2006අයිසීසී ශූරයන්ගේ කුසලානය යනු 2006 ඔක්තෝබර් 7 සිට නොවැම්බර් 5 දක්වා ඉන්දියාවේ පැවති එක්දින ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරඟාවලියකි. එය ICC ශූරයන්ගේ කුසලානයේ පස්වන සංස්කරණය විය (මීට පෙර ICC පිළිමළුන් පිටුදැකීම ලෙස හැඳින්වේ). තරඟාවලියේ ආදායම බද්දෙන් නිදහස් කරන බවට ඉන්දීය රජය එකඟ වූ නමුත් 2005 මැද වන තෙක් තරඟ පැවැත්වෙන ස්ථානය තහවුරු කර නොතිබුණි (2002 තරඟාවලිය ඉන්දියාවේ පැවැත්වීමට නියමිතව තිබූ නමුත් ඉන්දියාවේ බදු වලින් නිදහස් නොවූ විට එය ශ්‍රී ලංකාවට මාරු විය.) ඔස්ට්‍රේලියාව තරගාවලිය ජයගත් අතර, ඔවුන්ගේ පළමු ශූරයින්ගේ කුසලාන ජයග‍්‍රහණය විය. අනෙක් සියලුම කණ්ඩායම් අඩුම තරමින් තරග 2ක් පරාජය වූ බැවින් තරගාවලියේ එක් පරාජයක් ලැබූ එකම කණ්ඩායම ඔවුන් විය. ඔවුන්ගේ අවසන් ප්‍රතිවාදීන් වන බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් කණ්ඩායම කණ්ඩායම් අදියරේදී ඕස්ට්‍රේලියාව පරාජය කළ නමුත් අවසන් තරගයේදී ලකුණු 138කට දැවී ගිය අතර ඩක්වර්ත් ලුවිස් න්‍යායට අනුව කඩුලු 8කින් පරාජයට පත්විය. තරගාවලියේ වීරයා ලෙස බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් ආරම්භක පිතිකරු ක්‍රිස් ගේල් සම්මාන ලැබීය.

ඉංග්‍රීසි ලේඛක ටිම් ඩි ලිස්ල් පැවසුවේ තරඟාවලිය "විනෝදජනක" වූයේ "එය අනපේක්ෂිත වූවක් නිසා" බවයි. 1975 ලෝක කුසලාන තරඟාවලියෙන් පසු ප්‍රධාන අයිසීසී තරඟාවලියකදී ප්‍රථම වතාවට ආසියානු කණ්ඩායමක් අවසන් පූර්ව තරඟයට සුදුසුකම් නොලබා සිටීම මෙම අනපේක්ෂිත බව අර්ධ වශයෙන් පෙන්නුම් කළේය. ඩි ලිස්ල් ද කියා සිටියේ "තණතීරු" "තරගාවලියේ රහස" වූ බවත්, ඒවා "ක්‍රීඩා සහ විචක්ෂණශීලී " සහ "එක්දින ක්‍රිකට් සහ උප මහද්වීප දෙකටම බෙහෙවින් අසමසම" බවත් පවසමිනි. rediff.com පුවත් වෙබ් අඩවියට අනුව, "තරඟාවලිය පිතිකරු ආධිපත්‍යය දරන ක්‍රීඩාවක එක වර එකක් නොවනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වූ බවයි." මෙම තරඟාවලිය තරඟාවලි ඉතිහාසයේ අඩුම කණ්ඩායම් ලකුණු 10න් පහක් වාර්තා විය.

සුදුසුකම් ලැබීම
පූර්ණ සාමාජික කණ්ඩායම් දහය තරඟාවලියට තරඟ කළ අතර 2006 අප්‍රේල් 1 වන දින අයිසීසී එදිජා ශ්‍රේණිගත කිරීම් අනුව ශ්‍රේණිගත කරන ලදී. බංග්ලාදේශය 2006 මාර්තු 23 වන දින කෙන්යාවට වඩා ඉහල දසවන ස්ථානයට හිමිකම් කියමින් සුදුසුකම් ලැබූ අවසන් කණ්ඩායම බවට පත්විය. අයිසීසී එදිජා වගුවේ පළමු කණ්ඩායම් හය (ඕස්ට්‍රේලියාව, දකුණු අප්‍රිකාව, පකිස්ථානය, නවසීලන්තය, ඉන්දියාව සහ එංගලන්තය) ස්වයංක්‍රීයව සුදුසුකම් ලබා ගත්හ. මීළඟ කණ්ඩායම් හතර ( ශ්‍රී ලංකාව, වත්මන් ශූර බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්, සිම්බාබ්වේ සහ බංගලාදේශය ) තරගාවලියට නිසි ලෙස ක්‍රීඩා කරන්නේ කුමන කණ්ඩායම් දෙකද යන්න තීරණය කිරීම සඳහා ඔක්තෝබර් 7 සිට 14 දක්වා පූර්ව තරඟාවලියේ රවුන්ඩ් රොබින් සුදුසුකම් ලැබීමේ වටයකට ක්‍රීඩා කළහ.

තරඟාවලියේ ව්‍යුහය
සුදුසුකම් ලැබීමේ වටයේ කණ්ඩායම් දෙකක් සහ අනෙකුත් කණ්ඩායම් හය, කණ්ඩායම් අදියරේ දී ක්‍රීඩා කළ අතර, රවුන්ඩ් රොබින් වටයේදී හතර දෙනෙකුගෙන් යුත් කාණ්ඩ දෙකකට බෙදී, ඔක්තෝබර් 15 සිට 29 දක්වා ක්‍රීඩා කරන ලදී.

නොවැම්බර් 1 සහ නොවැම්බර් 2 යන දිනවලදී සෑම කාණ්ඩයකින්ම පළමු කණ්ඩායම් දෙක අවසන් පූර්ව වටයට සුදුසුකම් ලැබීය. අවසන් මහා තරගය නොවැම්බර් 5 වැනිදා පැවැත්විණි.

ස්ථාන
මූලික වටයේ සහ කණ්ඩායම් වටයේ තරග මොහාලි හි පන්ජාබ් ක්‍රිකට් සංගම් ක්‍රීඩාංගනයේදී, අහමදාබාද්හි සර්දාර් පටෙල් ක්‍රීඩාංගණයේදී, ජායිපූර්හි සවායි මන් සිං ක්‍රීඩාංගණයේදී සහ මුම්බායි හි බ්‍රබෝර්න් ක්‍රීඩාංගණයේදී පැවැත්විණි. මුම්බායි හි පැවති තරඟ වසර 11 කට බ්‍රබෝර්න් ක්‍රීඩාංගණයේ පැවති පළමු එක්දින තරඟය විය.

අවසන් පූර්ව තරග මොහාලි සහ ජායිපූර්හිදී පැවැත්වේ. අවසන් මහා තරගය පැවැත්වුණේ මුම්බායිහිදීයි.

සහභාගී වන කණ්ඩායම්
ඒ සඳහා ටෙස්ට් ක්‍රීඩා කරන රටවල් 10ක් සහභාගි විය.

විනිසුරුවන් සහ තරඟ තීරකවරුන්
තරගාවලිය සඳහා තරග තීරකවරුන් තිදෙනෙකු සහ විනිසුරුවරුන් අට දෙනෙකු නම් කර තිබුණි. අයිසීසී ප්‍රභූ මණ්ඩලයේ විනිසුරුවරුන් දස දෙනාගෙන්, ආරක්‍ෂක හේතූන් මත නම් නොකළ ඩැරල් හෙයාර් හෝ බිලී ඩොක්ට්‍රෝව් තරඟාවලිය සඳහා යොදවා නොමැත. ඒ අගෝස්තු මාසයේදී පාකිස්තානයට එරෙහිව පන්දුව පළුදු කිරීම චෝදනාව කැඳවූ විනිසුරුවරුන් දෙදෙනෙකි. අයිසීසී ප්‍රකාශකයෙකු පැවසුවේ, "මෙයින් අදහස් වූයේ මොවුන් නරක විනිසුරුවරු නොවන" බවයි.

තරග තීරකවරු
 මයික් ප්‍රොක්ටර්
 ජෙෆ් ක්‍රෝ
 රංජන් මඩුගල්ල

විනිසුරුවන්
 අලීම් ඩාර්
 අසාද් රවුෆ්
 මාර්ක් බෙන්සන්
 බිලී බෝඩන්
 ස්ටීව් බක්නර්
 ඩැරල් හාපර්
 රුඩි කෝර්ට්සන්
 සයිමන් ටවුෆෙල්

සුදුසුකම් ලැබීමේ වටය
බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් සහ ශ්‍රී ලංකාව තවත් තරගයක් ඉතිරිව තිබියදී සුදුසුකම් ලබා සිටි අතර ඔවුන්ගේ තරගය ICC එක්දින ශූරතා වගුවේ පිහිටීම මෙන්ම ප්‍රධාන අදියරේ ප්‍රතිවාදී කණ්ඩායම් තීරණය කළේය.

Source: EspnCricinfo

කණ්ඩායම් අදියර

A කාණ්ඩය

 මූලාශ්‍රය: EspnCricinfo

බී කාණ්ඩය

 මූලාශ්‍රය: EspnCricinfo

පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ වටය

අවසන් පූර්ව වටය

අවසාන තරගය

තරඟාවලියේ සංඛ්‍යාලේඛන
සංඛ්‍යාලේඛනවලට මූලික වටයේ තරගවල දක්‍ෂතා ඇතුළත් වේ.

පිතිකරණය

පන්දු යැවීම

වාර්තා
තරඟාවලිය අතරතුර බිඳ දැමූ වාර්තා:

 අඛණ්ඩව වැඩිම පරාජයන්, 9, සිම්බාබ්වේ (පෙර තරඟාවලි වලින් ලබා ගත්).
 අඛණ්ඩව වැඩිම ජයග්‍රහණ: 6, බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් (පෙර තරඟාවලි වලින් ලබා ගත්).
 තරඟාවලියක ශතක ගණන: 3, ක්‍රිස් ගේල්
 තරඟාවලියක වැඩිම ලකුණු: 474, ක්‍රිස් ගේල්
 බොහෝ අඛණ්ඩ ලකුණු නොලැබීම්: 3, හබිබුල් බෂාර් (පෙර තරඟාවලි වලින් රැගෙන ගිය)
 චැම්පියන්ස් කුසලානයක ලාබාලතම ශතකලාභියා: ෂාරියාර් නෆීස්, නොදැවී 123, බංග්ලාදේශය (එදිරිව සිම්බාබ්වේ), වයස අවුරුදු 20 යි දින 261 යි.
 ඉහළම තෙවැනි කඩුල්ලට සම්බන්ධතාව : 165, උපුල් තරංග සහ කුමාර් සංගක්කාර, ශ්‍රී ලංකාව (එරෙහිව සිම්බාබ්වේ), ඔක්තෝබර් 10, සර්දාර් පටෙල් ක්‍රීඩාංගණයේදී .
 ඉහළම පස්වැනි කඩුල්ලට සම්බන්ධතාව: 137, බ්‍රයන් ලාරා සහ රුනාකෝ මෝටන්, බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් (එදිරිව ඕස්ට්‍රේලියාව), බ්‍රබෝර්න් ක්‍රීඩාංගණයේදී, ඔක්තෝබර් 18.
 ඉහළම හයවැනි කඩුල්ලට සම්බන්ධතාව: 131, මාර්ක් බවුචර් සහ ජස්ටින් කෙම්ප්, දකුණු අප්‍රිකාව (එදිරිව පාකිස්තානය), පන්ජාබ් ක්‍රිකට් සංගම් ක්‍රීඩාංගණය, ඔක්තෝබර් 27.
 ඉහළම හත්වැනි කඩුල්ලට සම්බන්ධතාව: 103, ජේකබ් ඕරම් සහ ඩැනියෙල් විටෝරි, නවසීලන්තය (එදිරිව ඕස්ට්‍රේලියාව), පන්ජාබ් ක්‍රිකට් සංගම් ක්‍රීඩාංගණයේදී නොවැම්බර් 1.
 හොඳම පන්දු යැවීම විශ්ලේෂණය: 9–2–14–6, ෆර්වීස් මහරූෆ්, ශ්‍රී ලංකාව (එදිරිව බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්), බ්‍රබෝර්න් ක්‍රීඩාංගණය, ඔක්තෝබර් 14.
 පළමු හැට්ට්‍රික් : ජෙරොම් ටේලර් (එදිරිව ඕස්ට්‍රේලියාව), බ්‍රබෝර්න් ක්‍රීඩාංගනය, ඔක්තෝබර් 18.

පිටියෙන් පිටත ගැටළු
ඉන්දීය ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය වන BCCI, මෙය අවසන් අයිසීසී ශූරයින්ගේ කුසලානය බව සහතික කිරීමට උත්සාහ දැරීය. එය සත්කාරක රටවලට "මූල්‍ය බරක්" බවත් අයිසීසී විසින් සත්කාරකත්වය ලබාදිය යුත්තේ ලෝක කුසලාන එක් ජාත්‍යන්තර තරඟාවලියක් පමණක් බවත් ඔවුන් ප්‍රකාශ කළා. කෙසේ වෙතත්, අප්‍රේල් මාසයේදී BCCI සභාපති ෂරද් පවාර් ප්‍රකාශ කළේ අයිසීසී ඒකමතිකව චැම්පියන්ස් කුසලානය කැලැන්ඩරයේ තබා ගැනීමට එකඟ වුවහොත් තමන් "තීරණයට ගරු කරන" බවයි.

2006 ජූලි මාසයේදී මුම්බායි හි සිදු වූ බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් පසුව ක්‍රීඩකයන්ගේ ආරක්ෂාව පිළිබඳව කනස්සල්ලක් මතු වූ නමුත් කිසිදු කණ්ඩායමක් මෙම පිටියෙන් ඉවත් වීමට තීරණය කළේ නැත.

හර්ෂල් ගිබ්ස් වසර හයකට පසු පළමු වරට ඉන්දියාවට පැමිණියේය; 2000 වසරේ ඉන්දීය සංචාරයේදී ඇති වූ තරග පාවාදීමේ සිද්ධියෙන් පසුව ඔහු එරට සංචාරය කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කර තිබුණේ තමන් අත්අඩංගුවට ගනු ඇතැයි යන බිය හේතුවෙනි. ඔහු අවසානයේ දිල්ලි පොලිසිය සමඟ ප්‍රශ්න කිරීමේ සැසියකට එකඟ වූ අතර, අපකීර්තියට තවත් කිහිප දෙනෙකුට චෝදනා එල්ල කළේය.

පාකිස්තානයේ කණ්ඩායම් සංයුතිය නිතර වෙනස් විය; විනිසුරු තීරණයක් මත එංගලන්තයට එරෙහි පකිස්ථානයේ සිව්වන ටෙස්ට් තරඟය අහිමි කිරීමට ගත් තීරණය හේතුවෙන් මුල් නායක ඉන්සමාම්-උල්-හක්ගේ වැඩ තහනම් විය. යුනිස් ඛාන් නායකයා ලෙස පත් කර, ඔහුම ඉවත් වූ අතර, පසුව නැවත එම තනතුරට පත් කරන ලදී. ඔවුන්ගේ පළමු තරගයට පෙර දින එනම් ඔක්තෝබර් 16 වැනිදා පාකිස්තාන වේග පන්දු යවන්නන් වන මොහොමඩ් අසීෆ් සහ ෂොයිබ් අක්තාර් මත්ද්‍රව්‍ය පරීක්‍ෂණයක ධනාත්මක සාම්පලයක් ලබා ගැනීමෙන් පසු ගෙදර යවන ලදී.

සම්මාන උළෙලේ මතභේදය
අවසන් මහා තරගයෙන් අනතුරුව පැවති සම්මාන ප්‍රදානෝත්සවයේදී රිකී පොන්ටින් BCCI සභාපති ෂරද් පවාර්ගේ උරහිස්වලට තට්ටු කර කුසලානය භාර දෙන ලෙස රළු ලෙස සංඥා කළේය. කුසලානය භාර දුන් විගස, ඩේමියන් මාර්ටින් ෂරද් පවාර්ව වේදිකාවෙන් ඉවතට තල්ලු කළේ, එම අවස්ථාව රස විඳීමට සහ බලා සිටින ඡායාරූප ශිල්පීන්ට පෙනී සිටීමට ආශාවෙනි. වේදිකාවේ සිටි හිටපු ඉන්දීය පිතිකරු සුනිල් ගවස්කාර් පසුව හෙළි කළේ ඕස්ට්‍රේලියානු කණ්ඩායමේ එක් සාමාජිකයෙක් පවාර්ව "හියා බඩී" ලෙස හැඳින්වූ බවයි.

"එය හිතාමතා කළ දෙයක් නොවේ" යනුවෙන් පවාර් මෙම සිද්ධිය සුළු කොට තැකීමට උත්සාහ කළද, සාමාන්‍යයෙන් රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සචින් තෙන්ඩුල්කාර් සහ නිඛිල් චොප්රා ඇතුළු සමහර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයින් මෙයට දැඩි ප්‍රතිචාරයක් දැක්වීය. මුම්බායිහිදී NCP කම්කරුවන්ගෙන් කොටසක් ඕස්ට්‍රේලියානු ක්‍රිකට් කණ්ඩායමෙන් සමාව ගත යුතු යැයි බල කරමින් වීදි බැස සිටියහ. NCP නායකයෙකු වනචගන් බුජ්බල් පැවසුවේ, "මෙය ජ්‍යෙෂ්ඨ නායකයෙකුට කරන අපහාසයක්. අපි ඕස්ට්‍රේලියානු තානාපති කාර්යාලයට විධිමත් පැමිණිල්ලක් කරන්නෙමු."

කෙසේ වෙතත් ක්‍රිකට් ඔස්ට්‍රේලියාවට නිල වශයෙන් පැමිණිලි නොකිරීමට BCCI තීරණය කළේය.  කෙසේ වෙතත්, රිකී පොන්ටිං පවාර්ගෙන් සමාව අයැදීමෙන් පසුව ප්‍රශ්නය ඉක්මනින් විසඳුණි.

මේකත් බලන්න

 2004 ICC චැම්පියන්ස් කුසලානය
 2007 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානය

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 ICC ශූරයන්ගේ කුසලානය ( ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය )
 2006 චැම්පියන්ස් කුසලානය, නිල වෙබ් අඩවිය
 ICC චැම්පියන්ස් කුසලාන තරඟ පැවැත්වෙන ස්ථාන නම් කරයි ( Cricinfo, 12 ජනවාරි 2006)
 චැම්පියන්ස් කුසලානය සඳහා ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද කණ්ඩායම් ( Cricinfo, 2 අප්‍රේල් 2006)
 ස්ථාන නිවේදනය කරන ලදී, ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේ මාධ්‍ය නිවේදනය, 2006 අප්‍රේල් 27
 තරඟ ලකුණු පත්‍ර ( Cricinfo ), 1 අප්‍රේල් 2007
 Squads ( Cricinfo ), 1 අප්‍රේල් 2007

Pages with unreviewed translations
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්

2006 අයිසීසී ශූරයන්ගේ කුසලානය


Espilantol é um alcaloide encontrado principalmente na planta Acmella oleracea, uma erva também conhecido como "jambu", comum no Brasil, Índia, Tailândia e outros países tropicais. Esta substância apresenta efeito anestésico causando sensação de formigamento quando é absorvido pela mucosa labial.

Utilização
O espilantol é responsável pelo sabor picante e anestesiante apresentado pelo jambú. Ele atua no sistema nervoso, ativando receptores específicos, produzindo uma sensação de dormência e tremor na boca. Essa característica é frequentemente usada na culinária típica da região Norte do Brasil para adicionar um sabor único a diversos pratos e bebidas.

Além do uso culinário, o espilantol tem sido estudado por suas propriedades medicinais. Estudos iniciais mostraram que a substância tem propriedades anti-inflamatórias, antioxidantes e antimicrobianas. Acredita-se que o espilantol possa ajudar a tratar infecções bacterianas e virais, reduzir a dor e inflamação, além de ajudar na prevenção de cáries dentárias.

Outros estudos também investigam o potencial do espilantol na redução da ansiedade e na melhora da memória humana. No entanto, mais pesquisas são necessárias para confirmar esses benefícios e determinar as doses e modos de administração ideais.

O uso do espilantol ainda é relativamente desconhecido e pouco explorado, mas sua crescente popularidade na culinária e suas propriedades medicinais potenciais tornam a substância um foco crescente de pesquisa e interesse.

Anestésicos locais
Alcaloides
Culinária do Pará

Espilantol


La Coupe des Pays-Bas de football 2009-2010, nommée la KNVB beker, est la  édition de la Coupe des Pays-Bas. La finale de l'édition de 2010 est un Klassieker entre Feyenoord Rotterdam et l'Ajax Amsterdam, pour des raisons de sécurité et d'interdiction de déplacement de supporters, la finale s'est jouée dans un format aller-retour à l'Amsterdam ArenA et à De Kuip.

Le club vainqueur de la coupe est qualifié pour les barrages de la Ligue Europa 2010-2011.

Finale
L'Ajax Amsterdam remporte le match aller à domicile 2 à 0, puis le match retour à Rotterdam, 4 à 1. Siem de Jong marquera un doublé dans les deux finales, Luis Suárez marque également un doublé au match retour.

Notes et références

Lien externe
 tous les résultats de la Coupe 2009-10 sur rsssf.com

2009-2010
Pays-Bas
Football
Football


Angela Steenbakkers (født 3. juni 1994 i Venlo, Holland) er en hollandsk håndboldspiller som spiller for HSG Blomberg-Lippe i Tyskland og det hollandske landshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Nederlandene

Angela Steenbakkers


Osse may refer to:

 Osse, Doubs, a commune of the Doubs département, in France
 Ossé, a commune of the Ille-et-Vilaine département, in France
 Osse, Łódź Voivodeship (central Poland)
 Osse (river), a river in southwestern France
 Den Osse, a village in the Netherlands
 Office of the State Superintendent of Education in the District of Columbia Public Schools system (Washington, DC)
 OSSE, Oriented Scintillation Spectrometer Experiment

See also
 OS (disambiguation)
 Oss
 Ossa (disambiguation)

Osse


An Micropera secunda in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Allen Rolfe, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tang och Fa Tsuan Wang. An Micropera secunda in nahilalakip ha genus nga Micropera, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Micropera

Micropera secunda


Hotelul Negresco este un hotel de lux situat pe Promenade des Anglais din Nisa. A obținut cea de-a cincea stea în august 2009.

El este unul dintre puținele stabilimente hoteliere ce au supraviețuit în activitate de la începutul secolului al XX-lea și unul dintre ultimele hoteluri independente din această clasă. Fațadele sale au un aspect neoclasic, cu o ornamentație opulentă cvasi-barocă. El figurează ca și hotelurile Sacher din Viena, Ritz din Paris sau Astoria din Bruxelles printre locurile mitice ale industriei hoteliere de lux.

Pe 13 iunie 2003, fațadele și acoperișurile ansamblului de clădiri, precum și salonul central denumit "salonul regal" cu acoperiș de sticlă, au fost înscrise în lista de inventar a monumentelor istorice. La 1 martie 2001, el a obținut distincția « Patrimoine du XXe siècle ».

Istoric
Fondatorul acestui hotel a fost românul Henri Negresco, care a lucrat mulți ani ca maître d'hôtel la cele mai cunoscute hoteluri de lux din Europa, fiind gazda unei clientele bogate precum familia Rockefeller. La începutul anilor 1910, el avea ambiția de a construi propriul său hotel de lux, pe o parcelă de teren de 6.500 m² aflată în apropiere de vila Masséna. Visul său a devenit realitate cu ajutorul unor magnați din industria automobilelor printre care De Dion-Buton și Alexandre Darracq; el a încredințat proiectarea clădirii arhitectului Édouard-Jean Niermans, care mai proiectase Hôtel du Palais din Biarritz, Hôtel de Paris Monte-Carlo, Moulin Rouge, Casino de Paris sau braseria Mollard din Paris. Planul hotelului adoptat și corectat de Negresco amintește de cel al Grand Hôtel din Madrid construit de Niermans, ca și de cel al Hotelului Ritz din Paris. Legenda spune că Henri Negrescu a construit o cupolă roz ce avea forma sânului amantei sale. Aranjamentul financiar delicat din timpul înființării SICA (Société immobilière Côte d'Azur) a amânat începerea lucrărilor.

Hotelul de lux a avut parte de o inaugurare strălucitoare la 4 ianuarie 1913, în prezența a mai mult de șapte capete încoronate. Toată lumea a fost extaziată de marea sală eliptică în stilul Ludovic al XVI-lea, de rotonda luminoasă, de covorul imens ce a costat 300.000 de franci sau de mobilierul creat de Paul Dumas în cele 450 de camere. Bolta vitrată, după cum dovedește înscrierea sa în lista monumentelor istorice, este opera lui Édouard-Jean Niermans care a conceput clădirile în totalitate (contrar credintei populare, armătura metalică a boltei vitrate a Salonului Regal nu a fost realizată de Gustave Eiffel, care nu a lucrat niciodată la Negresco). Sub boltă se află un candelabru de Baccarat de 4,60 metri, cu 16.800 de cristale, ce era destinat inițial pentru țarul Nicolae al II-lea al Rusiei (un exemplar identic se află la Kremlin); podeaua salonului este confecționată din marmură de Carrara. Restul hotelului nu este modernizat: întrerupătoarele electrice sunt acționate manual, curățarea se face prin aspirarea aerului, autoclavă cu aburi și un serviciu pneumatic de livrare a mesajelor printr-un tub în camere.

Până în ajunul Marelui Război, hotelul avea un profit semestrial de 200.000 de franci. În 1914, după începerea războiului, hotelul a fost rechiziționat și transformat în spital militar. Instalațiile sale în totalitate noi au suferit de pe urma utilizării improprii. Hotelul a fost derechiziționat în septembrie 1918. Procedurile de compensare complicate pentru realizarea restaurării și lipsa clienților de pe Rivieră l-au adus pe Henri Negresco la ruină. Presat de dificultățile financiare și de creditori, hotelul Negresco a fost vândut unei societăți hoteliere belgiene. Henri Negresco a murit în 1920 la Paris, la vârsta de numai 52 de ani.

În 1957, hotelul a fost cumpărat de către Jean-Baptiste Mesnage, a cărui soție tocmai suferise o intervenție chirurgicală: ea se afla într-un scaun cu rotile, iar Negresco era în acel moment singurul hotel care avea un lift pentru scaun cu rotile. El i-a încredințata administrarea fiicei sale, Jeanne, care era proaspăt căsătorită cu Paul Augier, avocat și om politic din Nice. Este de remarcat faptul că, în acel timp, multe dintre hoteluri de pe Rivieră suferiseră de pe urma celui de-al Doilea Război Mondial și fuseseră vândute, după ce fuseseră împărțite în apartamente separate. Noii proprietari au început să-l decoreze cu numeroase opere de artă, precum cele realizate de Niki de Saint Phalle, portrete de monarhi, multe busturi, inclusiv cel al reginei Maria Antoaneta, și au transformat, astfel, Negresco într-un hotel-muzeu, care găzduia în cele din urmă 6.000 de obiecte de artă franceză.. Jeanne Augier a tapițat liftul principal cu catifea roșie ce conținea imaginea în leagăn a regelui Romei și a cutreierat magazinele de antichități pentru a găsi mobilier pentru utilarea saloanelor, a celor 21 de apartamente și 96 de camere, care rezumau cinci secole de istorie a Franței. Există aici cele mai renumite portrete ale lui Ludovic al XIV-lea (pictat de Hyacinthe Ringaud, celelalte două exemplare existente se află la Luvru și Versailles), Ludovic al XV-lea, Ludovic al XVI-lea, Napoleon al III-lea și împărăteasa Eugénie sub baldachin. Sub acesta din urmă (renovat în 2010) se află covoare realizate de Raymond Moretti, sculptura Pisica a lui Cyril de La Patellière și chiar o lucrare a lui Sacha Sosno. Pe coridoarele se află mochete de Yvaral, un portret al lui Louis Armstrong de Raymond Moretti, picturi realizate de Mignard și Vasarely, precum și cea mai mare colecție privată de afișe realizate de René Gruau; șemineul monumental provine de la castelul de Hautefort (Dordogne), iar plafonul casetat (secolul al XVII-lea) din castelul din Saint-Pierre-d'Albigny (Savoia). Salonul Pompei a fost transformat într-un "carusel Pompadour", cu heruvimi și cai de lemn, asortați cu culori luminoase și cu veșminte bărbătești într-un cort de campanie napoleonian. Hotelul are propriul studio de artă și angajează anual un restaurator, tapițeri, un lucrător în marmură și doi dulgheri de la școala Boulle.

În 1965, la cererea președintelui Republicii Charles de Gaulle, Jeanne Augier a supravegheat crearea pentru șahului Iranului a primului palat din țară, la Isfahan, datorită vastei sale experiențe dovedite în amenajarea hotelului Negresco. La moartea soțului ei, în 1995, ea a continuat să conducă acest hotel de lux. Acesta rămâne astăzi unul dintre puținele hoteluri de lux independente din Franța. Proprietarul dorește, de asemenea, ca hotelul să rămână francez și a refuzat prin urmare cumpărarea sa de către sultanul din Brunei, Bill Gates și, mai recent, de niște investitori marocani care au spus: "Nous achetons, le prix importe peu" (în ).

În activitatea de pregătire a centenarului hotelului Negresco, în 2012, au fost realizate lucrări importante care au necesitat închiderea hotelului în perioada 4 ianuarie - 1 iulie 2010. În această perioadă, cea mai lungă de la deschiderea hotelului în 1913, etajul al cincilea, care a fost redenumit "etaj executiv", a cunoscut o modificare totală pentru a deveni un etaj integral privat, cu lift direct dotat cu cele mai noi tehnologii, bar și spațiu de prânz. În celelalte etaje, cincizeci de băi au fost complet refăcute. Lucrările au dus, de asemenea, la renovarea bucătăriilor, curățarea fațadei vopsite în alb și refacerea în întregime a acoperișului de sticlă al salonului regal.

Jeanne Augier, ce nu avea descendenți, a decis să doneze hotelul Negresco și averea sa personală fundației Mesnage-Augier-Negresco, al cărui statut a fost depus la prefectură pe 17 aprilie 2009. Această fundație se concentrează pe trei axe majore: apărarea drepturilor animalelor, asistență pentru persoanele cu handicap sau a persoanelor aflate în pericol, precum și participarea activă la conservarea patrimoniului cultural în Franța, în special prin asigurarea protejării hotelului Negresco și a colecțiilor sale.

În mai 2011, hotelului i s-a refuzat acordarea distincției oficiale de palat pentru care candidase alături de alte treisprezece hoteluri de lux franțuzești. Este de remarcat că acesta nu are centru spa sau piscină, dar acceptă câini și pisici, sau chiar animale mai exotice, cum ar fi un ghepard cu care a venit Salvador Dali.

Hotelul Negresco a atras atenția publică în iunie și iulie 2012, atunci când proprietăreasa sa a înălțat drapelul Bretaniei (Gwenn ha Du) pe fațadă cu scopul de a onora regiunea sa de origine și de a atrage atenția asupra proiectului unei case pentru persoanele în vârstă pe care ea dorete să-l realizeze la Broons pe Côtes-d'Armor. Reacțiile locuitorilor din Nisa au fost numeroase, iar consilierul municipal delegat cu supravegherea patrimoniului istoric i-a oferit Jeannei Augier un drapel al orașului Nisa. Acum, acest drapel flutură, de asemenea, pe fațadă.

La 15 martie 2013, tribunalul comercial din Nisa a plasat sub administrare judiciară cele trei companii care administrează juridic complexul Negresco (afacerile hoteliere, imobiliare și comerciale) sub administrare judiciară, considerând că starea de sănătate a Jeannei Augier nu îi permite să mai asigure conducerea sa. Conducerea companiilor este încredințată temporar avocatei Nathalie Thomas din Nisa.

La 27 martie 2013, în prezența întregului personal, au fost sărbătoriți cei 90 de ani ai "doamnei de la Negresco". Un bust ce-l reprezintă pe Salvador Dalí, oaspete fidel al hotelului, i-a fost oferit cu această ocazie; sculptura a fost realizată de Cyril de La Patellière. Printre celebrii oaspeți ai hotelului se află, de asemenea, Grace Kelly sau Bégum.

În urma atacului terorist petrecut la 14 iulie 2016 la Nisa, sala principală a hotelului a fost folosită ca zonă de triaj pentru civilii răniți.

Caracteristici
 Galerie de artă permanentă (achiziții efectuate de Paul și Jeanne Augier): fonduri René Gruau, Raymond Moretti, César, Cyril de La Patellière, Salvador Dalí, Vasarely, Yvaral, Kadelak etc.
 9 saloane de 600 de persoane pentru organizarea de recepții, cocktail-uri etc.
 "Salonul Baie des Anges" cu vedere panoramică la Marea Mediterană;
 Restaurantul Le Chantecler al bucătarului-șef Jean-Denis Rieubland (două stele în Ghidul Michelin, 15/20 în Gault & Millau);
 Bistroul La Rotonde al bucătarului-șef Jean-Denis Rieubland (decorat cu cai de lemn și automate muzicale);
 Barul cu pian Le Relais, într-un decor englezesc;
 121 de camere și 24 de apartamente (decorate în stil Ludovic al XIII-lea cu artă modernă, cu vedere panoramică la Marea Mediterană în cea mai mare parte);
 Salon de frumusețe, salon de coafură, masaj, manichiură, sală de sport;
 Agenție de turism, spălătorie, închirieri de automobile, de limuzine și de elicoptere;
 Schimb valutar, portar, parcare privată, cutie de valori;
 Magazine de lux (expoziții de obiecte de artă realizate de Moretti, Vasarely sau Dali, magazine de modă și de bijuterii, Lancel, Christian Dior, Gianni Versace, Cartier etc.)
 Plajă privată, saltele, umbrele de plajă, cabine, dușuri, sporturi nautice, tenis, golf în apropiere.

Hotelul Negresco și cinematografia
Peste treizeci de filme au fost turnate la Negresco, printre care La Cage aux folles 2, Chacal sau chiar Le Héros de la famille, regizat de Thierry Klifa în 2006 și turnat la Nisa. Multe scene din acest film au fost turnate în decorul natural al hotelului Negresco: holul principal, salonul Versailles, unul din apartamente, restaurantul La Chantecler și barul Le Relais. Întreaga echipă a filmului a fost găzduită la Negresco, printre cei cazați aici fiind Catherine Deneuve, Emmanuelle Béart, Miou-Miou, Gérard Lanvin, Claude Brasseur, Valerie Lemercier, Géraldine Pailhas sau Pierrick Lilliu.

Printre alte filme turnate aici se numără:
 La Vie à deux (1958), regizat de Clément Duhour
 Ne nous fâchons pas (1965), regizat de Georges Lautner

Galerie

Note

Bibliografie
 Jean-François Pinchon, Le Negresco, Monuments historiques, nr. 139, iunie 1985.
 Marie-France Latil-Besnard, Pierre Couette, La collection privée de l'Hôtel Negresco à Nice, mémoire de Muséologie de l'École du Louvre, Paris, 2005, p. 89 + annexes
 Marc Brunoy, Hôtels. Provence et Côte d'Azur, Nice, Gilletta , 2011, pp. 94-101.

Legături externe
 Site-ul oficial
 Visite virtuelle de l'hôtel Negresco
  Henry Negresco et Le Negresco. Naissance d'un palace azurée, Gilles ROBERTO, 2004.

 Ministère de la Culture - PACA - Label Patrimoine du XX-e siècle : Hôtel Negresco
 Ministère de la Culture - PACA - Hôtel Négresco, Nice

Clădiri din Nisa

Hotelul Negresco


Patronyme

 Tony Massenburg (1967-), ancien basketteur américain ;
 William  Massenburg (1964-), producteur américain, ancien président de Motown Records.

Patronyme américain

Massenburg


Skuddramaet på Christiania 2016 udspillede sig om aftenen onsdag den 31. august 2016, hvor 3 personer blev skudt og såret ved Fredens Ark på Christiania. To betjente og en civil person, hvor den ene betjent blev ramt i hovedet. Skuddramaet skete i forbindelse med en anholdelse af en person, som skulle have forbindelse til hashmarkedet på Christiania. En person blev anholdt for skuddramaet, men afgik senere ved døden, som følge af, at han blev skudt under politiets anholdelse af ham og blev såret af skud. Politiets Aktionsstyrke var sat ind for at anholde gerningsmanden, der forsøgte at stikke af og begyndte at skyde mod politiet, der skød tilbage mod gerningsmanden.

Efter skyderiet har der været en række politiske udtalelser, hvor de fleste handler om hashmarkedet. Dagen efter skuddramaet opfordrede en pressegruppe fra Christianias fællesmøde til, at man ikke køber hash på Christiania mere.

Skuddramaet
Under en anholdelse om aften, omkring klokken 23, onsdag den 31. august 2016, kommer to civilklædte betjente i klammeri med en cyklende person, som de har mistanke om, er en del af hashmarkedet på Christiania og skulle have dagens omsætning fra en hashbod på sig. Gerningsmanden vrister sig fri fra betjentene, trækker og affyrer herefter sin pistol, som rammer den ene betjent i hovedet og den anden betjent i benet.

Under flugten fra Christiania bliver en civil person skudt, ifølge pressen skulle gerningsmanden havde råbt "Er du osse fucking panser" og derefter have skudt den civile person i benet.

Gerningsmanden
Gerningsmanden er af Københavns Politi blevet udpeget som den 25-årig Mesa Hodzic, af bosnisk oprindelse, der blev sigtet for skuddramaet på Christiania. Gerningsmanden blev anholdt klokken 6:45 om morgen i Tårnby dagen efter skuddramaet, under anholdelsen kom det til skudveksling, hvor gerningsmanden blev skudt og såret af politiet. Klokken 01:42, natten efter angrebet, afgik gerningsmanden ved døden på Rigshospitalet, som følge de skader af at at blive ramt af skud under anholdelsen.

Udover sigtelsen for skyderiet, er gerningsmanden også tiltalt for handel med 48 kilo hash, også en 22-årig mand blev anholdt i forbindelse med den sag. Ifølge politiet var gerningsmanden medlem af en salafist-gruppe ved navn Millatu Ibrahim.

Politiske reaktioner
Ovenpå skuddramaet kom der en række politiske reaktioner og udtalelser, de handler om hashmarkedet på Christiania, nogle vil sætte mere ind for at bremse handlen, andre vil legalisere hashen, for at presse den ud af bandernes hænder.

Københavns Overborgmester Frank Jensen udtalte dagen efter sig for en legalisering af hash, samtidig med at han opfordrede Christiania til at lægge afstand til kriminelle, "Der er to billeder af Christiania. Pusher Street, som udvikler sig i en meget uheldig retning. Og så har vi et andet Christiania, hvor vi har et samarbejde, hvor vi koordinerer en lang række kommunale initiativer. De kræfter må nu træde frem og lægge afstand til det kriminelle netværk, der har erobret Pusher Street. Det er en klar opfordring, ellers kan vi ikke komme videre".

Statsminister Lars Løkke Rasmussen udtalte dagen efter skuddramaet at "Det kalder på en reaktion fra Christiania. Christiania har selv et ansvar for at presse de kriminaliserede ud. Hvis det her ikke kan få Christianitterne til at mødes og finde ud af, hvilken side af stregen de står på, så ved jeg ikke, hvad der skulle få dem til det".

Justitsminister Søren Pind udtalte dagen efter skuddramaet sig om Christiania "De skal for eksempel åbne Christiania mod det omkringliggende samfund startende på alle niveauer. Fra det faktum, at der er plankeværk, som hindrer politiet i at kigge ind, som skaber ro for forbryderne. For eksempel, at politibiler rent faktisk kan køre på Christiania".

Nedrydning af hashboder
Christianitterne afholdt efter skyderiet et fællesmøde aften efter, kort før midnat kom en pressegruppe ud og meddelte: "Hvis I vil støtte Christiania nu, så lad være med at købe jeres hash herude" .. "Christianias fællesmøde vil gerne udtrykke sin dybeste medfølelse for den betjent, der er blevet hårdt såret, samt den anden betjent og den civile, der også er såret". Dagen efter skyderiet, den 2. september, begyndte christianitter om morgen at rive hashboderne i Pusher Street ned.

Ovenpå rydningen af hashboderne udtalte christianitten Ole Lykke til pressen "Jeg mindes ikke et fællesmøde af sammen styrke, siden vi havde fællesmøder om Bullshit for omkring 30 år siden. Samme sammenhold. Samme vilje til at tale ud. Samme tryghed ved at man kunne stå og sige nøjagtig, hvad man ville, uden at være bange for, at der skete repressalier bagefter". Der har tidligere været forsøg på at rive hashboderne ned, blandt andet i 2004 da pusherne selv rev deres boder ned, boderne kom dog siden igen.

Rydningen af boderne har samtidigt medført kritik fra pushernes side, der angiveligt ifølge medier har udtalte "Ingen af os synes, det er okay at skyde på en politimand. På ingen måde. Men vi er bekymrede for, at den her rydning får en bandekrig til at blusse op for fuld skrue". En tidligere christianit og nabo til Christiania udtalte sig om rydningen "Som mor bliver jeg ekstremt bekymret over, at de nu står ude på gaderne og sælger, hvor mine børn skal færdes". En anden reaktion var at Christianitter ovenpå rydningen valgte at sætte en hashbod op ude foran Christiansborg, dette skete som en aktion for legalisering af hash.

Rygter og propaganda
Ovenpå skuddramaet har det været fremme i medierne, at der har været forskellige rygter omkring hændelsen, blandt andet at politiet skulle have skudt den civile person på Christiania, dette afvises dog af Kirsten Dyrman, Den Uafhængige Politiklagemyndighed.

Dagen efter skyderiet tog Islamisk Stat, på sociale medier og igennem deres nyhedsmedie Amaq, ansvaret for skyderiet. Dette fik Københavns Politi til at udsende følgende besked på deres Twitter-profil "Stadig ikke noget i efterforskningen, som antyder at gerningsmandens handlinger var påvirket af hans sympati for IS.".

Referencer

Eksterne henvisninger
 Temaside, dr.dk

Christiania
Begivenheder i 2016
Forbrydelser i Danmark
Skyderier i Danmark

Skuddramaet på Christiania 2016


El Halısı, hav iplikleri, çözgü ipliklerinin üzerine elle düğümlenmiş olan halı tipidir. Yan yana düzgün şekilde bir çerçeveye dizilmiş çözgü ipliklerinin her çiftine yün, ipek veya rayon ipliklerle düğüm atılarak ilmek sıraları teşkil edilmesi ve en az bir sıra atkı atılıp ilmek sırasının sıkıştırılması şeklinde üretilir. El halılarının kalitesini belirleyen hav ipliklerinin cinsi, düğüm şekli ve düğüm sıklığıdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Uşak İl Turizm Müdürlüğü, el sanatları.

Halıcılık

El halısı


An Epistephium amabile in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Epistephium amabile in nahilalakip ha genus nga Epistephium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epistephium

Epistephium amabile


Eagle Creek Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Eagle Creek Township (Illinois)
 Eagle Creek Township (Indiana)

Eagle Creek Township


වේල් හෝ වේලායුධය (வேல்) යනු හින්දු දර්ශනයේ එන මුරුගන් දෙවියන්ගේ දිව්‍යමය ආයුධය වන කුන්තයයි. ගිණිදැල්ලක හැඩයකින් යුත් මෙහි සිංහල පදරුත සෑදෙන්නේ වේලන්ගේ ආයුධය = 'වේලායුධය' යන අර්ථකථනයට අනුවයි. මෙම කුන්තය ද්‍රවිඩ පෞරාණික සටන් ශාස්ත්‍රයේ භාවිතා වූ ආයුධයක් ලෙස සැලකේ. එසේම මෙම හැඩයෙන් යුත් ආයුධයක් කතරගම මහසෙන් නම් හෙළ රණ ශූරයාද භාවිතා කළ බවත් එය මේ වන විට භාවිත නොවන මට්ටමට පත්ව ඇති බවත් හෙළ අංගක්කරුවන්ගේ මතයයි.

හින්දු ප්‍රභන්ධවල එන වේලායුධය
මුරුගන් දෙවියන්ට සිය මව වන පාර්වතී විසින් ඇයගේ දේව බලය තම පුතුට ලබා දීමක් ලෙස සුරපද්මන් සමඟ යුද්ධයේදී භාවිතා කිරීම සඳහා ලබාදුන් බවත් විශ්වාස කෙරේ. එසේම මුරුගන් ශක්තිමත් තරුණයෙකු බවට පත්වූ කළ දේවයෝ ඔහු තම නායකයා ලෙසින් පිළිගත් බව සඳහන් වන අතර ඔහු දේවයන්ගෙන් ලක්‍ෂයක් පිරිස තෝරාගෙන නිලධාරීන් අට දෙනෙකු යටතේ යුධ සේනාවක් සංවිධානය කොට ඔවුන් 'වේලායුධ ' වලින් සන්නද්ධ කළ බවත් සඳහන් වේ.

එසේම හින්දු රණදෙවි ස්කන්ධ වේලායුධයක් අතැතිව දේව්ලොවින් සාගරයට බැස ගල් පහුරකින් යාත්‍රාකොට ලංකාවේ දෙවි නුවරයට ගොඩබට බවත් එම ධීවර ප්‍රදේශයේ කරවල වේලෙන දුර්ගයන්ධය ඉවසා ගත නොහැකිව එතැන හැර යන්නට තීරණය කොට තමාගේ වේලායුධය අහසට දමා ගැසූ අතර සැතපුම් හැත්තෑවක දුරක් ගමන් කළ එය කතරගමදි ගල් කුලක් මතට පතිතවූ අතර ස්කන්ධ තම වාස භූමිය වශයෙන් එම ප්‍රදේශය තෝරාගත් බවත් ද්‍රවිඩ දේවවෘත්තයක එන කථාවකි.

පූජනීය සංකේතයක් වන වේලායුධය
ඇතැම් මුරුගන් දේවාලවල එතුමන්ගේ දේවත්වය සංකේතවත් කිරී‍ම සඳහා භාවිතා කරන වන්දනීය පූජනීය ආයුධයක් ලෙස සැලකේ. මුරුගන් හට තම මෑණියන් විසින් වේලායුධය ලබා දීම සැමරීම සඳහා වාර්ෂිකව සිදු කරන තායිපුසම් Thaipusam නැමති උත්සවයේදී දේව භක්තිකයෙකු තම සම, දිව හෝ නිකට වේලායුධය භාවිතයෙන් ඉරා ගැනීමක් සිදු කිරීම විශේෂත්වයකි.

ද්‍රවිඩ සංස්කෘතියේ දී වේලායුධය

මෙම වේලායුධය ද්‍රවිඩ ජාතිකයින් විසින් ආයුධයක් ලෙස භාවිතා කර ඇත. බොහෝ අවස්ථාවල ද්‍රවිඩ තරුණයින් විසින් මෙම වේලායුධයේ ලාංඡනයක් තම බෙල්ලේ පැළඳීම සාමාන්‍ය දෙයකි. එසේම 'වේල' හෝ 'වේලු' යන වචන කොටස 'ශක්ති' හෝ 'රාජා' යන වචන ඉදිරියේ භාවිතා කොට 'වේලුශක්ති' හෝ 'වේලරාජා' වැනි නම් ද්‍රවිඩ පිරිමි අයට භාවිතා වේ.

ආශ්‍රිත ලිපි
 කතරගම දෙවියෝ
 මුරුගන් දෙවියෝ හෙවත් ස්‍කන්ධ දෙවියෝ

බාහිර යොමු
 Vel Worship in Sri Lanka
 කතරගම නොදැන ගියොත් අතරමඟ

මුරුගන්

වේලායුධය


Gymnastikfestivallen 16. World Gymnaestrada finder sted den 7.-13. Juli 2019, og for anden gang afholdes det i Dornbirn, Vorarlberg. Under mottoet "Come together. Show your colours!" forventes der op mod 25.000 atleter fra over 55 nationer.

World Gymnaestrada arrangeres hvert fjerde år af Fédération Internationale de Gymnastique. Denne gymnastikfestival har ingen konkurrencemæssig karakter, men siden 1953 giver atleter fra hele verden mulighed for at præsentere sig selv og deres evner i løbet af den uge, festivalen varer. Over 15 danske hold er tilmeldt ifølge GymDanmark, den danske paraplyorganisation under Danmarks Idrætsforbund. Det er kun Dornbirn, Vorarlberg der har fået muligheden for at afholde World Gymnaestrada to gange. Den blev afholdt i Herning i 1987.

Mottoet
Den første del af mottoet, come together, er baseret på mottoet fra World Gymnaestrada Dornbirn 2007 (come together. be one.), og skal bringe begivenheden fra 2007 i hu, idet den blev meget vel modtaget. På den anden side står mottoet for en invitation til alle nationers, gruppers og tilskueres sammenkomst omkring gymnastikkens festivitas.

Den anden del af mottoet, show your colors, refererer til mangfoldigheden og farveglæden i det verdensomspændende gymnastiksamfund. Bogstaveligt oversat betyder det "bekende kulør" eller "vise flag" - men kan også ses som en anmodning til deltagerne: "vis hvad I kan" - og en opfordring til alle involverede og alle fra Vorarlberg: "vis verden jeres gæstfrihed! "

Arrangementer
 Åbningsceremoni: søndag, 7. juli 2019, 16:00, Stadion Birkenwiese, Dornbirn
 Holdopvisninger: mandag den 8. juli til fredag den 12. juli, Messe Dornbirn
 Storholdopvisninger: tirsdag den 9. juli til fredag den 12. juli Casino Stadium, Bregenz
 Opvisninger i forskellige byer og landsbyer i hele Vorarlberg fra mandag den 8. juli til fredag den 12. juli
 Nationale opvisningner: mandag 8., tirsdag 9. og torsdag, 11. juli, Messe Dornbirn, Messestadion Dornbirn og Messehalle neu
 Dornbirn Special: onsdag den 10. juli, Stadion Birkenwiese, Dornbirn
 FIG Gala: fredag den 12. juli og lørdag den 13. juli Messe Dornbirn, Messestadion Dornbirn
 Afslutningsceremoni: lørdag den 13. juli, Stadion Birkenwiese, Dornbirn

Lokaliteter
Det centrale omdrejningspunkt er Messe Dornbirn, byens store messeområde. Holdopvisninger, de nationale opvisninger og FIG gala finder sted her. Stadion Birkenwiese i Dornbirn er vært for åbnings- og afslutningsarrangementet samt Dornbirn Special under World Gymnaestrada 2019. Storholdsopvisninger afholdes på Casino-Stadion i Bregenz. Derudover er der bygget udendørs scener i otte forskellige byer og landsbyer rundt om i Vorarlberg, hvor de lokale kan opleve mange opvisninger på tæt hånd.

Weblinks

 http://www.wg2019.at
 https://gymdanmark.dk/

Gymnastik
Vorarlberg
Begivenheder i 2019

World Gymnaestrada 2019


Diego Cesar Ramos, cunoscut ca Diego Ramos (n. 29 noiembrie 1972, Buenos Aires), este un actor din Argentina. El este cel mai bine cunoscut pentru interpretarea lui Germán Castillo, în serialul de televiziune Violetta, fiind tatăl Violetei.

Note

Legături externe

Nașteri în 1972
Nașteri pe 29 noiembrie
Actori argentinieni

Diego Ramos


Permanganat este denumirea dată oricărui compus chimic care conține ionul . În acest ion, manganul are starea de oxidare +7, fapt pentru care permanganații sunt agenți oxidanți puternici. Ionul are o geometrie moleculară tetraedrică. Soluțiile de permanganat sunt de culoare mov-violet și sunt stabile în mediu neutru sau ușor alcalin. Ecuația corectă a unei reacții redox în care este implicat ionul permanganat depinde de ceilalți parteneri de reacție, de mediu și de agentul reducător folosit. De exemplu, tricloroetanul (C2HCl3) este oxidat în prezența permanganatului de sodiu cu formare de dioxid de carbon (CO2), dioxid de mangan (MnO2), ioni de sodiu (Na+), ioni hidroniu (H+) și ioni clorură (Cl−).

Obținere

Proprietăți
Permanganații sunt sărurile acidului permanganic și au o colorație mov-violet. Ionul permanganat (VII) este un agent oxidant puternic, similar ionului perclorat (cu care se aseamănă și ca structură moleculară). De aceea, permanganații sunt utilizați în analiza cantitativă, în titrările redoxometrice cunoscute sub numele de permanganometrie.

Descompunere termică
Permanganații nu sunt foarte stabili din punct de vedere termic. De exemplu, permanganatul de potasiu se descompune la 230 °C cu formare de manganat de potasiu, dioxid de mangan și oxigen gazos:

2 KMnO4 → K2MnO4 + MnO2 + O2

Comportament în soluție
Într-o soluție acidă, ionul permanganat (VII) este redus la starea de oxidare +2, în care se regăsește ionul incolor de mangan (II) (Mn2+):

8  +  + 5 e− → Mn2+ + 4 H2O

Într-o soluție puternic bazică, ionul permanganat (VII) este redus la starea de oxidare +6, specifică ionului manganat, , colorat în verde:

  + e− →

În mediu neutru, supus reducerii, poate ajunge la starea de oxidare +4, la dioxid de mangan, MnO2, brun:

2 H2O +  + 3 e− → MnO2 + 4 OH−

Caracter oxidant puternic
Permanganații pot oxida mulți compuși organici: din amine se obțin nitroderivați, din alcooli se obțin cetone, din aldehide se obțin acizi carboxilici, din alchene terminale se obțin acizi carboxilici, din acid oxalic se obține dioxid de carbon, și din alchene se obțin dioli vicinali.

Vezi și
 Perclorat
 Dicromat
 Permanganometrie

Referințe

Anioni

Permanganat


El Tour de Capadocia (llamado oficialmente: Tour of Cappadocia), es una carrera profesional de ciclismo en ruta por etapas que se realiza en Turquía en la región histórica de Capadocia, fue creada en el 2011 y recibió la categoría 2.2 dentro de los Circuitos Continentales UCI formando parte del UCI Europe Tour.

Palmarés

Palmarés por países

Referencias

Enlaces externos
 Tour de Capadocia (sitiodeciclismo.net)
 Tour de Capadocia (cqranking.com)
 Tour de Capadocia ''ProCyclingStats'

Tour de Capadocia
Tour de Capadocia

Tour de Capadocia


والتر تشارلز دانس أوبي ، (10 أكتوبر 1946) ممثل إنجليزي. اشتهر بأداءه الشخصيات الصارمة والسلطوية والشريرة. بدأ مسيرته المهنية على خشبة المسرح مع  قبل أن ينتقل إلى السينما والتلفزيون. في عام 2006 منحته الملكة إليزابيث الثانية رتبة الإمبراطورية البريطانية لمساهماته في الدراما.

الأعمال

أفلام

مسلسلات
 منزل كئيب
 أجاثا كريستي ماربل
 ميرلين
 صراع العروش في دور تايون لانستر.
 توب جير

ألعاب فيديو
 ذا ويتشر 3: وايلد هانت
كول اوف ديوتي بلاك اوبس 4 زومبي

مراجع

مواقع خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بليموث
أشخاص من ريديتش
إنجليز من أصل بلجيكي
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة للأداء المبهر للطاقم عن فئة المسلسلات الدرامية
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة للأداء المتميز
خريجو جامعة دي مونتفورت
رواة كتب صوتية
ضباط رتبة الإمبراطورية البريطانية
طاقم عمل مسلسل صراع العروش
فائزون بجائزة نقابة ممثلي الشاشة لأفضل أداء من قبل طاقم ممثلين في فيلم سينمائي
كتاب سيناريو إنجليز
كتاب وكاتبات سيناريو إنجليز
مخرجو أفلام إنجليز
مسرحيون إنجليز
ممثلو أفلام إنجليز
ممثلو تلفزيون إنجليز
ممثلون إنجليز في القرن 20
ممثلون إنجليز في القرن 21
ممثلون ذكور من بليموث
ممثلون في مسلسل صراع العروش
ممثلون من ديفون
ممثلون من رسيستيرشير
ممثلون وممثلات بريطانيون
مواليد 1946

تشارلز دانس


Das Gymnasium Montanum war eines der ersten Gymnasien in Köln. Diese entwickelten sich aus kleineren Kollegien, die auf ein Studium an der Universitas Studii Coloniensis vorbereiteten und teilweise auch Vorlesungen der Artistenfakultät in ihren Räumen anboten und die sich im Laufe der Zeit zu drei großen privaten Bildungseinrichtungen – den Bursen – vereinigten. Zu einer solchen wurde auch die 1420 als Stiftung gegründete Schule und spätere Bursa Montanum, die dann zu einem Gymnasium aufgewertet und zugleich Sitz der Artistenfakultät der alten Universität zu Köln wurde. Die Lehranstalt bestand bis zu den umwälzenden Veränderungen während der Franzosenzeit, von denen auch die Lehre, ihre Organe sowie die vorhandenen Schulanlagen betroffen wurden.

Geschichte

Anfänge Kölner Bildungseinrichtungen
Die Anfänge der Kölner Bildungseinrichtungen reichen in das 9. Jahrhundert zurück und dürften in der zur Zeit Erzbischofs Gunthar entstandenen Domschule anzusiedeln sein.

Von dieser Zeit her bildeten sich neben bisherigen Klosterschulen, wie auch in anderen großen Städten des Mittelalters, kleinere Schulen oder Kollegien, deren Anzahl jedoch nicht zu beziffern ist. Die in Köln entstandenen, Bursen genannten, Lehreinrichtungen schlossen sich mit der Zeit zu drei größeren Gemeinschaften zusammen und konnten sich aufgrund privater Stiftungen dauerhaft etablieren. Diese anfänglich privaten Einrichtungen, denen später demonstrativ das städtische Wappen an der Hausfront angebracht wurde, praktizierten ein streng reglementiertes Leben, boten den aufgenommenen Schülern und Studenten Kost und Logis sowie die Teilnahme an geregeltem Unterricht und Zugang zu den Vorlesungen der Professoren. Hier hatten auch auswärtige Schüler die Möglichkeit, den notwendigen Wissensstand für das Studium an einer Universität zu erlangen. Es wurden die späteren Kölner Gymnasien Tricoronatum, Laurentianum und das Montanum.

Konsolidierung des Montanums

Die drei genannten "Großbursen" waren jeweils auch der Grundstock der Fakultäten. Diese erscheinen in den Quellen als ungeordnetes Ganzes in unterschiedlichen Gebäuden oder auch nur genutzten Räumen und werden diesen auch in Erweiterungsbauten oder Zukäufen benachbarter Häuser zugeordnet. Sie erhielten den wechselnden Zeiten entsprechend unterschiedliche Bezeichnungen und wurden im Fall der Artistenfakultät an drei verschiedenen Orten angeführt. Genannt werden in diesem Fall die Straßen Unter Sachsenhausen, die Engasse, überwiegend jedoch die Stolkgasse. Diese war offenbar der Kern aller im Zusammenhang mit dem Gymnasium bzw. der Artistenfakultät stehenden Schuleinrichtungen.

Entwicklung bis zur Gründung
1398 hieß es, die Nonnen des Konvents ver Selen in der "Stolkingazzen" (heutige Stolkgasse), deren Haus jetzt zu Vorlesungen genutzt werde, siedeln gemäß dem Vertrag mit der Stadt in den Loerers Konvent über. Noch vor dem verstärkten Aufkommen und den Vereinigungen der Kölner Bursen wurde 1416 Gottfried de Hegghe als Dekan der Artistenfakultät genannt. 1417 wurden Einzelheiten über einen Kanonikus der Artistenfakultät an St. Gereon berichtet. Dies war Heinrich Wessel aus Brilon, der zu dieser Zeit zu den Deputierten gehörte, die die neue Universität auf dem Konzil von Konstanz vertraten.

In den Artistenschulen lehrten in der Regel Magister, spätere Professoren der Theologie, die in heutiger Zeit der philosophischen Fakultät zuzuordnen wären. Die anfänglich in mehreren Gebäuden untergebrachten Kollegien oder Bursen hatten sich zu einer größeren Einrichtung vereinigt, in denen die lehrenden Mitglieder der frühen "Artes" zu Mitbewohnern der Unterrichteten wurden. Sie bildeten mit den Schülern und Studenten eine Hausgenossenschaft zur Förderung der Schulerziehung und des Unterrichtes. So fand im 15. Jahrhundert die Lehrtätigkeit mehr und mehr durch größere Anlagen an einem Ort statt. Man erzielte bei den Schülern Resultate, die mit dem erreichten Wissensstand heutiger oberer Gymnasialklassen vergleichbar waren.

1417 erscheint der Begriff "domus examinus" und 1420 folgt der Eintrag "Bau im Südosten (der Straße)", der mit einem weiteren 1420 eingetragenen Vermerk "Ausgaben fabricam domus prope scolas artistarum" präzisiert wurde.

Stiftung, Gründung und Weiterentwicklung
Um 1420 gründete Heinrich aus Gorinchem eine Burse in der Stolkgasse, zu dessen Gebäuden 1439 ein erworbenes Nachbarhaus hinzukam. Es wurde in der Folge durch den Regens (ab 1431) und Theologieprofessor Gerhard ter Stegen de Monte (domini) (aus dem Geldernischen Heerenberg) (um 1400–1480) und seinen Neffen Lambertus de Monte, Regens ab 1480, weiter ausgebaut und erhielt später nach diesen ihren Namen.

Ein weiterer Hinweis, in dem 1423 der Eintrag "structura dom. collegi arte scolas nostras" erfolgte, fand 1427 eine Ergänzung mit den Worten "Bau an der Schule, an der das Stadtwappen angebracht wird". Dies könnte bedeuten, dass zwischen 1423 und 1427 Verhandlungen stattgefunden hatten, die einen Strukturwandel in dem Sinne anstrebten, die bis dahin private in eine städtische Einrichtung zu verwandeln. Der dann wohl erzielten Einigung folgten städtischen Baumaßnahmen und die Anbringung des Stadtwappens, mit dem der Rat die im Besitz der Stadt befindlichen Einrichtungen ausstattete.
1436 wurden "stufa ( = Ofen/Küche) und aula" genannt und 1440 eine "camera examinis". Für 1443 wurde der Neubau einer Küche und die Erörterung zur Errichtung einer Kapelle in den Quellen belegt und für das Jahr 1456 die Erwähnung einer magna aula. 1464/65 kaufte die Artistenfakultät das dem Predigerkloster gegenüberliegende domus pauperum genannte Kolleg Wesebeder, eine Einrichtung für arme Studenten, die der Arzt Wesebeder 1422 begründet hatte, die älteste Stiftung des Kölner Gymnasial- und Stiftungsfonds. Eine ähnliche Einrichtung besaß die Fakultät für ihre erkrankten Studenten, denen sie fürsorglich auf der Gereonstraße das als Hospital dienende Haus "Zur roder Porzen" eingerichtet hatte.

1470 hieß es schließlich zum Hauptgebäude "Artistenschole achter den Prytgeren (Predigerkloster der Dominikaner), alt und baufällig, soll verbuwt, weiter und höher gemacht werden". 1473 der Hinweis "Bau des Hinterhauses begonnen" und weiter zum Verhältnis zur "Scholae medicorum", dass die Artistenfakultät eine Einwilligung gab, eine Trennwand zur Medizinerschule zu beseitigen. Es folgte für 1483 der Hinweis auf die Einfriedung des Gartengeländes durch eine Mauer und zu dem Beschluss der Artistenfakultät für den Ankauf eines Schwester-Hauses (domus sororum) neben der Schule.

Die noch im Todesjahr de Montes († 1499) begonnenen Erweiterungen könnten mit einer finanziellen Unterstützung des Stiftes St. Gereon im Zusammenhang stehen, die im Jahr 1494 in Form von sechshundert Goldgulden in bar zu einem Zins von vier Prozent an die Artistenfakultät gegeben wurde.

Veränderungen im 16. Jahrhundert
Das 16. Jahrhundert gilt als die Zeit, in der sich der Wandel von einer Burse zum Status eines Gymnasiums vollzog.
Die Anstalt gelangte um 1504 zu zusätzlichem Besitz durch eine Stiftung des "Dr. Valentin Engelhard", die die Schenkung eines "Steinenhaus" und weiterer Gebäude am Turm zu Unter Sachsenhausen beinhaltete.
Nach diesen Ereignissen wurde der 1525 zum Rektor der Universität gewählte Andreas Heerle de Bardwick von 1507 bis 1526 ein lang amtierender Regens. Er wurde als Wohltäter der Studenten beschrieben und hinterließ nach seinem Tod im Jahre 1556 dem Montanum eine Stiftung.

Durch den Regens Gerhard Mathias von Geldern gelangte das Montanum um 1537 in den Besitz weiterer zwei sich der Burse anschließender Gebäude in der Enggasse (die noch heute in die Stolkgasse mündet), die "zu den zwei Böcken" genannt wurden und die sich so zu einer größeren Einheit verbanden. Auch der Nachfolger des Gerhard Mathias, Regens Hermann Fley, konnte den Immobilienbesitz der Burse erweitern. Durch einen späteren Regens, Johann Titz (1624 bis 1658), wurde die nun sehr alte Schulanlage neu erbaut. Er ergänzte die Einrichtung zudem durch eigene Mittel um ein Alumnat und ließ eine Kapelle errichten, die dem heiligen Thomas von Aquin geweiht wurde. Für diese war schon zuvor durch Jakob von Groote eine Messstiftung gemacht worden.

Artisten- und Mediziner unter einem Dach
Im Jahr 1528 wurde erneut die Zusammenarbeit der "Artes" mit den Medizinern deutlich. Dazu heißt es in den Einträgen "Domus artistarum beneden (binnen, innerhalb) der Engergassen (heutige Enggasse), alhie deyt man ouch letzen vur die ghene (lesen oder lassen diejenigen), die in der medicinen studieren".

Neubauten im 18. Jahrhundert

Im 18. Jahrhundert wurden wesentliche Teile der veralteten Hauptanlage abgebrochen und erneuert. Im April des Jahres 1766 fand die Grundsteinlegung zu einem neuen Verwaltungsgebäude statt. Nach einer Beschreibung zum Versteigerungszeitpunkt im Jahr 1807 bestand die Anlage demnach aus einem dem Stil der Bauzeit entsprechenden dreigeschossigen Haupt- und Vordergebäude, welches Regentie genannt wurde und die Jahreszahl 1684 trug, sowie aus einem gleich langen, aber solider gebauten Nebengebäude. Dies war jedoch nur zweigeschossig und inschriftlich aus dem Jahr 1766. Die Gebäude trennte eine Hofeinfahrt, über der ein Balken angebracht war. Die von dem Bau- und Steinmetzmeister Nikolaus Krakamp ausgeführten Neubauten kosteten die Stadt nach Eintragungen der Ratsprotokolle insgesamt 23.947 Reichstaler.

Gymnasium und Fakultät

Stiftsherren, Lehrämter und Pfründe
Vor der Gründung der Kölner Universität gehörten die in der Stadt wirkenden Professoren zu den Gelehrten, die bis dahin Studium und Graduierung an ortsfernen Universitäten absolviert und erhalten hatten und waren überwiegend Kanoniker der Stifte. Einer dieser frühen Gelehrten der insgesamt elf Stiftseinrichtungen der Stadt war Konrad von Brydschede (Breitscheid), der sich am Tag nach der Universitätsgründung unter den zwanzig Herren befand, die sich im Kapitelsaal des Stiftes St. Andreas versammelt hatten, um im Rahmen einer feierlichen Zeremonie offiziell als Professoren in die Universität einzutreten.

Konrad von Brydschede hatte ein Priesterkanonikat (eine Priestern vorbehaltene Form von Pfründen) an der Stiftskirche St. Gereon inne und war Pfarrer von St. Laurentius in Mintard. Konrad hatte in Prag studiert und 1368 die Prüfung zum baccalarius artium abgelegt. Mit dem magister artium, den er anderwärts erworben hatte, kehrte er 1378 als Professor der "Künste", unter denen die Philosophie an erster Stelle stand, nach Prag zurück. Dort wie später an der Universität Koln studierte er Theologie. Er gehörte 1386/87 zu den ersten Artesprofessoren der neuen Universität Heidelberg. Konrad von Breitscheid dürfte der erste namentlich bekannte Professor der späteren Artistenfakultät in der Stolkgasse gewesen sein.

Laurenz Buninch aus Groningen, in frühen Quellenangaben auch Bunynk oder Bunyng v. Groeningen genannt, genoss bei den "Artisten" ein hohes Ansehen und wurde dreimal Dekan der Fakultät. Buninch wurde auf Empfehlung der alten Herzogin von Kleve 1456 erster Nutznießer, einer der weiteren eingeführten Privilegien, der für die Professoren der Universität geschaffenen Dompfründe "zweiten Grades". Er war 1442 in der theologischen Fakultät Licentiat geworden und avancierte 1442/43 zum Rektor der Universität. Nach Laurenz Buninch, der in allen Fakultäten ein hohes Ansehen hatte, erhielt die Laurentianerburse ihren Namen.

Stadtkasse und Pfründe
In den ersten Jahren nach der Universitätsgründung, an der das Kölner Patriziat wenige Jahre vor seiner Entmachtung mitgewirkt hatte, war es Sache der Bürgerschaft für die Professorengehälter aufzukommen. Eine erste Beteiligung der Kirche durch spezielle Pfründen an diese Professoren ist für 1394 bekannt. Diese entlasteten zwar die Stadtkasse, machten jedoch aufgrund ihrer Höhe weitere Zahlungen der Stadt an die Universitätsverwaltung unabdingbar. Unterlagen zu dem Kostenaufkommen der ersten Jahre sind nicht mehr vorhanden, jedoch zwanzig Jahre nach der Gründung zahlte die Stadt für neun tätige Professoren ein Gehalt, welches im Einzelnen zwischen 40 und 100 Gulden variierte und sich auf insgesamt 385 Gulden belief. Um 1500 betrug der städtische Zuschuss für jetzt 12 Professoren, der sich wiederum ungleich auf diese verteilte, 714 Gulden.

Rang der Artistenschule
Die Artistenfakultät war die vorbereitende Anstalt für die höheren Fakultäten, vor allem jedoch für die der Theologie. Sie wurde von allen Studenten durchlaufen, bevor diese sich zu einem speziellen Studium an einer der anderen Fakultäten entschlossen. Aus dem Rang, den diese Fakultät unter den anderen einnahm, erklärt sich, dass die an ihr lehrenden Professoren sich mit der Stellung eines Vikars an einer der alten Kölner Pfarrkirchen begnügten, denn sie gehörten in diesem Stand der untersten Rangordnung der Universität an. Entsprechend dieser Einordnung war ihre finanzielle Ausstattung gering und führte in der Regel dazu, dass sie ein recht bescheidenes Leben unter ihren Studenten in der Fakultätseinrichtung führten. Nur einigen von ihnen gelang es, ein Priesterkanonikat an einer der Stiftskirchen zu erhalten, an denen sie dann neben ihrer Lehrtätigkeit für einen der Nebenaltäre zuständig waren.

Finanzielle Ausstattung der Magister
Mit dem landesweiten Entstehen vieler neuer Universitäten und dem Trend zur wissenschaftlichen Lehre, sowie der Nachfrage, die für Gelehrte des weltlichen Rechtes durch das Anwachsen der Handelsbeziehungen entstand, änderte sich auch die Zusammensetzung des unterrichtenden Collegiums, das zuvor von den in der Lehre dominierenden Professoren der Theologie bestimmt worden war. Viele der Mediziner und die Juristen des weltlichen Rechtes folgten dem Zeitgeist, indem sie Ehen eingingen, damit aber ihre kirchlichen Pfründen aufgaben, um sie gegen eine immer häufiger zu erhaltende städtische Besoldung zu ersetzen.

Provisoren und Begünstigte
Regenten, die zumeist auch Professoren an den jeweiligen Fakultäten der Universität waren, bestritten ihren Lebensunterhalt teilweise durch erhaltene Pfründen der Kirchenstifte oder der Orden. Je nach Staffelung der zu vergebenden und von der päpstlichen Kurie finanzierten und in mehrere Grade unterteilten Pfründen verpflichteten sich die so dotierten, Vorlesungen zu halten. Vergeben wurden sie nach einem Konkordatsabkommen an die Stifte, verteilt jedoch durch eine Kommission von Provisoren, der neben dem jeweiligen Rektor der Universität vier Vertreter des Stadtrates angehörten, die sich zumeist aus verdienten ehemaligen und auf ein neues Amt wartenden Bürgermeistern zusammensetzten. Mit dieser von der Stadt erreichten Dominanz im Vergabegremium bot sich eine Versorgungsmöglichkeit, die in der Folge zu Vetternwirtschaft wurde. Als Beispiele für diese Vergabepraktiken steht Johannes von der Clocken, Sohn des Bürgermeisters Peter von der Clocken, gegen dessen Erhalt der Pfründe 1472 prozessiert wurde. Der Prozess wurde auf Drängen des Rates eingestellt. Auch Arnold von Brauweiler, ein wohlhabender Kaufmann, Ratsherr und wiederholt im Bürgermeisteramt, war zeitweise Provisor und versorgte seinen Sohn Arnold Brauweiler "de Colonia" (später Propst an St. Georg) mit der am höchsten dotierten "primae gratiae", also der Pfründe ersten Grades. Seiner Pflicht zu Vorlesungen entzog sich dieser, indem er stellvertretend den Engländer Wilhelm Zonius beauftragte, für ihn kanonisches Recht zu lesen. Obwohl die Provisoren wegen ihrer Auswahl unqualifizierter Pfründner häufig ermahnt und gerügt wurden, änderte sich nichts, selbst diesbezügliche päpstliche Bullen wurden ignoriert.

Stifter, Professoren, Lehrer und Schüler
 Paul Wilhelm von Gerresheim, war Pfarrer an St. Laurenz und hielt um 1410 Vorlesungen an der Artistenfakultät. Er wechselte diese und lehrte von 1430 bis 1470 Theologie.
 Bernhard von Hagen, seit Oktober 1503 Student der Montanerburse, 1506 Lizentiat, später Magister Artium, nach Jurastudium 1513 Baccalaureus, 1515 Licentiat und Doctor beider Rechte, 1518 Dekan, Professor bis 1526
 Henricus de Clivis, Prof. art. et theol. an der Universität zu Köln, starb im Jahr 1523
 Konrad Ort von Hagen, 1548 Dr. jur. 1561/62 und 1570/71 Rektor der Universität, verstarb 1589. Seine Büchersammlung fiel an das Gymnasium Montanum
 Johann von Swolgen lehrte von 1543 bis 1548 an der Burse
 Gerhard Mathias von Geldern, 1558 Dr. theol., 1560/62 theol. Dekan und 1562/64 Rektor der Hochschule, war Regens des Gymnasiums, Stifter eine Stiftung zur förderung armer Studierender, vermachte zwei Häuser dem Gymnasium. Von Geldern starb am 11. April 1572
 Everwin von Droste zu Hülshoff, besuchte ab 1558 des Montaner-Gymnasium in Köln und erlangte dort den Grad eines Bakkalaureus und 1560 als Lizenziat die Erlaubnis zu lehren
 Gerhard Xylander (auch Walter) aus Leuth, wurde 1599 Dr. theol. und Regens des Gymnasiums, an dem er 30 Jahre lang als Lehrer tätig war und eine Stiftung einrichtete. Xylander starb am 31. Mai 1610
 Paul von Aussem, studiert nach den Artes liberales bereits ab 1632 Theologie in Köln, 1635 Lic. theol., 1638 Professor an der Artistenfakultät an der Montaner Burse, Rektor 1675
 Wilhelm Lovius, 1645 als Professor an der Kölner Burse Montana der Artistenfakultät
 Johann Philipp Jakob von Horn-Goldschmidt, war Lehrer des Montaner Gymnasiums, Priester und späterer Generalvikar im Erzbistum Köln
 Reiner Joseph Esser, Abiturient am Gymnasium Montanum, der Jurist trat 1771 in kurkölnische Dienste
 Ferdinand Franz Wallraf besuchte seit 1760 das Gymnasium Montanum und seit 1765 die Artistenfakultät
 Bartholomäus Fischenich, Abiturient am Gymnasium Montanum, später Richter und Mitglied des Preußischen Staatsrates

Aufhebung und private Nutzung
Die Nutzung als Gymnasium und Fakultätseinrichtung fand mit der französischen Besetzung der Stadt ihr Ende. Die weitläufigen Gebäudeanlagen wurden durch den Aachener Geschäftsmann Brannertz ersteigert, der sie 1807 an den dortigen Advokaten F. Deutzenberg (möglicherweise Peter Josef Franz Dautzenberg) weiterverkaufte. Dieser ließ die Gebäude 1814/15 mit einem Kostenaufwand von 15.000 Reichstalern instand setzen und vermietete sie an die preußische Regierung, die sie als erstes Kölner Regierungsgebäude nutzte. Von dieser wurde die Immobilie am 18. Juli 1817 zu einem Preis von 20.000 Reichstalern erworben.

Die Regierung ließ nun, hauptsächlich die zukünftige Wohnung des Präsidenten betreffend, erneut Umbauten vornehmen, zu denen im Juni 1825 der Architekt Hermann Weyer und dann Bierchler Pläne vorlegten. Dieser und Regierungsbaurat Schauß rieten jedoch wegen zu vieler Unzulänglichkeiten des Neubauprojektes von einer Durchführung ab. Der Neubau des Regierungsgebäudes wurde dann in der Zeughausstraße ausgeführt und nach dessen Fertigstellung im Jahr 1833 wurden die Hauptgebäude des Gymnasiums Montanum verkauft und abgebrochen.

Literatur
 Franz Joseph von Bianco: Die alte Universität Köln und die spätern Gelehrten-Schulen dieser Stadt, Bd. I/1, Köln: J. M. Heberle / H. Lempertz 1855 (Google-Books)
 Erich Kuphal, Der Dom zu Köln, Festschrift zur Feier der 50. Wiederkehr des Tages seiner Vollendung am 15. Oktober 1880. Verlag des Kölnischen Geschichtsvereins. Köln 1930
 Johann Christian Nattermann: Die Goldenen Heiligen, Geschichte des Stiftes St. Gereon zu Köln. Verlag Der Löwe, Köln 1960. Verlagsnummer: 33/III/60
 Hermann Keussen, Topographie der Stadt Köln im Mittelalter. in 2 Bänden. Köln 1910. Reprint: Droste-Verlag, Düsseldorf 1986, ISBN 3-7700-7560-9 und ISBN 3-7700-7561-7.
 Ludwig Arentz, H. Neu und Hans Vogts: Paul Clemen (Hrsg.): Die Kunstdenkmäler der Stadt Köln, Band II, Erweiterungsband die ehemaligen Kirchen, Klöster, ISBN 3-7700-7561-7 und ISBN 978-3-7700-7561-4

Einzelnachweise

Abgegangenes Bauwerk in Köln
Koln
Koln
Gymnasium in Köln
Gegründet 1420

Gymnasium Montanum


Jekaterina Wassiljewna Lugowkina (; * 25. Dezember 1980 in Chimki) ist eine ehemalige russische Bogenbiathletin. Mit acht Titelgewinnen bei Bogenbiathlon-Weltmeisterschaften ist sie nach Olga Koslowa die erfolgreichste Vertreterin ihrer Sportart.

Jekaterina Lugowkina startete für Dynamo Moskau. Sie hatte ihren internationalen Durchbruch, als sie bei den Weltmeisterschaften 2001 in Kubalonka die Titel im Einzel, dem darauf basierenden Verfolgungsrennen sowie mit Olga Koslowa und Marija Filippowa im Staffelrennen gewann. Im Massenstartrennen lief sie hinter Koslowa und Stefania D'Andrea zudem auf den dritten Rang. Mit drei Gold- und einer Bronzemedaille war die Russin erfolgreichste Teilnehmerin der WM. Bei den Europameisterschaften des Jahres in Pokljuka gewann sie mit Koslowa und Filippowa zudem Staffel-Gold und hinter diesen Beiden Bronze im Verfolgungsrennen. 2002 gewann sie bei den Weltmeisterschaften in Pokljuka erneut Gold im Einzel und mit Koslowa und Filippowa im Staffelrennen. 2003 kam in Krün der Titel vor Koslowa im Sprint hinzu, hinter dieser gewann sie Silber im Verfolgungsrennen. Weniger erfolgreich wurden die Welttitelkämpfe 2004, die wieder in Pokljuka ausgetragen wurden. Zwar gewann sie mit der übermächtigen russischen Staffel an der Seite von Koslowa und Ksenija Malzewa ein drittes Mal den Staffeltitel, verpasste als Siebte des Sprints und Viertplatzierte im Verfolgungsrennen und dem Massenstart Einzelmedaillen. Ihre Paradestrecke, das Einzel, war nicht im Wettkampfprogramm. Wieder erfolgreicher verliefen die Weltmeisterschaften 2005 in Forni Avoltri. An der Seite von Koslowa und Walentina Linkowa gewann Lugowkina zum vierten Mal – und zum vierten Mal vor der italienischen Staffel – den Titel im Staffelwettbewerb. Zudem wurde sie im Sprintrennen Dritte hinter Linkowa und Koslowa, im Verfolgungsrennen musste sie sich einzig Koslowa geschlagen geben. Im Massenstartrennen gewann sie hinter Natalija Jemelina und Koslowa eine weitere Bronzemedaille. Nach einem Jahr Pause – 2006 gewann sie aber gemeinsam mit Natalija Jemelina die Gesamtweltcupwertung, den Sprintweltcup, mit Jemelina den Verfolgungsweltcup und wurde hinter dieser Zweite in der Gesamtwertung des Massenstartweltcups – wurden 2007 in Moskau bislang letztmals Weltmeisterschaften ausgetragen, bei denen keine Staffelrennen durchgeführt wurde. Lugowkina gewann im dahingegen wieder ausgetragenen Einzel hinter Linkowa die Silbermedaille, im Sprint hinter Linkowa und Jelena Scharafutdinowa Bronze, wurde im Verfolgungsrennen hinter Linkowa erneut Zweite und im Massenstartrennen hinter Koslowa und Nadia Peyrot Drittplatzierte.

National gewann Lugowkina 2005 in Lesnoi die Titel in Einzel, Sprint und Verfolgung und wurde Dritte im Massenstartrennen.

Weblinks

Belege

Biathlet (Russland)
Geboren 1980
Weltmeister (Bogenbiathlon)
Europameister (Bogenbiathlon)
Sowjetbürger
Russe
Frau

Jekaterina Wassiljewna Lugowkina


الميلاد والنشأة
ولد العالم اللغوي الدكتور  عبد التواب في قرية قليوب بمحافظة القليوبية بمصر صباح يوم الجمعة (23 رمضان 1348 هـ / 21 فبراير 1930م)، وسُمي باسم الشهر الفضيل تيمنًا به، وأملا في النيل من بركته.

تلقى تعليمه في المدرسة الأولية، وكان تقديره في السنة الأولى 98%، وترتيبه الأول، وفي الفرقة الثانية مرض قبل الامتحان بحمى التيفود، وترتب على ذلك عدم حضوره الامتحان، وفي بداية العام الدراسي التالي دخل مدرس الفصل فلما رآه غضب جدا، وقال: أنت الأول تعيد العام؟! وأخذه إلى ناظر المدرسة، وقال له: هل يمكن ل أن يرسب ويعيد السنة؟ هذا لا يمكن، فهو أفضل الموجودين، وظل يمدح فيه إلى أن وافق ناظر المدرسة على أن يُمتحن في المقرر، وأُجري له امتحان خاص ونجح فيه، وانتقل مع زملائه للفرقة الثالثة، ونجح في الفرقة الثالثة وكان ترتيبه الأول أيضا.

ومنذ ذلك الوقت عرف قيمة التعليم، فكان يقرأ كل شيء، وأتم حفظ القرآن الكريم استعدادا لدخول المعهد الديني، فقد وهبه والده للتعليم الديني، ولم يكن يكتفي بحفظ القرآن الكريم، وإنما كان يسأل عن معاني كل شيء، حتى إن شيخه الذي كان يحفظّه القرآن كان يحار معه في تفسير بعض الآيات، فما كان منه إلا أن دله على تفسير الجلالين، فاشتراه وكان سعيدا به كل السعادة، وأتم حفظ القرآن الكريم في سنة ونصف، وكانت سنُّه في ذلك الوقت لا تتجاوز عشر سنوات.

في المعهد الديني الأزهري
دخل المعهد الديني بعد اجتياز امتحان في القرآن الكريم والحساب والإملاء، ووقتها وجد نفسه أمام الكتب الصفراء في الفقه والنحو والصرف وعلوم العربية المختلفة، وحفظ ألفية ابن مالك وهو في السنة الأولى بالمعهد الديني، وكان مبرزا بين زملائه، وكان دائما ترتيبه الأول إلى أن أنهى المرحلة الثانوية، ليتأهل بعدها لدخول كلية دار العلوم.

في كلية دار العلوم
من اليمين د.فتحي عامر-د. عبد التواب-د.إبراهيم عثمان-د.علاء القنصل

كان دخول كلية دار العلوم يتم بعد امتحان على ثلاث مراحل: تحريريا ثم شفويا ثم شخصيا، وما كانت هناك كتب معينة يمتحنون فيها سوى الفقه من كتاب "جوهرة التوحيد"، وكانوا يُمتحنون في النحو كله، والبلاغة العربية كلها، والأدب وتاريخه، وكذلك التاريخ الإسلامي، والصرف والعروض، ثم بعد ذلك يُمتحنون شفويا في القرآن الكريم، ثم بعد ذلك الامتحان الشخصي، وكان يُسأل فيه أسئلة تربوية، ويُنظر إلى شخصيته وهندامه، ويُقيّم من جميع الجوانب الشخصية، وتقدم هو وزملاؤه للامتحان الأول، وكان عددهم 1500 طالب، نجح منهم في الامتحانات الثلاثة 200 طالب فقط ورسب الباقون، وكان الذين يدرسّون في كلية دار العلوم وقتها أساتذة يدرسون فلسفة العلم، يقف فيهم إبراهيم أنيس بنظرياته، وعباس حسن بغوصه في بطون كتب النحو.

نشأ عنده حب القراءة، فكان يعكف في إجازات الصيف على قراءة كثير من الكتب الأدبية، فقرأ لكبار الكتاب مثل: الرافعي، والعقاد، وطه حسين، وغيرهم، وكان يتفق مع موزع الصحف أن يأتيه بكل الصحف التي كانت تصدر آنذاك، ويتقاضى منه نصف ثمنها بشرط أن يستردها سليمة معافاة قبل منتصف النهار، وكان يتردد على مكتبة دار الكتب منذ أن كان طالبا بالمرحلة الثانوية، وكان ترتيبه الأول بكلية دار العلوم في كل السنوات، وكان يحفظ كثيرا من الشعر العربي في كل العصور.

حينما كان يؤدي امتحان الليسانس الشفوي كانت اللجنة مكونة من الأستاذ عباس حسن والشاعر علي الجندي، وجاء امتحان النصوص فقال له علي الجندي: قل لي شيئا من النصوص التي تحفظها، فقال له: في أي عصر؟ ففتح عينيه متعجبا، وقال: أتحفظ كل العصور؟ فقال: نعم، قال: هات من العصر الجاهلي، فقال له: لمن؟ قال: وهناك اختيار أيضا في العصر الجاهلي؟ فقال: نعم يا سيدي، قال: هات شيئا لامرئ القيس، فقال: أي قصيدة لامرئ القيس: المعلقة أم البائية أم الدالية؟ قال: أتحفظ كل هذا لامرئ القيس؟ قل ما تشاء، ثم انتقل من امرئ القيس إلى علقمة، إلى طرفة، ثم قال في النهاية له الشاعر علي الجندي: فتح الله عليك يا بني، أنا لا أُري الدرجة لصاحبها على الإطلاق، ولكني سأريك إياها، وأعطاه الدرجة النهائية، وقال: ليت عندنا منك عشرا إذن لاستقام الأمر.

بعثة ألمانيا
تخرج في كلية دار العلوم سنة 1956م، وكان ترتيبه الأول بتقدير ممتاز مع مرتبة الشرف الأولى، وحصل على 92.5%، وكان الثاني في الترتيب الدكتور عبد الصبور شاهين، وحصل على 89.5%، والدكتور عبد الصبور شاهين لم يكن في فرقته أصلا، بل كان يسبقه بعام، وكان أول دفعته أيضا، ولكنه اُعتقل في السنة الرابعة لمشاركته السياسية فأصبح في دفعة الدكتور رغما عنه.

لم ينتظر الدكتور طلب الكلية تعيين معيدين، ولكنه سجل في السنة التمهيدية للماجستير، وفي نفس السنة درس الدبلومة العامة في التربية بتربية عين شمس، وفي نفس الوقت عُين مدرسا بمدرسة النقراشي الإعدادية النموذجية، وذات يوم كان يطلع على الصحف اليومية فوجد إعلانا من كلية الآداب جامعة عين شمس عن بعثة إلى ألمانيا مدتها خمس سنوات، التخصص «فقه اللغة العربية» بشرط أن يكون الطالب حاصلا على ليسانس في اللغة العربية، فتقدم ومعه 13 طالبا من أبناء الكلية المُعلِنة، غير أنه كان المرشح الوحيد الذي حصل على تقدير ممتاز مع مرتبة الشرف، وممتاز في مادة التخصص (فقه اللغة)، وفي نفس الوقت أعلنت كلية دار العلوم عن طلب معيد واحد، واستقر رأي الدكتور إبراهيم أنيس عليه، ولكنه فوجئ بأنه يعد للسفر لبعثة، وهنا وقع في مأزق فهو يخشى أن يعينه فيترك الوظيفة ويسافر إلى ألمانيا ويضيعها على غيره، ويخشى أن يعين غيره فلا يسافر لأي سبب من الأسباب فيكون قد أضاع عليه الفرصة، فأخذ يُسوّف ويُرجئ في الإعلان إلى أن اتصل به الدكتور هاتفيا، وقال له: سأسافر غدا، وفي الاجتماع التالي تقرر تعيين الدكتور عبد الصبور شاهين معيدا، وقال الدكتور أنيس في قرار التعيين: يستحق هذه الدرجة عبد التواب غير أنه بالبحث والتحري وُجد أنه سافر في بعثة بكلية الآداب جامعة عين شمس إلى ألمانيا، وعلى ذلك يؤخذ الذي يليه في الترتيب وهو عبد الصبور شاهين.

تعلم في ألمانيا على أيدي أساتذة متخصصين مهرة في الدراسات اللغوية، وأتقن اللغات الألمانية والسريانية والحبشية والأكادية والفارسية والتركية والفرنسية واللاتينية والعبرية والسبئية والمعينية، والتقى مع أساتذة عظام– في الدراسات اللغوية- أمثال: يوهان فك وهانزفير وأوتوشبيس وريتر وزلهايم، ودارت بينه وبين بعض منهم مناقشات ومحاورات ومجادلات عن الإسلام؛ إذ كان بعضهم متحاملا على الإسلام، ولكن هذا لم يمنعه من أن يحصل مما لديهم من علم، ثم عاد من البعثة بعد أن أمضى فيها 5 سنوات حصل في أثنائها على الماجستير والدكتوراة في اللغات السامية من جامعة ميونخ بألمانيا بتقدير مرتبة الشرف الأولى سنة 1963م، وبعدها تسلم عمله مدرسا بكلية الآداب جامعة عين شمس.

التدرج الوظيفي
1- مدرس للغة العربية والتربية الإسلامية بمدرسة النقراشي الإعدادية النموذجية بالقاهرة من 27-10-1957م.

2- عضو بعثة جامعة عين شمس للحصول على الدكتوراة من جامعة ميونخ بألمانيا (ديسمبر 1957- يناير 1963).

3- معيد بكلية الآداب جامعة عين شمس من 9-1-1963م.

4- مدرس بكلية الآداب جامعة عين شمس من 29-5-1963م.

5- أستاذ مساعد بكلية الآداب جامعة عين شمس من 11-2-1969م.

6- أستاذ العلوم اللغوية بكلية الآداب جامعة عين شمس من 1-8-1974م.

7- أستاذ معار بكلية الآداب جامعة الرياض 1-9-1973م.

8- أستاذ معار بكلية اللغة العربية جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية من 1-9-1976م.

9- وكيل كلية الآداب جامعة عين شمس لشئون التعليم والطلاب من 24-9-1980م.

10- عميد كلية الآداب جامعة عين شمس من 21-1-1982م.

11- عميد كلية الآداب جامعة عين شمس للمرة الثانية من 5-2-1985م.

12- رئيس قسم اللغة العربية بكلية الآداب جامعة عين شمس من 1-9-1986م.

الهيئات العلمية والندوات والمؤتمرات والجوائز

1- عضو الجمعية الدولية للأبحاث الشرقية (IGOF) منذ عام 1964م.

2- عضو جمعية المستشرقين الألمانية (DMG) منذ عام 1968م.

3- أستاذ زائر بجامعة فرانكفورت للدراسات اللغوية المقارنة في عام 1968م.

4- عضو مؤتمر المستشرقين الألمان في فورتسبورج في عام 1968م.

5- عضو مركز تحقيق التراث بدار الكتب المصرية منذ عام 1971م.

6- أمين سر الجمعية اللغوية المصرية منذ عام 1969م.

7- عضو مركز تحقيق التراث بدار الكتب المصرية منذ عام 1971م.

8- عضو ندوة خبراء اللغة العربية في الرياض بالسعودية في عام 1977م.

9- خبير اللهجات العربية بمجمع اللغة العربية بالقاهرة منذ عام 1978م.

10- مقرر لجنة إحياء التراث الإسلامي بالمجلس الأعلى للشئون الإسلامية منذ عام 1979م.

11- عضو ندوة اللهجات العربية بجامعة أسيوط في مارس 1981م.

12- أمين اللجنة العلمية الدائمة لترقية الأساتذة المساعدين (في اللغة العربية) منذ عام 1980م.

13- عضو الندوة الأولى عن التراث العربي بالقاهرة في إبريل 1981م.

14- أستاذ زائر بجامعة أم درمان الإسلامية خلال شهري يناير وفبراير من عامي 1980 و1981م.

15- رئيس شعبة البرديات العربية بجامعة عين شمس منذ عام 1981م.

16- رئيس شعبة الدراسات الإنسانية بمركز بحوث الشرق الأوسط منذ عام 1981م.

17- عضو ندوة الشيخ جلال الدين السيوطي بجامعة أسيوط في إبريل 1982م.

18- مقرر اللجنة العلمية الدائمة لترقية الأساتذة والأساتذة المساعدين (اللغات الشرقية) منذ عام 1983م.

19- عضو مؤتمر اللغة العربية في الجامعات المنعقد بالإسكندرية عام 1983م.

20- عضو لجنة الدراسات الأدبية واللغوية بالمجلس الأعلى للثقافة منذ عام 1983م.

21- أستاذ زائر بجامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية بالرياض في يناير 1983م.

22- عضو الدورة الثامنة للسانيات المنعقدة في الرباط بالمغرب عام 1983م.

23- عضو الندوة العالمية لطه حسين في مدريد بأسبانيا عام 1983م.

24- ممثل جامعة عين شمس في الاحتفال بالعيد الخمسيني لمجمع اللغة العربية بالقاهرة 1984م.

25- أستاذ زائر بجامعة صنعاء عام 1984م.

26- عضو مؤتمر التراث والمعاصرة المنعقد في جامعة المنيا في 17-3-1984م.

27- حائز على جائزة آل البصير العالمية في الدراسات الأدبية واللغوية من السعودية لعام 82/1983م.

28- أستاذ زائر بجامعتي فاس ومكناس بالمغرب في نوفمبر 1984م.

29- ممثل جامعة عين شمس في ندوة العلاقات المصرية التركية المنعقدة في إستانبول في ديسمبر 1984م.

30- أستاذ زائر بجامعة الأمير عبد القادر بقسطنطينة وجامعة بتنة بالجزائز في إبريل 1986م.

31- عضو لجنة «المصطلح النقدي» في جامعة فاس في نوفمبر 1986م.

32- عضو مهرجان طه حسين المنعقد في كلية الدراسات العربية بجامعة المنيا في مارس 1988م.

33- عضو مؤتمر «النقد الثاني» المنعقد في جامعة اليرموك بالأردن «إربد» في يوليو 1988م.

34- أستاذ زائر بجامعة مؤتة في الأردن في فبراير 1989م.

35- عضو مهرجان الشاعر «عرار» المنعقد في جامعة اليرموك بالأردن «إربد» في إبريل 1989م.

36- عضو المجمع العلمي العراقي ببغداد من 28-2-1989م.

37- عضو مؤتمر «النقد الثالث» المنعقد في جامعة اليرموك بالأردن «إربد» في يوليو 1989م.

38- عضو ندوة «الدس الشعوبي» المنعقدة في بغداد في ديسمبر 1989م.

39- عضو ندوة «المداخلة اللغوية بين اللغة العربية واللغات الرومانسية» المنعقدة في مدريد بأسبانيا في ديسمبر 1990م.

40- عضو «الملتقى الدولي حول المراكز الثقافية في المغرب الإسلامي» المنعقد في مدينة وهران بالجزائر من 18 إلى 20-4-1993م.

41- عضو ندوة «جلال الدين السيوطي» في مؤتة بالأردن من 2 إلى 6-10-1993م.

42- عضو ندوة «التواصل الثقافي بين أقطار المغرب العربي» المنعقدة في طرابلس بليبيا (كلية الدعوة الإسلامية) من 20 إلى 23-12-1995م.

43- عضو مؤتمر وزراء الأوقاف والشئون الدينية، للحفاظ على التراث العربي والإسلامي، المنعقد في عمان بالأردن من 24 إلى 29-9-1996م.

44- عضو مؤتمر وزراء الأوقاف والشئون الدينية الموسع، للحفاظ على التراث العربي والإسلامي، المنعقد في جاكرتا (إندونيسيا) من 26 إلى 31-10-1997م.

المؤلفات
1- التذكير والتأنيث في اللغة- دراسة مقارنة في اللغات السامية- القاهرة 1976م.

2- لحن العامة والتطور اللغوي- القاهرة 1967م.

3- فصول في فقه العربية- القاهرة 1973م «ط أولى»، القاهرة 80- 1982م «ط ثانية»، القاهرة 1987م «ط ثالثة».

4- اللغة العبرية- قواعد ونصوص ومقارنات باللغة السامية- القاهرة 1977م.

5- نصوص من اللغات السامية، مع الشرح والتحليل والمقارنات- القاهرة 1979م.

6- في قواعد الساميات- العبرية والسريانية والحبشية، مع النصوص والمقارنات- القاهرة 1981م «ط أولى»، 1983م «ط ثانية»، 1988م «ط ثالثة».

7- المدخل إلى علم اللغة ومناهج البحث اللغوي- القاهرة 1982- 1985م.

8- التطور اللغوي- مظاهره وعلله وقوانينه- القاهرة 1981- 1983م، 1990م «ط ثالثة مزيدة».

9- بحوث ومقالات في اللغة- القاهرة 1982- 1988م.

10- مناهج تحقيق التراث بين القدامى والمحدثين- القاهرة 1986م.

11- مشكلة الهمزة العربية- بحث في تاريخ الخط العربي وتيسير الإملاء والتطور اللغوي للعربية الفصحى- القاهرة 1994م.

12- دراسات وتعليقات في اللغة- القاهرة 1994م.

13- العربية الفصحى والقرآن الكريم أمام العلمانية والاستشراق- القاهرة 1998م.

الكتب المترجمة
1- اللغات السامية- لتيودور نولدكه- القاهرة 1963م.

2- الأمثال العربية القديمة، لرودلف زلهايم- بيروت 1971- 1984م.

3- تاريخ الأدب العربي، لكارل بروكلمان (جـ 4 و5) القاهرة 1975م.

4- فقه اللغات السامية، لكارل بروكلمان- الرياض 1977م.

5- العربية- دراسة في اللغة واللهجات والأساليب، ليوهان فك- القاهرة 1980م.

الكتب المحققة
1- لحن العوام، لأبي بكر الزبيدي– القاهرة 1964م.

2- البلاغة، لأبي العباس المبرد– القاهرة 1965م «ط أولى»- 1985م «ط ثانية».

3- قواعد الشعر، لأبي العباس ثعلب- القاهرة 1966م «ط أولى»- 1995م «ط ثانية».

4- ما يذكر ويؤنث من الإنسان واللباس، لأبي موسى الحامض- القاهرة 1976م.

5- الحروف، للخليل بن أحمد الفراهيدي- القاهرة 1969م.

6- المذكر والمؤنث، لابن فارس اللغوي- القاهرة 1969م.

7- الحروف التي يُتكلم بها في غير موضعها، لابن السكيت- القاهرة 1969م.

8- المذكر والمؤنث، لأبي العباس المبرد- القاهرة 1970م.

9- كتاب الثلاثة، لابن فارس اللغوي- القاهرة 1970م.

10- البلغة في الفرق بين المذكر والمؤنث، لأبي البركات بن الأنباري- القاهرة 1970م.

11- كتاب البئر، لأبي عبد الله بن الأعرابي- القاهرة 1970م- بيروت 1983م.

12- كتاب الأمثال، لأبي فيد مؤرج السدوسي- القاهرة 1971م- بيروت 1983م.

13- زينة الفضلاء في الفرق بين الضاد والظاء، لأبي البركات بن الأنباري- بيروت 1971- 1987م.

14- القوافي وما اشتقت ألقابها منه، لأبي العباس المبرد- القاهرة 1972م.

15- مختصر المذكر والمؤنث، للمفضل بن سلمة- القاهرة 1972م.

16- كتاب الأمثال، لأبي عكرمة الضبي- دمشق 1974م.

17- المذكر والمؤنث، لأبي زكريا الفراء- القاهرة 1975م «ط أولى»- 1990م «ط ثانية».

18- الممدود والمقصور، لأبي الطيب الوشاء- القاهرة 1979م.

19- الوافي بالوفيات، للصفدي (الجزء الثاني عشر)، فيسبادن 1979م.

20- ذم الخطأ في الشعر، لابن فارس اللغوي- القاهرة 1980م.

21- اشتقاق الأسماء، للأصمعي- القاهرة 1980م.

22- ثلاثة كتب في الحروف، للخليل بن أحمد وابن السكيت والرازي- القاهرة 1982م.

23- الفرق، لابن فارس اللغوي- القاهرة 1982م.

24- ما يجوز للشاعر من الضرورة، للقزاز القيرواني- القاهرة 1982م.

25- التطور النحوي للغة العربية، لبرجشتراسر، القاهرة 1982م.

26- ما تلحن فيه العامة، للكسائي- القاهرة 1982م.

27- عمدة الأدباء في معرفة ما يُكتب بالألف والياء، لأبي البركات بن الأنباري- القاهرة 1982م.

28- ضرورة الشعر، لأبي سعيد السيرافي- بيروت 1985م.

29- شرح كتاب سيبويه، لأبي سعيد السيرافي (الجزء الأول)- الهيئة المصرية العامة للكتاب بالقاهرة 1990م.

30- الخطب والمواعظ، لأبي عبيد القاسم بن سلام- القاهرة 1986م.

31- الغريب المصنف، لأبي عبيد القاسم بن سلام (الجزء الأول)- القاهرة 1989م.

32- نجدة السؤَّال في علم السؤال، لأبي البركات بن الأنباري- عمان 1989م.

33- شرح كتاب سيبويه، لأبي سعيد السيرافي (الجزء الثاني)- الهيئة المصرية العامة للكتاب بالقاهرة 1990م.

34- لوح الضبط في علم حساب القبط، لابن المغربي– تحقيق ودراسة– مجلة معهد المخطوطات العربية 1962م.

المقالات والبحوث العلمية
كتب الدكتور 130 بحثا علميا ومقالا يضيق المقام هنا عن ذكرها، ومن أراد أن يطلع عليها فليرجع إلى كتاب «نصوص ودراسات لغوية– مهداة لشيخ المدرسة الية من تلاميذه والمحبين في عيد ميلاده السبعين».

كما أشرف على ما يزيد عن ألف أطروحة للماجستير والدكتوراة في مصر والوطن العربي وأوروبا، واشترك في مناقشة ما يزيد على ثلاثة آلاف أطروحة للماجستير والدكتوراة في مصر والوطن العربي وأوروبا أيضا.

الدكتور عبد التواب () صاحب مدرسة علمية في تحقيق التراث نُسبت إليه، عُرفت بـ«المدرسة الية»، تتميز بالمنهج الصارم في تحقيق النصوص التراثية، أرسى قواعدها والتزم بها طلابه. وكان يستقبل طلابه من جميع أنحاء الوطن العربي والإسلامي في بيته ومكتبته العامرة، وكان يعد لهم الطعام بنفسه ولا بد أن يأكل الجميع من الـ (يخني الي)، فكان حاتميا في الكرم، وكان متواضعا أشد التواضع، وكان () تقيا ورعا يخاف الله عز وجل، محافظا على الصلاة ويحث طلابه على المحافظة عليها، عالما غزير العلم، طالما نهلنا من نبع علمه فما ارتوينا، وطالما تتبعنا خُطاه فعجزت أقدامنا عن اللحاق بمواكب علمه، ولطالما تلعثمت الكلمات وانزوت جانبا خجلا وحياءً من أن توفي له حقه.

إن الجيل الذي تعهده برعايته وأحاطه بكف عنايته، ووجهه نحو الطريق الصحيح الذي رسمه له من خلال توجيهاته النافعة وآرائه السديدة وملاحظاته القيمة وحنانه الأبوي المتدفق كالشلال، إن هذا الجيل ما يزال يذكر له تلك الأيادي البيضاء، ولن ينسى ما بقي في أفراده نفس يتردد، وقلب ينبض، إنه أنموذج صحيح وقدوة حسنة لهم، ويكفيه فخرا وعزة ومكانة أن أبناءه المحبين له يدعون له كل يوم بأن يرحمه ويسكنه الفردوس الأعلى في الجنة.

إن الأوقات القصيرة التي كنا نقضيها معه قصيرة في زمانها عظيمة في فوائدها، وما أجمل أن يقطف كل من تحلّق حوله واستمع إليه ثمار المعرفة والفائدة. كيف لا وقد كان يجمع في رحاب مدرسته أبناء الأمة العربية والإسلامية بل أبناء العالم شرقه وغربه، جاءوا من كل حدب وصوب ينهلون من النبع الفياض، وهو لا يبخل عليهم بوقت ولا بحديث، ولا يألو جهدا في النصح والإرشاد والتوجيه، فقد خبرناه أبا حنونا وأخا عطوفا ومعلما حريصا على أبنائه يربيهم وينشئهم أجيالا تلو أجيال، يفخر بهم ويباهي.

رأيناه يرعى الغريب قبل القريب، ويفتح أبواب بيته للسائل ليل نهار، لم يرد طالبا، ولم يبخل على أحد بمشورة أو نصيحة، عهدناه يقضي جل وقته بين أبنائه الطلاب، يشرح لهم ويفسر، يهدي ويرشد، يدل ويوجه، ينبه ويحفز، والابتسامة لا تفارق شفتيه، والكلمات الرقيقة ينثرها هنا وهناك، والدعابة ترفرف على أجواء المكان.

لقد سمعنا ورأينا وعرفنا من يغلقون الأبواب في وجوه طلابهم، وسمعنا عمن يستغل الطلاب ويثبط هممهم، وسمعنا عمن يقتل الأمل في النفوس المشرئبة للمعالي، ويضع العراقيل أمام الطلاب، بل قد يتخلى عنهم ساعة يحتاجون إليه، وما أكثرهم، لكنه () على النقيض من ذلك، لقد فتح أبواب منزله العامر ومكتبته الزاخرة لكل طالب علم، ويسر له السبل، وبعث الأمل في النفوس، وبذل كل جهد ممكن في تذليل الصعاب، ووقف إلى جوار أبنائه يشد من أزرهم ويحثهم على المضي قدما نحو تحقيق الآمال دون خوف أو وجل.

وفاته
في 8 جمادى الآخرة 1422 هـ / 27 أغسطس 2001م) يترجل فارس العربية عن عمر يناهز واحدا وسبعين عاما، كلها علم وبركة وخير، وإن كان قد غاب عن عالمنا بجسده فإنه لم يغب عنا بفكره وعلمه وقيمه التي غرسها في نفوس طلاب مدرسته، وشيَّعه كوكبة من العلماء والباحثين في مصر والوطن العربي من طلابه ومحبيه، وكلهم يشهدون له بالتقوى والصلاح والزهد والعفاف والتواضع والكرم، فقد جند حياته لخدمة لغة القرآن الكريم.. يُعلِّم ويربي، ويدافع عنها ويصد المغرضين، ولم يبتغ الأجر على ذلك إلا من رب العالمين، رحم الله الدكتور عبد التواب وأسكنه الفردوس الأعلى في الجنة، إنه على ذلك قدير، وبالإجابة جدير، وهو نعم المولى ونعم النصير.وكان مثالا للأدب وأخلاق العالم الفاضل؛ وذلك أثار عليه غيرة غيره من المعاصرين له.

من تلاميذه
 الأستاذ الدكتور محمد عزوز - أستاذ العلوم اللغوية كلية الآداب جامعة طنطا وشبين الكوم
 الدكتور رجب عثمان - رئيس قسم اللغة العربية كلية الآداب جامعة بني سويف
 حسن يوسف البرديسي من مدرسي اللغة العربية المشهورين
 الدكتور عبد الحفيظ السيد أحمد بكري، رئيس قسم اللغة العربية بجامعة أسيوط
 الدكتور سالم عياد أستاذ بكليه الآداب جامعة عين شـمس
 الأستاذ الدكتور أحمد الشيمى رئيس قسم اللغة العربية بكليات التقنية العليا دولة الإمارات العربية المتحدة وأستاذ الدراسات اللغوية تورنتو- كندا

 الدكتورة ثناء أنس الوجود
 الدكتور جودة مبروك - وكيل شؤون الطلاب بكلية الآداب - جامعة بني سويف
 الدكتور خالد إسماعيل
 الدكتور خالد فهمي
 الدكتور حازم علي كمال الدين
 الدكتور فتوح خليل
 الدكتور حسام البهنساوى
 الدكتور أحمد الضانى
 الدكتور أخمد عارف حجازي أستاذ ورئيس قسم علم اللغة كلية دار العلوم جامعة المنيا
 الدكتور محمد عبد العال
 الدكتور يسرى عبد العال صحفى بجريدة الأخبار.
 الدكتور محمد سعيد رسلان
 الدكتور خليل إبراهيم العطية
الكاتب الروائي خليل الجيزاوي

مراجع

وصلات خارجية

 قضية إحياء المخطوطات
 القاف والهمزة في اللهجات العربية
 كتاب«العربية» ليوهان فك: عرض لجهد استشراقي في تحقيق لغة العرب
 مراجعات لسانية 1 -د.حمزة بن قبلان المزيني (الخلل المنهجي في كتابات الدكتور عبد التواب اللسانية

أشخاص من قليوب
أعضاء هيئة تدريس جامعة عين شمس
لغويون مصريون
مواليد 1348 هـ
مواليد 1930
وفيات 1422 هـ
وفيات 2001
لغويون عرب في القرن 20

رمضان عبد التواب


The Petaling District is a district located in the heart of Selangor in Malaysia. Petaling is not to be confused with the city of Petaling Jaya located in it, nor the mukim of Petaling under Petaling Jaya City. The district office is located in Subang.

The district of Petaling was established on 1 February 1974, the same day Kuala Lumpur was declared a Federal Territory.  This district is located in the middle of the Klang Valley adjacent to the capital and thus has experienced tremendous urbanisation. Some of the original forests remain in the Bukit Cherakah Forest Reserve (including the National Botanic Gardens), Kota Damansara Community Forest Park and Bukit Gasing. During the 1991 census, it recorded 633,165 people.

The official 2010 census recorded the population of Petaling as 1,660,869 people, excluding foreigners. Petaling is 484.32 km² in area. The urban centres are divided into the cities of Shah Alam, Petaling Jaya and Subang Jaya. However, there are numerous town subdivisions, old subdistrict administrations (mukim), all of which share the same names like Damansara, Subang, and Petaling, which add much to the administrative confusion along with the rapid growth. Some five types of subdivisions exist for Petaling District, namely the re-organized municipal council majlis, the majlis subdivisions, the community names (also known as townships), electoral constituencies, and the subdivisions ("mukim").

It is host to many thriving townships such as the Damansara area, which hosts several shopping malls including a Tesco and an IKEA outlet. Sultan Abdul Aziz Shah Airport is situated in Subang.

Population

The following is based on Department of Statistics Malaysia 2010 census.

Administrative divisions

Petaling District is divided into 4 mukims.  However, this definition is for historic administrative purposes only and does not reflect the modern rapid growth and subsequent reorganisation in 1997.

Government

The district is highly urbanised, and as such, the administration and maintenance of the public facilities in the district have been divided and delegated to the three local governments.

Shah Alam City Council

The Shah Alam City Council (MBSA) governs the city centre of Shah Alam. It also exercises jurisdiction over some parts of the south of Klang District, Bukit Raja, Setia Alam, Subang and Sungai Buloh area.

Petaling Jaya City Council

The city council (MBPJ) administers the area of the city of Petaling Jaya which includes Damansara (Petaling Jaya Utara, PJU), Petaling Jaya centre and most of Petaling Jaya Selatan (PJS) except PJS7/PJS9/PJS11 (commonly known as Bandar Sunway) which is partially jurisdictional and postcode allocated for location purposes, and SS12-SS19 which previously administrates under MBPJ previous incarnation Petaling Jaya Municipal Council (MPPJ), transferred the administration power to Subang Jaya Municipal Council (MPSJ) on 1997, the same year MPSJ was upgraded from Petaling District Council.

Subang Jaya City Council

The city council governs the southern parts of the district with the main populated areas such as Subang Jaya, UEP Subang Jaya (USJ), Putra Heights, Batu Tiga, parts of Puchong and Seri Kembangan under its jurisdiction.

Federal Parliament and State Assembly Seats

List of Petaling district representatives in the Federal Parliament (Dewan Rakyat)

List of Petaling district representatives in the State Legislative Assembly (Dewan Undangan Negeri)

See also

 Districts of Malaysia

References

Petaling District


ප්‍රෝටෝනය (), ධන 1ක මූලික ආරෝපණයක් ඇති උප පරමාණුක අංශුවකි. පරමාණුක න්‍යෂ්ටියක් තුළ ප්‍රෝටෝන එකක් හෝ වැඩි ගණනක් ඇත. ප්‍රෝටෝනයේ ස්කන්ධය  වේ. ප්‍රෝටෝනය සොයාගනු ලැබුවේ අර්නස්ට් රදෆර්ඩ් විසිනි.

ප්‍රෝටෝනය ස්ථායී අංශුවකි. සමහර විරල මාදිලියේ විකිරණශීලී ක්ෂය වීම් වලදී නිදහස් ප්‍රෝටෝන මුක්ත වේ. මෙම නිදහස් ප්‍රෝටෝන වහා ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් සමඟ සබැඳී හයිඩ්‍රජන් පරමාණුවක් සාදයි. පදාර්ථයේ ප්ලාස්මා අවස්ථාවේදී සහ රික්තයක ගමන් කරන අන්තරීක්ෂ කිරණ ලෙස ද නිදහස් ප්‍රෝටෝන පැවැතිය හැකි ය.

ප්‍රෝටෝනය සෑදී ඇත්තේ මූලික අංශු 3ක් එක් වීමෙනි: උඩු-අත් ක්වාක් අංශු (up quark) 2ක් සහ යටි-අත් ක්වාක් අංශුවක් (down quark). එහි විෂ්කම්භය ආසන්න වශයෙන් 16-17fm පමණ වේ.

මූලාශ්‍ර

රසායන විද්‍යාව
විද්‍යාව
විද්‍යා‍වේ ඉතිහාසය

ප්‍රෝටෝනය


Bacon Hill ist der Name geographischer Objekte in den Vereinigten Staaten:

Orte:
 Bacon Hill (Maryland), im Cecil County
 Bacon Hill (New York), im Saratoga County
 Bacon Hill (Virginia), im Northampton County

Erhebungen:
 Bacon Hill (Kalifornien)
 Bacon Hill (Maine)
 Bacon Hill (Erhebung, Maryland)
 Bacon Hill (Erhebung, New York)
 Bacon Hill (Ohio)

Siehe auch:
 Bacon Hills, Gebirgszug im Kern County, Kalifornien

Bacon Hill