Abe Tadashi (阿部 正; 1926. – 23. studenog 1984.), japanski majstor borilačkih vještina, prvi majstor koji je živio i podučavao aikido na zapadu. Izravni je učenik Moriheija Ueshibe.

Životopis
Abe Tadashi je aikido počeo vježbati 1942. godine u Osaki, te je tijekom Drugog svjetskog rata kao Uchi-deshi nastavio vježbati u Iwami kod utemeljitelja vještine Moriheija Ueshibe. Godine 1952., nakon što je diplomirao pravo na Sveučilištu Waseda, preselio se u Francusku, gdje je studirao pravo na Sorbonne i predavao aikido kao nosilac 6. Dana i predstavnik Hombu dojoa.

Aikido je u Francuskoj godinu dana ranije toijekom posjete predstavio Minoru Mochizuki. Međutim, podučavanja koja je držao Abe Tadashi u judo dojou Mikonosuke Kawaishija je bilo mjesto gdje se aikido prvi puta na regularnoj osnovi podučavao na zapadu. Nakon sedam godina Abe Tadashi se vratio u Japan. Do 1964. bio je nosilac 7. dana u aikidu.

Autor je dvije knjige o aikidu na francuskom jeziku. Napisao je široko rasprostranjen i žestok odgovor na pismo Koichi Toheija iz svibnja 1974. nakon ostavke u Aikikaiju, u kojem je kritizirao Toheija zbog nedostatka zahvalnosti i originalnosti. Rođak je Yoshimitsu Yamadi.

Umro je 23. studenog 1984. godine.

Izvori

Vanjske povezice
 Tadashi Abe

Japanske aikidoke

Abe Tadashi


Veresmart steht für:
 den ungarischen Namen der Ortschaft Rotbav in Siebenbürgen in Rumänien
 den ungarischen Namen der Gemeinde Roșia in Siebenbürgen in Rumänien, siehe Roșia (Sibiu)

Veresmart


Bu madde Harry Potter serisindeki karakterlerin listesidir. Karakterlerin hepsi J. K. Rowling tarafından yazılan ve Harry Potter ile ilgili olan kitaplarda yer alan kurgusal karakterlerdir.

A
Hannah Abbott
Albus Severus Potter

B
Bathsheda Babbling
Bellatrix Lestrange: Voldemort'un  gizli aşkı ve de bir ölüm yiyendir
Ludo Bagman-Dört Büyücü turnuvası jürilerinden biriydi. Ayakkabıcı cücelere borcu olduğundan turnuvada Harry'nin kazanması üzerine bahse girdi ve turnuva boyunca Harry'e yardım önerilerinde bulundu. En sonunda bahsi kaybetmesinden dolayı (çünkü Cedric de kupaya Harry ile birlikte dokunmuştu.) ülkeden kaçtı.
Bathilda Bagshot - Sihir Tarihi kitabının yazarı. Dumbledore'un eski dostu.
Marcus Belby – Harry'den bir yaş büyük Ravenclaw öğrencisi, ünlü iksirci Damocles Belby'nin yeğeni olduğu için Horace Slughorn'un "Slug Kulübü"ne davet edildi.
Katie Bell- Harry'den bir yaş büyük Gryffindor öğrencisi. Aynı zamanda Gyriffindor Quidditch takımı kovalayıcısı, Harry'nin Quiddich başkanı olduğu sene takımda olan ilk seneki takımdan Harry dışındaki son kişi. Son senesinde Draco Malfoy'un Imperiatus Lanetini kullanarak kontrolü altına aldığı Madam Rosmerta tarafından ona Dumbledore'a götürmesi söylenen kolye ile lanetlenmişti.
Cuthbert Binns – Hayalet, Sihir Tarihi dersinin hocası.
Phineas Nigellus Black - Eski okul müdürlerinden biri. Slytherin'liydi. Tablosu hem Hogwarts'taki müdür odasında hem de Grimmauld Meydanı 12 numarada asılı.
Regulus Arcturus Black - Sirius'un kardeşi. Voldemort'un hortkuluklarından olan Slytherin'in madalyonunu çalmıştır.
Sirius Black – Harry Potter'ın vaftiz babası, Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nın üyesi. 4 Marauders (Çapulcu haritasının yazarları) 'ndan biri. Bir Animagus. 12 yıl boyunca işlemediği bir suçtan dolayı Azkaban (büyücü hapishanesi)'nde kaldı. 3. kitapta Harry ve Hermione'nin yardımlarıyla tekrar özgürlüğe kavuştu ve 5. kitapta daha ismini aklayamamışken kuzeni Bellatrix Lestrange tarafından öldürüldü.
Broderick Bode
Bogrod- Gringotts cincücesi. 7. kitapta yakalanıp öldürüldü.
Amelia Bones - Sihir Bakanlığı Sihrin Uygunsuz Kullanımı Bölüm Başkanı ve Susan Bones'un halası. Çok yetenekli bir cadı. Voldemort'un geri dönüşünün ardından onu bizzat öldürdüğü biliniyor.
Susan Bones - Hufflepuff'lı ve Dumbledore'un Ordusunun bir üyesi.
Terry Boot - Ravenclaw öğrencisi ve Dumbledore'un Ordusunun bir üyesi. Ginny Weasley ile çıkmıştı.
Mr. Borgin
Lavender Brown - Gryffindor öğrencisi. Hogwarts savaşında savaştı. Ron Weasley ile çıkmıştı.
Millicent Bulstrode
Charity Burbage
Frank Bryce-Voldemort'un 4. kitapta öldürdüğü mezarlık bekçisi.

C

Alecto Carrow
Amycus Carrow
Reginald Cattermole
Mary Cattermole
Cho Chang
Penelope Clearwater – Ravenclaw öğrenci başkanı ve Percy Weasley'nin kız arkadaşı.
Mrs. Cole
Michael Corner
Vincent Crabbe, Sr.
Vincent Crabbe
Colin Creevey
Dennis Creevey
Dirk Cresswell
Bartemius "Barty" Crouch, Sr.
Bartemius "Barty" Crouch, Jr.

D

Roger Davies – Ravenclaw öğrencisi ve Ravenclaw Quidditch takımının kaptanı ve kovalayıcısı.
John Dawlish
Fleur Delacour
Gabrielle Delacour
Dedalus Diggle
Amos Diggory
Cedric Diggory- Üç büyücü turnuvasının Harry Potter dışındaki şampiyonu. Sonuncu görevde mezarlıkta Voldemort tarafından öldürülmüştür.
Armando Dippet – Hogwarts'ın Albus Dumbledore'dan önceki müdürü.
Elphias Doge – Albus Dumbledore'un okul arkadaşı.
Antonin Dolohov Ölüm yiyen. Gideon Prewett ve Fabian Prewett'ı öldüren beş büyücüden biridir. Ayrıca Remus Lupin'i öldürmüştür.
Aberforth Dumbledore Dumbledore'un kardeşi.
Albus Dumbledore Altın Üçlü dönemindeki Hogwarts müdürü. Voldemort'u desteklemeyen tüm büyücü ve cadıların en büyük umut kaynağıdır.
Ariana Dumbledore Albus Dumbledore'un kardeşi. Küçükken Dumbledore ve Grindelwald'un düellosu sırasında kaza sonucu ölmüştür.
Dudley Dursley - Harry'nin muggle kuzeni.
Marjorie "Marge" Dursley  -(Vernon Dursley'in muggle kız kardeşi )
Petunia Dursley (evlilik öncesi soyadı Evans)- Harry'nin teyzesi. Bir muggle.
Vernon Dursley - Harry'nin eniştesi. Bir muggle.
Draco Malfoy:Narcissa Malfoy ve Lucius Malfoy'un oğlu.

Dobby :[Malfoyların eski hizmetkarı] Harry Potter'ın Sırlar Odasında tanıştığı ev cini olan Dobby 7.filmin sonunda Bellatrix Lestrange tarafında hançer ile Harry'nin kucağında can vermiştir.

E

Marietta Edgecombe
Everard - Eski Hogwarts müdiresi. Portlerinden biri Sihir Bakanlığında bulunduğundan iki portre arası gidebilir ve bakanlıkla konuşabilir.
Evan Rosier - Hogwarts yıllarında slytherinde olan bir ölüm yiyen. Alastor Moody'nin yüzünün bir kısmını kaybetmesine neden olmuştur.

F

Arabella Figg
Argus Filch - Hogwarts hizmetlisi ve aslen kofti.
Justin Finch-Fletchley - Hufflepuff öğrencisi. Sırlar Odasında Basilisk tarafından taşlaştırılmıştır.
Seamus Finnigan - Melez Gryffindor öğrencisi. Annesi Cadı, babası ise Muggle'dır.
Marcus Flint - Slytherin Quidditch kaptanı.
Nicolas Flamel - Dumbledore'un dostu ve ünlü simyager. Bilinen tek Felsefe Taşı'nın yaratıcısı.
Mundungus Fletcher Bir hırsız. Zümrüdüanka Yoldaşlığı üyesidir.
Filius Flitwick - Hogwarts'ta Tılsım Dersi öğretmeni ve Ravenclaw bina başkanıdır.
Florean Fortescue
Cornelius Fudge - Sihir Bakanı

G

Marvolo Gaunt
Merope Gaunt
Morfin Gaunt - Voldemort'un dayısı. Voldemort asasını çalarak öz babasını öldürmüş ve hafıza büyüsü yaparak dayısına itiraf ettirmiştir.
Anthony Goldstein
Goyle Sr
Gregory Goyle
Hermione Granger Muggle doğumlu büyücü. Harry ve Ron'un en yakın arkadaşı. Voldemort'un ölümünden sonra Ronald Weasley ile evlenmiştir. Rose adında bir kızları vardır. Ron ile evlendikten sonra soyadı Granger-Weasley olmuştur. Sihir Bakanlığı'nda Sihirbaz Bürosunda çalışmaktadır.
Gregorovich
Fenrir Greyback - Ölüm Yiyen ve Kurtadam.
Gellert Grindelwald - Tarihin en karanlık büyücüsüdür. Mürver Asa'yı ele geçirip büyücülüğü açığa çıkartmak ve mugglelar üzerinde hüküm kurma planı yapmıştır. Bkz. Çoğunluğun iyiliği için... Albus Dumbledore'a 1945'teki düellolarında yenilmiş ve ömrünün kalan yıllarını kendi kurduğu Nurmengard hapishanesinde geçirmiştir...
Wilhelmina Grubbly-Plank
Godric Gryffindor Hogwarts ve Gryffindor'un kurucusu.

H

Hermonie Granger
Rubeus Hagrid - Hogwarts'ta Anahtarlar ve Çevreden Sorumlu kişi. Azkaban Tutsağı'nda Sihirli Yaratıkların Bakımı dersi öğretmenliği yapmıştır.
Rolanda Hooch - Hogwarts'ta Uçuş Eğitimi Öğretmeni ve Quidditch hakemidir.
Mafalda Hopkirk
Helga Hufflepuff - Hogwarts ve Hufflepuff'ın kurucusudur.

I
Igor Karkarof

J

Angelina Johnson - Gryffindor Quidditch takımında oynamıştır. Siyahidir ve George Weasley ile evlenmiştir.
Hestia Jones
Lee Jordan - Fred ve George Weasley'nin arkadaşı.
Bertha Jorkins

K

Igor Karkaroff
Viktor Krum

L

Leanne
Bellatrix Lestrange (evlilik öncesi soyadı Black)
Rabastan Lestrange
Rodolphus Lestrange
Gilderoy Lockhart
Alice Longbottom
Augusta Longbottom
Frank Longbottom
Neville Longbottom – Harry'nin yaşıtı Gryffindor öğrencisi, Dumbledore'un Ordusu üyesi.
Luna Lovegood – Harry'den bir yaş küçük Ravenclaw öğrencisi, Dumbledore'un Ordusu üyesi.
Xenophilius Lovegood – Luna Lovegood'un babası ve The Quibblerın editörü.
Remus Lupin
Aidan Lynch

M
Mattheo riddle

Walden Macnair
Draco Malfoy Annesi Narcissa Malfoy, Babası Lucius Malfoy dur. Astoria Malfoy(evlilik öncesi soyadıGreengrass)ile evlidir. Ayrıca Scorpius Hyperion Malfoy adında oğulları vardır.
Lucius Malfoy
Narcissa Malfoy (evlilik öncesi soyadı Black) Lucius Malfoy ile evli. Draco adlarında 1 tane oğulları var. Ve ayrıca Belatrix Lestrange ve Andromeda Tonks'un kardeşi.
Madam Malkin
Griselda Marchbanks
Olympe Maxime
Ernie Macmillan
Minerva McGonagall - Hogwarts'da biçim değiştirme öğretmeni. Gryffindor bina başkanı. Hogwarts müdür yardımcısı. Severus Snape'in ölümünün ardından sonra yerine getirilen müdürdür.
Cormac McLaggen
Graham Montague
Alastor "Deli Göz" Moody
Moran
Astoria Malfoy (Evlilik öncesi soyadı Greengrass) Draco Malfoy ile evli. Ve Scorpius Hyperion Malfoy Adında bir oğulları var.
Scorpius Hyperion Malfoy Babası Draco Malfoydur. Annesi Astoria Malfoydur. Sevgilisi tam bilinmemekle beraber Lily Luna Potter veya Rose Weasley dir.

N

Theodore Nott

O

Bob Ogden
Garrick Ollivander

P

Pansy Parkinson
Padma Patil
Parvati Patil
Peter Pettigrew
Antioch Peverell
Cadmus Peverell
Ignotus Peverell
Irma Pince
Sturgis Podmore
Poppy Pomfrey – Hogwarts hemşiresi.
Harry Potter – Serinin ana karakteri, James Potter ve Lily Evans'ın oğlu, Gryffindor öğrencisi, Gryffindor Quidditch takımının kaptanı, Dumbledore'un Ordusu'nun lideri.
James Potter – Harry Potter'ın babası, Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nın üyesi, seri başlamadan önce Lord Voldemort tarafından öldürüldü.
Lily Potter (evlilik öncesi soyadı Evans) – Harry Potter'ın annesi, Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nın üyesi, seri başlamadan önce Lord Voldemort tarafından öldürüldü.

Q

Quirinus Quirrell

R

Helena Ravenclaw/The Grey Lady
Rowena Ravenclaw – Hogwarts kurucularından biri, Helena Ravenclaw'un annesi.
Mary Riddle
Thomas Riddle
Tom Riddle Sr - Tom M. Riddle'ın muggle babası.
Tom Marvolo Riddle – bakınız: Lord Voldemort
Delphini Riddle-lord Voldemort ve bellatrix lestrange nin kızı
Mr. Roberts
Demelza Robins
Augustus Rookwood
Albert Runcorn

S

Scabior
Newt Scamander - Fantastik Canavarlar Nelerdir ve Nerelerde Bulunurlar? adlı ders kitabının yazarıdır. Hogwarts mezunudur ve Hufflepuff'lıdır.
Rufus Scrimgeour
Kingsley Shacklebolt
Stan Shunpike
Aurora Sinistra
Rita Skeeter
Horace Slughorn - Melez Prens'te İksir dersi öğretmenliğini yapmıştır. Voldemort'a hortkulukları anlatan ve öğreten kişidir.
Salazar Slytherin - Hogwarts kurucularından biri.
Hepzibah Smith
Zacharias Smith
Severus Snape
Alicia Spinnet
Pomona Sprout - Hogwards'da bitki bilim hocası.

T

Pius Thicknesse
Dean Thomas -
Andromeda Tonks
Nymphadora Tonks
Ted Tonks - Nymphadora Tonks ve Remus Lupin'in çocuğu. Harry Potter'ın vaftiz oğlu.
Travers
 Tom Marvolo Riddle - Lord Voldemort'un Hogwarts'da öğrenci olduğu sıralardaki ismidir.
Sybill Patricia Trelawney - Hogwarts Cadılık ve Büyücülük Okulunda Kehanet dersi öğretmeni.

U

Dolores Umbridge

V

Emmeline Vance
Romilda Vane – Harry'yi kendine aşık etmek için ona Weasley Şaka Dükkânı'ndan aldığı aşk iksirli çikolatalı kazanları yedirmeye çalışan Hogwarts öğrencisi.
Lord Voldemort – Serinin kötü karakteri, mutlak güç ve ölümsüzlük için mücadele veren bir büyücü, Harry Potter'ın anne ve babası ile pek çok kişinin daha katili.

W

Myrtle Warren - 1. kattaki kızlar tuvaletinin hayaleti. Sırlar Odası ve Ateş Kadehi filmlerinde karşımıza çıkmaktadır.
Cassius Warrington
Arthur Weasley
Bill Weasley - Molly ve Arthur Weasley'nin en büyük oğlu. Hogwarts Gryffindor sınıf başkanlığı yapmıştır. Mısır'da Gringotts'ta lanet kırıcı olarak çalışmıştır. Zümrüdüanka Yoldaşlığının bir üyesidir ve Fleur Delacour ile evlenmiştir.
Charlie Weasley - Molly ve Arthur Weasley'nin ikinci oğlu. Gryffindor Quidditch takımının efsane arayıcısı olarak bilinmektedir. Mezun olunca Romanya'da ejderha bakıcılığı yapmaya gitmiştir. Zümrüdüanka yoldaşlığının bir üyesidir.
Fred Weasley ve George Weasley - Gryffindor Quidditch takımında vurucu olarak oynamaktadırlar. Oliver Wood onların insan bludger olduğunu düşünmektedir. Şakacı ve hayta bir yapıları vardır. Harry'nin Üçbüyücü Turnuvasından kazandığı 1000 Galeon'la şaka dükkânlarını açmışlardır. George Weasley ölüm yiyenlerle çarpışma sırasında tek kulağını kaybetmiştir. Fred Weasley ise Hogwarts savaşında ölmüştür. Rowling'e göre George o zamandan sonra bir daha Patronus yapamamıştır. George Weasley Angelina Johnson ile evlenip ilk çocuklarının adını Fred koymuşlardır.
Ginny Weasley - Molly ve Arthur Weasley'nin tek ve en küçük kızı Gryffindor Quidditch takımınında ve Dumbledore'un Ordusunda yer almıştır. Hogwarts Savaşına katılmıştır. Daha sonra Harry ile evlenmiş ve üç çocukları olmuştur.
Molly Weasley (evlilik öncesi soyadı Prewett) – Arthur Weasley'nin karısı; Bill, Charlie, Percy, Fred, George, Ron ve Ginny Weasley'nin annesi; Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nın üyesi.
Percy Weasley Molly ve Arthur Weasley'nin üçüncü oğlu. Gryffindor sınıf başkanı. Mezun olduktan sonra Sihir Bakanlığında çalışmaya başlamıştır.
Ron Weasley Arthur ve Molly Weasley'nin altıncı çocuğu Harry'nin yakın arkadaşıdır. Minerva McGonagall'ın Felsefe Taşı'nın korunması için yaptığı satranç büyüsünü bozmuş, Harry'nin bu aşamayı geçmesine yardımcı olmuştur. Harry ile birlikte çeşitli olaylara karışırlar. Bazen birbirleriyle konuşmazlar; fakat yine de Harry'nin en sadık arkadaşı ve yardımcısıdır. Hermonie Granger ile evlenmiştir.
Oliver Wood - Gryffindor Quidditch kaptanıdır. Mezun olduktan sonra kaptanlığı Harry devralmıştır.
Kennilworthy Whisp

Y

Yaxley Bir ölüm yiyendir.

Z

Blaise Zabini

Soyadı olmayan veya bilinmeyen karakterler

A
Aragog - Hagrid'in Hogwarts'tan kovulmasına neden olan büyük örümcek. Sırlar Odası'nın canavarı sanılmıştır.

B
Bane
 Beedle the Bard
The Bloody Baron - Kanlı Baron. Slytherin'in hayaleti. Helena Ravenclaw'a âşık olmuş ama karşılık alamayınca öfkesine yenilip Helena'yı ve kendini öldürmüştür. Pevees'in sözünü dinlediği tek kişidir.
Buckbeak (bilinen adıyla Witherwings)

C
Sir Cadogan
Crookshanks- Hermonie Granger'ın kedisi.

D
Dobby Malfoy'ların olan Sırlar Odası'nda Harry'nin özgürlüğüne kavuşturduğu ev cini. Ölüm Yadigarlarında Belatrix Lestrange'in hançeriyle ölmüştür.

E
Enid
Errol - Weasley'lerin sakar ve yaşlı baykuşu.

F
Fang - Hagrid'in köpeği.
The Fat Friar
Fridwulfa
The Fat Lady Gryffindor Şatosu'na girmek için parolanın kendisine söylenmesi gereken tablo.
Fawkes
Firenze - Harry'yi Felsefe Taşı'nda Karanlık Ormanda Voldemorttan kurtaran at adam.
Fluffy - Hagrid'in sahip olduğu üç başlı köpek. Felsefe Taşı'nı koruyan engellerden biridir.

G
Grawp
Griphook - Harry'nin Malfoy'ların zindanında kurtardığı cincüce.

H
Hedwig – Harry Potter'ın baykuşu.
Hokey – Hepzibah Smith'in ev cini.

K
Kreacher – Black ailesinin ev cini. Özellikle Regulus Black'e çok bağlıdır.

M
Magorian – İnsan başlı at.
Mrs Norris – Argus Filch'in kedisi. Sırlar Odası'nda taşlaştırılmış fakat sonrasında normale döndürülmüştür.
Muriel Teyze – Weasley çocuklarının büyük teyzesi.

N
Nagini – Lord Voldemort'un dev yılanı ve hortkuluklarından biri.
Neredeyse Kafasız Nick - Gryffindor hayaleti. Asıl ismi Sir Nicholas de Mimsy-Porpington.
Norbert/Norberta

P
Peeves - Hogwarts'ın kaba ve gürültücü hayaleti. Filmlerde yer almamakla birlikte kitaplarda sıklıkla karşılaşılan bir karakter.
Pigwidgeon – Ron Weasley'nin cüce baykuşu.

R
Madam Rosmerta – Hogsmeade'deki Three Broomsticks'in sahibi.
Ronan – Yasak Orman'da yaşayan bir insan başlı at.

S
Scabbers – Ron Weasley'nin faresi. Üçüncü kitabın sonunda gerçekte Peter Pettigrew olduğu ortaya çıktı.

T
Trevor – Neville Longbottom'a ait bir kurbağa.

W
Winky – Dişi bir ev cini. Crouch ailesinin ev cinidir. Dobby, Winky'den hoşlanmaktadır.

Kaynakça

Harry Potter karakterleri listesi


Davut Dişli (d. 1962, Sakarya), Türk iş insanı.

Aslen Rizelidir.İstanbul Üniversitesi Mühendislik Fakültesi Kimya Mühendisliğinden mezun oldu. 1993 yılında Fenerbahçe Başkanı Güven Sazak'ın listesinden yedek üye seçildi.1995 yılında Fenerbahçe Altyapı Derneği'ni kurdu, 1998 yılında Aziz Yıldırım yönetiminde asbaşkanlık yaptı. Futbol Federasyonu'nda A Millli Takım Sorumluluğu üstlendi. Sırma Grup Şirketi'nin yönetim kurulu başkanlığını yapıyor. 3 çocuk babasıdır.

Ayrıca bakınız
 Şaban Dişli
 Mehmet Dişli

Kaynakça

1962 doğumlular
Sakarya doğumlular
İstanbul Üniversitesi Mühendislik Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk iş insanları
21. yüzyıl Türk iş insanları
Fenerbahçe SK yöneticileri
Türk spor yöneticileri
Yaşayan insanlar

Davut Dişli


El Batallón de Reconocimiento de la 3.ª División (3. Divisions-Aufklärungs-Abteilung) fue un Batallón de reconocimiento del Ejército alemán (Heer) durante la Segunda Guerra Mundial.

Historia
Formado el 26 de agosto de 1939 en Fürstenwalde con componentes de la  9.º Regimiento de Caballería/3.ª División de Infantería. En 1939 se convirtió en el 22.º Regimiento de Caballería. En 1940 fue disuelto.

Referencias
 Lexikon Der Wehrmacht - 3. Divisions-Aufklärungs-Abteilung

Heer (Wehrmacht)
Unidades militares alemanas de la Segunda Guerra Mundial
Unidades militares creadas en 1939


بلدية ثاباردييل دي لا كانيادا (بالإسبانية: Zapardiel de la Cañada) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية ثاباردييل دي لا كانيادا 119 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية ثاباردييل دي لا كانيادا

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

ثاباردييل دي لا كانيادا


Essential Mixes es un álbum de remixes del cantante estadounidense Justin Timberlake publicado por la discográfica Jive Records el 20 de septiembre de 2010. Está compuesto por canciones remezcladas de los dos álbumes anteriores de Timberlake: Justified y ''FutureSex/LoveSounds.

Lista de canciones

Véase también
 Música de Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial de Justin Timberlake (en inglés).

Álbumes recopilatorios de Justin Timberlake
Álbumes en inglés
Álbumes recopilatorios de 2010
Álbumes de Estados Unidos de 2010
Álbumes producidos por Justin Timberlake
Álbumes de remezclas

Essential Mixes (álbum de Justin Timberlake)


Le Gau Ostpreußen ( Gau de Prusse-Orientale) est une division administrative du Troisième Reich englobant la province de Prusse-Orientale dans l'État libre de Prusse de 1933 à 1945.

Histoire

Avant cela, ce fut entre 1926 et 1933 la subdivision régionale du parti nazi dans cette région, ayant été établie lors d'une conférence à Königsberg le 6 décembre 1925.

En 1939, le Gau de Prusse-Orientale s'étend à la suite de l'annexion de la région de Klaipėda à la Lituanie et de l'occupation de la Pologne, tandis qu'une partie du territoire est transférée au sein du Reichsgau Dantzig et Prusse-Occidentale. Après l'attaque de l'Allemagne contre l'URSS, la ville biélorusse de Hrodna fera également partie du Gau.

Après la guerre, le territoire de l'ancienne division devient une partie de l'enclave de la RSFS russe de Kaliningrad en Union soviétique, des sections importantes sont données à la Pologne, la zone de la région de Klaipėda est rendue à la RSS de Lituanie et la ville de Hrodna est rendue à la RSS de Biélorussie au sein de l'Union soviétique.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Gauliga Ostpreußen, la plus haute ligue de football d'association dans la Gauliga de 1933 à 1945
 Évacuation de la Prusse-Orientale
 Divisions administratives du Troisième Reich

Liens externes
 Illustrated list of Gauleiter

Province de Prusse-Orientale
Division administrative du Troisième Reich
Ostpreußen
Ostpreußen

Gau Ostpreußen


Aleks Talantovič Dujšebajev (ruski: Алекс Дуйшебаев; Santander, Španjolska, 17. prosinca 1992.) je španjolski rukometaš za Vive Tauron Kielce i španjolsku rukometnu reprezenaciju.

Otac mu je poznati bivši rukometaš Talant Dujšebajev, a brat Daniel Dujšebajev je također rukometaš za RK Celje.

Izvori

Španjolski rukometaši

Alex Dujshebaev


El Príncipe Ruperto de Teck (Rupert Alexander George Cambridge; 24 de abril de 1907- 15 de abril de 1928) fue miembro de la Familia Real Británica, bisnieto de la reina Victoria. Durante la Primera Guerra Mundial la Familia Real Británica renunció a sus títulos germánicos y el príncipe Rupert asumió el título de Vizconde Trematon en 1917.

Primeros años

El príncipe Rupert nació el 24 de abril de 1907 en Claremont House, Esher, Surrey, Inglaterra. Su padre fue el príncipe Alejandro de Teck, segundo hijo de Francisco, duque de Teck y María Adelaida de Cambridge. Su madre fue la princesa Alicia de Albany, hija del príncipe Leopoldo, duque de Albany. Rupert ostentaba el título de Príncipe de Teck y el tratamiento de Su Alteza Serenísima por parte de su padre, y era llamado príncipe Rupert de Teck.

El príncipe Rupert era hemofílico, enfermedad que heredó de su madre por medio de su bisabuela, la reina Victoria, a través de su abuelo, el duque de Albany (él mismo hemofílico). Fue educado en el Trinity College, Universidad de Cambridge.

Vizconde Trematon

Durante la Primera Guerra Mundial, el sentimiento antialemán en el Reino Unido llevó al tío de Rupert, el rey Jorge V, a cambiar el nombre de la Casa Real Británica de origen alemán, en ese entonces Casa de Sajonia-Coburgo-Gotha y anglicanizarla a Casa de Windsor. El rey renunció a todos sus títulos germánicos en nombre de él y de todos los miembros de la Familia Real Británica que fueran ciudadanos británicos, incluyendo a Rupert.

En respuesta a esto el príncipe Alejandro, padre de Rupert, renunció a su título de Príncipe de Teck en el Reino de Wurtemberg y a su tratamiento de Alteza Serenísima. Alejandro, junto a su hermano, el príncipe Adolfo de Teck, adoptaron el apellido Cambridge, en honor de su abuelo materno, el príncipe Adolfo, duque de Cambridge.

Días más tarde, el rey nombró a su cuñado Conde Athlone y Vizconde Trematon. Alejandro era llamado ahora el Muy Honorable Conde de Athlone. Rupert asumió el título de cortesía de Vizconde Trematon. Su madre conservó su título de Princesa de Gran Bretaña e Irlanda con el tratamiento de Su Alteza Real y se hizo conocida como la princesa Alicia, condesa de Athlone.

Muerte

Rupert murió el 15 de abril de 1928 de hemorragia cerebral a consecuencia de un accidente de coche en Francia. El 1 de abril de 1928, Trematon conducía con dos amigos el camino de París a Lyon. Mientras intentaba adelantar a otro coche, el coche de Trematon chocó contra un árbol y se volcó. Uno de sus amigos murió a causa de las lesiones y Trematon fue trasladado al hospital cercano en Belleville-sur-Saône por una leve fractura en el cráneo. No se llegó a recuperar y murió en el hospital durante las primeras horas del 15 de abril. Su funeral tuvo lugar en la Capilla de San Jorge en el Castillo de Windsor y contó con la presencia del rey Jorge V y la reina María. Fue enterrado en el cementerio real de Frogmore el 20 de abril de 1928. Su muerte, después de la muerte de su hermano Mauricio, en 1910, significó que el título de Conde de Athlone se extinguiera en 1957 cuando murió su padre.

Títulos
 1907-1917: Su Alteza Serenísima el príncipe Rupert de Teck.
 1917: Sr. Rupert Cambridge.
 1917-1928: Vizconde Trematon.

Ancestros

Referencias

Casa de Windsor
Casa de Württemberg
Familia Cambridge
Fallecidos por accidentes de tráfico en Francia
Alumnado del Trinity College (Cambridge)
Sepultados en el Cementerio Real de Frogmore

Rupert Cambridge


Litava (rijeka) ili Lajta (arh. Litva, njemački  Leitha, mađarski  Lajta) je rijeka u srednjoj Europi
 Litava (Krupina, Slovačka), naselje u okrugu Krupina, Slovačka

Litava


A straight man is a member of a comedy act who plays a stooge, feed, or foil.

Straight man may also refer to:

 A heterosexual man
 Straight Man, a 1997 novel by Richard Russo

See also

 Gay man

Straight man (disambiguation)


Narda veya Arta ( Árta), Yunanistan'ın Epir bölgesinde yer alan bir ilde olan kenttir. Adriyatik'e sahili olan o Narda ilinin merkez şehridir. 1,662 km² yüzölçümüne sahip ilçenin nüfusu 77,680'dir.

Tarih
Narda Orta Çağ'da Epir Despotluğu'nun başkentliğini yapmıştır. 1881 yılında Osmanlı İmparatorluğu'ndan Arta olarak Yunanistan'a devredildi.

Arta

Narda


Waldemar Blatskauskas (nacido el 17 de marzo de 1938 en São Paulo, Brasil y muerto el 6 de marzo de 1964) fue un jugador brasileño de baloncesto. Consiguió cinco medallas en competiciones internacionales con Brasil. Murió en un accidente automovilístico, cuando solo contaba 25 años de edad.

Enlaces externos
 Ficha en sports reference
 Ficha en portugués

Baloncestistas de Brasil
Baloncestistas de la selección de Brasil
Baloncestistas campeones del mundo
Fallecidos por accidentes de tráfico en Brasil
Nacidos en São Paulo

Waldemar Blatskauskas


Souroubea guianensis est une espèce de plantes à fleurs la famille des Marcgraviaceae, et qui est l'espèce type du genre Souroubea Aubl.

L'espèce est connue dans les Guyanes sous les noms de Diabetere, Sweetie, Watramangro (Sranan tongo), Konopo yorokorï, Konopo jolokolo (Karib), Diabatitei (Paramaka), Kara-kara, Kwerimuru (Arawak).

Au Guyana, Karakara, Kwerimuro (Arawak « Œufs du poisson kwerimo », qui ressemblent aux fleurs aux formes irrégulières.), Konopo yorokorï (Carib), Wene (Warao).

Au Venezuela, Souroubea guianensis subsp. cylindrica est appellée Bejuco pene de diablo, Cabaya-cuaja, Jidiway, Jidiwoi (Yekwana), Moy sebe (Warao), Pirboiyek, Piruói (Arekuna).

Description
Souroubea guianensis est un arbuste plus ou moins sarmenteux et grimpant, terrestre largement étalé au sol, épiphyte, ou une grande liane ligneuse hémiépiphyte.
Les tiges sont rondes ou légèrement aplaties, plus ou moins succulentes, entièrement glabres, souvent lenticellées, souvent doté de longues racines aériennes.
Les formes juvéniles et adultes sont similaires (au contraire d'autres Marcgraviaceae qui diffèrent fortement).

Les feuilles sont simples, alternes, spiralées, raides, coriaces au séchage.
Le pétiole est long de , sillonné au-dessus.
Les limbes sont émarginées ou subaiguës, épaisses, souvent inéquilatérales et asymétriques, de forme et de taille variable : étroitement elliptiques à ovales ou obovales à obovales-oblongs ou elliptiques-oblongs, , à base aiguë, cunéiforme, obtuse, jusqu'à sub-arrondie, à apex aigu à obtus ou arrondi, parfois légèrement acuminé, distinctement et fortement mucroné, de couleur verte plus foncé et rugueux sur le dessus.
On observe 3-12 glandes hypophylles de chaque côté du limbe sur la face abaxiale, d'environ  de diamètre, dispersées ou en rang plus ou moins régulier, à une certaine distance de la marge.
La nervure médiane est proéminente en dessous.
La nervation secondaire est quasi-invisible sur la face supérieure, et saillante sur la face inférieure (notamment au séchage).

Les inflorescences sont des racèmes terminal, dressé, lâche, avec un rachis épais, long d'environ , et de nombreuses fleurs (15–30).
Le pédicelles des fleurs est épais, mesure  de long (jusqu'à  lors de la fructification) et dépassent  pour les plus basses de l'inflorescence.
On observe à la base de la fleur une bractée rouge, voyante, transformée en un nectaire caractéristique, long de .
Il se compose d'un éperon médian rouge, tubuleux, à l'apex en massue, long de , auriculé de deux oreillettes lancéolés-spathulés, à marges retroussées, à peu près aussi longues que l'éperon. L'éperon est d'abord recourbé vers le haut jusqu'au calice, pour les formes juvéniles, puis s'étale ensuite sur le pédicelle.
On note aussi 2 bractéoles sépaloïdes, dentées, collées au calice.

Les fleurs mesurent environ  de diamètre, et sont réfléchies dans la fleur ouverte.
Les 5 sépales sont épais, concaves, suborbiculaires, longs d'environ  pour  de large, à marge ciliolée.
La corolle se compose de pétales charnus, de couleur jaune à orange (à l'apex), réfléchis, de forme obovale-oblongue, obtus, longs de , à base connée à
On compte 5 étamines, attachées à la base des sépales, avec des filets larges, aplatis, longs d'environ , large d'environ  en haut, et de  à la base, rétrécis vers les anthères, à base connées.
Les anthères sont de forme ovoïde-globuleuse, longues de .
Les grains de pollen de Souroubea sont généralement prolés sphéroïdaux à subprolés.
L'ovaire est supère, de forme ovoïde à subcylindrique, ou subglobuleuse, long de , contenant 3-5 loges, plus ou moins distinctement pentagonal, couronné par un grand stigmate sessile, à 5 rayons.

Le fruit est une baie subglobuleuse, de forme ovale à ronde, ridée, dure, coriace, de couleur brun verdâtre à brun clair, d'environ  de diamètre (plus ou moins  de haut pour  de large), rugueuse, à 5 côtes plus ou moins distinctes, couronnée par les vestiges du stigmate à 5 angles, à paroi épaisse sub-ligneuse, à 5 cellules.
Il contient des graines peu nombreuses, enrobées d'arilles rouges, recourbées, longues de , pour  de diamètre
.

Taxons infra-spécifiques
On distingue 3 sous-espèces au sein de Souroubea guianensis :
 Souroubea guianensis subsp. amazonica (Mart.) de Roon
 Souroubea guianensis subsp. cylindrica (Wittm.) de Roon, qui se caractérise par ses grandes glandes hypophylles bien visibles, son pédoncule lisse, brun rougeâtre foncé à noirâtre (après séchage), son rachis tomentelleux (sans écailles ni fissures).
 Souroubea guianensis subsp. guianensis, qui se caractérise par ses glandes hypophylles petites et discrètes à grandes, sont pédoncule rarement lisse, souvent couvert d'écailles et principalement grisâtre, et son rachis tomentelleux à glabre et principalement avec un périderme fissuré.

Répartition
Souroubea guianensis est présent en Colombie, au Venezuela, au Guyana, au Suriname, en Guyane, au Brésil.
 Souroubea guianensis subsp. cylindrica est répandu au Venezuela (Delta Amacuro, Bolívar, Amazonas), en Colombie (Amazonas,), dans l'ouest du Guyana, et au Brésil (nord-ouest de l'Amazonas, Roraima).
 Souroubea guianensis subsp. guianensis est connue de l'ouest du Guyana, du Suriname, de la Guyane, et du nord du Brésil (Amapá), et peut-être l'Amazonas).
 Souroubea guianensis subsp. amazonica est présent au Brésil dans le bassin amazonien (Acre, Amazonas, Pará, Rondônia), la zone côtière de Bahia et du Pernambouc.

D'après d'autres sources, la répartition s'étendrait sur l'Amérique centrale et l'Amérique du Sud tropicale.

Écologie
Souroubea guianensis subsp. cylindrica pousse au Venezuela dans les lisières de forêts inondées, forêts ripicoles, les marais à palmiers Mauritia flexuosa, les pentes boisées, les savanes, les affleurements granitiques, les affleurements ignés, autour de  d'altitude

Dans les Guyane, on rencontre communément Souroubea guianensis dans les zones rocheuses, les forêts riveraines proches des rapides, et sur les montagnes granitiques, et particulièrement dans les forêts marécageuses sur pégasse au nord-ouest du Guyana.

Dans le centre de la Guyane, Souroubea guianensis est présent dans les forêts marécageuses sur sols mal drainés, fleurit et fructifie en septembre, et en lisière des inselbergs.

Souroubea guianensis serait pollinisé par les oiseaux et les insectes, et ses graines disséminées par des animaux (particulièrement des oiseaux).

Dans les fleurs de Souroubea guianensis le pollen est immergé dans un fluide huileux original, dit « huile de tapetal ».
Les fleurs sont protandres, auto-incompatibles, pendant 6 à 7 jours, et le taux de nouaison est faible en conditions naturelles.
Le nectar contient de  de sucre.
Ses pollinisateurs efficaces n'ont pas été découverts.

Les fruits de Souroubea guianensis tiennent une place non négligeable dans l'alimentation des tamarins Saguinus fuscicollis et Saguinus mystax, et par Pithecia albicans dans le bassin supérieur du  (Amazonas).

Au Pérou (Río Ucayali), les fruits de Souroubea guianensis sont aussi consommés par les chauve-souris (Carollia brevicauda) et les oiseaux (Catharus ustulatus, Manacus manacus, Pipra pipra, Tachyphonus surinamus, Tangara schrankii).

Utilisations
Au Venezuela et dans les Guyanes, on soigne les coupures et les plaies avec l'exsudat d'écorce ou l'écorce bouillie de Souroubea guianensis et Souroubea guianensis subsp. cylindrica.

Les tiges solides et flexibles sont parfois utilisées pour la fabrication de cadres de hottes de portage.

Chez les Arawak du nord-ouest du Guyana, Souroubea guianensis est utilisée dans le traitement des maladies vénériennes : on recommande de consommer pendant quelques semaines une bouteille de décoction d'un mélange de branche de Souroubea guianensis subsp. guianensis (Wene), avec l'écorce de Licania heteromorpha var. perplexans (Kairiballi) et l'eau de graines Manicaria saccifera (Troolie). L'infusion du bois de Souroubea guianensis sert à soigner la diarrhée et les vomissements.

Une publication a rapporté l'utilisation de Souroubea guianensis var. coralline (Mart) Wittmack en Amazonie, chez les Kubuyari, pour calmer les symptômes de nervosité chez les personnes âgées,

de Souroubea guianensis var. cylindrica Wittmack comme tranquillisant chez les  et comme traitement du susto (syndrome culturel spécifique, décrit comme une maladie qui survenant à la suite d'un événement effrayant) chez les Taiwanos, et serait à l'origine d'une réduction du comportement de type anxieux chez les rongeurs .
Deux autres espèces proches, Souroubea sympetala et Souroubea gilgii, ont été édudiées dans ce sens.
Les extraits d'une espèce proche, Souroubea sympetala, ont été testés pour le traitement de l'anxiété et du stress post-traumatique.

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Marcgraviaceae
Espèce d'Ericales (nom scientifique)
Plante à fleurs d'Amérique
Dicotylédone de Guyane
Plante décrite par Aublet

Souroubea guianensis


බැබිලෝනියානු හා ඇසිරියානු ශිෂ්ටාචාරවලදි මිනිසුන්ගේ ධාන්‍ය අස්වනු මිලට ගන්නා වෙළඳුන්ගෙන් බැංකු ක්‍රම වල ආරම්භය වශයෙන් පිලිගැනේ. එය ඉතාමත් ප්‍රාථමික වශයෙන් දියුණුවෙමින් පවතින යුගයක් බැවින් මූල්‍ය ක්‍රමවල වටිනාකම එදවස ඔවුනට නොතේරෙන්නට ඇති. නමුත් මේ ධාන්‍ය අස්වනු මිලට ගන්නා මෙම කණ්ඩායම් අද බිහි වී ඇති විශාල බැංකු සමාගම්වලට පාදම වැටුනු බව ඔබ විටෙක පිලි නොගන්නවා විය හැක. අද බිහිවී ඇති විශාල මූල්‍ය සමාගම් විසින් ලබා දෙන සේවා හා විශාල පරතරයක් එදා බැබිලෝනියානු හා ඇසිරියානු ශිෂටාචාර තුල දක්නට ලැබෙන මේ ධාන්‍ය වෙළඳුන් මිලට ගන්නා ධාන්‍ය අතර පවතී.
ඒ ක්‍රිස්තු පූර්ව දෙදාහ වන විට ඇසිරියානු හා බැබිලෝනියානු ශිෂ්ටාචාරවල දක්නට ලැබෙන බංකු ක්‍රමයයි. නමුත් මීට වසර සියගණනකට පසුව බිහි වෙන ග්‍රීසිය තුල පොලියට ණය ලබා දෙන සේවයක් බිහි විය. එය පසුව විරාජමානව වැජබෙන රෝම අධිරාජ්‍ය තුලදීද මෙය දක්නට ලබේ. මෙම පොලියට ණය ලබා දෙන සේවා ආගමික ස්ථානවල ක්‍රියාත්මක විය. මොවුන් විසින් සමාජයේ ඉහල පැලැන්තියේ වෙසෙන ප්‍රභූන්ට මෙන්ම ඉහළ නිල තල ඇති ධනවත් පුද්ගලයන්ගේ ධනය එක්‍රැසි කොට එයට පොලී ගෙවීමක් සිදු කරනු ලැබූහ. මහජනයා හට එම එකරැස් කර ගත් මුදල් ලබා දී එකතු කරගන්න පොලියෙන් කිසියම් ප්‍රතිශතයක් එමමුදල් තැන්පත් කරුවන්ට ඔවුන් ලබා දෙයි. රෝම හා ග්‍රීසිය තුල දක්නට ලැබුනු ණයට ලබා දීම අතීතයේදී චීනය හා ඉන්දියාවේද දක්නට ලැබුනි.
එය ඉතාමත් ප්‍රාථමික නමුත් බැබිලෝනියානු ශිෂ්ටාචාර ක්‍රමයට වඩා ඉතා ඉහල පිලි ගනීමක් ලැබුනි. නමුත් පුනරුද සමයේදී මූල්‍ය ක්‍රම ඉතාමත් ඉහලින් පැවතුනි. ඉතාලිය විසින් අද පවහින නවීන බැංකු වල ආරම්භය සනිටුවහන් වුනි. එකල යුරෝපයේ ධනවත් වෙළෙඳ නගර වූ ෆ්ලෝරන්ස්, වැනීසිය ජිනෝවා වැනි ඉතාලි වෙළෙඳ නගර තුල බැ\කු ක්‍රම දක්නට ලැබුනි. බාර්ඩි පෙරුසි පරම්පරාව විසින් මුලු යුරෝපය පුරාම ෆ්ලෝරන්ස් නගරය පදනම් කොට ගෙන බැංකු බිහි විය. නමුත් ඉතාමත් සුප්‍රසිද්ධ බැංකුවක් ලෙස ප්‍රසිද්ධ මෙඩිසි බැංකුව ගියෝවෙනි මෙඩිසි විසින් 1397දී අරම්භ කරන ලදී.
බැංකු ක්‍රම වල ඉතාමත් දියුණු පරිචයක් ඈම්ස්ටර්ඩෑම් නගරය තුලදී දාහත්වන සියවසේදී ලන්දේසී පාලන යුගයේදී ඇති විය. අලුතින් නව සංකල්ප 17වන සියවසේදී මෙන්ම දහ අටවන සියවසේදී ලන්ඩනය  නගරය මුල්කරගෙන බිහි වූ බැංකු ව්සින් ඉදිරිපත් කලහ. නමුත් විසිවන සියවසේදී අන්තර්ජාලය හා පරිගණක ගත මෙහෙයුම් නිසා ගණු දෙනු කරුවන් වෙත හා එම කාර්යය මණ්ඩලයන් වෙත ඉතාමත් පහසුවෙන් මෙම බැංකු සේවා ලබා දීමට හැකි විය.

මුදල්
බැංකු වල ඉතිහාසය අධ්‍යනයේදී මුදල් වල ඉතිහාසය ද එකිනෙකට බද්ධ විෂය දෙකකි. මන්ද මුදල් භාවිතයක් නොමැතිව බැංකු ක්‍රම ගැන විස්තර කිරීම ඉතාමත් අපහසු බැවිනි. නමුත් මෙහිදී බැංකු බිහි වීමට මුදල් ඉතා විශේෂ ක්‍රියාදාමයක් ඉටු කල ද, අතීතයේදී මෙය ආහාර ද්‍රව්‍ය භාවිතා කොට ගෙන සිදු විනි. මන්ද ක්‍රිස්තු පූර්ව 9000 වන විට ආහාර ද්‍රව්‍යවලට ඉතාමත් ඉහල ඉල්ලුමක් හා පිලිගැනීමක් ඇති වූ බැවිනි. එකල වෙළඳාම වෙනුවට බාටර් ක්‍රමය වශයෙන් හැඳින්වූ ක්‍රමයක් තිබිණි. එමගින් එකිනෙකා අතර භාණ්ඩ හුවමාරුව මගින් තම අවශ්‍යතා ඉටු කරගනු ලැබිනි. ක්‍රිස්තු පූර්ව 2500 වන විටදී ඔබ්සිඩියම් භාවිතය මගින් වෙළෙඳාම සිදුකරනු ලැබිනි. මධ්‍යධරණී මුහුද ආශ්‍රිත වෙරළ ප්‍රදේශයන්හී ඔබ්සිඩියම් ඉතා ඉහල වශයෙන් දක්නට ලැබිනි. සර්ඩිනියා ඉතා සුප්‍රකට ඔබ්සිඩියම් නිධියක් පවතින ස්ථානයකි. නමුත් ඉතා දුර්ලභ ඔබ්සිඩියම් ලෝහය නිසා වෙළඳ අවස්ථා තඹ හා රිදී ලෝහයන්ට බැර විනි. ඒ තුන්වන සියවසේදීය.
නමුත් දොලොස්වන සියවසේදී දඩයම් යුගය අවසානයේදි හා කෘෂිකාර්මික යුගය ආරම්භයේ දී මානව වර්ගයාගේ පැවැත්ම ජලය ආශ්‍රිත නිම්නයන් හීදී ඇති විනි. එමගින් දඩයම් යුගයේදී මෙන් සත්ව දඩයම් කිරීම් පසෙක ලා සත්ත්වයන් ඇති කිරීම හා ගොවිතැන් කිරීම නිසා මානව ජීවන තත්ත්වය උසස් විනි. එමගින් වෙළඳාම ආරම්භ වීම හා විදිමත් මූල්‍ය ක්‍රම වල අවශ්‍යතාව පැන නැගිනි.

මුල් යුගයේ බැංකු ක්‍රම
අතීතයේදි රටේ ධනය පූජනීය ස්ථානවල තැන්පත් විනි. එය රටේ ආරක්ෂිත හා ප්‍රධානම දෙවොලේ තැන්පත් කිරිනි. මෙය මහජනතාව හට ගනු දෙනු කිරීමට නොහැකිය. එය රටේ රජතුමා විසින් අත්‍යාවශ්‍ය ගොඩනැගීම් හා විවිධ උත්සව අවශ්‍යතා වලට පම්ණක් යොදා ගැනිනි.
ඉන්දීයාව හා චීනය විසින් සොයා ගත් ඇබකසය ගනිත් කර්ම සිදු කිරීම ඉතා පහසු කරලීය. එනම් මෙසපොතේමියානු හා ඉන්දුනිම්න ශිෂ්ටාචාර වලදී ඇබකසය මගින් ධාන්‍ය ගබඩාවන් ගණිත් කර්ම සිදු කිරීම ඉටු කෙරිනි. මෙසපොතේමියානු ශිශ්ටාචාරයේදී මැටි ලේකන මගින් මෙම ගනිත කර්ම සටහන් කෙරිනි.මෙමගින් අනාගතයේදී ඇතිවන අවශ්‍යතාවලට යොදා ගැනීම සඳහා විශේශ ස්ථානයක මෙස්පොතේමියානු ශිශ්ටාචාරයෙඔ ඇති දේවස්ථාන ආශ්‍රිතව තැන්පත් කෙරිනි
ඊජිප්තුව තුලද විශේෂ විදිහට සකසන ලද  පූජනීය ස්ථාන වලදී ධනය තැන්පත් කිරිනි. එය ආරක්ෂාවට හා අත්‍යාවශ්‍ය අවස්ථාවල ප්‍රයෝජන තකාය. අනෙකුත් අධිරාජ්‍යන් වලද මෙන්ම ඊජිප්තුව තුලද ධාන්‍ය වල ඉතාමත් වැදගත් ස්ථානයක් අනෙකුත් ලෝහ වලට මෙන්ම තිබිනි. ධාන්‍ය බැංකු ඉතාමත් විශාල ප්‍රමාණයක් ගොවි ජනපද ආශ්‍රිතව මෙන්ම එකිනෙක නගර ආශ්‍රිතව ස්ථානගත් කර තිබිනි.
වේද යුගවලදී මෙන්ම බුද්ධ යුගයේදීද "ආදේශ" නම් ක්‍රමයක් තිබිනි. එමගින් මුදල් ණයට ගත් පුද්ගලයා විසින් විනිමය බිලක් ලෙස ක්‍රියා කරන ලිපියක් ලභා දීම එහිදී සිදුවිනි. එමගින් එය වෙන පුද්ගලයෙක් වෙත් ලබා දී ගනුදෙනු කිරීමේ හැකියාවක් එයට තිබිනි. චීනයේදී කින් අධිරාජයාගේ සමය වන විටදී චීන මුදල් ක්‍රමය සම්මත් මුදල් ඒකකයක් බිහි විනි. එමගින් චීනය පුරා ගනුදෙනු කිරීම ඉතාමත් පහසු විනි.

මධ්‍යතන යුගයේ බැංකු ක්‍රම
වර්ථමාන බැංකු ක්‍රම වලට පාදම මධ්‍යතන යුගයේදී ඉතාලියේ සිදු විනි. මධ්‍යතන යුගයේදී සේද මාවතේ ඉතාමත් වැදගත් කේන්ද්‍රස්ථානයක පිහිටි ඉතාලිය මෙම බැංකු ක්‍රම ඉතාමත් විදිමත් විදිහට පවත්වා ගෙන ගියහ. ධාන්‍ය ආරක්ෂාව මංකොල්ල කරුවන්ගෙන් මෙන්ම ආක්‍රමණිකයන්ගෙන් ධනය ආරක්ෂා කරගැනීමට මෙම මූල්‍ය බැංකු ඉතාමත් වැදගත් ක්‍රියවන් රැසක් ඉටුකරනු ලැබිනි.
මුලදි මූල්‍ය පාලනය යුදෙව් ජාතිකයන් විසින් ඉටු කරනු ලැබිනි. මොවුන් ඉතාලියේ වෙළෙඳ නගර වල සිට මෙම ව්‍යාපර වල නිරත විනි.  නමුත් යුදෙව්වන් හට මුලු ඉතාලිය පුරා නොසිට පිසා වැනි නගර වල ඔවුන් තම මූල්‍යා ව්‍යාපර දියත් කෙරිනි. එකල පල්ලිය විසින් ගොවීන් හට ඉතාමත් ඉහල බදු අය කරගනිමින් සිටියහ. එබැවින් පල්ලියෙ ඇති නය පිය වීම සඳහා යුදෙව් ජාතික ණය ලබා දෙන්නන්ගෙන් පොලියට නය ලබා ගනු ලැබිනි. යුදෙව් ජාතිකයන් අතීතයේ සිට සහන දායි අන්දමට ණය සැපයීම සිදු කොට ඇත.
මෙම යුගයේදී ඉතා වේගයෙන් බැංකු ක්‍රම දියුණුවට පත්විය. ගොවීන්ගෙන් ධාන්‍ය මිලදී ගැනීම හා ඒවාට ණය සැපයීම නිසා මෙම බැංකු කරුවන් දියුණුවට හා ඇදිකා ලාභ ඉපැයූහ. එබැවින් ඔවූහූ බෙන්ච් නමින් හැඳින්වූක. පසු කාලයේදී බෑන්ක් ලෙස එය වෙනස් විය. මොවුන් අනෙකුත් අයට ණයට දීම හා බැංකු තැන්පතු පවත්වා ගෙන ගියහ.

මුල්ම බැංකුව
ඉතාලි බැංකු කරුවන්, ලොව ප්‍රථම බැංකුව ස්ථාපිත කලේ වැනීසිය. ඒ 1157 වර්ශයේදී. මැසාඩිට අනුව මෙය වැනීසි වැසියන්ගේ අතිරික්ත මුදල් ආරක්ෂිතව තැන්පත් කිරීමට දෙවෙනි අර්බන් පාප් වහන්සේ විසින් නියොග කරන ලද්දක් බවය. මෙහි කිසියම් ප්‍රතිශතයක් යටතේ ණය් දීමද සිදු කරනු ලැබිනි. එය සාමාන්‍ය ප්‍රතිශතය සීයට හතරකි.මෙහිදී මුදල් තන්පත් කරුවන්ට කිසියම් ප්‍රතිශතයක් පොලී ගෙවීමක්ද හඳුන්වා දී ඇත. මෙය පසු කාලීනව වැනීසි බැංකුව ලෙසද හඳුන්වනු ලැබිනි. එහි ආරම්භක ප්‍රාග්ධනය ඩුකාට්ස් ලක්ෂ පනහකි. එය දොලොස් වෙනි සියවසේ සිට 1797දී ඇතිවුනු ප්‍රංශ ආක්‍රමණය දක්වා එය ක්‍රියාත්මක වූ බව වාර්ථා වේ. එය යුරෝපයේ ස්ථාපිථ ප්‍රථම රාජ්‍ය බැංකුව ලෙසද හැඳින්වේ.
ෆ්ලෝරන්සය පදනම් කොට ගෙන යුරෝපය ධනවත්ම හා බලගතු පවුල් බැංකු කටයුතු ආරම්භ කෙරිනි. මෙහිදී අසියෝලී සහ මොසී මෙන්ම බාර්ඩී සහ පෙරුසි වැනි පවුල් විශේශ තැනක් ගනී. මොවුන් මුලු යුරෝපය පුරාම තමන්ගේ ශාකා ව්‍යාප්ත කෙරිනි. මුලු යුරෝපයේ පිහිටි ප්‍රසිද්දම බැංකුව ලෙස මෙඩිසි බැංකුව නම් කල හැක. එය 1397 සිට 1494 දක්වා පැවැත්විනි. එය ජියෝවෙනි ඩි බෙසි ඩි මෙඩිසි විසින් ආරම්භ කරන ලද බව පැවසේ. 1327 වන විට ලෝකයේ බැංකු කටයුතු පිලිබඳ ප්‍රසිද්ධම රට විදිහට ඉහාලිය පත්විය ඇවිගොන් නැමැත්තා හට මුලු ඉතාලිය පුරාම ශාකා 43 තිබී ඇත. කෙතරම ප්‍රසිද්ද වීද යත් එංගලන්තයේ තෙවන එඩ්වර්ඩ් රජතුමාද ඉතාලි බැංකුවලින් නය ලබා ගත් බැවි පැවසේ. නමුත් ඉතාලි බැංකුවල පිරිහීම ඉතාමත් ක්ටි කාලයකදී සිදු විය. එනම් බාර්ඩි පවුලේ බැංකුව 1343දී මෙන්ම 1346 දී පෙරුසි පවුලේ බැංකුවද කඩා වැටිනි. නමුත් ඉතාලි බැංකුවල ආගමන්යත් එක්කම ආරම්බවුනු ප්‍රංශයේ ලොම්බාර්ඩ් මුදල් සමාගමක් නගරයෙන් නගරයට ගොස් මුදල් ගනුදෙනු කරන ලද බැවි පැවසේ. මෙම සංචාරක ලොම්බාර්ඩ් ගමන්ගතය ආරම්බ වන්නේ  විසි දෙවෙනි ජෝන් පාප් වහන්සේගේ උපන් ස්ථානය වන කහරෝස් සිට ෆිගේක් වලටයි.
නමුත් 1400 වන විට යුරෝපා දේශපාලනය කිසියම් ඉතාලි විරෝධී පසුබිමක් ඇති විය. ඇරගොන්හී පලවෙනි මාර්ටීන් රජතුමා ඉතාලි බැංකුකරුවන් තහනම් කෙරිනි. එංගලන්තයේ හතරවෙනි හෙන් රි රජතුමා එංගලන්තයේ ඉතාලි බැංකු ගණුදෙණු තහනම් කෙරිනි. මොවුන් සමහරක් හිර ගත කිරීම් \ද සිදු කරන ලදී. 1410දී ඉතාලි බැංකු කරවන් හට පැරීසියට පැමිණීමද තහනම් කරන ලදී. නමුත් 1407දී ආරම්බ කරන ලද ශාන්ත ජෝජ් බැංකුව ජිනෝවා හීදී අරම්භ කරන ලදී. එය මධ්‍යදරණී මුහුදු කලාපයේ නිල බැංකු සේවා සපයන්න ලෙසද නම් කරනු ලැබිනි. කෙසේ වෙතත් ඉතාලි බැංකු ආධිපත්‍ය කෙමෙන් කෙමෙන් බටහිර යුරෝපය වෙතට යනු මෙම අවදියේදී දක්නට ලැබිනි.
රිදී අර්බුදය, 1390 වන විට වැනීසියට වඩා යුරෝපයේ අනෙකුත් ප්‍රදේශවලට රිදී අඩුවෙන් ගලා යාමක් දක්නට ලැබිනි. රිදී ආකරයක් වුනු කට්නා හරා 1370දී වසා දමන ලද බැව් පවසේ. එය සිගිස්මන්ඩ් රජ යටතේ පවති කාලයේදී එය නිල වශයෙන් වසා දැමිනි. 1450 වන විටදී වයඹ දිග යුරෝපයේ පිහිටි රිදී ආකරද වසා දැමීමට සිදු වූයේ ඒවායේ රිදී ඉල්ලම් අඩුවීම හේතු කොට ගෙනය. ප්‍රංශයේ අවසාන මූල්‍ය ගනුදෙනු සමාගම්ද කඩා වැටිනි. ප්‍රංශයේ පිහිටි ඩෙප්ට් වරායද මූල්‍ය හිඟය නිසා වසා දැමිනි. 1455 වන විට තුර්කීන් විසින් සර්බියානු රිදී ආකරද වසා දැමිනි. අවසාන බොස්නියානු රිදීආකරයද තුර්කින් ආක්‍රමණිකයින් විසින් අල්ලා ගත්තේ 1460දීය. මූල්‍ය හිඟය ඉතා විශාල ලෙස යුරෝපය පුරා විහිදී ගියහ. වැනිසීයානු බංකු බොහෝමයක් මුදල් හිඟය නිසා වසා දැමිනි. ඉතාලියේ දෙවෙනි විශාල නගරය වූ ෆ්ලෝරන්ස් හී ස්ට්‍රොසී බැන්කුවද මෙනිසා වසා දැමිනි.
1401දී ස්පාඥ්ඥයේ බාසිලෝනාහි ප්‍රථමවරට වනිසියානු ක්‍රමය යටතේ බැංකුවක් පිහිටුවන ලදී. එය Taula de Canvi නම් වේ. ඔටෝමානු අධිරාජ්‍ය යටතේ Halil İnalcik බිහිවූ පාලකයා දහසය වන ශතවර්ෂයේදී මැරානෝ යුදෙව් ජාතිකයන් අයිබීරියානු අර්ධද්වීපයෙන් පන්න දැමීමෙන් පසු යුරෝපයට ධනවාදී තාක්ෂනික ශිල්පක්‍රම ආදේශ කලේය. එනම් වෙළෙඳාම පදනම් කොට ගත් ආර්ථිකයක් යන්නය. දහසය වන සියවසේදී තුර්කියේ ස්තාන්බුල් නුවර ප්‍රධානවශයෙන් මූල්‍ය සම්පත් භාවිත කිරීම ග්‍රීසී ජාතිකයන් හා යුදෙව් ජාතිකයින් විසින් කරනු ලැබිනි. මෙම යුදෙව් ජාතිකයින් සවොම පාහේ අයිබීරීයා අර්ධද්වීපයෙන් පන්න දමූ මැරානෝ ජාතිකයින් වූහ. මොවුන් අයිබීරියාවෙන් පැන යන අත ඉතා විශාල වශයෙන් ධනයද රැගෙන ආහ. එකල ඔටෝමානු අධිරාජ්‍යෙයේ ප්‍රසිද්ධම බැංකුව මැරානෝ ජාතිකයෙක් වූ මෙන්ඩ්ස් සතු විය. ඔහු එය 1552 වන විට ස්තාන්බුල් හී ස්ථාපිත කලහ. ඇල්වෙරෝ මෙන්ඩ්ස් 1588දී ස්ථාන්බුල් වෙත පැමිනෙද්දී ඔහු සතුව රත්තරන් ඩුකාට්ස් 85,000 පමන තිබී ඇති බව වාරතා වේ. මොවුන් මෙය තුර්කි අධිරාජ්‍යාගේ ආරක්ෂාව ඇතිව කරගෙන ගියහ. මෙන්ඩ්ස් පවුලට යුරෝපයේ මෙන්ම මුලු ඔටෝමානු අධිරාජ්‍යයේ මූල්‍ය හා වානිජ්‍ය බලය අත්පත් කරගත්හ.
මොවුන් දහාටවන හා දහනම වන සියවස් දක්වා සියවස් පහක් දක්වා තම වෙළෙඳ ආධිපත්‍ය රැකගත්හ. මොවුන් ආර්මෙනියානු ජාතිකයින් මෙන් පොලියට ණය දිම හා මුදල් තැන්පතු පවත්වා ගෙන ගියහ.මොවුන් ඉස්ලාම් නීතිය අනුව තමන්ගේ මූල්‍ය කටයුතු පවත්වා ගෙන ගියහ.
ජර්මනිය සහ පෝලන්තය අනෙකුත් යුරෝපා රටවල මෙන්ම බැංකු පිහිටා තිබුනි. දකුණු දිග බැංකු සේවා සපයන බලය ෆගස් නමැති 1485-1560 දක්වා ජර්මන් පවුල සතුව පැවතිනි. උතුරු දිග ජර්මනියේ බැංකු ආධිපත්‍ය ලන්දේසි සොහොයුරන් දෙදෙනෙක් වූ හැන්ස් හා පෝල් නමැති බෙරෙන් නමැති පවුල සතුවිය. ඔවුන් බෙරෙන් බර්ග් බැංකු ලෙස හඳුන්වනු ලැබිනි. එය 1590 සිට වර්ථමානය දක්වා පැවතෙන පැරණි පෞද්ගලික බැංකුවයි.
නෙදර්ලන්තය දාහතවන සියවස වන විට ඕලන්දය, නැතහොත් ලන්දිසි ආක්‍රමණ නවලෝකය හා ජපානය දක්වා විහිදී ගියේ ඉතාමත් වේගයෙනි. මන්ද ලන්දේසි සතුව පැවතින ඉතා අනෙකුත් යුරෝපා රාජ්‍යයන්ට සාපේක්ෂ කුඩා භූමි බාගයක් නිසා ඔවුන් විදේශ ආක්‍රමණ දියත් කිරීමෙහිලා බලපාන්න ඇත. කෙසේ වෙතත් ඔවුන් නැවත තම මව් බිම වෙත ගෙන ආ වටිනා රං රිදී ලෝහ ඔවුන්ගේ ඈම්ස්ටර්ඩෑම් අගනුවර පිහිටි ඈම්සට්‍රඩෑම් බැංකුව තුලට ඉතා විශාල වශයෙන් ඉහත කී ලෝහ තැන් පත් විය. එබැවින් ඔවූහු එංගලන්තය හා යුරෝපය පුරා තම බැංකු ශ්‍රෙෂ්ත්‍රයේ ආධිපත්‍ය විහිදුවාලීමට සමත් විය.

දාහත සහ දහඅට වන සියවස්
දහසයවන සියවසේ අවසාන බාගය හා දාහතවන සියවස ආරම්භයේදී සාමාන්‍ය බැංකු ක්‍රම යුරෝපය පුරා ක්‍රියාත්මක විනි. එනම් මුදල් තැන්පතු, මුදල් ණයට දීම, මුදල් හුවමාරුව වැනි ක්‍රියා එකල එම බැංකු ශ්‍රේෂ්ත්‍රයේ සිදුවිනි. ඔවුන් එකල රත්‍රං හා රිදී සංචිත තැන්පත් කිරීම ආදී කටයුතුද සිදු විනි. සමාන්‍ය ගණුදෙනු කටයුතු සඳහා රත්‍රං හා රිදී කාසී භාවිත කෙරිනි. නව බැංකු කටයුතුද මේ ආතරේ මේ බැංකු ශ්‍රේෂ්ත්‍රයට එක්විනි. මුදල් ණයට දිම තුලින් ව්‍යාපාර දියුණු කි\අරලීමට හැකි බැවි එකල සොයාගෙන තිබිනි. එම නිසා මුදල් ණයට දීම ව්‍යාපාර ශ්‍රේෂ්ත්‍රයේ ඉතා සුලභ ලක්ෂනයකි. ඈම්ස්ටර්ඩෑම් බැංකුව නව බැංකු සොයා ගැනීම නිතර සිදුකෙරිනි. යටත් විජිත වාදය ඉතා ඉහල ලෙස යුරෝපය පුරා ජනප්‍රිය වන විට නව ලෝකය පිහිටි රටවල ඉතා වටින දුර්ලභ වස්තු හා ඛණිජ සම්පත්වලින් යුරෝපය ධනවත් විනි. එම නිසා පෞද්ගලික බැංකුවලට අමතරව ඉතා ආරක්ෂිත තම රටෙ රං සංචිත ප්‍රමාණය තන්පත් කිරීමට මධ්‍ය බැංකු ක්‍රමයේ අවශ්‍යතාව ඈම්සට්‍රඩෑමය හා ලන්ඩනයට තදින්ම දැනුනි.

දහඅට සහ දහනම වන සියවස්
දහ අට සහ ද නම වන සියවස් තුලදී මහාමර්ග සහ දුම් රිය මාර්ග සං වර්ධනය නිසා මෙන්ම ප්‍රංශයේ ඇති වුනු නපෝලියන්බොන්පාට්ගේ ආගමනය නිසාවෙන් රට රට වල් විධිමත් බැංකු ක්‍රම බිහි වීමට අවශ්‍යතාවක් පැනනැගුනි. එනම් මධ්‍ය බැංකු සම්ප්‍රධාය ආරම්භයද මෙනිසා වේගවත් වුනි. මුල්ම මධ්‍ය බැංකුව ස්වර්ජස් රික්ස්බෑන්ක් ලෙස 1668 දී ඕලන්දයේදී අරම්භ විය. එංගලන්ත මහ බැංකුව 1694දීද ආරම්භ වුනි. තවද වානිJඅ පරමාර්ථයෙන් ක්‍රියා කරන නව බැංකු ක්‍රමයක්ද බිහි විනි. 1776 වන විටද උතුරු ඇමෙරිකාවේ වානිජ බැංකු තුනක් පමණි. නමුත් මෙකල ඉතා විශාල ලෙස වානිJඅ බැංකු ආරම්භ විය.
 උදාහරනයක් ලෙස ස්කොට්ලන්ත වාණිජ බැංකුව (Commercial Bank of Scotland ), නිව් සවුත් වේල්ස් බංකුව (Bank of New South Wales)
අතීතයේදී මෙන්ම යුදෙව් ජාතිකයන් (Jewish) මෙකලද  ඉතා විශාල ලෙස බැංකු ශ්‍රේෂ්ත්‍රයේ සිටියහ. ඔවුන් යුරෝපයේ මෙන්ම එක්සත් ජනපදයේද ඔවුන් ඉතා අගනා මෙහෙවරක් සිදු කරමින් සිටියහ. අනෙකුත් යුදෙව් නොවන බැංකු හා සසඳන විට යුදෙව් ජාතික බැංකු ඉතාම් සාර්ථකලෙස තමන්ගේ කටයුතු සිදුකරගෙන ගියහ.
රොත්ස්චයිල්ඩ් පවුල (Rothschild Family) යුරෝපා බංකු ශ්‍රේෂ්ත්‍රයේ ඉතා මත විශාල සේවාවක් ඉටුකල පවුලක් විය. ඔවුන්ගේ බැන්කුව වීන් ඉතා විශාල වියදමකින් යුත් සියුස් ඇළ වෙනි ව්‍යාපෘතීන් ඉතාමත් සාර්ථක ලෙස ඉටු කරදීමට සමත් විය. ඔවුන් හට ඉතා විශාල වශයෙන් ධනය තිබීම එයට හේතුවක් ලෙස සැලකේ. යුරෝපය ඉතාමත් සීග්‍ර ලෙස කාර්මීකරණය වීම නිසාවෙන් ඔවුන්ගේ බැංකුව ඉතා මත ප්‍රසිද්ධ විය. මන්ද ඉහත කී මෙන් ඉඔතා විශාල වශයෙන් මිල අධික ව්‍යාපෘති සිදු කල නිසාවෙනි. ඔවුන් එංගලන්තයේ ලන්ඩනය, මේෆෙයාර් (Mayfair, London) හී ඉතා විශාල දේපල ප්‍රමාණයක් තිබීය.
ඉතා විශාල ප්‍රමානයක වූ සමගම් කිහිපයකම ආරම්භය රොත්ස්චයිල්ඩ් පවුල හා සම්බන්ද වේ. එනම් Allaiance Assurance (1824) දැන් Royal and Sun Alliance, Chemin de Fer du Nord (1845), Rio Tinto Group (1873),  Société Le Nickel (1880) දැන් Eramet, Imétal (1962) දැන් Imerys, De Beers, Cecil Rhodes සමාගම් හා ර්හොඩේශියා කොලොනියද ඔවුන්ගේ නිර්මාණ වේ.
එක්සත් ජනපදය, දහනම වන සියවස් හී ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය තුල ඉතාමත් වේගයෙන් කාර්මිකරණය හා වෙළෙඳාම දියුණු විය. එබැවින් ඔවුන් ඉතා නම්‍ය ශීලී ක්‍රම උපායන් අනුගමනය කරමින් බැංකු ක්‍රමයේ දියුණුවක් සිදු කිරීමේ අවශ්‍යතාව දැනුනි. එම  නිසා ජනපදය විසින් පවුල් අතර තිබූ එකාධිපත්‍ය අවම කොට පෞද්ගලික අංශයේ ඒකාධිපත්‍ය වැඩි කරලීමට උනන්දු විය. එම නිසා කෝපරේශන් නැමැති සංකල්පය මුවහත් කිරීමට ඔවුනට අවකාශ ලැබිනි. J.P. Morgan & Co එයට උදාහරණයක් ලෙස ගත හැක.
දහනම වන සිය වස අගභාගයේදී බැංකු ශ්‍රේෂ්ත්‍රය තුල ඉතා විශාල ලෙස නැගී සීටිමක් දක්නට ලැබිනි. නව ආයෝජන දියත් කිරීම, ණයට දීම ආදී කරයුතු වලට අමතරව මුදල් නිර්මාණය වැනි භාර්දූර කාර්ය්යන් පවා ඉතා සර්ථක ලෙස ඉටු විනි. මන්ද අතීතයේ මෙන් නොව බැංකු ශ්‍රේෂ්තරය තුල ක්‍රියා කිරීම නිසා වඩා හොඳ පිලිගැනීමක් ඇති බැවිනි..

විසිවන සියවස
විසිවන සියවස බැංකු ශ්‍රේෂ්තරය මෙතෙක් විරූ නොවූ දරුණු කඩා වැටීමකට ලක්විය. එය මහා බිඳ වැටීම ආදී නම් වලින්ද හඳුන්වනු ලැබීය. මන්ද සෑම තන්පත් ඩොලර් එකකටම ඩොලර් නමයක් ණය වීමයි. එය කොතරම දරුණු කඩා වැටීමක් යත් ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ පමණක් බැංකු 744ක් කඩා වැටිනි. එය 1929දී සිදු වූ මෙය1933 වන විටත් ස්තීර පිලියක්මක් සෙවූහ. බැංකු රටේ ප්‍රධාන මහ බැංකුව යටතේ ක්‍රියාතමක නොවීමත්, ඒවා හිතුමතේ ක්‍රියා කිරීමත් හේතු කොට ගෙන සිදු වූ දෙයක් බවට නිගමන කෙරිනි. තව තවත් දේ එයට බලපාන බව පසුව සොයා ගැනිනි. මෙම මහා දරුණු බිඳ වැටීම නිසා කුඩා පරිMආන හා මහා පරිමාන ව්යාපාර රැසල්ක් කඩා වැටිනි. කෙසේ වෙතත් මේ සිදූ වීම හේතුකොට ගෙන ලොව පුරා පිහිටි බැංකු 9000ක කඩා වැටුනු බව පිලිගැනිනි.
කෙසේ වෙතත් 1929න් පසුව බැංකු ශ්‍රේෂ්ත්‍රය නැවත් පිබිදීමකට ලක්විය. එනම් නව සොයා ගැනීම් විසිවන සියවස තුල සිදු වීමයි.

ලෝක බැංකුව
දෙවන ලෝක යුද්ධය අවසානය වන් විට බ්‍රිටොන් වුඩ්ස් ක්‍රමය අනුව ලෝක බැංකුව හා ලෝක මූල්‍ය අරමුදල පිහිටුවිනි. එයින් පසුව තුන්වන ලෝකයේ රටවල් වල හා බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත රටවල වානිජ්‍ය බැංකු පිහිටුවීම ආරම්භ විනි. 1971 වන විට තුන්වන ලෝකයේ රටවල් වල බැංකු කිහිපයකම කඩා වැටීම සිදු විනි. එනම් එම රටවල වියදම් ඉතා විශාල ලෙස ඉහල යාමයි. මෙම ලෝක බැංකුව මගින් තුන්වන ලෝකයෙ රටවල් නැවත් ගොඅඩ නැගීම සිදු කිරීමට අවශ්‍ය ධනය ලබා දීම ද දක්වා සිදු කරගෙනු යනු ලබයි.

බැංකු

බැංකු


Eisfabrik est un groupe d'electro et futurepop allemand. Il a été formé en hiver 2011/2012 par Charly Barth-Ricklefs (anciennement Shadow-Minds) et Gerrit Thomas (entre autres Funker Vogt).

Biographie
Eisfabrik se produit pour la première fois en public le  dans le cadre de la   à Leipzig. Début 2015, le groupe fonde le label de musique Eismusik. Le premier album, , sort le . Depuis Jan Bertram fait partie intégrante du groupe. En 2015, Eisfabrik accompagne en première partie le groupe Project Pitchfork lors de sa tournée .

À la fin de l'année 2015, le contrat de reprise du groupe est signé avec le label NoCut, où l'album  sort ensuite la même année. À la fin de l'année, le groupe joue au  festival Gothic Meets Klassik à la Haus Auensee à Leipzig et au Dark Storm Festival à Chemnitz.

En 2016, Eisfabrik accompagne le groupe Mono Inc. lors de leur tournée . Eisfabrik a notamment joué à la  Nocturnal Culture Night au Kulturpark Deutzen et à l'Autumn Moon Festival de Hamelin. Grâce à ses tournées avec Project Pitchfork et Mono Inc., Eisfabrik se fait connaître d'un public plus large, si bien qu'il décide de faire sa propre première tournée en tête d'affiche, le , dans sept villes. Leur troisième album studio, Achtzehnhunderfroren, sort à l'occasion de ce lancement. Peu de temps après la fin de la tournée, ils jouent pour la première fois au Wave-Gotik-Treffen de Leipzig à l'Agra et à l'Amphi Festival au Tanzbrunnen de Cologne. Au second semestre de la même année, ils entament leur deuxième tournée en tête d'affiche, , qui se prolonge jusqu'au printemps 2018 et coïncide avec la sortie de son quatrième album, Null Kelvin. D'autres représentations suivent, notamment au festival Etropolis à Oberhausen,  sur le MS Rheinenergie à Cologne, au festival M'era Luna à Hildesheim, à l'Autumn Moon Festival à Hamelin et au Dark Storm Festival à Chemnitz.

En novembre, ils se produisent au festival ORUS-Light à Mexico. Depuis fin 2018, Renè Dornbusch est membre permanent d'Eisfabrik en tant que batteur. En 2019, Eisfabrik est en tournée avec les groupes Agonoize et Funker Vogt lors du . Eisfabrik se produit encore au Summer Summit Festival à Oschatz, au Black Castle Festival 2019 à Mannheim et au Nocturna Festival 2019 à Barcelone, en Espagne. En hiver 2019, la troisième tournée de têtes d'affiche  commence.

Depuis l'automne 2019, Eisfabrik est sous contrat avec le label de musique RepoRecords. En 2019, l'EP  est publié à Eisfabrik, puis le , le cinquième album studio Kryothermalmusik aus der Eisfabrik, qui figure pour la première fois dans le classement des albums allemands.

Discographie

Albums studio
 2015 :  (Eismusik)
 2015 :  (NoCut)
 2016 :  (NoCut)
 2017 :  (NoCut)
 2020 :  (RepoRecords)

Singles et EP
 2015 : Ice Crystal (Eismusik)
 2016 : Walking Towards the Sun (Digital, NoCut)
 2019 : Rotationsausfall in der Eisfabrik (RepoRecords)
 2020 : Automatisierung in der Eisfabrik (RepoRecords)

Clips
 2014 : Eisfabrik
 2015 : Maschinen
 2015 : Walking Towards the Sun
 2017 : Schneemann
 2019 : And Nothing Turns

Notes et références

Liens externes

Groupe allemand de musique électronique
Groupe musical formé en 2011

Eisfabrik (groupe)


Sleeper is a 1973 American science fiction comedy film directed by and starring Woody Allen, who co-wrote it with Marshall Brickman. Parodying a dystopic future of the United States in 2173, the film involves the misadventures of the owner of a health food store who is cryogenically frozen in 1973 and defrosted 200 years later in an ineptly led police state. Contemporary politics and pop culture are satirized throughout the film, which includes tributes to the classic comedy of Buster Keaton, Harold Lloyd, and Charlie Chaplin. Many elements of notable works of science fiction are also paid tribute to, or parodied.

Plot
Miles Monroe (Woody Allen) is a jazz musician and owner of the "Happy Carrot" health-food store in New York City's Greenwich Village.  He walks into the hospital in 1973 for a routine operation, which goes wrong, leaving him relegated to 200 years of anonymous cryopreservation. Two scientists in 2173 (played by Bartlett Robinson and Mary Gregory) illegally revive him. They are members of an underground rebellion at odds with the police state the United States had become after the massive destruction caused when "a man named Albert Shanker got hold of a nuclear warhead."
It is ostensibly ruled by a dictator known only as "The Leader", and about to implement a secret plan known as the "Aries Project." The rebels hope to use Miles as a spy to infiltrate and derail it, as he is the only member of the dystopian society without a known biometric identity.

The authorities grow suspicious and arrive in force to question the scientists, who are arrested and taken to have their brains "electronically simplified". Miles escapes by disguising himself as a robot, which is then randomly delivered to work in the home of idle socialite Luna Schlosser (Diane Keaton). When Luna decides to have her new butler's rather unattractive head replaced with something more "aesthetically pleasing," Miles reveals his true identity.  Spooked at his disclosure and unsympathetic to the rebels, she threatens to turn him in to the authorities. In response, Miles kidnaps her and goes on the run, searching for the Aries Project.

After much bickering, Miles and Luna fall in love. Miles is captured and brainwashed into becoming a complacent member of society, while Luna escapes and joins the rebellion. The rebels kidnap Miles and perform successful reverse-brainwashing. Miles falls into the routine of rebel life, but grows jealous when he catches Luna kissing the handsome, hunky rebel leader, Erno Windt (John Beck), and she announces that she has come to believe in free love.

Miles tries to win Luna back.  Eventually he and Luna infiltrate the Aries Project, wherein they quickly learn that the national Leader had been killed by a rebel bomb ten months previously. All that survives is his nose. Miles and Luna disguise themselves as doctors, resulting in a case of mistaken identity, causing them to be placed in charge of cloning the Leader from his sole remaining part.  Miles steals the nose and deadends the government's cloning scheme by dropping the nose in the path of a road roller.

The pair escape, and later debate their future together. Miles tells Luna that Erno will inevitably become as corrupt as the Leader, as that is how all revolutions end up. Miles and Luna confess their love for one another, but she claims that science has proven men and women cannot have meaningful relationships due to chemical incompatibilities. Miles dismisses this, saying that he does not believe in science. Luna then points out that he does not believe in God or political systems either, and asks if there is anything he does believe in.  He responds, "Sex and death —two things that come once in a lifetime— but at least after death, you're not nauseous." The two embrace and kiss.

Cast
 Woody Allen as Miles Monroe, the former owner of a health food store from the 1970s
 Diane Keaton as Luna Schlosser, an artist from the 22nd century
 Don Keefer as Doctor Tryon, one of the two scientists who oversee Miles's rehabilitation from cryosleep
 Bartlett Robinson and Mary Gregory as Doctor Orva and Doctor Melik, respectively, the scientists who oversee Miles's rehabilitation from cryosleep; both are captured by the government and taken away
 John Beck as Erno Windt, the Leader of the rebellion
 Douglas Rain as the voice of Bio Central Computer 2100, Series G, the computer aiding in Our Leader's cloning.

The image of Timothy Leary is used for Our Leader

Production
Much of the film was shot in and around Denver, Colorado. The outdoor shots of the hospital were filmed at the Mesa Laboratory of the National Center for Atmospheric Research in Boulder, Colorado. There is a brief shot of the main building of the Denver Botanic Gardens and of the concrete lamp posts.  Other scenes were filmed in Los Angeles, Monterey and at the Culver City Studios.

The Sculptured House, designed by architect Charles Deaton, is a private home located on Genesee Mountain near Genesee Park, west of Denver. The Mile Hi Church of Religious Science in Lakewood, Colorado was turned into a futuristic McDonald's, featuring a sign counting the number sold: 795 followed by 51 zeroes.

Author Christopher Turner has suggested that the orgasmatron, the electromechanical device that Monroe encounters, was a parody of Wilhelm Reich's orgone accumulator.

Science fiction author Ben Bova was an uncredited science advisor to the film.

Reception
Sleeper opened at the Coronet and Little Carnegie theatres in New York City on December 17, 1973. It received positive reviews. On Rotten Tomatoes the film has a 100% approval rating based on 34 reviews, with an average rating of 8.03/10. The site's critical consensus reads, "In Sleeper, Woody Allen's madcap futurist comedy, practically each joke and one-liner hits its target."

Vincent Canby, in The New York Times, called the film "terrific", saying it "confidently advances the Allen art into slapstick territory that I associate with the best of Laurel and Hardy. It's the kind of film comedy that no one in Hollywood has done with style in many years, certainly not since Jerry Lewis began to take himself seriously. Sleeper is a comic epic that recalls the breathless pace and dizzy logic of the old two-reelers." Roger Ebert gave the film 3½ out of four stars, saying Allen "gives us moments in Sleeper that are as good as anything since the silent films of Buster Keaton."

Soundtrack
The movie's rapid pace and often slapstick action is mirrored by a lively soundtrack composed heavily of Dixieland-style jazz, much of it performed by members of the Preservation Hall Jazz Band.  Allen, an amateur clarinetist with a regular weekly gig as a member of the "Ragtime Rascals" at Michael's Pub in midtown Manhattan, sat in with the Band.  The New Orleans Funeral and Ragtime Orchestra was also featured.  Additional recording was done at Michael's.

Accolades
In 1973, the film was awarded the Hugo Award for Best Dramatic Presentation at Discon II, the 32nd World Science Fiction Convention, in Washington, D.C.

In 2000, readers of Total Film magazine voted Sleeper the 30th Greatest Comedy Film of All Time.

In 2000, American Film Institute included the film in its list AFI's 100 Years...100 Laughs (#80).

In October 2013, the film was voted by readers of the UK's The Guardian as the tenth best film directed by Allen.

Film as tribute
Aspects of the film's storyline are similar to the plot of the 1910 H. G. Wells novel The Sleeper Awakes.

In 1001 Movies You Must See Before You Die, Kim Newman writes that Sleepers "vision of the future [is] informed by films like 2001: A Space Odyssey (1968), A Clockwork Orange (1971), THX 1138 (1971), and Z.P.G. (1972)."

The anthem sung by the rebels ("Rebels are we, ...") is the same as the one sung by the guerrillas in Allen's 1971 film Bananas.

Douglas Rain, who provided the voice of HAL 9000 in the 1968 film 2001: A Space Odyssey, voiced the medical computer in Sleeper.

In a 2007 interview, Allen stated that Sleeper was made as a tribute to the comedians whom he deeply admired, including Groucho Marx and Bob Hope.

See also
 List of American films of 1973
 List of films with a 100% rating on Rotten Tomatoes
Idiocracy, a science-fiction comedy film by Mike Judge where the protagonist is mistakenly cryogenically preserved for 500 years.

References

External links

1973 films
1970s science fiction comedy films
American science fiction comedy films
American satirical films
Films directed by Woody Allen
Films about suspended animation
American dystopian films
Films set in the 22nd century
Films shot in Colorado
Films set in 1973
Films set in the 2170s
Hugo Award for Best Dramatic Presentation winning works
United Artists films
Android (robot) films
Nebula Award for Best Script-winning works
Films with screenplays by Woody Allen
Films with screenplays by Marshall Brickman
Cultural depictions of Marlon Brando
1973 comedy films
1970s English-language films
1970s American films

Sleeper (1973 film)


Antonín Smital oder Anton Smital (* 1863 in Palonín/Pollein; † 1897 in Wien) war ein tschechisch-deutscher Schriftsteller und Übersetzer.

Smital schrieb unter anderem unter dem Pseudonym Oblomow kleine Skizzen in der Arbeiter-Zeitung, die nach dem Zeugnis  Stefan Großmanns unter anderem Alfred Polgar und Peter Altenberg begeisterten. Altenberg habe sogar zeitweilig davon geträumt, ein Buch mit abwechselnd eigenen und Smitals Skizzen zu veröffentlichen. Nach Smitals frühem Tod wurde er aber weitgehend vergessen (Goßmann nennt ihn als Beispiel für seine These "Ruhm ist Zufall" und es sei "töricht zu glauben, jedes Talent finde die Förderung, die es verdiene").

Werke
 Übersetzung von Božena Němcová: Großmutter: Bilder aus dem böhmischen Landleben. Reclam, 1885
 Von Herzen Anton Smital mit Schmerzen. Roman 1894

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Tschechisch)
Literatur (19. Jahrhundert)
Übersetzer aus dem Tschechischen
Übersetzer ins Deutsche
Person (Arbeiter-Zeitung)
Person (Cisleithanien)
Tscheche
Geboren 1863
Gestorben 1897
Mann

Antonín Smital


La Finlande est l'un des trente-sept pays participant au Concours Eurovision de la chanson 2023, qui se tient du  au  à Liverpool au Royaume-Uni. Le pays est représenté par Käärijä avec sa chanson Cha cha cha qui se classe deuxième de la compétition.

Sélection
La Finlande confirme sa participation au Concours le , confirmant par la même occasion que le représentant serait sélectionné au moyen de l', comme c'est le cas depuis 2012.

Format
Le format de la douzième édition de l' est le même que celui des trois éditions précédentes: sept candidats participent au concours, qui se tient en une seule soirée. Les résultats sont composés à 25 % des votes d'un jury de professionnels, et à 75% des votes du public finlandais.

Participants
La période de dépôt de candidatures ouvre le .
Les chansons sont présentées le , tandis que leurs clips sortent du  au .

Finale
La finale a lieu le  en direct du Logomo de Turku et est présentée par . Le groupe gagnant de l'édition précédente, The Rasmus, ainsi que la chanteuse , arrivée troisième lors de l'édition précédente, assurent l'entracte.

La douzième édition de l'UMK s'achève sur la victoire de Käärijä, qui défendra sa chanson Cha cha cha à Liverpool au Royaume-Uni lors de l'Eurovision 2023, pour la Finlande. C'est la première fois depuis 2015 que la Finlande envoie une chanson en finnois.

À l'Eurovision
La Finlande représentée par Kaarija et sa chanson Cha cha cha est arrivée en tête de la première demi-finale (la deuxième fois après 2006).

Au terme de la finale, le chanteur se classe deuxième derrière Loreen et son titre Tattoo. Il s'est classé  dans les votes du jury et est arrivé en tête au télévote (obtenant un total de 526 points). Il s'agit du meilleur classement de la Finlande depuis la victoire de Lordi en 2006. De plus, Cha cha cha obtient le meilleur classement pour une chanson intégralement interprétée en finnois.

Notes et références

Finlande au Concours Eurovision de la chanson
Finlande
Concours Eurovision de la chanson

Finlande au Concours Eurovision de la chanson 2023


Don Backy (eigentlich Aldo Caponi, * 21. August 1939 in Santa Croce sull'Arno) ist ein italienischer Sänger und Schauspieler.

Leben
Backy trat ab dem Alter von sechzehn Jahren mit einer Amateurgruppe als Interpret gerade gängiger amerikanischer und englischer Hits auf und wechselte 1961 unter dem Pseudonym Agaton ins Profilager. Er gehörte bis 1968 dem Clan um Adriano Celentano an und konnte bis Anfang der 1980er Jahre eine Reihe von Erfolgstiteln einspielen, darunter Fuggiasco, Amico, L'amore, L'immensità oder sein Nummer-eins-Hit des Jahres 1968, Canzone. 1967 und 1969 nahm er am Sanremo-Festival teil. Neben seinem Gesang arbeitete er als Autor, Maler und Filmkomponist – z. B. für Tscherwona Ruta.

Nach einigen Auftritten in Gastrollen begann er 1967 auch eine Karriere als Schauspieler, die er bis 1975 verfolgte. Er war sowohl der sexy Held in Die nackte Stute und Der Pfaffenspiegel als auch der Frauenschlitzer Busturi in Wild Dogs im Gespann mit George Eastman. Don Backy war in zahlreichen anspruchslosen Kommerzfilmen zu sehen, spielte aber auch unter Carlo Lizzani in Die Banditen von Mailand und den homosexuellen Helden in Die Degenerierten; 1981 trat er für Bernardo Bertolucci nochmals vor die Kamera.

Veröffentlichungen (Auswahl)

LPs
 1965 – L'amore (Clan Celentano ACC S LP 40005)
 1968 – Casa bianca (Clan Celentano ACC LP 40009)
 1969 – Le 4 stagioni di Don Backy (Amico DB LP 7001)
 1971 – Fantasia (CGD FGL-5085)
 1973 – Io più te (RCA Italiana DPSL 10613)
 1978 – Sognando (Ciliegia Bianca CBL 80001)
 1979 – Vivendo cantando (Ciliegia Bianca CBM 8002)
 1981 – Difetti e virtù (Ciliegia Bianca CBM 8003)
 1984 – Spring, Summer, Autumn, Winter (Forever FE 32702)
 1988 – Rock'n'Roll (Ciliegia Bianca 2NEM 47301)
 1990 – Finalmente (New Enigma NEM 47734)
 1992 – Sulla strada (Ciliegia Bianca CBM 8004)
 1994 – Per amore per rabbia
 1998 – Memorie di un Juke Box
 2003 – Signori si nasce e io lo nacqui
 2010 – Il mestiere delle canzoni CD (Ciliegia Bianca)
 2015 – A noi piacevano gli Everly Brothers
 2017 – Pianeta donna

Bücher
 1967: Io che miro il tondo, Feltrinelli
 1970: Cielo 'O Connors & Franz il Guercio, soci a Parigi, Leti
 1974: Radiografia a un pupazzo di neve, Giardini
 1985: L'Inferno, Gruppo Editoriale Lo Vecchio
 2001: C'era una volta il Clan (memorie di un juke box, '55-'69), Edizioni Ciliegia Bianca, Rom
 2002: Clanirycon, L'isola che c'è

Filmografie (Auswahl)
 1968: Die Banditen von Mailand (Banditi a Milano)
 1969: Der blauäugige Bandit (Barbagia (La società del malessere)) (& Musik)
 1969: Die Degenerierten (Satyricon)
 1970: Das Gesetz des Schweigens (E venne il giorno dei limoni neri)
 1972: Der Pfaffenspiegel (Quando le donne si chiamavano madonne)
 1972: Una cavalla tutta nuda (auch Musik)
 1972: Zwei Halunken im alten Rom (Poppea, una prostituta al servizio dell'impero)
 1973: Zwei Halunken "stürmen" Troja (Elena sì, ma… di Troia)
 1974: Prügel, daß die Fetzen fliegen (A forza di sberle)
 1974: Wild Dogs (Cani arrabbiati)
 2000: Brot und Tulpen (Pane e tulipani)

Weblinks
 Webauftritt des Künstlers

 ausführliche Biografie bei mymovies (italienisch)
 Backy bei Raiuno (bis 2000)

Einzelnachweise

Popsänger
Filmschauspieler
Italiener
Geboren 1939
Mann
Autor eines Beitrags beim Sanremo-Festival

Don Backy


Yerleşim yerleri
 Hamur, Ağrı - Ağrı ili ilçesi
 Hamur, Dumlupınar - Kütahya ili Dumlupınar ilçesine bağlı köy

Diğer
 Hamur (gıda), unun su veya başka sıvılarla yoğrulmuş durumu
 Oyun hamuru, çeşitli şekillere sokulabilen oynama hamuru.
 Kağıt hamuru, ağaç odunundan ve kâğıt hurdalarından elde edilmiş olan lif ve elyafların pulper olarak tabir edilen altında döner bir bıçağı olan kazan tarafından su ile karıştırılmasıyla elde edilen karışım.

Hamur (anlam ayrımı)


is a town located in Suntō District, Shizuoka Prefecture, Japan. ,  the town had an estimated population of 17,297 in 7496 households  and a population density of 127 persons per km2. The total area of the town is .

Geography
Oyama is located in the far northeastern corner of Shizuoka Prefecture, bordering on Yamanashi and Kanagawa Prefectures. Located in between the Tanzawa Mountains and the foothills of Mount Fuji, the town has an average altitude of 800 meters, and has a cool climate with heavy rainfall. Some 65% of the town is covered in forest.

Surrounding municipalities
Shizuoka Prefecture
Gotemba
Fujinomiya
Kanagawa Prefecture
Hakone
Yamakita
Minamiashigara
Yamanashi Prefecture
Fujiyoshida
Yamanakako

Demographics
Per Japanese census data, the population of Oyama has been in decline over the past 50 years.

Climate
The city has a climate characterized by hot and humid summers, and relatively mild winters (Köppen climate classification Cfa).  The average annual temperature in Oyama is 12.7 °C. The average annual rainfall is 1817 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 24.3 °C, and lowest in January, at around 1.7 °C.

History
A small post town existed in this area since the Heian period, as Oyama is located at the base of the Ashigara Pass on the main route connecting the ancient provinces of Sagami with Kai and Suruga Provinces. The area was mostly tenryō territory under direct control of the Tokugawa shogunate in the Edo period. With the establishment of the modern municipalities system in the early Meiji period on April 1, 1889, the area was reorganized into the villages of Rokugo, Kannuma, Ashigara, Kitago and Subashiri within Suntō District, Shizuoka, two months after the opening of Suruga-Oyama Station on the Tōkaidō Main Line (now Gotemba Line).

The villages of Rokugo and Suganuma merged to form Oyama on August 1, 1912. Oyama annexed neighboring Ashigara on April 1, 1955, Kitago Village on August 1, 1956 and Subashiri on September 30, 1956. The Furusawa District of former Kitago transferred from Oyama to Gotemba on September 1, 1957.

Economy
Due to its proximity to the Tokyo metropolitan area, Oyama has a mixed economy of agriculture and light industry. Rice is the principal agricultural crop.

Education
Oyama has five public elementary schools and three public junior high school operated by the town government. The town has one public high school operated by the Shizuoka Prefectural Board of Education.

Transportation

Railway
 Central Japan Railway Company - Gotemba Line
  -

Highway
  Tōmei Expressway Gotemba Interchange

Sister city relations
 - Shōō, Okayama, Japan from November 24, 1973
 - Ōe, Kyoto, Japan from May 29, 1982
 - Mission, British Columbia, Canada, from October 7, 1996

Local attractions
Fuji Speedway
 Fuji Cemetery
 Higashiguchi Hongū Fuji Sengen Jinja

Notable people from Oyama
Sachiko Sugiyama - professional volleyball player

References

External links

Towns in Shizuoka Prefecture

Oyama, Shizuoka


Oktober, også kendt som Oktober: Ti dage, der rystede verden (, ) er en sovjetisk historisk stumfilm fra 1928 instrueret af Sergej Eisenstein og Grigorij Aleksandrov. Filmen er en dramatisering og fejring af Oktoberrevolutionen og blev bestilt til revolutionens tiårs jubilæum.

Filmen havde oprindeligt premiere i Sovjetunionen som Oktober, men blev efterfølgende redigeret og udgivet i en international udgave som Oktober: Ti dage, der rystede verden, efter John Reeds populære bog om revolutionen, Ti dage der rystede verden fra 1919.

Handling

Filmen åbner med begejstringen efter februarrevolutionen og oprettelsen af den Den russiske provisoriske regering og den symbolske ødelæggelse af zarens monument. Filmen påpeger dog hurtigt, at det under den provisoriske regering stadig er den "samme gamle historie" om sult og krig.

Tiden frem mod oktoberrevolutionen er markeret  med mellemtekster, der angiver begivenhedernes datoer.

3. april 1917
Vladimir Lenin vender tilbage til Petrograds Finlands-banegård fyldt med tilhængere. Lenin holder en flammende tale mod den provisoriske regering.

Juli 1917
Demonstranterne på Nevskij Prospekt foran Vinterpaladset beskydes af hæren. Regeringen beordrer arbejderne afskåret fra byens centrum, og i en dramatisk sekvens hæves broerne med bolsjevikkernes lig stadig på dem, mens bourgeoisiet kaster kopier af bolsjevikkernes avis i floden.

Bolsjevikkernes hovedkvarter bliver også ødelagt af den herskende klasse, og den provisoriske regering beordrer Lenin arresteret. Lenin er gået under jorden, men fortsætter med at lede opstanden. Lederen af den provisoriske regering Aleksandr Kerenskij bliver hånligt karakteriseret og sammenlignet med en mekanisk påfugl og Napoleon, før han satirisk bliver anklaget for at aspirere til den russiske trone.

General Kornilov rykker frem med sine tropper til Petrograd "for Gud og land." Mens regeringen er hjælpeløs, samler bolsjevikkerne sig til forsvar. Bolsjevikkerne tager kontrol over byens arsenal og general Kornilov arresteres. Pamfletter spreder revolutionens budskaber, og arbejdere trænes til at bruge våben til "det sidste og afgørende slag".

Oktober 1917
Bolsjevikkomiteen stemmer for at godkende Lenins forslag om at gøre oprør.

24. oktober
Lenin vender tilbage til Smolny efter at have været skjult i fire måneder og tager kontrol over opstanden på tærsklen til den 25. oktober. Der sendes en besked til folket med en erklæring om, at den provisoriske regering er afsat den 25. oktober kl. 10.00.

25. oktober

Panserkrydseren Aurora sejler ind, mens arbejderne tager kontrol over broerne. Krigsministeren kalder tropper til hjælp til den afsatte regering, og kosakker og Kvindebataljonen ankommer til Vinterpaladset, hvor de slapper af på Zarens billardbord. Den provisoriske regering udsteder en appel til borgerne i et forsøg på at bekræfte dens legitimitet, men samme aften afholdes en kongres med delegerede fra alle dele af landet, og sovjetterne bliver stemt til magten.

Med våben og forberedt af den militære revolutionære komité marcherer bolsjevikkerne øjeblikkeligt mod Vinterpaladset og kræver dets overgivelse. Den provisoriske regering giver intet svar. Kvindebataljonen overgiver sig til bolsjevikkerne og dræber deres overordnede. En gruppe bolsjevikker infiltrerer det enorme palads gennem kældrene og lokaliserer regeringsstyrkerne indenfor. Kosakkerne overgiver sig og slutter sig til bolsjevikkerne. På kongressen appellerer mensjevikkerne om en ublodig ende på konflikten, men til ingen nytte.

Signalet gives af et skud fra Aurora, og angrebet begynder for alvor. I et episk klimaks stormer bolsjevikkerne Vinterpaladset i massevis og overvælder de forsvarende styrker. Soldater i paladset plyndrer paladset efter værdigenstande, kun for at få deres lommer vendt ud af bolsjevikkerne, da de overgiver sig. Til sidst slår bolsjevikkerne døren ind til den provisoriske regerings kamre og arresterer regeringsmedlemmerne. Vladimir Antonov-Ovsejenko udarbejder en formel erklæring, der erklærer den foreløbige regering afsat. Ure rundt om i verden vises i en markering af tidspunktet for revolutionens succes, mens bolsjevikkerne jubler.

26. oktober
Den nye regering går i gang med at opbygge en ny stat ved at vedtage dekreter om fred og jord.

Medvirkende

 Nikolai Popov — Aleksandr Kerenskij
 Vasili Nikandrov — Vladimir Lenin
 Lyaschenko — Aleksandr Konovalov
 Chibisov — Matvej Skobelev
 Boris Livanov — Mikhail Teresjtjenko
 Mikhalev — Nikolai Kishkin
 Nikolaj Podvoiskij — Bolsjevik
 Smelsky — Dmitrij Verderevskij
 Eduard Tisse — Tysk soldat

Produktion

October var den ene af to film, der blev bestilt af den sovjetiske regering for at fejre 10 året for Oktoberrevolutionen (den anden var Vsevolod Pudovkin's St. Peterborgs sidste dage). Eisenstein blev valgt til at lede projektet efter han havde høstet international anerkendelse for filmen Panserkrydseren Potemkin (1925). Nikolai Podvoiskij, en af de ledende bolsjevikker under stormen på Vinterpaladset, var ansvarlig for ledelsen af produktionen. Scenen for stormen på paladsen var mere baseret på en genopførelse af begivenhederne, der fandt sted i 1920 med deltagelse af bl.a. Vladimir Lenin og tusindvis af rødgardister, der blev overværet af 100.000 tilskuere, end den egentlige begivenheder, der var mindre fotogen. Denne scene blev den officielle, historiske skildring af stormen af Vinterpaladset på grund af manglen fotos eller film, der dokumenterer den faktiske begivenhed, hvilket fik historikere og filmskabere til at benytte Eisensteins genskabelse.

Ifølge Aleksandr Gorodnitskijs erindringer beskrev hans far Moisei, at "i filmen Oktober var der næsten ingen professionelle skuespillere. Lenin blev for eksempel spillet af Nikandrov, en cementfabriksarbejder, der lignede ham. Han fik et jakkesæt, frakke og en hat syet, og han fik barberet en skaldet plet på hans hoved. Ligeledes påtog en universitetsstuderende sig rollen som Kerensky. Sinovjev blev spillet af sin rigtige bror, i rollen som Trotskij blev der hyret en slags tandlæge, som også lignede helten".

Stil

Eisenstein brugte filmen til at videreudvikle sine teorier om filmstruktur ved at bruge et koncept, han beskrev som "intellektuel montage", en sammenklipning af optagelser af tilsyneladende uforbundne objekter for at skabe og opmuntre intellektuelle sammenligninger mellem disse. Et af filmens mest berømte eksempler på denne teknik er et barokt billede af Jesus, der gennem en række optagelser sammenlignes med hinduistiske guddomme, Buddha, aztekiskeguder, og endelig en primitiv guddom for at antyde, at alle religioner er ens; idolet sammenlignes derefter med militærregalier for at antyde, at staten forbinder patriotisme og religiøs glød. I en anden scene sammenlignes Alekandr Kerenskij, leder af den før-bolsjevikiske revolutionære russiske provisoriske regering, med en mekanisk påfugl.

Filmmusik
Musikken til filmen fra 1928 blev skrevet af komponisten Edmund Meisel. I 1966 skrev Dmitrij Sjostakovitj ny musik til filmen, der blev udgivet som lyddigtet 'October' Op.131 hvor Sjostakovitj berømte Partisan-tema optræder. Lydeffekter (såsom råb fra mængden, geværskud, knust glas) blev tilføjet filmen af medinstruktøren Grigorij Aleksandrov efter filmens oprindelige visning. Sjostakovitj filmsoundtrack er det, der oftest benyttes i DVD-udgaver af filmen.

Modtagelse
Oktober var ikke så succesfuld eller indflydelsesrig i Sovjetunionen som Panserkrydseren Potemkin.

Efter de første fremvisninger af filmen fandt nogle biografgængere filmen kunstig og opstyltet. Den russiske digter og dramatiker Vladimir Majakovskij sagde følgende om Nikandrovs skuespilpræstation som Lenin i filmen:

Eisensteins montageeksperimenter mødte officiel misbilligelse; myndighederne klagede over, at Oktober var uforståelig for masserne, og Eisenstein blev angrebet – hverken for første eller sidste gang – for overdreven formalisme. Han blev også pålagt at om-redigere filmen for at fjerne referencer til Lev Trotskij, som kort forinden filmens premiere i 1928 var blevet udrenset af Josef Stalin.

Den britiske forfatter og anmelder Graham Greene gav i 1936 i The Spectator i en neutral anmeldelse. Greene karakteriserede tempoet og beskrev det som "rastløst, ophidset, [og] knitrende af gift", og bemærkede, at livligheden af små impressionistiske berøringer såsom den endeløst svingende dør til udvalgsværelset, "telefoner, der ringer" og "skræmte mennesker, der rejser sig og foreslår resolutioner" kunne kun være blevet præsenteret korrekt af "en, som kun en deltager kunne have tænkt på".

På trods af filmens mangel på folkelig accept,anser filmhistorikere den for at være en uhyre rig oplevelse – et gennemgribende historisk epos af stor skala og et kraftfuldt vidnesbyrd om Eisensteins kreativitet og kunstneriske evner. Vsevolod Pudovkin bemærkede efter at have set filmen: "Hvor kunne jeg godt tænke mig at lave sådan en stærk fiasko."

Referencer

Eksterne henvisninger

Sovjetiske film fra 1928
Historiske film fra Sovjetunionen
Stumfilm fra Sovjetunionen
Dramafilm fra Sovjetunionen
Film i sort-hvid
Ruslands revolutioner
Film instrueret af Sergej Eisenstein

Oktober (film)


Santo Adriano (asturisch Santu Adrianu) ist eine spanische Gemeinde (concejo in Asturien, entspricht dem municipio im übrigen Spanien) in der autonomen Region Asturien. Der Hauptort und Sitz der Gemeindeverwaltung ist Villanueva.

Lage
Die Gemeinde Santo Adriano ist umgeben von

Geschichte
Erste Besiedlungsspuren der Region stammen aus der Altsteinzeit. Werkzeugfunde und Malereien in Höhlen nahe Fornu und Conde belegen dies. Zwei noch nicht vollständig erforschte Wallburgen belegen die anhaltende Besiedelung über die Eisenzeit bis hin zum Römischen Reich.

Aus den Anfängen des Königreichs Asturien im neunten Jahrhundert stammt die Kirche Santo Adriano de Tuñón, die als Überbleibsel des aufgelassenen Benediktinerklosters noch heute einen Eindruck über die Präromanische Architektur liefert.

Im zwölften Jahrhundert machte das Tal des Rio Trubia wieder von sich reden, als in der Burg von Buanga der Aufstand gegen König Alfons VII. begann.

1589 wurde Santo Adriano unter König Philipp II. zu einer eigenständigen Gemeinde mit eigener Gerichtsbarkeit.  Sitz der Verwaltung wurde Villanueva, was bis zum heutigen Tag so geblieben ist.

Politik

Wirtschaft

Bevölkerungsentwicklung

Quelle:  – grafische Aufarbeitung für Wikipedia

Parroquias

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche Santo Adriano de Tuñón, Kirche aus dem 9. Jahrhundert
 Braunbärengehege und Auswilderungsstation

Quellen

 Bevölkerungszahlen siehe

Weblinks

 Seite der Asturischen Gemeinden (es)
 Seiten der Gemeinde im Tourismusportal Vivirasturias

Santo Adriano


Azar Nafisi (; * 1947 oder 1955 in Teheran, Iran) ist eine iranisch-amerikanische Hochschulprofessorin und Schriftstellerin, die sich für Frauen- und Menschenrechte in muslimischen Kulturen engagiert. Ihr bekanntestes Werk ist der 2003 erschienene autobiographische Roman Lolita lesen in Teheran, in dem sie über ihr Leben und ihre Erfahrungen in der Islamischen Republik Iran berichtet.

Leben
Azar Nafisi wuchs in Teheran auf. Ihr Vater Ahmad Nafisi war von 1961 bis 1963 Bürgermeister von Teheran, ihre Mutter Lehrerin. Mit 13 Jahren verließ Nafisi den Iran, um eine Schule in Lancaster in England und später eine weitere in der Schweiz zu besuchen. Mit 17 Jahren heiratete sie, ohne die Unterstützung ihrer Eltern, und verließ mit ihrem Ehemann erneut den Iran mit Ziel USA. In Norman, Oklahoma, studierte Nafisi englische und amerikanische Literatur. An der dortigen Universität trat sie der Iranischen Studentenbewegung bei, wurde aber nie zu einer engagierten Aktivistin. 1972 machte sie den Bachelorabschluss in englischer Literatur und Philosophie, 1974 den Master in englischer Literatur. Nach drei Jahren Ehe ließ sie sich scheiden, blieb aber weiterhin in Norman. 1977 heiratete sie Bijan Naderi.

1979, kurz bevor Beginn der Islamischen Revolution, kehrte das Paar zurück in den Iran. Nafisi unterrichtete an der englischen Fakultät der Universität Teheran, beendete ihre Dissertation zum Thema The Literary Wars of Mike Gold: A Study of the Proletarian Literature of the 1930s. Noch im selben Jahr wurde ihr der Doktortitel für englische und amerikanische Literatur verliehen.

Da sich die Verhältnisse im Iran verschlechterten, war ab 1980 die Ausreise nicht mehr möglich.  1981 wurde sie von der Universität suspendiert, da sie sich weigerte, sich zu verschleiern. So war sie gezwungen, mehrere Jahre zu Hause zu verbringen. 1984 brachte sie ihr erstes Kind zur Welt, im darauf folgenden Jahr ihr zweites.  1988 begann sie wieder zu unterrichten und zwar als Gastprofessorin an der Freien Islamischen Universität und der Allameh Tabatabai Universität. Sie arbeitete an ihrem ersten Buch, das 1994 im Iran publiziert wurde

Von 1995 bis 1997 gab Nafisi private Workshops für ausgewählte Studentinnen in ihrem Zuhause in Teheran. Auf diesen Treffen wurden nicht nur literaturwissenschaftliche Themen, sondern auch Fragen zur Kulturwissenschaft und den Menschenrechten diskutiert. Die Treffen mussten aufgrund der strengen Regeln, die das islamische Regime Frauen auferlegt hat, im Geheimen stattfinden und bildeten die Grundlage für Lolita Lesen in Teheran. 1997 emigrierte Nafisi mit ihrer Familie endgültig in die USA. Im selben Jahr nahm sie eine Professur an der School of Advanced International Studies der Johns-Hopkins-Universität in Washington, DC an. Dort unterrichtet sie bis heute.

Auszeichnungen
 Cristóbal Gabarrón Foundation International Thought and Humanities Award (2011)
 The Don and Arvonne Fraser Human Rights Award (2010)
 The Elizabeth Ann Seton Woman of Courage Award  (2010)
 Aufnahme in "Die 100 besten Bücher des Jahrzehnts" der London Times für Lolita lesen in Teheran (2009)
 Persian Golden Lioness Award für Literatur der World Academy of Arts, Literature, and Media (2006)
 Frederic W. Ness Book Award (2005)
 The Book Standard Bestsellers Award (2005)
 Grand Prix des Lectrices d' Elle (2005)
 Achievement Award der American Immigration Law Foundation (2005)
 Prix du Meilleur livre étranger (2004) für Reading Lolita in Tehran
 Non-fiction Buch des Jahres-Award von BookSense (2004)
 Latifeh Yarsheter Book Award (2004)
 Encyclopaedia Iranica Award für Literatur (2004)
 Finalist for the PEN/Martha Albrand Award for Memoir (2004)
 Distinguished Alumnus Award der Universität of Oklahoma (2001)

Kritik
Während Nafisis Publikationen in den USA und Europa zumeist gefeiert werden, erfährt die Autorin von der muslimischen Welt immer wieder negative Kritik, besonders für Lolita lesen in Teheran, und wird immer wieder als Nestbeschmutzerin denunziert. Vor allem der umstrittene iranisch-amerikanische Hochschulprofessor Hamid Dabashi beschuldigt Nafisi unter anderem in einem 2008 erschienenen Artikel in Al-Ahram Weekly des Verrates an ihrem Heimatland Iran und der Unterstützung des "Amerikanischen Imperiums." Auch die iranische Literaturprofessorin Fatemeh Keshavarz wirft Nafisi vor, ein völlig falsches, "extremes" Bild des Iran zu propagieren.

Publikationen
2003 veröffentlichte Azar Nafisi Reading Lolita in Tehran (deutsch: Lolita lesen in Teheran), "das Protokoll der Verwüstung ihrer Heimat über einen Zeitraum von zwei Jahrzehnten". Das Buch wurde in 32 Sprachen übersetzt, mit zahlreichen Preisen ausgezeichnet und machte die Autorin international bekannt. Neben ihrer Lehrtätigkeit veröffentlicht Azar Nafisi regelmäßig Beiträge in Büchern und schreibt für Zeitungen wie die New York Times, die Washington Post, das Wall Street Journal und den New Republic.

Bücher
 Antiterra:  A Critical Study of Vladimir Nabokov's Novels.  Tarh-e No Publishing House, Tehran, Iran 1994
 Reading Lolita in Tehran. A Memoir in Books. Random House, 2003. Dt. Lolita lesen in Teheran. Deutsche Verlags-Anstalt, München 2005, ISBN 3-421-05851-2.
 Things I've Been Silent About. Memories of a Prodigal Daughter. Random House, 2008. Dt. Die schönen Lügen meiner Mutter. Erinnerungen an meine iranische Familie. Deutsche Verlags-Anstalt, München 2010, ISBN 3-421-04428-7.
 Republic of imagination. The case for fiction. Illustrations by Peter Sis. Heinemann, London 2014, ISBN 978-0-434-02215-1, ISBN 978-0-434-02216-8

Aufsätze
 Images of Women in Classical Persian Literature and the Contemporary Iranian Novel. In: The Eye of the Storm: Women in Post-Revolutionary Iran. Syracuse University Press, Syracuse 1994. ISBN 0-8156-2633-9
 Imagination as Subversion: Narrative as a Tool of Civic Awareness. In: Muslim Women and the Politics of Participation. Syracuse University Press, Syracuse 1997. 58-71. ISBN 0-8156-2759-9
 Personal Status Codes and Women's Rights in the Maghreb. In: Muslim Women and the Politics of Participation: Implementing the Beijing Platform. Syracuse University Press, Syracuse 1997. ISBN 0-8156-2760-2
 Tales of Subversion: Women Challenging Fundamentalism in the Islamic Republic. In: Religious Fundamentalisms and the Human Rights of Women. St. Martin's Press, New York 1999. ISBN 0-312-21897-4
 They the People: Our Abandoned Muslim Allies. In: The New Era of Terrorism: Selected Readings. Sage Publications, Thousand Oaks 2004 ISBN 0-7619-8873-4
 Women, culture, human rights: The case of Iran. In: The Future of the United Nations: Promoting Democracy; Preventing Genocide. Foreign Policy Association, New York 2005. OCLC Nummer 62790964
 The Stuff That Dreams Are Made Of. In: My Sister, Guard Your Veil, My brother, Guard Your Eyes: Uncensored Iranian Voices. Beacon Press, Boston 2006. ISBN 0-8070-0463-4
 Mysterious Connections that Link Us Together. In: This I Believe: The Personal Philosophies of Remarkable Men and Women. Henry Holt, New York 2006. ISBN 0-8050-8658-7
 Women's Rights: Not Just for Westerners. In: Global Issues 05/06. Dubuque, McGraw-Hill 2007

Weblinks

 Azar Nafisis offizielle Website (englisch)
 Nafisi im Interview mit der BBC (englisch)
 Rezensionen zu Lolita lesen in Teheran auf Perlentaucher.de

Einzelnachweise

Literaturwissenschaftler
Komparatist
Journalist (Iran)
Autor
Essay
Autobiografie
Hochschullehrer (Johns Hopkins University)
Frauenrechtler (Iran)
Frauenrechtler (Vereinigte Staaten)
Iranische Diaspora
Iraner
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Azar Nafisi


A/S Gjedser Jernbane var et dansk jernbaneselskab, der eksisterede fra 1884 til 1966. Selskabet anlagde Gedserbanen fra Nykøbing Falster til Gedser, der blev åbnet i 1886. Driften var forpagtet af først Det Lolland-Falsterske Jernbaneselskab og fra 1893 DSB, idet Gjedser Jernbane dog formelt var ejer af banen indtil koncessionens ophør i 1966.

Historie
I 1883 henvendte den danske regering sig til bank- og industrimanden C.F. Tietgen og foreslog, at han skulle søge om koncession på anlæg og drift af Gedserbanen og Gedser Havn. Det Lolland-Falsterske Jernbaneselskab (LFJ) skulle så efterfølgende forpagte banen for 120.000 kr. årligt. På denne baggrund fik Tietgen 29. maj 1884 en koncession for 80 år og grundlagde A/S Gjedser Jernbane. I koncessionen blev det bestemt, at banen og havnen skulle stå færdige 1. juli 1886.

Banen mellem Nykøbing F og Gedser blev anlagt i 1885-1886. I Nykøbing F udgik den fra samme station som den i 1872 åbnede bane til Orehoved. Indvielsen af den ca. 23 km lange bane fandt sted 27. juni 1886 med åbning for driften 1. juli 1886. I forbindelse med åbningen anskaffede selskabet fire damplokomotiver med tender, der blev suppleret af yderligere to i 1892. Driften blev som forudsat varetaget af Det Lolland-Falsterske Jernbaneselskab.

Oprindeligt var der kun to stationer undervejs, Væggerløse (6 km fra Nykøbing F) og Fiskebæk (15 km fra Nykøbing F). I 1888 oprettedes en station i Gedesby (17 km fra Nykøbing F) med et privat sidespor, som Interessentskabet Gedesby Læssespor benyttede til forsendelse af sukkerroer til sukkerfabrikken i Nykøbing F. I 1887 åbnedes en station ved Marrebæk (11 km fra Nykøbing F). Her kom der dog først side- og læssespor i 1929. I Gedser var der fra starten i 1886 skibsforbindelse til Warnemünde, der i 1903 blev afløst af jernbanefærger.

Allerede få år efter åbningen måtte LFJ afgive forpagtningen af banen. Baggrunden var at selskabet ikke havde råd til en nødvendig ombygning af jernbanebroen, der førte Lollandsbanen over Guldborg Sund. Løsningen blev at staten betalte ombygningen men til gengæld overtog forpagtningen af de to baner på Falster, Orehoved-Nykøbing F og Gedserbanen. Rent praktisk skete det ved, at DSB overtog forpagtningen 1. januar 1893 sammen med materiellet, heriblandt de seks damplokomotiver der blev til Litra S 351-356. Overtagelsen af de to baner gav DSB fuld kontrol over den gennemgående forbindelse til Tyskland. A/S Gjedser Jernbane eksisterede dog fortsat som et uafhængigt selskab indtil 1966, hvor det blev fuldstændigt overtaget af DSB. Det havde dog ikke nogen praktisk betydning.

Litteratur
 1886: Gjedser Jernbane og dens materiel af Per Topp Nielsen og Jens Bruun-Petersen i Jernbanehistorisk årbog '11, s. 11-21. Bane bøger, 2011.

Eksterne henvisninger
 Gjedser Jernbane 1886–1892 , Lokalhistoriske Arkiver i Sydøstdanmark. Besøgt 20. oktober 2016.
 Gjedser Jernbane (Gedserbanen), Jernbanen.dk. Besøgt 8. juni 2017.

Noter

Jernbaneselskaber i Danmark
Guldborgsund Kommune
Etableret i 1894
Ophørt i 1966

Gjedser Jernbane


A bene placito este o expresie în limba latină, care înseamnă "cu placere", "la voi".

Definiție
Deja atestată din secolul al Xvi-lea și până în secolul al Xix-lea, este derivat ortografia "de acord" că, dacă o parte s-a păstrat sensul inițial de "cu plăcere", pe de altă parte, are, de asemenea, luate în sensul special de "aprobare", mai ales în ecleziastice, ca în expresia "a (cu) acordul superiorilor."

Formula "un acord bun", din italiană și atestată de gen din secolul al Xix-lea, este de asemenea prezent în alte limbi (franceză, catalană, engleză, spaniolă, de exemplu): este utilizat practic în domeniul muzicii, și poate înlocui expresii similare "ad libitum" (latină), și "a piacere" (italiană), în notațiile de pe partituri.

Note

Vezi și
 Locuțiuni în limba latină

Cuvinte și expresii în limba latină
Fraze în limba latină
Pages with unreviewed translations

A bene placito


Hiperjezgra je atomska jezgra koja sadrži najmanje jedan hiperon i više nukleona. Prvu su otkrili Marian Danysz i Jerzy Pniewski 1952. godine.

Izvori

Nuklearna fizika

Hiperjezgra


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Orešany enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Orešany im Okres Topoľčany.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Oresany


La première bataille de Canton (第一次广州之战, First Battle of Canton) de la première guerre de l'opium, est une opération militaire britannique qui résulte en la prise de contrôle des  occidentaux de Canton le  et de la reprise du commerce entre les Britanniques et les Chinois trois jours plus tard.

Les Britanniques ne rencontrent presque aucune résistance lors de cette opération d'une journée en raison de dissension dans la hiérarchie chinoise, le commissaire impérial Qishan ayant été démis de ses fonctions par l'empereur Daoguang le 13 mars à la suite de sa signature de la convention de Chuanbi en janvier, et son remplaçant Yishan n'étant pas encore arrivé à Canton. Celui-ci arrivera deux mois plus tard à la tête d'une armée de  hommes et affrontera les Britanniques lors d'une seconde bataille de Canton.

Contexte
Depuis le déclenchement de la première guerre de l'opium, le corps expéditionnaire britannique, sous le commandement du plénipotentiaire Charles Elliot, a remporté plusieurs victoires sur les forces navales et défensives chinoises et s'est frayé un chemin à travers la rivière des Perles jusqu'à la ville de Canton. À la suite de la convention de Chuanbi de janvier 1841, qui entre autres clauses avait cédé l'île de Hong Kong au Royaume-Uni, l'empereur chinois Daoguang, furieux, limoge le commissaire impérial Qishan le 13 mars et le remplace par son neveu Yishan qui gagne le titre de « Général-pacificateur des rebelles ». Il est assisté de Lungwan et du général  comme attachés ministériels et est chargé de la défense de Canton face aux Britanniques qui approchent.

Bataille
Le , une unité navale britannique atteint les  et en prend possession le jour même en brisant la résistance des militaires Qing. Yishan se trouve encore à l'extérieur du Guangdong et en route pour Canton à ce moment-là. Quant à Yang Fang, présent sur place depuis le mois de février, il n'avait fait aucun effort ni aucun plan pour une contre-offensive. Au moment de la bataille, 90 % des habitants avaient déjà quitté la ville selon les ordres de l'armée Qing.

Conséquences
Après l'occupation de la zone des comptoirs, qui était abandonnée par les Européens depuis le début de la guerre, Charles Elliot se tourne vers Yang Fang et lui demande d'autoriser la reprise du commerce de Canton, ou sinon les troupes britanniques resteraient en permanence dans la ville. Malgré les ordres contraires de l'empereur, Yang Fang autorise de nouveau le commerce le .

Dans ses rapports à l'empereur, il parle faussement de l'épisode comme d'un succès militaire et politique. Il est cependant relevé de son titre après la bataille, mais est laissé à Canton en probation. L'empereur Daoguang s'attend à ce que Yishan, à qui une armée conséquente avait été affecté, chasse les Britanniques du Guangdong à son arrivée.

Notes et références

Bibliographie

1841 en Chine
Canton
Bataille de 1841
Canton (Chine)
Histoire du Guangdong
Mars 1841

Bataille de Canton (mars 1841)


Mario (Marijan) Kalčić (Regulići kraj Barbana, 24. kolovoza 1934. – Pula, 15. srpnja 1986.), hrvatski esejist i publicist, hrvatski proljećar, zastupnik u Saveznoj skupštini.

Životopis
Rođen u Regulićima kraj Barbana. Gimnaziju završio u Puli, potom diplomirao jugosl. književnosti na Filozofskom fakultetu u Zadru. Profesor u Veloj Luci i na Pedagoškom fakultetu u Puli, potom prosvjetni savjetnik općine Labin i ravnatelj Radničkoga sveučilišta, ravnatelj Općinske knjižnice i čitaonice u Puli, gl. i odgovorni urednik riječkoga časopisa Dometi (1972. – 74.) i pulske Istre (1974. – 83.), gl. urednik pulske Istarske naklade te od 1983. do smrti ravnatelj Naučne biblioteke (danas Sveučilišna knjižnica) u Puli. God. 1969. imenovan je zastupnikom Istre u Kulturno-prosvjetnom vijeću Savezne skupštine SFRJ. Politički obilježen nakon Hrvatskoga proljeća. Bio je jedan od osnivača i, uz Z. Črnju, najzaslužniji aktivist Čakavskoga sabora: začetnik njegovih programa i akcija, urednik izdanja i gl. tajnik od 1983. Također je bio među pokretačima izdanja Istra kroz stoljeća te urednik i priređivač pojedinih naslova. Uređivao je i zbornike Čakavskoga sabora. U književnosti se predstavio 1950-ih tekstovima u Istarskom borcu i kao predsjednik istoimenoga literarnoga kluba. Pisao je zavičajno angažirano, na tragu prožimanja zavičajnih i nac. kulturnih vrijednosti, tj. afirmacije istarskog, a ne samo dijalektalnog, u domovinskom kontekstu. Posebno se izdvajaju ogledi o djelu Mate Balote: Dimenzije čakavštine Dragog kamena (1969.) i Mate Balota (1979.), a njegova je djela priređivao i napisao pogovore dvama izdanjima Dragoga kamena (1971. i 1972). Sastavio je i predgovorom popratio Istarsku korabljicu (1972.). Pisao je o književniku Mirku Božiću, slikaru Renatu Percanu, glagoljici i glagoljaštvu, o mnogim istar. krajevima, kult. životu Pule, knjižnicama i knjižničarstvu i dr. Zauzima osobito zaslužno mjesto u kult. povijesti Istre druge pol. 20. st., a njegovom je osobom i radom nadahnut roman Stjepana Vukušića Zvijezde nad Gočanom (2003).

Lit.: Z. Črnja, Cvrčci u središtu svijeta, u: Četrdeset godina poslije, Opatija – Beograd 1988; S. Kapuralin, Mario Kalčić (1934–1986), Vjesnik bibliotekara Hrvatske, 1986, 1–4; M. Bertoša, Mariju Kalčiću – in memoriam (1934–1986), Istra, 1986, 5; M. Rakovac, Naši mrtvi, Jurina i Franina, 1990.

Izvori

Životopisi, Pula
Hrvatski knjižničari
Odgoj i obrazovanje u Hrvatskoj
Hrvatski esejisti
Hrvatski publicisti
Hrvatsko proljeće
Barban

Mario Kalčić