontensis Bolzern, Hänggi & Burckhardt, 2010
 Aterigena ligurica (Simon, 1916)
 Aterigena soriculata (Simon, 1873)

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Agelenidae

Aterigena


السيايرة من قرى الهفوف بواحة الأحساء.

السكان
ذكرها «لوريمر»، وقدر منازلها بنحو 150 منزلاً. وذكرها «فيدال»، وقدر منازلها بنحو 15 منزلاً، عام 1952م.
وفي مسح حكومي حديث علمت أن القرية تبعد عن القاعدة الهفوف بنحو 17 كم، وسكانها 312 نسمة، ونشاطهم في الزراعة، وبها شبكة كهرباء، وتشرب من آبار ارتوازية، كما ان الطريق المؤدي إليها معبد، وطبيعة أرضها مستوية، ويقدر عدد منازلها بـ50 منزلاً، وتستفيد من مجمع العمران، ومساحة القرية 6 هكتارات.
سكانها تقدر ب 1200 نسمة عام 2019 بها لكثير من النخيل وهذا ما يميز القرية.

المرافق
 مدرسة الليث بن سعد الإبتدائية.
 الابتدائية الأولى للبنات بقرية السيايرة.

المصادر

قرى المنطقة الشرقية
قرى محافظة الأحساء

السيايرة


An Scirpus fragrans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hipólito Ruiz López ngan Pav.. An Scirpus fragrans in nahilalakip ha genus nga Scirpus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scirpus

Scirpus fragrans


Jonathan Irvine Israel () este un scriitor britanic despre istoria Țărilor de Jos, Epoca Iluminismului și evreii europeni. Israel a fost numit profesor Andrew W. Mellon la Școala de Studii Istorice a Institutului pentru Studii Avansate, Princeton, New Jersey, în ianuarie 2001. El a fost anterior profesor de Istoria Țărilor de Jos la Universitatea din Londra.

În ultimii ani, Israel și-a concentrat atenția asupra elaborării unei istorii în mai multe volume a Epocii Iluminismului. El pune în opoziție două tabere. "Iluminismul Radical" este întemeiat pe materialismul raționalist dezvoltat de Spinoza. În opoziție cu acesta se află "Iluminismul moderat" pe care îl vede ca profund slăbit de credința în Dumnezeu. În interpretarea extrem de controversată a lui Israel, Iluminismul Radical este principala sursă a ideii moderne de libertate. El susține că Iluminismul moderat, promovat de Locke, Voltaire și Montesquieu, nu a avut nici o contribuție reală la campania împotriva superstiției și ignoranței.

Biografie
Cariera lui Israel până în 2001 s-a desfășurat în mediul academic din Marea Britanie. El a urmat studii universitare la Queens' College, Cambridge și apoi studii postuniversitare la Universitatea din Oxford și la El Colegio de México, Ciudad de México, obținând doctoratul la Oxford, în 1972. El a fost numit cercetător Sir James Knott la Universitatea din Newcastle upon Tyne în 1970, iar în 1972 s-a mutat la Universitatea din Hull, unde a fost inițial asistent universitar și apoi lector de istoria Europei Moderne. În 1974 el a devenit lector de istoria începutului Europei Moderne la University College din Londra, avansând la gradul de conferențiar de istoria modernă în 1981, apoi a devenit profesor de istoria Țărilor de Jos în 1984. În ianuarie 2001, Israel a devenit profesor de istorie modernă europeană în cadrul Școlii de Studii Istorice a Institutului de Studii Avansate de la Princeton, SUA. În 2007, cu prilejul aniversării a 375 de ani de la nașterea lui Spinoza, el conducea Catedra de Filozofie a Universității din Amsterdam.

Puncte de vedere
Israel a definit ceea ce el consideră a fi "Iluminismul Radical", argumentând că acesta își are originea în lucrările lui Spinoza. El argumentează în detaliu că Spinoza "și spinozismul au fost de fapt coloana vertebrală intelectuală a Iluminismului Radical European peste tot, nu numai în Țările de Jos, Germania, Franța, Italia, Scandinavia, dar și în Marea Britanie și Irlanda" și că Iluminismul Radical, orientat către scepticism religios și guvernare republicană, duce la statul liberal-democratic modern.

Israel este un critic aspru al lui Jean-Paul Marat și Maximilien de Robespierre pentru că au respins adevăratele valori ale Iluminismului Radical și au denaturat mult sensul Revoluției Franceze. El a susținut că "cultura și ideologia iacobină din vremea lui Robespierre era un puritanism moral inspirat din ideile lui Rousseau, cufundat în autoritarism, antiintelectualism și xenofobie" și a respins libertatea de exprimare, drepturile fundamentale ale omului și democrația".

Premii și distincții
El a fost ales membru al Academiei Britanice în 1992, membru corespondent al Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (Academia Regală Neerlandeză de Arte și Științe) în 1994, a fost distins cu Premiul Leo Gershoy al American Historical Association în 2001 și a fost făcut cavaler al Ordinului Leului Țărilor de Jos în 2004. În 2008, el a obținut premiul Dr. A.H. Heineken pentru istorie, medicină, studii de mediu și științe cognitive.

În 2010 a fost distins cu Medalia Benjamin Franklin de către Royal Society for the Encouragement of Arts, Manufactures and Commerce (RSA) pentru contribuția sa deosebită la cercetarea epocii Iluminismului.

Lucrări

   HB.
   HB;  PB.
   HB;  PB.
   PB.
   HB.
  (editor).  HB;  PB.
  (co-editor)  HB.
   HB;  PB. Documents the golden age of the United Provinces of the Netherlands and its historical context.
   HB.
   HB;  PB. Emphasizes the role of 17th century Holland, and Spinoza in particular, in the Enlightenment.
   HB.
  (co-editor)  HB.
   HB.
   HB.
   HB.
   HB.

Radical Enlightenment (2001), Enlightenment Contested (2006) și Democratic Enlightenment (2011) constituie o monumentală trilogie despre istoria Iluminării Radicale și despre originile intelectuale ale democrației moderne. A Revolution of the Mind (2009) este o lucrare mai scurtă pe aceeași temă. Lista de mai sus este completă .

Referințe

Legături externe
 Seeing reason: Jonathan Israel's radical vision

Nașteri în 1946
Absolvenți ai Queens' College, Cambridge
Evrei britanici
Membri ai British Academy
Membri ai Institutului de Studii Avansate din Princeton
Istorici evrei
Oameni în viață
Membri ai Academiei Regale Neerlandeze de Arte și Științe

Jonathan Israel


Matamela Cyril Ramaphosa (n. 17 noiembrie 1952, Soweto) este un politician sud-african. Este al cincilea și actualul președinte al Africii de Sud, ca urmare a demisiei lui Jacob Zuma, preluând funcția în urma votului Adunării Naționale din 15 februarie 2018. Anterior un activist anti-apartheid, lider sindical și om de afaceri, a fost vicepreședintele Africii de Sud între 2014 și 2018. A fost ales președintele Congresului Național African, partidul de guvernare al Africii de Sud, în decembrie 2017.

Ramaphosa este cunoscut ca unul dintre cei mai bogați oameni din Africa de Sud, cu o avere estimată la 450 milioane de dolari. Este membru al grupului etnic Venda și primul președinte sud-african din acest grup.

Note

|-

|-

|-

|-

Nașteri în 1952
Președinți ai Africii de Sud
Laureați ai Premiului Olof Palme

Cyril Ramaphosa


ප්‍රාථමික කෝෂයක් යනු,  විද්‍යුත් රසායනික ප්‍රතික්‍රියාව ප්‍රත්‍යවර්ත්‍ය නොවන ඕනෑම වර්ගයක  බැටරියකි. ප්‍රාථමික කෝෂයක ඉතාමත් පොදු නිදසුනක් වන්නේ භාවිතා කොට බැහැර දැමිය හැකි බැටරියකි. ද්විතීයික කෝෂයකදී ලෙසින්, කෝෂය තුලට ධාරාවක් යැවීමෙන් ප්‍රතික්‍රියාව ප්‍රතිවර්තනය කිරීම මෙහිදී සිදු කල නොහැක; රසායනික ප්‍රතික්‍රියක ඒවායේ පූර්ව තත්වයට හා හැකියාවට පැමිණිවීම සිදු කල නොහැක. ඒවා‍යේ ඉලෙක්ට්‍රෝඩ එකක හෝ දෙකෙහිදීම ද්‍රව්‍ය භාවිතා කොට අහවර කිරීමක් ප්‍රාථමික බැටරිවලදී සිදුවෙයි.

යළිආරෝපණය කල හැක්කන් හා සංසන්දනය

ඒවායේ ඉහළ ආරම්භක මිල හා ආරෝපණ කට්ටල පද්ධතියක මිල, ආරෝපණ වක්‍ර කිහිපයක් පුරාවට බෙදී යන පරිදී කටයුතු කල හැකි නම්,  යළිආරෝපණය කල හැකි බැටරි භාවිතය සකසුරුවම් සහිතය; නිදසුනක් ලෙසින්, අතෙහි-රඳවා භාවිත කල හැකි බල මෙවලම් වලදී, භාවිතයෙහි සෑම පැය කිහිපයකට වරක්ම අධි-ධාරිතා ප්‍රාථමික බැටරි ඇසුරුමක් ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම ඉතාමත් මිල අධික කටයුත්තක් වෙයි.

ප්‍රාථමික කෝෂය


منسي إنسان نادر على طريقته كتاب للطيب صالح نشر في أول الأمر على حلقات في مجلة المجلة في لندن ثم جمعت الحلقات لاحقاً ونشرت في كتاب. يتعرف الطيب صالح على صديقه الراحل منسي القادم من صعيد مصر, منسي يحمل عدة أسماء وتتميز شخصيته بالعيث وعدم المبالاة، ولكن تلك السمات الشخصية التي امتاز بها توصله إلى أماكن متعدده، وتضعه في مواقف محرجة، وتجعل منه نجماً بشكل من الأشكال، وذلك ما يرويه الطيب الصالح في هذا الكتاب.

تتمحور قصه الكتاب حول أحمد منسي أو مايكل بسطاووروس وتتجسد عبقريه الطيب صالح جليه في وصفه الدقيق والعيق داخل مكنونات شخصيه منسي وطباعها
ويقع القارئ في غرامها ويبحر في الرواية بسلاستها وانسيابها، أيضا الكتاب يلخص سنوات حياة الطيب صالح ورحلاته الرسمية وغيرها مع منسي

مراجع

روايات 2004

منسي إنسان نادر على طريقته (كتاب)


Peel Sound ist eine Meeresstraße in der Qikiqtaaluk-Region des kanadischen Territoriums Nunavut.
Im kanadisch-arktischen Archipel gelegen, wird sie nach Osten von Somerset Island und nach Westen von Prince of Wales Island begrenzt. Sie verbindet die Barrow Strait, Teil des Parry Channel, im Norden mit der Franklin Strait im Süden.

Der Peel Sound hat eine Längenausdehnung in Nord-Süd-Richtung von 230 km. Seine Breite variiert zwischen 25 und 50 km.

Im Westen der Meeresstraße liegt zwischen Prescott Island und Prince of Wales Island die Nebenbucht Browne Bay.

Es gibt eine Reihe von Inseln im Peel Sound. Dazu zählen: Prescott Island, Lock Island, Vivian Island, Pandora Island, Otrick Island, Barth Island, De la Roquette Islands und Gibson Island

Meerenge (Arktischer Ozean)
Meerenge in Kanada
Geographie (Nunavut)
Meerenge in Nordamerika

Peel Sound


Frísia Ocidental () é um termo usado para se referir às áreas tradicionalmente frísias que estão localizadas a oeste de Dollart, na Holanda. Junto com a Frísia Oriental e a Frísia do Norte, é uma das subdivisões mais comumente usadas da Frísia.

Em seu sentido mais estreito, refere-se ao território entre o Vlie e o Lauwers, onde o frísico ocidental é falado: a província da Frislândia. Em seu sentido mais amplo, também inclui Ommelanden e a região histórica da Frislândia Ocidental.

Mapas

Geografia dos Países Baixos

Frísia Ocidental


Laguna Verde, the Spanish-language form of green lagoon or green lake, may refer to:

Bolivia
Laguna Verde (Bolivia), a salt lake in Potosi Department
Laguna Verde (Beni), a lake in Beni Department
Laguna Verde (Comarapa), a lake in Comarapa

Chile
Laguna Verde, Chile, a town
Laguna Verde (lake of Chile), in the Andes
Laguna Verde (volcano), in the Salar de Atacama

Other places
Laguna Verde (Hong Kong), a residential complex in Kowloon, Hong Kong, China
Laguna Verde Nuclear Power Station, in Alto Lucero, Veracruz, Mexico

See also
Green Lake (disambiguation)
Lago Verde (disambiguation)

Laguna Verde


مراسلة موزيلا  وتختصر إلى MoMo هو فرع من مؤسسة موزيلا. يهدف للربح ومشروعه الأساسي هو تطوير موزيلا ثندربرد.

مراجع

انحلالات سنة 2011 في كولومبيا البريطانية
بريد إلكتروني
تأسيسات سنة 2007 في كندا
شركات برمجيات أسست في 2007
شركات برمجيات سابقة في كندا
شركات برمجيات في كندا
شركات أسست في 2007
شركات سابقة في كولومبيا البريطانية
شركات كندية أسست في 2007
موزيلا
شركات كندية انحلت في 2011
تأسيسات سنة 2007 في كولومبيا البريطانية

مراسلة موزيلا


Koprolit iz Lloyds Banka je veliki paleofeces, ili uzorak osušenog ljudskog fecesa, koji su otkrili arheolozi iz Yorkške arheološke udruge prilikom iskopa drevnog vikinškog naselja Jórvíka (današnji York) u Engleskoj.

Opis
Koprolit je otkriven 1972. u ostatcima drevnog vikinškog naselja iznad kojeg je planirana gradnja mjesnog ogranka Lloyds Banke i do danas je najveći pronađeni primjerak fosiliziranog ljudskog fecesa, duljine 20 centimetara i širine 5 centimetara. Analizom stolice utvrđeno je da se ishrana vlasnika sastojala uglavnom od mesa i žitarica, dok je prisutnost jajašaca probavnog nametnika ukazala na učestalost parazitskih bolesti toga vremena. 1991. godine, član Yorkške arheološke udruge i palekoprolog vnar dr Andrew Jones opisao je ovo otkriće i njegovo značenje kao "Najuzbudljiviji primjerak fecesa ikad viđen... Na svoj je način nezamjenjiv, kao i dragulji u britanskoj kruni.". Slojevi koji su oblagali feces bili su vlažni i tresetasti, a osim fecesa očuvali su i tekstil i drvo.

Muzejski izložak
Uzorak je izložen u Arheološkom centru, prostoru namijenjenom javnoj edukaciji kojeg vodi Yorkška arheološka udruga. Godine 2003. uzorak se razbio u tri dijela padom za vrijeme izložbe, te su poduzeti pokušaji rekonstrukcije. Koprolit je od 2008. izložen u Jorvik Viking Centru.

Izvori

Vanjske poveznice

 Bone: The Man Behind the Lloyds Bank Turd - Video discussing the discovery and analysis of the coprolite

Arheologija
Povijest Engleske

Koprolit iz Lloyds Banka


Purbeck was a local government district in Dorset, England. The district was named after the Isle of Purbeck, a peninsula that forms a large proportion of the district's area. However, it extended significantly further north and west than the traditional boundary of the Isle of Purbeck which is the River Frome. The district council was based in the town of Wareham, which is itself north of the Frome.

The district was formed under the Local Government Act 1972 on 1 April 1974, from the former municipal borough of Wareham, Swanage urban district and Wareham and Purbeck Rural District.
The district and its council were abolished on 1 April 2019, together with the other four districts outside the greater Bournemouth area, to form a new Dorset unitary authority.

Its name is recorded in 948 AD as Anglo-Saxon Purbicinga, meaning "of the people of Purbic", where Purbic may be a former Celtic name, or may contain a supposed Anglo-Saxon word *pur or "male lamb".

Settlements
Settlements with a population over 2,500 are in bold.
Affpuddle, Arne
Bere Regis, Bloxworth
Chaldon Herring, Church Knowle, Coombe Keynes, Corfe Castle
East Lulworth, East Stoke
Harman's Cross
Kingston, Kimmeridge
Langton Matravers, Lytchett Matravers, Lytchett Minster
Morden, Moreton
Ridge
Steeple, Stoborough, Stoborough Green, Studland, Swanage
Turners Puddle
Wareham, West Lulworth, Winfrith Newburgh, Wool, Worgret, Worth Matravers
Upton Lytchett Minster and Upton

Places of interest
Ballard Down, Blue Pool, Brownsea Island
Chaldon Down, Chapman's Pool, Clouds Hill, Corfe Castle
Dancing Ledge, Dunshay Manor, Durdle Door, Durlston Country Park
Godlingstone Heath, Godlingstone Manor
Hambury Tout
Jurassic Coast (A World Heritage Site)
Lulworth Castle, Lulworth Cove
Kimmeridge
Nine Barrow Down
Old Harry Rocks
Poole Harbour, Purbeck Heritage Coast
Smedmore Hill, South West Coast Path, St Aldhelm's Head, Studland Bay, Swanage Railway, Swyre Head
Tyneham
Worbarrow Tout, Wareham Forest, Winspit, Wytch Farm

See also
Purbeck Marble
Purbeck Ball Clay  -  Purbeck Mineral and Mining Museum
List of churches in Purbeck
Purbeck District Council elections

References

External links
Purbeck District Council
National Coastwatch Institution St Alban's Head Website
 Links to all the Museums on the Isle of Purbeck

Former non-metropolitan districts of Dorset
2019 disestablishments in England

Purbeck District


Slaget ved Dybbøl 1848 var en del af treårskrigen fra 1848 til 1851. Kort forinden, d. 28 marts, var en tysk forbundsstyrke under general Hugh Halkett blevet trængt tilbage i slaget ved Nybøl, og den danske hær havde taget opstilling på Dybbøl banke. Den 5. juni forsøgte man fra tysk side at generobre området og den strategisk vigtige flankestilling ved Dybbøl. Det tyske angreb havde indledningsvis succes, men blev efter et dansk modangreb trængt tilbage og resultatet blev en dansk sejr.

Baggrund
Efter slaget ved Nybøl den 28. maj, var den tyske hær blevet samlet omkring Flensborg, her opslog general Friedrich Wrangel sit hovedkvarter, hvor han tog en beslutning om helt at kaste de danske tropper ud af Sundeved – og angrebet blev fastsat til den 5. juni. Angrebet blev forsøgt skjult bag afholdelsen af en stor parade i anledning den hannoveranske konges, Ernst Augusts, fødselsdag samme dag.

I angrebet skulle forbundsdivisionen og den preussiske linjebrigade under general Edward Bonin rykke frem mod Dybbøl – mens den preussiske garderbrigade skulle marchere mod Aabenraa for at kaste den danske oberst Hans A. Juels kavaleris styrker ud af Nordslesvig. Avantgarden og brigaden Marchalck tilhørende general Hugh Halkett skulle fra Gråsten rykke frem over Adsbøl og Nybøl mod brohovedet ved Alssund. Den slesvig-holstenske hær skulle blive i Adsbøl som reserve. De tyske styrker talte 14 bataljoner, seks eskadroner og fire batterier. I alt ca. 12.000 mand.

Angreb
Angrebet begyndte om formiddagen mod den danske venstrefløj. Snart måtte danskerne opgive Nybøl By og møllen dér og blev senere blev kastet ud af Stenderup og Bøffelkobbel. Den danske venstrefløj måtte trække sig helt tilbage til Dybbøl for dér at indtage en ny stilling. Under dette angreb havde den preussiske linjebrigade samlet sig så langt tilbage, at general Wrangel måtte befale, at det ellers sejrrige angreb måtte stoppes for at give linjebrigaden tid til at nå frem til kamplinjen.

Angrebets pause betød, at der blev tid til at sætte danske reserver ind i kampen fra Als og derved forstærke Dybbøl-stillingen. Der havde i mellemtiden været hårde kampe under den danske tilbagetrækning. Dybbøl-stillingen blev nu så tilpas forstærket, at det tyske angreb brød sammen. Omkring kl. 18:30 gav general Wrangel ordre til retræte – og netop på det tidspunkt iværksattes et dansk modangreb. De danske enheder stormede frem under jubel og drev fjenden tilbage til Nybøl. Om denne storm skrev et tysk øjenvidne: "Som en blodrød Sky, truende med Ødelæggelse, væltede de danske Styrker ned over Banken". Danskerne fulgte dog ikke sejren op, da man forventede, at tyskerne ville angribe igen dagen efter med deres ubrugte reserver – dette ville betyde en klar tysk overmagt.

Efterspil
Danskerne havde, efter slaget, 59 døde og 171 mere eller mindre sårede, i denne opregning er der medtaget både officerer og andet mandskab under ét. Desuden blev 17 taget til fange. Tyskerne havde et tab på 321 mand, heraf 44 døde, 213 sårede samt 40 fanger. Danskerne havde opnået at sikre og hævde Dybbøl-stillingen, hvilket betød, at man stadigvæk kontrollerede noget af Slesvig. Militærhistorikere fremhæver især Schleppegrells strategiske evner under slaget. Hertil kom at de danske troppers moral var højnet og den danske befolkning fik stor tillid til dens soldater.

i august blev der, efter pres fra stormagterne, indgået en våbenstilstand som skulle vare frem til foråret 1849, samtidig med, at der blev blev ført internationale forhandlinger om en fred. Både den danske og den Slesvig-Holstenske hær skulle rømme Slesvig, dog var der fortsat danske styrker på øen Als.

Referencer

Dybbøl (1848)
Dybbøl (1848)
Dybbøl (1848)
Dybbøl

Slaget ved Dybbøl (1848)


Lacticaseibacillus rhamnosus (anteriormente Lactobacillus rhamnosus) é uma bactéria que originalmente foi considerada uma subespécie de L. casei, mas a pesquisa genética descobriu que era uma espécie separada no clado L. casei, que também inclui L. paracasei e L. zeae. É um bastonete anaeróbio facultativo homofermentativo curto, Gram-positivo, não formador de esporos, que frequentemente aparece em cadeias. Algumas cepas da bactéria L. rhamnosus estão sendo usadas como probióticos, e são particularmente úteis no tratamento de infecções do trato urogenital feminino, mais particularmente casos muito difíceis de tratar de vaginose bacteriana (ou "BV"). As espécies Lacticaseibacillus rhamnosus e Limosilactobacillus reuteri são comumente encontradas no trato geniturinário feminino saudável e são úteis para recuperar o controle do supercrescimento bacteriano disbiótico durante uma infecção ativa. L. rhamnosus às vezes é usado em produtos lácteos, como leite fermentado e como bactéria de ácido lático não iniciador (NSLAB) em queijos de longa maturação. Embora frequentemente considerado um organismo benéfico, L. rhamnosus pode não ser tão benéfico para certos subconjuntos da população; em raras circunstâncias, especialmente aquelas envolvendo principalmente o sistema imunológico enfraquecido ou bebês, pode causar endocardite. Apesar das raras infecções causadas por L. rhamnosus, a espécie está incluída na lista de espécies bacterianas com status de segurança presumida qualificada (QPS) da Agência Europeia de Segurança Alimentar.

Genoma
Lacticaseibacillus rhamnosus é considerado um organismo nômade e cepas foram isoladas de muitos ambientes diferentes, incluindo a vagina e o trato gastrointestinal. As cepas de L. rhamnosus têm a capacidade de funções gênicas específicas de cepas que são necessárias para se adaptar a uma grande variedade de ambientes. Seu genoma central contém 2.164 genes, de um total de 4.711 genes (o pan-genoma). O genoma acessório é ultrapassado por genes que codificam o transporte e metabolismo de carboidratos, polissacarídeos extracelulares, biossíntese, produção de bacteriocina, produção de pili, o sistema CRISPR-Cas, os loci de repetição palindrômica curta ( CRISPR ) agrupados regularmente interespaçados e mais de 100 funções de transportador e móveis elementos genéticos tais como fagos, genes plasmídicos e transposões.

O genoma da cepa específica L. rhamnosus LRB, neste caso, retirado de um dente de leite humano, consiste em um cromossomo circular de 2.934.954 pb com 46,78% de GC. Este genoma contém 2.749 genes totais com 2.672 que são sequências totais de codificação de proteínas. Esta amostra não continha plasmídeos. A cepa mais extensivamente estudada, L. rhamnosus GG, um isolado do intestino, consiste em um genoma de 3.010.111 pb. Portanto, o genoma de LRB é mais curto que o genoma de GG. LRB não possui o cluster de genes spaCBA de GG e não se espera que produza pili funcional (6). Essa diferença pode ajudar a explicar por que cada cepa vive em um habitat diferente.

Lacticaseibacillus rhamnosus GG (ATCC 53103)
Lacticaseibacillus rhamnosus GG (ATCC 53103) é uma cepa de L. rhamnosus que foi isolada em 1983 do trato intestinal de um ser humano saudável; depositado para uma patente em 17 de abril de 1985, por Sherwood Gorbach e Barry Goldin, o 'GG' deriva das primeiras letras de seus sobrenomes. A patente refere-se a uma estirpe de "L. acidophilus GG" com o número de acesso American Type Culture Collection (ATCC) 53103; posteriormente reclassificada como uma cepa de L. rhamnosus . A patente afirma que a cepa de L. rhamnosus GG (ATCC 53103) é estável ao ácido e à bile, tem uma grande avidez por células da mucosa intestinal humana e produz ácido lático . Desde a descoberta da cepa L. rhamnosus GG (ATCC 53103), ela tem sido estudada extensivamente sobre seus vários benefícios à saúde e atualmente a cepa L. rhamnosus GG (ATCC 53103) é a bactéria probiótica mais estudada do mundo com mais de 800 estudos científicos.

A sequência do genoma de Lactobacillus rhamnosus GG (ATCC 53103) foi decodificada em 2009.

História
Em 1983, L. rhamnosus GG foi isolado do trato intestinal de um humano saudável por Sherwood Gorbach e Barry Goldin.

Pesquisa médica e uso
Enquanto L. rhamnosus GG (ATCC 53103) é capaz de sobreviver ao ácido e bile do estômago e intestino, afirma-se que coloniza o trato digestivo e equilibra a microbiota intestinal, evidências sugerem que L. rhamnosus, comparável a virtualmente todos os lactobacilos probióticos, é apenas um habitante transitório e não autóctone. Independentemente disso, é considerado um probiótico útil para o tratamento de várias doenças, pois funciona em vários níveis. Lactobacillus rhamnosus GG liga-se à mucosa intestinal.

Diarréia
Lacticaseibacillus rhamnosus GG é benéfico na prevenção da diarreia por rotavírus em crianças. A prevenção e o tratamento de vários tipos de diarreia foram demonstrados em crianças e adultos. L. rhamnosus GG pode ser benéfico na prevenção de diarreia associada a antibióticos e diarreia nosocomial e isso foi recentemente apoiado por diretrizes europeias. Lactobacillus rhamnosus GG pode reduzir o risco de diarreia do viajante.

Gastroenterite aguda
Um documento de posicionamento publicado pelo ESPGHAN Working Group for Probiotics and Prebiotics baseado em uma revisão sistemática e ensaios clínicos randomizados (RCTs) sugeriu que L. rhamnosus GG (baixa qualidade de evidência, forte recomendação) pode ser considerado no manejo de crianças com gastroenterite aguda além da terapia de reidratação.

Dermatite atópica, eczema
Lacticaseibacillus rhamnosus GG foi considerado ineficaz no tratamento de eczema. No entanto, em uma observação clínica não randomizada lidando com eczema atópico infantil resistente, uma melhora substancial na qualidade de vida foi relatada em pacientes pediátricos que receberam Lactobacillus rhamnosus como suplemento.

O uso de L. rhamnosus GG para terapia probiótica tem sido associado a casos raros de sepse em certos grupos de risco, principalmente aqueles com sistema imunológico enfraquecido e lactentes. A ingestão de GG é considerada segura e os dados mostram que um crescimento significativo no consumo de L. rhamnosus GG em nível populacional não levou a um aumento nos casos de bacteremia por Lactobacillus.

Lacticaseibacillus rhamnosus GR-1
Lacticaseibacillus rhamnosus GR-1 foi originalmente encontrado na uretra de uma mulher saudável e hoje é uma cepa modelo para probióticos vaginais. Uma comparação do genoma entre L. rhamnosus GG e L. rhamnosus GR-1 mostra que GR-1 não possui pili codificado por spaCBA, uma adesina importante na adesão de L. rhamnosus GG às células epiteliais intestinais. Em contraste, L. rhamnosus GR-1 utiliza proteínas do tipo lectina para se ligar a carboidratos na superfície da célula alvo. As proteínas do tipo lectina ligam-se preferencialmente a células escamosas estratificadas não queratinizadas que são encontradas na uretra e na vagina. A proteína semelhante a lectina 1 purificada de L. rhamnosus GR-1 previne a infecção pelo uropatogênico E. coli UTI89 inibindo sua adesão às células epiteliais e interrompendo sua formação de biofilme. Além disso, pode aumentar a formação de biofilme em outros lactobacilos benéficos que habitam a vagina.

Referências

Ligações externas
 Tipo de cepa de Lactobacillus rhamnosus em Bac Dive - o banco de dados de diversidade bacteriana

Bactérias descritas em 1989
Lactobacillaceae
Probióticos
Sistema digestivo

Lacticaseibacillus rhamnosus


Peloid je blato, (ili glina) koja se koristi u terapeutske svrhe, kao dio balneoterapije, odnosno ljekovitog kupanja. Peloidi se sastoje od humusa i minerala nastalih tijekom mnogo godina geološkim, biološkim, kemijskim i fizikalnim procesima.
Danas su dostupni brojni peloidi, od kojih su najpopularniji tresetne kaše, razne ljekovite gline koje se iskopavaju na raznim lokacijama širom svijeta te razne biljne tvari. Također, lječilišta često koriste lokalno dostupno jezersko i morsko blato te glinu.

Peloidni zahvati su također različiti; najčešći od njih su peloidni oblozi, peloidne kupke i peloidni oblozi koji se nanose lokalno na dio tijela koji se tretira.
Peloidni oblozi, a posebno treset, koriste se u Europi za ljekovite kupke i obloge zadnjih 200 godina.
Priprema peloida razlikuje se u različitim toplicama. Obično peloidi sazrijevaju do 2 godine u posebnim umjetnim jezercima u kojima se prirodna ("djevičanska") glina miješa s mineralnom, termomineralnom ili morskom vodom koja izvire u blizini toplica ili unutar zgrada toplica.
Tretmani peloidima koriste se za reumatske poremećaje, osteoartritis, ginekološke poremećaje, išijas, kožne bolesti, traume i još mnogo raznih tegoba i oboljenja.
Peloidi se široko koriste u kozmetologiji u obliku maski za lice. Primjena peloidne maske rezultira blagim pilingom, kratkotrajnom hidratacijom i promjenom sadržaja ulja u gornjem sloju kože, epidermisu koji se sastoji od mrtvih oljuštenih slabo zbijenih stanica. Međutim, nema znanstvenih dokaza o bilo kakvom učinku na temeljne dublje slojeve kože ispod epiderme ili na dugoročno zdravlje kože, poput stvaranja bora, dispigmentacije i gubitka elastičnosti.

Povezani članci

 Balneologija
 Balneoterapija

Geologija
Turizam
Zdravstveni turizam
Lječilišta

Peloidi


NGC 293 este o galaxie spirală barată situată în constelația Balena. A fost descoperită în 27 septembrie 1864 de către Albert Marth.

Note

Vezi și
 NGC 292
 NGC 294

Legături externe
 NGC 293 pe spider.seds.org
 NGC 293 pe WikiSky

Galaxii spirale barate
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1864
Obiecte astronomice descoperite de Albert Marth

NGC 293


1168 (MCLXVIII) pazartesi günü başlayan bir artık yıldır.

Olaylar
 Danimarka kralı I. Valdemar Rügen'i fethetti.

Doğumlar
 İbnü'l-Müstevfî, Müslüman tarihçi (ö. 1239)

Ölümler
 20 Eylül - III. Paschal, Romalı karşı papa (d. 1110)
 5 Kasım - IX. Hugh, Fransız soylu

1168


La Ferrari BR20 est une voiture de sport du constructeur automobile italien Ferrari produite en un exemplaire unique en 2021 par le département spécial « One-Off » de la marque.

Présentation
La Ferrari BR20 est dévoilée le .

Design
Le nouveau projet spécial de Maranello s'inspire des Ferrari 410 Superamerica et 500 Superfast.

À l'intérieur, le coupé reprend la planche de bord de la GTC4Lusso.

Caractéristiques techniques
La BR20 est basée sur le chassis du break de chasse GTC4Lusso.

Motorisation

Notes et références

Voir aussi

Liens externes
  Le site officiel de Ferrari
 Site officiel de la BR20

Articles connexes
 Liste des automobiles Ferrari
 Ferrari GTC4Lusso

BR20
Automobile des années 2020
Coupé GT

Ferrari BR20


විෂය නිර්දේශය

•	මහජන සම්බන්ධතාව හඳුන්වා දීම
•	මහජන සම්බන්ධතා නිර්වචන
•	මහජන සම්බන්ධතා ප්‍රභේද
	අභ්‍යන්තර සන්නිවේදනය(Internal Communication)
	බාහිර සන්නිවේදනය(In sternal Communication)
•	ප්‍රජා සම්බන්ධතා
•	සංස්ථාපිත සමාජීය වගකීම
•	අර්බුද කළමණාකරණය
•	ආපදා සන්නිවේදනය
•	දේශපාලන මහජන සම්බන්ධතා
•	අලවිකරණ මහජන සම්බන්ධතා
•	සන්නිවේදන කළමණාකරණය
•	ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා
•	පාරිභෝගික සම්බන්ධතා
•	මහජන සම්බන්ධතා විධි ක්‍රම
	පුවත් හසුන(News Letter)
	වාර්ෂික වාර්තාව(Annual Report)
	දැන්වීම් පුවරුව(Notice Board)
	ප්‍රදර්ශන(Exhibitions)
	පොත් පිංච සහ අත්පත්‍රිකා
	වාර්ෂික සැලැස්ම(Annual Plan)
	විද්‍යුත් තැපෑල(E-mail)
	සමාජ ජාල මාධ්‍ය
	දින දර්ශන(Calendars)
	සුභාශිංසන පත්‍රිකා
	විනෝද චාරිකා
	ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡා
	පුවත් නිවේදන(press releases)
•	මහජන සම්බන්ධතා ආරම්භය සහ ඉතිහාසය
•	මහජන සම්බන්ධතා නිළධාරියා/කාර්ය සහ කාර්යභාරය

                                         මහජන සම්බන්ධතාව හඳුන්වා දීම

පුද්ගලයෙකුට තනිව ජීවත් විය නොහැකිය.එබැවින් මහජන සම්බන්ධතාව ද මානවයා තරම් ම පැරණි වූවකි.එය විවිධ යුග පසු කරමින්,විවිධ සංස්කරණයන්ට ලක් වෙමින් අවිධිමත්ව මේ තෙක් පැමිණ;වර්තමානය තුළ විධිමත්ව,ක්‍රමවත්ව භාවිතයට ගැනේ.ඒක මාර්ගික හා ද්වී මාර්ගිකව සිදු වන සන්නිවේදනයේ දී බොහෝ විට මහජන සම්බන්ධතාවය ද්වී මාර්ගික ස්වරූපයක් ගත් අතර යම් ආයතනයක,ව්‍යුහයක හෝ පුද්ගලයකු හා සමස්තව අදාළ වූත්,සහසම්බන්ධතා දක්වන මහජනතාව තුළ පෙර කී ව්‍යුහයන් පිළිබඳ ඇතිවන ප්‍රතිරූපය වර්ධනයට හේතු වේ.ගෝත්‍රික ශක්තිවන්තයා නායකයා වී ඇති අතර සියලු දෙනා ම ඔහුට යටත් විය.ඔහුගේ මතය නිතරඟයෙන් ම පොදු මතය විය.සන්නිවේදනය ඒක මාර්ගික විය.එහෙත් තරමක් දියුණු වූ පසු සන්නිවේදනය ද්වී මාර්ගික වූයේ ජනතාව තර්ක විතර්ක ඉදිරිපත් කිරීමෙන් අනතුරුවය.ඒ බොහෝ විට ඒවා නිවැරදි තර්ක වීම නිසාය.ගෝත්‍ර නායකයා අත්තනෝමතිකව ජනතාව පාලනය කළත් තරමක් මහජනයාට සවන් දී මහජන සම්බන්ධතාව යම් තරමකට ගොඩනැඟී ඇති බව බර්ට්‍රන් රසල්ගේ Wisdom of west හි සවිස්තරාත්මකව පවසයි.පසුව රාජ්‍ය පාලන යුගය පැමිණි පසු මහජන සම්බන්ධතාව තරමක් වර්ධනය විය.ඒ සඳහා රජවරුන් වෙස්වලාගෙන ගම් නියම්ගම් පුරා සැරිසරන ලදි.තව ද අනුශාසකයන් ලෙස මහජන සම්බන්ධතා නිලධාරීන් සිට ඇත.බොහෝ විට මිසරය,ඊජිප්තුව වැනි දියුණු ශිෂ්ටාචාරයන්හි මෙය ඇරඹිණි.ඊට පූජකවරු කටයුතු කර ඇත.වර්තමානයේ මහජන සම්බන්ධතාවේ නව ප්‍රවණතා වර්ධනය වෙමින් ඇත.
ලාංකේය නිදසුන්:
අතීත රජවරු ස්වකීය අනුශාසකයින්,වන්දිභට්ටයින්,පුරෝහිතයන් හා බොහෝ විට ආගමික නායකයින් පවා මහජන සම්බන්ධතා නිලධාරීන් ලෙස කටයුතු කර ඇත.ඊට අමතරව රජුන් වෙස්වලාගෙන ගම් තුළ සැරිසරා ඇත.තව ද සිංහල සංස්කෘතිය තුළ මහජන සම්බන්ධතාවෙහි අංග තිබී ඇත.

•	වර්තමාන ගැමි නිවෙස් තුළ බුලත් අතක් දී පිළිගැනීම
•	පිලට පැදුර දමා පිළිගැනීම
•	ආහාර පාන සපයා දී ආගන්තුක සත්කාර කිරීම
•	තේ කෝප්පයක් පිළිගැන්වීම
ලාංකේය ආගමික නිදසුන්
•	බෝධි පූජා ආරම්භයේ දී ඝණ්ඨාර නාදය
•	පල්ලියේ ඝණ්ඨාර නාදය,යාතිකා හඬ
•	පිරිත් සජ්ඣායනයේ දී ඊට පළමුව හේවිසි නාදය
•	වෙසක් කාලයට දන්සල් දීම
•	වෙසක් කූඩු,තොරණ සෑදීම
ඉන්දියානු සමාජය තුළ
•	මංගල උත්සව
•	රාජ්‍ය නායකයින්ව සුදු සළුවක් දමා පිළිගැනීම
•	සංග්‍රහශීලී බව
අප්‍රිකානු සමාජය
•	අමුත්තන් සංග්‍රහශීලීව පිළිගැනීම
•	ඉහළ ආගන්තුක සත්කාරය
•	අමුත්තාට සිය බිරිඳ සමඟ රැයක් ගත කිරීමට අවස්ථාව ලබා දීම
ඒ අනුව ආයතනයක් හා බැඳී සිටින පාර්ශවකරුවන්(මහජන කොටස්)අතර ආයතනය පිළිබඳ ප්‍රතිරූපය(Image)සහ හොඳ හිත(Good will)නිර්මාණය කොට,පවත්වා ගෙන යමින්,වර්ධනය කරගැනීමේ සමස්ත ක්‍රියාවලිය මහජන සම්බන්ධතාවය ලෙස හැඳින්විය හැකි ය.

                                         මහජන සම්බන්ධතා නිර්වචන

සන්නිවේදනය සහ මාධ්‍ය අධ්‍යනය තුළ නිරන්තරයෙන් ම කතාබහට ලක් වන මාතෘකාවක් ලෙස මහජන සම්බන්ධතාව හැඳින්විය හැකිය.මේ පිළිබඳ වඩාත් විධිමත් අර්ථකථනයක් ලබා දෙන්නේ නම් "කිසියම් සමාගමක්,නිෂ්පාදනයක් හෝ පුද්ගලයෙක් ඒ පිළිබඳ හොඳ හිත( Good will) එසේත් නැතිනම් අවබෝධය සහ මහජන ප්‍රතිරූපය (Public image) ඇති කිරීම සඳහා ගනු ලබන ක්‍රියාමාර්ග මහජන සම්බන්ධතාව ලෙස හඳුන්වයි."
ජන මතය තුළින් ප්‍රතිරූපය ගොඩනැඟේ.ජනතාව සිතන පතන ආකාරය ජන මතය කෙරෙහි බලපායි.

	එඩ්වඩ් බර්නිස්(1961)නිව්යෝර්ක් විශ්ව විද්‍යාලය ඇමරිකාව
1.	"මහජනතාව දැනුවත් කිරීම
2.	මහජනතාව ප්‍රලෝහනය(පෙළඹවීම) කිරීම
3.	මහජනතාව ඔවුනොවුන් සමඟ එකිනෙකට අන්තර් ක්‍රියාකාරී කරවීම මහජන සම්බන්ධතාව නම්වේ."

	ලොව ප්‍රකට වෘත්තීය ආයතනයක් වන ඇමරිකා එක්සත් ජනපද මහජන සම්බන්ධතා සමාජය(Public Relations Society of America)
"මහජන සම්බන්ධතාව යනු යම් සංවිධානයක් එහි මහජනතාව සමඟ අන්‍යෝන්‍ය අවබෝධය ඇති කිරීම සහ එය පවත්වා ගෙන යාම සඳහා හිතාමතා ම ඕනෑකමින් ම සංවිධානය කරනු ලබන මෙන් ම පවත්වා ගෙන යනු ලබන උත්සහයන් වේ."
(මහජන සම්බන්ධතා නිලධාරියා යුධ බිමෙහි සිටින සෙබලෙකු වැනි ය.කුමන දිශාවකින් ඔහු වෙත ප්‍රහාරයක් එල්ල වුව ද ඒ සියල්ල මැඩ පවත්වයි. මහජන සම්බන්ධතා නිලධාරියා ද කුමන ගැටළුවක් පැමිණිය ද ඒවා මනා ලෙස විසඳයි.)

	හර්බට් එම්. බෝස්
 "මහජන සම්බන්ධතාවය යනු දර්ශනය,සමාජ විද්‍යාව,ආර්ථික විද්‍යාව,භාෂාව,මනෝ විද්‍යාව,ජනමාධ්‍යවේදය,සන්නිවේදනය සහ වෙනත් විෂය ක්ෂේත්‍ර ගණනාවක සංකලනය ඔස්සේ මානව අවබෝධය සඳහා වන ක්‍රමවේදයකි."

	චාර්ල්ස් ප්ලැකාඩ්
"යහපත් හදවතක් තුළින් ගොඩනැඟෙන මානව විශිෂ්ටත්වය මහජන සම්බන්ධතාවයි."
(මහජන සම්බන්ධතා නිලධාරියා සතුව හැම මිනිසකුට ම ගරුත්වයක් දිය හැකි හදවතක් තිබිය යුතු ය.තවකෙකුගේ සතුට භුක්ති විඳිය හැකි මානවීයත්වයක් තිබිය යුතු ය.ඔහු ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකු වැනි ය.වෛද්‍යවරයා ඉතා සියුම් ලෙස සැත්කම් කර රෝගියාගේ ජීවිතය රකින්නාක් මෙන් මහජන සම්බන්ධතා නිලධාරියා ද ඇතිවන ගැටළු/අර්බුද නිරාකරණය කර ආයතනයේ ප්‍රතිරූපය රැකගනී.)

	ජෝන් එෆ්. මෙරඩි ඇමරිකානු මහජන සම්බන්ධතා සංවිධානයේ හිටපු සභාපති
"සතුටුදායක මතයක් ගොඩනැඟීමෙහිලා හේතුවන සියලු ම විෂය කරුණු මහජන සම්බන්ධතාව වේ."
(හැමටම එක හා සමාන අවස්ථා ලබා දිය යුතු ය.එක සමාන සැලකිල්ලක් දැක්විය යුතු ය.ශ්‍රී ලන්කන් එයාර් ලයින්ස් ගුවන් ගමන අතරවාරයේ දී ආහාර පාන වැනි සත්කාර තුළින් පාරිභෝගිකයා තුළ සතුටුදායක මතයක් ගොඩනඟයි.එමඟින් ඔවුන්ගේ ප්‍රතිරූපය වර්ධනය වේ.වපුරන දෙයට අනුව අස්වැන්න ලැබේ.යාදිසං වපතේ බීජං.තාදිසං හරතේ ඵලං............)(විවිධ ආකාරයේ මිනිසුන් සිටින සමාජයේ මහජන සම්බන්ධතා නිලධාරියා ඔවුන් සියල්ලන්ගේ සිතුම් පැතුම් හඳුනා ගත යුතු ය.)

	ජෝන් ඩබ්. හිල්
"යම් සංවිධානයක සුපරික්ෂාකාරී අවධානයකින් යුතුව හොඳ හිත ගොඩනැඟීමෙහිලා යොදා ගනු ලබන ඕනෑ ම ව්‍යාපාරික හෝ වෙනයම් කළමණාකරණ කෘත්‍යයක් මහජන සම්බන්ධතාවය නම් වේ."
මෙහි දී ජන මතය(Public Opinion)කළමණාකරණය කරනු ලබයි.එනම් ආයතනය හා සම්බන්ධව ඇතිවන තත්ත්වයන්(ගැටළු/අර්බුද)වලට අදාළව ඒ ඒ මහජන කොටස් පොදුවේ සිතන පතන ආකාරය හෙවත් ජන මතය ආයතනයට වාසිදායක වන අයුරින් හසුරුවීමයි.හැඩගැස්සවීමයි.(ආයතනික මට්ටමින් විනෝද චාරිකා,අවුරුදු උත්සව,හොඳ ම සේවකයා මාසිකව තේරීම)

	ඉතා ම ප්‍රකට මහජන සම්බන්ධතා වෘත්තීය සඟරාවක් වන ඇමරිකාවේ ෆෝචූන් සඟරාව
"වඩාත් හොඳ කාර්ය සාධනයක් ප්‍රසිද්ධියට පත් වන්නේ ප්‍රමාණවත් ආකාරයෙන් එය සන්නිවේදනය වූ විට ය.එය මහජන සම්බන්ධතාව ලෙස දැක්විය හැකිය."
එනම් යම් සංවිධානයක්/භාණ්ඩයක්/පුද්ගලයෙක් හෝ සේවාවක් කෙතරම් උසස් මට්ටමක තිබුණ ද ඒ පිළිබඳ වඩාත් හොඳ සන්නිවේදනයක් හෙවත් දැනුවත් භාවයක් ඇති කිරීම තුළින් ඒ හා සමඟ වඩාත් විශිෂ්ට මහජන සම්බන්ධතාවක් ගොඩනැංවිය හැකිය.(අවුරුදු,නත්තල් සමයේ දී සුබ පැතුම්පත් එවීම(බැංකු,දේශපාලන පක්ෂ),වෙසක් කාඩ් එවීම)

Some are born great,
Some achieve greatness,
And
Some hire PUBLIC RELATION OFFICERS.
ඇතමුන් උපතින් ම විශිෂ්ටය,
ඇතැම්හු විශිෂ්ටත්වය ලඟා කරගනිති,
එසේ නොවන්නන් මහජන සම්බන්ධතා නිලධාරීහු ලඟ තබා ගනිති.
(Deniel J. Boorstin
ඩැනියෙල් ජේ. බූස්ටයින්)

19.04.2017
                                               මහජන සම්බන්ධතා විධි/උපාය උපක්‍රම සහ මෙවලම්

1.	හොඳ හිත වර්ධනය කිරීම
තම පාර්ශවකරුවන් සමඟ හොඳ සම්බන්ධතාවක් පවත්වා ගත යුතු ය.ගැටළු/අර්බුද ඇති වන අවස්ථා අවම කර ගනිමින් වළක්වා ගත යුතු ය.ඕනෑ ම ආයතනයක් ගත් විට විවිධ පාර්ශවකරුවන් සිටී.එනම් අභ්‍යන්තර සහ බාහිර පාර්ශවකරුවන් වශයෙනි.ආයතනයක් සාර්ථකව පවත්වා ගෙන යා හැකි වන්නේ ඔවුන් අතර මනා සම්බන්ධතාවක් පවත්වා ගතහොත් පමණි.

2.	පුද්ගල ප්‍රතිරූපය
පුද්ගලයෙකුගේ හෝ ආයතනයක ප්‍රතිරූපය හොඳ වීමට නම් ක්‍රියාව හොඳ විය යුතු ය.අන් පාර්ශවයන් ගැන සිතන,ඔවුන්ට සවන් දෙන්නෙකු විය යුතු ය.හොඳ ප්‍රතිරූපයක් නිසා ආයතනයක් දියුණු වී ලාභ ලබන තත්ත්වයට පත්වේ.රටක අනාගතය/ප්‍රතිරූපය තීරණය වන්නේ එම රටෙහි පාලකයන්ගේ ප්‍රතිරූපය මත ය.එදෙස සාමාන්‍ය ජනයා බලා සිටී.ඔවුන්ගේ ප්‍රතිරූපය නොනිසි කල ඔවුහු ද එසේ කිරීමට පෙළඹෙති.
වෙළඳ දැන්වීමකින් සිදු කරනු ලබන්නේ අදාළ භාණ්ඩයේ හෝ සේවාවේ ප්‍රතිරූපය වර්ධනය කිරීමයි.එමඟින් ඉහළ අලවියක් බලාපොරොත්තු වේ.
භාණ්ඩ සහ සේවාවන්හි ප්‍රතිරූපය ඉහළ නංවමින් වර්ධනය කරනු වස්  ඉහළ ප්‍රතිරූපයක් හිමිපුද්ගලයින් යොදා ගනු පෙනේ.නීතිය සහ ඉංග්‍රීසි පිළිබඳ මනා ප්‍රවීණත්වය ලත්,ලෝකය ම පිළිගත් ක්‍රීඩකයෙකු වන
 කුමාර සංගක්කාර	 		 -ඩයලොග්	 	 හච්	 	 එයාර්ටෙල්	 	 කාගිල්ස් සුපර්	 	 ප්‍රීමා නූඩ්ලස්
ඇන්ජලෝ මැතිව්ස්	 	 	 -මයිලෝ
ග්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම		 -එමරල්(ඩ්) ෂර්ට්
එමෙන් ම ජනප්‍රිය චරිත,නළු නිළියන් රූපලාවන්‍ය ද්‍රව්‍ය හා සම්බන්ධ වෙළඳ දැන්වීම් සඳහා යොදා ගනු පෙනේ.මෙමඟින් පාරිභෝගිකයෝ අවිඤඥාණිකව එම භාණ්ඩ හා සේවාවන් මිලදී ගැනීමට පෙළඹෙති.
දේශපාලන චරිත පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීමේ දී වසර ගණනක් තිස්සේ හොඳ ප්‍රතිරූපයක් ගොඩනඟාගෙන සිට එම ප්‍රතිරූප බිඳ වට්ටවා ගත් චරිත රැසකි.
රනිල් වික්‍රමසිංහ	   -බැඳුම්කර සිද්ධිය
හිරුණිකා ප්‍රේමචන්ද්‍ර,එස්.එම්.මරික්කාර්   -මීතොටමුල්ල කුණු කන්ද කඩා වැටීම

                                               මහජන සම්බන්ධතා මෙවලම්
සාම්ප්‍රදායික මහජන සම්බන්ධතා මෙවලම්

ඩිජිටල් යුගයට පෙර පැවති(Internet,Twitter වැනි සමාජ ජාලයන්හි ආගමනයට පෙර යුගය)
1.	ප්‍රවෘත්ති නිවේදන(press releases)
A4 කොළයක එක් පැත්තක හෝ දෙපැත්තෙහි ම යම් වැදගත් අවස්ථාවක ගත් තීරණ ආදිය පිළිබඳ සඳහන් කරමින් ඉදිරිපත් කරන නිවේදනයකි.
නිදසුන් -කැබිනට් තීරණ,දේශපාලන පක්ෂ රැස්වීම්,විවිධ ආයතන,ජනපති,අගමැති,විශ්ව විද්‍යාල
2.	පොත් පිංච(booklets)
කොළ 4ක් පමණ අමුණා සකස් කරන ලද ලියවිල්ලකි.බොහෝ ආයතනවල ඉදිරිපස අමුත්තන් රැදෙන ස්ථානයේ පොත් පිංච රඳවා තබයි.
නිදසුන් -අවුරුදු සමයේ දී රෙදිඅලවිසැල්,රූපලාවන්‍යාගාරවලින් බෙදා දෙන පොත් පිංච,උපකාරක පන්ති මඟින් උ/පෙළ,සා/පෙළ ප්‍රතිඵල මුද්‍රණය කර ලබා දෙන පොත් පිංච
3.	විස්තර පත්‍රිකාව(broachers)
එක් කොළයක් පැති කිහිපයකට නවා,එම සෑම පැත්තක් ම භාවිත කරමින්,කලාත්මකව,ආකර්ෂණීයව,වර්ණවත්ව සහ සංක්ෂිප්තව විස්තර ඉදිරිපත් කරන ලියවිල්ලකි.එය කියවීමෙන් පසුව ද ලඟ තබාගෙන නැවත නැවත භාවිත කරයි.
නිදසුන් -සංචාරක කර්මාන්තයේ දී නැරඹිය හැකි ස්ථාන සඳහන් කරන ලද විස්තර පත්‍රිකා
4.	ප්‍රවෘත්ති හසුන(Newsletter)
ආයතනයේ අරමුණු,දැක්ම,සේවකයින් ලැබූ ජයග්‍රහණ ආදී කරුණු විස්තරාත්මකව දක්වමින් ඒවා අභ්‍යන්තර සහ බාහිර පාර්ශවකරුන්ට සන්නිවේදනය කිරීම සඳහා ප්‍රවෘත්ති හසුන ඉදිරිපත් කරයි.
මෙය මුද්‍රණයක් ලෙස මෙන් ම වෙබ් අඩවිවල මෘදු පිටපතක් ලෙස ද ඉදිරිපත් කළ හැකි ය.ඇතැම් ආයතනවල මාසිකව හොඳ ම සේවකයා තෝරා ඔහුගේ ඡායාරූපයක් සමඟ විස්තර ප්‍රවෘත්ති හසුනෙහි පල කරයි.එම විස්තර මාසයෙන් මාසයට යාවත්කාලීන කරයි.එමඟින් සේවකයා තෘප්තිමත් වන අතර ම සමස්ත සේවකයින් උත්තේජනයක් ලබයි.එනම් අභ්‍යන්තර පාර්ශවකරුවන් අතර මහජන සම්බන්ධතාවය තහවුරු වෙයි.මෙහි දී ආයතනය පිළිබඳ ප්‍රතිරූපය වර්ධනය කර ස්වකැමැත්තෙන් සේවය කරන තත්ත්වයට සේවකයාව පත් කරයි.එය ආයතනයට වාසිදායක තත්ත්වයකි.

  නවීන මහජන සම්බන්ධතා මෙවලම්

සාම්ප්‍රදායික මහජන සම්බන්ධතා මෙවලම් අතික්‍රමණය කරමින් නූතන මහජන සම්බන්ධතා මෙවලම් ව්‍යාප්ත වී ඇත.
1.	වෙබ් අඩවි(web sites)
2.	බ්ලොග් අඩවි(blogs)
3.	ඊ-මේල්(e-mail)
4.	සමාජ ජාල(fb,twitter ආදිය)(social networks)
අද වන විට ප්‍රතිරූප නිර්මාණය කිරීමට සේ ම කඩා දැමීමටත්,මහජන සම්බන්ධතාවය ඇති කිරීමට මෙන් ම නැති කිරීමට ද හැකි ප්‍රබල සාධකයක් බවට නවීන මහජන සම්බන්ධතා මෙවලම් පත්ව ඇත.එය අද වන විට ලෝක නායකයින් තීරණය කරන සාධකයක් බවට පත්ව තිබේ.
නිදසුන් -ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරණයේ දී හිලරි ක්ලින්ටන් පරාජය වී ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් ජයග්‍රහණය කිරීම.(විවිධ සමීක්ෂණ මඟින් හිලරි ජයග්‍රහණය කරනු ඇතැයි අනාවැකි පල කල ද අවසානයේ දී ට්‍රම්ප් ජයග්‍රහණය කළේ ය.)
	     -අරාබි වසන්තය සැබැවින් ම වසන්තයක් නොවුණි.ඉරාකයේ සදාම් හුසේන්,ලිබියාවේ ගඩාෆි වැනි නායකයින් මරා දැමීම.ශිෂ්ටාචාරයේ තොටිල්ල ඇලෙප්පෝව විනාශ කිරීම,ෆේස් බුක් තුළින් යුධමය වාතාවරණයකට නොගොස් අරාබිකරය තුළ ම සටන්කාමී තත්ත්වයක් ඇති කරවීම.රජය හා මහජනයා අතර මහජන සම්බන්ධතාව බිඳහෙලීම.

මහජන සම්බන්ධතා සහ මාධ්‍ය කළමණාකරණය


Ungur ist der Familienname folgender Personen:

 Adrian Ungur (* 1985), rumänischer Tennisspieler
 Ioan Ungur (1935–2003), rumänischer Politiker (PCR)
 Liana Ungur (* 1985), rumänische Tennisspielerin

Ungur


Bofu (779 BCE – 771 BCE) (), sometimes referred to as Bopan (伯盘), was the son of Chinese Zhou dynasty monarch King You of Zhou and his concubine Bao Si. After Baosi entered the royal palace, King You deposed Queen Shen (申后) and her son Crown Prince Yijiu, replacing them with Baosi and Bofu. King You and Bofu were both  killed in 771 BCE by Quanrong nomads at Mount Li near Xi'an in present-day Shaanxi. Another source says that Bofu lived and contended for the throne with Queen Shen's son, King Ping of Zhou.

References
Revised Chinese Dictionary, Ministry of Education, Taiwan

Zhou dynasty nobility
779 BC births
771 BC deaths

Bofu


At Stjæle fra en Åben Sjæl er en dansk kortfilm fra 2014 instrueret af Thorbjørn Kragh efter eget manuskript.

Handling
Da en stille aften med kæresten udvikler sig til et indbrud, knækker filmen for Freja. Hun opsøger gerningsmanden og lader sig styre af sine instinkter.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2014

At Stjæle fra en Åben Sjæl


Le Child Exploitation and Online Protection Command (CEOP Command ou CEOP) est un organisme de la police du Royaume-Uni, rattaché à la National Crime Agency. Fondé en avril 2006 sous le nom de Child Exploitation and Online Protection Centre, le CEOP est chargé de lutter, à l'échelle nationale et internationale, contre les abus sexuels sur mineurs sur Internet, y compris les personnes participant à la production, à la distribution et au visionnage de contenus pédopornographiques, afin de les traduire en justice devant les tribunaux du Royaume-Uni. Le , le CEOP fusionne dans la NCA par effet de la loi .

Missions

Le CEOP rassemble les pouvoirs de la police avec les expertises émanant du secteur des affaires , du gouvernement, d'associations spécialisées et d'autres organisations.

En 2015, le CEOP annonce recevoir chaque jour une alerte concernant le sexting de mineurs, ce qui expose les jeunes aux dangers de chantage ou d'exploitation.

Budget

En 2012 et 2013, le budget du CEOP représente 6 millions de livres sterling. En 2010, le CEOP compte 120 employés.

Arrestations

Le CEOP remporte son premier procès en juin 2006 quand Lee Costi, 21 ans, originaire de Haslemere (Surrey) est condamné à la  : il admet s'être adonné à la sollicitation d'enfants à des fins sexuelles sur des écolières, et s'être trouvé en possession d'images indécentes d'enfants. Costi a été découvert quand une fille de Nottingham a parlé à sa mère de ses messages dans des discussions en ligne. Le juge Jonathan Teare condamne Costi à neuf ans d'emprisonnement.

La CEOP déclare avoir perturbé ou démantelé 262 réseaux de criminels sexuels entre 2006 et 2010 et annonce que les enquêtes menées par ses détectives en ligne ont permis plus de  au cours de cette même période.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Internet Watch Foundation
 Operation Ore

Lien externe
 https://www.ceop.police.uk/Safety-Centre/

Abus sexuel sur mineur
Cybercriminalité
Home Office


Red Buttons (født Aaron Chwatt; 5. februar 1919, død 13. juli 2006) var en amerikansk skuespiller og komiker. Han var søn af en jødisk indvandrer. I en alder af tolv vandt han en amatørkonkurrence. Han blev kaldt "Red Buttons", da han arbejdede som piccolo og vokalist ved en kro i Bronx som 6-årig  - hans uniform havde store røde knapper.

I 1942 gjorde han debut på Broadway. Han tjente derefter under anden verdenskrig. I 1953 havde han sin egen tv-serie, men det blev lukket, og han var arbejdsløs i 1957, da han blev tilbudt rollen som sergent Joe Kelly i filmen Sayonara... farlig kærlighed. Til denne tragiske skildring, vandt han en Oscar for bedste mandlige birolle. Han medvirkede derefter i mange film.

Buttons er også kendt som en af USAs mest populære stand ups.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra New York
Komikere fra USA
Personer fra New York City
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Oscar for bedste mandlige birolle
Pseudonymer

Red Buttons


Maitland er en by i New South Wales i Australien. Byen blev grundlagt i 1820 og havde i 2011 en befolkning på 67.132.

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i New South Wales

Maitland (New South Wales)


Susannah Grant (nascida em 4 de janeiro de 1963) é uma cineasta estadunidense. Natural da cidade de Nova Iorque, Grant estudou na Faculdade Amherst e frequentou o Conservatório AFI. De 1994 a 1997, ela trabalhou na televisão como produtora e principal roteirista da série dramática Party of Five, da Fox. Ela escreveu os roteiros de filmes como Para Sempre Cinderela; Erin Brockovich, dirigido por Steven Soderbergh; 28 Dias e Pocahontas, da Disney. Por Erin Brockovich, ela recebeu uma indicação ao Oscar em 2001.

Naturais de Nova Iorque (cidade)
Roteiristas dos Estados Unidos

Susannah Grant


Les Mischococcaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Xanthophyceae et de l'ordre des  Mischococcales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Mischococcus, composé du préfixe misch-, pédoncule, et "-cocc", « en rapport avec une graine, une baie ou un fruit », littéralement « baie pédonculée », en référence à la forme des colonies que constitue les cellules de cet organisme.

Taxonomie

Description

Liste des genres
Selon  :
 Mischococcus Nägeli, 1849

Notes et références

Notes

Références

Références biologiques

Xanthophyceae
Famille d'algues (nom scientifique)

Mischococcaceae


A razão social Clérice Frères representa vários ilustradores franceses da mesma família – Charles Clérice (1865-1912), Justin Clérice (1863-1908), Victor Clérice (1880-?) do século  XIX, por exemplo, e especializou-se ,entre outras coisas, na produção de cartazes e partituras musicais populares por vezes obscenas.

A empresa foi fundada por Carlos Clérice, nascido em 1865 em Buenos Aires , filho mais velho de Victor Clérice (1823-1876), originário de Tournai-sur-Dive na Normandia, dono de uma fábrica de ônibus localizada na capital argentina (Rua Belgrano). Quando seu pai morreu em 1876, Carlos assumiu o controle da família, incluindo seu irmão Justin e sua irmã Elisa. Inicia então seus estudos musicais, que então cedo abandona para se dedicar ao desenho. Colaborou em periódicos satíricos como El Mosquito (1863-1870), depois em 1879, ilustrou a primeira edição de La Vuelta de Martín Fierro de José Hernández, publicado pela Libreria del Plata em Buenos Aires. Parte das gravuras está guardada no Museu histórico nacional desta cidade, sendo que uma retrospectiva de foi exibida em uma exposição de gravuras em Rosário em 1942.

Em 1882, após o nascimento dos filhos Victor e François, mudou-se para a França, acompanhado pelo amigo e colega ilustrador brasileiro Cândido de Faria (1849-1911). Carlos tornou-se Charles, mas assinou suas obras como "Ch. Clérice", depois montou uma oficina de gravura (litografia e gravura em cobre), e produziu ilustrações para livros e revistas. Juntou-se ao seu irmão Justin, depois aos seus dois filhos, sob a denominação social "Clérice Frères". Além de seu trabalho para muitas edições de romances populares, a assinatura de Charles Clérice apareceu regularmente nas primeiras edições de La Semaine de Suzette no início da década de 1910. Ele faleceu em 1912.

Quanto aos cartazes e partituras assinados "Clérice Frères", é provável, dada a linha da maioria das litografias, que tenham sido executados por uma única pessoa, nomeadamente Victor Clérice. A partir dos 16 anos, Victor produziu ilustrações para o Journal des voyages em forma de história em quadrinhos, gênero que perseguiu em vários jornais populares voltados para o público jovem. Victor e seu irmão François publicaram então, entre outras coisas, uma série de livros para edições Larousse (1931-1938), bem como dois livros sobre L'Affaire du courier de Lyon (1938). Em relação à sua produção, mais de 580 imagens foram listadas até o momento.

Quanto ao irmão de Charles, Justin, ele alcançou algum sucesso como compositor. Nasceu em 16 de outubro de 1863, também em Buenos Aires, tendo continuado seus estudos no Conservatório de Paris, e depois compôs músicas para palcos de dança, balé e teatro. Depois de 1900, produziu um repertório substancial para instrumento solo, principalmente piano, explorando o renascimento da música de câmara, então muito popular. A maioria de suas partituras são ilustradas por Clérice Frères. Ele morre em 9 de setembro de 1908.

Illustrações
Nota: De Charles Clérice para romances de Louis Boussenard publicados em forma de série:

 Voyages et aventures de Mademoiselle Friquette (1891)
 Aventures extraordinaires d'un homme bleu (1891)
 Le Défilé d'enfer (1891)
 Les Français au Pôle nord (1892)
 Les Secrets de Monsieur Synthèse (Librairie illustrée, 1892)
 Sans-le-sou (1897)
 L'Île en feu. Suite des Voyages et aventures de mademoiselle Friquette (Librairie illustrée, 1898)
 Les Étrangleurs du Bengale (Sans-le-sou chez les Fakirs) (Le Journal des voyages, 1901)
 L'Enfer des glaces (1902)

Ligações externas

 Imagens Musicales.be0 com 620 capas de partituras assinadas por Clérice Frères

Ilustradores da França

Clérice Frères


Ligu je osvojio NK Klas Čepin, ali u kvalifikacijama za 1. ŽNL Osječko-baranjsku nije uspio izboriti plasman u viši rang. Zbog ukidanja 3. ŽNL Osječko-baranjska NS Osijek, iz lige ni jedan klub nije ispao.

Tablica

Rezultati

Kvalifikacije za 1. ŽNL Osječko-baranjsku
NK Klas Čepin - ŠNK Baranja-Belje Beli Manastir 2:1
ŠNK Baranja-Belje Beli Manastir - NK Klas Čepin 1:0

Zbog boljeg rezultata u gostima, u 1. ŽNL Osječko-baranjsku se kvalificirala ŠNK Baranja-Belje Beli Manastir.

Bilješke
Zbog boljeg odnosa u međusobnim susretima, prvak lige je postao NK Klas Čepin

Izvori

 Nogometno središte Osijek: rezultati
 Nogometno središte Osijek: poredak
 RSSSF.com

2016-17
osječko-baranjska-2-osijek

2. ŽNL Osječko-baranjska NS Osijek 2016./17.


Der Bisagno (in der Antike Fertor genannt) ist ein Torrentfluss in der norditalienischen Region Ligurien. Er ist, zusammen mit dem Polcevera, einer der Hauptwasserläufe der Hafenstadt Genua. Im gleichnamigen Tal liegen neben 12 Stadtvierteln von Genua auch die Gemeinden Bargagli und Davagna. Zu den Zuflüssen zählen die Sturzbäche Lentro und Canate, sowie die kleineren Wasserläufe Rio Geirato, Rio Molassana und Rio Fereggiano. Im Stadtgebiet Genuas ist der Fluss aus Platzgründen mit Parkplätzen, Straßen und Freizeiteinrichtungen stark überbaut worden, so z. B. am Fußballstadion. Ab dem Bahnhof Genova Brignole wurde der Bisagno komplett mit einem Straßenzug überbaut. Der Fluss mündet unter dem Messegelände am Piazzale John Fitzgerald Kennedy in den Golf von Genua.

Geschichte

Die Länge des Bisagno beträgt ungefähr 30 Kilometer. In der vorrömischen Antike war das Flussbett circa vier Mal breiter und tiefer als zum heutigen Zeitpunkt. Etwa fünf Kilometer von der Küste entfernt, entwickelte sich im Inland an den Ufern des Bisagno (damals Fertor genannt) die Siedlung  (Stalia, heute Staglieno) mit einem eigenen Hafen. Aus ihr sollte sich später Genua entwickeln.

Als Torrentfluss ist der Bisagno im Sommer und Winter oft ausgetrocknet. In den niederschlagsreicheren Jahreszeiten kommt es allerdings immer wieder zu hohen Wasserständen und gelegentlich zu Überschwemmungen wie am 7. Oktober 1970 und am 4. November 2011. Bei der letzten Überschwemmung 2011 trat der Bisagno um circa 12:40 Uhr in der Zone zwischen der Piazzale Adriatico und dem Borgo Incrociati über die Ufer und überflutete weite Teile des Stadtzentrums von Genua und des Bahnhofs Brignole. Die größten Schäden und die sechs Todesopfer wurden jedoch durch den Rio Fereggiano verursacht.

Flora und Fauna
Die Ufer des Flusses sind dicht mit, für die mediterrane Macchie typischen Dornbüschen, Sträuchern und Bäumen bewachsen. Zudem haben in diesem relativ isolierten Bereich Fasane, Graureiher, verschiedene Möwen-, Raben- und Krähenarten, sowie Stockenten und andere Entenvögel einen Lebensraum gefunden, Wildschweinrotten erreichen entlang des Flussbetts Genua.

Weblinks

 La Vita nel Bisagno (italienisch)
 Daten zur Überschwemmung vom November 2002 (italienisch)

Einzelnachweise

Fluss in Ligurien
Fluss in Europa
0Bisagno

Bisagno


Belmond may refer to:

Places
Belmond, Iowa

Organisations
Belmond Limited

Hotels
Belmond El Encanto
Belmond Grand Hotel Timeo
Belmond Hotel Cipriani
Belmond Hotel Monasterio
Belmond Hotel Rio Sagrado
Belmond La Résidence d'Angkor
Belmond La Résidence Phou Vao
Belmond Maroma Resort & Spa
Belmond Villa Sant'Andrea
Belmond Villa San Michele
Belmond Splendido Mare
Belmond Splendido
Belmond Cap Juluca
Belmond Hotel Cipriani
Belmond Hotel Caruso
Belmond Villa Margherita
Belmond Mount Nelson Hotel
Belmond Cadogan Hotel
Belmond Napasai
Belmond Hotel das Cataratas
Belmond Copacabana Palace

Belmond


Gerda Jane Hillegonda Amshoff (1913–1985) fue una botánica neerlandesa.

Algunas publicaciones

Libros
 . 1966. Myrtacées. Volumen 11 de Flore du Gabon. Editor Muséum National d'Histoire Naturelle, Laboratoire de Phanérogamie, 100 pp.
 ------------------------------------------------. 1948. Enumeration of the herbarium specimens of a Suriname wood collection made by Prof. G. Stahel. Números 2-8 de Uitgaven van de stichting 'Natuurwetenschappelijke Studiekring voor Suriname en Curaçao. Colaboró Gerold Stahel. Editor M. Nijhoff, 46 pp.
 ------------------------------------------------. 1942. The grasses of the Dutch West Indian Islands. Volumen 59 de Mededeeling, Koninklijk Instituut voor de Tropen Afdeeling Tropische Producten. Editor Uitgave van het Instituut, Druk de Bussy, 64 pp.
 ------------------------------------------------. 1939. On south american papilionaceae. Proefschrift aan de Ryksuniversiteit te Utrecht... Editor Kemink en zoon, 86 pp.

Eponimia
 (Fabaceae) Swartzia amshoffiana R.S.Cowan
 (Myrtaceae) Aulomyrcia amshoffiana Steyerm.
 (Myrtaceae) Syzygium amshoffianum Merr.

Referencias

Botánicas de los Países Bajos
Botánicos de los Países Bajos del siglo XX
Escritores en francés del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XX
Plantas descritas por Amshoff
Neerlandesas del siglo XX

Gerda Jane Hillegonda Amshoff


Juan Ignacio Carretero Luca de Tena (Séville, 1890 - ibidem, 1952) était un journaliste, essayiste et directeur de presse espagnol.

Neveu du patron de presse Torcuato Luca de Tena, Juan Carretero fit ses premiers pas de journaliste dans le quotidien de son oncle, ABC Madrid. Revenu dans sa ville natale en 1919, il dirigea pendant une dizaine d'années le journal El Noticiero Sevillano, auquel il donna une empreinte libérale-conservatrice. En 1929, ayant été appelé par son oncle à prendre les rênes d'une version sévillane d'ABC, il guida ce nouveau journal, de tendance monarchiste alphonsine, à travers une époque mouvementée, adoptant sous la République un point de vue de plus en plus réactionnaire et se rangeant en juillet 1936 aux côtés des militaires insurgés. Néanmoins, et bien que le journal, alors florissant, ait fait figure de porte-voix du camp nationaliste pendant la Guerre civile, Carretero fut plusieurs fois démis de sa fonction de directeur par le régime, mais, finalement reconduit en 1944, dirigea ensuite le journal jusqu'à sa mort en 1952.

Biographie

Formation et débuts dans la carrière journalistique
Par suite de la mort prématurée de son père, Juan Carretero fut élevé au sein de la famille maternelle, les Luca de Tena. Il entreprit des études de sciences morales et politiques à l'université de Séville, obtint un doctorat à Madrid, puis compléta sa formation supérieure à Genève, en Suisse. Dans sa jeunesse, Juan Carretero fréquenta l'Ateneo de Sevilla, association culturelle où il noua des contacts avec les intellectuels les plus cotés de la ville et s'imprégna en outre des idées andaloucistes, défendues par un groupe de militants sévillans liés à l'Ateneo qui s'attachaient dans les années 1910 à réhabiliter et ressusciter le passé culturel de l'Andalousie, et dont Carretero alla rejoindre les rangs. C'est dans cet esprit qu'il se fit l'auteur d'un ensemble d'articles (qu'il signait la plupart du temps du pseudonyme d'Agustín Torreblanca) et de conférences traitant de l'économie, de l'administration locale, des coutumes et des problèmes sociaux de la région et composant un précieux corpus de documents à l'usage des andaloucistes.

Il fut initié au journalisme par son oncle Torcuato Luca de Tena, qui lui offrit une fonction de rédacteur au journal ABC de Madrid. Ces années de travail dans la rédaction de cet organe de presse (de 1915 à 1919) sont les seules pendant lesquelles il signa de son propre nom ses articles. (Plus tard, passé à la rédaction d'El Noticiero, et plaçant désormais le journal au-dessus de toute autre préoccupation, il souhaita s'effacer et cessa dès lors de mettre son nom sous ses textes ; on peut présumer toutefois que nombre des éditoriaux d'El Noticiero et de l'ABC de Séville soient de sa plume.) Critique reconnu dans la sphère du régionalisme andalou de tendance « historique », il collabora parallèlement à la revue sévillane Bética.

À la tête d'El Noticiero Sevillano (1919 à 1929)
En 1918, il s'en retourna dans la capitale andalouse pour se joindre à la rédaction du journal El Noticiero Sevillano, qu'il allait diriger de 1919 à 1929. Durant cette période, il sut attirer dans l'équipe rédactionnelle quelques-unes des meilleures plumes de l'époque, parmi lesquelles José María Izquierdo et Juan María Vázquez. Le journal, qui avait été fondé en 1893 puis dirigé par le prolifique Francisco Peris Mencheta et qui était resté jusque dans les années 1920 propriété de la famille, comptait alors parmi les grands périodiques de Séville. Dans les années où Juan Carretero se trouvait à sa tête, le journal bascula de ses anciennes positions conservatrices vers un positionnement plus libéral, adoptant une attitude fort critique vis-à-vis de la dictature de Primo de Rivera ; en particulier, la rédaction se heurta à plusieurs reprises aux autorités municipales imposées par le dictateur, notamment à propos des travaux de construction en vue de l'Exposition ibéro-américaine de 1929, à telle enseigne qu'en  Juan Carretero démissionna de sa fonction de membre du Comité de l'Exposition.

Directeur d'ABC Sevilla (1929-1952)
Homme de tendance libérale-conservatrice, Juan Carretero fut nommé en 1929 directeur d'ABC Sevilla, version sévillane nouvellement fondée d'ABC Madrid, dont la première édition parut cette même année. Sous la Seconde République, l'ABC madrilène incarnait les intérêts des monarchistes alphonsins, c'est-à-dire du groupe politique appuyant les revendications du roi  alors en exil. Le nouveau journal ABC de Séville, créé d'après une idée de l'oncle Torcuato Luca de Tena lui-même, affichait la même orientation monarchiste que son homonyme madrilène, mais davantage centré sur les informations régionales et sur la sphère andaloue. L'oncle avait souligné auprès de son neveu que l'ABC sévillan devait se garder d'être un « clone » de l'ABC madrilène ; pourtant, surtout dans les débuts du nouveau journal, les deux versions étaient presque identiques, l'ABC sévillan recevant en effet de Madrid les plaques d'héliogravure, avec y compris leur lot de publicités et leur rubrique nécrologique, comme l'atteste p. ex. la première page du premier numéro d'ABC Sevilla, qui ne faisait que reproduire celle d'ABC Madrid, photographie du monument à Cervantes incluse.

Ensuite, tout au long de la période où Juan Carretero se trouva à la tête du journal, celui-ci ne cessa de se consolider et d'augmenter son tirage. Carretero réussit à attirer autour de lui, au détriment de presque toutes les autres rédactions, une équipe rédactionnelle réunissant les meilleurs éléments du journalisme sévillan et se révélant apte à conférer au journal un caractère distinct pendant ses 25 premières années d'existence. Sa bonne tenue de façon générale, et son excellente rubrique locale en particulier, ont présidé au succès immédiat d'ABC Sevilla.

Au cours de son long mandat à la tête du journal, Juan Carretero vécut plusieurs périodes difficiles : les dernières mois de la monarchie, les années de la Seconde République, et le coup d'État de juillet 1936 suivi de la Guerre civile. Sous la République, le journal monarchiste alphonsin ABC vira, dans l'une et l'autre de ses deux éditions, vers un conservatisme de plus en plus réactionnaire. Après l'éclatement de la Guerre civile, la version madrilène, quoique désormais aux mains du camp républicain, maintint paradoxalement sa dénomination, de sorte qu'il y eut en Espagne deux ABC d'allégeance contraire. L'ABC de Séville, qui à présent occupait la place laissée par l'ABC de la capitale et accueillait dans ses colonnes les meilleures signatures de l'Espagne nationaliste, connut son apogée pendant le conflit, se diffusant en effet sur la totalité du territoire insurgé et rehaussant encore son tirage. Pourtant, en dépit de ce que la ligne éditoriale avait adopté pendant la Guerre civile une tendance nettement propagandiste favorable aux militaires rebelles, la cohabitation avec les nouvelles autorités ne fut pas exempte de frictions, ainsi que le démontre la destitution de Carretero de la direction du journal à deux reprises, à la faveur du droit que la nouvelle loi sur la presse d' octroyait au pouvoir franquiste.

Sa première mise à l'écart eut lieu en , semble-t-il sur décision de Serrano Suñer, lequel s'était senti dédaigné par le journal. Carretero fut reconduit à la direction du journal le , à la suite de la mort de son suppléant, mais fut à nouveau congédié à peine trois mois plus tard, le , au motif qu'il avait autorisé la publication le  d'un discours de Queipo de Llano (qui était alors sur le point d'être sèchement limogé et ostracisé par le pouvoir franquiste), dans lequel Queipo se plaignait de ce que la croix laurée de Saint-Ferdinand ne lui avait pas été décernée. Si sans doute le même Serrano Súñer fit opposition au retour de Carretero à la tête du journal, la direction fut en revanche assumée cette fois par un membre de la maison, l'auteur réputé et ami personnel de Carretero, Juan María Vázquez García, qui restera au poste jusqu'à sa mort en , date à laquelle Carretero redevint formellement directeur-gérant du journal, pour le demeurer jusqu'à son décès à Séville en 1952. Au moment où mourut Juan Carretero, ABC Sevilla s'était établi comme le quotidien le plus vendu de Séville et de toute l'Andalousie.

Références

Bibliographie

  .
 .

Liens externes
  (thèse de doctorat, sous la direction de José Manuel Gómez y Méndez).
 .

Journaliste espagnol
Essayiste espagnol
Étudiant de l'université de Séville
Patron de presse espagnol
Nationalisme andalou
Naissance en mai 1890
Naissance à Séville
Décès en avril 1952
Décès à Séville
Décès à 61 ans

Juan Carretero Luca de Tena


La Escuela Argentina de Protocartografía es un grupo de cartógrafos, geógrafos e historiadores que afirman que América fue representada en los mapas previos a la Era de los Descubrimientos, incluso antes del primer viaje de Colón.

Originalmente se refiere a las obras publicadas de investigadores argentinos que expusieron su teoría de que América se conocía mucho antes de la Era de los Descubrimientos, como se indica en el artículo Les Travaux de l'Ecole Argentine de Protocartographie, de Paul Gallez.

En ese trabajo, Paul Gallez estableció los miembros originales y presentó sus publicaciones. De acuerdo con esto, los miembros originales argentinos son: Enrique de Gandía, Dick Edgar Ibarra Grasso y el propio Paul Gallez. En el artículo también se menciona a algunos de sus seguidores, y, por ende, se los considera miembros: el colombiano residente en México Dr. Gustavo Vargas Martínez y el argentino Demetrio Charalambous.

Véase también
 Paul Gallez
 Enrique de Gandía
 Dick Edgar Ibarra Grasso
 Gustavo Vargas Martínez
 Demetrio Charalambous
 Poblamiento de América
 Contactos transoceánicos precolombinos

Referencias

Descubrimiento de América
Cartografía de Argentina

Escuela Argentina de Protocartografía


Stanko Arambašić (Veliko Selo kod Beograda – Smederevo, 21. studenoga 1798.), zapovjednik srpske narodne vojske.

Životopis
U Habsburško-turskom ratu 1788. – 1791. borio se protiv Turaka u frajkoru Mihaljevića, a potom je kao buljubaša, na strani beogradskog vezira Hadži Mustafa-paše 1793. – 1797., protiv janjičara vidinskog odmetnika Osmana Pazvantoğlua. Istaknuo se 2. kolovoza 1793. u razbijanju janjičara kod Kolara, južno od Smedereva.

S odredom Srba sudjelovao je tijekom lipnja 1795. u obrani Beograda, te u razbijanju i protjerivanju janjičara. Surađivao je u organiziranju srpske narodne vojske u proljeće 1797. i postao njezin zapovjednik. U prosincu iste godine, zajedno s turskim regularnim postrojbama, razbio je u predgrađu Beograda janjičare i prilikom proganjanja zauzeo Požarevac 16. siječnja 1798. Turci su ga, na prijevaru, dali ubiti.

Literatura

 "Arambašić Stanko", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 196.
 D. Pantelić, Beogradski pašaluk posle Svištovskog mira 1791—1794, Beograd, 1927.
 D. Pantelić, Beogradski pašaluk pred Prvi srpski ustanak (1794—1804), Beograd, 1949.
 R. Perović, Građa za istoriju Prvog srpskog ustanka, Beograd, 1954.

Srpski vojni zapovjednici
Srbija u Osmanskom Carstvu
Vojna povijest 18. stoljeća
Habsburško-turski ratovi
Habsburški vojni zapovjednici

Stanko Arambašić


11150 Bragg este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11150 Bragg este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Woomera de Frank B. Zoltowski. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,45 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 2,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

11150 Bragg


ළමා සංවර්ධනය

ළමා සංවර්ධනය යනු උපෙත් සිට්ස් තරුණ විය දක්වා සිදුවන ෛජ්ව හා මනසික වෙනවීම්ය.

Child development


Güzelyalı, İzmir - İzmir ili Konak ilçesine bağlı mahalle
 Güzelyalı, Pendik - İstanbul ili Pendik ilçesi semti
 Güzelyalı, Çanakkale - Çanakkale ili merkez ilçesi köy
 Güzelyalı, Bursa - Bursa ili sahil kasabası

Güzelyalı


Birchington es una parroquia civil del distrito de Thanet, en el condado de Kent (Inglaterra). La parroquia incluye Birchington-on-Sea.

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Birchington tiene una superficie de 7,33 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Birchington tenía 9827 habitantes (45,11% varones, 54,89% mujeres) y una densidad de población de 1340,65 hab/km². El 13,62% eran menores de 16 años, el 66,55% tenían entre 16 y 74 y el 19,83% eran mayores de 74. La media de edad era de 50,48 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 18,13% estaban solteros, el 58% casados y el 23,87% divorciados o viudos.

El 95,52% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,85% de la población, mientras que el 2,63% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,32% eran blancos, el 0,71% mestizos, el 0,47% asiáticos, el 0,16% negros, el 0,18% chinos y el 0,11% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 80,48%, el budismo por el 0,26%, el hinduismo por el 0,07%, el judaísmo por el 0,33%, el islam por el 0,58% y cualquier otra religión, salvo el sijismo, por el 0,24%. El 11,04% no eran religiosos y el 6,99% no marcaron ninguna opción en el censo.

3435 habitantes eran económicamente activos, 3273 de ellos (95,28%) empleados y 162 (4,72%) desempleados. Había 4744 hogares con residentes, 254 vacíos y 137 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Parroquias civiles de Kent

Birchington


La Misión de Observadores de las Naciones Unidas en Prevlaka (también conocida como MONUP por sus siglas en castellano o UNMOP por las siglas en inglés de United Nations Mission of Observers in Prevlaka) fue una misión multinacional de mantenimiento de la paz desplegada en la península de Prevlaka entre 1995 y 2002. La MONUP fue establecida con la aprobación de la resolución 1038 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas del 15 de enero de 1996. En dicha resolución se indicaba que una nueva misión de observación pasaría a asumir las labores de verificación de la desmilitarización de la península de Prevlaka y zonas vecinas hasta ese momento realizadas por la Operación de las Naciones Unidas de Restablecimiento de la Confianza (ONURC).

La desmilitarización de Prevlaka fue un asunto prioritario de las Naciones Unidas para evitar un posible nuevo conflicto entre Croacia y Yugoslavia, países que se disputaban la soberanía de la península. Previamente a la creación de la MONUP, en octubre de 1992, el Consejo de Seguridad por medio de la resolución 779 ordenó a la Fuerza de Protección de las Naciones Unidas (UNPROFOR) la responsabilida de verificar la desmilitarización de la península como una de sus labores dentro de su mandato.

El 15 de diciembre de 2002, tras expirar la última prórroga de su mandato autorizada en la resolución 1437, la MONUP finalizó sus operaciones. El Consejo de Seguridad expresó su satisfacción por la estabilidad alcanzada en la zona bajo vigilancia de la MONUP y los avances entre Croacia y Yugoslavia en la normalización de sus relaciones bilaterales de cara a conseguir un acuerdo respecto a la situación de la península de Prevlaka.

Despliegue

Aunque operacionalmente, desde el 1 de enero de 1996, la MONUP fue una misión totalmente independiente que informaba directamente a la Sede de las Naciones Unidas, para cuestiones administrativas y prespuestarías dependió de la Misión de las Naciones Unidas en Bosnia y Herzegovina (UNMIBH).

La MONUP estuvo desplegada en la península de Prevlaka y en zonas fronterizas de Yugoslavia y Croacia con la presencia ininterrumpida las 24 horas de sus efectivos. El cuartel general se estableció en Cavtat y contó con un total de 28 observadores militares apoyados por personal de las Naciones Unidas local e internacional.

Véase también
Guerra Croata de Independencia.

Referencias

Misiones de la Organización de las Naciones Unidas
Relaciones internacionales de Yugoslavia
Relaciones internacionales de Croacia


Orlando Poblete Iturrate (7 de enero de 1955) es un abogado y académico chileno, que se desempeñó como ministro Secretario General de Gobierno —entre 1987 y 1988—, durante la [(Chile)] del general Augusto Pinochet.

Biografía

Se casó con María Olga Ortúzar Feliú, con quien tiene tres hijos.

En 1978 se tituló de abogado en la Universidad de Chile, y comenzó a ejercer como profesor de Derecho Procesal en diversos períodos en las universidades de Chile, Católica de Chile y en la Universidad de los Andes. En 1984 se convirtió en socio fundador del Instituto Chileno de Derecho Procesal.

Entre 1979 y 1987 fue asesor de la Presidencia de la República. En julio de 1987 fue designado por Augusto Pinochet como ministro secretario general de gobierno, cargo que ocupó hasta octubre de 1988.

En 1996 asumió como decano de la Facultad de Derecho de la Universidad de los Andes. Desde el 10 de marzo de 2004 hasta el 21 de enero del 2014, ejerció como rector de la misma casa de estudios, reemplazando a Óscar Cristi Marfil.

Luego de diez años, el 21 de enero del 2014 procedió a entregar el mando a José Antonio Guzmán Cruzat, elegido como nuevo rector de la Universidad de los Andes.

Referencias

Abogados de Chile
Ministros de Estado de Augusto Pinochet
Ministros secretarios generales de Gobierno de Chile
Rectores de la Universidad de los Andes (Chile)
Profesores de la Universidad de los Andes (Chile)
Profesores de Derecho de Chile

Orlando Poblete


NGC 5886 est une galaxie lenticulaire relativement éloignée et située dans la constellation du  Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5886 a été découverte par l'astronome britannique John Herschel en 1828.

À ce jour, une mesure non basée sur le décalage vers le rouge (redshift) donne une distance d'. Cette valeur est à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5886 sur le site du professeur C. Seligman

5886
Constellation du Bouvier
Galaxie lenticulaire
Objet céleste découvert en 1828
Objet céleste découvert par John Herschel

NGC 5886


Ibrahim ef. Fejić (Mostar, 1879. – Sarajevo, 15. prosinca 1962.), bošnjački je teolog, sedmi po redu reis-ul-ulema u razdoblju SFR Jugoslavije.

Životopis
Ibrahim ef. Fejić je osnovno obrazovanje završio u Mostaru, a obrazovanje nastavio u Karađoz-begovoj medresi u istom gradu. Po završetku medrese nastavio je pohađanje višeg tečaja islamskih znanosti pred mostarskim alimom i muderisom hadži Salih ef. Alibegovićem, od kojeg je dobio i idžazet (diplomu). Po završetku školovanja posvećuje se vjersko-prosvjetnom radu u Mostaru, a posebno nakon postavljenja za muderisa Karađoz-begove medrese. Godine 1920. ponuđen mu je položaj člana Ulema medžlisa u Sarajevu, a prije Drugog svjetskog rata bio je biran za gradonačelnika Mostara. Za vrijeme Drugog svjetskog rata Ibrahim ef. Fejić je aktivno sudjelovao u Narodnooslobodilačkom pokretu, a pet članova njegove obitelhi dalo su svoje živote za oslobođenje zemlje. Na temelju novog Ustava Islamske zajednice, donesenog 1947. godine, imenovan je 12. rujna 1947. sedmim po redu reis-ul-ulemom Islamske zajednice, a prvim reis-ul-ulemom u novoj Jugoslaviji. Svečana inauguracija i predaja menšure reis-ul-ulemi Ibrahim ef. Fejiću po prvi put u povijesti Rijaseta obavljena je u Gazi Husrev-begovoj umjesto Carevoj džamiji u Sarajevu. U svom desetogodišnjem djelovanju na ovom položaju naročito je radio na saniranju prilika u Islamskoj zajednici i normalizaciji odnosa s novom vlasti, te suzbijanju revanšizma. U studenom 1957. godine na osobni zahtjev zbog duboke starosti povukao se u mirovinu, a umro je 15. prosinca 1962. godine u Sarajevu.

Povezani članci
 Reis-ul-ulema
 Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
 Reis-ul-ulema Sulejman ef. Kemura

Izvori

Vanjske poveznice
 In Memoriam: Ibrahim ef. Fejić

Reis-ul-ulema
Životopisi, Mostar

Ibrahim Fejić


An Masdevallia racemosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Masdevallia racemosa in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Masdevallia

Masdevallia racemosa


Rosario Gisana (Modica, província de Ragusa, Itália, 14 de abril de 1959) é bispo da Piazza Armerina.

Rosario Gisana entrou no seminário de meninos de Noto em 1970, estudou no Almo Collegio Capranica em Roma desde 1980 e foi ordenado sacerdote em 4 de outubro de 1986 para a diocese de Noto. Em 1988 tornou-se diretor do conselho pastoral juvenil antes de se tornar reitor do seminário de Noto em 1990, onde permaneceu até 2009. Depois de um breve período na paróquia romana de San Gregorio Barbarigo, Gisana retornou a Noto em 2010 e tornou-se Vigária Episcopal para a Pastoral.

Em 27 de fevereiro de 2014, o Papa Francisco o nomeou Bispo da Piazza Armerina. O Bispo de Noto, Antonio Staglianò, o consagrou em 5 de abril do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Arcebispo de Monreale, Michele Pennisi, e o Regente Emérito da Prefeitura da Casa Pontifícia, Bispo da Cúria Paolo De Nicolò.

Ver também

Bispos católicos da Itália

Rosario Gisana


Ordet fiskerne har flere specialiseringer:
 fiskerne - flertal af fisker - primærbetydning.
 Fiskerne (roman) - kollektivroman fra 1928 skrevet af Hans Kirk.
 Fiskerne (tv-serie) - filmatisering som tv-serie på Danmarks Radio i 1977.
 Fiskerne (syngespil) - skrevet af Johannes Ewald og er et syngespil, der indeholder Kong Christian-sangen.

Fiskerne (flertydig)


L'année 2022 a été marquée, en philosophie, par les événements suivants :

Événements

Publications
  : Le siècle des égarés par Julia de Funès.

Commémorations

Décès

Voir aussi
 2022 en littérature

2022 en philosophie


Kargın, Antalya ilinin Korkuteli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 40 km, Korkuteli ilçesine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Korkuteli'nin mahalleleri

Kargın, Korkuteli


مملكة الظل  هي التي تحتوي على أطياف المبارزين الذين هزموا في مبارزة الظل. أسست مملكة الظلال قبل 5000 سنة.وهي مؤلفة من الجانب المظلم من العالم الحقيقي، فهي تستمد قوتها من الجانب الشرير لناس.إنا مبارزات الظل عبارة عن لعبة جد خطيرة، حيث يتم فيها القتال حتى النهاية.ولها قواعد تختلف عن قواعد المبارزات العادية، فمثلا هجوم الوحوش يؤثر في الخصم(شعور الحقيقي بالألم).كلما انتهت نقاط الخصم، كلما استولت عليه مملكة الظل إلى أن تصل إلى الصفر، وبذلك ينتهي طيفه فيها

أفلام أنمي
أنمي ومانغا حول المدرسة
أنمي ومانغا خيالية
أنمي ومانغا درامية كوميدية
أنمي ومانغا مغامرات
توئيه أنميشن
سلسلات مانغا
شخصيات خيالية متعددة الهوية
شونن مانغا
مانغا 1996
مانغا فيز ميديا
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 1998
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 2000
مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 1998
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون وارنر برذرز
نكتونز
يوغي

مملكة الظل


Pinanga adangensis es una especie de palmera endémica de la Península Malaya.

Descripción

Pinanga adangensis, es una delicada palmera que forma agrupaciones. Es originaria de la península malaya, y desarrolla unas elegantes cañas verdes, capiteles de color amarillo brillante y hojas finamente pinnadas. Se desarrolla mejor bajo la bóveda de los bosques tropicales.

Taxonomía

Pinanga adangensis fue descrita por Henry Nicholas Ridley  y publicado en Journal of the Straits Branch of the Royal Asiatic Society 61: 62, en el año 1912.
Etimología
Pinanga: nombre genérico que es la latinización del nombre vernáculo malayo, pinang aplicado a la palma de betel, Areca catechu y especies de Areca, Pinanga y Nenga en la naturaleza.

adangensis: epíteto

Referencias

Enlaces externos

adangensis
Flora de Malesia
Plantas descritas en 1912

Pinanga adangensis


Shankar Mahadevan (born 3 March 1967) is an Indian singer and composer who is part of the Shankar–Ehsaan–Loy composing trio team for Indian films.

References

External links

 Official website
 Shankar Mahadevan Academy

Singers from Mumbai
Indian male film singers
Indian film score composers
Tamil film score composers
Tamil musicians
ජීවමාන ජනයා
Tamil playback singers
Bollywood playback singers
Malayalam playback singers
Telugu playback singers
Musicians from Mumbai
Kannada playback singers
Marathi-language singers
Marathi playback singers
1967 උපත්
Filmfare Awards South winners
Sanskrit-language singers
Hindi film score composers
Best Male Playback Singer National Film Award winners
Male film score composers
Recipients of the Padma Shri in arts
Remember Shakti members

ශංකර් මහාදේවන්