محمد محمد إبراهيم البلتاجي
طبيب، وعضو مجلس الشعب المصري سابقًا ورمز من رموز الإخوان المسلمين بمصر. ولد عام 1963 في مدينة كفر الدوار بمحافظة البحيرة ويقيم في شبرا الخيمة، متزوج وله خمسة أولاد (عمار، أنس، أسماء، خالد، وحسام الدين).

تعرفه على الإخوان المسلمين

 تعرف على دعوة الإخوان المسلمين في أول المرحلة الثانوية بالإسكندرية سنة 1977م من خلال عاطفة الثلاثاء والأساتذة الكرام: أ/ محمد عبد المنعم وأ/ جمعة أمين وأ/ محمد حسين عيسى، ومن خلال زيارات متكررة لعلماء الأزهر الكبار، الشيخ/ أحمد المحلاوي - في بيته، والشيخ/ محمود عيد في مسجده، بدأت معالم الفكرة الإسلامية والمشروع الإسلامي والدعوي تتعمق في نفسه ورموز العمل الطلابي (إبراهيم الزعفراني وخالد الزعفراني، طلعت فهمي).

نشاطاته الطلابية
 ترأس اللجنة الثقافية ثم مثل اتحاد طلاب معهد الإسكندرية الديني الثانوي وأصدر أول مجلة دعوية أزهرية في هذا الوقت (1978 - النذير).
 شارك في أعمال (الجماعة الإسلامية بالمدارس الثانوية بمحافظة الإسكندرية) والتي كان لها نشاط عام دعوي وتربوي وسياسي كبير تمثل في إقامة مؤتمر من أكبر مؤتمرات الإسكندرية لتفنيد ومعارضة كامب ديفيد 1978.
 رئيسًا لاتحاد كلية طب الأزهر ثم رئيساً لاتحاد طلاب جامعة الأزهر (بفروعها على مستوى الجمهورية) 85 - 86 - 87.
 شارك مع رموز العمل الطلابي بالجامعات المصرية في توحيد موقف طلاب حاشد تأييدًا لقضية الجندي المصري (سليمان خاطر) ومخاطبة الحكومة المصرية بالإفراج عنه وعدالة قضيته.
 صدرت ضده قرارات تعسفية بفصله وعزله عن رئاسة اتحاد الطلاب من إدارة الجامعة، كما صدر قرار إدارة المدينة الجامعية بخروجه من السكن بالمدينة مما يعد بمثابة طرده للشارع بلا مأوى، حيث كانت أسرته تقيم بمحافظة البحيرة ولا مأوى له بالقاهرة، ولكن الإدارة اضطرت للعدول عن قراراتها الظالمة أمام ضغوط طلابية حاشدة.

تعليمه وعمله
 التحق بالجيش وأدى الخدمة العسكرية (ملازم) لمدة سنة واحدة لصدور قرار تعيينه معيدًا (نائب بمستشفى الحسين الجامعي).
 عمل طبيب مقيم بقسم الأنف والأذن والحنجرة 1990م - 1993.
 حصل على الماجستير عام 1993.
 صدر قرار تعيينه بوظيفة مدرس مساعد (بقسم الأنف والأذن والحنجرة كلية طب الأزهر) من رئيس الجامعة لأنه أول زملائه المتقدمين للوظيفة ولكن الجهات الأمنية أصدرت توصية بوقف قرار التعيين فتعطل تسلمه للوظيفة لمدة أربع سنوات حيث أصدرت محكمة القضاء الإداري حكمها بأحقيته في تسلم الوظيفة وعدم أحقية الجهات الأمنية.
 عمل مدرسًا مساعدًا بالقسم من يناير 1998م وحصل على درجة الدكتوراة 2001 وتم تعيينه مدرسًا بالقسم عام 2001.

نشاطاته الخيرية
 أقام بمدينة شبرا الخيمة وافتتح بها عياداته ومن خلال تميز مهني واضح صار له جمهور كبير وقاعدة عريضة تعرفت على تميزه العلمي والخلقي والدعوي والخدمي.
 شارك في العديد من القوافل الطبية الخيرية من خلال لجنة الإغاثة بنقابة الأطباء - خدم فقراء وأيتام المنطقة من خلال مشروعات الطفل اليتيم الكثيرة بشبرا الخيمة.
 عمل مديرًا لأحد فروع الجمعية الطيبة الإسلامية ذات النشاط الطبي الخيري في أنحاء مصر.
 له مشاركات علمية ونقابية وثقافية ودينية في العديد من الجمعيات والمؤتمرات والدورات التدريبية للأطباء.
شارك في سفينة الحرية لرفع الحصار عن غزة

عمله بالبرلمان المصري

 ترشح لعضوية مجلس الشعب 2005 عن دائرة شبرا الخيمة أول على مقعد الفئات عن كتلة الإخوان المسلمين وفاز باكتساح من الجولة الأولى.
 عضو لجنة الدفاع والأمن القومى بمجلس الشعب المصري 2012
 ترشح لعضوية مجلس الشعب 2005 عن دائرة قسم أول شبرا الخيمة على مقعد الفئات عن كتلة الإخوان المسلمين وفاز باكتساح من الجولة الأولى بفارق 15 ألف صوت عن أقرب منافسيه، «بعد أن حاول رئيس اللجنة العامة للانتخابات ان ينسحب قبل إعلان النتيجة بدعوى إصابته بأزمة قلبية وهو ما رفضته الجماهير الحاشدة التي جاءت لمتابعة النتيجة فتراجع القاضي عن موقفه وأعلن فوز الدكتور محمد البلتاجي رغم الضغوط الأمنية الهائلة التي طالبت رئيس اللجنة بتزوير النتيجة لصالح مرشح الحزب الحاكم بمصر».
 افتتح معاركه تحت قبة مجلس الشعب مع بداية دورته البرلمانية بالدفاع عن حقوق الشعب المصري، وارتبط اسمه بقضايا جماهيرية عديدة منها " عبارة السلام 1998، انفلونزا الطيور، رغيف الخبز، قانون المرور، قانون الضرائب العقارية، ارتفاع الأسعار.
 أولى اهتمامًا كبيرًا بالقضايا الوطنية والقومية تحت قبة البرلمان المصري وفي مقدمتها قضايا الحريات العامة والإصلاح السياسي ومن أشهر المواقف في هذا الصدد دفاعه البرلماني عن استقلال السلطة القضائية، حرية الصحافة، إضافة إلى مواقفه الرافضة لتشريعات (الحبس في قضايا النشر، تمديد حالة الطوارئ، التعديلات الدستورية الجائرة في 2007، المحاكمات العسكرية للمدنيين)، كما كانت له جولات في الدفاع عن حقوق التعبير والتظاهر السلمي، حيث وقف بقوة ضد دعاوي القمع وإطلاق الرصاص علي المتظاهرين التي اطلقها نواب بالحزب الوطني الحاكم بمصر.
 برز دوره كعضو بلجنة التعليم بمجلس الشعب المصري في الدفاع عن العديد من قضايا التعليم والطلاب واعضاء هيئة التدريس، حيث خاض معارك برلمانية وسياسية ضد الانتهاكات الأمنية للحريات الطلابية والجامعية، ودافع عن الحقوق المادية للمعلمين وأساتذة الجامعات.
 شارك إلى جانب عدد من الرموز الوطنية من مختلف التيارات السياسية في تأسيس الحملة المصرية ضد التوريث في أكتوبر 2009، كما شارك في نفس التوقيت«بتأسيس حركة مصريون من أجل انتخابات حرة وسليمة».
 مثّل الإخوان المسلمين في تأسيس الجمعية الوطنية للتغير فبراير 2010، وكان له دور بارز في فعاليات الجمعية بمختلف محافظات مصر.
 شارك في تأسيس المنتدى العالمي للبرلمانيين الإسلاميين (تأسس في يناير 2007 بجاكرتا) ومثل مصر في عضوية مجلس إدارته.
 تم انتخابه في (2008)، كعضو لجنة المتابعة «اللجنة التنفيذية» بالمؤتمر القومي الإسلامي وهو المؤتمر الذي حافظ على مساحة عمل مشترك بين التيارين القومي والإسلامي على الساحة العربية خلال السنوات الأخيرة.
 ارتبط اسمه بالدفاع عن القضية الفلسطينية فشارك في تأسيس الحملة الشعبية المصرية لفك الحصار عن غزة ومثّـل مصر في عضوية اللجنة الدولية لكسر الحصار عن غزة، وكان له دور بارز في مواجهة المواقف الرسمية المصرية والعربية أثناء الحرب الأخيرة على غزة، كما كانت له مشاركات قوية برلمانية وسياسية ضد بناء الجدار الفولاذي بين مصر وغزة، وضد تصدير الغاز لإسرائيل... الخ ".
 لم يكتفِ بدوره في اللجنة الدولية لكسر حصار غزة لكنه شارك ضمن نشطاء دوليين في سفنية مرمرة التركية وكان رئيس الوفود العربية المشاركة في أسطول الحرية الذي سعى عمليًا في كسر الحصار «بحرًا» عن قطاع غزة، لكن إسرائيل مارس قرصنة دولية عليه بهجوم عدواني «بحري وجوي» في (30 مايو/2010) أدى لاستشهاد تسعة من الناشطين، وجرح العشرات منهم فضلا عن اعتقال كافة المشاركين على ظهر الأسطول.
 شارك في العديد من المؤتمرات والفعاليات الدولية داخل وخارج مصر منها مؤتمر الوحدة الإسلامية في لندن ومؤتمر القدس الدولي في إسطنبول ومؤتمري نصرة الشعب الفلسطيني ودعم المقاومة في لبنان.
 أثري الحياة السياسية والفكرية المصرية بأكثر من 40 مقال، نشرت في العديد من الصحف العربية والمصرية.
 أصدر كتابا بعنوان: (مصر 2005- 2010 ولماذا لم يتحقق الإصلاح المنشود).
ترشح لانتخابات مجلس الشعب مرة أخرى عام 2010 التي شهدت وقائع تزوير فاضح فانسحب من الجولة الثانية تنفيذا لقرار جماعة الاخوان المسلمين بمقاطعة جولة الإعادة ثم ساهم في إنشاء البرلمان الشعبي الذي كان من مقدمات ثورة 25 يناير
شارك في ثورة 25 يناير من بدايتها وتم اختياره بمجلس أمناء الثورة
شارك في تأسيس حزب الحرية والعدالة- الجناح السيايي لحركة الإخوان المسلمين - وتم اختياره أمينا عاما للحزب بالعاصمة المصرية القاهرة
ترشح في انتخابات مجلس الشعب المصري 2011 عقب ثورة 25 يناير على رأس قائمة حزب الحرية والعدالة بمحافظة القليوبية ودخل مجلس الشعب للمرة الثانية ولكن هذه المرة ممثلا عن الحزب في أول مشاركة رسمية وأول برلمان بعد ثورة 25 يناير.

مواقفه في اعتصام رابعة العدوية بعد عزل الرئيس محمد مرسي

أمرت النيابة العامة في أغسطس 2013 بضبطه وإحضاره على خلفية اتهامات وبلاغات مقدمة بتعذيب عدد من المواطنين المعارضين لجماعة الاخوان المسلمين في اعتصامه بمنطقة رابعة العدوية للمطالبة بعودة الرئيس المعزول محمد مرسي.
له فيديو شهير يربط فيه بين توقف الاحتجاجات وقرنها بعودة الرئيس المعزول محمد مرسي.
ولكنه رد علي هذا الفيديو وقال إن أهل سيناء يرفضون الانقلاب العسكرى ولذلك هم يقومون بذلك فإذا عادت الشرعية سيتوقفون هم وباقي الشعب المصري، فأهل سيناء جزء من انتفاضة الشعب.، وقُتلت ابنته أسماء خلال فض اعتصام رابعة العدوية وألقي القبض عليه في 29\8\2013 من قبل قوات الأمن المصرية بمحافظة الجيزة. ووجهت إليه تهمة التحريض على قتل المتظاهرين.

محاكمته
مثل الدكتور محمد البلتاجي أمام عدة محاكم بتهمة التحريض على القتل في عدة محافظات وصدر ضدة حكم بالإعدام بتهمة اقتحام سجن وادي النطرون، بينما كان البلتاجي وقتها معتصما بميدان التحرير مع شركاء الثورة على مرأى ومسمع من كل فضائيات العالم التي كانت تنقل الأحداث وقتها مباشرة للعالم كله.، وما زال يمثل أمام المحاكم في عدة قضايا لم تنتهي بعد.

 قضت محكمة جنايات القاهرة في 19 أبريل 2014 بسجن محمد البلتاجي لمدة سنة مع الشغل بتهمة إهانة القضاء خلال محاكمته في قضية قصر الاتحادية.
 وفي 27 ديسمبر 2014 حُكم عليه بالسجن 6 سنوات وغرامة 20 ألف جنيه مصري بعد إدانته بتهمة إهانة المحكمة وذلك في أحد جلسات محاكمته في قضية الهروب من سجن وادي النطرون.
 قررت محكمة جنايات جنوب القاهرة، المنعقدة بمعهد أمناء الشرطة بطرة، السبت 08 سبتمبر 2018، الحكم على كل من محمد البلتاجي وصفوت حجازي و73 آخرين بالإعدام شنقا في قضية فض اعتصام رابعة العدوية وهو حكم غير نهائي قدم فيه البلتاجي وبقية المتهمين طعنا لمحكمة النقض.
 وللمرة الثالثة، قضت محكمة جنايات القاهرة، في ديسمبر 2018، بحبس محمد البلتاجي لمدة عامين إثر إدانته بإهانة القضاء وذلك بعد «ابتسامه» إثر قرار بمنعه من الاسترسال في توجيه الأسئلة إلى شهود الإثبات.
 أصدرت محكمة جنايات الجيزة، في 10 يناير 2019، حكماً ببراءة محمد البلتاجي، ومحمد بديع، وعصام العريان، وصفوت حجازي، وباسم عودة، وآخرين، في إعادة محاكمتهم بالقضية المعروفة إعلامياً بأحداث مسجد الاستقامة.
 قضت محكمة جنايات القاهرة، المنعقدة بمجمع محاكم طرة، السبت 07 سبتمبر 2019، بالسجن المؤبد لمحمد البلتاجي ومحمد بديع وعصام العريان و8 متهمين آخرين في القضية المعروفة إعلاميًا بـ«اقتحام الحدود الشرقية».
 قضت محكمة النقض في مصر، الاثنين 14 يونيو 2021، بتأييد حكم الإعدام بحق كل من القيادي بجماعة الإخوان المسلمين، محمد بلتاجي، وصفوت حجازي و10 آخرين في قضية «فض اعتصام رابعة».
 نشرت الجريدة الرسمية في مصر، السبت 27 نوفمبر 2021، قرار محكمة النقض بإدراج قياديين في جماعة الإخوان المسلمين من بينهم محمد البلتاجي وسعد الكتاتني على قوائم «الإرهاب» لمدة 5 سنوات تبدأ من تاريخ صدور القرار.

بلغ عدد الأحكام الصادرة في حق القيادي بجماعة الإخوان المسلمين محمد البلتاجي، 219 سنة سجن وإعدام، في 12 قضية، ومازالت بعض هذه القضايا في مرحلة النقض.

انظر أيضًا
 أسماء البلتاجي
 إسراء عبد الفتاح
 أحمد غانم
 أسماء محفوظ
 أيمن نور
 بثينة كامل
 جميلة إسماعيل
 جورج إسحاق

مراجع

وصلات خارجية
 مقاطع فيديو يوتيوب - نماذج حية من الأداء البرلماني
 كارثة التوريث والنهج البديل، محمد البلتاجي، المعرفة، الجزيرة نت، 20 سبتمبر 2009 م
 مضابط النائب، موقع مجلس الشعب المصري

أعضاء هيئة تدريس جامعة الأزهر
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من القاهرة
أشخاص من كفر الدوار
أطباء أنف وأذن وحنجرة
أطباء مصريون
أطباء مصريون في القرن 20
أطباء مصريون في القرن 21
أعضاء الجمعية التأسيسية للدستور المصري
أعضاء جبهة الضمير الوطني
أعضاء مجلس الشعب المصري 2005
أعضاء مجلس الشعب المصري 2012
أكاديميون مصريون
إخوان مسلمون مصريون
برلمانيون مصريون
سياسيو حزب الحرية والعدالة
سياسيون إسلاميون
سياسيون مصريون في القرن 20
سياسيون مصريون في القرن 21
مشاركون في أسطول الحرية
مواليد 1963

محمد البلتاجي


මුටෙම්වියා (), තුත්මෝස් IV පාරාවෝවරයාගේ බිරිඳකි.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත ලිපි
 ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ පවුල් ගස

Queens consort of the Eighteenth Dynasty of Egypt
15th-century BC Egyptian women
14th-century BC Egyptian women
Wives of Thutmose IV

මුටෙම්වියා


This is a list of the 22 members of the European Parliament for Sweden in the 1999 to 2004 session.

List

Notes

Sweden
List
1999

List of members of the European Parliament for Sweden, 1999–2004


Panache war ein griechisches  Gewichtsmaß auf der Insel Samos und wurde als Getreidemaß verwendet. Hier wurden Getreide, Samen und andere trockene Waren nur nach Gewicht verkauft.

Das größere Maß der Quillot, auch Kilo oder Kiloz, hatte als Volumen 33,148 Liter und als Gewichtsmaß 24,861 Kilogramm.
 1 Panache = 25 Pfund (griech.) etwa 8,29 Kilogramm
 3 Panache = 1 Quillot

Literatur
 Johann Georg Krünitz, Friedrich Jakob Floerken, Heinrich Gustav Flörke, Johann Wilhelm David Korth, Carl Otto Hoffmann, Ludwig Kossarski:  Ökonomische Enzyklopädie. Band 106, Joachim Pauli, Berlin 1807, S. 335.

 Christian Noback, Friedrich Eduard Noback: Vollständiges Taschenbuch der Münz-, Maß- und Gewichtsverhältnisse. Band 1, F. A. Brockhaus, Leipzig 1851, S. 68.

Einzelnachweise

Altes Maß oder Gewicht (Griechenland)
Masseneinheit

Panache


Battlestar Galactica (kısaca BSG ya da Battlestar; Türkçe: Savaş Yıldızı Galactica), askerî bilimkurgu ve drama türündeki televizyon dizisi ve Battlestar Galactica serisinin bir parçasıdır. 1978'de Glen A. Larson tarafından yaratılan orijinal Battlestar Galactica televizyon dizisinin David Eick ve Ronald D. Moore tarafından oluşturulan yeni nesil çekimidir. İlk olarak Aralık 2003'te Sci Fi ağının yayınladığı üç saatlik miniseri ile başlayan yeni nesil seri, dört sezon devam eden ve 24 Mart 2009'da sona eren dizi ile devam etti. Peabody Ödülleri, Television Critics Association Yılın Ödülü Programı ve Emmy adaylıkları ile yazarlar tarafından olumlu eleştiriler aldı. Dizinin başrollerinde; daha önceki performanslarıyla Emmy Ödülü kazanmış ve Oscar'a aday gösterilmiş Edward James Olmos ve Mary McDonnell oynamıştır.

Dizinin 1978 ve 1980 serilerinin üzerine yeni dizi çekilmemesine rağmen hayranlar diziyi yaşatmayı sürdürdüler. Kitap satışları devam etti. Hayranlar kendi kostümlerini dikip buluşuyorlardı.

İnternet yayılmaya başladığında 200'den fazla websitesi kuruldu. 20 yıldan fazla geçmesine rağmen potansiyel hala devam ediyordu. Bazı kitaplarıda yazmış olan Richard Hatch (Apollo) Battlestar Galactica: The Second Coming adı altında 4.5 dakikalık bir demo fragman hazırladı. Rastlantı olarak Yıldız Savaşları: Bölüm I - Gizli Tehlike sinemalara girmişti. Hatch in girişimleri başarılı bulunmasına rağmen Larson'la fikir ayrılığına düşmektelerdi.

2000'lerin ilk yıllarında proje çıkmaza girerken Sci-Fi Channel ve Universal Stüdyoları'nınm girişimleriyle yeni bir Savaş Yıldızı Galactica yaratıldı. 21. yüzyılın nesline ve modern dizi anlayışına göre ana konudan sapmayacak şekilde dizi modernize edildi.

Yıldız Savaşları'yla uzayda geçmesi dışında neredeyse hiçbir benzer yönü kalmadı. Glen A.Larson dizinin senarist ekibinde ve danışman yapımcı olarak görev almaktaydı. Richard Hatch ise Tom Zarek aldı karakteri canlandırmaktaydı.

Konusu
12 Koloni'de yaşayan insanlar,düşmanları Saylonlar ile 40 yılı aşkın bir süredir barış içinde yaşamaktadır. Ancak Saylonlar'ın gerçekleştirdikleri sinsi saldırıyla, kolonilerin savunma sistemleri etkisiz hale getirilip nüfusun yoğunlaştığı tüm merkezlerin nükleer silahlar ile yok edilmesi her şeyin birdenbire değişmesine sebep olacaktır. Aslında Saylonlar, yıllar önce insanlar tarafından yapay zekâ kullanılarak üretilmiş sofistike robotlardır. Ancak zaman içinde kendi zekâ ve bilinçleri oluşmuş; efendilerine karşı örgütlenerek ilk İnsan/Saylon savaşının başlamasına neden olmuştur. Uzay gemilerini yenileyerek daha da güçlendirmesine rağmen 12 Koloni'nin  ordu ve tüm savunma teşkilatı, Saylonlar'ın icat ettiği bilinmeyen yeni silah karşısında tamamen çaresiz kalmıştır.  Bu sinsi saldırı esnasında, görevi savaşçı taşımak olan uzay gemisi Battlestar Galactica müzeye çevirilmek üzere yedeğe alınmıştır. Galactica aslında yıllar önce ilk Saylon Savaşı'nda görev almış, ancak sonradan barış döneminde askerî  eğitim amaçlı kullanılmıştır.

Ancak artık miladını doldurmuştur ve kaptan Adama da emekli olmak üzeredir. İşin ilginç yanı, Saylonlar'ın saldırısında görev alamayacak kadar uzak bir bölgede olması aslında onu insanlığın kurtarılmasındaki tek umut haline getirir çünkü Gaius Baltar adındaki dahi bilim insanı Saylonlar tarafından kandırılarak tüm savunma sistemi detaylarının Saylonların eline geçmesine ve Saylonlar'ın insan kolonilerinin tüm savunma sistemlerine girişini sağlayıp insan ırkını neredeyse tamamen yok etmelerine neden olmuş ve sadece Galactica hayatta kalabilmiştir. Bunun en önemli nedeni Galactica'nın komutanı Adama'nın 40 yıl önceki Saylon savaşlarından kalan bir alışkanlık ile geminin savunma sistemindeki bilgisayarları bir network altında toplamayıp sadece istasyon bazında çalıştırmasıdır. İşte bu nedenle Saylonlar 12 Koloniye saldırırken diğer tüm gemilerin network sistemini çökertirken bunu network sistemi ile çalışmayan Galactica'ya yapamamışlardır.

Öte yandan kolonilerin başkanının ölmesi ile yerine geçen Laura Roslin, insanlığa dair ayakta kalan her şeyi ve herkesi toparlayarak Galactica'ya sığınmak üzere yola çıkar. Aynı zamanda Adama da yeterli sayıda adamı ve silahı olmadığı için kaçmak zorundadır; kendileri için yeni ve güvenli bir yer olacağına inandığı efsanevi gezegen Dünya'yı aramak üzere yola çıkar.

Oyuncular ve karakterler

 Edward James Olmos - William Adama
 Mary McDonnell - Laura Roslin
 Katee Sackhoff - Kara "Starbuck" Thrace
 Jamie Bamber - Lee "Apollo" Adama
 James Callis - Dr. Gaius Baltar
 Grace Park - Sharon "Athena" Agathon / Sharon "Boomer" Valerii / Sekiz Numara

Orijinal dizinin oyuncularından bazıları

 Richard Hatch - Yüzbaşı Apollo
 Dirk Benedict - Teğmen Starbuck
 Lorne Greene - Komutan Adama
 Herb Jefferson Jr. - Teğmen Boomer
 Maren Jensen - Athena
 Tony Swartz - Çavuş Jolly
 Noah Hathaway - Boxey
 Terry Carter - Albay Tigh
 Lew Ayres - Başkan Adar

Sezonlar

1. sezon (2004 - 2005)

2. Sezon (2005 - 2006)

3. Sezon (2006 - 2007)

4. Sezon (2008 - 2009)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî web sitesi (İngilizce)
 Battlestar Wiki
 Battlestar Wiki

2004'te başlayan Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
2004'te başlayan Kanada televizyon dizileri
2009'da sona eren Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
2009'da sona eren Kanada televizyon dizileri
2000'lerde Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
2000'lerde Kanada televizyon dizileri
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu dizileri
Amerika Birleşik Devletleri dramatik televizyon dizileri
Kanada bilimkurgu dizileri
Kanada dramatik televizyon dizileri
Battlestar Galactica dizileri
Fantastik televizyon dizileri
Vancouver'da çekilen televizyon dizileri
Syfy orijinal programları
NBC Universal Television dizileri
Peabody Ödülü sahipleri

Battlestar Galactica (dizi, 2004)


Azparren es una localidad española y un concejo de la Comunidad Foral de Navarra perteneciente al municipio de Arce.
Está situado en la Merindad de Sangüesa, en la comarca de Auñamendi, y a 48 km de la capital de la comunidad, Pamplona. Su población en  fue de  habitantes (INE), su superficie es de  km² y su densidad de población de  hab/km².

Geografía física

Situación
La localidad de Azparren está situada en la parte Noroeste del municipio de Arce a una altitud de 920  Su término concejil tiene una superficie de  km² y limita al norte con los municipios de Oroz-Betelu y Garayoa; al este con el municipio de Abaurrea Baja y el término de Aristu en el municipio de Urraúl Alto; al sur con el término de Equiza y al oeste con el concejo de Artozqui.

Demografía

Evolución de la población

Véase también
 Arce
 Lista de concejos de Navarra

Referencias

Enlaces externos
 Datos del Concejo de Azparren - Gobierno de Navarra - Información y datos de entidades locales de Navarra.

Concejos de Arce
Localidades de Arce

Azparren


Stavanger kunstmuseum (tidligere Rogaland Kunstmuseum) blev etableret i 1990, efter at have overtaget samlingen fra Stavanger Faste Gallerier, som holdt til i Stavanger kunstforenings lokaler. Samlingens begyndelse kan dog dateres tilbage til 1865 da Stavanger kunstforening blev stiftet. Stavanger kunstmuseum viser skiftende midlertidige udstillinger samt ophængninger fra den faste samling. Stavanger kunstmuseum er en del af MUST – Museum Stavanger AS/AS – efter fusionen med Rogaland Kunstmuseum den 1 . juli 2010 .

Museet ligger på vestsiden af Mosvatnet på Tjensvoll i bydelen Hillevåg i Stavanger. Museet åbnede dørene første gang i de nuværende lokaler i 1992, og har i dag en betydelig samling af norsk kunst fra 1800-tallet og 1900-tallet. Værker af Lars Hertervig udgør tyngdepunktet med over 70 akvareller og oliemalerier, men også Edvard Munch, Kitty Kielland og Christian Krohg er repræsenteret. Museet har også en fast samling med værker doneret af kunstsamlerne Halvdan Hafsten og Jan Groth, samt skulpturen Broken Column af Antony Gormley.

Kunstmuseet viser dele af skulptursamlingen i Mosvannsparken, her bl.a. værker af Aase Texmon Rygh, Bård Breivik, Magnus Vigrestad og Jan Groth.

Eksterne henvisninger
 Stavanger Kunstmuseum på Kulturnet
 Stavanger kunstmuseum på Flickr
 Stavanger Kunstmuseum på Listen

Kunstmuseer i Norge
Museer etableret i 1990
Museer i Stavanger

Stavanger kunstmuseum


شيتانغ بلدة قديمة سياحية بمقاطعة تشجيشيانغ بالصين ,
تعتبر هذه البلدة جد هادئة وتحتوي على 9 أنهار تتلاقى فيما بينها ويجمع بينهم عدة جسور ,
في القسم القديم للبلدة - وهو الطاغي على باقي الأقسام - نجد جميع المباني مرتبطة بقنوات ، ووسيلة النقل في المنطقة ، تعتمد على السفن وعددها كبير ومتوفرة للجميع .

مراجع

وصلات خارجية

البلدة
3d

مدن جيجيانغ
مدن صينية قديمة

شيتانغ


Nükleotit, bir fosfat, beş karbonlu bir şeker ve bir azotlu organik bazdan oluşan bir kimyasal bileşiktir. En yaygın nükleotitler nükleik asitlerin yapı taşlarıdır. Ayrıca koenzim A, flavin adenin dinükleotit, flavin mononükleotit, adenozin trifosfat ve nikotinamid adenin dinükleotid fosfat gibi koenzimler de nükleotittir. Koenzimlerin hücre metabolizması ve sinyal iletiminde önemli rolleri vardır.

Nükleotitlerin baz kısmı olan nükleobazlar pürinler ve pirimidinler olarak ikiye ayrılır. Adenin ve guanin birer pürin, sitozin, timin ve urasil ise birer pirimidindir. Nükleotitlerin pentoz kısmı riboz veya deoksiriboz'dur. Şeker kısmı deoksiriboz ise nükleotidin adının başına 'deoksi' eklenir. Nükleotidin fosfatsız kısmına nükleozit denir. Nükleozit kısmına bir, iki veya üç fosfat grubu eklenebilir ve bunlara sırasıyla nükleotit monofosfat, difosfat ve trifosfat denir. Ayrıca nükleotidler dışarıdan hazır olarak alınamaz.

Nükleik asitler
Nükleotitler
Organik bazlar

Nükleotit


الصحافة هي جريدة يومية تونسية تصدر مع لا براس عن الشركة الجديدة للطباعة والصحافة والنشر (سنيب).

التاريخ
صدرت في البداية كصحيفة مسائية باسم الصحافة المسائية. وقد ظهر أول عدد منها يوم 10 جانفي 1989 ثم أصبحت منذ يوم 14 مارس 1989 يومية صباحية باسمها الحالي.

وصلة خارجية
موقع جريدة الصحافة التونسية

صحف تونسية

الصحافة (صحيفة)


Chalciporus piperatus (Pierre Bulliard, 1790) ex Frédéric Bataille, 1908)  sin. Boletus piperatus (Pierre Bulliard, 1790) din încrengătura Basidiomycota în familia Boletaceae și de genul Chalciporus, numit în popor untoasă piperată, este o ciupercă comestibilă care coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor). Specia se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord de la câmpie la munte, foarte des, crescând în grupuri mai mici pe soluri sărace și acide prin păduri de conifere sau mixte, numai sub molizi și pini, arborii săi preferați de simbioză, între timp de asemenea în plantații de conifere. Timpul apariției este din iulie până în octombrie.

Descriere

 Pălăria: Ea are un diametru de 3-7 cm, este destul de subțire și moale, fiind inițial semisferică cu marginea răsfrântă în jos, apoi convexă și la bătrânețe aproape plată, arătând din când în când un mic gurgui. Prezintă la maturitate de obicei o bordură albicioasă pe o margine atunci ascuțită și mai lungă decât stratul sporifer. Cuticula este netedă și lucioasă pe vreme uscată, dar lipicioasă până vâscoasă la umezeală. La secete devine solzoasă și capătă crăpături. Ea nu se separă ușor de pălărie, maximal pe o treime din diametru. Coloritul variază între galben-ocru, gălbui-maroniu și brun ca scorțișoara.

 Tuburile și porii: sporiferele au o lungime de 3-10 mm, sunt portocalii până brun-ruginii, compuse din 3-4 tubulețe mai scurte, unghiulare, la început aderate, ulterior ușor decurente la picior precum dificil separabile de pălărie. Porii sunt colțuroși și relativ neregulați, destul de largi, dar devenind mai strâmți spre margine, fiind inițial portocalii, mai târziu de aceiași culoare cu tuburile, dar mereu mai închiși decât pălăria.
 Piciorul: are o înălțime de 4-7 cm și o lățime de 0,7-1,1 cm, este neted, cilindric, adesea îndoit, plin, destul de subțire dar ușor elastic, de un colorit ca pălăria sau ceva mai deschis, devenind spre bază galben ca lămâia. Acolo se pot vedea hifele galbene ale miceliului, puternic înrădăcinate în pământ. Tulpina nu prezintă un inel.
 Carnea: este în pălărie destul de subțire, în tinerețe tare, devenind moale cu maturitatea și cu nuante roșiatice, iar în picior ceva fibroasă și galbenă ca lămâia. Ea nu se decolorează după tăiere. Mirosul este plăcut, slab fructuos sau de ciuperci, gustul extrem de iute.
 Caracteristici microscopice: are spori ruginiu-roșiatici, hialini (translucizi), netezi și fusiformi cu o mărime de 3-6 x 0,8-1,2 microni. Pulberea lor este brun-roșiatică.
 Reacții chimice: Porii și piciorul buretelui se colorează cu Hidroxid de potasiu brun închis.

Confuzii
Dacă nu se dea seama de gustul extrem de iute, buretele poate fi confundat cu gemenul său Chalciporus amarellus care însă poartă pori rozalii, nefiind iute ci amar și astfel  necomestibil precum cu alte specii mai mult sau mai puțin comestibile din familiile Boletaceae și Suillaceae, ca de exemplu cu: Boletus ferrugineus sin. Xerocomus ferrugineus, Boletus subtomentosus Suillus bovinus, Suillus bresadolae, Suillus cavipes, Suillus collinitus, Suillus flavidus, Suillus granulatus, Suillus tridentinus, Suillus plorans, Suillus variegatus, Suillus viscidus (se dezvoltă sub larici) Xerocomellus chrysenteron Xerocomus spadiceus și Xerocomellus porosporus sin. Boletus porosporus, Xerocomellus pruinatus sin. Boletus pruinatus, Xerocomus pruinatus, Xerocomus subtomentosus respectiv Gyrodon lividus, din familia Paxillaceae.

Specii asemănătoare în imagini

Valorificare
Potrivit "raportului de cercetare" al Universității din Iași, untoasa iute este o ciupercă cu comestibilitate mediocră.
Și într-adevăr, deci crud foarte piperate, ciupercile își pierde mult din iuțimea lor după preparare, devenind în gust chiar ceva fade, dacă sunt tăiate fin precum fierte destul de bine sau uscate. Gustul iute rămâne, dacă sunt numai fripte la grătar sau prăjite în tigaie.

Este un indicator bun pentru prezența posibilă a lui Boletus edulis (hrib cenușiu).

Note

Bibliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. XIX, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1931, p. 902+tabl.
 Bruno Cetto: vol. 1-3, 7 (vezi sus)
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "Pilze", Editura Silva, Zürich 1986
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Chalciporus piperatus, film
 Chalciporus piperatus, film în limba franceză

Boletaceae
Micoriză
Ciuperci comestibile
1790 în știință

Chalciporus piperatus


Sisačka rafinerija nafte je rafinerija nafte u Sisku. Njezin osnivač je bila židovska obitelj Mayer-Marić 1926. godine.

Povijest
Rafinerija nafte Sisak razvila se iz Shellova skladišnog prostora izgrađenog 1923. godine na ušću Kupe u Savu. Na istoj lokaciji Shell 1927. gradi kotlovsku destilaciju s dnevnim preradbenim kapacitetom od 170. tona. Sirovina i derivati transportirani su teglenicama Savom i željezničkim cisternama. Domaća se nafta počinje prerađivati 1940. Rafinerija tada godišnje prerađuje 96 000 tona nafte i proizvodi 200 vrsta derivata.

Kako je židovska obitelj Mayer-Marić bila osnivač "Tvornice svijeća i kemijskih proizvoda Iskra" iz koje je nastala tvrtka "INA Maziva Zagreb" uložili su novac na sisačkom području "Caprag" gdje su podignuli rafinerijska postrojenja kupnjom zemljišta. Dogovorena je gradnja devet novih rezervoara željezničke konstrukcije uz pet postojećih, kapaciteta od 250.  4 500 m2, koji su radi eventualnog curenja sedrine bili okruženi zemljanim nasipom, glavne zgrade za destilaciju petroleja, zgrade za destilaciju ulja, dva vodospremna tornja te centralne pumpaone sa 16 parnih sisaljki.

U godinu dana sagradili su novu rafineriju nafte koja je započela s radom 1927., uz kašnjenje jer je otkriveno da nije dovoljno ispitan sigurnosni dio. Kapacitetom od gotovo 60 tisuća tona nafte godišnje bila je to druga rafinerija po veličini u Jugoslaviji, odmah nakon one u Bosanskom Brodu.

Prateća instalacija rafinerije Sisak za prihvat i skladištenje naftnih derivata u Solinu, koja je također bila u vlasništvu obitelji Mayer.

Izvori

Sisak
Hrvatske naftne i plinske tvrtke

Rafinerija nafte Sisak


Bernardo O'Higgins-þjóðgarðurinn er stærsta náttúruverndarsvæði í Síle. Hann er 35.259 km² að stærð og er í Aysén og Magallanes og Antártica Chilena héruðunum. Stjórnun þjóðgarðsins og annarra þjóðgarða í Síle er í höndum Skógræktarstofnunar (CONAF). Þjóðgarðurinn er nefndur eftir Bernardo O'Higgins hershöfðingja, fyrsta ríkisstjóra Lýðveldisins Síle. Los Glaciares þjóðgarðurinn (Argentínu) og Torres del Paine þjóðgarðurinn eru í austur af honum, Laguna San Rafael þjóðgarðurinn norður, Alacalufes þjóðgarðurinn í suðvestur og Katalalixar þjóðgarðurinn لە norðvestur af honum.

Saga
Fyrstu íbúar svæðisins voru Alacalufar.

Árið 1830 heimsótti Phillip Parker King skipstjóri Beagle Eyrefjord.

Í júní árið 2007 var tilkynnt að á tímabilinu frá mars til maí það ár hafi jökullónið í þjóðgarðinum tæmst og skilið eftir sig um 30 metra djúpt dalverpi. Aðeins nokkrir ísjakar sem áður flutu á vatninu lágu á botninum. Í júlí sama ár settu vísindamenn fram þá skýringu að þetta hafi átt sér stað vegna loftslagsbreytinga.

Árið 2014 var náttúru  Chaltén-fjallgarðs og Pío XI-jökli bætt við þjóðgarðinn.

Landfræði
Þjóðgarðurinn er á milli 48° og 51° 38' suðlægrar breiddar; á milli Bakersunds og norðurhluta Fjallafjarðar. Við austurhluta þjóðgarðsins um miðbikið er ágreiningur milli Síle og Argentínum um landamæri ríkjanna. Hæsti tindurinn á svæðinu er Lautaro sem er 3.607 m hátt eldfjall. Aðrir tindar eru Fitz Roy-fjall, Cerro Torre og Cerro Riso Patrón. Tindarnir eru lægri í suðurhluta garðsins. Mikilfenglegast á svæðinu er Balmaceda-fjall sem er 2.035 m hátt og skartar jöklum Balmaceda og Serrano jöklum.

Það eru engar stórar ár á mörkum garðsins, en þröngir firðir ganga inn í fjöllin sem skapa farveg fyrir afrennsli og einnig sviptivinda.

Jarðfræði

Jöklar

Þjóðgarðurinn nær yfir stóran hluta af Suður-Patagóníu jökli. Einn vinsælasti staðurinn til að heimsækja er Pío XI jökull, þar sem jökullinn kelfir gríðarstórum jökum í lónið. Pío XI jökull er stærsti jökull á suðurhveli jarðar utan Suðurskautslandsins og er 1.265 km² að stærð. Hann hefur gengið fram um meira en 10 km á síðustu 50 árum. Einn jökultungan er um 6 km löng. Jökulstálið er um 75 m hátt og við kelfingu geta myndast öldur sem eru yfir 10 m háar og geta grandað stórum skipum. Aðrir skriðjöklar eru Chico, O'Higgins, Jorge Montt, Bernardo, Témpano, Occidental, Greve, Penguin og Amalia.

Lífríkið
Gróður þjóðgarðsins er Magellan svaltempraðir skógar.
Skógarnir samanstanda af nokkrum tegundum trjáa, þar á meðal Grænlenja eða Nothofagus betuloides, Hvítlenja  (Nothofagus pumilio), Snælenja  (Nothofalus antarctica) og Drimys winteri.

Þjóðgarðurinn er einn af síðustu griðarstöðum dverghjartardýrsins húemúl. Þar má einnig finna tegundir eins og andeskondór, sjóotur og skarf.

Ferðaþjónusta
Vegna landslagsins og einangrunar svæðisins hefur ferðaþjónustan í þjóðgarðinum lítið verið þróuð. Það er aðeins aðgengilegt á báti eða í þyrlu. Jöklarnir sem eru  við Última Esperanza Sound og Pío XI eru mest sóttu svæðin. Flestir ferðamenn fara þangað frá Puerto Natales, Villa O'Higgins, Caleta Tortel og Puerto Edén. Ferðir á sjókajökum er vinsælar í þjóðgarðinum.

Sjá einnig
Listi yfir þjóðgarða í Síle

Tilvísanir

Ytri tenglar

 WCS í O'Higgins þjóðgarðinum í Chile

Þjóðgarðar í Síle

Bernardo O'Higgins-þjóðgarðurinn


Isparavajuća plinovita globula (eng. evaporating gas globule, EGG) je područje plinovitog vodika plina u vanjskom svemiru veličine približno 100 astronomskih jedinica, takvo da plinove koje zasjenjuje štiti od ionizirajućih ultraljubičastih zraka. Gusta područja plina koje štiti isparavajuća plinska globula može voditi ka rađanju zvijezda. Isparavajuće plinovite globule prvi su put zaključno identificirane sa svemirskog teleskopa Hubblea 1995. godine. Stoga su EGG-ovi vjerojatni predšasnici novih protozvijezda.

Izvori

Vanjske poveznice
 Hubble sees stars and a stripe in celestial fireworks — Slika ESA/NASA-e, 1. srpnja 2008.
 Embryonic Stars Emerge from Interstellar "Eggs", HubbleSite, 2. studenoga 1995.
 http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/1995/44/text/  Hubble site
 http://apod.nasa.gov/apod/image/1207/pillars6_hst_1518.jpg NASA APODly 2012
 http://www.msnbc.msn.com/id/17467408/ns/technology_and_science-space/t/suns-baby-twin-spotted-pillars-creation/#.UA0slGGe5uoNBCNews Space,  5. ožujka 2007.

Zvjezdana astronomija

Isparavajuća plinovita globula


Sara Renar (Zagreb, 8. ožujka 1987.) je kantautorica i izvedbena umjetnica, te diplomirana arhitektica.

Njena glazba se može opisati kao "mješavina eksperimentalne, indi i pop melodija s elektronskim i dramatskim elementima".

Glazbena karijera
Sara je započela pisati pjesme 2008. godine, a prvi singl Trebam te objavila je tri godine kasnije.

Prvi album Djeca objavila je u ožujku 2013. godine. Ovo izdanje je 2014. godine nominirano za nagradu Porin u kategoriji najboljeg debitantskog albuma.

U travnju 2014. godine osvojila je prvu nagradu stručnog žirija na natječaju novosadskog festivala Poezika.

U listopadu 2014. godine izdala je mini-album pod nazivom Jesen. Značajna novina na ovom izdanju bilo je eksperimentiranje s elektronikom, a u ulozi gostujućih vokala pojavili su se i Darko Rundek i Barbara Munjas. Izdanje je 2015. godine Sari donijelo Porin za najbolju žensku vokalnu izvedbu, a bilo je nominovano i u kategoriji najboljeg alternativnog albuma.

Krajem studenenog 2014. godine osvojila je prvu nagradu stručnog žirija i na Kantfestu u Beogradu.

Album Tišina objavljen je 28. listopada 2016. godine. Za Porin 2017. nominiran je u dvije kategorije (za najbolji album godine i za najbolji alternativni album). Tišina se 2017. godine našla i u konkurenciji za nagradu IMPALA namenjenu najboljem europskom nezavisnom albumu.

17. siječnja 2017. godine Sara je na poziv Hrvatskog radija za potrebe obilježavanja međunarodne manifestacije Rođendan umetnosti s grupom saradnika premijerno izvela muzičko-scenski projekat Gdje povlačiš crtu?. Ovo izvođenje je priređeno pred publikom uživo u zagrebačkom klubu Vintidž indastrijal bar, a prenošeno je direktno na Hrvatskom radiju 3 i radio-stanicama iz preko 20 evropskih zemalja. Performans je naišao na odobravanje kritike, te je nadrastao jednokratni događaj. Nakon niza izvođenja širom Europe pretočen je i u album. Konceptualni album uživo Gdje povlačiš crtu?objavljen je 17. siječnja 2018. godine na webu bandcamp.com, a dostupan je na vinilu i u digitalnom formatu. Ovo je ujedno i prvo Sarino izdanje koje nije izašlo za Aquarius records.

Sara je i stalna suradnica glazbeno-umjetničkog kolektiva Moskau. Kao vokal je gostovala na izdanjima sastava Široke ulice i Plastic Knives.

Takođe je sarađivala na projektima pozorišne trupe Montažstroj, umetničkog kolektiva Skroz i brojnih književnih manifestacija.

Diskografija

Albumi
 Djeca (2013.)
 Jesen (2014.)
 Tišina (2016.)
 Gdje povlačiš crtu? (2018.)
 Šuti i pjevaj (2021.)

Nagrade i nominacije

Izvori

Vanjske poveznice

 Službeni web
 Sara Renar na bandcamp.com/
 Sara Renar na discogs.com

Hrvatski kantautori
Životopisi, Zagreb
Dobitnici diskografske nagrade Porin

Sara Renar


Tab (stylized as TaB) was a diet cola soft drink produced and distributed by The Coca-Cola Company, introduced in 1963 and discontinued in 2020. The company's first diet drink, Tab was popular among some people throughout the 1960s and 1970s as an alternative to Coca-Cola. Several variations were made, including a number of fruit-flavored, root beer, and ginger ale versions. Caffeine-free and clear variations were released in the late 1980s and early 1990s.

Following studies in the early 1970s that linked saccharin, Tab's main sweetener, with bladder cancer in rats, the United States Congress mandated warning labels on products containing the sweetener. The label requirement was later repealed when no plausibility was found for saccharin causing cancer in humans.

Tab's popularity declined after the Coca-Cola company's introduction of Diet Coke in 1982, though it remained the best-selling diet soda of that year. Coca-Cola continued to produce Tab in the United States, though in considerably smaller quantities than its more popular mainstay beverages, such as Coca-Cola and Diet Coke. According to the company, three million cases of Tab were made in 2011, and the beverage retained a cult following. In 2006, a Tab-branded energy drink was released, though it used a different formula from the standard cola. Coca-Cola discontinued Tab at the end of 2020.

History
Tab was created in 1963 by Coca-Cola after the successful sales and marketing of Diet Rite cola, owned by The Royal Crown Company. Previously, Diet Rite had been the only sugarless soda on the market. Tab was marketed to consumers who wanted to "keep tabs" on their weight.

Coca-Cola's marketing research department used its IBM 1401 computer to generate a list of over 185,000 four-letter words with one vowel, adding names suggested by the company's own staff; the list was stripped of any words deemed unpronounceable or too similar to existing trademarks. Of a final list of about twenty names, "Tabb" was chosen, influenced by the possible play on words, and shortened to "Tab" during development. Packaging designer Robert Sidney Dickens gave the name the capitalization pattern ("TaB") used in the logo as well as creating a new bottle design for the soft drink.

For a time in the 1970s, Coca-Cola introduced six variety flavors of Tab (all of which were also sugar-free): Root Beer, Lemon-Lime, Ginger Ale, Black Cherry, Strawberry, and Orange. A caffeine-free version of the original Tab flavor was introduced in 1983, alongside caffeine-free versions of Coca-Cola and Diet Coke. Tab Clear, a caramel color-free version of Tab, was released in the United States in 1992, and subsequently in the United Kingdom and Japan. Tab Clear was discontinued in 1994.

In 2006, Coca-Cola introduced Tab Energy. Though it shares the Tab branding, its formula is entirely different from that of the standard cola: it is sweetened with sucralose and has a sour, tart flavor.

Saccharin safety debate

Tab was reformulated several times. It was initially sweetened with a mixture of cyclamate and saccharin. After the Food and Drug Administration (FDA) issued a ban on cyclamate in 1969, sodium saccharin was used as the beverage's primary sweetener.

Studies on laboratory rats during the early 1970s linked high volumes of cyclamate and saccharin with the development of bladder cancer. As a result, the United States Congress mandated that further studies of saccharin be performed and required that all food containing saccharin bear a label warning that the sweetener had been shown to cause cancer in laboratory animals. Despite this, Tab remained commercially successful and was the best-selling diet soda in 1982. In May 1984, Coca-Cola introduced Nutrasweet into the Tab formula, which alienated a significant portion of its market, and resulted in numerous consumer complaints regarding a perceived change in flavor.

In the absence of further evidence that saccharin caused cancer in humans, the substance was delisted in 2000 from the U.S. National Toxicology Program's Report on Carcinogens; this led to the repealing of the warning label requirements for products containing saccharin. In December 2010, the United States Environmental Protection Agency removed saccharin from its list of hazardous substances.

Availability
Tab's popularity began to decline in 1982 with the introduction of Diet Coke, although Tab retained something of a cult following in the United States, where customers purchased about 3 million cases in 2008. In 2011, the Coca-Cola Company reported that it produced approximately 3 million cases of Tab that year (in contrast to 885 million cases of Diet Coke). John Sicher, editor of Beverage Digest, commented in 2013:

The product is also available in the United States Virgin Islands, the Southern African Customs Union, Norway (under the name Tab X-Tra), Canada, and Spain.

Tab was available in Australia in the 1960s to 1980s. It was also sold in the United Kingdom from the late 1970s to the mid-1990s.

As part of their efforts to scale back on under-performing brands during the COVID-19 pandemic, in October 2020 Coca-Cola announced that it was discontinuing Tab, along with Coca-Cola Life, Delaware Punch, Diet Coke Feisty Cherry, Northern Neck Ginger Ale, Diet Northern Neck Ginger Ale, Odwalla and Zico.

As of June 2021, Tab was still available at Coca-Cola stores in Atlanta, Orlando, and Las Vegas and select Georgia locations.

In early 2021, a group of Tab soda fans created the Save Tab Soda Committee.

Variants

References

External links

Caffeinated soft drinks
Carbonated drinks
Coca-Cola cola brands
Diet drinks
Discontinued soft drinks
Products introduced in 1963
Products and services discontinued in 2020
Soft drinks

Tab (drink)


O desempenho adaptativo no ambiente de trabalho refere-se ao ajuste e à compreensão das mudanças que ocorrem no local de trabalho .  Um funcionário versátil é valorizado e importante para o sucesso de uma organização. Aqueles que empregam pessoas buscam  funcionários com alta adaptabilidade, devido aos resultados positivos que se seguem, como excelente desempenho no trabalho, atitude no trabalho e capacidade de lidar com o estresse .  Os funcionários, que exibem alto desempenho adaptativo em uma organização, tendem a ter mais vantagens em oportunidades de carreira, ao contrário dos funcionários que não são adaptáveis à mudança.  Na literatura anterior, Pulakos e  outros autores  estabeleceram oito dimensões de desempenho adaptativo.

Referências

Psicologia do trabalho e das organizações
Gestão de recursos humanos
Psicologia

Desempenho adaptativo


Henri Reynders, redovničkog imena Bruno, poznat pod nadimkom Dom Bruno (Bruxelles, 24. listopada 1903. – Ottignies, 26. listopada 1981.), belgijski benediktinac, poznat po spašavanju četiri stotine Židova u Belgiji tijekom Drugog svjetskog rata za što je 1964. odlikovan pravednikom među narodima.

Rođen je kao peto od osmero djece u dobrostojećoj katoličkoj obitelji u Bruxellesu, u kojem pohađa klasični grčki i latinski studij u katoličkoj školi. Završivši školu odlazi kao sedamnaestogodišnjak u benediktinsku opatiju Mont-César, u kojoj prolazi postulaturu i novicijat, završetkom kojeg 1922. odlazi na studij teologije i filozofije na Katoličko sveučilište u Leuvenu, na kojemu će i doktorirati te 1928. biti zaređen za svećenika. Tijekom studija objavljivao je članke u stručnim tiskovinama o antičkoj ranokršćanskoj i srednjovjekovnoj teologiji. Jedno vrijeme bio je i učiteljem sina vojvode de Guisea, pretendenta na francusku krunu. O njegovim preedavanjima pročulo se i izvan samostanske zajednice, pa su ga ubrzo redom pozivale brojne katoličke ustanove u Belgiji i izvan nje. Kao mladog svećenika privlačio ga je ekumenski i liturgijski duh opatije Chevetogne, svojevrsnog prethodnika Drugog vatikanskog sabora, koji je promovirao o. Lambert Beauduin, pa je u više navrata molio dopuštenje za odlazak iz matične opatije. Kako to nije bilo u duhu benediktinskog reda, zamolbe su mu odbijane. Ipak, 1968. želja mu je ispunjena.

Izbijanjem Drugog svjetskog rata dodijeljen je za kapelana 41. topničke pukovnije belgijske vojske. Nakon što su u svibnju 1941. njemačke snage osvojile Belgiju, šest mjeseci provodi u njemačkom logoru za ratne zarobljenike u Wolfsburgu i logoru za zarobljene časnike »Oflag VI-B« na sjeverozapadu Njemačke. Unatoč ozljedi noge, i u zarobljeništvu je pružao duhovnu i moralnu potrporu zatočenicima. Po oslobođenju se vraća nastavništvu u opatiju Mont-César te stupivši u dodir s pripadnicima belgijskog pokreta otpora organizira bijeg britanskih zrakoplovaca oborenih u belgijskom zračnom prostoru. Kada su okupacijske vlasti 1942. u Belgije počele provoditi uhićenja i deportacije Židova u sabirne logore, Reynders po naredbi svog redovničkog poglavara postaje kapelanom u domu za slijepe u valonskom zaseoku Hodbomont, koji je služio kao skrovište Židova za koje se skrbila skupina zauzetih katolika pod vodstvom odvjetnika Alberta van den Berga, čijim je bliskim suradnikom ubrzo postao. Uz podršku belgijske crkvene hijerarhije, redovničke subraće i nekoliko članova obitelji (uključujući i nećaka Michela, kasnije odlikovanog naslovom belgijskog viteza) stvorio je podzemnu mrežu suradnika, bilo pojedinaca bilo skupina što su sudjelovali u skrivanju Židova po katoličkim ustanovama (samostanima i internatima) i obiteljima koje su bile spremne udomiti židovsku djecu. Svjedočanstva navode kako je osobno posjećivao spašenu djecu i njihove udomitelje. Zbog razgranatosti mreže i brojnosti suradnika uključenih u akcije spašavanja, Gestapo je 1944. doznao za njegovu djelatnost i u njegovu odsustvu upao u opatiju Mont-César, nakon čega se Reynders skrivao zamijenivši redovnički habit civilnom odjećom. Svoju humanitarnu djelatnost nastavio je do oslobođenja Belgije u rujnu 1944., ali i kasnije, pomažući u spajanju ratom razdvojenih obitelji.

Završetkom rata pastoralno je i obrazovno djelovao u Belgiji, Francuskoj i Rimu, proučavajući teološku ostavštinu sv. Ireneja Lionskog, o kojem je 1954. objavio i leksikon »Lexique comparé du texte grec et des versions latine, arménniene et syriac de l'Adversus heareses de Saint Irénée«. Posljednju pastoralnu zadaću vršio je u Ottigniesu kod Louvaina, gdje se skrbio za starije, bolesnike i nemoćne. Obolio je od Parkinsonove bolesti, zbog koje se povukao u dom za starije te šest godina kasnije i preminuo od teškog prijeloma kosti. Pokopan je u opatiji Chevetogne. Deset godina nakon smrti, jedan trg u Ottigniesu imenovan je njemu u čast.

Izvori
 Henri (Bruno) Reynders u bazi podataka Yad Vashema
 Vuković, Tomislav: Organizirao je spašavanje 400-tinjak Židova, Glas Koncila, god. LIX, br. 2314, str. 15

Belgijski katolički kler
Belgijski benediktinci
Pravednici među narodima

Henri Reynders


Vitor Viana Paranhos De Azevedo (Salvador, 05 de maio de 1979), é deputado estadual, filiado ao Partido Liberal (PL), eleito pelo estado da Bahia.

Deputados estaduais da Bahia
Naturais de Salvador
Membros do Partido Liberal (2006)

Vitor Azevedo


Tchaygovuchan est un village de la région de Kelbajar en Azerbaïdjan.

Histoire
En 1993-2020, Tchaygovuchan était sous le contrôle des forces armées arméniennes. Le 25 novembre 2020, sur la base d'un accord trilatéral entre l'Azerbaïdjan, l'Arménie et la Russie en date du 10 novembre 2020, la région de Kelbajar, y compris le village de Tchaygovuchan, a été restituée sous le contrôle de l'Azerbaïdjan.

Voir aussi

 Daraqichlag (Kelbajar)
 Narinjlar
 Saridach (Kelbajar)
Imanbineci

Notes et références

Ville en Azerbaïdjan

Tchaygovuchan (Kelbajar)


Yurtdağı, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı (93 Harbi) döneminde Artvin'in Borçka ilçesinde savaş sebebiyle yurtsuz kalan Kaynarca köyünden bir Gürcü kafilenin yerleşmesiyle köy kurulmuştur. Bu bölgeye, vatan edindikleri için "yurt", ormanlık ve yüksek bir alan olduğu için "dağ" adını vererek mahallenin şu anki adı olan "Yurtdağı" adını vermişlerdir.

Coğrafya
Samsun iline 125 km, Vezirköprü ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Kaynakça

Vezirköprü'nün mahalleleri

Yurtdağı, Vezirköprü


فؤاد قنديل (ولد 5 أكتوبر 1944- توفي 3 يونيو 2015)، روائى مصري ولد في مصر الجديدة بالقاهرة لأسرة تنتمى إلى قرية كفرسندنهور _ مدينة بنها ـ محافظة القليوبية وحصل على ليسانس الآداب قسم الفلسفة وعلم النفس من جامعة القاهرة. عمل منذ عام 1962 في شركة مصر للتمثيل والسينما.
كتب ست عشرة رواية، وعشر مجموعات قصصية، وعشر دراسات وتراجم وأربع روايات ومجموعة قصصية للطفل.

من رواياته
 السقف.
 الناب الأزرق.
 أشجــان
 عشق الأخرس.
 شفيقة وسرها الباتع.
 موسم العنف الجميل.
 عصر واوا.
 بذور الغواية.
 روح محبات.
 حكمة العائلة المجنونة.
 الحمامة البرية.
 رتق الشراع.
 قبلة الحياة.
 أبقى الباب مفتوحاً.
 كسبان حتة.
 المفتون (سيرة ذاتية ـ الجزء الأول).
العقرب

مجموعات القصص

 عقدة النساء.

 كلام الليل.
 العجز.
 عسل الشمي.
 شدو البلابل والكبرياء.
 الغندورة.
 زهرة البستان.
 قناديل.
 رائحة الوداع.
 سوق الجمعة.
 كلب بنى غامق (مترجمة).

الدراسات
 شيخ النقاد محمد مندور.
 عاشق الحرية إحسان عبد القدوس.
 كاتب العربية الأول نجيب محفوظ.
 أدب الرحلة في التراث العربي.
 رؤية تمهيدية لرعاية الموهوبين.
 كيف تختار زوجتك؟
 صناعة التقدم في مصر.
 فن كتابة القصة.
 ثقافة المصريين.

روايات وقصص الأ طفال
 مغامرة في الهرم.
 مدينة الدخان.
 التوأم الرائع.
 الساحرة والملك.
 الولد الذهبى (مجموعة).

مناصب أخرى لفؤاد قنديل
 عضو المجالس القومية المتخصصة.
 عضو مجلس إدارة نادى القلم الدولي.
 عضو مجلس إدارة اتحاد الكتاب.
 عضو مجلس إدارة نادى القصة.
 رئيس تحــريـر سلسلة «إبداعات».
 رئيس تحـريـرسلسلة «كتابات جديدة».
 رئيس تحرير جريدة «أخبار الكتاب».

والروائى فؤاد قنديل ورد اسمه مع بيان بأعماله في موسوعة «الشخصيات القومية البارزة»، إصدار الهيئة العامة للاستعلامات.
 ورد اسمه مع بيان بأعماله في موسوعة «أعلام الفكر العربى»، إصدار مكتبة مصر.
 ورد اسمه مع بيان بأعماله في «قاموس الأدب العربى الحديث».
 ورد اسمه مع بيان بأعماله في موسوعة «أعلام القليوبية».
 حاز كأس القبانى لأفضل مجموعة قصصية عام 1979.
 حاز جائزة نجيب محفوظ للرواية في الوطن العربي عام 1994.
 حاز جائزة الدولة للتفوق في الآداب عام 2004.

كما حصل باحثان على درجة الدكتوراة عن أدبه القصصى والروائي (منها واحدة بالإنجليزية).
يعد باحث رسالة ماجستير عن التجريب الفنى في رواياته.
صدرت عن ابداعاته نحو مائة وعشرين مقالة نقدية.
ترجمت العديد من أعماله إلى لغات أجنبية.

مراجع

أشخاص من بنها
خريجو جامعة القاهرة
روائيون مصريون
كتاب أدب أطفال مصريون
مصريون حائزون على جائزة الدولة للتفوق
مواليد 1363 هـ
مواليد 1944
وفيات 1436 هـ
وفيات 2015

فؤاد قنديل


12682 Kawada este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12682 Kawada este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiso de Hiroki Kosai și Kiichiro Hurukawa. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,27 și o înclinație de 5,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1982
Centura de asteroizi

12682 Kawada


Møkalasset est une île dans le landskap Sunnhordland du comté de Vestland. Elle appartient administrativement à Øygarden.

Géographie

Rocheuse et désertique, à fleur d'eau, elle s'étend sur environ  de longueur pour une largeur approximative de . Une partie de l'île est immergée.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des îles de Hordaland

Liens externes

 Fiche descriptive

Île de Vestland

Møkalasset


Northwich Victoria Football Club er en engelsek fodboldklub baseret i Northwich, Chesire, der spiller sine hjemmekampe på Townfield, sammen med Barnton. Klubben spiller i øjeblikket i North West Counties League Premier Division, det niende niveau i den engelske fodboldpyramide, efter en nedrykning fra Northern Premier League efter 2016-17-sæson.

Den oprindelige klub blev etableret i 1874 og er navngivet efter daværende regerende monark, Dronning Victoria, før de blev nedlagt og slået sammen med Hartfod og Davenham United i februar 1890, hvor den nye klub tog det det gamle Northwich Victoria-navn. Klubben var en af grundlæggerne af flere ligaer, inklusiv Football League Second Division, i hvilken de deltog i kun to sæsoner, fra 1892 til 1894.

De spillede på de samme Drill Field-bane i mere end 125 år. På et tidspunkt ansås Drill Field som værende det ældeste stadion i verden hvor fodbold er blevet spillet kontinuerligt. Det blev dog revet ned i 2002, og efter at have delt bane med deres lokalrivaler Witton Albion, startede de 2005-06 sæson på deres nye stadion Victoria Stadium i Wincham, lige uden for Northwich og overfor Trent & Mersey Canal, der adskilte dem fra deres rivaler. Stadionet blev senere revet ned.

Referencer

Fodboldklubber i England
Etableret i 1874

Northwich Victoria F.C.


An Elyhordeum elymoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Armando Theodoro Hunziker och Cecilia Carmen Xifreda. An Elyhordeum elymoides in nahilalakip ha genus nga Elyhordeum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elyhordeum

Elyhordeum elymoides


Maurizio Levak (Pula, 1967.) hrvatski je povjesničar.

Životopis
rođen je u Puli 1967. godine. Diplomirao je 2000. povijest i hrvatski jezik i književnost na Filozofskom fakultetu u Puli, a na Odsjeku za povijest Filozofskog fakulteta u Zagrebu magistrirao 2005. i doktorirao 2009. Od 2000. na Odsjeku za povijest radi kao asistent, a od 2011. kao docent. Glavno mu je područje zanimanja srednjovjekovna povijest, s naglaskom na rani srednji vijek.

Vanjske poveznice
Hrvatska znanstvena bibliografija

Životopisi, Pula
Hrvatski povjesničari

Maurizio Levak


Hóquei em patins nos Jogos Sul-Americanos de Desportos sobre Rodas, a primeira edição realizou-se  na cidade San Juan Argentina entre 7 de Junho a 12 de Junho de 2022. Esta competição foi organizada pela CSP, a Federação Sul-Americana de Patinagem.

Países participantes
Seniores Masc.

, , ,

Sub 19 Masc.

,

Fase de grupo

|

|}

Final U19

3º/4º Lugar

Final

Ligações externas
 worldskateamerica
 CSP
 CBHP
 patinesychuecas.com
 FEDERACIÓN CHILENA DE HOCKEY Y PATINAJE
 FEDERACIÓN COLOMBIANA DE PATINAJE

Competições de hóquei sobre patins

I Jogos Sul-Americanos 2021


LilyPond, bir müzik nota yazma uygulamasıdır. Bu program kullanılarak birçok müzik aleti için parçalar yazılabilir. LilyPond, temelini MusicTeX'den almıştır. LaTeX ile belge oluşturma tekniğine benzeyen bir teknikle, LilyPond dosyaları oluşturulur. Notalar kısaltmalarla bir belge içine kaydedilir ve program bu belgeyi notaya çevirir. Notaların kısaltmaları do, re, mi, fa, sol, la, si için sırasıyla c, d, e, f, g, a, b'dir.

LilyPond, GNU Tasarısı'nın bir parçası olup GNU Genel Kamu Lisansı ile lisanslı bir özgür yazılımdır. İlk sürümü 1996 yılında geliştirilmeye başlanmış olup günümüzde de geliştirilmeye devam etmektedir.

LilyPond programıyla birçok çalış tarzıyla ilgili eklentiler yapılabilir. Örneğin "crescendo" ya da "sempre forte". Lilypond müzik dosyaları Frescobaldi yazılımı ile düzenlenebilir.

Dış bağlantılar
 LilyPond E-Kitap (İnönü Üniversitesi, Prof. Server ACİM)
 LilyPond Manuals
 OpenOffice - LibreOffice eklentisi

Kaynakça

Müzik yazılımları
Özgür ses yazılımları

LilyPond


Salvator Mundi ("salvador del mundo" en latín) es un tema del arte cristiano que representa el concepto cristológico de Jesucristo como salvador en su implicación escatológica para toda la humanidad (la parusía o segunda venida -véanse también Juicio Final, Cristo Juez, Cristo Rey, Transfiguración de Jesús, Redención, etc.-). Iconográficamente se reconoce por la postura de la mano izquierda sosteniendo un orbe y la de la mano derecha en acto de bendición. Los colores del ropaje también son convencionales: túnica roja y manto azul.

"En los monumentos del antiguo arte cristiano se distinguen en gran variedad la disposición de los dedos al dar la bendición. En la bendición latina aparecen desarrollados los pulgar, índice y cordial (gesto oratorio). En la griega, el índice, el cordial y el auricular, juntándose el pulgar con el anular. Algunos monumentos ofrecen la bendición con el cordial y el índice; otros, con el índice y el auricular. Muy variada es en esta materia la actual liturgia". Suele interpretarse que la bendición con tres dedos simboliza la Trinidad divina, y la bendición con dos dedos la dúplice naturaleza de Cristo, humana y divina; mientras que la bendición con la mano abierta, desarrollando los cinco dedos, representa las Cinco Llagas.

La representación similar que se hace con Jesucristo niño se denomina Niño Jesús de Praga o "Niño de la Bola".

Otras representaciones similares son el Pantocrátor y la Maiestas Domini, en que Cristo también bendice (Cristo bendiciendo, Cristo bendiciente o Cristo bendicente), pero suele sostener en su mano izquierda un libro, no un orbe.

El tema Salvator Mundi, que mezclaba esas iconografías con la de la Santa Faz, tuvo gran desarrollo en la pintura de la segunda mitad del  a partir del Tríptico Braque de Rogier van der Weyden (1452), tanto por los primitivos flamencos (Jan van Eyck, Hans Memling, Gérard David), como  los italianos (Antonello da Messina) y los españoles (Fernando Gallego). En el cambio de siglo fue tratado por Leonardo da Vinci y Alberto Durero. En el  fue repetidamente representado por Tiziano (varias de estas obras se conservan en el Hermitage).

Iconografía

Pintura

Escultura

Otras iconografías, Cristo bendiciendo, Cristo Redentor

Arte paleocristiano, constantiniano y justinianeo

Arte bizantino

Arte occidental, medieval y moderno

Referencias

Enlaces externos

Imágenes de Salvator Mundi

Iconografía cristiana
Jesús en el arte

Salvator Mundi


Kansas City Southern (KCS) was a pure transportation holding company with railroad investments in the United States, Mexico, and Panama. The KCS rail network included about  of track in the U.S. and Mexico.

Its primary U.S. holding was the Kansas City Southern Railway (KCS), a Class I railroad that operated about  in 10 states in the midwestern and southeastern United States. KCS's hubs include Kansas City, Missouri; Shreveport, Louisiana; New Orleans; Dallas; and Houston. Among Class I railroads, KCS had the shortest route between Kansas City, the second-largest rail hub in the country, and the Gulf of Mexico. Its primary international holding was Kansas City Southern de México (KCSM), which operated about  in 15 states in northeastern, central, southeast-central and southwest-central Mexico. KCSM reached the Gulf of Mexico ports of Tampico, Altamira, and Veracruz, and the Pacific Ocean deepwater container port of Lázaro Cárdenas. KCS obtained 100% of ownership of KCSM in 2005, making KCS the only U.S. Class I Railroad to own track in Mexico.

The company also owned half of Panama Canal Railway Company (PCRC), which operates the Panama Canal Railway, providing ocean-to-ocean transshipment service between the Atlantic and Pacific oceans. The  railroad served as an intermodal line for world commerce and complements the Canal, the Colón Free Trade Zone, and the Pacific and Atlantic ports. As of 2009, PCRC's wholly owned subsidiary, Panarail Tourism, offered passenger service for business commuters, tourists, and private charters.

Beginning in 2021, KCS became the subject of a bidding war between Canadian National Railway and Canadian Pacific Railway. Canadian Pacific (CP) emerged as the winner. CP then sought a merger, which was approved by the US Surface Transportation Board on March 15, 2023, and the combined "Canadian Pacific Kansas City Limited" was created on April 14, 2023. The combined company forms the only railroad serving all of the countries in the North American trade zone (Canada, Mexico, and the United States).

History

In 1887, Arthur Edward Stilwell and Edward L. Martin began construction on and incorporated the Kansas City Suburban Belt Railway in suburban Kansas City, Missouri. Beginning operations in 1890, the railroad served the Argentine District in Kansas City, Kansas; Independence, Missouri; and the riverside commercial and industrial districts of Kansas City.

While the Belt Railway was a success, Stilwell had a much bigger dream. Over the ensuing decade, the line grew through construction and acquisition of other roads, such as the Texarkana and Fort Smith Railway, to become a through route between Kansas City and Port Arthur, Texas. With the final spike being driven north of Beaumont, Texas, on September 11, 1897, the Kansas City, Pittsburg and Gulf Railroad Company (KCP&G) was completed. In 1900, KCP&G became The Kansas City Southern Railway Company (KCS). In 1939, KCS acquired the Louisiana and Arkansas Railway (L&A), providing a route extending from Dallas to New Orleans, via Shreveport, Louisiana.

In 1962, KCS reorganized as a holding company, Kansas City Southern Industries, Inc. (KCSI), as it began to diversify its interests into other industries under the CEO William Deramus III. The new KCSI focused primarily on the financial industry, along with the rail industry. In 1969, KCSI started the two largest companies that came out of the diversification: DST Systems and Janus Capital Group, which was known as Stilwell Financial at the time. DST Systems is a software development firm that specializes in information processing and management, with the goal of improving efficiency, productivity, and customer service. Janus Capital Group is a finance firm that provides growth and risk-managed investment strategies.

Expansion in the 1990s
The core KCSI rail system changed little until the 1990s, when the purchase of MidSouth Rail extended KCSI's reach east from Shreveport into Mississippi and Alabama. Combined with existing KCSI routes, this created an east-west mainline marketed as the Meridian Speedway. Another acquisition, the Gateway Western Railway, extended KCS's reach from Kansas City to St. Louis, Missouri, and Springfield, Illinois.

The 1990s also saw KCSI expand into Mexico with the acquisition of partial interests in the Texas Mexican Railway (TM) and Grupo Transportación Ferroviaria Mexicana (TFM).  TFM was created when KCSI and Transportacion Maritima Mexicana (TMM) purchased a government concession to operate a rail system in Mexico. The concession was also bid on by many other major companies, including the United States' largest railroad, Union Pacific Railroad. KCSI and TMM bid on, and won, the concession for $1.4 billion USD, paying 49% and 51%, respectively. TMM already partially owned the Texas Mexican Railway through a previous concession from the Mexican government. TM was particularly important to KCSI because they held the link from KCSI tracks to TFM tracks via trackage rights over the Union Pacific line.

Shortly after acquiring the Mexican government's concession, KCSI entered into another joint venture to purchase a government concession.  On June 19, 1998, the government of Panama turned over control of the Panama Canal Railway to Kansas City Southern Railroad and the privately held Lanigan Holdings, LLC. This created the Panama Canal Railway Company (PCRC).

After these large capital outputs, KCSI needed new money to improve the Mexican and Panamanian concessions they had purchased, and to continue to make capital expenditures in the future. To fund these efforts, KCSI spun off all assets that were not essential to the rail businesses. Doing this essentially paid off the purchase of their two existing concessions and freed up money to improve them. The first major improvement that took place was in 2000 and 2001 when the PCRC upgraded the railway to handle large, intermodal shipping containers, along with passenger transport.

In 2002, the Kansas City Southern Industries formally changed its name to Kansas City Southern (KCS) after spinning off many subsidiary businesses that were not directly related to the railroad business (the largest of which were Janus Capital Group and DST Systems). In 2005, Kansas City Southern purchased TMM's share in TFM and TM, giving them full ownership of the companies. TFM was officially renamed Kansas City Southern de México, S.A. de C.V.  The Texas Mexican Railway retained its original name and is a subsidiary of KCS.

In June 2009, the Kansas City Southern began operating on new trackage between Victoria and Rosenberg, Texas, known as the Macaroni Line
.

Patrick J. Ottensmeyer  was named President in April 2015 and CEO in June 2016, succeeding David Starling. Ottensmeyer had served as Executive Vice President of Sales and Marketing and Chief Financial Officer. He was named Railroader of the Year by Railway Age for 2020.

In September 2020, the company rejected takeover offers from Global Infrastructure Partners that ranged up to $23 billion; the final offer valued the company at a 17% premium over its share high in February 2020 despite the COVID-19 pandemic.

Merger with Canadian Pacific Railway
In March 2021, Calgary-based Canadian Pacific Railway offered over $25 billion to purchase KCS. The purchase would allow the Canadian company to create the first rail network connecting the United States, Mexico and Canada. However, in May 2021, Canadian National Railway announced a superior bid to CP's, which KCS management later agreed to support. In August 2021, CP announced an increased bid that, while still less than CN's bid, was claimed by CP to have a greater chance of regulatory approval. While KCS's board agreed to CN's bid, shareholder and regulatory approvals were still required; on August 31, the US Surface Transportation Board (STB) denied a voting trust between CN and KCS.

With the decision by the STB, KCS re-engaged with CP on CP's original offer. On September 15, KCS confirmed that it had terminated its agreement with CN and would support CP's revised offer. Kansas City Southern's shareholders voted to approve the merger on December 10, 2021.  The transaction closed in early 2022, following which KCS was held in a previously-approved voting trust pending approval by the STB; the combined company was to be named Canadian Pacific Kansas City (CPKC). The combined "Canadian Pacific Kansas City Limited" would form the first railroad serving all of the countries in the North American trade zone (Canada, Mexico and the United States).

On March 15, 2023, the STB approved the merger between the two companies, which was completed on April 14, 2023.

Subsidiaries

In addition to KCS, KCSM and PCRC, Kansas City Southern's subsidiaries include:
 Gateway Eastern Railway Company (GWWE) is a wholly owned subsidiary of KCS.  GWWE provides rail service over about  of track in the East St. Louis, Illinois, area.
 Meridian Speedway, LLC (MSLLC) is a majority-owned, consolidated subsidiary that owns the former KCS rail line between Meridian, Mississippi and Shreveport, Louisiana, which is a portion of the KCS rail route between Dallas and Meridian, and is known as the "Meridian Speedway." Norfolk Southern Corporation (NS), through its wholly owned subsidiary, the Alabama Great Southern Railroad, owns a minority interest in MSLLC.
 Southern Capital, Development, and Industrial Services Companies: The Southern Capital company consists of bulk storage facilities complete with ocean terminals (Pabtex) along with a tie and timber plant (Trans-Serve, Inc., also known as Superior Tie and Timber).  The Southern Development Company is a holding company that owns various properties.  The Southern Capital Corporation, LLC is a leasing company owned jointly by KCS and GATX Capital Corporation of San Francisco, California, Southern Capital Corporation has the rail assets that once belonged to Carland and KCS, as well as the loan portfolio once owned by Southern Leasing Corporation.
 The Texas Mexican Railway Company (TexMex) is wholly owned by KCS. TexMex consists of a  railway that connects Corpus Christi, Texas to Laredo, Texas. TexMex also owns  of Union Pacific trackage rights that spans from Beaumont, Texas to Robstown, Texas. With its trackage rights and physical railway, the Texas Mexican Railway connects KCSM and KCS at Laredo and Beaumont. TexMex also owns the Texas Mexican Railway International Bridge. It is the only rail bridge that connects the United States with Mexico through Laredo, and 40% of all rail traffic that travels to Mexico crosses over this bridge. Without TexMex, it would be nearly impossible for KCS and KCSM to act as a single company under Kansas City Southern.
 KCS also owns a handful of non-core businesses.  These minor subsidiaries, holding companies or minority investments (investments in which KCS has less than 50 percent ownership), have few employees and serve to support the rail operation. These include Canama Transportation, Caymex Transportation, Inc., Rosenberg Regional LLC, Joplin Union Depot, Kansas City Terminal Railway, Port Arthur Bulk Marine Terminal Co. and Veals, Inc.

Company officers

The following is a list of the executives heading KCS since 1889.

 Edward L. Martin (1889–1897)
 Arthur Stilwell (1897–1900)
 Samuel W. "Colonel" Fordyce (1900)
 Stuart R. Knott (1900–1905)
 Job A. Edson (1905–1918)
 Leonor F. Loree (1918–1920)
 Job A. Edson (1920–1927)
 Charles E. Johnston (1928–1938)
 Harvey C. Couch (1939)
 C.P. "Pete" Couch (1939–1941)
 William N. Deramus, Jr. (1941–1961)
 William N. Deramus III (1961–1973)
 Thomas S. Carter (1973–1986)
 William N. Deramus IV (1986–1990)
 Landon H. Rowland (1990–1991)
 George W. Edwards (1991–1995)
 Michael R. Haverty (1995–2010)
 Arthur Shoener (2005-2008)
 David L. Starling (2008–2016)
 Patrick J Ottensmeyer (2015–present)

See also

Kansas City Southern de México
Kansas City Southern Railway
Kansas City Terminal Railway
List of cities served by Kansas City Southern
List of United States railroads
Panama Canal Railway

References

External links

 Kansas City Southern Corporate Website

Companies formerly listed on the New York Stock Exchange
Companies based in Kansas City, Missouri
2023 mergers and acquisitions

Kansas City Southern (company)


Liverpool Football Club (); Merseyside, Liverpool'da kurulmuş İngiltere'nin en köklü futbol kulüplerinden birisidir. Kurulduğu yıl olan 1892'den beri, 6 Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu, 3 UEFA kupası şampiyonluğu, 19 Premier League şampiyonluğu ve 8 FA Cup şampiyonluğu elde etmiştir. İngiliz kulüpleri arasında en fazla lig şampiyonu olan ikinci takımdır. Ayrıca toplamda en fazla sayıda kupası bulunan kulüptür. Kulübün stadyumu 53.394 kapasiteli Anfield stadyumudur. Lakabı ambleminde de olduğu gibi Kırmızı Anka Kuşları'dır ancak Kırmızılar olarak bilinir. Kulübün sloganı "You'll Never Walk Alone" (asla yalnız yürümeyeceksin), en ateşli olarak bilinen taraftar grubu ise The Kop'tur.

25 Mayıs 2005 tarihi UEFA Şampiyonlar Ligi Finalinde Atatürk Olimpiyat Stadyumu'nda İtalyan ekibi Milan ile karşılaşan İngiliz ekibi ilk yarısı 3-0 Milan'ın üstünlüğüyle sona eren maçta ikinci yarı bulduğu gollerle maçı 3-3'lük eşitliğe getirmiştir. Uzatmalardan sonra penaltılarda Milan'ı 3-2 mağlup eden Liverpool, UEFA Şampiyonlar Ligi kupasını müzesine götürmüştür. O maçta muhteşem bir geri dönüş yapan İngiliz temsilcisinin bu başarısının en büyük payı kaptan Steven Gerrard'ın olmuştur ve maçın adamı ilan edilmiştir. Bu maç kulüp ve UEFA Şampiyonlar Ligi tarihinin efsane maçlarından birisi olmuştur.

1985 yılında kulüp tarihinin en büyük trajedisini yaşamış ve Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası finalinde Juventus'la oynanan maçta çıkan ve tarihe Heysel Faciası olarak geçen olaylarda kulüp ve taraftarları sorumlu tutulmuştur. Bu olay sonrası UEFA tüm İngiliz kulüplerini Avrupa kupalarından beş yıl süreyle men etmiştir. Liverpool'a ise önce on yıl ceza verilmiş daha sonra yapılan itirazlarla bu ceza altı yıla indirilmiştir.

Tarihi

Liverpool kulübü, John Houlding ile Everton arasında yaşanan ihtilafın bir sonucu olarak kurulmuştur. 8 yılın ardırdan Everton kulübü, 1892 yılında Goodison Park'a taşınmış ve buna takriben Houlding, Liverpool kulübünün temellerini atmıştır. İlk başta "Everton FC Athletic Grounds Ltd. (Kısaca Everton Athletic) adıyla yola çıkan kulüp, federasyonun Everton FC isminin kullanımına izin vermemesi nedeniyle Mart 1892 yılında Liverpool FC adını almış ve bu tarihten 3 ay sonra da federasyon tarafından resmen tanınmıştır. Takım ilk sezonunda Lancashire Ligini kazanarak iyi bir başlangıca imza atmıştır. 1893-94 sezonunda Football League Second Division'a katılmıştır. Bu ligde ilk sezonunda birinci olduktan sonra Football League First Division'a yükselmiştir. Bu ligi de 1901 ve 1906 yılında şampiyon olarak tamamlamıştır.

Kulüp ilk FA Cup finalini 1914 yılında Burnley'e karşı oynamış ve 1-0 kaybetmiştir. 1922 ve 1923 yılında üst üste lig şampiyonu olmuş, ancak kulübün 5. şampiyonluğunu aldığı 1946-47 sezonuna kadar suskun kalmıştır. Liverpool, 1950 yılında yine kupada final oynamış fakat rakibi Arsenal'a karşı sahadan mağlup ayrılarak ikinci kupa finalini de kaybetmiştir. 1953-54 sezonunda takım tarihinde ilk kez küme düşmüştür. 1958-59 FA Cup sezonunda Worcester City'ye karşı alınan 2-1'lik yenilgi sonrası Bill Shankly kulübün yeni menajeri olmuştur. Takımın başına geçen Bill Shankly, 24 oyuncu ile yollarını ayırmış ve kulübün bir ayakkabı deposunu teknik ekibin taktik stratejileri tartıştığı bir odaya dönüştürmüştür. Bu odada Bill Shankly önderliğinde Joe Fagan, Reuben Bennett ve Bob Paisley kulübü yeniden yapılandırmaya başlamışlardır.

Kulüp birinci lige 1962 yılında tekrar dönmüş ve 17 yıl sonra 1964'te şampiyon olmuştur. 1965 yılında kulüp tarihinin ilk FA kupası kazanılmıştır. 1966 yılında tekrar şampiyon olunmuş ancak UEFA Kupa Galipleri Kupası finalinde Borussia Dortmund'a kaybedilmiştir. 1972-73 sezonunda Liverpool, tarihinin ilk Avrupa kupası olan UEFA Kupası'nı ve aynı zamanda ligi kazanmıştır. Daha sonra Bill Shankly emekliye ayrılmış ve yerine yardımcısı Bob Paisley geçmiştir. 1976 yılında, Paisley'in ikinci sezonunda Liverpool tekrar UEFA kupası ile lig şampiyonluğunu kazanarak ikinci kez duble yapmıştır. Bir sonraki sezonda şampiyonluk unvanı korunmuş ve kulüp tarihinin ilk UEFA Şampiyonlar Ligi (o dönemki adıyla European Cup) şampiyonluğu elde edilerek bu büyük bir başarı sağlanmıştır. Fakat bu 1977 sezonunda FA Cup finali kaybedilerek sezon üç kupayla noktalanmamıştır. Liverpool 1978 yılında tekrar Şampiyonlar Ligi şampiyonu olmuş, bir sonraki sezonda bir yıl aradan sonra tekrar şampiyon olunmuştur. 9 yıllık Paisley döneminde Liverpool 21 kupa kazanmıştır, bunlara 3 Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu, 1 UEFA Kupası, 6 Lig Şampiyonluğu Kupası, üst üste 3 Lig Kupası gibi kupalar dahildir. Paisley'in yerel liglerde kaybettiği tek kupa finali 1977 sezonu FA Cup finalidir.

Paisley, 1983 yılında emekli olma kararı almış ve yerine yardımcısı Joe Fagan geçmiştir. Fagan ilk sezonunda Lig, FA Cup ve Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu elde ederek, Liverpool'u İngiliz takımları içerisinde bu başarıyı gösteren ilk takım yapmıştır. Liverpool 1985 yılında tekrar Şampiyonlar Ligi finaline çıkmış ve rakibi Juventus olmuştur. Heysel Stadyumu'nda oynanacak bu karşılaşma öncesi Liverpool'lu futbol holiganları Juventus taraftarlarının olduğu bölüme saldırmış ve bu saldırıdan kaçan taraftarlar bir duvarın çökmesi sonucu tel örgülere sıkışarak hayatlarını yitirmiştir. O gün 38'i İtalyan, 39 kişi hayatını kaybetmiş ve bu olay Heysel faciası olarak adlandırılmıştır. Oyuncuların ve menajerlerin hüznüne rağmen maç oynanmış ve Liverpool bu karşılaşmadan 1-0 yenik ayrılmıştır, golü penaltıdan Michel Platini atmıştır. Bu trajedi sonrası İngiliz futbol takımları Avrupa kupalarından 5 yıl men edilmiştir. Liverpool'a da 10 yıllık men cezası verilmiş ancak bu karar daha sonra 6 yıla indirilmiştir. 14 Liverpool taraftarı gayriihtiyari adam öldürme suçundan hüküm giymiştir.

Bu felaket sonrası Joe Fagan istifa etmiş ve yerine kulübün efsane futbolcusu Kenny Dalglish oyuncu-menajer olarak geçmiştir. Onun döneminde Liverpool üç lig şampiyonluğu ve iki FA Cup kazanmıştır. 1985-96 sezonunda çift kupalı bir sezon yaşanmıştır. Tüm bu başarılara Hillsborough faciası gölge düşürmüştür. 15 Nisan 1989'da Nottingham Forest'e karşı oynanan FA Cup yarı finalinde, yüzlerce Liverpool taraftarı tel örgülere sıkışıp ezilmiştir. O gün doksan dört Liverpool taraftarı ölmüştür. 95. kurban bu olaydan dört gün sonra, 96. kurban ise 4 yıl komada kaldıktan sonra ölmüştür. Bu olaydan sonra devlet stadyumların güvenliği konusunda bir inceleme yürütmüştür ve bunun sonucunda üst seviye liglerdeki takımların tribünlerinin tamamının koltuklu olması şart konulmuştur. Yapılan incelemede bu faciaya tribünlere aşırı taraftar alınması ve polisin de bu kontrolü sağlayamamasının yol açtığı söylenmiştir.

Liverpool, facianın yaşandığı 1988-89 sezonunun sonunda Arsenal ile puan ve averaj olarak eşit olmasına rağmen, Arsenal'ın sezonun son maçında (26 Mayıs 1989, Liverpool 0 - 2 Arsenal) attığı son dakika golüyle birlikte toplamda daha çok gol atmış olmasından dolayı şampiyonluğu kaybetmiştir. 1989-90 sezonunda kulüp 18. lig şampiyonluğunu kazanmıştır.

1991'de Kenny Dalglish, Hillsborough faciasının da etkisiyle görevinden ayrılmıştır. Yerine kulübün eski futbolcusu Graeme Souness geçmiştir. Onun döneminde 1991-92 sezonunda FA Cup kazanıldı. Daha sonra yerini Roy Evans'a bıraktı.

Aradan geçen 30 yıldan sonra 2019/20 sezonunda Jürgen Klopp ile 19. şampiyonluğunu kazanmıştır.

Rakipleri
Liverpool'un ezeli rakipleri, Merseyside'ın diğer takımı olan Everton ve 1960'lı yıllardan beri rakip oldukları Manchester şehrinin takımı olan Manchester United'dır.

Liverpool, en büyük rakibi olan Everton ile Merseyside Derbisi'ni oynamaktadır. Bu derbi "Dostluk Derbisi" olarak da adlandırılmaktadır. Merseyside Derbisi'nde oynanan 215 maçın 85'ini Liverpool, 66'sını Everton kazanmıştır. 64 maç da berabere bitmiştir.

Renkleri ve formaları

Liverpool'un ev sahibi forması her zaman kırmızıdır. Ancak bu kulübün kurulduğu 1892 ile 1894 yılları arasında böyle değildi. O yıllarda forma olarak mavi-beyaz gömlek kullanılırdı. 1894 yılından sonra formalarda Liverpool şehrinin sembolü olan kırmızı renk kullanıldı.

Liverpool'un deplasman formaları genellikle beyaz forma ve siyah şort ya da sarı forma ve şort şeklinde olmaktadır. Ancak 1987 yılında gri, 1991-92 sezonunda ise yeşil forma ve beyaz şort deplasman forması olarak kullanılmıştır. Liverpool 1990'lı yıllarda formasında altın sarısı, ekru, siyah, gri gibi renkleri kullanmıştır. 2008-09 sezonunda gri formayı yeniden kullanmıştır. Kulüp 3. formalarını genellikle Avrupa kupalarındaki deplasman maçlarında kullanmaktadır.

Forma üreticileri ve sponsorları

Şampiyonluklar

Ulusal
 Premier League şampiyonluğu 19  1900-01, 1905-06, 1921-22, 1922-23, 1946-47, 1963-64, 1965-66, 1972-73, 1975-76, 1976-77, 1978-79, 1979-80, 1981-82, 1982-83, 1983-84, 1985-86, 1987-88, 1989-90, 2019-20
 Football League Second Division şampiyonluğu 4 1893-94, 1895-96, 1904-05, 1961-62
 Lancashire League 1
 1892-93
 FA Cup 8 1965, 1974, 1986, 1989, 1992, 2001, 2006, 2022
 EFL Cup 9
 1980-81, 1981-82, 1982-83, 1983-84, 1994-95, 2000-01, 2002-03, 2011-12, 2021-22
 FA Charity Shield / FA Community Shield 16 (10'u tek başına)
 1964 (Paylaştı), 1965 (paylaştı), 1966, 1974, 1976, 1977 (paylaştı), 1979, 1980, 1982, 1986 (paylaştı), 1988, 1989, 1990 (paylaştı), 2001, 2006, 2022
 Football League Super Cup 1
 1986

Uluslararası
 UEFA Şampiyonlar Ligi 6
 1976-77 3-1 vs. M'Gladbach
 1977-78 1-0 vs. Club Brugge
 1980-81 1-0 vs. Real Madrid
 1983-84 1-1 (4-2 penaltılarla) AS Roma
 2004-05 3-3 (3-2 penaltılarla)  Milan
 2018-19 2-0 vs. Tottenham Hotspur
 FIFA Kulüpler Dünya Kupası 1
 2019
 UEFA Kupası 3
  1972/73, 1975/76, 2000/01

 UEFA Süper Kupası 4
  1977, 2001, 2005, 2019
 Kıtalararası Kupa
İkincilik (2): 1981, 1984

Kadro

Kiralık gidenler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Liverpool FC Resmî site

Premier League kulüpleri
İngiltere'deki futbol kulüpleri
FC
G-14
FA Cup şampiyonları
EFL Cup şampiyonları
UEFA Şampiyonlar Ligi şampiyonları
UEFA Kupası şampiyonları
1892'de İngiltere'de kurulan oluşumlar
1892'de kurulan futbol kulüpleri
UEFA Süper Kupası şampiyonları
1892'de kurulan oluşumlar

Liverpool FC


A National Geographic Partners, LLC é uma joint venture entre a The Walt Disney Company (que possui 73% das ações) e a organização científica sem fins lucrativos National Geographic Society (que possui 27%). A empresa supervisiona todas as atividades comerciais relacionadas à Society, incluindo publicações em revistas e canais de televisão. O conselho de administração da empresa é dividido igualmente entre a Society e a Disney.

A empresa foi originalmente estabelecida pela 21st Century Fox e pela National Geographic Society. Após a conclusão da aquisição da 21st Century Fox pela Disney em 20 de março de 2019, a Disney assumiu a participação de 73% da 21CF na joint venture.

Antecedentes
O relacionamento da National Geographic Society com a 21st Century Fox remonta a 1997, quando a News Corporation original (da qual a 21st Century Fox é uma das sucessoras) lançou o National Geographic Channel (agora simplesmente denominado National Geographic) na Ásia e na Europa, em parceria com a Society. A versão americana original do canal foi lançada em 2001. Canais adicionais da National Geographic em outras partes do mundo também foram lançados sob a joint venture original.

História
Em 9 de setembro de 2015, a Society anunciou que reorganizaria suas propriedades de mídia e publicações em uma nova empresa conhecida como National Geographic Partners, que seria 73% de propriedade da 21st Century Fox. Essa nova corporação com fins lucrativos seria proprietária da National Geographic e outras revistas, bem como de suas redes de televisão afiliadas - a maioria das quais já pertencia a joint ventures com a Fox. Na época do anúncio do acordo, James Murdoch, CEO da 21st Century Fox, foi citado em declarações à National Geographic que o pacto criou uma tela expandida para a marca National Geographic crescer e alcançar clientes de novas maneiras e alcançar novos clientes." Em 2 de novembro de 2015, cerca de duas semanas antes do fechamento do acordo de joint venture expandido, a National Geographic e a 21st Century Fox anunciaram que 9% dos 2.000 funcionários da National Geographic, aproximadamente 180 pessoas, seriam demitidos, constituindo o maior redução de pessoal na história da Society. Em novembro de 2015, o CEO da National Geographic Channels International, Ward Platt, foi promovido para a National Geographic Partners, enquanto o canal internacional e os EUA foram unidos sob comando da CEO da National Geographic Channels dos EUA, Courteney Monroe, como National Geographic Global Networks.

A National Geographic Networks anunciou a produção de quatro documentários de longa-metragem e a reentrada da NatGeo de volta aos documentários. Logo depois, em janeiro de 2017, a rede anunciou o banner da National Geographic Documentary Films para os quatro longas.

Em maio de 2017, a empresa adquiriu a operadora de turismo Global Adrenaline, fornecedora da National Geographic Expeditions para alguns de seus itinerários terrestres e foi fundada em 2001 pela CEO Nancy Schumacher.

Na cidade de Nova York, em outubro de 2017, a atração National Geographic Encounter: Ocean Odyssey foi inaugurada pela SPE Partners sob licença. A SPE trouxe o Falcon's Creative Group, Pixomondo, Mirada Studios e o compositor David Kahne para os aspectos criativos da atração. O Ocean Odyssey é uma atração de 90 minutos com ingressos cronometrados com espaço de varejo e espaço para eventos privados administrado pela Shubert Organization.

Declan Moore foi sucedido por Gary E. Knell como CEO da Nat Geo Partners em fevereiro de 2018. Em julho, Moore reorganizou a empresa, incluindo a eliminação de três altos cargos executivos. O CEO da rede global supervisionaria uma empresa de produção combinada de formatos longos e curtos, a National Geographic Studios. A NG Media, como uma redação única para conteúdo em todas as plataformas, foi formada para reunir conteúdo digital, revistas e outros formatos curtos. A CFO Marcela Martin adicionou o cargo de diretora administrativa (CAO) liderando as novas funções de suporte de coordenação do Conselho Operacional.

A National Geographic Kids Books lançou seu selo de ficção, Under the Stars, em setembro de 2018. Uma parceria com a Ultimate Explorer, uma empresa chinesa, foi feita para espaços de entretenimento interativo baseados nas séries na China e nos Estados Unidos. Com sua segunda série publicada em outubro de 2019, a unidade de livros infantis lançou um podcast complementar.

Como parte da aquisição da maioria dos ativos da 21st Century Fox, a The Walt Disney Company assumiu o controle acionário da 21CF na joint venture. Após a aquisição, os canais de televisão da National Geographic Partners tornaram-se parte da unidade Walt Disney Television; com o presidente da National Geographic Partners reportando-se diretamente ao presidente da Walt Disney Television. A Disney fechou oficialmente o acordo em 20 de março de 2019. Em agosto de 2019, as operações não relacionadas à TV da National Geographic Partners foram transferidas para sua contraparte da Disney.

Negócios

NG Media
A NG Media é o braço editorial da parceria e opera dentro da Disney Publishing Worldwide cuidando das revistas da National Geographic, digital, canais sociais, Nat Geo Kids, publicação de livros e eventos ao vivo.

A National Geographic Adventure foi lançada em março de 1999. O grupo de revistas da sociedade descontinuou sua revista Adventure em dezembro de 2009 enquanto tentava manter a marca em outras mídias, como livros e online.

Em desenvolvimento desde 2014, a National Geographic Kids Books lançou seu selo de ficção, Under the Stars, em setembro de 2018 com a publicação de Explorer Academy: The Nebula Secret, a primeira de uma série de sete partes. A marca refere-se ao grande saguão abobadado pintado com o céu noturno na sede da sociedade. Uma parceria com a Ultimate Explorer, uma empresa chinesa, foi feita para espaços de entretenimento interativo baseados na série na China e nos EUA. Com sua segunda série, Zeus the Mighty, publicada em outubro de 2019, a unidade de livros infantis lançou um podcast complementar, Greeking Out, com Kids Place Live.

A NG Media foi formada em fevereiro de 2018 em reorganização reunida como uma redação única para conteúdo em todas as plataformas. O editor-chefe da National Geographic foi nomeado editor-diretor da NG Media, com David Miller, gerente geral da ditigal, tornando-se gerente geral da NG Media, supervisionando assinaturas e associações, além das unidades NG Creative, Maps e Photography.

A Disney transferiu a NG Media para a Disney Publishing Worldwide em agosto de 2019. A NG Media também descontinuou a edição americana da revista Traveler.

Revistas publicadas pela NG Media:

 National Geographic: A principal revista mensal. A revista contém artigos sobre geografia, ciência popular, história mundial, cultura, eventos atuais e fotografia de lugares e coisas em todo o mundo e universo. A revista National Geographic é publicada atualmente em 40 edições no idioma local em muitos países ao redor do mundo. A circulação combinada de inglês e outros idiomas é de cerca de 6,8 milhões mensais, com cerca de 60 milhões de leitores.
 National Geographic Explorer: Revista da sala de aula. A National Geographic School Bulletin foi lançada em 1919 e foi substituída pela revista infantil National Geographic World em 1975. NG World foi separada nas atuais National Geographic Explorer  e National Geographic Kids em 2001.
 National Geographic History: Lançada na primavera de 2015.
 National Geographic Kids: Uma versão da National Geographic Magazine para crianças, lançada em 1975 com o nome National Geographic World. Tem uma circulação nos EUA de mais de 1,5 milhão. Há também atualmente 18 edições em língua local da NG Kids, com mais meio milhão em circulação. Uma edição em árabe da revista infantil foi lançada no Egito no início de 2007, e mais de 42.000 exemplares são distribuídos para todas as escolas públicas do Egito, além de outras 15.000 cópias vendidas avulsas. Mais recentemente, uma edição albanesa e polonesa foram lançadas.
 National Geographic Little Kids: Para crianças menores de 3 a 6 anos
 National Geographic Traveler: Lançada em 1984. Há 18 edições no idioma local da NG Traveler.
 National Geographic Adventure (1998-2009) oito edições por ano, tinha uma base de assinaturas de 625.000

National Geographic Books: uma editora de livros de não ficção
Divisão National Geographic Kids Books
Selo de ficção Under the Stars

Televisão

Os canais de televisão da marca National Geographic e a produtora de TV são operados como parte desse empreendimento, mas as empresas da Disney (Walt Disney Television nos Estados Unidos, Fox Networks Group fora dos Estados Unidos) lidam com a distribuição e vendas de anúncios dos canais. Na maioria dos casos internacionalmente, os canais da National Geographic e da Disney se promovem mutuamente. Em alguns territórios, as versões dos canais da National Geographic são operadas diretamente pela Disney.

 National Geographic: O principal canal de documentários.
 National Geographic Studios (anteriormente conhecido como National Geographic Television)
 Nat Geo Kids: Um canal de interesse infantil.
 Nat Geo Music: Um canal que se concentra em música étnica.
 Nat Geo People: Um canal centrado em estilo de vida.
 Nat Geo Wild: Um canal com tema de vida selvagem.
 Nat Geo Gold: Um canal com temática documental. Atualmente disponível na região África.

National Geographic Travel
A National Geographic Travel é a divisão de viagens e passeios da National Geographic Partners que oferece passeios da National Geographic por meio de vários parceiros terceirizados e de sua operadora de turismo interna.

A National Geographic Expeditions foi fundada em 1999 pela National Geographic Society para cumprir uma de suas missões e para que os rendimentos fossem direcionados para sua missão. Em 2004, a divisão fez uma parceria com a linha de cruzeiros Lindblad Expeditions e a operadora de turismo de marca branca, Global Adrenaline.

Em setembro de 2013, a National Geographic Society formou o grupo National Geographic Travel reunindo seus ativos de viagens, incluindo a revista National Geographic Traveler, National Geographic Expeditions, seus livros de viagens, conteúdo digital de viagens, mapas, aplicativos e comunidade de viagens. Keith Bellows, editor-chefe da National Geographic Traveler, foi nomeado vice-presidente sênior do grupo. Bellows foi o editor-chefe até outubro de 2014, com a nomeação do seu substituto definitivo.

Uma coleção de marketing de hotel, National Geographic Unique Lodges of the World, e uma nova divisão independente de planejamento de viagens, Private Expeditions, foram lançadas em janeiro de 2015. As Private Expeditions incorporam, na maioria dos casos, um desses lodges. Os 24 hotéis boutique iniciais atenderam aos padrões de coleção de sustentabilidade, experiência do hóspede e qualidade da propriedade. A Nat Geo Travel foi transferida em setembro de 2015 para uma joint venture, a National Geographic Partners, com a 21st Century Fox.

Em maio de 2017, a National Geographic Partners comprou a Global Adrenaline. Com a Lindblad, seu acordo foi expandido para incluir novos destinos na América Latina e no Canadá, enquanto trazia outros parceiros de linha de expedição de luxo, Compagnie du Ponant e Scenic Luxury Cruises & Tours. A Disney migrou as operações da National Geographic Travel para a Disney Signature Experiences em agosto de 2019.

National Geographic Maps
A National Geographic Maps é a divisão de publicação de mapas comerciais da National Geographic Partners, dentro da Disney Publishing Worldwide.

Prêmios
Em 2019, o documentário Free Solo da National Geographic ganhou o prêmio de Melhor Documentário no 91º Oscar, e ganhou o Prêmio BAFTA de Melhor Documentário no 72º British Academy Film Awards. O filme foi o segundo documentário de maior bilheteria de 2018.

Referências

Ligações externas

 nationalgeographic.com: o site voltado para o consumidor

National Geographic Society
Disney Media Networks
Editoras dos Estados Unidos
Fundações nos Estados Unidos em 2015
Aquisições da Disney
Empreendimentos conjuntos

National Geographic Partners


Christie's er et britisk auktionshus, der blev grundlagt i 1766 af James Christie. Virksomhedens primære adresse er på King Street i området St James's, London, og Rockefeller Plaza i New York City, USA.

Auktionshuset har blandt sine internationale repræsentationskontorer også en dansk afdeling, der ledes af kunstkonsulenterne Rikke Juel Brandt og Birgitta Hillingsø.

Christie's ejes i dag af Groupe Artémis, der er François-Henri Pinault holdingselskab. Salget for 2015 løb op i £4,8 mia.

Christie's har igennem årene solgt en lang række malerier fra nogle af verdens absolut største kunstnere og ofte for rekordbeløb. Disse inkluderer:
 Le Bassin Aux Nymphéas af Claude Monet blev solgt for $80,4 mio. den 24. maj 2008, hvilket til dato er den højeste pris for en Monet
 Lot and his Daughters af Peter Paul Rubens blev solgt for £44.882.500 den 7. juli 2016, hvilket var det højeste beløb for et maleri af en af de gamle mestre

Referencer

Markedsføringsvirksomheder fra Storbritannien
Auktionshuse
Etableret i 1766

Christie's


Aleksandr Alekséievich Sizonenko (Zaporozhia, Ucrania, 27 de julio de 1959 - San Petersburgo, Rusia, 5 de enero de 2012) fue un jugador de baloncesto soviético que midió  de estatura y jugó de pívot. Su carrera transcurrió desde 1976 hasta 1986 en la Liga soviética y también participó en la Selección de su país. Debido a ello, está considerado como el jugador de baloncesto profesional más alto de la historia, ya que el libio Suleiman Ali Nashnush, de  m, nunca fue jugador profesional.

Sizonenko jugó profesionalmente para el Spartak Leningrado (1976-1978) y para el Stroitel Kuíbyshev (1979–1986). También jugó con la Selección de la URSS, y lo hizo en 12 ocasiones.

Fue medido por el Libro Guinness de los récords dando una talla de  metros y fue nombrado el hombre más alto del mundo en 1991. Debido a su enorme crecimiento, su movilidad se vio afectada cada vez más.

Vivió en San Petersburgo, se casó y tuvo un hijo llamado Aleksandr, nacido en 1994.

A finales de 2011 Sizonenko fue trasladado a un hospital de San Petersburgo, debido a problemas cardíacos. Murió el 5 de enero de 2012. Tenía 52 años.

Equipos
 1976-1978: Spartak Leningrado
 1979-1986: Stroitel Kuíbyshev

Véase también
 Lista de las personas más altas del mundo

Referencias
 The Tallest Man: Alexander Sizonenko
 Quién fue… Alexander Sizonenko: el drama del hombre más alto del mundo
 El Gurú del Basket: Ranking de los 10 jugadores más altos de la historia que no jugaron en la NBA
 Los jugadores de baloncesto más altos no NBA
 Aleksandr Sizonenko, el mayor gigante de la historia del baloncesto

Personas con gigantismo
Baloncestistas del Spartak San Petersburgo
Baloncestistas del CSK VVS Samara
Baloncestistas de la selección de la Unión Soviética
Baloncestistas de la Unión Soviética
Baloncestistas de Ucrania
Nacidos en Zaporiyia
Fallecidos en San Petersburgo

Aleksandr Sizonenko


An Fuirena bullifera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Raynal ngan Helmut Roessler. An Fuirena bullifera in nahilalakip ha genus nga Fuirena, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fuirena

Fuirena bullifera


O Comitê dos Cinco do Segundo Congresso Continental foi um grupo de cinco membros que redigiu e apresentou ao Congresso o que se tornaria a Declaração de Independência dos Estados Unidos de 4 de julho de 1776. Este comitê de declaração funcionou de 11 de junho de 1776 até 5 de julho de 1776, o dia em que a Declaração foi publicada.

O Comitê era composto por John Adams, Benjamin Franklin, Thomas Jefferson, Robert Livingston e Roger Sherman.

O Comitê
Os membros deste grupo foram:

 John Adams, representante de Massachusetts, que mais tarde se tornou o segundo presidente.
 Thomas Jefferson, representante da Virgínia, que mais tarde se tornou o terceiro presidente.
 Benjamin Franklin, representante da Pensilvânia, conhecido como um dos intelectuais mais famosos dos Pais Fundadores, cujos escritos acadêmicos e publicações na imprensa tiveram uma influência muito significativa na Revolução Americana, a única pessoa a assinar a Declaração de Independência, Tratado de Aliança com França, Tratado de Paris e Constituição dos EUA.
 Roger Sherman, representante de Connecticut, a única pessoa a assinar todos os quatro documentos estaduais dos EUA: a Associação Continental, a Declaração, os Artigos da Confederação e a Constituição.
 Robert Livingston, representante de Nova York, que mais tarde serviu como o primeiro secretário de Relações Exteriores dos Estados Unidos, administrou o juramento presidencial na primeira posse de George Washington e negociou a compra da Louisiana como ministro da França.

Links externos

 Dunlap broadside: The Dunlap broadside of the Declaration of Independence, as first published on July 5, 1776, entitled "A DECLARATION By The Representatives of the UNITED STATES OF AMERICA In General Congress assembled".
 Goddard broadside: The Goddard broadside of the Declaration of Independence, as first published on January 31, 1777, entitled "The unanimous DECLARATION of the Thirteen United States of AMERICA".

História dos Estados Unidos
Declaração da Independência dos Estados Unidos

Comitê dos Cinco


Le musée de Haute Auvergne est un musée français situé à Saint-Flour, dans le département du Cantal.

C'est un musée d'art et d'histoire, présentant des collections liées à l'Auvergne. Le musée est situé dans un bâtiment du  qui est l'ancien palais épiscopal de Saint-Flour, inscrit au titre des monuments historiques.

Collections

Le musée abrite en particulier le Lion de Bredons, une statuette en quartz du , provenant d'Égypte. La statuette provient du trésor de l'église Saint-Pierre de Bredons.

Il dispose d'un fonds d'environ  objets cependant sous-valorisé.

Notes et références

Voir aussi

articles connexes
 Liste des musées du Cantal

Liens externes

Haute-Auvergne
Label musée de France dans le Cantal
Saint-Flour (Cantal)

Musée de la Haute-Auvergne


Collagna (emilianisch: Culâgna) ist eine Fraktion der italienischen Gemeinde (comune) Ventasso in der Provinz Reggio Emilia, Region Emilia-Romagna.

Geografie
Der Ort liegt etwa 48 Kilometer südsüdwestlich von Reggio nell'Emilia im Nationalpark Toskanisch-Emilianischer Apennin auf einer Höhe von  auf der orographisch linken Talseite des vom Secchia durchflossenen gleichnamigen Tales. Letzterer entspringt südwestlich von Collagna in den Alpe di Succiso.

Geschichte
Collagna wurde erstmals 1153 urkundlich erwähnt. Bis 1872 hieß der Ort noch entsprechend dem lokalen Dialekt Culagna. 1920 wurden bei einem Erdbeben zahlreiche Gebäude zerstört. Collagna war bis 2015 eine eigenständige Gemeinde und schloss sich am 1. Januar 2016 mit der Nachbargemeinden Busana, Ligonchio und Ramiseto zur neuen Gemeinde Ventasso zusammen. Zum Gemeindegebiet von Collagna gehörten auch die Ortsteile Acquabona, Cerreto Alpi, Cerreto Laghi, Oratorio, Ponte Barone, Porali, Valbona und Vallisnera.  Die Nachbargemeinden waren Busana, Comano (MS), Fivizzano (MS), Ligonchio, Ramiseto und Sillano (LU). Die Gemeinde gehörte zur Bergemeinschaft Comunità montana dell'Appennino Reggiano.

Verkehr
An Collagna führt die Strada Statale 63 del Valico del Cerreto von Aulla nach Gualtieri vorbei.

Weblinks

Einzelnachweise

Ehemalige Gemeinde (Emilia-Romagna)
Ort in der Emilia-Romagna
Ventasso
Gemeindeauflösung 2016

Collagna