Auxiliary Motor Minesweeper war die Bezeichnung der US Navy für leichte Hilfs-Minensuchboote, die während des Zweiten Weltkrieges gebaut und eingesetzt wurden. Der gebräuchlichere Begriff war Yard Minesweeper, wovon sich auch die Schiffskennung YMS ableitet. Da sämtliche gebauten Einheiten baugleich sind, spricht man auch von der YMS-Klasse bzw. YMS-1-Klasse. Als Yard-Einheiten waren die YMS-Boote im Normalfall fest einem Hafen oder einem Marinestützpunkt zugeteilt und ihr Einsatzgebiet auf dessen Umkreis beschränkt.

Das erste Boot, YMS-1, wurde im März 1941 auf Kiel gelegt, etwa ein Jahr später stellte die Navy dann die ersten Einheiten in Dienst, zuerst in Jacksonville und Charleston. Nach Kriegseintritt wurden die Boote in schneller Massenproduktion von 35 Yachtwerften (12 an der Ostküste, 19 an der Westküste, 4 an den Großen Seen) gebaut, die kürzeste Bauzeit betrug dreieinhalb Monate. Es wurden 481 Boote gebaut, die sich nur durch ein Detail unterschieden: Die ersten 134 Stück besaßen zwei kleine Schornsteine, Nummer 135 bis 445 sowie 480/481 nur einen, die restlichen gar keinen. Die Boote erreichten 15 Knoten, waren etwa 41 Meter (136 Fuß) lang, besaßen eine Verdrängung von 270 Tonnen und wurden von zwei GM-8-268A-Dieselmotoren mit 880 bhp betrieben; die Schiffshülle war aus Holz gefertigt. Zur Verteidigung standen den 32 Mann Besatzung ein 7,6-cm-Schiffsgeschütz, zwei 20-mm-Maschinenkanonen und zwei Wasserbombenwerfer zur Verfügung.

Im Laufe des Krieges wurden YMS-Einheiten an nahezu allen Kriegsschauplätzen eingesetzt. Zahlreiche Modelle gingen im Rahmen des Lend-Lease-Abkommens an Verbündete, hauptsächlich an die Französische Marine und die Royal Navy. Für letztere wurden zusätzlich noch weitere 80 Boote produziert, die die Bezeichnung British Motor Minesweeper (BYMS) trugen. Gegen Ende des Krieges erhielt auch die Griechische Marine neun YMS.

40 der Einheiten gingen verloren, die meisten durch Kollision mit einer Mine beim Minenräumen. Zum größten Verlust kam es am 9. Oktober 1945, als sieben YMS in Okinawa durch den Taifun Louise zerstört wurden.

Nach dem Krieg wurde der Großteil der Boote bald außer Dienst gestellt. Die verbliebenen Einheiten wurden 1947 als AMS reklassifiziert und individuell benannt. Im Koreakrieg wurden sie erneut eingesetzt und spielten als Minensucher eine wichtige Rolle. 1955 erhielten die Boote die neue Kennung MSC(O), zwei Jahre später wurden die letzten YMS aus der aktiven Flotte entfernt. In den 1960er-Jahren wurden die Einheiten dann nur noch zum Training von Reservisten verwendet. Das letzte US-Boot der Klasse, USS Ruff (ursprünglich YMS-327), wurde im November 1969 ausgemustert.

Fünf Boote wurden auch an die Bundesmarine übergeben und dort als Erprobungsfahrzeuge
genutzt. Es handelt sich dabei um Adolf Bestelmeyer (Y 881), gebaut als YMS 213, Rudolf Diesel (Y 889), gebaut als YMS 279, Hans Christian Oerstedt (Y 877), gebaut als YMS 247, Hermann von Helmholz (Y 878) und OT 2 (W 54, später Y 847). Die YMS-Nummern der beiden letzten Einheiten sind ungeklärt. Mindestens drei weitere YMS gingen an Südvietnam. Zum bekanntesten Boot der Klasse entwickelte sich BYMS-26, das 1950 dem Meeresforscher Jacques-Yves Cousteau geschenkt und von diesem zum Forschungsschiff Calypso umgebaut wurde.

Weblinks

 Auxiliary Motor Minesweeper (YMS) auf navsource.org (englisch)
 YMS class auf uboat.net (englisch)

Militärschiffsklasse (Vereinigte Staaten)
Militärschiffsklasse (Vereinigtes Königreich)
Militärschiffsklasse (Kanada)
Militärschiffsklasse (Frankreich)
Militärschiffsklasse (Griechenland)
Militärschiffsklasse für den Minenkrieg

YMS-Klasse


Mönig ist der Familienname folgender Personen:

 Margret Mönig-Raane (* 1948), deutsche Gewerkschafterin
 Roland Mönig (* 1965), deutscher Kunsthistoriker

Mönig


Der Walderdorffer Hof ist eine große, denkmalgeschützte Hofanlage in der Altstadt von Limburg an der Lahn.

Vorgängerbau und Besitzgeschichte

Auf dem Grundstück an der heutigen Fahrgasse 5 befand sich eine mittelalterliche Anlage, die 1435 erstmals erwähnt wurde. Zunächst Eigentum von Otto Eschenauer, war sie später Besitz der Ruppels von Heringen, bevor sie schließlich an das Adelsgeschlecht derer zu Diez fiel. Als Eva von Diez um 1540 Philipp von Walderdorff (1507–1556) heiratete, gelangten Anlage und Grundstück in den Besitz der Limburger Linie Walderdorffer. Die bis heute erhaltene Hofanlage wurde in den Jahren von 1665 bis 1668 unter Wilderich von Walderdorff, später Erzbischof von Wien, und seinem Bruder Johann Philipp von Walderdorff (1620–1689), Domherr in Speyer und Trier, nicht zu verwechseln mit dem späteren Trierer Fürstbischof gleichen Namens, erbaut. Sie erwarben einige südwestlich liegende Grundstücke und erweiterten damit die Anlage erheblich, der spätmittelalterliche Wohnturm und Teile des Kellers wurden dabei in den Neubau integriert.

Als im 19. Jahrhundert erstmals die Pallottiner nach Deutschland kamen, ließen sie sich zunächst im Walderdorffer Hof nieder. Nach dem über die Jahre zunehmenden Verfall, wurde ein Teil der Anlage erstmals 1959 saniert. Nach dem Verkauf durch die Walderdorffer im Jahr 1989 wurde der Komplex vom neuen Eigentümer grundlegend saniert und modernisiert. Heute dient die Anlage vorwiegend als Geschäftshaus.

Bau und Architektur

Die Bauplanung übernahm der Italiener Antonio Rigi, der in Mainz als Festungsbaumeister tätig war. Die Bauaufsicht lag in den Händen Bartolomeo Banizos, die Bauausführung schließlich übernahmen der Steinmetzmeister Giovanni Angelo Barella sowie der Limburger Maurermeister Johann Maus. Die italienischen Bauleute waren schon 1660 am Bau des Walderdorffer Hofs in Mainz beteiligt.

Architektonisch steht der Hof an der Wende von Spätrenaissance zu Frühbarock. Um einen Binnenhof mit offenen Arkaden sind vier Flügel angeordnet, der Wirtschaftshof schließt sich an der Nordseite an. Beide Höfe – letzterer mit Stallungen und Scheunen – sind jeweils durch ein großes Portal von der Fahrgasse aus zu erreichen. Die Inschrift auf dem repräsentativen Tor zum Wohnhof lautet übersetzt:

Die Baukosten beliefen sich insgesamt auf 13.575 Gulden sowie 166,5 Malter Getreide, was eine beträchtliche Summe darstellt.

Literatur
 Verena Fuchß: Kulturdenkmäler in Hessen: Stadt Limburg. Herausgegeben vom Landesamt für Denkmalpflege Hessen. Theiss, Stuttgart 2007, ISBN 978-3-8062-2096-4, S. 255–258.
 Jürgen Bomert, Ulrich Klein: Limburg an der Lahn. Der Walderdorffer Hof. (Kleine Kunstführer Nr. 2843). Verlag Schnell und Steiner,. Regensburg 2014. ISBN 978-3-7954-7006-7.

Weblinks

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Limburg an der Lahn
Erbaut in den 1660er Jahren
Bauwerk in Limburg an der Lahn
Walderdorff (Adelsgeschlecht)

Walderdorffer Hof (Limburg an der Lahn)


نهائي دوري أبطال أوروبا 2009 كانت المباراة التي جمعت بين نادي برشلونة الأسباني ومانشيستر يونايتد الإنجليزي التي أقيمت في ملعب الأوليمبيكو بروما في سيطرة مانشيستر يونايتد حتى أن التسديدات على المرمى وصل 5:0 لمانشيستر يونايتد لكن عندما سجل الكاميروني صأمويل إيتو هدف المباراة الأول في الدقيقة العاشرة من المباراة بتسديدة من اللاعب الكاميروني وبعد الهدف إنهار دفاع مانشيستر يونايتد تماماَ حيث أصبحت السيطرة على مجريات المباراة لبرشلونة وبعد مرور ستين دقيقة سجل الأرجنتيني ليونيل ميسي هدفه الأول في المباراة والثاني لفريقه برأسية وضعها في مرمى الهولندي أديون فان دير سار وبعد ما يقارب عشرين دقيقة انتهت المباراة بنتيجة 0:2 لبرشلونة.

كان هذا هو الفوز الثالث لبرشلونة في المسابقة، بعد 17 عامًا من فوزهم بكأس أوروبا لأول مرة في عام 1992. ذهب مانشستر يونايتد إلى المباراة بصفته حامل اللقب، وهو أول حامل يدافع عن اللقب يصل إلى المباراة النهائية منذ يوفنتوس في عام 1997. كما سعى مانشستر يونايتد ليكون أول فريق يحتفظ بكأس أوروبا منذ إيه سي ميلان عام 1990. وكانت هذه هي السنة الخامسة في صف واحد شارك فيه النهائي فريق إنجليزي واحد على الأقل. استضاف الاستاد الأولمبي ثلاث نهائيات سابقة لدوري أبطال أوروبا أعوام 1977، 1984 ,و 1996.

بصفته الفائز بدوري أبطال أوروبا 2008-09، لعب برشلونة لاحقًا ضد شاختار دونيتسك الفائز بكأس الاتحاد الأوروبي 2008-09 في كأس السوبر الأوروبي لعام 2009، ومثلوا الاتحاد الأوروبي لكرة القدم في كأس العالم للأندية 2009 FIFA. للفوز بالمباراة النهائية، فاز برشلونة بجوائز مالية قدرها 7 ملايين يورو، وتلقى مانشستر يونايتد 4 ملايين يورو كوصيف.

الطريق للنهائي

المباراة

انظر أيضاَ
 دوري أبطال أوروبا
 برشلونة
 مانشيستر يونايتد
 نهائي دوري أبطال أوروبا 2003
 نهائي دوري أبطال أوروبا 2007

المصادر

أحداث مايو 2009 الرياضية في أوروبا
دوري أبطال أوروبا 2008–09
رياضة إيطالية في 2009
روما في عقد 2000
كرة القدم الإسبانية في 2008–09
كرة القدم الإنجليزية في 2008-09
كرة القدم في روما
مباريات مانشستر يونايتد
مباريات نادي برشلونة
منافسات رياضية في روما
منافسات كرة قدم دولية للأندية تستضيفها إيطاليا
2

نهائي دوري أبطال أوروبا 2009


Büyükköy, Korkuteli - Antalya ili Korkuteli ilçesine bağlı mahalle
 Büyükköy, İliç - Erzincan ili İliç ilçesine bağlı köy
 Büyükköy, Üzümlü - Erzincan ili Üzümlü ilçesine bağlı köy
 Büyükköy, Akçadağ - Malatya ili Akçadağ ilçesine bağlı mahalle
 Büyükköy, Çayeli - Rize ili Çayeli ilçesine bağlı belde
 Büyükköy, Zara - Sivas ili Zara ilçesine bağlı köy
 Büyükköy, Ovacık - Tunceli ili Ovacık ilçesine bağlı köy

Büyükköy


Onthophagus lahorensis é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 2008 por Kabakov.

Referências

Ligações externas

lahorensis
Coleópteros descritos em 2008

Onthophagus lahorensis


Darwin tilkisi (Pseudalopex fulvipes), köpekgiller (Canidae) familyasının, Canini oymağına ait bir tür. 1831 yılında ünlü İngiliz doğabilimci Charles Darwin tarafından Şili sahilinde bulunan Chiloé Adası'nda keşfedildi. Uzun süre Arjantin dövüş tilkisinin (Pseudalopex griseus) ada formu olarak dikkate alındı. Ancak 1990 yılında Nahuelbuta Millî Parkı'nda küçük bir popülasyonun keşfiyle ve bunu takip eden genetik incelemelerin neticesinde,  bir tür statüsüne hakkı olduğu açıklığa kavuştu.

Keşif
1831 yılında HMS Beagle ile seyahati esnasında Charles Darwin Chiloé Adası'nda bir tilki yakalar. Darwin bu hayvanı, ender olan, ama adanın tipik bir canlısı ve daha önce tanımlaması yapılmamış bir tür olarak tanımlar. Önceleri Dusicyon fulvipes olarak tanımlanır ama yine de daha sonra, morfolojik açıdan belirgin şekilde kendini Arjantin dövüş tilkisinden ayıran temel özellikleri olmadığından, Arjantin dövüş tilkisi türü olarak düzene konur. Popülasyonunun, bu görüşü tasdik edercesine bir ada üzerinde görünmesi, onun Arjantin dövüş tilkisinin ada değişkesi olduğu sonucunu söz konusu kılar. 1960'larda Darwin tilkileri, 600 km kuzeyde Nahuelbuta Milli Parkı'nda, karasal Güney Amerika'da keşfedilince, alt tür statüsü tekrar sorgulanır. Mitokondri-DNA'nın genetik analizleri, Darwin tilkisinin kendi başına tür olduğunu ve Darwin'in nihayetinde haklı olduğu sonucunu, şüphelere yer bırakmayacak şekilde ortaya koyar.

Özellikleri
Darwin tilkisinin, yüz, kulak kenarları, baş ve bacaklarında tarçıni kızıllıkları olan koyu güvez çakırlı boz postu vardır. Gerdan ve karınaltı beyaz olur; bazen gırtlak çizgisi üzerinde aklık görülür. Diğer Pseudalopex türleri ile çiftleşmez ve bunlardan daha küçük daha koyu renktedir. Bacakları da yine bu anakara türlerinden daha kısadır. 2–4 kg ağırlığı ile tartıda 5–10 kg  gelen bir Arjantin dövüş tilkisinden (Pseudalopex griseus) belirgin biçimde küçüktür.

Dağılımı
Geç Pleistosen devirde Chiloé Adası bir kara köprüsü ile Güney Amerika Kıta'sına bağlıdır. Sık ormanlar, adayı ve Güney Amerika'nın güneyindeki sınır bölgesini kaplamaktadır. Burada Darwin tilksi daha çok erken zamanda, ortak bir ataları olan Arjantin dövüş tilkisinden (Pseudalopex griseus) ve And çakalından (Pseudalopex culpaeus) ayrılmış olarak yaşar. Yaklaşık 15.000 yıl önce, buz çağının buzul kütlelerinin erimesi sonucu deniz seviyesinin yükselmesiyle bu kara köprüsü denize gömülür.. Bu şekilde Darwin tilkisinin birbirinden ayrılmış iki popülasyonu oluşur; biri adada diğeri ise kıtada. Bugün halen daha orada bulunsalar da şüphesiz kıtada bulunan dağılım alanı, iklimsel sebeblerden ve insani faaliyetlerden dolayı küçülmüş olup, Nahuelbuta Millî Parkı çevresindeki küçük bir bölgede sınırlı kalmıştır.

Yaşam tarzı
Darwin tilkisi görünüşe göre, güney ılıman yağmur ormanlarında yaşayan tipik bir orman hayvanıdır.. Genellikle alacakaranlıkta  ve gün doğumunda faal bir hayvandır.

Nüfus
Chiloé Adası'nda 250 kadar, anakarada ise 70'ten az birey olduğu tahmin edilir. IUCN listesinde, nesli tükenme tehdidinde olarak sınıflanmıştır. Millî Park çevresindeki ormanların tahrip edilmesiyle salgın hastalık taşıyan ve tilkilere saldıran köpekler, düşük popülasyonun temel sebepleridir.

Kaynakça
 Ronald M. Nowak: Walker's Mammals of the World. Johns Hopkins University Press, 1999 ISBN 0-8018-5789-9
 David Macdonald: Die große Enzyklopädie der Säugetiere. Deutsche Ausgabe: Könemann in der Tandem Verlag GmbH, 2004 ISBN 3-8331-1006-6

Diğer Kaynaklar

Dış bağlantılar
 IUCN Kırmızı listesi

Pseudalopex
Tilkiler
Şili'deki memeliler
Patagonya'daki memeliler
Charles Darwin

Darwin tilkisi


Sahil çamı (Pinus pinaster), çamgiller (Pinaceae) familyasından Fransa ve Atlantik kıyılarında, Yunanistan'ın Ege kıyılarına kadar olan sahillerde görülen çam türü.

Morfolojik özellikleri

30 m boy, 2 m çap yapabilir. Gençken piramit formlu, yaşlı iken dağınık taçlıdır. Dallar bol, yana ve aşağı yönelmiştir. İğne yaprakları ikili, parlak yeşil 10–20 cm uzunlukta sert, batıcı ve sürgün uçlarında sık demetler halindedir. kozalakları kısa saplı, geniş yumurta biçiminde ucu sivri 10–20 cm uzunlukta, 5–8 cm genişlikte, ince kırmızı, sonra yeşil, olgun halde açık kahverengidir. Genellikle 2-6 tanesi bir arada, uçları aşağı meyillidir. Odunu bol reçinelidir.

Ekolojik özellikleri

Toprak yönünden tok gözlü bir bitki olup kumullarda da yetişebilir. Gençken hızlı büyür. Yüksek nisbi neme ihtiyaç duymaz. Ancak soğuk ve sert kara iklimi olan yerlerde yetiştirilemez. Çok kötü şartlarda çalımsı gelişme gösterir. Türkiye'de doğal olarak bulunmasa da yapay orman oluşturulması amacıyla Kerpe Ormanı'na dikilmiştir. Reçine üretimi için kullanılmaktadır.

Pinus

Sahil çamı


Tamanhos, Portekiz'de Trancoso belediyesine bağlı olan, 8,35 km2 yüzölçümüne sahip, 323 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Trancoso

Tamanhos


Alexandre Hepp (født 14. januar 1857 i Sarre-Union, Elsass, død 1924) var en fransk forfatter og journalist.

Hepp var medarbejder af Le Figaro og har i bogform udgivet Cœurs parisiens (1897), Les quotidiennes, I—II (1898—99), Ciel de Russie (1901), Cœur d'amant (1902), L'épuisé (1905), L'audacieux pardon (1906), Ferdinand de Bulgarie intime (1909) og flere.

Kilder

Journalister fra Frankrig
Faglitterære forfattere fra Frankrig
Fransksprogede forfattere
Franskmænd i 1800-tallet
Franskmænd i 1900-tallet

Alexandre Hepp


أوغنجين بيتروفيتش، من مواليد 2 فبراير 1948، وتوفي في 21 سبتمبر 2000، لاعب كرة قدم يوغسلافي سابق.

لعب مع منتخب يوغسلافيا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب أوغنجين بيتروفيتش خلال مسيرته الاحترافية مع ناديين في أحد عشر موسمًا وسجل خلالها 3 أهداف ضمن 166 مباراة. حيث فاز في ثلاثة مواسم بالكأس وفي أربعة مواسم بالدوري.

خاض أوغنجين بيتروفيتش مسيرته مع نادي النجم الأحمر بلغراد في موسم 1967–68 ليلعب معه تسعة مواسم، مشاركًا في 125 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. ثم انتقل إلى نادي باستيا في موسم 1976–77 ولمدة موسمين، حيث شارك في 41 مباراة ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية صرب
لاعبو كرة قدم رجالية صرب مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
حراس مرمى كرة قدم رجالية
حراس مرمى كرة قدم سجلوا أهداف
رياضيون من كروشيفاتس
فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب المتوسطية ليوغوسلافيا
فائزون بميداليات في الألعاب المتوسطية في كرة القدم
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو النجم الأحمر بلغراد
لاعبو باستيا
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1976
لاعبو كأس العالم 1974
لاعبو كرة قدم صرب مغتربون
بيتروفيتش
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
بيتروفيتش
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 1971
مواليد 1948
مواليد في كروشيفاتس
وفيات 2000
وفيات في بلغراد

أوغنجين بيتروفيتش


Milan Linzer (Gornja Pulja, 8. studenoga 1937. — Gornja Borta, 3. ožujka 2019.), bio je hrvatski političar i športski dužnosnik iz Austrije, bivši poslanik Narodne stranke i bivši europski parlamentarac.

Životopis

Rođeni Velikoborištafac, studirao pravo. U Borti je 1976. godine postao javni notar. U Gospodarskom savezu u Borti 1977. započela je njegova politička karijera. 1987. godine gradišćanska Narodna stranka ga je poslala u Savezno vijeće čiji kotrig je bio do prosinca 2000. godine. Drugu polovicu 1999. bio je potpredsjednik zemaljske komore Parlamenta. Skoro dvije godine bio je poslanik u Europskom parlamentu. Poslanik je bio od ulaska Austrije u Europsku uniju u siječnju 1995. do studenoga 1996. godine. Tih 15 godina bio je predsjednik športskoga društva Borte. Umro je od teške bolesti, u 81-oj godini života.

Nagrade i priznanja
Republika Austrija mu je dodijelila Velik časni znak u zlatu i u srebru za njegove zasluge.

Izvori

Vanjske poveznice

(nje.) Milan Linzer na stranicama austrijskog parlamenta

 Milan Linzer na stranicama Europskog parlamenta

Gradišćanski Hrvati
Austrijski političari

Milan Linzer


Kuzören, Eskişehir ilinin Günyüzü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Eskişehir iline 150 km, Günyüzü ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Günyüzü'nün mahalleleri

Kuzören, Günyüzü


Micmac, Micmacs or Mic Mac can refer to:

Mi'kmaq people
 Mi'kmaq people, Native people of the Southeastern Woodlands of Canada
Mi'kmaq language
Mi'kmaq hieroglyphic writing

Places in Canada
 Lake Micmac near Halifax, Nova Scotia
Micmac ParClo, partial cloverleaf at Lake Micmac, formerly Micmac Rotary
 Mic Mac Mall in Dartmouth, Nova Scotia
 Mic Mac AAC, Amateur Aquatic Club in Dartmouth, Nova Scotia
 Mic Mac Park in Windsor, Ontario

Other
 Micmacs (film), a 2009 French film
 Chatham MicMacs, former name of the Chatham Maroons Canadian junior ice hockey team
 HMCS Micmac (R10), former Canadian destroyer
 Neoseiulus micmac, a species of mite
 MicMac online, former name of MMPORG Asda Story
 Micmac Air Services, operating company of Conne River Water Aerodrome in Newfoundland, Canada
 Micmac, a now defunct series of fashion shops founded by playboy Gunter Sachs
 Micmac War (or Anglo-Micmac War), more obscurely referred to as "Father Le Loutre's War"
 MicMac (software), an open-source photogrammetry suite

See also
Mi'kmaq (disambiguation)

Language and nationality disambiguation pages

Micmac


مشروع القردة العليا ، منظمة تأسست في عام 1993، تدعو تمديد المساواة الأخلاقية لتشمل جميع القرود الكبيرة. وتشمل هذه الأنواع من قرود الشمبانزي، والغوريلا، والبونوبو وإنسان الغاب.

تاريخ

في العام 1993، وضع عددٌ كبيرٌ من الخبراء كتاباً-بياناً مشتركاً تحت عنوان: «مشروع القردة الكبار: المساواة ما بعد الإنسانية». وقد شكّل هذا الكتاب سنداً لوثيقةٍ صادرة من قبل: «الإعلان الخاص بالقردة الكبار شبيهة الإنسان» التي وقّع عليها موجِّهي المشروع، إضافةً إلى الموقِّعين الأول البالغ عددهم أربعة وثلاثين. ويقول هذا الإعلان بأن القِرَدة الكبار «هي الأكثر قرابةً من جنسنا» وأن هذه الحيوانات البهيمة «تتمتّع بقدراتٍ عقليّة وبحياةٍ عاطفية كافية لتبرير تصنيفها داخل الجماعة المماثلة لنا».

انظر أيضا
 لغة القردة العليا
 لوسي تيمرلن
 قضايا اجتماعية علمية

مراجع

تأسيسات سنة 1993
جين جودل
حقوق الحيوان
بشرانيات وأشباهها
منظمات أسست في 1993
منظمات مقرها في ساو باولو

مشروع القردة العليا


Olaylar

Doğumlar
 VII. Heinrich, Kutsal Roma imparatoru (ö. 1313)
 Gediminas, Litvanya Büyük Dükü (ö. 1341)

Ölümler
 VI. Boemondo, Antakya Prensliği prensi, Trablusşam Kontu (d. 1237)

1275


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Islamska zajednica  Bošnjaka u Italiji

Reis-ul-ulemaHusein ef. Kavazović
glavni imamAhmed ef. Tabaković
|-
!
!Osnovana2019.
SjedišteGaglianico (BI) Pijemont
Država Italija
|}

Islamska zajednica Bošnjaka u Italiji (IZBI) je vjerska organizacija Bošnjaka muslimana na području Italije.

Najviši predstavnik Islamske zajednice Bošnjaka u Italiji je glavni imam. Islamska zajednica Bošnjaka u Italiji je do danas u okviru Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini na nivou krovne organizacije. Kao takva, sastavni je dio Mešihata Islamske zajednice Bošnjaka u Zapadnoj Europi, zbog čega je reis-ul-ulema vrhovni poglavar Bošnjaka muslimana i u Italiji.

Sjedište Islamske zajednice Bošnjaka u Italiji nalazi se u gradu Gaglianico, u regiji Pijemont.

Organizacija
Islamska zajednica Bošnjaka u Italiji je osnovana 2019. godine. U njenom sastavu se danas nalaze četiri registrirana džemata. Rad i aktivnosti usklađeni su s važećim zakonima Italije i pravnim aktima Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini.

Izvori

Vanjske poveznice
 Islamska zajednica Bošnjaka u Italiji

Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
Religija u Italiji

Islamska zajednica Bošnjaka u Italiji


Anakorete (u prijevodu: pustinjakinje) su rimokatolička redovnička zajednica u Hrvatskoj.

Povijest

Najmlađa su redovnička zajednica na svijetu. Osnovala ju je Danica Merćep, uz suglasnost splitsko-makarskog nadbiskupa Frane Franića. 1982. je godine započela redovnički život izvan dosadašnjih redovničkih zajednica s posebnim Programom načina života. Nadbiskup Franić odobrio je taj Program 14. ožujka 1984. godine. Nakon što se je umirovio, isto su napravili i njegovi nasljednici na nadbiskupskoj stolici Ante Jurić i Marin Barišić. Red je priznao i papa Ivan Pavao II.

Danica Merćep je na dne 28. lipnja 1984. godine nastanila u posebnom stanu u Pastoralnom centru sv. Petra u Splitu. Položila je privremene i poslije i doživotne zavjete. Monika Galić joj se pridružila 11. rujna 1989. godine koja je također položila doživotne zavjete. Život provode u molitvi, posebice njeguju pobožnost prema euharistijskom Isusu. Prigodom molitava nose svoje redovničko odijelo. Iz stana izlaze za osobne potrebe i prigodom zajedničke šetnje.
Danas postoje samo dvije pripadnice ovog reda i one žive i djeluju u Hrvatskoj, u Splitu. Žive već preko 25 godina u prostoriji od 20 četvornih metara bez prozora u konkatedralnoj kući, u kojoj je kapela Ranjene Gospe, gdje se pred izloženim Presvetim oltarskim sakramentom klanjaju svakodnevno najmanje osam sati.

Glavno poslanje anakoreta je molitva za posvećenje svećeničkog reda i hrvatski narod. Vode euharistijsku molitvenu zajednicu za mlade i za sve ostale koji žele doći i klanjati se.
Anakorete nemaju svojih prihoda, nego žive od milodara.

Samostan
Samostan anakoreta kao ustanova osnovan je 2009. godine.

U aktu iz prosinca 2012. koji je potpisao splitski gradonačelnik Željko Kerum odobrena je donacija za izgradnju samostana za sestre anakorete – klanjateljice Presvete euharistije, koji bi se trebao graditi na Lokvama, sjeverno od konkatedrale sv. Petra u Stepinčevoj ulici.  Novac je osiguran u sredstvima proračuna za 2012. godinu iz Ureda gradonačelnika kroz program sponzorstva, pokroviteljstva i donacija korištenjem sredstava pričuve.
Listopada 2012. Grad Split je sestrama anakoretama kao investitoricama gradnje samostana te obiteljima Ferić, Nižetić, Kovačić i Jakaša dao suglasnost (koja se odnosi na zemljište koje je u sastavu novoformirane građevne čestice) u postupku ishođenja lokacijske dozvole, za čije je ishođenje postupak u tijeku.
Samostan bi se gradio na dijelu gradskog zemljišta koje je zajedno s parcelama koje su u postupku povrata dobile rečene splitske obitelji, a sve kako bi se sukladno GUP-u mogla formirati građevinska parcela, na kojoj bi se gradio i stambeno-poslovni objekt i dječje igralište. Nakon što se dobije potvrda glavnog projekta, mogla bi uskoro početi i gradnja samostana.
Projekt samostana već je napravljen. Autor je Nenad Mikulandra. Zgrada bi bila od dviju etaža. Prva bi imala kapelu za vječno klanjanje Presvetom oltarskom sakramentu na dvije visine, koji bi svima bio izložen 24 sata. Na drugoj etaži bio bi prostor za smještaj sestara – sobe, kuhinja i blagovaonica.

Izvori

Vanjske poveznice

Samostan anakoreta

Ženski katolički redovi i društva
Katoličanstvo u Hrvatskoj

Split

Anakorete


إنديان ويلز  هي إحدى مدن مقاطعة ريفيرسيدي، كاليفورنيا في الولايات المتحدة. تم إعطاءها لقب مدينة في 14 يوليو، 1967. يبلغ عدد سكانها 4958 نسمة وذلك حسب إحصائيات سنة 2010 United States Census. يبلغ ارتفاع المدينة عن سطح البحر قرابة 27 متر. تبلغ مساحتها 37.790 كم².

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لإنديان ويلز في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان إنديان ويلز 3,816 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 1,982 أسرة وعدد العائلات 1,324 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 3,843 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 96.33% من البيض و0.39% من الأمريكيين الأفارقة و0.21% من الأمريكيين الأصليين و1.49% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.08% من سكان جزر المحيط الهادئ و0.47% من الأعراق الأخرى و1.02% من عرقين مختلطين أو أكثر و2.96% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 1,982 أسرة كانت نسبة 9% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 63.1% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 3% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 0.7% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 33.2% من غير العائلات. تألفت نسبة 28.4% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 17.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 1.93، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.28.

بلغ العمر الوسطي للسكان 63.4 عاماً. وكانت نسبة 7.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 1.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 9.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 35.3% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 46.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 89.5 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 89.3 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 93,986 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 119,110 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 88,709 دولارًا مقابل 49,539 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 76,187 دولارًا. وكانت نسبة 1.2% من العائلات ونسبة 3.4% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 3.4% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 2.6% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان إنديان ويلز 4,958 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 2,745 أسرة وعدد العائلات 1,650 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 5,137 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 95.22% من البيض و0.58% من الأمريكيين الأفارقة و0.40% من الأمريكيين الأصليين و1.67% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.04% من سكان جزر المحيط الهادئ و1.05% من الأعراق الأخرى و1.03% من عرقين مختلطين أو أكثر و4.22% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 2,745 أسرة كانت نسبة 7% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 55.3% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 3.1% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 1.7% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 39.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 34.4% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 25.1% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 1.80، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.22.

بلغ العمر الوسطي للسكان 66.7 عاماً. وكانت نسبة 6.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 1.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 5.7% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 31.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 55.1% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 45.8% ذكور و54.2% إناث.

مراجع

وصلات خارجية

إنديان ويلز
أماكن مأهولة أسست في 1967
تأسيسات سنة 1967 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة ريفيرسايد (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا
مقاطعة ريفرسايد (كاليفورنيا)

إنديان ويلز


Estádio Agia Sophia (), também conhecido como OPAP Arena por motivos de patrocínio, é um estádio de futebol localizado em Nea Filadelfeia, um subúrbio a noroeste de Atenas, Grécia, para o AEK Atenas.

Foi construído no local do Estádio Nikos Goumas, sua antiga casa de campo e inaugurado em 2022.

História
Em 1926, o terreno em Nea Filadelfeia foi doado como um campo de treinamento para refugiados gregos. Um estádio foi construído no local em 1930, denominado "Nikos Goumas", e se tornou a casa do AEK Athens FC.

Giannis Granitsas, então presidente do AEK, decidiu demolir o estádio em junho de 2003, para construir um novo estádio em Nea Filadelfeia, alegando que o estádio foi seriamente danificado pelo terremoto de Atenas em 1999. Seu plano era construir um novo estádio no mesmo local, que incluiria também um salão de basquete coberto e um shopping. O objetivo era que o estádio ficasse pronto até os Jogos Olímpicos de 2004, o que acabou não acontecendo.

Após a falência e rebaixamento do AEK Athens FC em 2013, Dimitris Melissanidis assumiu a reorganização do clube e recuperou o plano de Hagia Sophia, a primeira apresentação do estádio aconteceu no dia 2 de outubro de 2013, no salão Miltos Kountouras, do Colégio Nea Filadelfia. O gerente de projetos do estádio Dimitris Andriopoulos anunciou as primeiras características e instalações. O estádio cumprirá os critérios para ser uma categoria quatro nas categorias de estádios da UEFA, terá capacidade para 32.500 e contará com 40 suites. Haverá um museu sobre os refugiados gregos que deixaram a Ásia Menor em 1922. Ela oferecerá 1.500–2.000 empregos durante a construção e 250–400 empregos permanentes quando for construída. A construção do estádio estava prevista para começar em 2014 e terminar em 2015. As primeiras imagens do estádio também foram expostas. O estádio foi projetado com base nas Muralhas de Constantinopla, de onde o clube é originário, e será semelhante a um castelo por fora.

Em 2 de janeiro de 2015, o município uma reclamação contra a decisão de gestão de florestas da administração de Atenas, Além disso, 17 cidadãos do município apresentaram uma reclamação em 1 de dezembro de 2014 sobre o mesmo assunto.

O caso foi ouvido no Conselho de Estado em 6 de março de 2015. A decisão foi emitida em 5 de junho de 2015, e rejeitou as reivindicações do município e dos cidadãos como infundadas e obscuras.

O ministro do Meio Ambiente e Energia, Panos Skourletis, assinou o Estudo de Impacto Ambiental do estádio em 31 de março de 2016.

A permissão de planejamento foi adquirida do Ministério do Meio Ambiente em 25 de julho de 2017.

Financiamento
O custo total de construção é estimado em cerca de € 81.700.000. O financiamento será realizado em três etapas. A primeira fase de construção custará € 25.000.000; a segunda fase € 20.000.000 e a terceira € 14.700.000.

Construção
A primeira fase de construção consistiu em escavações e contenções, que de acordo com o planeamento inicial durariam 5 meses. A primeira fase foi concluída em 5 de dezembro de 2017.

No dia 6 de fevereiro de 2018, foi anunciado a segunda fase de construção do estádio. Incluem, segundo o anúncio oficial, as restantes obras de terraplenagem, a estrutura de betão e ferro do estádio, a construção dos pilares e, por fim, a construção e instalação das arquibancadas. A conclusão dessa fase está prevista para durar 14 meses. As obras foram iniciadas em 12 de fevereiro de 2018. O operador Dikefalos 1924 mantém um feed ao vivo do andamento da construção em seu site. A terceira e última fase teve início em 30 de março de 2020. O estádio foi inaugurado no dia 30 de setembro de 2022 em cerimônia especial realizada na presença de 32.000 pessoas. A primeira partida aconteceu no dia 3 de outubro de 2022, com o AEK vencendo o Ionikos por 4 a 1, pela 6ª rodada do Campeonato Grego.

Ver também

 Estádio Nikos Goumas

Ligações externas

 Site da construção: agiasofia-hoje

Estádios de futebol da Grécia
AEK Atenas

Estádio Agia Sophia


حزمة بروتوكولات أكس 25  هي حزمة بروتوكولات معياريّة معتمدة من قبل الاتحاد الدولي للاتصالات، تستعمل لتنفيذ تقنية تبديل الرزم في الشبكات المُتباعدة. تتألف الشبكة التي تدعم هذه الحزمة من عُقد تبادل الرزم (PSE) كعتاد للشبكة، والخطوط المستأجرة أو شبكات الهاتف التقليديّة أو وصلات الشبكة الرقمية للخدمات المتكاملة (ISDN) كوسط نقل فيزيائيّ.

كانت ذروة شعبية الحزمة في الثمانينيات من القرن العشرين، وقد قامت اللجنة الاستشارية الدولية للهاتف والتلغراف (CCITT)، والتي أصبحت لاحقاً قطاع المعايير في الاتحاد الدولي للاتصالات (IUT-T)، مجموعة من المسودات لتوصيف الحزمة، لاحقاً، في العام 1976م، أصدرت ما يعرف باسم الكتاب البرتقالي (Orange Book)، الذي يُعدّ معياراً لهذه الحزمة.

حلت حزمة بروتوكولات الإنترنت (TCP/IP) محل حزمة بروتوكولات أكس 25، ولكنّ لم يتوقف استعمالها بشكلٍ نهائي، فهي ما تزال تستخدم في بعض الدراسات التخصصية.

مراجع

المصادر
 Recommendation X.25 (10/96)
 Recommendation X.25 (03/93
 X serios recommendation

بروتوكولات طبقة الشبكة
بروتوكولات طبقة وصلة البيانات
حواسيب
شبكة متباعدة

حزمة بروتوكولات إكس 25


වන්වර්ල්ඩ් (Oneworld) යනු 1999 වර්ෂයේ පෙබරවාරි 1 වැනිදා පිහිටුවා ගන්නා ලද, ගුවන්ගමන් සේවා සන්ධානයකි. ලෝකයේ ප්‍රධාන ගුවන්සේවා සන්ධාන හතර අතුරින්, නිතර ජාත්‍යන්තර සංචරණයේ යෙදෙන්නන්ගේ පළමු තේරීම බවට පත්වීම, මෙම ගුවන් සේවා සන්ධානයේ ප්‍රධාන අරමුණයි. මෙහි මධ්‍යම සන්ධාන කාර්යාලය ඇමරිකාවේ නිව්යෝර්ක් වල, නිව්යෝර්ක් සිටි හී පිහිටුවා තිබෙයි. මෙම සන්ධානයේ වර්ථමාන සාමාජිකයින් වන්නේ එයාර් බර්ලින්, ඇමරිකන් එයාර්ලයින්ස්, බ්‍රිටිෂ් එයාර්වේස්, කැතේ පැසිෆික්, ෆින්එයාර්, Iberia, ජැපෑන් එයාර්ලයින්ස්, LAN එයාර්ලයින්ස්, මැලේසියා එයාර්ලයින්ස්, Qantas, කටාර් එයාර්වේස්, රෝයල් ජෝර්දානියන්, S7 එයාර්ලයින්ස්, TAM එයාර්ලයින්ස් සහ ශ්‍රීලංකන් එයාර්ලයින්ස් ඇතුළු ඊට අනුබද්ධ තවත් උප ගුවන් සේවා 30 ක පමණ ප්‍රමාණයකි. 2014 මාර්තු 31 වනදා වන විට වන්වර්ල්ඩ් ගුවන් සන්ධානය, ගුවන්මගීන් මිලියන 496.4 කට පමණ සේවාව සපයන ලද ලොව තුන්වන ප්‍රධාන ගුවන් සේවාව බවට පත්විය (ස්ටාර් අලියන්ස් (මිලියන 637.6) සහ ස්කයි ටීම් (මිලියන 588) වලින් පසු.). වන්වර්ල්ඩ් හී ආදර්ශපාඨය වන්නේ, "ඇන් අලියන්ස් ඔෆ් ද වර්ල්ඩ්'ස් ලීඩින් එයාර්ලයින්ස් වර්කින් ඈස් වන් (ලෝකයේ ප්‍රමුඛතම ගුවන් සේවාවන්, එකෙකු මෙන් වැඩකරන සන්ධානයක්)" යන්නයි.

2013 ඔක්තෝම්බර් මස වන විට සන්ධානයේ සාමාජික ගුවන්සේවා විසින්, සාමූහික වශයෙන් යානා 3,300 ක පමණ ප්‍රමාණයක් හසුරුවා තිබූ අතර, 150 කට වැඩි රටවල් ප්‍රමාණයක ගුවන්තොටුපල දහසකට පමණ සිය සේවාවන් සපයා තුබුණි. මීට අමතරව දෛනික පිටත්වීම් 14,000 ක ප්‍රමාණයක් මගින්, ගුවන් මගීන් මිලියන 475 ක පමණ පිරිසක් ප්‍රවාහනය කොට, ඉන් වාර්ෂිකව අමෙරිකා ඩොලර් බිලියන 140 කට වඩා වැඩි සමස්ථ ආදායම් ප්‍රමාණයක්, වන්වර්ල්ඩ් ගුවන්සේවා සන්ධානයේ සාමාජිකයින් විසින් උපයා ගෙන තිබුණි.

ගුවන්සේවා සාමාජිකයින්

පූර්ණ සාමාජිකයින් හා අනුබද්ධ ගුවන් සේවාවන්

ආරම්භක සාමාජිකයින්

අක්‍රීය සාමාජිකයින් සහ අනුබද්ධ ගුවන් සේවාවන්

මූල්‍යමය අර්බුධයකට ලක්වීම නිසා සිය මෙහෙයුම් 2010 අගා්ස්තු 28 වන දින අත්හිටුවන ලදී. සන්ධානය හැරගොස් නොමැති බැවින්, අක්‍රීය සාමාජිකයෙකු ලෙස නම් කොට තිබේ.

හිටපු සාමාජිකයින් සහ අනුබද්ධ ගුවන් සේවාවන්
ඉන්දියාවේ කින්ග්ෆිෂර් (Kingfisher) ගුවන් සේවය වන්වර්ල්ඩ් වෙත එකතු වීමට 2012 පෙබරවාරි 10 දින සූදානම්ව සිටියත් මූල්‍යමය දුෂ්කරතා හේතුවෙන්, සන්ධානයට එක් නොවිණි.

ව්‍යාපාරික මූලෝපායන් වෙනස්කිරීම නිසා ස්වේච්ඡාවෙන් ඉවත්ව ගිය
සන්ධානයේ ආරම්භක සාමාජිකයෙකු වූවත්, ස්ටාර් අලියන්ස් සාමාජිකයෙකු වූ එයාර් කැනඩා ගුවන් සේවය යටතට පත්වූ නිසා, වන්වර්ල්ඩ් සන්ධානයෙන් ඉවත් විය.
මූල්‍යමය බිඳවැටීම් නිසා ඉවත් වූ

ආරම්භක, අනුබද්ධ ගුවන්සේවා සාමාජිකයින්

ශ්‍රී ලංකාවේ එක්වීම
2014 මැයි 1 වැනිදින මත්තල රාජපක්ෂ ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපොළේ පැවැති, මෙම එකතු වීම වෙනුවෙන් සංවිධානය කොට තිබූ උත්සවයේදී, "වන්වර්ල්ඩ්" ගෝලීය ගුවන් සේවා සන්ධානය සමග ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සමාගම නිල වශයෙන් අත්වැල් බැඳගන්නා ලදී. මේ අනූව මෙවැනි ගුවන් සේවා සන්ධානයකට එක්වූ පළමු දකුණු ආසියානු ගුවන් සේවය වන්නේද, ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවය වේ.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

වන්වර්ල්ඩ්


Uberto Benvoglienti, né le  à Sienne et mort dans cette même ville le , est un érudit et historien italien.

Biographie
Né à Sienne en 1668, Uberto Benvoglienti passe en Italie pour un de ceux qui ont restauré les études historiques montrant un penchant particulier pour l'histoire médiévale siennoise, la diplomatie et les textes anciens en langue vernaculaire. Jouissant d'une fortune, il ouvrit sa maison aux savants et surtout à ceux qui cultivaient la philologie l'archéologie et l'histoire. Il a fourni d'utiles observations à Apostolo Zeno, à Salvini, à Grandi, et particulièrement à Muratori, qui le cite souvent. Dans le second tome des , on trouve l'opinion de Benvoglienti sur l'origine de la langue italienne. Il mourut le .

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Naissance à Sienne
Décès à Sienne
Naissance en octobre 1668
Décès en février 1733
Historien italien
Décès à 64 ans

Uberto Benvoglienti


David DeCoteau  (born January 5, 1962) is an American film director and producer.

Biography

Early life
David DeCoteau was born on January 5, 1962, in Portland, Oregon, where he was raised. DeCoteau was an only child and was adopted at birth. His father was of Native American heritage. DeCoteau's mother died of cancer when he was eight years old. As a teenager, DeCoteau developed a love for film, and worked as a theater projectionist beginning at age fifteen.

Career
He has worked professionally in the movie business since he was 18. He got his start through Roger Corman, who hired him in 1980 as a production assistant at New World Pictures. In 1986, DeCoteau directed and produced his first feature film for Charles Band. He is the founder of Rapid Heart Pictures, where his films include A Talking Cat!?! and the 1313 series. He has said of his working methods, "I always wanted to make what I could sell. So I just promised myself that I would not be set in my ways. If somebody said, 'Look, we need a horror film, we need a creature feature, we need a Western, we need a period costume drama,' I was able to put it together pretty quickly."

DeCoteau has produced and directed more than ninety motion pictures over the past twenty-five years. He resides in British Columbia and Los Angeles. He is openly gay.

Filmography

References

External links

1962 births
American adoptees
American gay writers
American people of French-Canadian descent
Artists from Portland, Oregon
Filmmakers from Portland, Oregon
Horror film directors
American LGBT film directors
Living people
Writers from Portland, Oregon
Film directors from Oregon

David DeCoteau


İslam dininde İsa veya ʿÎsâ bin Meryem (, çev. Meryem oğlu İsa), İsrailoğulları'na gönderilen son peygamber ve aynı zamanda da Mesih'tir. İsrailoğullarına Tevrat'ı ilga etmeden, onun yanı sıra yeni bir vahiy olan İncil ile tebliğde bulunmuştur. İsa, hiç evlenmeden ve çocuğu olmadan yaşamış ve bu hâliyle göğe yükseltilmiştir. Kuran'da 93 âyette, "Meryem'in oğlu", "Allah'tan bir ruh" ya da "Allah'ın Kelimesi" unvanlarıyla veya özel ismiyle toplam 180 defa zikredilmektedir. Kuran'da İsa'nın babasız yaratıldığı, Adem Peygamberin durumuna benzetilerek vurgulanmaktadır. İsa'nın Allah'ın izniyle çeşitli mucizeler göstermiş olduğu kabul edilir.

Hayatı

Doğumu
Meryem oğlu İsa, Davud'un soyundan gelmektedir, annesi Meryem'dir. Annesi Meryem, onun annesi Hanne tarafından Beytü'l-Makdis'e (Süleyman Tapınağı'na) adanmıştı. Meryem'e bakmakla eniştesi Zekeriya görevlendirildi. Meryem, Zekeriya'nın bakımında büyüdü. Bir gün Allah'ın meleği Cebrail, Meryem'i ziyaret etti. Cebrail insan sûretinde Meryem'e göründü. Cebrail, ona kimse dokunmadığı hâlde babasız doğacak olan İsa'yı müjdeledi. Meryem'in hamile olduğu anlaşılınca, o kavminden ayrılarak uzak bir yere çekildi. Meryem, gittiği bu yerde doğum yaptı. Bir hadiste, doğan her çocuğa Şeytan'ın dokunup onu ağlattığı, bu durumdan sadece Meryem ve oğlu İsa'nın müstesna olduğu belirtilmektedir.

Mucizeleri
Meryem, bebek İsa ile kavminin yanına geri döndüğünde, kavminden bazıları Meryem'i kınayarak ona zina ile çocuk edinme imasında bulundular. Meryem bebeği işaret edip onunla konuşmalarını imâ etti. Bunun ardından kundaktaki İsa konuştu ve şu cümleleri söyledi: "Şüphesiz, ben Allah'ın bir kuluyum. O bana kitap verdi ve beni peygamber yaptı. Beni, bulunduğum her yerde insanlara yararlı kıldı. Hayatım boyunca namaz kılmamı ve zekat vermemi emretti. Beni anneme itaatkâr kıldı. Beni asla zorba ve asi yapmadı. Doğduğum gün, öleceğim gün ve dirileceğim gün Allah bana selam ve emniyet vermiştir." Taberi, İsa'nın bebekken kendisine kitap verildiğini ve peygamber yapıldığını söylemesi ile ilgili iki ihtimali dile getirmektedir. Birinci ihtimale göre, İsa henüz bebekken peygamber kılındı ve İncil kendisine verildi. İkinci ihtimal, o bunların gerçekleşeceğine kesin olarak inandığı için henüz gerçekleşmedikleri hâlde bu müjdelerin gerçekleştiğini dile getirmiştir.

İsa'nın bazı mucizeleri, kilden kuş yapıp canlandırmak, körleri iyileştirmek, alacalıyı iyileştirmek, ölüleri diriltmek, insanların ne yaptığını, neyi gizlediklerini bilmektir.

Muhammed'in geleceğini bildirmesi
Saf Suresi'nde, İsa'nın, İslam peygamberi Muhammed'i, Ahmed adıyla önceden haber verdiği yazılmaktadır. Bazı hadislerde de İsa'nın kendisinden sonra gelecek Muhammed'i müjdelediği geçmektedir.
Evliya Çelebi, Seyahatnâme'de, İslâm'a göre Meryem oğlu İsa'nın havârilerinden kabul edilen Şem'un-u Safa'nın (Hristiyanlık'taki Petrus) Nakura yakınlarındaki türbesinde bulduğu İncil nüshasını defalarca okuduğunu ve incelediğini, İsa'ya inen ve Muhammed'i müjdeleyen ayetin o nüshada mevcut olduğunu iddia etmektedir. Evliya Çelebi'nin, bizzat Şem'un-u Safa tarafından yazıldığını naklettiği bu el yazması İncil, bulunamamıştır.

Çarmıh vakâsı
İsa çarmıhta veya başka bir surette öldürülmemiştir. Öldürdükleri kişi, onlara İsa gibi görünmüştür. Bu yüzden öldürdükleri kimsenin İsa olduğu zannına kapılıp "Meryem oğlu İsa Mesih'i öldürdük" diye düşünmüşlerdir. Taberi'nin anlattığı farklı bir rivayette, havarilerden birisi İsa'ya ihanet etmemiştir. Vehb bin Münebbih'ten rivayet edilen bu nakle göre, Yahudiler, İsa'yı öldürmeye karar verdiklerinde onun bulunduğu evin çevresini kuşattılar. Evde İsa ve on yedi havarisi vardı. İçeri girdiklerinde evdeki herkesi İsa olarak gördüler. Bunun üzerine "Bizi büyülediniz. Ya İsa'yı ele verin ya da hepinizi öldürürüz" dediler. Daha sonra dışarı çıkıp beklediler. İsa, havarilerine şöyle dedi: "İçinizden kim Cennet karşılığında canını satar?" Havarilerden birisi "Ben satarım" dedi. Sonra çıkıp evi kuşatanların yanına gitti ve "İsa benim" dedi. Bunun üzerine onu idam ettiler ve İsa'yı öldürdüklerini zannettiler. Ravilerden Katade, Süddi, İbni Cüreyc, Mücahid de benzer rivayette bulunmuşlardır. Bu rivayetlerde, İsa'nın havarilerinden birisi ona ihanet etmemekte, aksine kendisini onun için feda etmekte ve ona benzetilerek şehit olmaktadır. Bu havarinin adı Sercis'tir. Evdekilerin sayısı hakkında da muhtelif rivayetler vardır. Buna göre sayıları on yedi, on dokuz, on üç ya da on dörttü.

Ahmediyye mezhebine göre çarmıhtan kurtulan İsa, Keşmir'e gitmiş ve burada Yuz Asaf ismiyle yaşamış, ölmüştür. Fakat genel İslam mezheplerinin ve Ehl-i Sünnet'in görüşü bu yönde değildir.

İsa'nın tabiatı

Mesihliği

İsa'nın bir unvanı olan Mesih kelimesi, Kur'an'da çok yerde geçmektedir. Taberi Tefsiri'nde geçtiğine göre, "mesih" kelimesi "bir şeyi silmek" mânâsındaki "silmek" fiilinin sıfat hâli "silinmiş olan" anlamındadır. İsa için kullanıldığında, "günahları silinmiş,tertemiz olan" anlamındadır.

Bazı İslam bilginleri Mesih kavramını Hristiyanlıktaki anlamına benzer şekilde yorumlarlar:

"Allah, peygamberi İsa'yı Yahudilerden korumuş, öldürmelerine mani olmuştur. Onu kendi katına kaldırmıştır. Ancak bunun şekli ve zamanı üzerine farklı açıklamalar ve anlayışlar vardır. Çoğunluğa göre Allah onu, kudretiyle manevi semalardaki hususi mevkiine kaldırmıştır, kıyametten önce tekrar dünyaya gönderecektir, o zaman bütün ehl-i kitap onun peygamber olduğuna inanacak, batıl inançlarından kurtulacaklardır. İsa dünyada kaldığı müddetçe Kur'an ile hükmedecek, haç ve domuz ile ilgili batıl uygulamalara son verecektir. Bir başka anlayışa göre Allah onu Yahudilerden korumuş, eceli gelince vefat ettirmiş ve ruhunu semadaki yerine kaldırmıştır. Kıyametten önce gelecek olan da onun ruhudur. Ehl-i kitaptan olanlar, ölümlerinden önce gerçeği öğrenip inanacaklar, fakat bunun faydası olmayacaktır. Bu anlayış Âl-i İmrân Suresi'nin 54-56. ayetlerine dayandırılmıştır."

Tanrı olmayışı
Kuran, kesin bir dille Allah'tan başka bir tanrının olmadığını ve Allah'ın çocuk edinmediğini öğretmektedir. İsa, Tanrı'nın kendisi de değildir. Allah, bir üçlemenin parçası değildir. İsa, hiçbir surette kendisinin ve annesinin tanrı olduğunu öğretmemiştir.

Ayrıca bakınız
 İslam'da İsa'nın soyağacı
 Koliridyenizm
 Yahudilikte İsa
 Hristiyanlıkta İsa

Kaynakça ve notlar

Bibliyografya

Not listesi

İsa
Peygamberler

İslam'da İsa


Dragostea începe vineri este un film românesc din 1973 regizat de Virgil Calotescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Adina Popescu, Toma Caragiu și Margareta Pogonat.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Adina Popescu — Sanda Dobrescu, o absolventă premiantă a Liceului "Gh. Lazăr" picată la examenul de admitere la facultate
 Toma Caragiu — maistrul Panait, secretarul organizației de partid a uzinei "Electrosunetul"
 Margareta Pogonat — Marieta, șefă de echipă la secția "Circuite"
 Sergiu Nicolaescu — conf.dr.ing. Mihai Vișan, membru al comisiei de admitere de la facultatea tehnică
 Vasilica Tastaman — Clara, muncitoare, colega de cămin a Sandei
 Peter Paulhoffer — ing. Radu Panciu, șeful secției "Control tehnic" a uzinei
 Réka Nagy — Ana, muncitoare la secția "Tranzistori", colega de cămin a Sandei
 Marga Barbu — Lia, verișoara Sandei, manechin la casa de modă "Eva XX"
 Liviu Ciulei — ing. Dobrescu, tatăl Sandei, directorul unei ferme zootehnice
 Sebastian Papaiani — Dudu, strungar, membru al cercului artistic al uzinei
 Virgil Ogășanu — Lăcustă, strungar, membru al cercului artistic al uzinei
 Cornel Coman — Gore, strungar, membru al cercului artistic al uzinei
 Alexandru Herescu — Andrei, inginer, iubitul Sandei
 Cornelia Teodosiu — gazda întâlnirii de dragoste a Sandei cu Andrei
 Constantin Dinischiotu — directorul uzinei "Electrosunetul", colegul de facultate al ing. Vișan
 Mariana Calotescu — muncitoare, colegă de cămin a Sandei
 Dumitru Rucăreanu — Gruescu, medic veterinar la ferma condusă de ing. Dobrescu
 Doina Stănescu
 Mihaela Onete
 Dumitru Dimitrie — ofițerul de serviciu de la poarta uzinei
 Petre Tanasievici
 Ion Rădulescu
 Mihai Petculescu
 Ștefan Georgescu
 Ion Anghel — Neagu, tehnician zootehnist la ferma condusă de ing. Dobrescu (nemenționat)

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.496.566 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1973 în film

Filme din 1973
Filme regizate de Virgil Calotescu
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

Dragostea începe vineri


Hilary Ann Priestley é uma matemática britânica. É professora na Universidade de Oxford e fellow do St Anne's College (Oxford), onde é tutora de matemática desde 1972.

Hilary Priestley introduziu espaços topológicos separáveis ordenados; tais espaços topológicos são agora geralmente chamados de espaços de Priestley em sua homenagem. O termo "dualidade de Priestley" também é usado para sua aplicação desses espaços na teoria da representação de redes distributivas.

Livros

Ligações externas
Página pessoal
Professor Hilary Priestley profile at the Mathematical Institute, University of Oxford
Professor Hilary Ann Priestley profile at St Anne's College, Oxford
Hilary Priestley on ResearchGate

Algebristas
Teóricos do reticulado
Matemáticas do Reino Unido
Matemáticas do século XX
Matemáticas do século XXI
Matemáticos da Inglaterra do século XX
Matemáticos da Inglaterra do século XXI
Alunos da Universidade de Oxford
Pessoas vivas

Hilary Priestley


21301 Zanin este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
21301 Zanin este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul astronomic din Farra d'Isonzo. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,29 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 5,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 21001-22000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

21301 Zanin


Las Primarias del Partido Republicano de 2012 en Virginia se hicieron el 6 de marzo de 2012 en el llamado Supermartes. Las Primarias del Partido Republicano fueron unas Primarias, con 49 delegados para elegir al candidato del partido Republicano para las elecciones presidenciales de Estados Unidos de 2012.  En el estado de Virginia estaban en disputa 49 delegados.

Elecciones

Resultados
En Virginia, las restricciones de voto eran más restrictivas que en la mayoría de los estados, resultando en que la mayoría de los candidatos no consiguieran estar en las urnas. Varios candidatos sin éxito presentaron una demanda para revocar la decisión.

Véase también
 Primarias presidenciales del Partido Republicano de 2012

Referencias

Enlaces externos
 Destino 2012 en Univision (en español)
 Calendario de las Primarias en Virginia (en inglés)
 Primarias y Primarias en CNN (en inglés)
 Candidatos a las Primarias (en inglés)

2012
Virginia


Grof Rafo Pucić de Zagorien (Dubrovnik, 27. travnja 1828. – Beč, 4. studenoga 1890. ), bio je austrijski pravnik i političar hrvatske nacionalnosti iz Dalmacije, u drugoj polovici 19. stoljeća i član Carevinskog vijeća i gradonačelnik Dubrovnika.

Životopis
Potjecao je iz stare dalmatinske plemićke obitelji Pucić (talijanski Pozza), koja se u Dubrovniku spominje od 13. stoljeća. Po zanimanju je bio pravnik. Bio je politički aktivan kao član Narodne stranke koja se poistovjećivala s hrvatskim nacionalnim pokretom. Pet mandata (1869., 1872., 1875., 1882. i 1884.) obnašao je dužnost načelnika Dubrovnika, a u dva mandata (1870., 1876.) bio je i član Dalmatinskog sabora.

Bio je član Carevinskog vijeća (Nacionalnog parlamenta predlitvanske regije), gdje je sjedio na izborima 1879. za kuriju seoskih zajednica u Dalmaciji, dubrovačkom okrugu, Korčuli itd. Prisegao je 14. listopada 1879. Branio je svoj mandat na izborima 1885. godine i bio je član parlamenta do svoje smrti 1890. U izbornom razdoblju 1879. – 1885. spominje se kao grof dr. Raphael Pozza, odvjetnik i zemljoposjednik u Dubrovniku .

U Carevinskom vijeću naveden je kao hrvatski nacionalni član i član kluba Hohenwart, skupine konzervativnih i federalističkih političkih snaga.

Umro je u studenom 1890. u svom stanu u Beču. Posljednji ispraćaj bio je u Beču, a tijelo je potom prevezeno u Dubrovnik.

Izvori

Austrijsko plemstvo
Hrvatski grofovi
Hrvatski pravnici
Gradonačelnici gradova u Hrvatskoj
Životopisi, Dubrovnik

Rafo Pucić


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit 354 Einträgen von Personen, deren Namen mit den Buchstaben "Ful" beginnt.

Ful

Fula
 Fulach, Anastasia von, Äbtissin im Schweizer Kloster Paradies
 Fuladdjusch, Adrian (* 1987), deutscher Handballtrainer
 Fularczyk-Kozłowska, Magdalena (* 1986), polnische Ruderin

Fulb
 Fulbert († 1142), Subdiakon am Dom Notre-Dame in Paris
 Fulbert von Cambrai, Bischof von Cambrai und Arras (933/934 bis 956)
 Fulbert von Chartres, Bischof in Chartres
 Fülberth, Georg (* 1939), deutscher Politikwissenschaftler
 Fülbier, Georg (* 1895), deutscher NS-Funktionär
 Fülbier, Rolf Uwe (* 1967), deutscher Ökonom und Hochschullehrer (Universität Bayreuth)
 Fulbrecht, Paul (1908–1992), deutscher Schriftsteller
 Fulbright, J. William (1905–1995), US-amerikanischer Politiker
 Fulbright, James F. (1877–1948), US-amerikanischer Politiker
 Fulbrook, Mary (* 1951), britische Historikerin

Fulc
 Fulcanelli, französischer Alchemist und esoterischer Schriftsteller
 Fulcher von Chartres (* 1059), Chronist des ersten Kreuzzuges
 Fulcher, George Avis (1922–1984), US-amerikanischer Geistlicher, römisch-katholischer Bischof von Lafayette in Indiana
 Fulcher, Jonni (* 1974), schottischer Poolbillard- und Snookerspieler
 Fulcher, Russ (* 1962), amerikanischer Politiker der Republikanischen Partei
 Fulcheri y Pietrasanta, Manuel (1874–1946), mexikanischer Geistlicher und Bischof von Zamora
 Fulchignoni, Enrico (1913–1988), italienischer Dokumentarfilmer und Drehbuchautor
 Fulchiron, Bérénice (* 2000), französische Leichtathletin
 Fulci, Lucio (1927–1996), italienischer Filmregisseur, Produzent, Drehbuchautor und Schauspieler
 Fulcinius Trio, Lucius († 35), römischer Senator
 Fulcinius Vergilius Marcellus, Publius, römischer Offizier (Kaiserzeit)
 Fülck, Johann David, deutscher Gärtner und Gartenarchitekt
 Fulco I. d'Este, italienischer Adliger
 Fulco, Bettina (* 1968), argentinische Tennisspielerin
 Fulco, Giorgio (1940–2000), italienischer Romanist und Italianist
 Fulco, Giovanni (1605–1680), italienischer Maler
 Fulcoald, fränkischer Adliger
 Fulcran von Lodève († 1006), Bischof von Lodève

Fuld
 Fuld, Bracha (1927–1946), jüdische Kämpferin und Kommandantin des Palmach
 Fuld, Harry (1879–1932), deutscher Unternehmer in der Fernmeldeindustrie
 Fuld, James J. (1916–2008), amerikanischer Jurist und Musikwissenschaftler
 Fuld, Leo (1912–1997), niederländisch-amerikanischer Sänger populärer jiddischer Lieder
 Fuld, Ludwig (1859–1935), deutscher Jurist
 Fuld, Peter Harry (1921–1962), deutscher Mäzen
 Fuld, Richard S., Jr. (* 1946), US-amerikanischer Bankmanager und Vorsitzender der Investmentbank Lehman Brothers
 Fuld, Salomon (1825–1911), deutscher Jurist, Frankfurter Kommunalpolitiker
 Fuld, Werner (* 1947), deutscher Autor und Literaturkritiker
 Fulda, Andreas (1534–1596), deutscher Philologe und lutherischer Theologe
 Fulda, Andreas (* 1977), deutscher Politikwissenschaftler
 Fulda, Carl H. (1909–1975), deutschamerikanischer Rechtswissenschaftler
 Fulda, Daniel (* 1966), deutscher Germanist
 Fulda, Ernst (1885–1960), deutscher Bergbeamter
 Fulda, Friedrich Carl (1724–1788), evangelischer Theologe und Philologe
 Fulda, Friedrich Karl von (1774–1847), deutscher Staatswissenschaftler und Nationalökonom
 Fulda, Fürchtegott Christian (1768–1854), deutscher evangelischer Theologe und Pfarrer
 Fulda, Gerhard (* 1939), deutscher Jurist, Publizist und ehemaliger Diplomat
 Fulda, Hans Friedrich (1930–2023), deutscher Philosoph und Hochschullehrer
 Fulda, Heinrich (1860–1943), deutscher sozialdemokratischer Politiker
 Fulda, Isaak (1868–1943), deutscher Bankier
 Fulda, Linde (* 1943), deutsche Schauspielerin
 Fulda, Ludwig (1862–1939), deutscher Bühnenautor und Übersetzer
 Fulda, Peter (* 1968), deutscher Jazzmusiker
 Fulda, Simone (* 1968), deutsche Kinderonkologin und Hochschullehrerin
 Fulde, Johann (1718–1796), deutscher Musiker und evangelischer Pastor
 Fulde, Peter (* 1936), deutscher Physiker
 Fulde, Ulrike, deutsche Sängerin (Sopran)
 Fuldner, Christian (1811–1877), Rechtsanwalt und Landtagsabgeordneter Waldeck
 Fuldner, Friedrich (1860–1928), deutscher Schriftsteller und Jurist
 Fuldner, Horst Carlos (1910–1992), argentinisch-deutscher SS-Hauptsturmführer; NS-Agent in Argentinien; Schlüsselfigur der NS-Fluchthilfe
 Füldner, Moritz (1818–1873), deutscher Gymnasiallehrer, Entomologe und Botaniker
 Fuldner, Phil (* 1973), deutscher DJ, House-Produzent, -Musiker

Fule
 Füle, Štefan (* 1962), tschechischer Diplomat, Minister und Mitglied der Europäischen Kommission
 Fülei-Szántó, Endre (1924–1995), ungarischer Linguist und Universitätsprofessor
 Füleki, David (* 1985), deutscher Comiczeichner, Illustrator und Sachbuchautor
 Füleki, Judit (* 1989), ungarische Biathletin
 Fülep, Ferenc (1919–1986), ungarischer Archäologe und Museumsleiter
 Fülep, Lajos (1885–1970), ungarischer Kunsthistoriker
 Fülepp, Ingeborg (* 1952), kroatische Künstlerin, Hochschullehrerin, Kuratorin und Film-Schnittmeisterin

Fulf
 Fülfe, Heinz (1920–1994), deutscher Zeichner, Puppenspieler und Bauchredner
 Fulford, Adrian (* 1953), britischer Jurist

Fulg
 Fulga, Laurențiu (1916–1984), rumänischer Schriftsteller
 Fulgentius Ferrandus, nordafrikanischer Geistlicher
 Fulgentius von Ruspe († 533), spätantiker Bischof und Kirchenschriftsteller
 Fulgentius, Fabius Claudius Gordianus, spätantiker lateinischer Schriftsteller
 Fulger, Mircea (* 1959), rumänischer Boxer
 Fulgini, Angelo (* 1996), französisch-ivorischer Fußballspieler
 Fulgonio, Fulvio (1832–1904), italienischer Schriftsteller und Librettist
 Fulgosio, Raffaele (1367–1427), italienischer Jurist und Gelehrter
 Fülgraff, Barbara (1935–2008), deutsche Soziologin, Bildungswissenschaftlerin und Gerontologin
 Fülgraff, Georges (* 1933), deutscher Mediziner und Politiker

Fulk
 Fulk of Sandford, anglo-irischer Prälat, Erzbischof von Dublin
 Fulk von Bouillon, armenischer Adliger
 Fulke, Pierre (* 1971), schwedischer Berufsgolfer
 Fulkerson, Abram (1834–1902), US-amerikanischer Politiker
 Fulkerson, Delbert Ray (1924–1976), US-amerikanischer Mathematiker
 Fulkerson, Frank B. (1866–1936), US-amerikanischer Politiker
 Fulko († 1087), Graf von Angoulême
 Fulko (1092–1143), König von Jerusalem, Graf von Anjou
 Fulko Bertrand I., Graf von Provence
 Fulko der Ehrwürdige († 900), Erzbischof von Reims
 Fulko I. († 941), Graf von Anjou
 Fulko II. († 958), Graf von Anjou
 Fulko III. (972–1040), Graf von Anjou
 Fulko IV. (1043–1109), Graf von Anjou
 Fulko von Angoulême († 1157), Erzbischof von Tyrus, Patriarch von Jerusalem
 Fulko von Deuil, französischer Mönch, Prior
 Fulko von Guînes, Herr von Beirut
 Fulko von Neuilly († 1202), französischer Kreuzzugsprediger
 Fulks, Joe (1921–1976), US-amerikanischer Basketballspieler
 Fulks, Robert, englischer Richter

Full
 Full, Gottlieb (* 1880), deutscher Reichsgerichtsrat
 Fulla, Ľudovít (1902–1980), slowakischer Maler und Graphiker
 Fullager, Peter (* 1943), australischer Geher britischer Herkunft
 Fullan, Larry (* 1949), kanadischer Eishockeyspieler
 Fullan, Michael (* 1940), kanadischer Bildungsforscher
 Fullana, Margarita (* 1972), spanische Radsportlerin
 Fulland, Florian (* 1984), deutscher Fußballtrainer
 Fullard, Jacques (* 1974), südafrikanischer Radrennfahrer
 Fullarton, John († 1849), britischer Wirtschaftswissenschaftler
 Fullarton, William (1754–1808), britischer Militär, Politiker, Schriftsteller und Hochkommissar von Trinidad
 Füllbier, Peter (* 1947), deutscher Fußballspieler
 Fullbright, Richard (1901–1962), US-amerikanischer Jazzmusiker (Kontrabass, Basssaxophon, Tuba)
 Fulle, Manfred (1936–2018), deutscher Badmintonspieler
 Fülle, Peter (* 1939), tschechoslowakischer Fußballtorhüter
 Fülle, Reiner (1938–2010), deutscher Agent der Hauptverwaltung Aufklärung des Ministeriums für Staatssicherheit der DDR
 Fülle, Sebastian (* 1992), deutscher Basketballspieler
 Fülle, Siegfried (* 1939), deutscher Geräteturner
 Fülleborn, Friedrich (1866–1933), deutscher Mediziner
 Fülleborn, Friedrich Ludwig (1791–1858), preußischer Jurist und naturphilosophischer Schriftsteller
 Fülleborn, Georg Gustav (1769–1803), deutscher Schriftsteller, Philologe und Philosoph
 Fülleborn, Rolf (1943–1963), deutscher Binnenschiffer, Todesopfer an der innerdeutschen Grenze
 Fülleborn, Ulrich (1920–2012), deutscher Literaturwissenschaftler und Germanist
 Fullen, Statz Friedrich von (1638–1703), königlich-polnischer und kurfürstlich-sächsischer Geheimer Kriegsrat
 Füllenbach, Elias H. (* 1977), deutscher Theologe und Kirchenhistoriker
 Füllenbach, Fritz (1902–1976), deutscher Politiker (SPD), MdL Rheinland-Pfalz
 Füllenbach, Johannes (* 1935), deutscher Priester und Theologe
 Füllenbach, Wilhelm (1887–1948), deutscher Jurist
 Fuller, Aimee (* 1991), britische Snowboarderin
 Fuller, Alexandra (* 1993), südafrikanische Squashspielerin
 Fuller, Alfred (1885–1973), kanadisch-US-amerikanischer Unternehmer und Philanthrop
 Fuller, Alvan T. (1878–1958), US-amerikanischer Politiker
 Fuller, Amanda (* 1984), US-amerikanische Schauspielerin
 Fuller, Amy (1968–2023), US-amerikanische Ruderin
 Fuller, Andrew (1754–1815), englischer Theologe und Baptist
 Fuller, Arthur Franklin (1880–1953), US-amerikanischer Autor, Komponist und Diskriminierungsgegner
 Fuller, Ben (1875–1952), australischer Theaterunternehmer englischer Herkunft
 Fuller, Ben H. (1870–1937), US-amerikanischer Generalmajor
 Fuller, Benoni S. (1825–1903), US-amerikanischer Politiker
 Füller, Bernhard (1921–1943), deutscher Fußballspieler
 Fuller, Blind Boy (1907–1941), US-amerikanischer Blues-Musiker
 Fuller, Bob (* 1898), US-amerikanischer Blues- und Jazzmusiker
 Fuller, Bobby (1942–1966), US-amerikanischer Rocksänger, Songschreiber und Gitarrenspieler
 Fuller, Brad, US-amerikanischer Filmeditor
 Fuller, Brad (1953–2016), US-amerikanischer Komponist von Videospielmusik
 Fuller, Brad (* 1965), US-amerikanischer Filmproduzent
 Fuller, Bryan (* 1969), US-amerikanischer Drehbuchautor
 Fuller, Buckminster (1895–1983), US-amerikanischer Wissenschaftler, Architekt, Konstrukteur, Designer und Schriftsteller
 Fuller, Calvin Souther (1902–1994), US-amerikanischer Chemiker
 Fuller, Charles (1939–2022), US-amerikanischer Dramatiker
 Fuller, Charles Edward (1887–1968), US-amerikanischer Unternehmer, Produzent christlicher Radiosendungen und Gründer des Fuller Theological Seminary
 Fuller, Charles Eugene (1849–1926), US-amerikanischer Politiker
 Füller, Christian (* 1963), deutscher Journalist und Autor
 Füller, Christian (* 1977), österreichischer Politiker (SPÖ), Abgeordneter zum Nationalrat, Mitglied des Bundesrates
 Fuller, Claude A. (1876–1968), US-amerikanischer Politiker
 Fuller, Craig, US-amerikanischer Country-Rock-Sänger und -Gitarrist
 Fuller, Curtis (1934–2021), US-amerikanischer Jazzposaunist
 Fuller, Cyril (1874–1942), britischer Admiral
 Fuller, Dale (1885–1948), US-amerikanische Filmschauspielerin
 Fuller, Dan (* 1988), britischer Biathlet
 Fuller, David (* 1954), englischer Ingenieur, Mörder und Nekrophiler
 Fuller, Dolores (1923–2011), US-amerikanische Filmschauspielerin und Songschreiberin
 Fuller, Drew (* 1980), US-amerikanischer Schauspieler
 Fuller, Earl (1885–1947), US-amerikanischer Ragtime- und Jazzpianist sowie Bandleader
 Fuller, Earl (1904–1956), US-amerikanischer Mittelstreckenläufer
 Fuller, Errol (* 1947), britischer Autor und Zeichner
 Fuller, Eugene (1858–1930), US-amerikanischer Urologe
 Fuller, Florence (1867–1946), australische Künstlerin
 Fuller, Frances (1907–1980), US-amerikanische Schauspielerin
 Fuller, Francis (1670–1706), englischer medizinischer Schriftsteller
 Fuller, Frank (1827–1915), US-amerikanischer Politiker
 Füller, Fritz (1900–1982), deutscher Kaufmann, Schauspieler, Feinmechaniker und Botaniker
 Fuller, George (1802–1888), US-amerikanischer Politiker
 Fuller, George M., US-amerikanischer Physiker
 Fuller, Gil (1920–1994), US-amerikanischer Jazz-Arrangeur des Bebop
 Fuller, Gregory (* 1948), deutscher Schriftsteller
 Fuller, Hadwen C. (1895–1990), US-amerikanischer Politiker
 Fuller, Heike (* 1960), deutsche Juristin und Diplomatin
 Fuller, Henry Mills (1820–1860), US-amerikanischer Politiker
 Fuller, Herbert (1902–1993), britischer Radrennfahrer
 Fuller, Ida May (1874–1975), US-amerikanische erste Rentenempfängerin
 Fuller, Jean Overton (1915–2009), britische Autorin
 Fuller, Jeff, US-amerikanischer Jazzmusiker (Kontrabass, E-Bass, Komposition)
 Fuller, Jerry (1929–2019), US-amerikanischer Jazzmusiker
 Fuller, Jerry (1939–2002), kanadischer Jazzmusiker
 Fuller, Jesse (1896–1976), US-amerikanischer Bluessänger und -gitarrist
 Füller, Johann (* 1971), deutscher Ökonom, Wirtschaftsingenieur
 Füller, Johannes Heinrich (1870–1940), Landtagsabgeordneter Volksstaat Hessen
 Fuller, John (1757–1834), englischer Geschäftsmann, Politiker und Mäzen der Kunst und Wissenschaften
 Fuller, John Frederick Charles (1878–1966), britischer Generalmajor und Militärhistoriker
 Fuller, John L. (1910–1992), US-amerikanischer Biologe und Verhaltensgenetiker
 Fuller, Jordan (* 1998), US-amerikanischer Footballspieler
 Füller, Josef (1861–1953), deutscher Kommunalpolitiker
 Fuller, Kendall (* 1995), US-amerikanischer Footballspieler
 Fuller, Keysher (* 1994), costa-ricanischer Fußballspieler
 Fuller, Kurt (* 1953), US-amerikanischer Schauspieler
 Fuller, Kyle (* 1992), US-amerikanischer American-Football-Spieler
 Fuller, Lance (1928–2001), US-amerikanischer Schauspieler
 Fuller, Larry (* 1965), US-amerikanischer Jazz-Pianist (Mainstream Jazz)
 Fuller, Leland (1899–1962), US-amerikanischer Szenenbildner beim Film
 Fuller, Leonard (1890–1987), US-amerikanischer Radiopionier
 Fuller, Levi K. (1841–1896), US-amerikanischer Politiker und Gouverneur des Bundesstaates Vermont (1892–1894)
 Fuller, Loïe (1862–1928), amerikanische Burlesk-Schauspielerin, Sängerin, Serpentintänzerin, Erfinderin
 Fuller, Lon (1902–1978), amerikanischer Rechtsphilosoph
 Fuller, Lyell (* 1995), englischer Squashspieler
 Fuller, Margaret (1810–1850), US-amerikanische Journalistin, Kritikerin und Aktivistin für Frauenrechte
 Fuller, Mark (* 1961), US-amerikanischer Ringer
 Fuller, Maxwell (1945–2013), australischer Schachspieler
 Fuller, Melville W. (1833–1910), Oberster Bundesrichter der USA
 Fuller, Meta Vaux Warrick (1877–1968), afroamerikanische Bildhauerin
 Fuller, Mortimer B. III (* 1942), amerikanischer Eisenbahnmanager
 Fuller, Neil (* 1970), australischer Leichtathlet
 Fuller, Penny (* 1940), US-amerikanische Schauspielerin
 Fuller, Philo C. (1787–1855), US-amerikanischer Politiker
 Fuller, Ray W. (1935–1996), US-amerikanischer Biochemiker
 Fuller, Ricardo (* 1979), jamaikanischer Fußballspieler
 Fuller, Robert (* 1933), US-amerikanischer Schauspieler
 Fuller, Rosalind (1892–1982), britische Theater- und Filmschauspielerin
 Fuller, Roy (1912–1991), englischer Dichter
 Fuller, Samuel (1912–1997), US-amerikanischer Filmregisseur, Drehbuchautor und Schauspieler
 Fuller, Sarah (* 1999), US-amerikanische American-Football-Spielerin und Fußballspielerin
 Fuller, Simon (* 1960), britischer Musik- und Fernsehproduzent
 Fuller, Stanley (1907–1988), britischer Sprinter
 Fuller, Steve (* 1959), US-amerikanischer Soziologe und Begründer der sozialen Erkenntnistheorie
 Fuller, Thomas († 1661), englischer Historiker
 Fuller, Thomas Charles (1832–1901), US-amerikanischer Jurist und Politiker
 Fuller, Thomas J. D. (1808–1876), US-amerikanischer Politiker
 Fuller, Tia (* 1976), US-amerikanische Jazzmusikerin (Alt- und Sopransaxophon, Flöte) und Arrangeurin
 Fuller, Timothy (1778–1835), US-amerikanischer Politiker
 Fuller, Walter (1910–2003), US-amerikanischer Jazzmusiker (Trompete, Gesang)
 Fuller, Wayne (* 1931), US-amerikanischer Statistiker
 Fuller, Will (* 1994), US-amerikanischer Footballspieler
 Fuller, William E. (1846–1918), US-amerikanischer Politiker
 Fuller, William K. (1792–1883), US-amerikanischer Jurist und Politiker
 Fullerton, Carl, US-amerikanischer Maskenbildner
 Fullerton, Charles Gordon (1936–2013), US-amerikanischer Astronaut
 Fullerton, David (1772–1843), US-amerikanischer Politiker
 Fullerton, Fiona (* 1956), britische Schauspielerin
 Fullerton, George William (1923–2009), US-amerikanischer Instrumentenbauer
 Fullerton, Tracy (* 1965), US-amerikanische Spieledesignerin, Pädagogin und Autorin
 Fulleylove, Joan (1886–1947), britische Glasmalerin
 Fulleylove, John (1845–1908), britischer Maler von Stadtansichten, Gebäuden und Landschaften
 Füllgrabe, Harro (* 1975), deutscher Redakteur und Moderator
 Füllgräbe, Rolf (1929–2008), deutscher Politiker (CDU), Landrat
 Fullhart, Lee (* 1976), US-amerikanischer Ringer
 Fullilove, Donald (* 1958), US-amerikanischer Schauspieler und Synchronsprecher
 Fullilove, Michael (* 1972), australischer Autor, Journalist und Politologe
 Fullington, Edward M. (1864–1927), US-amerikanischer Politiker
 Fulliquet, Georges (1863–1924), Schweizer evangelischer Geistlicher und Hochschullehrer
 Füllkrug, Niclas (* 1993), deutscher Fußballspieler
 Füllkrug-Weitzel, Cornelia (* 1955), deutsche Pfarrerin und Direktorin der Aktion "Brot für die Welt"
 Füllmaurer, Heinrich, deutscher Maler und Zeichner
 Fullmer, Gene (1931–2015), US-amerikanischer Boxer
 Füllmich, Christian (* 1984), deutscher Filmproduzent und Herstellungsleiter
 Füllner, Meinhard (* 1941), deutscher Politiker (CDU), MdL
 Fulloné, Oscar (1939–2017), argentinischer Fußballspieler und -trainer
 Fullriede, Fritz (1895–1969), deutscher Offizier, zuletzt Generalmajor im Zweiten Weltkrieg
 Füllsack, Manfred (* 1960), österreichischer Sozialwissenschaftler
 Füllsack, Paul (1893–1957), deutscher Politiker (SPD)
 Füllsack, Zacharias († 1616), deutscher Posaunist, Komponist und Lautenist
 Füllstein, Heinrich von († 1538), Weihbischof in Breslau und Olmütz, Titularbischof von Nikopolis in Palästina; Hofkaplan der Herzöge von Oppeln
 Fullwell, Nick (* 1969), englischer Dartspieler

Fulm
 Fulmer, Hampton P. (1875–1944), US-amerikanischer Politiker
 Fulmer, Willa L. (1884–1968), US-amerikanische Politikerin
 Fulminacci (* 1997), italienischer Cantautore

Fuln
 Fulneczek, Alois (1882–1919), deutscher Kommunist, Arbeiterführer und Opfer des Freikorps

Fulo
 Fülöp Miller, René (1891–1963), US-amerikanischer Schriftsteller und Soziologe österreichischer Herkunft
 Fülöp, Beáta (* 1970), ungarische Fußballspielerin und Nationalspielerin
 Fülöp, Márton (1983–2015), ungarischer Fußballtorhüter
 Fülöp, Mihály (1936–2006), ungarischer Florettfechter
 Fülöp, Rajmond (* 1987), rumänischer Eishockeytorwart
 Fulop, Rob, US-amerikanischer Computerspiel-Entwickler
 Fülöp, Sándor (* 1978), ungarischer Squashspieler

Fulp
 Fulp-Allen, Sara (* 1985), US-amerikanische Ringerin
 Fulpius, Léon (1840–1927), Schweizer Architekt

Fulr
 Fulrad († 784), Abt von Saint-Denis

Fuls
 Fülscher, Alwine (1898–1969), Schweizer Plastikerin, Grafikerin und Malerin
 Fülscher, Elisabeth (1895–1970), Schweizer Kochschulleiterin und Kochbuchautorin
 Fülscher, Johann (1831–1915), deutscher Wasserbauingenieur
 Fülscher, Susanne (* 1961), deutsche Autorin
 Fulson, Lowell (1921–1999), US-amerikanischer Blues-Gitarrist und -Sänger
 Fulss, Antonia (* 2003), deutsche Schauspielerin
 Fulst, Guido (* 1970), deutscher Olympiasieger und Weltmeister im Radsport
 Fulst, Otto (1865–1945), deutscher Nautiker und Hochschullehrer
 Fulst-Blei, Stefan (* 1968), deutscher Politiker (SPD), MdL

Fult
 Fulter, Thomas (1832–1879), deutsch-französischer Bürgermeister, MdLA
 Fulterer, Andreas (1961–2016), italienischer Sänger (Südtirol)
 Fulton Hobson, Florence (1881–1978), irische Architektin
 Fulton, Alison, schottische Badmintonspielerin
 Fulton, Andrew S. (1800–1884), US-amerikanischer Politiker
 Fulton, Arthur (1887–1972), britischer Sportschütze
 Fulton, Champian (* 1985), US-amerikanische Jazzpianistin und -sängerin
 Fulton, Charles William (1853–1918), US-amerikanischer Politiker
 Fulton, Chris (* 1988), schottischer Schauspieler
 Fulton, Davie (1916–2000), kanadischer Rechtsanwalt, Richter und Politiker
 Fulton, Elmer L. (1865–1939), US-amerikanischer Politiker
 Fulton, Fitzhugh (1925–2015), US-amerikanischer Testpilot
 Fulton, Hamish (* 1946), britischer Fotograf, Konzeptkünstler, Maler und Bildhauer
 Fulton, James G. (1903–1971), US-amerikanischer Politiker
 Fulton, John Farquhar (1899–1960), US-amerikanischer Neurophysiologe und Medizinhistoriker
 Fulton, John H. (1792–1836), US-amerikanischer Politiker
 Fulton, John P. (1902–1965), US-amerikanischer Spezialeffekt-Experte und Kameramann
 Fulton, John, Baron Fulton (1902–1986), britischer Politiker
 Fulton, Kristian (* 1998), US-amerikanischer American-Football-Spieler
 Fulton, Mark (1961–2002), britischer Extremist, Mitglied der Loyalist Volunteer Force
 Fulton, Richard H. (1927–2018), US-amerikanischer Politiker
 Fulton, Robert (1765–1815), US-amerikanischer Ingenieur
 Fulton, Robert (* 1948), britischer Militär, Gouverneur Gibraltars
 Fulton, Robert D. (* 1929), US-amerikanischer Politiker, Gouverneur von Iowa
 Fulton, Ryan (* 1996), schottischer Fußballtorwart
 Fulton, Sarah Bradlee (1740–1835), Teilnehmerin des amerikanischen Unabhängigkeitskrieges
 Fulton, Stephen (* 1994), US-amerikanischer Boxer
 Fulton, Theodore Alan, US-amerikanischer Physiker
 Fulton, Thomas Benjamin (1918–2002), kanadischer römisch-katholischer Geistlicher und Bischof von Saint Catharines
 Fulton, Wendy (* 1954), US-amerikanische TV-Schauspielerin
 Fulton, William (* 1939), US-amerikanischer Mathematiker
 Fulton, William D. (1864–1925), US-amerikanischer Jurist und Politiker (Demokratische Partei)
 Fulton, William Savin (1795–1844), US-amerikanischer Politiker
 Fulton-Smith, Francis (* 1966), britisch-deutscher Schauspieler
 Fultz, Markelle (* 1998), US-amerikanischer Basketballspieler

Fulv
 Fulvetti, Gianluca (* 1973), italienischer Neuzeithistoriker
 Fulvia, Römerin, Geliebte des Quintus Curius, verwickelt in die Catilinarische Verschwörung
 Fulvia († 40 v. Chr.), römische Matrona, Ehefrau des Marcus Antonius
 Fulvius Aemilianus, Lucius, römischer Konsul 206
 Fulvius Aemilianus, Lucius, römischer Konsul 244
 Fulvius Bambalio, Marcus, Vater der Fulvia, der Gattin des Marcus Antonius
 Fulvius Centumalus, Gnaeus, römischer Konsul 229 v. Chr.
 Fulvius Centumalus, Gnaeus († 210 v. Chr.), römischer Konsul 211 v. Chr.
 Fulvius Centumalus, Marcus, römischer Stadtprätor (192 v. Chr.)
 Fulvius Curvus Paetinus, Marcus, römischer Suffektkonsul 305 v. Chr.
 Fulvius Curvus, Lucius, römischer Konsul
 Fulvius Dorotheus, Aulus, antiker römischer Toreut oder Händler
 Fulvius Felix, römischer Offizier (Kaiserzeit)
 Fulvius Flaccus, Gaius, Bruder und Legat des viermaligen römischen Konsuls Quintus Fulvius Flaccus
 Fulvius Flaccus, Gaius, römischer Konsul 134 v. Chr.
 Fulvius Flaccus, Gnaeus, römischer Prätor 212 v. Chr.
 Fulvius Flaccus, Marcus, römischer Politiker, Konsul 264 v. Chr.
 Fulvius Flaccus, Marcus († 121 v. Chr.), Politiker der römischen Republik und Verbündeter der Gracchen
 Fulvius Flaccus, Quintus, römischer Suffektkonsul 180 v. Chr.
 Fulvius Flaccus, Quintus (Konsul 237 v. Chr.), römischer Staatsmann und Feldherr
 Fulvius Flaccus, Quintus (Konsul 179 v. Chr.), römischer Staatsmann und Feldherr
 Fulvius Flaccus, Servius, römischer Konsul 135 v. Chr.
 Fulvius Gavius Aemilianus, Lucius, römischer Konsul 249
 Fulvius Gillo Bittius Proculus, Quintus, römischer Suffektkonsul (99)
 Fulvius Gillo, Marcus, Suffektkonsul 76
 Fulvius Maximus Centumalus, Gnaeus, römischer Konsul 298 v. Chr. und Diktator 263 v. Chr.
 Fulvius Nobilior, Marcus (Konsul 189 v. Chr.), römischer Konsul
 Fulvius Nobilior, Marcus (Konsul 159 v. Chr.), römischer Konsul
 Fulvius Nobilior, Quintus, römischer Konsul (153 v. Chr.)
 Fulvius Paetinus Nobilior, Servius, römischer Konsul 255 v. Chr.
 Fulvius Paetinus, Marcus, römischer Konsul 299 v. Chr.
 Fulvius Pius, Gaius, römischer Konsul 238

Liste der Biografien/Ful


والي (لقب)
 والي (فيلم)
 والي (مغني)
 والي (لعبة فيديو)
 ولاية (تقسيم إداري)
 ولاية الفقيه (مصطلح ديني لدى المسلمين الشيعة)
 الوالي (من أسماء الله الحسنى)

انظر أيضا
 وال

والي (توضيح)


Cortiguera es una localidad del municipio de Cabañas Raras, en la comarca de El Bierzo, provincia de León, comunidad autónoma de Castilla y León. Con una población de 431 habitantes en 2017.

Es una de las localidades bercianas en las que se conserva la lengua leonesa.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Cabañas Raras
Localidades de El Bierzo Bajo

Cortiguera (Cabañas Raras)


El palito amargo o panza de burro, Salpiglossis sinuata, es una planta de la familia de las solanáceas, nativa del sur de Chile.

Hábitat
Se encuentra en las laderas asoleadas, entre Coquimbo y Valdivia, en la costa y cordilleras, a unos 2.000  y en Argentina.

Descripción
Planta perenne, hirsuto-glanulosa, pegajosa. Tallos derechos, hasta 1,5 m de alto. Hojas inferiores ovado-elípticas, de 4,7 cm de largo, pinnatilobuladas hasta pinnatífidas, atenuadas en el pecíolo; hacia arriba en el tallo, de menor tamaño y con menos divisiones. Flores grandes en panículas terminales;cáliz cilíndrico, de 1 cm de largo, partido en 5 dientes; corola de 4-5 cm de largo, tubular, luego dilatada arriba y abierta en 5 divisiones bilobuladas de color blanco-amarillento veteado a púrpura intenso, rojas, anarajandas, moradas, amarillas o violeta-atropurpúreo.

Floración
Octubre a enero. Fruto: Cápsula que contiene semillas muy pequeñas, negras.

Taxonomía
Salpiglossis sinuata fue descrita por Ruiz & Pav. y publicado en  London Journal of Botany 5: 190, en el año 1846.
sinonimia
Phyteuma tricolor Molina
Salpiglossis atropurpurea R. Graham
Salpiglossis barclayana Sweet
Salpiglossis coccinea Lindl. & Paxton
Salpiglossis fulva Court.
Salpiglossis picta Sweet
Salpiglossis purpurea Miers
Salpiglossis straminea Hook.

Referencias

Bibliografía
Hoffmann, Adriana; Mary Kalyn Arroyo; Flavia Liberona; Mélica Muñoz; John Watson (1997). Plantas Altoandinas en la Flora Silvestre de Chile. Editorial Universitaria. Santiago de Chile. ISBN 9567743002
Ruiz López, Hipólito y José Antonio Pavón (1798) Systema Vegetabilium Florae Peruvianae et Chilensis 1: 163.
Marticorena, C. & M. Quezada. 1985. Catálogo de la Flora Vascular de Chile. Gayana, Bot. 42: 1–157.
 Zuloaga, F. O., O. Morrone, M. J. Belgrano, C. Marticorena & E. Marchesi. (eds.) 2008. Catálogo de las Plantas Vasculares del Cono Sur (Argentina, Sur de Brasil, Chile, Paraguay y Uruguay). Monogr. Syst. Bot. Missouri Bot. Gard. 107(1): i–xcvi, 1–983; 107(2): i–xx, 985–2286; 107(3): i–xxi, 2287–3348.

Enlaces externos

Imagen de Salpiglossis sinuata (Palito amargo)
Salpiglossis sinuata R. et P. Panza de burro

Salpiglossideae
Flora de América del Sur
Plantas descritas en 1846
Plantas descritas por Ruiz
Plantas descritas por Pavón

Salpiglossis sinuata


Kosmos 2524, ruski vojni satelit za radioelektronsko izviđanje (ELINT), sustava Liana, iz programa Kosmos. Vrste je Lotos-S1 (Lotos-S2 br. 803).

Lansiran je 2. prosinca 2017. godine u 13:43 (MSK) s kozmodroma Pljesecka s mjesta 43/4. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-2.1b. Orbita mu je 244 km u perigeju i 899 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 67,14°. Spacetrackov kataloški broj je 43032. COSPARova oznaka je 2017-076-A. Zemlju obilazi u 96,09 minuta.

Napaja se iz dvaju razmjestivih solarnih panela i baterija.

Iz misije je Blok-I 14S54 vratio se u atmosferu.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page  Lotos-S1 (14F145) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2524


ألكسندر دارسي (10 أغسطس 1908 - 20 أبريل 1996 م.) كان ممثلا مصريا أمريكيا ذا شهرة في فترة الأربعينيات والخمسينيات من القرن العشرين.

ولد ألكسندر صروف أفلاطون في القاهرة، مصر اشتهر بعدة أسماء شهرة منها أليكس دارسي، مثل في نحو 45 فيلما حيث ظهر في معظمها كرجل نبيل أو محتال جذاب المظهر، كان ظهوره الأول في فيلم «حدائق الله» 1927، قبل أن يظهر في الفيلم البريطاني الصامت لألفريد هيتشكوك " Champagne " إنتاج 1928 والذي يحكي قصة فتاة شابة تضطر للعمل بعد أن خسر والدها وظيفته، انتقل بعدها إلي هوليوود حيث لعب في أدوار مساعدة في أواخر الثلاثينيات، ثم اشتهر في الأربعينيات والخمسينيات كما مثل في أفلام فرنسية وبريطانية.

من أفلامه
 The Prisoner of Zenda إنتاج 1937.
 The Awful Truth إنتاج 1937.
 Stolen Holiday  إنتاج 1937.
 Topper Takes a Trip إنتاج 1939.
 في 1953 كان أحد طالبي الزواج من مارلين مونرو في فيلم " How to Marry a Millionaire ".
 Abdulla the Great أنتجته شركة مصر يونيفيرسال القاهرة وسفينكس فيلم ووزعته شركة تونتيث سينتشوري فوكس.
 Soldier of Fortune إنتاج 1955.
تضاءلت نسبة ظهوره سينمائيا في فترة الستينيات، حيث كانت معظم أدواره في التليفزيون قبل أن يعاود الظهور مجددا في أفلام الرعب ومع مخرجين من أمثال روجر كورمان وروس ميير وصأمويل فوليير ومنها
 It's Hot in Paradise  إنتاج 1962.
 St. Valentine's Day Massacre إنتاج 1967.
 Blood of Dracula's Castle إنتاج 1969.
 The Seven Minutes إنتاج 1971.
 Dead Pigeon on Beethoven Street إنتاج 1972.
و كان آخر ظهور له علي شاشة التليفزيون في سلسلة دراما تحقيقات ألمانية.

وفاته
توفي في ويست هوليوود، كاليفورنيا في 20 أبريل 1996 م.

مراجع

وصلات خارجية

 Alex D'Arcy، FANDANGO

أشخاص من منطقة لوس أنجلوس الكبرى
مغتربون مصريون في الولايات المتحدة
ممثلو أفلام صامتة مصريون
ممثلو أفلام غرب أمريكي
ممثلو تلفزيون مصريون
ممثلو مسرح مصريون
ممثلون مصريون في القرن 20
ممثلون مغتربون في الولايات المتحدة
ممثلون من القاهرة
مواليد 1326 هـ
مواليد 1908
مواليد في القاهرة
وفيات 1416 هـ
وفيات 1996
وفيات في لوس أنجلوس
ممثلو أفلام مصريون

ألكسندر دارسي


Ediciones Marisal fue una editorial española, ubicada en Madrid, que produjo varias colecciones de tebeos en la primera mitad de los años cuarenta del siglo pasado, destacando por su constancia entre las de pequeñas dimensiones. Al igual que Rialto, se nutría de los productos de los Estudios de Adolfo López Rubio.

Trayectoria
Tras arrancar con la cómica Pirulo y Mantencón, frecuentó los cuadernos de acción típicos de su época, con series tan curiosas como Abulkasem Basri.

Colecciones de tebeos

Referencias

Bibliografía

Editoriales de historieta de España

Ediciones Marisal


Gumanac je nenaseljeni otočić južno of otoka Kaprije. Najbliži otok je Mišjak Veli, oko 350 metara jugozapadno.

Površina otoka je 2.578 m2, a visina oko 1 metar.

Izvori

Sjevernodalmatinski otoci

Gumanac


Route 15 is  long and is in the southeastern corner of the province of New Brunswick. Starting at the north end of the Petitcodiac River Causeway, it loops around the city of Moncton on Wheeler Boulevard, then turns northeast from Dieppe to Shediac. From there, it turns east and bypasses Cap-Pelé crossing the Scoudouc River, then southeast to meet the Trans-Canada Highway at Port Elgin. The highway is a divided freeway from Moncton to just east of Shediac, where it remains a controlled-access highway until east of Cap-Pele.

History
Route 15 only extended from Shediac to Strait Shores until the early 1970s, when the Shediac Four-Lane Highway (the first rural expressway in New Brunswick) was built from Dieppe to Shediac. Its construction was controversial, with critics alleging that it was only built to give Moncton-area politicians better access to their summer cottages in the Shediac area. A two-lane bypass of Shediac itself was built shortly afterward.

The Wheeler Boulevard was developed and constructed through the 1970s and 1980s, and was fully complete by 1989.

A two-lane bypass of Cap-Pele opened to traffic in 1998. Since then it has proven itself to be a very dangerous highway artery in southeastern New Brunswick.

In 2012, a section of this highway between Moncton and Shediac was designated "Veteran's Memorial Highway".

Major intersections

See also
List of New Brunswick provincial highways

References

015
015
Shediac
Transport in Dieppe, New Brunswick
Transport in Moncton
Ring roads in Canada
Monuments and memorials in New Brunswick

New Brunswick Route 15


Peter Deißenberger (* 1. Dezember 1976 in Würzburg) ist ein deutscher Fußballspieler. Er ist Spielertrainer beim FV Thüngersheim.

Karriere

Jugend
Deißenberger begann bei der DJK Würzburg mit dem Fußballspielen. Weitere Stationen im Juniorenbereich waren der ETSV Würzburg, der 1. FC Nürnberg und die Würzburger Kickers.

Profikarriere

Vorkarriere
1996 ging Deißenberger wieder zu den Kickers Würzburg in die Landesliga Bayern Nord. 1997 wechselte er zum SC Weismain in die Regionalliga Süd, wo er bis Dezember 1998 26 Spiele absolvierte. Im Januar 1999 schloss er sich dem Würzburger FV an, wo ihm der Aufstieg als Meister der Landesliga Nord in die Bayernliga gelang.

Eintracht Frankfurt
Scouts von Eintracht Frankfurt wurden auf den damals 23-jährigen aufmerksam, und Deißenberger unterschrieb dort. Am 29. September 2000 beim 1:1 gegen Borussia Dortmund gab er sein Debüt, als Deißenberger in der 57. Minute für Horst Heldt eingewechselt wurde. Allerdings konnte er sich nie im Profikader der Eintracht durchsetzen, sodass dieses Spiel sein einziges in der Fußball-Bundesliga blieb. Im April 2002 absolvierte er ein Probetraining bei der SpVgg Unterhaching, wurde dort jedoch nicht unter Vertrag genommen. Deißenberger wurde zu den Frankfurter Amateuren abgeschoben, wo er sich anfangs ebenfalls nicht durchsetzen konnte und erst in der Saison 2002/03 in 36 Spielen zum Einsatz kam.

SV Elversberg
Zur Saison 2003/04 wechselte Deißenberger zur SV Elversberg. Während er in den ersten beiden Spielzeiten zum Stammspieler avancierte und je 32 Spiele bestritt, kam er in der Hinrunde der Saison 2005/06 nur in einem Spiel zum Einsatz.

Würzburger FV und kleinere Vereine
Daraufhin wechselte er in der Winterpause zurück zum Würzburger FV in die Fußball-Oberliga Bayern. Doch bereits nach Ende der Saison ging Deißenberger für ein halbes Jahr zum TSV Unterpleichfeld, ehe er in der Winterpause 2006/07 zum Würzburger FV zurückkehrte. Nachdem er 43 Spiele für den Würzburger FV bestritten hatte, verließ er den Verein wieder; diesmal in Richtung SV Bütthard, die er in die Fußball-Kreisliga Würzburg führte. Hier war er als Spielertrainer von 2008 bis 2010 aktiv.

2010 kehrte Deißenberger erneut zurück zum Würzburger FV. Er agierte hier als Mannschaftskapitän und erzielte in 56 Spielen sieben Tore. (Stand: Saisonende 2011/12)

Nach Ende der Saison 2011/12 wechselte Deißenberger ablösefrei zum TSV Reichenberg. Seit der Saison 2016/17 ist er wieder als Spielertrainer beim SV Bütthard aktiv, den er 2017/18 gemeinsam mit Trainerkollege Christian Steinmetz zur Meisterschaft in der Kreisklasse und zum Aufstieg in die Kreisliga führte. Im Meisterjahr gelangen ihm als Mittelfeldspieler 25 Treffer.
In dieser Saison erreichte der SV Bütthard zudem nach 7 Siegen das Totopokal-Finale im Kreis Würzburg, wo er dem TSV Uettingen allerdings mit 0:2 unterlegen war. Zur Saison 2019/2020 wechselte Deißenberger als Spielertrainer zum FV Thüngersheim.

Weblinks

  bei playerhistory.com

Einzelnachweise

Fußballspieler (Würzburger FV)
Fußballspieler (Würzburger Kickers)
Fußballspieler (Eintracht Frankfurt)
Fußballspieler (SC Weismain)
Fußballspieler (SV Elversberg)
Fußballtrainer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1976
Mann

Peter Deißenberger


Das Kraftwerk Tilbury war ein mit Steinkohle, Erdöl und Biomasse befeuertes Kohlekraftwerk am nördlichen Ufer der Themse bei Tilbury in Essex. Die Anlage bestand aus mehreren Einheiten die zu unterschiedlichen Zeiten gebaut wurden.

Kraftwerkseinheiten

Tilbury A
Das erste Kohlekraftwerk Tilbury A mit 360 MW wurde ab 1951 vom staatlichen Energieversorger, dem Central Electricity Generating Board (CEGB) gebaut. Es war bis 1981 in Betrieb, wurde dann stillgelegt und 1999 abgerissen.

Tilbury B
Das zweite Kohlekraftwerk Tilbury B mit 1.428 MW Leistung wurde ab 1961 ebenfalls vom CEGB errichtet und 1968 in Betrieb genommen. Im Jahre 1990 wurde das Kraftwerk privatisiert und kam zum Energieversorger National Power, in Folge mit Stand 2013 ist der Eigentümer RWE npower. Die Anlage bestand aus vier Kraftwerksblöcken, wobei im Normalfall nur drei Blöcke in Verwendung waren, während der vierte Block als Reserve diente, um bei Wartungsarbeiten in den anderen Blöcken die Energieversorgung aufrechterhalten zu können.

Tilbury B wurde im Jahr 2004 erweitert, um größeren Kohleschiffen mit bis zu 65.000 Tonnen Kohle das Löschen der Ladung zu ermöglichen.

Im Mai 2011 gab es Pläne, Tilbury B in ein Biomassekraftwerk mit einer reduzierten elektrischen Leistung von 750 MW umzuwandeln. Die dafür nötigen Holzpellets stammten aus der RWE-eigenen Fabrik Pelletwerk Waycross in Georgia (USA) und mussten importiert werden. Die umgebauten Anlagen, welche überwiegend Biomasse verfeuerten, gingen im Februar 2012 ans Netz. Bei reinen Kohlekraftwerken können auch Holzpellets als Zuschlag der Kohle beigegeben werden, was bis 10 % einfach möglich ist. Dabei wird zwar die Leistung reduziert, dafür jedoch der Zugang zu erheblichen Subventionen und die reduzierte Anrechnung der Kohlendioxidemissionen ermöglicht.

Nur wenige Tage nach Inbetriebnahme wurde die neue Anlage durch einen Großbrand, bei dem rund 4.000 Tonnen der Holzpellets brannten, schwer beschädigt.

Im Juli 2013 kündigte der Betreiber die Stilllegung im Oktober 2013 an.

Das Kraftwerk wurde 2016–2019 abgerissen.

Tilbury C
Anfang 2007 kündigte der Eigentümer RWE npower an, die Kraftwerkseinheit Tilbury B durch ein neues, auf 1.600 MW ausgelegtes, "saubereres" Kohlekraftwerk ersetzen zu wollen. Es war geplant, Tilbury C im Jahr 2014 in Betrieb zu nehmen. Das Projekt wurde aber nicht weiterverfolgt.

Einzelnachweise

Weblinks

Tilbury
Tilbury
Tilbury
Bauwerk in Thurrock
Erbaut in den 1960er Jahren
Tilbury
Tilbury

Kraftwerk Tilbury


Rudnik soli Bochnia (Kopalnia soli w Bochni) je jedan od najstarijih rudnika soli u Poljskoj i cijeloj Europi, koji je kontinuirano proizvodio stolnu sol od 12. stoljeća do 2007. godine.
U rudnicima duljine 4,5 km i dubine 468 metara, na 16 različitih razina nalaze se napuštene komore, šahtovi i prolazi koji tvore tzv. "podzemni grad" koji je sada otvoren za posjetitelje. Najveća sačuvana komora je pretvorena u sanatorij.

U rudniku se nalazi i muzej rudarstva s najvećom kolekcijom originalnih alatki i rudarske opreme koja ilustrira razvoj rudarske tehnologije od srednjeg vijeka do modernog doba.

Rudnici soli
Građevine u Poljskoj

Rudnik soli Bochnia


Hallov poučak o sparivanju
Jedan od nekoliko poučaka u Hallovim podgrupama

Hallov poučak


Cortinarius (Samuel Frederick Gray, 1821), denumit în popor pâsloșei, este un gen foarte mare de bureți (global există mai mult de 2.000 de specii,  în Europa aproximativ 500) din încrengătura Basidiomycota în ordinul Agaricales și familia Cortinariaceae. Denumirea științifică Cortinarius provine din cuvântul latin (), ce înseamnă văl, perdea. Această cortină este formată din fibre foarte fine ca păienjeniș între marginea pălăriei și piciorul. Cortina este o trăsătură caracteristică a ciuperci, dar apare de asemenea în alte genuri. Bureții acestui gen coabitează mereu, fiind simbionți micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor), dezvoltându-se în România, Basarabia și Bucovina de Nord în păduri de conifere și în cele foioase, din iunie până în noiembrie. Tip de specie este Cortinarius violaceus.

Descriere
Alături de genul Amanita, această familie cuprinde, atât specii valoroase, din punct de vedere alimentar, nu puține necomestibile cât și soiuri deosebit de toxice, unele mortale. Caracterele genului cu mici excepții sunt:

 Pălăria: este de mărime mediocră, emisferică sau în formă de clopoțel, în cursul maturizării din ce în ce mai aplatizată, până când în cele din urmă este convexă, la diverse specii ușor cocoșată. Cuticula este în mod general netedă, câteodată firoasă până solzoasă, poate fi uscată sau mucoasă și arată toate culorile.
 Lamelele: sunt dese, adesea oară ușor boltite, sporifere cu existența - cel puțin în stadiul tânăr - a elementelor de cortină, caracteristice pentru acest gen. Sporii sunt vâscoși, rotunjori până elipsoidali, pulberea fiind maroniu-ruginie.
 Piciorul: este cilindric, la diverse specii bulbos spre bază și relativ înalt față de pălărie. Coloritul diferă.
 Carnea: este destul de tare, albă sau colorată (soiuri necomestibile). Gustul poate fi dulceag, iute sau dezagreabil, mirosul variază între plăcut, fructuos și scârbos.

Caracteristici comune
 Genul poartă în tinerețe mereu o cortină, formată din fibre foarte fine ca păienjeniș între marginea pălăriei și picior (rest al vălului parțial/universal).
 Aceste fibre sunt efemere și cortina dispare, dar ele se restrâng frecvent în jurul mijlocul piciorului creând la diverse soiuri o zonă inelară.
 Culoarea sporilor este în cele mai multe cazuri maronie până ruginie, astfel lamelele unei ciuperci mature ale acestui gen sunt de același colorit.
 Toate speciile acestui gen sun simbionți micoriză, astfel se găsesc numai în asociere cu copaci.

Determinarea exactă este adesea dificilă, motiv pentru care genul este împărțit în secțiuni (subgenuri) pentru a efectua apoi cercetări mai direcționate respectiv o identificare la nivel de specie. Un instrument important pentru a distinge de exemplu secțiunile de altfel foarte asemănătoare ale Dermocybe și Leprocybe este testul de alcool. Se verifică dacă coloranții conținuți în descoperire pot fi dizolvați cu alcool. Pentru a face acest lucru, cel mai bine este dacă ciuperca se așază pe 3-4 foi de rulou de bucătărie întinse una peste alta și apoi se stropește cu ceva alcool incolor. Dacă din burete se eliberează coloranți care colorează hârtia, atunci este vorba de o Dermocybe, dacă nu este o Leprocybe.

Subgenuri (secții)
Genul Cortinarius cuprinde în Europa aproximativ 500 (global mai mult de 2.000). Depinde de autor, acesta este împărțit în șase la nouă subgenuri. Multe specii pot fi determinate doar de specialiști cu ajutorul caracteristicilor microscopice și a reacțiilor chimice ale culorii. Mai departe, toate subgenurile sunt încă odată divizate în mai multe secții. Subîmpărțirea următoarele subgenuri urmează în mare măsură după taxonomiile lui Bruno Cetto, Jean-Louis Lamaison și Marcel Bon:

 Cortinarius - Cortinarius (în sens restrâns): specii cu picior mai gros, de exemplu Cortinarius caperatus (comestibil), Cortinarius crassus (comestibil), Cortinarius hercynicus (necomestibil), Cortinarius poppyzon (necomestibil), Cortinarius splendens (otrăvitor), Cortinarius violaceus (comestibil). Ultimul este tip de specie.

 Dermocybe: specii cu picior cilindric și subțire cu calități nehigrofane, de exemplu, Cortinarius croceus (otrăvitor), Cortinarius malicorius (otrăvitor),  Cortinarius sanguineus (otrăvitor), Cortinarius semisanguineus (otrăvitor), Cortinarius uliginosus (otrăvitor). Sunt micologi, ca de exemplu Meinhard Michael Moser, care declară, că acest subgen ar fi un gen propriu, cea ce însa nu s-a impus.

 Hydrocybe: specii cu sau fără inel cu pălărie netedă, câteodată fibroasă. Cele mai importante caracteristici sunt tulpinile adesea zonate și pălăriile higrofane care se schimbă odată cu disimilitudinea umidității. Cei mai mulți autori o văd pe Hydrocybe drept secție al subgenului Telamonia. Exemple: Cortinarius bivelus (necomestibil), Cortinarius evernius (necomestibil), Cortinarius hemitrichus (necomestibil), Cortinarius laniger (necomestibil), Cortinarius subferrugineus (necomestibil),

 Leprocybe: specii  cu cuticulă catifelată, fin fibroasă până scămos-solzoasă cu un colorit uniform, de exemplu Cortinarius bolaris (otrăvitor), Cortinarius callisteus (otrăvitor), Cortinarius cotoneus (otrăvitor), Cortinarius gentilis (otrăvitor), Cortinarius melanotus (necomestibil) Cortinarius orellanus (mortal), Cortinarius rubellus (mortal), Cortinarius rubicundulus (otrăvitor), Cortinarius venetus (otrăvitor). Acest subgen a mai fost împărțit în trei secțiuni, anume: Legrocybe(preponderent de culoare galben-măslinie până măslinie), Limonei și Orellani (ambele preponderent de culoare galbenă până ocru-portocalie).

 Myxacium: specii cu pălărie și picior foarte mucos, de exemplu Cortinarius collinitus (comestibil), Cortinarius croceocaeruleus (necomestibil, foarte amar), Cortinarius delibutus (comestibil), Cortinarius elatior (comestibil), Cortinarius livido-ochraceus (comestibil), Cortinarius meinhardii sin. Cortinarius vitellinus (letal),  Cortinarius mucosus (comestibil), Cortinarius salor (comestibil), Cortinarius stillatitius (comestibil), Cortinarius trivialis (necomestibil).

 Phlegmacium, inclusiv Bulbopodium: pălărie mucoasă, picior uscat, de exemplu Cortinarius allutus (comestibil), Cortinarius balteatus (tânăr comestibil), Cortinarius callochrous (necomestibil), Cortinarius claricolor (comestibil), Cortinarius cumatilis (comestibil), Cortinarius cyanites (necomestibil), Cortinarius elegantior (comestibil), Cortinarius elegantissimus (otrăvitor), Cortinarius glaucopus (comestibil),  Cortinarius infractus (necomestibil, foarte amar), Cortinarius livido-ochraceus (comestibil), Cortinarius multiformis (comestibil), Cortinarius mussivus (necomestibil), ref>Bruno Cetto: "I funghi dal vero", vol. 6, Editura Arte Grafiche Saturnia, Trento 1989, p. 220-221, ISBN 88-85013-46-5</ref> Cortinarius odorifer (comestibil și miros de anason), Cortinarius olidus (necomestibil), Cortinarius percomis (comestibil), Cortinarius praestans (foarte gustos), Cortinarius purpurascens (comestibil), Cortinarius rufo-olivaceus (necomestibil),  Cortinarius smithii sin. Cortinarius occidentalis (necomestibil), Cortinarius triumphans sin. Cortinarius crocolitus (comestibil), Cortinarius turmalis (necomestibil), Cortinarius varius (comestibil).

 Sericeocybe: pălărie lucioasă, opacă încarnată sau fibroasă, rar solzoasă cu picior cilindric, câteodată ușor până clar bulbos. În momentul de față, subgenul este asociat celui numit Telamomia (vezi mai jos). Exemple sunt Cortinarius anomalus (de valoare inferioară), Cortinarius argentatus (necomestibil), Cortinarius azureovelatus (necomestibil), Cortinarius caninus (comestibil), Cortinarius livido-ochraceus (comestibil), Cortinarius camphoratus (necomestibil), Cortinarius spilomeus (necomestibil), Cortinarius traganus,

 Telamonia: specii cu inel solzos în formă de brățară, în plus un văl lateral, astfel că s-ar crede, piciorului ar fi decorat, de exemplu Cortinarius alboviolaceus (necomestibil), Cortinarius anthracinus (necomestibil), Cortinarius armillatus (comestibil), Cortinarius bibulus sin. Cortinarius pulchellus (necomestibil), Cortinarius bovinus (necomestibil), Cortinarius brunneus (otrăvitor), Cortinarius cagei sin. Cortinarius bicolor (necomestibil), Cortinarius cinnabarinus (otrăvitor), Cortinarius fasciatus (necomestibil),  Cortinarius flexipes (necomestibil), Cortinarius fulvescens (necomestibil), Cortinarius hinnuleus (necomestibil), Cortinarius malachius (comestibiltate limitată), Cortinarius rigens (necomestibil), Cortinarius triformis (necomestibil), Cortinarius torvus (necomestibil), Cortinarius uraceus (necomestibil).

Note

Bibliografie
 (Marcel) Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 1, Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna, Viena 1976, ISBN 3-405-11774-7, Cortinarius: p. 208-235
 Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 2, Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna, Viena 1980, ISBN 3-405-12081-0, Cortinarius: p. 124-219
 Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 3, Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna, Viena 1980, ISBN 3-405-12124-8, Cortinarius: p. 130-201
Bruno Cetto: "I funghi dal vero", vol. 4, Editura Arte Grafiche Saturnia, Trento 1983, p. 462-499, ISBN 88-85013-25-2, Cortinarius: p. 120-243
 I funghi dal vero, vol. 5, Editura Arte Grafiche Saturnia, Trento 1986, ISBN 88-85013-37-6, Cortinarius: p. 126-213
 I funghi dal vero, vol. 6, Editura Arte Grafiche Saturnia, Trento 1989, ISBN 88-85013-46-5, Cortinarius: p. 144-267
 I funghi dal vero, vol. 7, Editura Arte Grafiche Saturnia, Trento 1993, ISBN 88-85013-57-0 (editat postum), Cortinarius: p. 162-193
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

Cortinarius
Micoriză
1821 în știință

Cortinarius