Unutar kršćanstva postoje različita gledišta o seksualnoj orijentaciji i homoseksualnosti. Čak i unutar denominacije, pojedinci i skupine mogu imati različita gledišta, a ne moraju svi pripadnici denominacije nužno podržavati stavove svoje crkve o homoseksualnosti.

Povijest
Mnogo se raspravljalo o povijesti kršćanstva i homoseksualnosti. Neki drže da ranokršćanske crkve žale zbog istospolnih veza, dok druge tvrde da su te odnose prihvatile na razini svojih heteroseksualnih kolega. Ta se neslaganja tiču, u nekim slučajevima, prijevoda određenih pojmova ili značenja i konteksta nekih odlomaka.

Ovaj se članak usredotočuje na dvadeseto i dvadeset i prvo stoljeće, pokrivajući kako Biblija spominje tu temu, je li osuđena ili nije od strane autora te primjenjuju li se različiti odlomci danas. Pokrenula se značajna rasprava oko pravilnog tumačenja levitskog zakonika; priča o Sodomi i Gomori; i razni pavlinski odlomci te osuđuju li ti stihovi istospolne seksualne aktivnosti.

Pogledi Kršćanskih denominacija

Katolička crkva
Katolička crkva smatra grešnim svaki seksualni čin koji nije povezan s razmnožavanjem počinjenim od strane para pridruženog sakramentom ženidbe. Crkva navodi da su "homoseksualne tendencije" "objektivno poremećene", ali samu tendenciju ne smatra grešnom, već iskušenje toga grijeha. Crkva, međutim, smatra "homoseksualna djela" "teškim grijesima", "suštinski poremećenim" i "u suprotnosti s prirodnim zakonom" i "ni pod kojim uvjetima ih se ne može odobriti".

Katekizam Katoličke crkve navodi "muškarci i žene koji imaju duboko ukorijenjene homoseksualne sklonosti ... moraju biti prihvaćeni s poštovanjem, suosjećanjem i osjetljivošću". "Treba izbjegavati svaki znak nepravedne diskriminacije u njihovom pogledu." Protive se kaznenim zakonima protiv homoseksualnosti. Katolička crkva zahtijeva od onih koji su privučeni ljudima istog (ili suprotnog) spola da prakticiraju čistoću, jer uči da se spolnost treba provoditi samo unutar braka, što uključuje čedan spolni odnos kao trajni, reproduktivni, heteroseksualni i monogamni. Vatikan razlikuje između "duboko ukorijenjenih homoseksualnih tendencija" i "izraza prolaznog problema" (što bi se moglo prevesti kao ''faza'') u odnosu na ređenje u svećeništvo ; rekavši u dokumentu iz 2005. da se homoseksualne tendencije "moraju jasno prevladati najmanje tri godine prije ređenja za dijakonat". Izvještaj iz 2011. godine zasnovan na telefonskim anketama samoidentificiranih američkih katolika koje je proveo Institut za javno religijsko istraživanje pokazalo je da 56% vjeruje da seksualni odnosi dvoje ljudi istog spola nisu grešni.

U siječnju 2018. njemački biskup Franz-Josef Bode iz Rimokatoličke biskupije Osnabrück, te u veljači 2018. njemački rimokatolički kardinal Reinhard Marx, predsjedavajući na Njemačkoj biskupskoj konferenciji rekao je u intervjuima s njemačkim novinarima da je moguć blagoslov istospolnih zajednica u rimokatoličkim crkvama u Njemačkoj. U Austriji je blagoslov istospolnih zajednica dopušten u dvije crkve koje se nalaze u rimokatoličkoj biskupiji Linz.

Istočne pravoslavne crkve, poput Katoličke crkve, također osuđuju homoseksualna djela.

Pravoslavne crkve
Pravoslavna crkva dijeli dugu povijest crkvenih učenja i kanonskog prava s Katoličkom crkvom i ima sličan konzervativni stav o homoseksualnosti. Neke jurisdikcije Pravoslavne crkve, poput Pravoslavne crkve u Americi, zauzele su pristup dobrodošlici ljudima s "homoseksualnim osjećajima i osjećajima", istovremeno ih potičući da rade na tome da "prevladaju njegove štetne učinke u svom životu", istovremeno ne dopuštajući pristup sakramentima ljudima koji opravdavaju ili podržavaju homoseksualne aktivnosti. Druge pravoslavne crkve, poput one u istočnoj Europi i Grčkoj, na homoseksualnost gledaju s manje naklonosti. Čini se da je pitanje homoseksualnih brakova snažno odbačeno, čak i u Grčkoj, gdje polovica pravoslavnih kršćana ne vjeruje da homoseksualnost treba obeshrabriti.

Protestantske crkve

Liberalni stav
Određene druge kršćanske vjeroispovijesti ne smatraju monogamne istospolne veze grešnima ili nemoralnima i mogu blagoslivljati takve zajednice i smatrati ih brakovima. Tu se ubrajaju Ujedinjena crkva Kanade, Prezbiterijanska crkva (SAD), Ujedinjena Crkva Kristova, sve njemačke luteranske, reformirane i ujedinjene crkve u EKD, sve švicarske reformirane crkve, Protestantska crkva u Nizozemskoj, Ujedinjena protestantska crkva u Belgiji, Ujedinjena protestantska crkva Francuske, Danska, Švedska, Islandska, Norveška i Crkva ujedinjenja u Australiji. Evanđeosko-luteranska crkva Finske dopušta molitvu za istospolne parove. Crkva metropolitanske zajednice osnovana je posebno kako bi služila kršćanskoj LGBT zajednici. Globalno savezništvo afirmirajućih apostolskih pentekostala (GAAAP) vuče korijene iz 1980. godine, čineći ga najstarijom postojanom apostolskom pentekostnom denominacijom koja potvrđuje LGBT zajednicu. Druga takva organizacija je Međunarodna afirmirajuća pentekostna crkva, trenutno najveća afirmirajuća pentekostna organizacija, s crkvama u SAD-u, Velikoj Britaniji, Srednjoj i Južnoj Americi, Europi i Africi.

Denominacije koje imaju afirmativan stav prema LGBT zajednici homoseksualnost smatraju prirodnom pojavom. Ujedinjena Crkva Kristova slavi homoseksualne brakove, a neki dijelovi anglikanske i luteranske crkve omogućuju blagoslov homoseksualnih zajednica. Ujedinjena crkva Kanade također dopušta istospolne brakove i na seksualnu orijentaciju gleda kao na Božji dar. Unutar anglikanske zajednice postoji otvoreno gay svećenstvo; na primjer, Gene Robinson otvoreno je gay biskup u američkoj biskupskoj crkvi. Unutar luteranskog zajedništva postoji i otvoreno homoseksualno svećenstvo; na primjer, biskup Eva Brunne otvoreno je lezbijska biskupica u Švedskoj Crkvi. Takve vjerske skupine i vjeroispovijesti tumače svete spise i doktrine na način koji ih navodi na prihvaćanje da je homoseksualnost moralno prihvatljiva i prirodna pojava. Na primjer, 1988. godine Ujedinjena crkva Kanade, najveća protestantska denominacija te zemlje, potvrdila je da "a) Sve osobe, bez obzira na svoju seksualnu orijentaciju, koje ispovijedaju Isusa Krista i poslušnost Njemu, mogu biti ili postati punopravnim članovima Crkva; i b) Svi članovi Crkve imaju pravo na članstvo u Naređenom Ministarstvu." Generalna skupština te Crkve 2000. godine nadalje je potvrdila da su "ljudske seksualne orijentacije, bilo heteroseksualne ili homoseksualne, Božji dar i dio čudesne raznolikosti stvaranja."

Uz to, neke kršćanske vjeroispovijesti poput Moravske crkve vjeruju da Biblija negativno govori o homoseksualnim činovima, ali, kako se nastavlja istraživanje o tom pitanju, Moravska crkva nastoji uspostaviti politiku homoseksualnosti i ređenja homoseksualaca. 2014. Moravska crkva u Europi dopustila je blagoslov istospolnih zajednica.

Liberalni kvekeri, oni koji su članovi Britanskog godišnjeg sastanka i Generalne konferencije prijatelja u SAD-u, odobravaju istospolne brakove i zajednice. Kvekeri su prva kršćanska skupina u Ujedinjenom Kraljevstvu koja se zalagala za ravnopravan brak, a kvekeri u Britaniji službeno su priznali istospolne veze 1963. godine.

Ujedinjena metodistička crkva izabrala je lezbijsku biskupicu 2016. godine, a Biskupsko vijeće je 7. svibnja 2018. predložilo Plan jedne crkve, koji će omogućiti pojedinim župnicima i regionalnim crkvenim tijelima da odluče hoće li zarediti LGBT svećenstvo i obavljati istospolna vjenčanja. 26. veljače 2019., posebno zasjedanje Generalne konferencije odbacilo je Plan jedne crkve i izglasalo jačanje službenog protivljenja istospolnim brakovima i otvoreno zaređivanje LGBT svećenstva.

Razni pogledi
Crkve unutar luteranstva zauzimaju različite stavove, počevši od označavanja homoseksualnih djela kao grešnih do prihvaćanja homoseksualnih odnosa. Primjerice, Luteranska crkva – Missouri Sinoda, Luteranska crkva Australije i Wisconsin Evangeličko-luteranska sinoda prepoznaju homoseksualno ponašanje kao suštinski grešno i nastoje služiti onima koji se bore s homoseksualnim sklonostima. Međutim, Švedska Švedska, Danska crkva, Norveška ili luteranske crkve Evanđeoske crkve u Njemačkoj sklapaju istospolne brakove, dok Evangeličko-luteranska crkva u Americi i Evangeličko-luteranska crkva u Kanadi otvaraju službu crkve za homoseksualne pastire i druge profesionalne radnike koji žive u predanim vezama. Etiopska Mekane Yesus luteranska crkva, međutim, zauzela je stav da je brak svojstveno muškarcu i ženi i formalno je prekinula suradnju s ELCA-om, doktrinarnim stavom koji je etiopsku crkvu koštao financijske potpore ELCA-e.

Konzervativni stav
Neke glavne protestantske vjeroispovijesti, poput afričkih metodističkih crkava, Reformirane crkve u Americi i Prezbiterijanske crkve u Americi imaju konzervativan stav o ovoj temi.

Adventistička crkva sedmog dana "prepoznaje da je svako ljudsko biće vrijedno u očima Boga i nastoji služiti svim muškarcima i ženama [uključujući homoseksualce] u Isusovom duhu", istodobno tvrdeći da je sam homoseksualni seks zabranjen u Bibliji. "Isus je potvrdio dostojanstvo svih ljudi i suosjećajno se obratio osobama i obiteljima koje trpe posljedice grijeha. Ponudio je brižnu službu i riječi utjehe za ljude koji se bore, istovremeno razlikujući svoju ljubav za grešnike od njegovog čistog učenja o grešnim praksama."

Anglikanska crkva uvjerava ljude s istospolnom privlačnošću da ih Bog voli i dobrodošli su kao punopravni članovi Kristova tijela. Crkveno vodstvo ima različita gledišta u vezi s homoseksualnim izražavanjem i ređenjem. Neki izrazi seksualnosti smatraju se grešnima, uključujući "promiskuitet, prostituciju, incest, pornografiju, pedofiliju, grabežljivo seksualno ponašanje i sadomazohizam (koji svi mogu biti heteroseksualni i homoseksualni). Crkva je zabrinuta pritiscima na mlade da rano budu seksualno aktivni i potiče apstinenciju. Većina anglikanske zajednice ne odobrava homoseksualne aktivnosti, osim Biskupske crkve, Škotske biskupske crkve i Anglikanske crkve Kanade, koja se suočava s mogućim isključenjem iz međunarodnih anglikanskih tijela zbog tog pitanja.
Konzervativni kvekeri, oni iz Friends United Meetinga i Evangelical Friends Internationala vjeruju da su seksualni odnosi oprošteni samo u braku, kojeg definiraju da je (samo) između muškarca i žene.

Konfesionalne luteranske crkve uče da je grešno imati homoseksualne želje, čak i ako one ne vode homoseksualnim aktivnostima. U doktrinarnoj izjavi koju je izdala Wisconsin Evangeličko-luteranska sinoda navodi se da je razlikovanje homoseksualne orijentacije od čina homoseksualnosti zbunjujuće:

"Grijeh homoseksualnosti ne možemo ograničiti na djela, ali ne i na želje, kao što heteroseksualni grijeh ne možemo ograničiti na djela, ali ne i na želje. Sveto pismo jasno uključuje želje i sklonosti ka grešnim postupcima u kategoriji grijeha (Mt 5,27-28). To vrijedi i za homoseksualni i za heteroseksualni grijeh. "

Međutim, ispovjednički luterani također upozoravaju na selektivni moral koji oštro osuđuje homoseksualnost dok se olako odnosi prema drugim grijesima.

Evanđeoske crkve
Položaji evanđeoskih crkava su različiti. Oni se kreću od liberalnih do konzervativnih, do umjerenih . Neke su evanđeoske vjeroispovijesti zauzele neutralne stavove, prepuštajući izbor lokalnim crkvama da se odluče oko pitanja istospolnog braka.

Evanđeosko konzervativni stav
Mnogi američki evanđeoski i fundamentalistički kršćani homoseksualna djela smatraju grešnima i misle da ih društvo ne bi trebalo prihvatiti. Oni imaju tendenciju interpretirati biblijske stihove koji se odnose na homoseksualne radnje na način da je heteroseksualnu obitelj stvorio Bog kao temelj civilizacije i da su istospolni odnosi u suprotnosti s Božjim dizajnom za brak i krše njegovu volju. Kršćani koji se protive homoseksualnim vezama ponekad tvrde da je istospolna seksualna aktivnost neprirodna.

U fundamentalističkim i konzervativnim pogledu postoje anti-homoseksualni aktivisti na TV-u ili radiju koji tvrde da je homoseksualnost uzrok mnogih socijalnih problema, poput terorizma. Neke evanđeoske crkve u Ugandi snažno se protive homoseksualnosti i homoseksualcima. Oni su se zalagali za zakone koji kriminaliziraju homoseksualnost. Česta su generalizacija i uporaba predrasuda za širenje mržnje prema homoseksualnim osobama.

Suprotstavljajući se tumačenjima Biblije koja podržavaju homoseksualne odnose, konzervativni kršćani zagovarali su pouzdanost Biblije,  i značenje tekstova povezanih s homoseksualnim činovima, iako često videći što mnogi homoseksualni autori nazivaju umanjivanje autoriteta Biblije ideološkim pokretom.

Kao alternativu školski - sponzoriranom Danu tišine koji se suprotstavlja nasilju nad LGBT učenicima, konzervativni kršćani organizirali su Inicijativu Zlatno pravilo, gdje su dijelili kartice s porukama: "Kao Kristovi sljedbenici, vjerujem da su svi ljudi stvoreni na sliku Božju i zato zaslužuju ljubav i poštovanje". Drugi su stvorili Dan dijaloga kako bi se suprotstavili onome za što vjeruju da je prešućivanje kršćanskih učenika koji javno objavljuju svoje protivljenje homoseksualnosti.

29. kolovoza 2017. Vijeće za biblijsku muškost i ženskost objavilo je manifest o ljudskoj spolnosti poznat kao "Nashville izjava". Izjavu je potpisalo 150 evanđeoskih vođa i uključuje 14 točaka vjerovanja.

Seks skandali
Neki su evanđeoski pastiri koji su držali anti-gay govore izbačeni.

Primjer za to je pastor Ted Haggard, osnivač nedenominacijske karizmatske megacrkvene crkve New Life u Colorado Springsu, koji je oženjen te ima petero djece. Ted je bio anti-homoseksualni aktivist i rekao je da želi zabraniti homoseksualnost u crkvi. Godine 2006. smijenjen je s položaja starijeg pastora nakon što je muški seksualni radnik (koji se bavi poslom prostitucije) tvrdio da je imao spolni odnos s njim tri godine. Nakon poricanja veze, pastor je priznao da su navodi točni.

Tu je bio i baptistički pastor George Alan Rekers iz Južne baptističke konvencije u Sjedinjenim Američkim Državama i psiholog pri Nacionalnom udruženju za istraživanje i terapiju homoseksualnosti . Oženjen i otac djece, antigay aktivist prepoznat je s gay seksualnim radnikom, angažiranim na putovanju Europom, 2010. godine. Prema njegovim riječima, unajmio je pratnju da mu nosi prtljagu.

Liberalni pogledi

Međunarodni
Postoje međunarodne evanđeoske denominacije koje podržavaju LGBT zajednicu (tzv. gay-friendly), poput Saveza baptista i Međunarodne pentekostne crkve.

SAD
Istraživanje iz 2014. pokazalo je da 43% evanđeoskih američkih kršćana koji su bijelci u dobi između 18 i 33 godine podržava istospolne brakove. Neke evanđeoske crkve prihvaćaju homoseksualnost i slave homoseksualna vjenčanja. Pastori su također bili uključeni u promjenu tradicionalnog položaja svoje crkve. Godine 2014., Crkva novoga srca La Mirada, baptistička crkva u predgrađu Los Angelesa, zbog toga je izbačena iz Južne baptističke konvencije. 2015. godine Crkva GracePointe u Franklinu, u predgrađu Nashvillea, donijela je ovu odluku. Izgubila je više od polovice njezine tjedne posjećenosti (s 1.000 na 482).

Umjereni pogled
Neke crkve imaju umjeren pogled. Iako ne odobravaju homoseksualne prakse, pokazuju simpatiju i poštovanje prema homoseksualcima.

SAD
Odražavajući ovaj stav, neki su župnici, na primjer, pokazali umjerenost tijekom javnih izjava. Na primjer, pastor Joel Osteen iz crkve Lakewood u Houstonu rekao je 2013. da mu je žalosno što se nekoliko kršćanskih službenika usredotočuje na homoseksualnost zaboravljajući druge grijehe opisane u Bibliji. Rekao je da Isus nije došao osuđivati ljude, već ih spasiti. I drugi župnici također dijele ovo mišljenje.

Pastor Carl Lentz iz crkve Hillsong u New Yorku rekao je 2014. godine da su homoseksualci u njihovoj crkvi brojni i molio se da je Hillsong uvijek dobrodošao.

Pastor Andy Stanley iz crkvene zajednice North Point u Alpharetti spomenuo je 2015. da bi crkva trebala biti najsigurnije mjesto na planetu za studente da razgovaraju o bilo čemu, uključujući istospolnu privlačnost.

Također postoji pokret ljudi koji sebe smatraju "homoseksualnim evangelistima". Pokret koji se sastoji uglavnom od mladih ljudi, pozicioniran je protiv liberala i konzervativaca. Prepoznajući se kao homoseksualci ili biseksualci, ovi mladi ljudi vjeruju da im privlačnost prema istospolnim osobama, iako su prisutni, ne dopušta homoseksualne veze. Kažu da njihovo kršćansko obraćenje nije odmah promijenilo njihove seksualne želje. Inzistiraju na tome da crkva uvijek treba odbiti homoseksualne prakse, ali da treba dobrodošlicu homoseksualcima.

Postoje i vjernici okupljeni u kršćanskim organizacijama evanđeoske orijentacije, poput Tvoje ostale braće (Your Other Brothers) ili Glasa onih bez glasa (Voice of the Voiceless), koji tvrde da ih homoseksualnost ne privlači od početka njihovog novog rođenja, a da nisu pribjegli konverzijskoj terapiji. Inzistiraju na važnosti dobrodošlice i ljubavi prema homoseksualcima, ali smatraju da bi seksualnost trebala biti rezervirana za heteroseksualne brakove.

Francuska
Francuski evanđeoski savez, član Europskog evanđeoskog saveza i Svjetskog evanđeoskog saveza, usvojio je 12. listopada 2002. godine, putem svog Nacionalnog vijeća, dokument pod naslovom Foi, espérance et homosexualité ("Vjera, nada i homoseksualnost"), u kojem se osuđuje homofobija, mržnja i odbacivanje homoseksualaca, ali koji negira homoseksualne prakse i punopravno članstvo u crkvi homoseksualaca koji se nisu pokajali te onih koji odobravaju te prakse. 2015. godine, Conseil national des évangéliques de France (Francusko nacionalno vijeće evangelika) potvrdilo je svoj stav po tom pitanju suprotstavljajući se brakovima istospolnih parova, istovremeno ne odbijajući homoseksualce, ali želeći im ponuditi više od blagoslova; pratnju i dobrodošlicu.

Francuski evanđeoski pastor Philippe Auzenet, kapelan udruge Oser en parler, redovito intervenira na tu temu u medijima. Promovira dijalog i poštovanje, kao i senzibilizaciju radi boljeg razumijevanja homoseksualaca. Također je rekao 2012. godine da bi Isus otišao u gay bar, jer je svim ljudima dolazio s ljubavlju.

Nigerija
Philip Igbinijesu, pastor evanđeoske crkve Lagos Word Assembly, rekao je u poruci svojoj crkvi da je nigerijski zakon o homoseksualnosti (poticanje na denuncijaciju) pun mržnje. Podsjetio je da su homoseksualci Božja stvorenja i da se prema njima treba odnositi s poštovanjem.

Restoracijske crkve
Restoracijske crkve, poput Jehovinih svjedoka, Adventista sedmog dana i Crkve Isusa Krista svetaca posljednjih dana, općenito uče da su homoseksualci 'slomljeni' i da ih je moguće 'popraviti'. Kristova zajednica, ogranak mormonizma, u potpunosti prihvaća LGBT osobe, obavlja vjenčanja za homoseksualne i lezbijske parove i zaređuje pripadnike LGBT zajednice. Unutar restauratorskih crkava svrstanih sa Stone-Campbellom pogledi su različiti. Kristove crkve (A Capella) i Neovisne kršćanske crkve / Kristove crkve uglavnom se pridržavaju vrlo konzervativne ideologije; socijalno, politički i vjerski i općenito ne prihvaćaju otvoreno LGBT članove i neće održavati vjenčanja za gay i lezbijske parove. Kristovi učenici u potpunosti prihvaćaju LGBT osobe, često izvode vjenčanja za homoseksualne i lezbijske parove i zaređuje LGBT članove. Ujedinjena Kristova crkva službeno je "otvorena i potvrđujuća" crkva. Druge restauratorske crkve poput Braće i Millerske crkve zauzele su mješovite stavove, ali sve više prihvaćaju LGBT populaciju, a neke njihove kongregacije potpuno prihvaćaju LGBT osobe u svim aspektima vjerskog i političkog života.

Stavovi koji podržavaju homoseksualnost

U 20. stoljeću teolozi poput Jürgena Moltmanna, Hansa Künga, Johna Robinsona, biskupa Davida Jenkinsa, Don Cupitta i biskupa Jacka Sponga osporavali su tradicionalne teološke stavove i shvaćanja Biblije; nakon ovog razvoja neki su sugerirali da su odlomci pogrešno prevedeni ili da se ne odnose na ono što mi razumijemo kao "homoseksualnost". Clay Witt, ministar u metropolitanskoj zajednici, objašnjava kako teolozi i komentatori poput Johna Shelbyja Sponga, Georgea Edwardsa i Michaela Englanda tumače zabrane protiv određenih seksualnih činova kao izvorno zamišljeno kao sredstvo za razlikovanje vjerskog štovanja između abrahamske i okolnih poganskih vjera., unutar kojeg su homoseksualni činovi bili dio idolopokloničkih vjerskih praksi: "Engleska tvrdi da bi se na ove zabrane moralo gledati kao da su usmjerene protiv seksualnih praksi obožavanja kulta plodnosti. Kao i kod ranijih referenci od strane Strong'sa, on primjećuje da je ovdje korištena riječ 'gnusoba' (ili grozota, izvorno od engl. abomination) izravno povezana s idolopoklonstvom i idolopokloničkim postupcima kroz Hebrejski zavjet. Edwards daje sličan prijedlog, primjećujući da 'kontekst dviju zabrana iz Leviticusa 18:22 i Leviticusa 20:13 sugerira da ono što se suprotstavlja nije istospolna aktivnost izvan kulta, kao u modernom sekularnom smislu, već unutar kulta identificiran kao kanaanski '".

1986. godine Evanđeoski i ekumenski ženski klub (EEWC), tada poznat kao Evangelički ženski kokus (kokus, od engleskog Caucus,  označava sastanak članova), donio je rezoluciju u kojoj stoji: "Dok su homoseksualni ljudi Božja djeca i zbog biblijskog mandata Isusa Krista kako smo svi stvoreni jednaki u Božjim očima i prepoznajući prisutnost lezbijske manjine u EWCI, EWCI zauzima čvrst stav u korist zaštite građanskih prava za homoseksualne osobe. "

Neki kršćani vjeruju da su biblijski dijelovi pogrešno prevedeni ili da se ti dijelovi ne odnose na LGBT orijentaciju kako se trenutno razumije. Liberalno kršćanski učenjaci, poput konzervativnih kršćanskih učenjaka, prihvaćaju ranije verzije tekstova koji čine Bibliju na hebrejskom ili grčkom. Međutim, unutar ovih ranih tekstova postoji mnogo izraza koje su moderni znanstvenici protumačili drugačije od prethodnih generacija učenjaka. Postoji zabrinutost zbog pogrešaka pri kopiranju, krivotvorenja i pristranosti među prevoditeljima kasnijih Biblija. Smatraju da neki stihovi poput onih za koje kažu da podržavaju ropstvo ili inferiorni tretman žena danas nisu valjani i protiv volje Božje prisutne u kontekstu Biblije. Oni navode ta pitanja kada zagovaraju promjenu teoloških pogleda na seksualne odnose u odnosu na ono što kažu da je ranije mišljenje. Razlikuju različite seksualne prakse, tretiranje silovanja, prostitucije ili hramovnih seksualnih rituala kao nemoralne, a one koji su u predanim odnosima pozitivne, bez obzira na seksualnu orijentaciju. Oni smatraju da se određeni stihovi, za koje smatraju da se odnose samo na homoseksualna silovanja, ne odnose na sporazumne homoseksualne odnose.

Profesor s Yalea John Boswell tvrdio je da su brojni rani kršćani ušli u homoseksualne veze, te da su određene biblijske ličnosti imale homoseksualne veze, poput Rute i njezine svekrve Naomi, Danijela i sudskog dužnosnika Ashpenaza, te Davida i sina kralja Saula, Jonathana. Boswell je također tvrdio da je adelfopoeza, obred vezivanja dvojice muškaraca, bila slična vjerski sankcioniranoj istospolnoj zajednici. Nakon što je sudjelovala u takvom obredu, osobi je bio zabranjen ulazak u brak ili polaganje redovničkih zavjeta, a sama koreografija službe usko je paralelna s obredom vjenčanja. Njegovi stavovi nisu naišli na široko prihvaćanje, a protivnici su tvrdili da je ovaj obred posvetio platonsku bratsku vezu, a ne homoseksualnu zajednicu. Također je tvrdio da je osuda homoseksualnosti započela tek u 12. stoljeću. Boswellovi kritičari ističu da mnogi raniji doktrinarni izvori osuđuju homoseksualnost kao grijeh, čak i ako ne propisuju određenu kaznu, te da se Boswellovi argumenti temelje na izvorima koji su odražavali opći trend ka strožim kaznama, a ne promjenu doktrine, od 12. stoljeća nadalje.

Desmond Tutu, bivši anglikanski nadbiskup Cape Towna i dobitnik Nobelove nagrade za mir, opisao je homofobiju kao " zločin protiv čovječnosti " i "pomalo nepravedno" kao apartheid: "Borili smo se protiv apartheida u Južnoj Africi, podržani od strane ljudi širom svijeta, jer su crnci krivi i natjerani da pate zbog nečega oko čega nismo mogli ništa učiniti, naše kože. Isto je i sa seksualnom orijentacijom. Ona je dana... Tretiramo ih [homoseksualce i lezbijke] kao parije (sinonim za izgnanike) i tjeramo ih izvan naših zajednica. Natjeravamo ih da sumnjaju da su i oni djeca Božja - i ovo mora biti gotovo krajnje bogohuljenje. Krivimo ih za ono što jesu. "

Suvremeni homoseksualni vođa kršćanina Justin R. Cannon promiče ono što naziva "inkluzivnim pravoslavljem" ('pravoslavlje ' u tom smislu ne treba miješati s Istočnom pravoslavnom crkvom). Na svojoj web stranici službe objašnjava: "Inkluzivno pravoslavlje je uvjerenje da Crkva može i mora uključivati LGBT osobe bez žrtvovanja Evanđelja i apostolskog učenja kršćanske vjere." Cannonova služba zauzima jedinstven i različit pristup od modernih liberalnih kršćana, a istovremeno podržava homoseksualne odnose. Njegova služba potvrđuje božansku inspiraciju Biblije, autoritet tradicije i kaže "...da u punom životu i službi kršćanske crkve postoji mjesto za lezbijske, homoseksualne, biseksualne i transrodne kršćane, i one koji pozvani su na doživotni celibat i oni koji su u partnerstvu. "

Danas mnogi religiozni ljudi sve više potvrđuju svoj pozitivan stav vezan uz istospolne veze, čak i u denominacijama koje imaju službene stavove protiv homoseksualnosti. U Sjedinjenim Američkim Državama ljudi u denominacijama koji su protiv istospolnih veza brzo se liberaliziraju, iako ne tako brzo kao oni u afirmiranijim skupinama. Ova društvena promjena stvara napetost u mnogim denominacijama, pa čak i raskole i masovna napuštanja mormona i drugih konzervativnih skupina.

Papa Franjo izrazio je podršku istospolnim civilnim zajednicama tijekom intervjua u dokumentarnom filmu Francesco, koji je premijerno prikazan na Filmskom festivalu u Rimu 21. listopada 2020.

Homoseksualni kršćani i organizacije

George Barna, konzervativni kršćanski autor i istraživač, proveo je istraživanje u Sjedinjenim Američkim Državama 2009. godine koje je otkrilo da su homoseksualci i lezbijke s kršćanskom pripadnošću brojniji nego što se pretpostavljalo. Neke od svojih vodećih zaključaka iz podataka okarakterizirao je na sljedeći način: "Ljudi koji homoseksualne odrasle osobe prikazuju kao bezbožne, hedonističke, kršćanske barabe ne rade s činjenicama. Značajna većina homoseksualaca svoju vjeru navodi kao središnju aspekt svog života, smatraju se kršćanima i tvrde da imaju neku vrstu značajne osobne predanosti Isusu Kristu koja je aktivna u njihovom životu danas." Barna je također otkrio da su LGBT osobe vjerojatnije vjeru tumačiti kao individualno, a ne kao kolektivno iskustvo.

Candace Chellew-Hodge, liberalna kršćanska lezbijska utemeljiteljica internetskog časopisa Whosoever (engl. Tko god), odgovorila je na otkrića: "Sve u svemu, zahvalna sam što je Barna čak i zalutao u temu homoseksualnih i lezbijskih vjerskih uvjerenja. Mislim da je njegovo proučavanje važno i da može daleko doprinijeti rastjerivanju starih "homoseksualaci vs. Bog" podvojenosti koja se prečesto igra u medijima. Međutim, ona smatra da je njegova ukupna poruka još uvijek štetna. Homoseksualci i lezbijke su kršćani - ali ne i dovoljno dobri kao heteroseksualni kršćani" Tvrdila je da je Barna svoje izvješće formulirao s pretjeranom ironijom i skepticizmom te da nije uzeo u obzir razloge za podatke koji su oživljavali njegov skriveni motiv. Razlog zašto mnogo manje homoseksualaca pohađa crkvu je, ustvrdila je, taj što je mnogo manje crkava koje će ih prihvatiti. Jednako tako, homoseksualci i lezbijke ne vide Bibliju kao nedvosmisleno istinitu jer su njezinom primjenom prisiljeni da je čitaju pažljivije i s manje lakovjernosti, navodeći ih da uoče bezbrojne proturječnosti.

Organizacije za homoseksualne kršćane postoje u širokom rasponu vjerovanja i tradicija. Interdenominacijsko udruženje Q Christian Fellowship (koje je ranije djelovalo pod nazivom Gay Christian Network) ima neke članove koji afirmiraju istospolne veze, i druge koji se obvezuju na celibat, skupine koje naziva "strana A", odnosno "strana B". Prema osnivaču Justinu Leeu,"Samo pokušavamo okupiti ljude koji osjećaju privlačnost prema istom spolu, no oni su to riješili, te koji vole Isusa i kažu, u redu, dobrodošli ste ovdje, pomolimo se i pokušajmo shvatiti gdje nas Bog želi uzeti".Neke organizacije pružaju usluge isključivo homoseksualnim kršćanima koji ne žele imati homoseksualni spolni odnos ili privlačnost; a ciljevi ovih organizacija variraju. Neke se kršćanske skupine usredotočuju na jednostavno suzdržavanje od homoseksualnog seksa, poput Courage International i North Star. Druge skupine dodatno potiču članove homoseksualaca da smanje ili eliminiraju istospolne privlačnosti. Love Won Out, i sada već ugašeni, Exodus International primjeri su takvih službi. Te se skupine ponekad nazivaju ex-gay (Bivši gay) organizacijama, iako mnoge više ne koriste taj izraz. Alan Chambers, predsjednik Exodusa, kaže da izraz pogrešno podrazumijeva potpunu promjenu seksualne orijentacije, iako grupa Roditelji i prijatelji bivših homoseksualaca i homoseksualaca i dalje koristi taj izraz. Uz to, pojedini kršćani koji se identificiraju kao homoseksualci koji se samovoljno slažu s konzervativnom etikom i sami postaju glasniji.

Gay kršćanski pisac i glumac Peterson Toscano tvrdi da su organizacije koje promiču promjenu orijentacije "varka". Organizacija koju je on osnovao, Beyond Ex-Gay, podržava ljude koji osjećaju da su ih takve organizacije ranile.

Druge skupine podržavaju ili zagovaraju homoseksualne kršćane i njihove odnose. Primjerice, u Sjedinjenim Američkim Državama IntegrityUSA zastupa interese lezbijskih i homoseksualnih kršćana u Biskupskoj crkvi, dok ujedinjeni metodisti imaju mrežu pomirenja ministarstava, a evanđeoski kršćani zabrinute evangeliste . 2014. godine Ujedinjena Kristova crkva pokrenula je tužbu osporavajući zabranu Sjeverne Karoline istospolnih brakova, što je prvi američki izazov zabranama istospolnih brakova temeljenog na vjeri; Savez baptista pridružio se tužbi kasnije te godine.

U Europi lezbijski i homoseksualni evanđeoski kršćani imaju europski forum. Inkluzivna crkva djeluje unutar svjetske anglikanske zajednice na nizu pitanja diskriminacije, uključujući pitanja LGBT svećenstva i ljudi u crkvi. Najdugovječnija skupina za lezbijske i homoseksualne kršćane u Velikoj Britaniji, osnovana 1976. godine, je nedenominirani Lezbijski i homoseksualni kršćanski pokret; posebno usmjerena na zadovoljavanje potreba lezbijskih i homoseksualnih evangelika, postoji Evanđeosko društvo za lezbijske i homoseksualne kršćane; Konkretno rad unutar Engleske crkve je promjena stava  koji također uzima međunarodnu pozornost u radu na afirmaciji homoseksualaca, lezbijki, biseksualaca i transrodnih osoba u okviru anglikanske zajednice.

Sociolog Richard N. Pitt tvrdi da su ove organizacije dostupne samo LGBT pripadnicima liberalnih denominacija, za razliku od onih u konzervativnim denominacijama. Njegov pregled literature o homoseksualnim kršćanima sugerira da te organizacije ne samo da zastupaju interese kršćana koji pohađaju njihove crkve, već (poput crkava homoseksualnih i homoseksualnih afirmacija) tim članovima daju korisne odgovore na homofobnu i heteroseksističku retoriku. Njegovo istraživanje pokazuje da oni LGBT kršćani koji borave u homofobnim crkvama "ubijaju glasnika" napadajući ministrovo znanje o homoseksualnosti, osobnom moralu, usredotočenosti na grijeh umjesto opraštanja i motivaciji za propovijedanje protiv homoseksualnosti.

Izvori

Kršćanstvo
LGBT
Stranice s nepregledanim prijevodima

Kršćanstvo i homoseksualnost


Jay Kristoff (Perth, 12 de novembro de 1973) é um escritor australiano de Fantasia e ficção científica.

Escrevendo tanto para leitores adultos quanto para jovens, é autor best-seller do New York Times e do USA Today.

Biografia
Quando criança Jay Kristoff lia com frequência e jogava jogos de tabuleiro, incluindo Dungeons & Dragons. Ele se formou na faculdade com um diploma de artes e trabalhou em publicidade criativa para a televisão por onze anos, antes de iniciar sua carreira literária. Ele vive em Melbourne na Austrália, com a esposa.

Ganhou oito prêmios Aurealis, um ABIA. Ele tem mais de um milhão e meio de livros impressos e é publicado em mais de trinta e cinco países.

Obras

Série The Lotus War
 Stormdancer (2012)
 Kinslayer (2013)
 Endsinger (2014)
 The Last Stormdancer (novela, prequela do Stormdancer) (2013)
 Praying for Rain (conto, postado online) (2013)

The Illuminae Files
(com Amie Kaufman)

 Illuminae (2015)
 Gemina (2016)
 Obsidio (2018)
 Memento (novela, prequela) (2019)

The Nevernight Chronicle
 Nevernight (2016) no Brasil: Nevernight: A Sombra do Corvo (Plataforma 21, 2017)
 Godsgrave (2017) no Brasil: Godsgrave: O Espetáculo Sangrento (Plataforma 21, 2018)
 DarkDawn (2019) no Brasil: DarkDawn: As Cinzas da República  (Plataforma 21, 2020)

Lifel1k3
 Lifel1k3 (2018)
 Dev1at3 (2019)
 Truel1f3 (2020)

O Ciclo Aurora (com Amie Kaufman)
 Aurora Rising (2019) no Brasil: Aurora Ascende (Rocco, 2021)
 Aurora Burning (2020)
 Aurora's End (2021)

Empire of The Vampire
 Empire of The Vampire (2021)

Ver também
 Stephanie Garber
 Patrick Rothfuss
 Melissa Marr
 Conor Kostick
 Joe Abercrombie
 Justin Cronin

Ligações externas
 Website oficial do Jay Kristoff (em inglês)

Naturais de Perth (Austrália Ocidental)
Romancistas da Austrália
Escritores de livros de fantasia
Escritores de ficção científica

Jay Kristoff


Liu Song puede referirse a:
 La dinastía Liu Song, una dinastía china (420-479);
 Liu Song, jugador de tenis de mesa (n. 1972);
 Liu Song, jugador profesional de snooker (n. 1983).

Liu Song (desambiguación)


Frank Heino Damrosch (June 22, 1859 – October 22, 1937) was a German-born American music conductor and educator. In 1905, Damrosch founded the New York Institute of Musical Art, a predecessor of the Juilliard School.

Life and career

Damrosch was born on June 22, 1859, in Breslau, Silesia, the son of Helene von Heimburg, a former opera singer, and conductor Leopold Damrosch. He came to the United States with his father, brother, conductor Walter Damrosch, and sister, music teacher Clara Mannes, in 1871. His parents were Lutheran (his paternal grandfather was Jewish).

He had studied music in Germany under Dionys Pruckner. He studied in New York under Ferdinand von Inten. He also studied in Europe under Moritz Moszkowski.

He originally intended to adopt a business career, and to that end went to Denver, Colorado, but the musical impulse proved too strong, and in 1884 he was an organist, conductor of the Denver Chorus Club, and supervisor of music in the public schools.

For some years he was chorus master at the Metropolitan Opera House in New York. He also conducted the Mendelssohn Glee Club from 1885 to 1887. In 1892 he organized the People's Singing Classes, and he was also instrumental in founding the Musical Art Society of New York.

In 1897 he became supervisor of music in the public schools in New York. In 1898 Damrosch succeeded his brother Walter as conductor of the Oratorio Society, which he directed until 1912. During his career, he and his sister Clara Damrosch also taught at the Veltin School for Girls in Manhattan.

In 1905 he founded and became director of the New York Institute of Musical Art, with the hopes of reproducing the quality of instruction found in European conservatories. In 1926, the Institute of Musical Art merged with the Juilliard Graduate School to form what is today Juilliard School. Damrosch's pupils included William Howland, long-time head of the music department at the University of Michigan, and the prodigy pianist Hazel Scott.

Damrosch died in New York City on October 22, 1937. Damrosch Park, part of New York's Lincoln Center for the Performing Arts, is named in honor of the Damrosch family.

References

 This article contains text from a work now in the public domain:

External links

1859 births
1937 deaths
American conductors (music)
American male conductors (music)
American people of German-Jewish descent
Prussian emigrants to the United States
Musicians from the Province of Silesia
Presidents of the Juilliard School

Frank Damrosch


هل المقصود:

 : حبس عين لمنفعة. ولمعرفة المزيد من المعلومات عن الوقف يرجى فتح ملف نظام الوقف الإسلامي.
وقف مالي: في علم الاقتصاد، هو تبرع بعقار أو مال مستمر لمؤسسة غير ربحية

وقف (توضيح)


Politica lingvistică a unui stat este reprezentată de  un set de legi, reguli și orientări adoptate de autoritățile statului în raport cu limba sau limbile existente sau utilizate pe teritoriul respectivei țări. Aceasta include adoptarea unei limbi oficiale, determină învățarea sa, statutul limbilor minoritare precum și atitudinea de  raportare și  protejare a limbii față de influența culturilor străine.

O altă definiție mai generală ar fi că, politica lingvistică este o colecție de măsuri de stat, prin care sunt vizate anume, reglementări al limbii pentru țara respectivă. Politica de limbă poate să privească o singură țară, precum și organizațiile internaționale, de exemplu. Uniunea Europeană.

Note

Legături externe

Vezi și

Țări

Politică lingvistică


An Cercestis hepperi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jongkind. An Cercestis hepperi in nahilalakip ha genus nga Cercestis, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cercestis

Cercestis hepperi


A/S Akersbanerne var et norsk offentligt ejet selskab, der drev sporveje og forstadsbaner i det nu forsvundne Aker herred omkring Oslo. Selskabet blev etableret i 1917 og åbnede forstadssporvejen Østensjøbanen i 1926. I 1933 overtog selskabet aktiemajoriteten i Holmenkolbanen, der ejede Holmenkollbanen, Sognsvannsbanen og Røabanen. Akersbanerne fusionerede med Oslo Sporveier i 1949, efter at Aker var blevet lagt sammen med Oslo.

Historie
Selskabet blev grundlagt 7. juni 1917 for at koordinere byggeriet af nye forstadssporveje fra Oslo til de nye forstæder i Aker. Selskabet planlagde at bygge flere linjer i forlængelse af byens sporveje og at lægge dem i eget areal. Det projekt var Østensjøbanen, hvor byggeriet startede i 1922 med efterfølgende åbning fra Vålerenga til Bryn 18. december 1923 og videre til Oppsal 10. januar 1926. De første tre år blev de 1,5 km til Bryn trafikeret af sporvogne fra Kristiania Sporveisselskab. Men efter åbningen af hele banen kunne der ikke opnås en aftale med dets aftager, Oslo Sporveier, så det kom til at vare til 1937, før Akersbanerne kunne køre med sporvogne ind til centrum.

I den modsatte ende af byen begyndte selskabet byggeriet af Sognsvannsbanen i 1924, og i 1924 købte det Røabanen af A/S Holmenkolbanen. I 1928 blev Røabanen og Holmenkollbanen forlænget fra Majorstuen gennem den nye Fellestunnelen til Nationaltheatret. Bygherren A/S Holmenkolbanen havde imidlertid oparbejdet så meget gæld ved byggeriet, at man for at redde selskabet valgte at indskyde Sognsvannsbanen og Røabanen i A/S Holmenkolbanen, som så Akersbanerne så til gengæld fik aktiemajoriteten i. Fra 4. januar 1937 overtog Bærumsbanen sporvognsdriften på Østensjøbanen, om end Akersbanerne fortsatte som ejer af banen.

1. januar 1948 blev Oslo og Aker lagt sammen, og 31. maj 1949 blev Akersbanerne fusioneret med Oslo Sporveier under sidstnævntes navn.

Noter

Etableret i 1917
Ophørt i 1949
Jernbaneselskaber i Norge
T-banen i Oslo

Akersbanerne


Razgranjeni ovsik (lat. Bromus ramosus), trajnica iz porodice trava rasprostranjene po velikim dijelovima Europe (ukjučujući i Hrvatsku) i od Male Azije i Kavkaza do Indijskog potkontinenta i Tibeta

Naraste od 45 do 180 cm visine. Cvijeta od srpnja do kolovoza. Ova vrsta je hermafrodit (ima i muške i ženske organe) a oprašuje se vjetrom.

Sinonimi
 Avena nemoralis (Huds.) Salisb.
 Bromopsis chitralensis (Melderis) Holub
 Bromopsis fedtschenkoi (Tzvelev) Czerep.
 Bromopsis ramosa (Huds.) Holub
 Bromopsis ramosa subsp. fedtschenkoi (Tzvelev) Tzvelev
 Bromus asper Murray
 Bromus chitralensis Melderis
 Bromus giganteus Vill.
 Bromus hirsutus Curtis
 Bromus montanus Scop.
 Bromus montanus Retz.
 Bromus nemoralis Huds.
 Bromus nemorosus Vill.
 Bromus pseudoasper Schur
 Bromus serotinus Beneken
 Bromus sylvaticus Vogler
 Festuca aspera (Murray) Mérat
 Festuca ramosa (Huds.) Guss.
 Festuca wightiana Steud.
 Forasaccus asper (Murray) Bubani
 Schedonorus serotinus (Beneken) Rostr.
 Zerna aspera (Murray) Gray
 Zerna ramosa (Huds.) Lindm.
 Zerna ramosa subsp. fedtschenkoi Tzvelev

Izvori

Pooideae

Razgranjeni ovsik


Yuki Ikeya (født 27. juni 1995) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Roasso Kumamoto.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuki Ikeya


Wang Qiang (født 16. januar 1975 i Liaoning, Kina - død 17. november 2005 i Shenyang) var en kinesisk seriemorder, der mellem 1995 og frem til sommeren 2003 nåede at dræbe 45 mennesker og voldtage 10.

Wang Qiang voksede op i den lille landsby Kaiyuan i Kina. Hans far var fornærmende, afhængig af alkohol og nægtede Wang at gå i skole. Wang begik sit første mord den 22. januar 1995, og blev først den 14. juli 2003 anholdt. Han blev dømt til døden og henrettet i november 2005.

Seriemordere
Personer fra Kina

Wang Qiang (morder)


Kotmanová este o comună slovacă, aflată în districtul Lučenec din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 297 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kotmanová este atestată documentar din 1393.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kotmanová


Day Of Phoenix var et dansk syre-/progrock-band, der var aktivt omkring 1970. Bandet blev i 1968 startet som en udløber af rhythm & blues-bandet The Maniacs, med hjælp fra Cy Nicklin, og i 1969 medvirkede de i filmen Helle for Lykke. Efter to singler og to LP'er gik deltagerne forskellige veje.

Diskografi

Album
 Wide Open N-Way (1970) Sonet SLPS 1519
 The Neighbour's Son (1972) Sonet SLPS 1541

Singler
 "Tell Me" / "I Think It's Gonna Rain Today" (1968) Sonet T 7255
 "Deep Within The Storm" / "Chicken Skin" (1972) Decca 25 495

Kilder
 Han fik dansk rock til at lette , af Torben Bille, 20. april 2010, portræt af Cy Nicklin

Eksterne links

 Day of Phoenix  på Gibraltar Encyclopedia of Progressive Rock
 Day of Phoenix

Rockgrupper fra Danmark
Musikgrupper fra 1968
Ophørt i 1972

Day Of Phoenix


Acer leucoderme er hlyntegund sem er ættuð frá suðaustur og mið Bandaríkjunum. Hún er stundum talin undirtegund af sykurhlyni. Hún verður um 8-9m há.

Tilvísanir

Tenglar
United States Department of Agriculture (USDA). Natural Resources Conservation Service, Plants List of Accepted Nomenclature, Taxonomy and Symbols (PLANTS) Database
The Plant List. a working list of all plant species: Acer leucoderme Small
University of Florida Environmental Horticulture
Discover Life
Trees, Shrubs, and Woody Vines of North Carolina: Chalk Maple (Acer leucoderme)

Hlynir

Acer leucoderme


Acun Firarda, televizyon programcısı Acun Ilıcalı tarafından yapılmış, 2002-2006 yılları arasında Show TV'de yayımlanan gezi ve eğlence türündeki Türk televizyon programıdır.

1999 yılında Show TV'de Televole programı içerisinde 15 dakikalık kesit halinde yayınlanan Acun Ilıcalı ile Maraba programının devamıdır. Program 2001 yılında Acun Ilıcalı'nın Televole dışında ayrı bir program yapmak istemesiyle ve 2002 FIFA Dünya Kupası'na basın kartı olmadığı için muhabir olarak katılamaması gibi nedenlerle 1 yıllık aradan sonra Acun Firarda adıyla Show TV'de 9 Temmuz 2002'de ayrı bir programa dönüştürüldü. Program yeni olduğu için ilk bölüm başladığında Çarşamba, sonraki birkaç bölüm Salı, 2002 sonlarına doğru, 2003 ve 2004 yılları arasında Cumartesi, 2005 yılında ise Pazar günleri yayınlandı. Program dört yıl boyunca sürdürüldükten sonra Acun Ilıcalı'nın sık gezilerden yorulması ve özel hayatına daha fazla vakit ayırmak istediği için bitirildi. 2006 yılında ise ismi Acun Tatildeye dönüştürüldü ve formatı yurtdışı gezileri yerine Türkiye'nin tatil yerleri olan bölgelerini tanıtan bölümler yayınlandı. Yaz mevsiminin bitmesiyle bu programda sona ermiştir.

Programda her hafta dünyanın farklı yerlerinden ilginç görüntüler sunulmuştur. Program içerisinde "Ben Nerdeyim?" adlı bir mini-yarışma/programda düzenlenmiştir. Konusu ise Acun Ilıcalı her hafta gittiği ülkeden Türkiye'de bulunan ünlü isimlerden birini arayıp Ben Nerdeyim? diye soruyor ve sorduğu ünlü nerede olduğunu bilirse ona hediye gönderiyordu. 2005 yılında ise her hafta farklı ünlü yerine ekibe katılan Tanem Sivar'a "Ben Nerdeyim?" diye soruyor ve her ne kadar bulamasa da Tanem Sivar, Acun'u bulmak için ülke ülke geziyordu.

Programda Acun Ilıcalı'ya kameraman Feridun lâkaplı Birol Doğan, Mustafa Kazan, Alpay Kazan, Çaykun Ertan, Esat Yöntunç ve Evren Çağlar yardımcı olurken, 2005 yılında Tanem Sivar da katılmıştır. Ayrıca programın moda bölümlerinde Şebnem Schaefer ile çalıştı.

Program özellikle gençler tarafından takip edilen ve sevilen bir program hâline gelmiştir. 2002'de Doritos Dippas, 2003'te Gilette, 2004'te ise Siemens Mobile firması programa sponsor olup destek vermiştir.

Programın en beğenilen bölümleri Sony Music tarafından VCD olarak çıkarılmış ve 2006 yılında ekranlara veda etmiştir.

Daha sonra Acun Ilıcalı bu programda ve hayatında yaşadığı ilginç anlarını 2004-2005 yılları arasında Acun Sahnede adıyla 30 Nisan 2007'den itibaren Avea sponsorluğunda Avea Acun Show adıyla devam eden stand-up gösterisinde Türkiye genelindeki üniversitelerde gençlerle paylaşmıştır.

Ayrıca programın ismi Acun Ilıcalı'nın kendisinin de rol aldığı 2002 yapımı Mumya Firarda''''' filminden esinlenerek oluşturulduğu Acun Ilıcalı tarafından katıldığı bir programda ifade edilmiştir.

Bölümler

Programda çalan müzikler

Kaynakça

Eğlence programları
Gezi programları
Show TV programları
Türkçe televizyon programları
2002'de başlayan televizyon programları
2006'da sona eren televizyon programları
Acun Medya
Acun Ilıcalı

Acun Firarda


Castelul Huszár din Apalina este un monument istoric aflat pe teritoriul localității componente Apalina, municipiului Reghin. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 114827.01.01. Castelul se află într-o stare de degradare avansată, la care s-a ajuns doar în perioada mai recentă, din vina indiferenței actualilor proprietari.

Note

Monumente istorice din județul Mureș
Castele din județul Mureș

Castelul Huszár din Apalina


Tetigoniidele sau cosașii (Tettigoniidae) sunt o familie de insecte ortoptere, care se pot confunda ușor cu lăcustele, dar se deosebesc de acestea prin antenele lor filiforme lungi, uneori mai lungi decât corpul, printr-un oviscapt foarte lung cu aspect de sabie (adesea dințat la vârf), de unde și numele de Ensifera a subordinului din care fac parte, tarsul este format din 4 articole, pe tibiile picioarelor anterioare se găsesc organe timpanale, cu care tetigonidele percep zgomotele, organele stridulante ale masculilor sunt situate pe tegmine, cea stângă folosind ca arcuș, cea dreaptă ca membrană vibratoare. Emit un zgomot asemănător cu fâsâitul coasei, de unde și numele lor popular de cosași. Cele mai multe specii sunt fitofage ierbivore, existând însa și specii răpitoare carnivore. Se cunosc peste  6.400 de  specii.

Note

Legături externe

Tetigoniide


الشريان الفقري  وهما واحد في كل جهة، وهو فرع من شريانيّ تحت الترقوّة.

نشوؤه
عندما ينشأ الشريان الفقري فانه يدخل عبر الفتحات في النتؤات الجانبية في الفقرات العنقية الستة العليا transverse foramen، وهو طريق موازي لطريق الشريان السباتي لكنه معزول عنه. وعند كل فقرة يعطي افرعا للعضلات المحيطة وهذه الافرع اسمها : الشرايين النخاعية الأمامية والخلفية.

عند الفقرة العنقية الأولى يمشي الشريان عبر القوس الخلفي لفقرة الأطلس (الفقرة العنقية الأولى) ثم يدخل إلى الجمجمة من خلال الثقبة العظمى.

في داخل الجمجمة يتحد الشريانان الفقريان ليكونا الشريان القاعدي basilar artery عند قاعدة النخاع المستطيل. قبل أن يتحد الشريان الفقري مع صاحبه يعطي الشريان المخيخي السفلي الخلفي posterior inferior cerebellar artery، وهو يشارك في الامداد الدموي لكلٍ من المخيخ والنخاع المستطيل وانسداده يؤدي إلى مشاكل كثيرة.

الشريان القاعدي
الشريان القاعدي basilar يعطي فروعا لجذع الدماغ وللمخيخ بواسطة anterior inferior cerebellar artery، وللاذن الداخلية عبر الفتحة السمعية الداخلية internal auditory meatus، وينتهي بان ينقسم إلى شريان مخيخي أعلى يساري ويميني
right and left superior cerebellar arteries
وشريان مخي خلفي.
posterior cerebral artery والذي يتصل بالشريان المخي الوسطي بواسطة شريان موصل خلفي
ومع الشريان الموصل الامامي الذي يوصل بين الشريانين المخيين الاماميين فان دائرة ويليس الدموية تكتمل.

معرض صور

مراجع

تشريح
شرايين الرأس والعنق

شريان فقري


The Preliminary SAT/National Merit Scholarship Qualifying Test (PSAT/NMSQT) is a standardized test administered by the College Board and cosponsored by the National Merit Scholarship Corporation (NMSC) in the United States. In the 2018–2019 school year, 2.27 million high school sophomores and 1.74 million high school juniors took the PSAT. Scores from the PSAT/NMSQT are used to determine eligibility and qualification for the National Merit Scholarship Program.

History

The PSAT has been administered every fall since 1971. Some PSAT scores obtained before June 1993 are accepted as qualifying evidence for admission to intellectual clubs such as Intertel and American Mensa.

Prior to 1997, the PSAT was composed of only Math and Verbal sections. The Verbal section received a double weighting to allow a full composite score of 240 points. The Writing Skills section, introduced in 1997, was partially derived from the discontinued Test of Standard Written English (TSWE).

The PSAT changed its format and content in Fall 2015.  Originally, each of the three sections was scored on a scale of 20 to 80 points, adding up to a maximum composite score of 240 points. This paralleled the SAT, which is graded on a scale of 200 to 800 for each section (the narrower range is to distinguish from which test a score comes and to denote less accuracy). However, unlike the old (2005) SAT, the old PSAT did not include higher-level mathematics (e.g. concepts from Algebra II) or an essay in its writing section (which was added to the SAT in 2005). The number of multiple-choice answers was reduced from five to four, improving the likelihood of making a successful guess, and the quarter-point penalty for wrong answers was eliminated.

Continuing with the Collegeboard's transition to digital SATs internationally, the first digital PSATs were administered in October of 2023.

Format and scoring

Students register for the exam through high schools which are members of the College Board. The test is composed of two sections: Reading and Writing and Math. Each section has two modules. Each Reading and Writing module lasts 32 minutes, and each Math module lasts 35 minutes for a total of 2 hours and 14 minutes.

The PSAT changed its format and content again in Fall 2023, continuing the transition to digital tests. The Reading and Writing Sections are combined into one section score, and the Math section now allows calculators on all sections. The scores for each section range from 120 to 760, adding up to a maximum score of 1520.  Yet the National Merit Scholarship Corporation takes each section score, scored on a scale of 6 to 38, sums it and then doubles that sum to devise the Selection Index, ranging from 36 to 228.

Levels of recognition
There are three levels of recognition: "Commended", Semi-Finalists, and Finalists. About 34,000 students, which is 3-4% of all PSAT takers, are "commended" and receive Letters of Commendation.

The "commended" cut-off is determined at whichever score yields the 96th percentile nationally. It rose from 202 for the 2006 Program (2004 PSAT) to 203 for the 2007 Program (2005 PSAT). It was 205 for the 2008 Program (2006 PSAT) and 209 for the 2009 Program (2007 PSAT).

Students are confirmed as semifinalists as seniors, one year after taking the PSAT. Afterwards students must complete an application to become a Finalist. Other factors besides the PSAT Selection Index score are taken into account, such as the student's Grade Point Average (GPA) and a confirming SAT score.

Popular culture
In recent years, it has become a popular subject of discourse among test-takers on various social media networks. Many of them poke fun at passages or questions in the PSAT that they find strange or amusing. The level of discussion is so significant that in 2013, the hashtag #PSAT reached trending status on Twitter near its administration date. This is despite the fact that since 2012, test participants have been required to copy and sign a statement agreeing to the test regulations, which include not discussing the test. Previously, that statement had to be written in cursive, a requirement that had drawn ire from both students and teachers, as many students found writing the statement in cursive to be difficult. However, in 2015, the requirement to write the statement in cursive was removed.

See also

SAT
PLAN (a preliminary ACT test)

References

External links
 What's on the Test

Standardized tests in the United States
1971 introductions

PSAT/NMSQT


Xerox Daybreak (also Xerox 6085 PCS, Xerox 1186) is a workstation computer marketed by Xerox from 1985 to 1989.

Overview

Daybreak is the final release in the D* (pronounced D-Star) series of machines, some of which share the Wildflower CPU design by Butler Lampson. Machines in this series include, in order, Dolphin, Dorado, Dicentra, Dandelion, Dandetiger, Daybreak, the never-manufactured Daisy, and Dragonfly "a 4-processor VLSI CPU developed at PARC and intended for a high-end printing system".

It was sold as the Xerox 6085 PCS (Professional Computer System) or ViewPoint 6085 PCS when sold as an office workstation running the ViewPoint system. ViewPoint is based on the Star software originally developed for the Xerox Star.  The 6085 ran the ViewPoint (later GlobalView) GUI and was used extensively throughout Xerox until being replaced by Suns and  PCs. Although years ahead of its time, it was never a commercial success.  The proprietary closed architecture and Xerox's reluctance to release the Mesa development environment for general use stifled any third-party development.

A fully configured 6085 came with an 80 MB hard disk, 3.7 MB of RAM, a 5¼-inch floppy disk drive, an Ethernet controller, and a PC emulator card containing an 80186 CPU. The basic system comes with 1.1 MB of RAM and a 10 MB hard disk. It was introduced in 1985 at .

The Daybreak was also sold as a Xerox 1186 workstation when configured as a Lisp machine.

References

External links
 OLD-COMPUTERS.COM: Museum: Xerox 6085

Daybreak
Computer workstations
Products introduced in 1985

Xerox Daybreak


Diego Barnabé (* 5. Dezember 1965 in Montevideo, Uruguay) ist ein uruguayischer Journalist und Schauspieler.

Ausbildung und Lehrtätigkeit
Barnabé schloss ein Studium der Sozialen Kommunikationswissenschaften am mittlerweile zur Universidad Católica del Uruguay Dámaso Antonio Larrañaga (UCUDAL) zählenden Instituto Filisofía, Ciencias y Letras de Montevideo 1988 erfolgreich ab. Dort war er sodann ab 1989 sechs Jahre lang als Dozent tätig. 1995 lehrte er dann ebenfalls an der Escuela de Cine der Cinemateca Uruguaya.

Radio
Barnabé führte von 1987 bis 1989 bei CX50 Radio Independencia, von 1989 bis 1993 CX 8 Radio Sarandí und 1993 bei CX 14 Radio El Espectador durch Sendungen. Im darauffolgenden Jahr war er dann verantwortlich für Buenas Tardes auf Radio Sarandí. Seit 1995 führte er als Co-Moderator durch das beim Sender El Espectador beheimatete En Perspectiva.

Printmedien
Er arbeitete überdies von 1986 bis 1990 als kultureller Berichterstatter für die Zeitschrift Zeta sowie 1988 ebenfalls für das Wochenblatt Aquí und in den Jahren 1988 bis 1989 für La República. 1994 war er Veranstaltungs-Redakteur bei der Tageszeitung El Observador. Seit 1999 gehört er der Redaktion der vom Französischen Lyzeum (Liceo Francés) publizierten Zeitschrift La Parlote an.

Theater
Auch wirkte Barnabé zudem als Schauspieler. Zwischen 1980 und 1988 war er in sieben Theaterstücken und 1989 in dem Musical des Cuarteto de Nos zu sehen, in deren Video zu No me rompas más los cocos er ebenfalls auftrat.

Auszeichnungen
 2001: Legión del Libro, verliehen durch die Cámara Uruguaya del Libro

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 39

Weblinks
  (spanisch) auf www.espectador.com, abgerufen am 2. Mai 2012

Journalist (Uruguay)
Theaterschauspieler
Uruguayer
Geboren 1965
Mann

Diego Barnabé


بلدية كونايشوسا دي لا سايرا , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 629 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

كونايشوسا دي لا سايرا


Urs App (Rorschach, 10 de agosto de 1949) historiador suizo germanófono de ideologías y religiones interesado especialmente en la historia y los modos de interacción entre Occidente y Oriente, como el descubrimiento europeo (en especial el de Schopenhauer) de las religiones y filosofías asáticas.

Biografía
Urs App nació en la orilla del Lago de Constanza. Estudió psicología, filosofía y ciencia de las religión en Friburgo, Kioto y en Filadelfia, donde se doctoró en 1989 en ciencias de la religión en la Temple University.

De 1989 a 1999, fue profesor de Budismo Zen en Hanazono University Kioto y director asociado del Instituto internacional de Investigaciones Zen en la Universidad de Hanazono (Director: Seizan YANAGIDA).

Más tarde decidió dedicarse a tiempo completo a la investigación y la escritura en el marco de instituciones europeas y japonesas. (Zenbunka kenkyujo, Koto; 2005-2007), el Fondo Nacional Suizo, FNS; 2007-2010) o la Scuola Italiana di Studi sull'Asia Orientale (ISEAS; 2010-2011); École Française d'Extrême-Orient (2012-).

Obra
Zen Meister Yunmen. Leben und Lehre des letzten Giganten der Zen-Klassik. Wil: UniversityMedia, 2018 (ISBN 978-3-906000-29-9)
Zen Master Yunmen. His Life and Essential Sayings. Boulder: Shambhala, 2018 (ISBN 978-1-61180-559-8)
 Michel-Jean-François Ozeray and Urs App.The First Western Book on Buddhism and Buddha. Wil: UniversityMedia, 2017 (ISBN 978-3-906000-27-5)
Schopenhauer's Compass. An Introduction to Schopenhauer's Philosophy and its Origins. Wil: UniversityMedia, 2014 (ISBN 978-3-906000-03-9)
The Cult of Emptiness. The Western Discovery of Buddhist Thought and the Invention of Oriental Philosophy. Rorschach / Kyoto: UniversityMedia, 2012 (ISBN 978-3-906000-09-1) (mejores libros budistas del año 2012, Buddhadharma)
Schopenhauers Kompass. Rorschach / Kyoto: UniversityMedia, 2011 (ISBN 978-3-906000-08-4 [hardcover] and ISBN 978-3-906000-02-2 [paperback])
 Richard Wagner and Buddhism. Rorschach / Kyoto: UniversityMedia, 2011 (ISBN 978-3-906000-00-8)
 The Birth of Orientalism. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2010 (ISBN 978-0-8122-4261-4) (premio 2012, Académie des Inscriptions et Belles-Lettres)
 Arthur Schopenhauer and China. Sino-Platonic Papers Nr. 200 (April 2010) (8,7 Mb PDF, 172 p.)
 William Jones's Ancient Theology. Sino-Platonic Papers Nr. 191 (September 2009) (3.7 Mb PDF, 125 p.)
 Más de veinte volúmenes de concondancias de textos del zen chino.
 Richard Wagner und der Buddhismus: Liebe – Tragik. Zürich: Museum Rietberg, 1997. Nueva edición: Rorschach / Kyoto: UniversityMedia, 2011 (ISBN 978-3-906000-10-7)
 Zen-Worte vom Wolkentor-Berg. Darlegungen und Gespräche des Zen-Meisters Yunmen Wenyan (864–949). Berna / Múnich: Barth, 1994
 Master Yunmen. New York: Kodansha International, 1994.
 Facets of the Life and Teaching of Chan Master Yunmen Wenyan (864-949). Ann Arbor: University Microfilms International, 342 pp. (Ph. D. Dissertation, Temple University, 1989)

Obra audiovisual

 Slow photography: Koichiro Kurita (2018)
 Sengai (2014)
 Der Teebesen (2003)
 Vers la forêt de pins de Tōhaku (2002)
 Dangki. (2001-2002)
 Orakel in China (2000)
 Orakel in Japon (2000)
 Chinesische Orakelkinder (2000)

Textos electrónicos

 ZenBase CD1. Kyoto: International Research Institute for Zen Buddhism, 1995

Notas

Alumnado de la Universidad de Friburgo (Suiza)
Orientalistas de Suiza
Escritores de Suiza del siglo XX
Historiadores de Suiza
Escritores en japonés
Escritores en alemán del siglo XX
Escritores en alemán del siglo XXI
Escritores en inglés del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XXI
Nacidos en Rorschach

Urs App


Straelen, Batı Almanya'nin Kuzey Ren Westfalya (NRW) eyaletinde, Kleve iline bağlı bulunan küçük bir belediyedir. Hollanda'nın Almanya sınırı şehri Venlo'ya 10 km uzaklıktadır. Avrupa Çevirmenler Kolekyumu (Europäisches Übersetzer-Kollegium) da bu belediyededir.

Kuzey Ren-Vestfalya'daki belediyeler

Straelen


Le musée Hallwyl est un musée national suédois d'histoire et d'art installé dans le palais Hallwyl au cœur du quartier de Skravelberget à Stockholm en Suède. Inauguré en 1938, il contient de vastes collections d'art, d'antiquités, d'armes, de porcelaine, d'objets asiatiques, de chinoiseries et d'argenterie, mais aussi de jouets et d'objets du quotidien, acquises par la comtesse Wilhelmina von Hallwyl.  La collection comprend plus de  référencés. Au-delà de la collection d'objets, l'intérieur même de cet hôtel particulier montre le goût décoratif d'une maison privée du tournant du siècle 1900 avec ses installations d'époque, dont un ascenseur et ses salles de bain, mais également son mobilier classique, et ce comme le démontrent également ses équivalents parisiens que sont le musée Jacquemart-André ou le musée Nissim-de-Camondo.

Le personnel du musée, gardiens et surveillants au contact des visiteurs sont habillés et coiffés à la mode du début du .

Historique
Le palais a été construit pour le comte et la comtesse Walther et Wilhelmina von Hallwyl comme résidence à Stockholm, par les architectes Isak Gustaf Clason et  Albert Collett. Il a été achevé en 1898. En 1920, les Halwyll lèguent le bâtiment et ses collections à l'État suédois. Il est classé monument historique depuis 2015.

Structure
Inspiré par l'architecture hispano-vénitienne, le bâtiment se présente avec une façade de grès rouge sur rue percée d'une porte cochère qui conduit à une entrée majestueuse et à une cour carrée intérieure.

Les quelque  du bâtiment sont réparties sur cinq étages. La cuisine et les espaces annexes sont en sous-sol, tandis que le rez-de-chaussée abrite des pièces de réception richement décorées, des vestiaires et dans l'aile des bureaux destinés à l'origine à l'entreprise familiale. Aux étages se trouvent les salons de réception, et la chambre et la salle de bain sont situées deux étages plus haut. Le grenier a été aménagé avec une piste de bowling, une galerie de photos et une salle de sport pour la comtesse, avec un espalier.

Collections

Wilhelmina von Hallwyl a acquis de grandes collections d'art, de peintures, d'antiquités, d'armes, de porcelaine et d'argent et a décidé très tôt de faire de sa maison un  musée. Le premier objet de ses collections est un coquillage qu'elle a reçu de son père lorsqu'elle était enfant. L'objet est toujours là dans le cadre de sa collection d'escargots.

Au début, elle avait l'intention de ne faire don que de ses collections à l'État Suédois, puis elle prit la décision de donner toute la maison et d'en montrer l'environnement, y compris les objets du quotidien. L'idée étant de préserver et de montrer une maison patricienne à Stockholm au tournant du siècle 1900. Selon la lettre de donation, la maison doit être montrée "non perturbée" telle qu'elle était lorsque le couple de comtes y vivait.
À partir du décès du comte en 1921, la comtesse et plusieurs employés répertorient et numérotent tous les objets de la maison, de manière à pouvoir tous les exposer, elle-même dessine plans et vitrines et plaçant cordons et séparations.
Achevé en 1955, après la mort de la comtesse en 1930, le catalogue se compose de 78 volumes édités à 110 exemplaires .

Le musée fut ouvert au public en 1938. Les statuts stipulent que la directrice du musée doit être une femme, docteur en philosophie et de confession protestante. Le premier directeur est l'historienne de l'art Eva Bergman qui a occupé ce poste jusqu'en 1973.

Notes et références

Article connexe

 Visite chez le marchand d'art, tableau de Frans Francken II, conservé au musée

Liens externes

Hallwyl
Hallwyl
Hallwyl
Art à Stockholm

Musée Hallwyl


El IWGP Intercontinental Championship (Campeonato Intercontinental de la IWGP, en español) fue un campeonato de lucha libre profesional, perteneciente a la New Japan Pro-Wrestling (NJPW). El acrónimo "IWGP" son las iniciales del organismo rector de la NJPW, el International Wrestling Grand Prix (Gran Premio Internacional de Lucha Libre, en español). El último campeón fue Kota Ibushi, quien unificó el título con el Campeonato Peso Pesado de la IWGP luego de defenderlo por última vez ante El Desperado en el evento 49th Anniversary Event.

Hasta la fecha de su retiro, fue el tercer campeonato individual de menor antigüedad dentro de la compañía , después del Campeonato Peso Pesado de los Estados Unidos de la IWGP y el Campeonato de Peso Abierto NEVER, pero se presenta como uno de los de mayor prestigio, solo por debajo del Campeonato Peso Pesado de la IWGP. Los combates por el campeonato suelen ser regulares en los eventos pago por visión (PPV) y estar ubicados en la parte alta de la cartelera.

Tras su establecimiento en 2011, fue clasificado como un campeonato secundario. En 2012, se creó el Campeonato de Peso Abierto NEVER también como un campeonato secundario. Ambos campeonatos no poseen una división o categoría de exclusividad para ser ganado o defendido por una clase de luchador específico. Además, junto con el Campeonato de Peso Abierto y el Campeonato Peso Pesado, el Campeonato Intercontinental accede a su portador a ser un potencial Campeón de Tres Coronas (新日本トリプルクラウン Shin Nihon Toripuru Kuraun, en japonés; Triple Corona de New Japan, en español).

Historia

Torneo por el título

El 3 de octubre de 2010, la empresa estadounidense Jersey All Pro Wrestling anunció que alcanzó un acuerdo con NJPW para que la promoción japonesa organice su primer evento en los Estados Unidos. El 4 de enero de 2011, NJPW oficialmente anunció tres eventos con el título NJPW Invasion Tour 2011: Attack on East Coast, los cuales se llevarían a cabo el 13 de mayo en Rahway, Nueva Jersey, el 14 de mayo en Nueva York y el 15 de mayo en Filadelfia, Pensilvania, y al día siguiente agregó que durante esa gira, la promoción introduciría el Campeonato Intercontinental de la IWGP, con el campeón inaugural a ser coronado en la final de un torneo entre los tres eventos. Los participantes para el torneo fueron anunciados el 8 de abril de 2011. La lista de los participantes incluyó al excompetidor de la World Wrestling Entertainment, MVP, quien firmó contrato con NJPW en enero de 2011, Kazuchika Okada, quien incursionó en Total Nonstop Action Wrestling (TNA) desde febrero de 2010, Hideo Saito, quien participó en una gira por la empresa puertorriqueña World Wrestling Council de septiembre de 2010, los excampeones en Parejas de la IWGP y en Parejas Peso Pesado Junior de la IWGP Tetsuya Naito y Yujiro Takahashi del stable No Limit respectivamente, los regulares de NJPW Tama Tonga y Toru Yano, además del luchador independiente Dan Maff, quien hizo su primera aparición en NJPW durante la gira. El 6 de mayo se anunció que Tonga sufrió una lesión, lo que lo forzó a retirarse del torneo. Fue reemplazado por el excompetidor de la TNA y Ring of Honor Josh Daniels. El 15 de mayo, MVP derrotó a Yano en la final del torneo para convertirse en el campeón inaugural.

Desarrollo

Nakamura y elevación

Luego de haberse coronado a MVP como campeón inaugural y subsecuentemente a los reinados de Masato Tanaka y Hirooki Goto, el Campeonato Intercontinental de la IWGP fue relegado a ser un título secundario, por debajo del Campeonato Peso Pesado de la IWGP y el Campeonato en Parejas de la IWGP en nivel de importancia. Sin embargo, cuando Shinsuke Nakamura capturó el título de las manos de Goto el 22 de julio de 2012, Nakamura ya era un tres veces Campeón Peso Pesado de la IWGP y, con su primer reinado de 313 días, el campeonato comenzó a ganar importancia. Nakamura también volvió a hacer internacional el título defendiéndolo tanto en Estados Unidos como en México. El 31 de mayo de 2013, mientras estaba de gira con la empresa mexicana Consejo Mundial de Lucha Libre (CMLL), con quien NJPW tiene una relación de trabajo, Nakamura perdió el título ante La Sombra. Esto marcó la primera vez que el título cambió de manos fuera de NJPW. Nakamura recuperó el título en NJPW dos meses después, el 20 de julio, y en el proceso se convirtió en el primer dos veces campeón.

Nakamura continuó elevando al Campeonato Intercontinental de la IWGP, culminando con la lucha por el Campeonato Intercontinental recibiendo una clasificación superior a la del Campeonato Peso Pesado de la IWGP en el evento anual más grande de NJPW, Wrestle Kingdom 8 in Tokyo Dome el 4 de enero de 2014, donde el multicampeón Peso Pesado de la IWGP Hiroshi Tanahashi se convirtió en el nuevo campeón. Posteriormente, Tokyo Sports escribió que el Campeonato Intercontinental y el Peso Pesado ahora eran iguales en nivel de importancia, mientras que Dave Meltzer escribió que Nakamura y Tanahashi hicieron que el Campeonato Intercontinental se sintiera como "el verdadero campeonato mundial". Nakamura recuperó el título de vuelta de las manos de Tanahashi en otro evento principal el 6 de abril en Invasion Attack 2014. La asociación de Nakamura con el campeonato continuó hasta 2016, cuando lo defendió exitosamente ante el excampeón Peso Pesado de la IWGP A.J. Styles en Wrestle Kingdom 10 in Tokyo Dome. El 25 de enero de 2016, Nakamura fue despojado del título debido a su salida de la empresa a fines de ese mes.

Desde 2012 hasta 2016, Nakamura tuvo un récord de cinco reinados con el Campeonato Intercontinental de la IWGP y lo defendió en cuatro eventos consecutivos de Wrestle Kingdom. El título también se asoció con Nakamura, ya que fue él quien introdujo personalmente el diseño actual del cinturón durante su primer reinado en agosto de 2012. Él abiertamente desaprobaba el primer diseño del cinturón con placas de bronce en una correa negra por su parecido a una moneda de 10 yenes y lo vio como una burla hacia la institución de la IWGP. El nuevo diseño presentaba placas de oro en una correa blanca. La correa blanca no tenía precedentes para un campeonato de la IWGP, y simbolizaba una placa limpia para que su titular la definiera. A través de los años, la condición física del cinturón empeoró progresivamente, sobre todo durante el reinado de Tetsuya Naito, quien comenzó a destruir sistemáticamente el cinturón, obligando a NJPW a repararlo en junio de 2017.

Campeones

El Campeonato Intercontinental de la IWGP es un campeonato secundario creado por la New Japan Pro-Wrestling (NJPW), y fue establecido en 2011. El campeón inaugural fue MVP, quien ganó el título en la final de un torneo al derrotar a Toru Yano el 15 de mayo de 2011 en el evento Invasion Tour, y desde entonces ha habido 15 distintos campeones oficiales, repartidos en 27 reinados en total. Además, el campeonato ha quedado vacante en una ocasión, en su caso debido a la salida de Nakamura de la empresa en su quinto y final reinado. MVP, La Sombra, Bad Luck Fale, Kenny Omega, Michael Elgin, Chris Jericho y Jay White son los siete luchadores no japoneses que han ostentado el título.

El reinado más largo en la historia del título le pertenece a Shinsuke Nakamura, quien mantuvo el campeonato por 313 días entre 2012 y 2013. Por otro lado, el reinado más corto le pertenece a Tetsuya Naito, con solo 41 días en 2018.

En cuanto a los días en total como campeón (un acumulado entre la suma de todos los días de los reinados individuales de cada luchador), Shinsuke Nakamura también posee el primer lugar, con 901 días como campeón entre sus cinco reinados. Le siguen Tetsuya Naito (815 días en sus seis reinados), Hiroshi Tanahashi (322 días entre sus dos reinados), Hirooki Goto (308 días en sus dos reinados), y Chris Jericho (209 días en su único reinado).

El campeón más joven en la historia es La Sombra, quien a los 23 años y 209 días derrotó a Shinsuke Nakamura en el evento Super Viernes del Consejo Mundial de Lucha Libre. En contraparte, el campeón más viejo es Minoru Suzuki, quien a los 49 años y 209 días derrotó a Hiroshi Tanahashi el 27 de enero de 2018 en The New Beginning in Sapporo. En cuanto al peso de los campeones, Bad Luck Fale es el más pesado con 140 kilogramos, mientras que La Sombra es el más liviano con 80 kilogramos.

Por último, Tetsuya Naito es el luchador que más reinados posee con 6, seguido por Shinsuke Nakamura con 5, y seguido de lejos por Hirooki Goto e Hiroshi Tanahashi (2 cada uno).

Lista de campeones

Total de días con el título
La siguiente lista muestra el total de días que un luchador ha poseído el campeonato, si se suman todos los reinados que posee.

Mayor cantidad de reinados

Véase también
 IWGP Heavyweight Championship
 IWGP World Heavyweight Championship

Referencias

Enlaces externos
 Historia Oficial del Título (en japonés)
 Historia Oficial del Título (en inglés)

Campeonatos de NJPW

IWGP Intercontinental Championship


ستوديوهات كرتون نتورك  (كانت معروفة في السابق باسم إنتاجات هانا-باربيرا Hanna-Barbera Productions)، هي شركة ستوديو للرسومات أسسها ويليام هانا وجوزيف باربيرا، عملت على مدى أربعين سنة على إنتاج الرسوم المتحركة.

قائمة البرامج
1.وقت المغامرة

2.كلارنكس

3.مختبر دكستر

4.عالم غامبول المدهش

5.ستيفن البطل

6.العم جدو

7.فتيات القوة

8. فتيات القوة 2016

9. بن 10

10. أولاد الجيران

12. مغامرات فلاب جاك

13. منزل فوستر

14. تشاودر

15. الدببة الثلاثة

16. كامب لازلو

17. العرض العادي

18. مغامرات بيلي وماندي

19. جوني برافو

20. ستيفن البطل

21. حياة جونيبر لي

22. أوكيه كيه او! فنلكن الأبطال

22. أبل وأونيون

23. فرقة الوقت

24. هارفي بيردمان محامي في القانون

25. مهما حدث ل... روبوت جونز

26. حرب النجوم: إستنساخ الحروب (مسلسل تلفزيوني 2003)

27. فئة 300

28. خارج رأس جيمي

29. سيم بايونك تايتن

30. تاور بريب

31. بن 10: إليين فورس

32. بن 10: ألتيمت إليين

33. ميغاس

34. صديقي المفضل هو قرد

35. حصن الجبل السري المذهل

36. هاي هاي بوفي آمي يومي (مسلسل)

37. طاقم لايصدق

38.The Cartoonstitute

39. كريغ من الجدول

40. جزيرة المخيم الصيفي

41. قطار بلا نهاية

42. ديناميت أسود (مسلسل تلفزيوني)

التأسيس
اشتغل هانا وباربيرا في الرسم أول مرة مع بعضهما في استديو لدى شركة ميترو غولدوين ماير وكان أو عمل مشترك بينهما هو فيلم كرتوني بعنوان (قط يحصل على حذاء عام 1940) ومن هنا كان ميلاد سلسلة الرسوم المتحركة التي أخذت شهرة وشعبية كبيرة توم وجيري.

مراجع

وصلات خارجية

استديوهات رسوم متحركة أمريكية
تأسيسات سنة 1994 في كاليفورنيا
تلفزيون وارنر بروس
سينما أمريكية
شركات أمريكية أسست في 1994
شركات إعلامية أسست في 1994
شركات أسست في 1994
شركات ترفيه مقرها في كاليفورنيا
شركات رسوم متحركة
شركات مقرها في بربانك (كاليفورنيا)
كرتون نتورك

كرتون نتورك ستوديوز


Thulium(III)-oxid ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der Oxide.

Geschichte
Thulium(III)-oxid wurde 1879 von dem schwedischen Chemiker Per Teodor Cleve zusammen mit Holmium in Erbia (Erbiumoxid) entdeckt (siehe Geschichte des Holmiums), nachdem er bereits 1874 die Anwesenheit mehrerer Verunreinigungen in diesem festgestellt hatte.

Vorkommen
Thulium(III)-oxid kommt in sehr geringer Konzentration in den Mineralien Monazit (0,002 %) und Bastnäsit (0,0008 %) vor. Die Weltproduktion von Thulium in Form von Thuliumoxid beträgt etwa 50 Tonnen im Jahr.

Gewinnung und Darstellung
Thulium(III)-oxid kann durch Verbrennung von Thulium an Luft gewonnen werden.

Es kann auch durch thermale Zersetzung von Thuliumoxalat, Thuliumcarbonat oder Thuliumacetat bei Temperaturen um 700 °C gewonnen werden.

Eigenschaften
Thulium(III)-oxid ist ein weißer bis leicht grünlicher Feststoff. Er besitzt eine kubische Kristallstruktur.

Verwendung
Thulium(III)-oxid verändert die optischen Eigenschaften von Glas. Tm-dotierte Glasfaser wird für 1,8 μm-Laser verwendet.

Einzelnachweise

Thuliumverbindung
Oxid

Thulium(III)-oxid


An Stanhopea jenischiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni F.Kramer ngan Heinrich Gustav Reichenbach. An Stanhopea jenischiana in nahilalakip ha genus nga Stanhopea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stanhopea

Stanhopea jenischiana


O poveste cu ursuleți este un film românesc din 1953 regizat de Matty Aslan, Iulian Hermeneanu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1953 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1953

O poveste cu ursuleți


Daljinsko mjerenje ili telemetrija je mjerenje pri kojem je osjetnik (senzor) na mjernome mjestu odvojen, a često i udaljen od pokaznika ili zapisivača, a primjenjuje se kada je mjerno mjesto nedostupno ili neprikladno za izravno mjerenje. Udaljenost između mjernoga mjesta i pokaznika može biti velika (mjerenja s pomoću svemirskih letjelica), ali i razmjerno mala kada se mjeri u odvojenom prostoru (u onečišćenim prostorima, na mjestu s visokom temperaturom, na pokretnim predmetima) ili u unutrašnjosti ljudskog tijela, strojeva i slično. Mjerni se podatci mogu prenositi mehanički, električki ili elektromagnetskim zračenjem. Danas je taj prijenos najvećim dijelom radiofrekvencijski, i to u digitalnom obliku, jer se tako postiže najveća vjernost prijenosa podataka i na velike udaljenosti, gotovo bez smetnji i izobličenja.

Osjetnik, koji se nalazi na mjernome mjestu, može za mjerenje neelektričnih veličina biti ujedno i pretvornik ili se uz njega nalazi pretvornik informacije u električni oblik. Pri radijskom prijenosu, iza osjetnika slijedi modulator ili analogno-digitalni pretvornik te odašiljač, a na prijamnome mjestu prijamnik i obrađivač informacije u izlazni oblik (pokazivanje, zapisivanje, memoriranje i slično).

Daljinska se mjerenja ne primjenjuju samo za mjerenje, nego i za nadzor i daljinsko upravljanje, i to kao povratna veza u proizvodnim procesima ili upravljačkim odlukama i naredbama prema izvršnim uređajima. U mnogim suvremenim primjenama daljinski izmjereni podatci služe kao ulazne informacije ili naredbe računalnih programa za automatsko upravljanje i nadzor proizvodnih i drugih procesa.

Naoblaka

Visina podnice oblaka najčešće se određuje vizualno prema veličini oblačnih elemenata, odnosno prema visokim predmetima i brdima u bližoj i daljoj okolici motritelja. Instrumentalno mjerenje podnice oblaka obuhvaća mjerenje pomoću malih (plafonskih) balona, mjerenje odraza snopa svjetlosti od oblaka i mjerenje radarom. U prvom slučaju mjeri se vrijeme potrebno da balon poznate brzine dizanja (obično 100 m/min) dosegne podnicu oblaka. Telemetri mjere vrijeme dok okomito usmjereni kratkotrajni snop svjetlosti dosegne podnicu oblaka i dok se njegov odraz vrati na osjetljivu fotoćeliju. Najmodernije izvedbe takvih instrumenata koriste se laserskim zrakama, a visina se podnice oblaka registrira na pisalu i pokazuje na digitalnom pokazivalu.

Raketna mjerenja

Istraživačke meteorološke rakete nose u prednjem dijelu mjerne instrumente i telemetrijske uređaje za daljinsko mjerenje, a u stražnjem dijelu rezervoar s gorivom i komoru za izgaranje. Raketa se obično ispaljuje gotovo okomito s brzinom od 5 do 6 macha. Ruska meteorološka raketa ima u šiljku nosa elektronske termometre, manometre, instrumente za mjerenje Sunčeva zračenja, fotografski aparat i telemetrijski uređaj za prijenos podataka na Zemlju. U SAD glavna pažnja nije posvećena direktnom mjerenju temperature, koja je funkcija mnogih čimbenika, već mjerenju tlaka zraka ili gustoće zraka, pa se iz tih podataka proračuna temperatura zraka. S raketa se mogu izbaciti na različitim visinama, obično u razmacima od po 5 kilometara, male granate, kojima se eksplozije bilježe (registriraju) na Zemlji. Iz razlike vremena proteklog između eksplozije i nadolaska zvučnog vala na Zemlju određuje se brzina zvuka, a odatle srednja temperatura i srednji vjetar u sloju između tla i razine eksplozije granate. Učinci vjetra i temperature mogu se međusobno razlučiti, pa se vjetar i temperatura zasebno određuju. Za mezosferu dobivaju se ovom metodom relativno točni podaci (± 10 °C i ± 5 m/s).

Automatska meteorološka postaja

Automatska meteorološka postaja provodi mjerenja glavnih meteoroloških pojava (elemenata), stalno (kontinuirano) ih zapisuju na magnetske zapise i javljaju radijskim ili žičanim putem sabirnim središtima. Pomorske postaje na kopnu i brodovima provode program sinoptičkih postaja s težištem opažanja stanja mora. Automatske postaje na moru, na usidrenim ili pokretnim plutačama, javljaju ne samo meteorološke već i oceanografske podatke (visinu valova, temperaturu mora, morske struje i drugo).Automatska meteorološka postaja služi za mjerenje osnovnih meteoroloških pojava (elemenata) na teško pristupačnim i nenaseljenim mjestima, na zračnim lukama, nuklearnim elektranama i plutačama kao automatski telemetrijski sustavi (daljinsko mjerenje).

Izvori

Meteorologija

Daljinsko mjerenje


إبراهيم صلاح (1 أبريل، 1987 - ) هو لاعب كرة قدم مصري يلعب في مركز خط الوسط، ويلعب حاليًا في غزل المحلة المصري. كانت بداية ظهوره في نادي المنصورة.

الإنجازات
 الزمالك

 كأس مصر:
 البطل (2): 2016، 2015
 الدوري المصري الممتاز
 البطل (1): 2014–15

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم رجالية مصريون
لاعبو كرة قدم رجالية مصريون مغتربون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من المنصورة (مصر)
رياضيون مصريون مغتربون في السعودية
لاعبو الدوري المصري الممتاز
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2017
لاعبو كرة قدم مصريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون مصريون
لاعبو كرة قدم من محافظة الدقهلية
لاعبو منتخب مصر لكرة القدم
لاعبو نادي الزمالك
لاعبو نادي العروبة (السعودية)
لاعبو نادي سموحة
مواليد 1407 هـ
مواليد 1987

إبراهيم صلاح


Filth Pig is the sixth studio album by American industrial metal band Ministry, released on January 30, 1996, by Warner Bros. Records. The title was allegedly derived from a statement made in the British Houses of Parliament, in which the band's leader Al Jourgensen was described as a "filthy pig" for his onstage theatrics by MP Teddy Taylor.

Despite being the band's highest-charting album in the US, it was negatively received by reviewers, sharply divided the band's fanbase, and did not live up to the platinum-selling success of Psalm 69. Despite poor sales, the album entered several charts, peaking at the highest positions Ministry has ever achieved. This would be the last Ministry album with Mike Scaccia on guitar until 2004's Houses of the Molé.

Background
Filth Pig marked a major shift artistically for the band from the previous album.  Jourgensen said everyone around him wanted him to continue making music similar to Psalm 69.  However, he wanted to move away from using samples and focus on a slower, heavier sound.  Jourgensen rejected any songs that sounded like their previous work.

The 2002 live album Sphinctour was generally well received by critics.

Track listing

Personnel

Ministry
 Al Jourgensen – vocals, keyboards, mandolin, harmonica, pedal steel, piano, production
 Paul Barker – bass, vocals (5), programming, production

Additional personnel
 Rey Washam – drums
 Louis Svitek – guitars
 Mike Scaccia – guitars
 William Rieflin – drums
 Esther Nevarez – backing vocals (5)
 Stella Katsoudas – backing vocals (5)
 Duane Buford – programming (uncredited)
 Michael Balch – programming (8, uncredited)
 Zlatko Hukic – engineer
 Brad Kopplin – engineer
 Bill Garcelon – assistant engineer
 Jamie Duffy – assistant engineer
 Matt Gibson – assistant engineer
 Ed Tinley – assistant engineer
 Whitney O'Keefe – assistant engineer
 Paul Elledge – art & design

Chart positions

Album

Singles

References

External links

1996 albums
Ministry (band) albums
Albums produced by Al Jourgensen
Warner Records albums
Sludge metal albums
Heavy metal albums by American artists

Filth Pig


La Première Nation de Shamattawa (ᑭᓭᒫᑖᐘ ou kisêmâtâwa en cri) est une Première Nation dans le Nord du Manitoba au Canada. Elle occupe la réserve de Shamattawa 1 située sur les rives de la rivière Gods.

Géographie
La Première Nation de Shamattawa possède une réserve, Shamattawa 1, située sur les rives de la rivière Gods où elle est rejoint par la rivière Echoing. Elle se trouve à  à l'ouest de Thompson et couvre une superficie de . Pour une partie de l'année, elle est seulement reliée au reste de la province par des routes d'hiver ou de glace, c'est-à-dire des routes temporaires utilisant des surfaces gelées. Elle est également accessible via l'aérodrome de Shamattawa.

Démographie
En , la Première Nation de Shamattawa avait une population inscrite totale de  dont 192 vivaient hors réserve.

Lors du recensement du Canada de 2016, la réserve de Shamattawa 1 avait une population de .

Gouvernance
La Première Nation de Shamattawa est affiliée au conseil tribal de Keewatin.

Notes et références

Annexe

Articles connexes
 Shamattawa
 Conseil tribal de Keewatin

Première nation au Manitoba

Première Nation de Shamattawa


Die Canada Open 1988 im Badminton fanden vom 3. bis zum 6. November 1988 in Calgary, Kanada, statt. Mit einem Preisgeld von 15.000 US-Dollar wurde das Turnier als 1-Sterne-Turnier in der Grand-Prix-Wertung eingestuft.

Finalresultate

Referenzen
 World Badminton 17 (1989) (1), S. 41

World Badminton Grand Prix 1988
1988
Badmintonwettbewerb in Calgary

Canadian Open 1988


Merchandise Mart es una estación en las líneas Marrón y Púrpura del Metro de Chicago. La estación se encuentra localizada en 350 North Wells Street en Chicago, Illinois. La estación Merchandise Mart fue inaugurada el 5 de diciembre de 1930.  La Autoridad de Tránsito de Chicago es la encargada por el mantenimiento y administración de la estación.

Descripción
La estación Merchandise Mart cuenta con 2 plataformas laterales y 2 vías.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del CTA Buses:#11 Lincoln/Sedgwick #125 Water Tower Express

Referencias

Enlaces externos

 Estación Merchandise Mart

 Líneas y estaciones del Metro de ChicagoEstaciones del Metro de Chicago
Estaciones de ferrocarril de Estados Unidos inauguradas en 1995
Estaciones de la línea Marrón (Metro de Chicago)
Estaciones de la línea Púrpura (Metro de Chicago)

Merchandise Mart (Metro de Chicago)


Of Moths and Men is a book by journalist Judith Hooper about the Oxford University ecological genetics school led by E.B. Ford.  The book specifically concerns Bernard Kettlewell's experiments on the peppered moth which were intended as experimental validation of evolution.  She highlights supposed problems with the methodology of Kettlewell's experiments and suggests that these issues could invalidate the results obtained, ignoring or disparaging evidence supporting natural selection while repeatedly implying that Kettlewell and his colleagues committed fraud or made careless errors. Subject matter experts have described the book as presenting a "conspiracy theory" with "errors, misrepresentations, misinterpretations and falsehoods". The evolutionary biologist Michael Majerus spent the last 7 years of his life systematically repeating Kettlewell's experiments, demonstrating that Kettlewell had in fact been correct.

Allegations of poor experimental practice

Hooper alleges several flaws in experimental methodology, including gluing the moths in place on parts of trees where they would not naturally settle, feeding birds heavily enough to condition them to expect feeding at that point, artificially boosting recapture rates, altering experiments (unconsciously) to favour the expected outcome, and errors in statistical analysis.

The historian of biology David Rudge has carefully reexamined the records upon which Hooper's argument is based. His conclusions were that her historical research was poor and she had shown fundamental misunderstandings about the nature of science.

Reviews

The book was described as well-written in reviews in the mainstream press, but it was severely criticised in scientific publications.  Writing in Nature, Coyne (2002) attacked Hooper's "flimsy conspiracy theory [of] ambitious scientists who will ignore the truth for the sake of fame and recognition [by which] she unfairly smears a brilliant naturalist".  In Science, Grant (2002) critically summarised the book's content, saying "What it delivers is a quasi-scientific assessment of the evidence for natural selection in the peppered moth (Biston betularia), much of which is cast in doubt by the author's relentless suspicion of fraud".  Bryan Clarke, who worked alongside Kettlewell at Oxford, described Hooper's book as "a treasury of insinuations worthy of an unscrupulous newspaper".

The entomologist and expert on peppered moth evolution Michael Majerus described the book as "littered with errors, misrepresentations, misinterpretations and falsehoods". He spent the last 7 years of his life on research, systematically refuting Hooper's claims. Much of the work was published posthumously, the data being reviewed by a team of evolutionary biologists, leading to a vindication of Kettlewell's findings, the re-establishment of his reputation, and the restoration of the peppered moth as an exemplar of Darwinian evolution.

Notes

References

Biology books
Ecology books
Selection
2002 non-fiction books

Of Moths and Men


Fabiana Saad Niemeyer (São Paulo, ), também conhecida como Fabi Saad é empresária, empreendedora e fundadora do movimento Mulheres Positivas.

Biografia e Carreira
Fabi Saad é formada em Comunicação Social pela Fundação Armando Alvares Penteado (FAAP) e possui MBA em Marketing Digital e graduação em Oxford, no Women Leadership Program.

Aos 18 anos, começou a trabalhar com foco na causa feminina e criou o movimento Mulheres Positivas, que ganhou escala global e hoje está presente além do Brasil, em países como: Colômbia, México, com Mujeres Positivas,  EUA, com Positive Women e Itália com Women+.  .

Fabi é fundadora do SOS Mulher, plataforma de combate à violência feminina, que conta com o apoio do Governo do Estado de São Paulo; Além de ser Diretora Comercial de diversos aplicativos do grupo Band.

É neta do fundador do Grupo Bandeirantes de Comunicação, João Jorge Saad e sobrinha do atual presidente do Grupo, João Carlos Saad.  Na sua árvore genealógica materna, constam: seu bisavô, [Olindo Bitetti], fundador do mundialmente conhecido Clube Lazio e seu avô, Luciano Ramella, que foi jogador dos times, Juventus e Lazio.

Em 2022 foi considerada uma das 20 mulheres mais influentes do Brasil, pela Forbes. Fabiana tem 4 livros publicados sobre o tema "mulher" e é apresentadora do programa "Mulheres Positivas", na Jovem Pan News.

Reconhecimentos
• Uma das 20 mulheres mais influentes do Brasil segundo a Forbes.

• Capa do jornal Estado de São Paulo.

• Capa da revista L' officiel.

• Personagem das páginas vermelhas da Revista Isto é.

• +90k ouvintes por minuto na Rádio Jovem Pan e +80k na TV.

• +20 mil seguidores no Linkedin.

• +44k seguidores no Instagram.

• Referência sobre a questão de gênero na América do Sul.

• Curadora e responsável pela doação da plataforma SOS Mulher para o governo de São Paulo
https://www.sosmulher.sp.gov.br/

Mulheres Positivas

Criada por Fabi Saad, a plataforma Mulheres Positivas é um ecossistema de produtos e serviços focado no desenvolvimento pessoal e profissional de mulheres por meio de cursos, vídeos de treinamento, histórias inspiradoras e vagas de trabalho. Entre os produtos, o MP está conectado à TIM Brasil e está disponível para 50 milhões de mulheres brasileiras, conta com mais de 150 empresas parceiras, superando a marca de mais de 300 mil downloads do app. Os clientes podem utilizar o app sem consumo de dados móveis e ter acesso gratuito a cursos e vagas de emprego.

O aplicativo, que pode ser baixado gratuitamente (Appstore + Google Play), também está disponível para usuários da Colômbia e do México(Mujeres Positivas). Nos EUA, o projeto funciona por meio de um site onde são realizados eventos com mulheres inspiradoras. O projeto foi lançado na Itália com o nome Women Plus, com mais de 100 empresas oferecendo vagas e cursos. Desde o lançamento, o APP evoluiu, oferecendo atendimento psicológico, clube de benefícios, mentoria para mulheres além de funcionalidades que visam maior segurança, como WhatsApp gratuito para apoio à mulher e mapa colaborativo de segurança. Hoje o APP é o serviço que mais oferece vagas de emprego voltadas para mulheres na América Latina (80 mil), e é o app referência para o mundo feminino das classes C e D.

O programa MP está no ar desde 2017 e foi o primeiro formato dedicado à causa feminina recebendo apenas mulheres poderosas como convidadas. É distribuído pela Jovem Pan, a maior rádio da América Latina, oferecendo mais de 400 entrevistas com mulheres influentes em todo o mundo.  Confira os tres pilares que pavimentam a nossa estratégia.O programa MP está no ar desde 2017 e foi o primeiro formato dedicado à causa feminina recebendo apenas mulheres poderosas como convidadas. É distribuído pela Jovem Pan, a maior rádio da América Latina, oferecendo mais de 400 entrevistas com mulheres influentes em todo o mundo.

Livros Publicados

 Empreendedoras. Coaching – Dicas de Mulheres Inspiradoras, 2015.
 Mulheres Positivas, 2017.
 Mais do que Mulher-Maravilha... Mulher real, 2021.
 Mulheres Positivas - 2ª Edição, 2022.

Família Saad
Empresárias do Brasil
Jovem Pan
Feministas do Brasil
Escritoras do Brasil
Apresentadores de televisão do Brasil
Empreendedores do Brasil

Fabi Saad


A Diocese da África do Sul () é uma eparquia do Patriarcado de Moscou na África, fundada em 2021. Faz parte do Exarcado Patriarcal da África. Sua sede fica em Joanesburgo, África do Sul.

História
Em 29 de dezembro de 2021, o Santo Sínodo da Igreja Ortodoxa Russa formou a Diocese da África do Sul, cujo bispo diocesano possui o titulo de "Joanesburgo e África do Sul".

A responsabilidade pastoral da Diocese da África do Sul inclui os seguintes países: República da África do Sul, Reino do Lesoto, Reino de Eswatini, República da Namíbia, República do Botswana, República do Zimbabué, República de Moçambique, República de Angola, República da Zâmbia, República do Malawi, República de Madagáscar, República das Maurícias, União das Comores, República Unida da Tanzânia, República do Quénia, República do Uganda, República do Ruanda, República do Burundi, República Democrática do Congo, República do Congo, República Gabonesa, República da Guiné Equatorial, República Democrática República de São Tomé e Príncipe.

A paróquia estauropegial de São Sérgio de Radonej na África do Sul foi incluída na diocese.

Em 30 de janeiro de 2022, 24 clérigos africanos celebraram a primeira Divina Liturgia depois de ingressarem na Igreja Ortodoxa Russa. O serviço divino foi realizado no templo do Santo Grande Mártir Panteleimon na aldeia de Ebuyangu, Quênia.

Bispo

 Leônidas (Gorbachev) (desde 29 de dezembro de 2021) - Administrador temporário.

Ver também

 Igreja Ortodoxa Russa

 Exarcado Ortodoxo Russo na África
 Diocese do Norte da África

Referências
Dioceses da Igreja Ortodoxa Russa
Dioceses da África

Ligações externas

 Paróquia de São Sérgio de Radonej na África do Sul (em russo e inglês)

Diocese da África do Sul


Virginio Cáceres Villalba (født 21. maj 1962 i Itacurubí del Rosario, Paraguay) er en paraguayansk tidligere fodboldspiller (forsvarer).

Karriere
Cáceres spillede 45 kampe og scorede to mål for Paraguays landshold. Han repræsenterede sit land ved VM 1986 i Mexico, men kom dog ikke på banen i turneringen, hvor holdet blev slået ud i 1/8-finalen.

På klubplan spillede Cáceres hele sin karriere i hjemlandet, hvor han tilbragte først seks år hos Guaraní og siden 13 år hos Olimpia. Han vandt ét paraguayansk mesterskab med Guaraní og hele seks med Olimpia.

Titler
Primera División de Paraguay
 1984 med Guaraní
 1993, 1995, 1997, 1998, 1999 og 2000 med Olimpia

Copa Libertadores
 2002 med Olimpia

Supercopa Sudamericana
 1990 med Olimpia

Recopa Sudamericana
 1990 og 2003 med Olimpia

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Paraguay
Fodboldspillere fra Club Olimpia
Fodboldspillere fra Club Guaraní
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1986

Virginio Cáceres


جورج روجر ووترز  هو فنان بريطاني الجنسية من مواليد 6 سبتمبر، أيلول 1943، مؤلف موسيقي، ملحن، مطرب، وعازف جيتار الباص وناشط سياسي والشريك المؤسس لفرقة الروك بينك فلويد الإنجليزية بجانب صديقه سيد باريت. كان والده من الطبقة العاملة وتم تجنيده في بداية الحرب العالمية الثانية كسائق لسيارة إسعاف لرفضه الخدمة العسكرية لأسباب ضميرية، إلا أنه غير رأيه فيما بعد وتطوع للقتال وتم تجنيده كضابط ولكنه قُتل على الجبهة الإيطالية في عام 1944. هذا الحادث أثر كثيرا على الابن الذي أصبح لاحقا مغنيا. وفيلم الجدار الذي أخرجه آلان باركر خير تجسيد لتأثره بمقتل أبيه في الحرب، لأن الفيلم يتحدث من بين أشياء أخرى عن مقتل الأب أثناء الحرب أيضا.

تأثيره في بينك فلويد
يعتبر روجر أهم عضو في فرقة بينك فلويد لتعدد أدواره في الفرقة من حيث كتابة الأغاني وتلحينها وقد قام بكتابة كلمات أغاني ألبوم كامل للفرقة بمفرده ويعد روجر من أفضل الملحنين في تاريخ موسيقى الروك

رحيله عن الفرقة
توترت العلاقة بين روجر واترز وديفيد غيلمور في أواخر 70، عندما أراد واترز إدارة الفرقة بعد تقديمه جهود عديدة للفرقة بمفرده دون جهد مساوي لباقي الأعضاء بإستثناء ديفيد غيلمور وقد تسبب هذا الأمر بطرد عازف البيانو ريتشارد رايت (موسيقي) من الفرقة لاحقًا لعدم تقديمه أي جهود للفرقة بإستثناء عزفه. وكان آخر عمل مشترك لروجر واترز مع مع غليمور هو (فاينل كت).

ووترز بعد بينك فلويد
بعد أن غادر بينك فلويد، بدأء واترز حياته الفنية، وأصدر ثلاثة ألبومات. عام 1984أصدر THE PROS AND CONS OF HITCH HICKING الذي كان يجري إعداده منذ عام 1978، وKAOS في عام 1987، وأخيرا ألبوم Amused to death 1992 الذي تناول موضوعة الحرب الأمريكية على العراق.

بعد تدمير جدار برلين في عام 1989، واترز انتج في 21 يوليو 1990 في برلين حفل كبير باسم «الجدار» من أجل التضامن واحتفالا بانهاء الانقسام بين شرق وغرب ألمانيا. وجرت الحفلة في ساحة Potsdamer للمكان الذي كان جزءا من المنطقة الحرام من جدار برلين كان يعتبر أعظم إنتاج موسيقي له، وكان ضيفا على الفنان براين آدمز، فان موريسون وسكوربينز وغيرهم.

مُنح جائزة محمود درويش للإبداع للعام 2022 لمواقفه الداعمة حركة مقاطعة إسرائيل. وقد غنى ووترز لدرويش خطبة الهندي الأحمر أمام الرجل الأبيض وغيرها.

ألبومات روجر ووترز
 Music from The Body (1970) Ron Geesi)
 The Pros and Cons of Hitch Hiking (1984)
 When the Wind Blows (1986) (banda sonora)
 Radio K.A.O.S. (1987)
 The Wall Live in Berlin (1990)
 Amused to Death (1992)
 In the Flesh Live (2000)
 Flickering Flame: The Solo Years Vol. 1 (2002)
 Ça Ira (2005))

روابط خارجية

مراجع

اشتراكيون إنجليز
اشتراكيون ديمقراطيون أوروبيون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كامبريج
أعضاء بينك فلويد
إنجليز ناشطون ضد الحرب
بريطانيون ناشطون ضد الحرب
حائزون على جائزة بافتا (أشخاص)
حائزون على جائزة غرامي
عازفو غيتار باس
عازفو قيثارة إيقاع
عازفو قيثارة بروغريسيف روك
عازفو قيثارة روك إنجليز
فنانو تسجيلات كولومبيا
معاداة الصهيونية من المملكة المتحدة
مغنو روك إنجليز
مغنون إنجليز
مغنون إنجليز في القرن 20
مغنون إنجليز في القرن 21
مغنون ذكور إنجليز في القرن 20
مغنون ذكور إنجليز في القرن 21
مغنون وكتاب أغان إنجليز
مغنون ومغنيات بريطانيون
مغنون ومغنيات وكتاب أغان إنجليز
ملحدون إنجليز
ملحدون في القرن 20
ملحدون في القرن 21
ملحنون كلاسيكيون إنجليز
منتجو تسجيلات إنجليز
مواليد 1943
موسيقيو بروغريسيف روك
موسيقيو تجريبية إنجليز
موسيقيون من كامبريدج
موسيقيون من كامبريدجشير
مؤلفو الأوبرا إنجليز
مؤلفو أوبرات

روجر ووترز