Petr Gazdík, né le  à Uherské Hradiště, est un homme politique tchèque, membre du mouvement centriste Maires et Indépendants (STAN).

Biographie

Situation personnelle
Diplôme de l'Université Masaryk puis enseignant de formation, il est marié et père quatre enfants.

Parcours politique
Entre 2002 et 2010, il est maire de la ville de Suchá Loz.

Depuis 2010, il est membre de la Chambre des députés et président à deux reprises (de 2009 à 2014 puis de 2016 à 2019) du mouvement Maires et Indépendants (STAN).

Il est  ministre tchèque de l'Éducation, de la Jeunesse et des Sports du  au .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Gouvernement Fiala

Naissance en juin 1974
Naissance à Uherské Hradiště
Ministre tchèque de l'Éducation
Personnalité politique tchèque
Ministre tchèque
Naissance en Tchécoslovaquie

Petr Gazdík


Articles with hCards
චන්ද්‍රබෝස් සුතාහරන් දෙමළ සඟරාව වන නිලාම් හි සුළුතර ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ කර්තෘවරයෙකු වූ අතර ඔහු අනෙකුත් දෙමළ ප්‍රවෘත්ති මාධ්‍ය සඳහා ද ලිවීය. ඔහු මීට පෙර වීරකේසරි හි සේවය කර ඇත. 2007 අප්‍රේල් 16 වන දින වවුනියාවේ තිරුනාවත්කුලම් ප්‍රදේශයේදී ඔහු වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලදී.

පසුබිම
ඔහුගේ ඝාතනය ශ්‍රී ලංකාවේ ඝාතන, පැහැරගැනීම් සහ මාධ්‍යවේදීන්ට පහරදීම් මාලාවක කොටසකි.

සිද්ධිය

ඔහුගේ නිවසට ඇතුළු වූ තුවක්කුකරුවන් හය දෙනෙකු විසින් ඔහුගේ නිවස තුළදී ඔහුට වෙඩි තබා ඇත. ඔහුගේ නිවස පිහිටා තිබුණේ එවකට රජයට අයත් ප්‍රදේශයකය.

රජයේ පරීක්ෂණය
ජාත්‍යන්තර පුවත්පත් ආයතනය අපක්ෂපාතී රජයේ පරීක්ෂණයක් ඉල්ලා ඇත.

මේකත් බලන්න

 ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් යුද්ධය
 ශ්‍රී ලංකාවේ මානව හිමිකම්

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 ශ්‍රී ලංකා දූත මණ්ඩල වාර්තාව
 ශ්‍රී ලංකාවේ මාධ්‍ය නිදහස වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා නිර්දේශ නවයක් - ආර්එස්එෆ්
 ශ්‍රී ලංකාවේ මාධ්‍ය
 ශ්‍රී ලංකාවේ නිදහස් අදහස්
2007 මරණ
Year of birth missing

චන්ද්‍රබෝස් සුතාහරන්


Der Industriesalon Schöneweide ist eine Präsentation historischer technischer Geräte, Dokumente und Fotografien im Berliner Bezirk Treptow-Köpenick. Die Materialsammlung begann 1993 und konzentriert sich auf Zeugnisse der Industriegeschichte in Schöneweide. Der Salon in der Reinbeckstraße 9/10 im Ortsteil Oberschöneweide wird vom 2009 gegründeten Verein Industriesalon Schöneweide e. V. – Forum für Industrie-Technik-Kultur betrieben.

Geschichte der Sammlung
Ausgangspunkt der heutigen musealen Sammlung war der Betrieb VEB Werk für Fernsehelektronik Berlin (WFB), der 1945 als Labor, Konstruktionsbüro und Versuchswerk Oberspree (LVKO) im Auftrag der Sowjetischen Militäradministration gegründet worden war. Ein Jahr später entstand hieraus das Oberspreewerk (OSW) als Vorläufer des Volkseigenen Betriebs (VEB), das im Peter-Behrens-Bau in der Ostendstraße 1 Elektronenröhren sowie fernsehtechnische Geräte produzierte. Mit der Bildung der Kombinate in der DDR in den 1970er Jahren gehörte das WFB oder kurz WF genannte Werk zum Kombinat Mikroelektronik Erfurt. Bis zur Wende waren hier in Spitzenzeiten bis zu 9.500 Menschen beschäftigt, die von 1984 bis 1991 rund 4,5 Millionen Farbbildröhren vorzugsweise für den heimischen Markt produzierten. Nach dem Mauerfall wurde das Werk in eine GmbH umgewandelt und die Bauelementefertigung bis auf die Farbbildröhren aufgegeben. Im Jahr 1993 übernahm der koreanische Konzern Samsung die Fabrik und gründete die Samsung SDI Germany, schloss das Werk aber im Jahr 2005. Mitarbeiter des Werkes begannen bereits in den späten 1980er Jahren die letzten Arbeitstische, Kleinmaschinen und Bauteile für die Herstellung von Röhren vor der Verschrottung zu retten. Mit Hilfe der Ingenieursvereinigung Kammer der Technik konnte so vorerst im Stammhaus, dem Peter-Behrens-Bau, das Museum Technik im Turm eingerichtet und bis 1993 betrieben werden. Anschließend wurde die Sammlung eingelagert. Nach dem Verkauf des Gebäudes drohte der Sammlung die Entsorgung. Ehemalige Mitarbeiter des WF und weitere engagierte Personen aus anderen abgewickelten Betrieben fanden in der Reinbeckstraße geeignete Räumlichkeiten und bauten die Sammlung dort bis 2009 wieder auf. Einer der Gründer des kleinen Industriemuseums war Winfried Müller (1934–2022).

Ausstellungsinhalte (Auswahl)

Der Industriesalon umfasst im Wesentlichen Maschinen und Geräte zur Herstellung von Elektronenröhren. Rund 50.000 Fotografien geben dabei einen Einblick, wie sich die Entwicklung der Röhren in rund 60 Jahren seit 1945 verändert hat. Daneben finden sich in der Sammlung beispielsweise Punktschweißmaschinen, ein Hohlglas-Dickemessgerät sowie Geräte zum Nachweis von Glasspannungen mittels polarisiertem Licht. Die Sammlung zeigt darüber hinaus Geräte, in denen die Röhren des Werkes zur Anwendung kamen, beispielsweise die EKI 1, den ersten Mikrowellenherd der DDR oder Störsender, die gegen den RIAS eingesetzt wurden.

Dokumentensammlung
Neben dem Ausstellungsteil gibt es auch ein Archiv mit zahlreichen Archivalien wie Abteilungsverzeichnissen, Geschäfts- und Finanzberichten, rd. 2000 Forschungs- und Entwicklungsberichten, einem – bisher kaum aufgearbeiteten – Pressebildarchiv, Ausgaben diverser Betriebszeitungen, darunter bis auf den Jahrgang 1953 alle Ausgaben des WF-Senders, der Betriebszeitung des Werks für Fernmeldewesen/ Fernsehelektronik von 1949 bis 1990 und das komplette Fotoarchiv der Fotostelle des WF mit Fotos von 1945 bis zur Schließung der Fotostelle im Mai 1990. Ein Teil der Bestände, vor allem der Sammlung der Fotostelle, sind online auf Museum-digital zugängig.

Führungen, Veranstaltungen und weitere Nutzungen
Regelmäßig bieten Mitarbeiter des Industriesalons Führungen an, unter anderem durch die Elektropolis Schöneweide, Kennenlerntour zu den Wohnbedingungen der in Schöneweide beschäftigten Arbeiter, eine Entdeckertour durch das Transformatorenwerk Oberschöneweide: Licht und Transparenz oder Light und Magic, eine Fototour zu den untergegangenen Orten der Schöneweider Großindustrie. Und natürlich kann die komplette Ausstellung des Salons besichtigt werden und Gespräche mit den Betreuern sind möglich.

Ein Sonntags-Jazzcafé wird geboten, das allerdings während der Corona-bedingten Lockdowns ausfiel/ausfällt.

Außerhalb der Ausstellungsfläche wurde ein Veranstaltungsraum mit einer Nutzfläche von 100 m² eingerichtet, in dem modernste Präsentationstechnik, eine Bühne, ein mobiler Tresen mit Spülbecken, Bestuhlung und Geschirr bereitgestellt werden können. Eine Außenterrasse sowie eine behindertengerechte Rampe und ein eigener Parkplatz vervollständigen das Angebot. Die Räumlichkeiten können gemietet werden.

Weblinks

 Website des Museums
 ZeitZeugenBrief September 2012 auf zeitzeugenboerse.de, (PDF; 924 kB), abgerufen am 21. Mai 2012.
 Informationsblatt über den Industriesalon vom Berliner Zentrum für Industriekultur
 museum-digital: berlin Objekte aus dem Industriesalon Schöneweide

Einzelnachweise

Museum in Berlin
Berlin-Oberschöneweide
Energietechnisches Museum
Elektrotechnisches Museum
Kulturdenkmal (Berlin)
Gegründet 2009
Technikgeschichte (Berlin)

Industriesalon Schöneweide


An Aechmea catendensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni José A. Siqueira Filho ngan Elton Martinez Carvalho Leme. An Aechmea catendensis in nahilalakip ha genus nga Aechmea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aechmea

Aechmea catendensis


Karl Kalchbrenner, în limba maghiară Károly Kalchbrenner, (n 5 mai 1807, Pöttelsdorf lângă Mattersburg, Imperiul Habsburgic – d. 5 iunie 1886, Wallendorf, Austro-Ungaria, azi Slovacia) a fost un botanist, briolog, și algolog dar în primul rând micolog precum superintendent austro-ungar, membru titular al Academiei Ungare de Științe de proveniență austriacă. Abrevierea numelui său de autor este Kalchbr..

Biografie

Teolog

Kalchbrenner, botezat pe numele Karl, a fost fiul pastorului Johann Josef Kalchbrenner (n. 1 septembrie 1776 – d. 16  februarie  1834)  care a studiat în Jena și s-a angajat în comunitățile sale pentru educația populară în sensul colegiilor de popularizare ulterioare. Mama a fost Rosina  Karolina Fahr. Tânărul Karl a frecventat școlile din Agendorf (Ágfalva) (unde tatăl lui devenise pastor în 1810), liceul din Győr (Raab) (pentru a învăța limba maghiară), liceul din Sopron (Ödenburg), Gimnaziul romano-catolic al Piariștilor din Pesta și în sfârșit gimnaziul din Schemnitz. Apoi a studiat teologia la Academia Protestantă din Sopron și din 1828 la Universitatea din Halle-Wittenberg din Halle, unde a luat doctoratul în teologie și a devenit după o scurtă perioadă de timp capelan în Pesta în parohia condusă de tatăl său (din 1819), iar din 1832 pastor în Wallendorf în Slovacia de azi. Activitatea sa devotată a fost recunoscută în curând de către conducerea bisericii al districtului celor "7 orașe" (comunității protestante, numite și "scaune") din Zips. Astfel a devenit repede prim-secretar al superintendentului, iar câțiva ani mai târziu a fost ales el însăși superintendent și în sfârșit chiar superintendent superior, o funcție care a întreținut-o până la moartea sa în 1886. Numai doi ani după aparența sa în Wallendorf s-a căsătorit cu Mathilde Stavnicky. Soții au avut trei copii: Hugo, Ida și Charlotte.

Botanist și micolog
Kalchbrenner s-a interesat deja ca copil pentru în special ciuperci, culegându-le în câmpiile și pădurile din împrejurarea de Agendorf și clasificându-le cu ajutorul mamei sale. Cu ani mai târziu ca pastor în Wallendorf a petrecut, parțial pe sfat medical, tot mai mult timp în aer liber. Amintirile copilăriei, adică culesul de ciuperci, clasificarea împreună cu mama precum prelegerile științifice vizitate în școala de seară a tatălui său, au trezit în el o tendință de a observa natura și a început să studieze botanica într-o manieră foarte aprofundată. Mai întâi s-a dedicat studiul spermatofitelor (toate plantele cu flori care se reproduc prin stamine, carpele și semințe), antonim al criptogamelor.

Stâncile de calcar deosebit de ciudate și special concepute ale muntelui Dreveník deasupra Wallendorf au trezit primar interesul pentru culesul plantelor. Acolo a descoperit Carex pediformis, o specie nouă în Ungaria (publicație în 1853). În 1863 a adăugat contribuții informative noi referitor la flora regiunii Zips, iar cu ocazia reuniunii medicilor și naturaliștilor maghiari în Großsteffelsdorf (Rimavská Sobota, Rimaszombat) în 1867, a ținut o conferință despre acoperirea vegetală din Zips. În anul următor, a ieșit lucrarea sa importantă A Szepesi Erchegyseg növenyzeti jelleme, publicată în "Jurnalul Academiei Maghiare de Științe", privind caracteristicile geografice ale plantelor din Munții Metaliferi Slovaci.  În acest context a descoperit și descris o nouă specie de plante spermatofite, anume Poa capillifolia. În plus a început să colecteze mușchi  și să se ocupe cu anatomia algelor din regiune, a căror listă a publicat-o tot în "Jurnalul Academiei Maghiare de Științe" în același an. Kalchbrenner a furnizat mușchi din Munții Carpați pentru colecția de excitate (exemplare uscate) ale lui Gottlob Ludwig Rabenhorst.

Deja anul 1865, Kalchbrenner a dezvoltat din ce în ce mai mult un interes pentru ciuperci, în primul rând pentru cele mari (cu pălărie și picior), preocupându-se mai târziu aproape exclusiv cu ele. Prima sa lucrare micologică majoră care a apărut în două părți în anii 1865 și 1867, tot în "Documentele Jurnalului Academiei Maghiare de Științe", a fost monografia A szepesi gombäk jegyzeke, în care a listat 1334 de specii din regiunea Zips (în partea 1 cu 2 plăci colorate și în partea 2 cu 5 plăci colorate precum una alb-neagră). Datorită acestei lucrări, Kalchbrenner  a fost numit membru corespondent al Academiei de Științe din Ungaria. Ulterior, a publicat câteva articole mai scurte mai ales revizuiri critice asupra unor înrudiri complicate sau specii controversate. Astfel a devenit din ce în ce mai cunoscut și recunoscut în cercurile micologilor profesionali pentru munca sa asupra ciupercilor din Ungaria (ce se referă la părțile țărilor componente Coroanei Sfântului Ștefan (1867-1918) datorită  Compromisului austro-ungar din 1867) dincolo de Austria-Ungaria. A avut legături și corespondențe intensive cu micologi  proeminenți din Europa (de exemplu Elias Magnus Fries, Mordecai Cubitt Cooke, Ludwig Heufler de Hohenbühel (1817-1885), Felix von Thümen, Casimir Roumeguère (1828-1892), precum cu algologul Sébastien René Lenormand (1796-1871).

Opera prestigioasă a renumitului micolog Stephan Schulzer von Müggenburg  Icones selectae Hymenomycetum Hungariae, o sistematică (cu 40 de plăci colorate de dânsul) a tutor bureților din Ungaria și Slavonia cu descrierea de aproximativ 1800 de specii a existat numai ca manuscris și a fost achiziționată în 1869 de către Academia Ungară de Științe, cesionând editarea, revizia critică și prelucrarea lui Karl Kalchbrenner. A apărut între anii 1873 și 1877, fiind a 2-a mare lucrare. Mai departe, savantul  a prelucrat colecții de ciuperci din alte părți ale lumii (de exemplu din Siberia, America de Sud și Australia). Despre ele a scris încă 2 lucrări foarte importante: Fungi Sibiriae occidentalis" (1877) și Fungi e Sibiria et America australi (1878).A. Kanitz: K a n i t z, Ä. : Kalchbrenner Károly (necrolog) în: "Magyar Nôvénytani Lapok", nr. X, 1886, p. 65- 68

Kalchbrenner a prim-descris sau redenumit un număr de ciuperci și în onoarea lui au fost denumite mai multe genuri și specii de ciuperci. În 1882 a fost ales membru titular al Academiei Maghiare de Științe. August Kanitz, profesor universitar de botanică la Universitatea din Cluj, a scris un necrolog.

 Ciuperci descoperite sau nou descrise de Kalchbrenner ( mică selecție)
Jurnalul botanic austriac a scris în 1874, că Kalchbrenner a descoperit mai multe specii de ciuperci, între ele 9 de genul Agaricus.

 Ciuperci denumite în onoarea lui Kalchbrenner
În onoarea marelui micolog au fost numite 2 genuri și multe specii de ciuperci.

 Publicații (selecție)

Savantul a publicat insa limba latină, germană și maghiară:
 Abendandacht am Schlusse des Jahres 1843, gehalten in der evangelischen Kirche A. C. zu Wallendorf, Leutschau, 1843
 Abendandacht am Schlusse des Jahres 1844, gehalten in der evangelischen Kirche Kaschau 1844
 A  szepesi  gombäk  jegyzeke, partea 1, în: Mathematikai és Természettudományi Közlemények, nr. III, 1865
 A  szepesi  gombäk  jegyzeke, partea 2, în: Mathematikai és Természettudományi Közlemények, nr. III, 1865
 A  magyar  gombászat fejlődéséről és jelen állapotáról, (1873)
 Icones selectae Hymenomycetum Hungariae, 4 volume, Editura "Athenaei al "Magyar Tudományos Akadémia", Budapesta 1873-1877, cu 40 de plăci colorate de Stephan Schulzer von Müggenburg
 Fungi Sibiriae occidentalis", Editura Academiei, Budapesta 1877
 Fungi e Sibiria et America australi Editura Academiei, Budapesta 1878
 Palloidei novi vel minus cogniti, Budapesta 1880
 Fungi Mac Owaniani, în jurnalul Grevillea, nr. 9–11, 1880/81–1882/83
 Gastromycetes novi vel minus cogniti'', Budapesta 1884

Note

Bibliografie
 F. A. Stafleu, R. S. Cowan: "Taxonomic Literature", vol. 5, Editura Bohn, Scheltema & Holkema, Utrecht 1985
 E. G ombocz: "A magyar botanika tôrténete - A magyar flora kutatôi (Istoria botanicii în Ungaria – Cercetătorii a florei Ungariei)", Budapesta  1936, p. 536-539
 E. Scholz.: "Illustrierte  Geschichte der evangelischen Kirchengemeinde Agfalva - Agendorf, Bänfalva - Wandorf  und Loipersbach", Sopron  1938

Legături externe

Nașteri în 1807
Nașteri pe 5 mai
Decese în 1886
Decese pe 5 iunie
Botaniști cu abreviere de autor
Biologi din secolul al XIX-lea
Botaniști
Briologi
Ficologi
 Micologi
Teologi
Membri ai Academiei Maghiare de Științe
Scriitori de limbă latină
Oameni din Transleithania

Karl Kalchbrenner


John Newton Cooper OBE (17 July 1923 – 24 December 2000) was a co-founder, with his father Charles Cooper, of the Cooper Car Company. Born in Surbiton, Surrey, United Kingdom, he became an auto racing legend with his rear-engined chassis design that would eventually change the face of the sport at its highest levels, from Formula One to the Indianapolis 500.

Charles Cooper ran a small garage in Surbiton that specialised in maintaining racing cars. His son John left school at age 15 to become an apprentice toolmaker and served in the Royal Air Force as an instrument maker in World War II. After the war, he and his father began building simple, inexpensive single-seat racers for privateers, often from surplus military hardware. The cars were extremely successful and quickly in high demand, and in 1948, they founded their own company to build more.

In stereotypical British fashion, Cooper always downplayed the story about how they decided to put the engine in the back of their racing cars, insisting it was a matter of convenience. The original design for the first rear-engined Cooper racing car was drawn up by Owen Maddock, a designer employed by Cooper Car Company.
Because the car was powered by a motorcycle engine, they put the engine in the back, driving a chain. "We certainly had no feeling that we were creating some scientific breakthrough!...We put the engine at the rear...because it was the practical thing to do," Cooper said.

Initially, John raced his own cars on a regular basis, but as the company grew, he found less time available to compete. He did, however, find time to set a number of records at Montlhéry at the end of 1953.

In the early 1950s, it seemed as if every aspiring young British racing driver began behind the wheel of a Cooper, and Cooper's Formula One cars were driven by the legendary drivers of the time – Jack Brabham, Stirling Moss, Maurice Trintignant, and Bruce McLaren. In a nine-year period, the team took 16 Grand Prix wins, as Brabham and the team won back-to-back World Championships in 1959 and 1960.

While in Sebring, Florida, for the 1959 United States Grand Prix, Cooper got to know American driver Rodger Ward, the reigning USAC national champion and Indianapolis 500 winner. After Ward had been astounded by the cornering ability of Cooper's little cars on the road course, he offered to arrange a test for them at Indianapolis Motor Speedway, saying, "You've got to try out your car around the Oval. Indy's waiting for you!" Cooper took one of his Formula One cars to the Speedway in the autumn of 1960, as drivers, constructors and racing personalities gathered in "amused tolerance, mixed with obvious curiosity," according to Cooper. When Brabham, an Indy rookie, began his warmup laps, he was unaware of the requirement to gradually build up his speed on the track. He clocked his second lap at 144.8 miles per hour, fast enough for the third row on the previous race's grid! Ward was so enthused, Cooper had to agree to let him drive the car, too. From that point, the Indianapolis establishment realised the writing was on the wall and the days of their front-engined roadsters were numbered. Within a few years, John Cooper's revolution of open-wheeled racing was complete.

Cooper's development of the British Motor Corporation Mini – the Mini Cooper – was adored by both rally racers and ordinary road drivers. Before John Cooper's death, the Cooper name was licensed to BMW for the higher-performance versions of the cars, inspired by the original Mini, sold as the MINI.  John, along with his son Mike Cooper, served in an advisory role to BMW and Rover's New MINI design team.

Cooper was the last surviving Formula One team principal from the formative years of the sport, and he often lamented later in life that the fun had long since gone out of racing. He helped establish Britain's domination of motorsport technology, which continues today, and he received the Order of the British Empire (OBE) for his services to British motorsport. He remained head of the West Sussex family garage business (which had outlets for Mini Cooper at East Preston and Honda at Ferring) until his death at age 77 in 2000.

See also
 John Cooper Works

Citations

References
 John Cooper profile at The 500 Owners Association
 John Cooper: The Man Who Beat Italia
 John Cooper Works (redirects to Cooper Bikes website).
 John Cooper (1977). The Grand Prix Carpetbaggers: The Autobiography of John Cooper. Doubleday.
 The Guardian, 5 January 2001, Page 22: Obituary by Alan Henry.

1923 births
2000 deaths
British automobile designers
English motorsport people
Brighton Speed Trials people
Commanders of the Order of the British Empire
Formula One team owners
Formula One team principals
Formula One designers
Royal Air Force personnel of World War II

John Cooper (car maker)


Fucking Kassovitz est un documentaire, réalisé par François-Régis Jeanne, making-of du film Babylon A.D., écrit et réalisé par Mathieu Kassovitz, et sorti en 2008. Initialement publié sur Dailymotion, il dévoile les coulisses d'un tournage connu pour avoir été chaotique. Il permet de prendre toute la mesure des difficultés de réaliser un film. On y voit le réalisateur freiné dans ses ambitions artistiques car piégé par une mécanique de production qui semble le dépasser complétement. Disputes, négligences, erreurs, le tournage tourne au désastre, et ce documentaire en témoigne.

Synopsis
Making-of du thriller franco-américano-britannique Babylon A.D., Fucking Kassovitz, suit de très près les coulisses de son tournage, dans lequel tout ne se passe pas comme prévu. Le réalisateur s'y montre passionné, accroché à son film, mais il ne cesse d'essuyer des frustrations. Il se dispute avec son acteur principal, Vin Diesel, avec lequel il reste brouillé,  est bloqué à plusieurs reprises par les contraintes de la production, et découvre que certaines de ses instructions n'ont pas été respectées. Tout ce contexte conduit l'artiste dans un état de stress avancé, et le pousse notamment à prononcer la phrase, qui donnera son titre au documentaire : « I'm not Orson Welles, I'm not Steven Spielberg, I'm fucking Mathieu Kassovitz ». Plus tard dans le making-of, l'artiste crie, dans un moment d'égarement, éclatant sous la pression, « c'est moi le patron », ce qui lui sera reproché. Ce making-of participe en effet à la réputation qu'a Mathieu Kassovitz, d'avoir un très fort caractère, d'être très exigeant, et de pouvoir se montrer antipathique.

Fiche technique
 Titre original : Fucking Kassovitz
 Réalisation : François-Régis Jeanne
 Pays :
 Durée : 58 minutes
 Année de sortie : 2008

Distribution
 Mathieu Kassovitz : lui-même
 Vin Diesel : lui-même
 Mélanie Thierry : elle-même
 Alain Figlarz : lui-même
 Michelle Yeoh : elle-même

Liens externes
Podcast cinéma

Notes et références

Film français sorti en 2009
Film documentaire français
Film documentaire sur les films

Fucking Kassovitz


Zastava (Serbo-Croatian and Slovene for "flag") may refer to:

Organizations
 Zastava Arms
 Zastava Automobiles
 Zastava Special Automobiles
 Zastava TERVO, successor to Zastava Trucks

Places
Zastava, Črnomelj, a small settlement in southeastern Slovenia

Zastava


علي بدر هو كاتب وروائي عراقي، حصل على شهرة واسعة النطاق بسبب رواياته وأعماله الأدبية. ولد في بغداد، وعاش فيها حتى انتقاله إلى أوروبا في بلجيكا، بعد ترجمة أعماله إلى لغات عديدة، دشن تيار ما بعد الحداثة في الرواية العربية، وأعماله وثيقة الصلة بحياته من جهة، ومن جهة أخرى هي مرآة عاكسة للحياة الاحتماعية والثقافية والسياسية في العراق. تدور جميع رواياته في بغداد وتتخذ من الطبقة الوسطى موضوعا لها، فقد حاولت رواياته رسم صور مهمة عن التاريخ الثقافي والاجتماعي والسياسي للعراق عن طريق الرواية .

حياته
ولد علي بدر في بغداد، درس في مدارس القديس يوسف في الكرادة الشرقية، أنهى دراسته للأدب الفرنسي في جامعة بغداد، ثم أكمل دراسة الفلسفة في جامعة بروكسل في بلجيكا.

أعماله
حاز علي بدر على العديد من الجوائز وترجمت أعماله إلى خمس عشرة لغة أجنبية بينها الإنكليزية والفرنسية والهولندية والايطالية والاسبانية والروسية والكورية والصينية والفارسية والكردية والتاميلية وغيرها.

أصدر إلى هذا اليوم خمسة عشر رواية، ومجموعة قصصية واحدة، وست دراسات فلسفية، وثلاث مسرحيات، وديواني شعر، وكتب العديد من الدراسات في الصحف العربية والعالمية، مثل الحياة، الأخبار، السفير، اللموند، الليبراسيون، الواشنطن بوست، الصنداي تايمز، والاندبندنت.

عمل محرراً أدبياً في العديد من دور النشر العربية والأجنبية، مثل دار أربر دو بارول، وباربوس، ورياض الريس، المؤسسة العربية، دار المدى، وأسهم في تأسيس دار ألكا ودار الهدف. كما أنه اشترك في إصدار العديد من الأنطلوجيات بمختلف اللغات. سافر وعاش في بيروت، وعمان، وأديس أبابا، ولييج، ونيويورك، وبرلين، وأمستردام، يقيم حاليا في مدينة بروكسل حيث عمل فيها ككاتب في المسرح القومي البلجيكي، وعضوا في برلمان الكتاب العالمي.

صدرت روايته الأولى بابا سارتر في بيروت عن دار رياض الريس في العام 2001، وقد طبعت أكثر من اثنتي عشرة طبعة، وقد عالجت الوعي الثقافي الزائف وأثر التيار الوجودي على المثقفين العراقيين في الستينيات، وقد حازت هذه الرواية على جائزة الدولة للآداب في بغداد في العام 2001، وجائزة أبو القاسم الشابي في العام ذاته ، وقد ترجمت إلى لغات عديدة.

في العام 2002 صدرت في بيروت روايته الثانية شتاء العائلة التي تصدت إلى تهدم ونهاية الطبقة الارستقراطية البغدادية في الخمسينيات، وقد حازت على جائزة الإبداع الروائي في الإمارات العربية المتحدة في العام 2002 ، ثم صدرت روايته الطريق إلى تل المطران في العام 2003 في بيروت أيضا، ثم صدرت رواية الوليمة العارية التي تعالج موضوعة انشقاق المثقفين بين العلمانية والدولة الدينية في القرن التاسع عشر وبدايات القرن العشرين .

في عام 2005 صدرت روايته صخب ونساء وكاتب مغمور وهي رواية ساخرة عن حياة آخر جيل من المثقفين العراقيين في التسعينيات .

في العام 2006 صدرت روايته مصابيح أورشليم وهي عن المفكر الفلسطيني إدوارد سعيد وانشقاق المثقفين العراقيين حوله عقب دخول قوات التحالف إلى بغداد وسقوط النظام العراقي .

في العام 2007 صدرت روايته الركض وراء الذئاب وتتحدث هذه الرواية عن تقرير صحفي يقوم به بطل الرواية عن الشيوعيين العراقيين الذي وصلوا أديس أبابا نهاية السبعينيات هربا من جحيم صدام حسين.

ثم صدرت روايته رواية حارس التبغ، في العام 2008، وهي الرواية الأكثر إشكالية؛ ذلك أنها تصدت لموضوع الهويات والصراع الطائفي في العراق ، وقد ترجمت إلى لغات عديدة منها الإنكليزية والفرنسية والبولونية والصينية والكردية.

وفي العام 2009 صدرت رواية ملوك الرمال، عن مواجهة بين فصيل من الجيش العراقي ومجموعة من البدو أثناء حرب الخلبج الثانية.

في العام 2010 صدرت روايته الجريمة الفن وقاموس بغداد، تتحدث عن المدارس الفلسفية والأسرارية في بغداد في العصر العباسي، حيث تبدأ أحداث الرواية في القرن السادس الهجري، مع وصول الرسالة الثالثة والخمسين المفقودة من رسائل أخوان الصفا على ظهر السفينة مراد مرسومة بريشة الرسام يحيى الواسطي، فينشب نزاع بين رؤساء الطائفة الخواجية.

وفي العام 2011 صدرت روايته الحادية عشرة بعنوان أساتذة الوهم، وهي رواية عن الشعر والحب والموت في العراق، تدور أحداثها في بغداد في العام 1987، وتتحدث عن مجموعة جنود شعراء، يقتلون جميعهم أثناء الحرب العراقية الإيرانية إلا واحد يروي الأحداث فيما بعد، وذلك بعد أن يتسلم رسالة من طالبة تدرس الأدب الروسي، وتريد أن تعقد مقارنة بين شعراء روس من ضحايا الفترة الستالينية والحرب العالمية الثانية مع شعراء عراقيين عاشوا الثمانينيات في بغداد أو قتلوا في الحرب العراقية الإيرانية.

شخصياته الروائية
يستمد علي بدر أفكاره من خليط نظري بين تياري ما بعد الحداثة وتيار ما بعد الاستعمار، وهو يرتكز في كتاباته إلى نصوص مهمة من كتابات مثل هومي بابا وغياتري سبيفاك وغيرهم، ولذلك عدت رواياته نوعا من الكتابة الباروكية القائمة على إحياء الأصوات المقموعة والمهمشة في الحياة الاجتماعية والثقافية والسياسية، كما أنها ترسم بدقة الحياة الثقافية والسياسية في بغداد، حيث المقاهي والملاهي والحانات والأقبية والفنادق والمسارح والشوارع، وترسم بصورة دقيقة حياة العائلات البغدادية، سواء كانت ثرية أم فقيرة، وتتنقل رواياته بين مناطق فارهة وأخرى مهدمة، بين زواريب الفقر ومنازل الأرستقراطيين، وهنالك على الدوام هذا الخليط الأثني لبغداد، عائلات مسيحية ومسلمة ويهودية تعيش على خلفية الأفكار الوجودية والشيوعية والقومية، وتتناحر على خلفية الصراعات الطبقية والأثنية والسياسية وتعيش التقلبات السياسية الطاحنة والثورات.

اشتهرت روايته بابا سارتر التي صدرت طبعتها عن دار رياض الريس في بيروت بشخصياتها الغريبة، ومع أنها ترسم صورة واضحة للحياة الاجتماعية في بغداد، إلا أنها قدمت شخصيات مميزة للأدب العربي: منها:

حنا يوسف ذو السحنة الغريبة وصديقته الخليعة نونو بهار، عبد الرحمن الفيلسوف العراقي عاشق الفلسفة الوجودية وتلميذ جان بول سارتر، دلال مصابني الراقصة التي تقلبت حياتها بتقلب السياسة والأفكار في بغداد، إسماعيل حدوب الوضيع والانتهازي الذي تنقل من الشيوعية إلى الوجودية، شاؤول اليهودي الشيوعي الذي يريد أن يقيم على الأرض مملكة السعادة، إدمون عاشق تروتسكي الذي كان يريد أن يصنع الثورة ويحطم كل شيء، نادية خدوري الجميلة التي أصبحت ضحية من ضحايا هواة الأفكار والتقليعات الثقافية. .

أسلوبه الفني
من قرأ روايات العراقي علي بدر ووقع في فخ المطابقة بينها وبين الواقع أخطأ الطريق التي في إمكانها أن تقود إلى الهدف الذي يكتب من أجله بدر. لم يكن البعض من هؤلاء القراء إلا ضحايا لعبة ابتكرها الروائي، واستطاع من خلالها أن يمزج الخيال الفني بالواقع، ليستخرج من ذلك المزيج وقائعه الشخصية، التي هي وقائع متخيلة على رغم أن هناك أكثر من خيط يمتد بينها وبين الواقع.

مسعاه هو أن يضع قراءه في مصيدته ويخضعهم لعالمه، الذي هو حاضنة عيش لمواد جاهزة يجمعها من أماكن مختلفة، تماماً مثلما يفعل فنانو ما بعد الحداثة. غير أن ذلك العالم هو أشبه بماكنة كبيرة تدخل إليها المواد الأولية من جهة لتخرج من جهة أخرى على شكل بضائع.

بضاعة علي بدر هي صنيعه الفني: رواياته الإحدى عشرة، بدءاً من بابا سارتر (صدرت طبعتها الأولى عام 2001 عن دار رياض الريس) وانتهاء بأسانذة الوهم صدرت في العام 2011. ما فعله علي في روايته الأولى كرر فعله في روايته الأخيرة: الذهاب إلى الواقعة عن طريق الوثيقة أو بما يوحي بها.

في طريقة أو في أخرى كان بدر ينكر داخل رواياته أي إمكان متاح للتصرف، وهو ذكاء منه، هدفه تضليل القارئ، للذهاب به مستسلماً إلى نقطة اللاعودة. فعلي بدر الذي يكتب بطريقة تشنجية، متوترة وسريعة في تقريريتها يصنع لقرائه مصيراً منحازاً، أو هو ما يخطط له ضمناً. في بابا سارتر كانت سخريته المريرة من ثقافة ستينات القرن الماضي هدفاً، وفي لركض وراء الذئاب استبدل هدفاً آخر بهدف سخريته ذاك «النموذج العراقي من الشيوعية». نوع مختلف من الكتابة الروائية، ذلك الذي يتبعه علي بدر. نوع لم يعتده القارئ العربي، يكتبه كاتب عربي. لذلك وقع القراء إزاءه في حيرة: إما أن يقبلوا به فيكون عليهم حينها أن يقبلوا على أفكار الروائي أو أن يرفضوه فيحرموا أنفسهم من متعة التلصص على حيوات نادرة.

حيادية الكاتب كانت تعبيراً عن مهارته الحرفية ، لكنه كان أحياناً يفقد السيطرة فتنحرف الرواية عن مسارها لتمتلئ صفحاتها بالكلام المباشر، الذي ينوء بثقل الواقع. وهنا يتحول الصنيع الفني من منجم للرؤى إلى فضاء للأفكار. كتب الروائي صفحات كثيرة، يمكن تفادي قراءتها. فهي بقدر اقترابها المباشر من السياسة كانت تطعن الفن باعتباره خلاصاً. أخلت تلك الصفحات روايته من الجمال. لكنّ خطأ من هذا النوع لا يُسقط عمارة باروكية، بل قد يمتزج بزخارفها ليكون جزءاً ناتئا منها، يراه المرء كما لو كان استعادة لحاجة ضرورية.

علي بدر ماهر في إنشاء ذلك النوع من العمارة، وهو النوع الذي تتخلله الموسيقى من كل الجهات. أحياناً يلجأ إلى حلول سينمائية سريعة مثلما فعل في بابا سارتر. غير أن المصائر التي تنتظر هي غير النسيج الذي يحاك بيدين قلقتين. ولان بدر يكتب روايته مدفوعاً بالوقائع، فإن القارئ وهو يتبعه سرعان ما يدخل في متاهة، يكون الخلاص منها جزءاً من لعبة المصير الذي ينتظر الأبطال. لهاث لا تنقذه اللغة التي يستعملها الروائي أحيانا بأناة تكشف عن ملكة رائعة في الوصف. ولعل كتبه في أدب الرحلات مرتع خصب لتلك الملكة».

يحبس القارئ أنفاسه في صفحات كثيرة وهو يتوقع أن يرى نهاية غير متوقعة تجر كل هذا الخراب الذي تخيله إلى مكان آخر. مكان يكون فيه ذلك الخراب مجرد ذكرى. غير أن الروائي يذهب في تشاؤمه إلى النهاية. فلا الستينات في بابا سارتر كانت منجماً للجمال ولا الثورة في الركض وراء الذئاب هي حلم الفقراء. ما لم يقله أحد من المخيبين يقوله علي بدر: الجمال والثورة هما في مكان آخر. لقد شبه لنا ليس إلا. عدو لذاكرة الآلاف علي بدر هذا. ينزع القناع ولا يصل إلى الوجه، يقترح نهاية للعبة ولا يستبدل لعبة أخرى بها. يستجيب لشروط الفن كلها.

روايات
 2001 بابا سارتر. جائزة أبو القاسم الشابي في تونس. جائزة الدولة للآداب في بغداد.
 2002 شتاء العائلة، روايته التي حازت على جائزة الإبداع الأدبي في الإمارات.
 2003 الطريق إلى تل المطران.
 2004 الوليمة العارية. وقد حصلت هذه الرواية على منحة من مؤسسة الكوندور الثقافية.
 2005 صخب ونساء وكاتب مغمور.
 2006 مصابيح أورشليم.
 2007 الركض وراء الذئاب.
 2008 حارس التبغ.(القائمة الطويلة الجائزة العالمية للرواية )
 2009 ملوك الرمال (القائمة الطويلة الجائزة العالمية للرواية 2010)
 2010 الجريمة، الفن، وقاموس بغداد.
 2011 أساتذة الوهم.
 2015 الكافرة.
 2016 عازف الغيوم.
 2017 الكذابون يحصلون على كل شيء.
 2018 حفلة القتلة.

دراسات
 2005 أمير نائم وحملة تنتظر.
 2006 ماسنيون في بغداد. شهادة تقديرية من جامعة نونتر في باريس.
 2006 خرائط منتصف الليل (رحلات وريبورتاجات صحفية عن إسطنبول وطهران وأثينا والجزائر وقبرص وباريس وأفريقيا).
جائزة ابن بطوطة للأدب الجغرافي من الإمارات العربية المتحدة.
 2007 شهادات (شهادات عن عراق ما بعد صدام حسين) صدر في برلين عن مؤسسة فرندريش إيبر الألمانية .
 2008 بين الوطن والمنفى ريبورتاج صحفي مع الصحفية الأميركية شرل مندز.
الميدالية الذهبية لحقوق الإنسان من مؤسسة الإنترنويز .
 2010 بطاقة دخول إلى حفلة المشاهير.

مسرحيات
 2012 مسرحية القاتل الخيالي.
 2013 مسرحية فاطمة التي اسمها صوفي.

أفلام
فيلم وثائقي (تحت الرماد) مع المخرج زياد تركي

مراجع

مراجع إضافية
 صبري حافظ، أخبار الأدب، اكتشاف بدر
 عبد الله إبراهيم، علي بدر والمغامرة السردية
 فاطمة المحسن عن علي بدر ورواية التواريخ المستنسخة .

 موقع كتارا، الروائيون العرب، علي بدر http://www.kataranovels.com/novelist/علي-بدر/

أشخاص على قيد الحياة
جنود عراقيون
خريجو جامعة بروكسل الحرة
خريجو جامعة بغداد
روائيو القرن 20
روائيون عراقيون
شعراء آسيويون
شعراء القرن 20
شعراء عراقيون في القرن 20
شعراء عراقيون في القرن 21
صحفيون عراقيون
علماء عراقيون
كتاب روائيون عراقيون
كتاب عراقيون حسب النوع الفني
كتاب قصة قصيرة في القرن 20
كتاب من بغداد
مترجمون عراقيون
مهاجرون إلى بلجيكا
مواليد 1979
مواليد في بغداد
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21

علي بدر


Rudolf Matt (* 21. April 1877 in Mauren; † 26. Juli 1960 ebenda) war ein liechtensteinischer Politiker (VP, später VU).

Biografie
Matt, von Beruf Schlossermeister und Landwirt, war von 1915 bis 1918 Gemeindekassier sowie von 1921 bis 1924 Gemeindevorsteher in Mauren. Von 1922 bis 1928 war er Landesschulrat.

Von 1922 bis 1926 war Matt für die Volkspartei erstmals Abgeordneter im Landtag des Fürstentums Liechtenstein. Von 1936 bis 1949 war er Mitglied der Verwaltungsbeschwerdeinstanz. Von 1939 bis 1945 gehörte er dem Landtag erneut an. Diesmal für die Vaterländische Union, in der die Liechtensteinische Volkspartei mittlerweile aufgegangen war. Als Abgeordneter war er Mitglied der Finanzkommission und des Landesausschusses.

Matt war 1936 Mitglied des auf der Gründungsversammlung der Vaterländischen Union gewählten Zentralausschusses.

Weblinks

 e-archiv.li, Landesarchiv Fürstentum Liechtenstein

Landtagsabgeordneter (Liechtenstein)
Gemeindevorsteher (Mauren)
Landwirt (Liechtenstein)
Mitglied der Christlich-sozialen Volkspartei (Liechtenstein)
VU-Mitglied
Liechtensteiner
Geboren 1877
Gestorben 1960
Mann

Rudolf Matt


هذه قائمة الدول مرتبة حسب استهلال الشاي سنوياً لكل فرد, .

المراجع

انظر أيضا
 قائمة الدول حسب استهلاك القهوة للفرد

ثقافة الشاي
شاي

قائمة الدول حسب استهلاك الشاي للفرد


Chiune "Sempo" Sugihara (în , Sugihara "Senpo" Chiune; ) a fost un funcționar guvernamental japonez care a servit ca viceconsul al Imperiului Japonez în Lituania. În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, Sugihara a ajutat mii de evrei să fugă din Europa prin emiterea de vize de tranzit pentru ei, astfel încât ei să poată călători prin teritoriul japonez, riscându-și slujba și viața familiei sale. Evreii fugari erau refugiați din vestul Poloniei ocupat de Germania și din estul Poloniei ocupat de URSS, precum și locuitori ai Lituaniei. La câteva decenii după război, în 1985, Statul Israel l-a onorat pe Sugihara ca unul dintre Drepți între popoare (în ) pentru acțiunile sale. El este singurul cetățean japonez care a fost onorat astfel.

Sugihara le-a spus refugiaților să-l numească "Sempo" - pronunțarea chino-japoneză a literelor japoneze ale numelui lui - așa cum era mai ușor pentru persoanele nejaponeze să-l pronunțe.

Primii ani
Chiune Sugihara s-a născut pe 1 ianuarie 1900 (anul 33 al erei Meiji), în districtul Mugi (武儀郡) al orașului Kozuchi (上有知町), cunoscută astăzi sub denumirea de orașul Mino (美濃市) din Prefectura Gifu, dintr-un tată din clasa de mijloc, Yoshimi Sugihara (杉原好水 Sugihara Yoshimi), și o mamă din clasa superioară, Yatsu Sugihara (杉原やつ Sugihara Yatsu). Când s-a născut el, tatăl său lucra la biroul de taxe și impozite din Kozuchi și familia lui au locuia într-un templu budist Kyōsen-ji (教泉寺) din apropiere, unde s-a născut el. El era al doilea fiu al familiei, care număra cinci băieți și o fată. Tatăl său s-a mutat, împreună cu familia, în mai multe localități din cadrul biroului Administrației Fiscale din Nagoya. În 1903 (Meiji 36) familia s-a mutat în satul Asahi din Niu-gun, Prefectura Fukui. În 1904 (Meiji 37) s-au mutat în orașul Yokkaichi din prefectura Mie. În 25 octombrie 1905 (Meiji 38) s-au mutat la Nakatsu, Ena-gun, Prefectura Gifu. Pe 2 aprilie 1906 (Meiji 39), Chiune a intrat la Școala Elementară Municipală din Nakatsu (acum Școala Elementară Minami din Nakatsugawa, Prefectura Gifu). În 32 martie 1907 (Meiji 40) s-a transferat la Școala Elementară Kuwana din Prefectura Mie (în prezent Școală Elementară Nissin din Kuwana). În luna decembrie a aceluiași an s-a transferat la Școala Elementară Furuwatari din Nagoya (acum Școala Elementară Heiwa din Nagoya). În 1912 a absolvit cu onoruri Școala Elementară Furuwatari și a intrat la școala secundară nr. 5 Aichi (acum liceul Zuiryo), o școală mixtă gimnazială și liceală. Tatăl său dorea ca el să devină medic, dar Chiune a picat intenționat la examenul de admitere, scriindu-și doar numele pe foile de examen. În schimb, el a intrat în 1918 la Universitatea Waseda și s-a specializat în limba engleză. La acel moment, a intrat în Yuai Gakusha, fraternitatea creștină care a fost fondată de pastorul baptist pastor Harry Baxter Benninhof, pentru a-și îmbunătăți cunoștințele de limba engleză. În 1919, el a trecut examenul de admitere pentru o bursă a Ministerului de Externe. Ministerul de Externe Japonez l-a recrutat și l-a trimis la Harbin, China, unde a studiat, de asemenea, limbile rusă și germană, și mai târziu a devenit un expert în afacerile rusești.

Diplomat în Manciuria
Sugihara a servit în cadrul Ministerului de Externe al Manciuriei, luând parte la negocierile cu Uniunea Sovietică privind Calea ferată din nordul Manciuriei.

În perioada petrecută la Harbin, Sugihara s-a căsătorit cu Klaudia Semionovna Apollonova și s-a convertit la creștinism (Biserica Ortodoxă Rusă).

În 1935, Sugihara și-a dat demisia din funcția de viceministru de Externe al Manciuriei, în semn de protest față de maltrarea de către japonezi a localnicilor chinezi.

Sugihara și soția sa au divorțat în anul 1935, înainte ca el să se întoarcă în Japonia, unde s-a căsătorit cu Yukiko Kikuchi, care a devenit Yukiko Sugihara (1913-8 octombrie 2008) (杉原幸子 Sugihara Yukiko), după căsătorie; ei au avut patru fii (Hiroki, Chiaki, Haruki, Nobuki). În 2010 Nobuki era singurul lor fiu care mai trăia și singurul reprezentant al familiei lui Chiune Sugihara. Chiune Sugihara a slujit, de asemenea, în cadrul Departamentului de Informații al Ministerului Afacerilor Externe și ca traducător pentru Legația Japoneză de la Helsinki, Finlanda.

Lituania

În 1939, Sugihara a devenit viceconsul al Consulatului Japonez de la Kaunas, Lituania. Îndatoririle lui includea raportarea mișcărilor de trupe germane și sovietice și informarea cu privire la planificarea de către Germania a unui atac asupra Sovieticilor și, în acest caz, raportarea detaliilor acestui atac către superiorii lui de la Berlin și Tokyo.

Sugihara a cooperat cu serviciile poloneze de informații ca parte a unui mare plan de cooperare japonezo-poloneză. Când Uniunea Sovietica a ocupat statul suveran Lituania în 1940, mulți refugiați evrei din Polonia (evrei polonezi) precum și evrei lituanieni, au încercat să obțină vize de ieșire. Fără vize, era periculos să călătorească, dar a fost imposibil să găsească țări care să dorească emiterea acestor vize. Sute de refugiați au venit la consulatul japonez din Kaunas, încercând să obțină o viză pentru Japonia. În acea perioadă, în preajma izbucnirii războiului, evreii lituanieni constituiau o treime din populația urbană a Lituaniei și jumătate din locuitorii fiecărui oraș. Consulul olandeză Jan Zwartendijk a emis câteva vize cu destinația Curaçao, o inslulă din Caraibe și colonie olandeză care nu necesita nici o viză de intrare, sau Surinam (care a devenit stat independent în 1975). La momentul respectiv, guvernul japonez cerea ca vizele să fie eliberate numai acelor persoane care trecuseră prin procedurile de imigrare și aveau fonduri suficiente. Cei mai mulți dintre refugiați nu îndeplineau aceste criterii. Sugihara a contactat conștiincios Ministerul de Externe al Japoniei de trei ori pentru instrucțiuni. De fiecare dată, Ministerul i-a răspuns că oricine primește o viză de tranzit trebuie să aibă o viză pentru a o a treia destinație din afara Japoniei, fără excepții.

 conștient de faptul că solicitanții erau în pericol dacă rămâneau acolo, Sugihara a decis să acorde vize pe cont propriu. El a ignorat cerințele pentru acordarea vizelor și a emis vise de zece zile pentru evrei pentru a tranzita Japonia, încălcându-și atribuțiile primite. Datorită postului său diplomatic inferior și a culturii birocratice a Ministerului de Externe al Japoniei, acest lucru era un act neobișnuit de nesupunere. El a vorbit cu oficialii sovietici care au fost de acord să-i lase pe evrei să călătorească prin URSS cu Trans-Siberian Railway, plătind biletul standard la tarife de cinci ori mai mari.

Sugihara a continuat să emită personal vize, petrecând, potrivit surselor, 18-20 de ore pe zi pentru scrierea lor și emițând zilnic un număr de vize normal pentru o lună, până în 4 septembrie, când a trebuit să părăsească postul deoarece consulatul a fost închis. Până atunci el a avut acordat mii de vize pentru evrei, dintre care mulți erau capi de familii și aveau, prin urmare, dreptul de a-și lua familiile cu ei. Potrivit martorilor, el a scris vize în timp ce-și părăsea hotelul și chiar după urcarea în tren, în gara Kaunas, aruncând vize către mulțimea de refugiați disperați prin fereastra trenului până la plecarea trenului din gară.

Într-un gest final de disperare, foi albe de hârtie, doar cu sigiliul consulatului și semnătura lui (care putea fi scrisă mai târziu deasupra vizei) au fost pregătite în grabă și aruncate afară din tren. În timp ce se pregătea să plece, el a spus: "Vă rog să mă iertați. Nu mai pot să scriu. Vă doresc toate cele bune." Când el s-a înclinat către oamenii din fața lui, cineva a exclamat: "Sugihara. Nu te vom uita niciodată. Cu siguranță te voi vedea din nou!"

Sugihara s-a mirat el însuși despre lipsa unei reacții oficiale față de miile de vize pe care le-a emis. Mulți ani mai târziu, el și-a amintit: "Nimeni nu a spus niciodată nimic despre asta. Îmi amintesc că mă gândeam că, probabil, nu și-au dat seama cât de multe am emis, de fapt".

Numărul total de evrei salvați de Sugihara nu este cunoscut precis, fiind estimat la aproximativ 6.000; au fost emise viza de familie — ceea ce a permis mai multor persoane să călătorească cu o singură viză, ceea ce ar face ca numărul să fie în realitate mult mai mare. Centrul Simon Wiesenthal a estima că Chiune Sugihara a emis vize de tranzit pentru circa 6.000 de evrei și că în jur de 40.000 de descendenți ai evreilor refugiați sunt astăzi în viață datorită acțiunilor lui. Servicile poloneze de informații au emis niște vize false. Văduva lui Sugihara și fiul lui cel mare estima că el a salvat 10.000 de evrei de la o moarte sigură, în timp ce profesorul de la Universitatea din Boston Hillel Levine, estimează, de asemenea, că el a ajutat "10.000 de oameni", dar mult mai puțini oameni au supraviețuit în cele din urmă. Într-adevăr, unii evrei care au primit vizele emise de Sugihara nu au reușit să plece la timp din Lituania, care a fost ocupată ulterior de germanii care au invadat Uniunea Sovietică la 22 iunie 1941, și au pierit în Holocaust.

Biroul de Evidență Diplomatică al Ministerului Afacerilor Externe a prezentat public două documente privind activitatea lui Sugihara: primul document este o notă diplomatică din 5 februarie 1941 a lui Chiune Sugihara către ministrul de externe al Japoniei Yōsuke Matsuoka în care Sugihara declara că a emis 1.500 din cele 2.139 vize de tranzit pentru evrei și polonezi; cu toate acestea, deoarece majoritatea celor 2.139 de beneficiari nu erau evrei, acest lucru ar însemna că majoritatea vizelor au fost date în schimb evreilor polonezi. Levine notează apoi că un alt document din același fișier diplomatic "indică o suplimentare de 3.448 vize emise la Kaunas dintr-un total de 5.580 vize", care au fost date probabil evreilor disperați să fugă din Lituania către Japonia sauChina ocupată de japonezi.

Mulți refugiați și-au folosit vizele pentru a călători prin Uniunea Sovietică către Vladivostok și apoi cu barca către Kobe, Japonia, unde exista o comunitate evreiască. Tadeusz Romer, ambasadorul Poloniei la Tokyo, a organizat o activitate de ajutorare a lor. Din august 1940 până în iunie 1941, el a reușit să obțină vize de tranzit în Japonia, vize de azil politic pentru Canada, Australia, Noua Zeelandă, Birmania, certificate de imigrare către Palestina aflată sub mandat britanic și vize de imigrare în Statele Unite ale Americii și în unele țări din America Latină pentru mai mult de două mii de refugiați evrei polonezi și lituanieni, care au sosit la Kobe, Japonia, și în Ghetoul din Shanghai, China.

O parte din evreii supraviețuitori care au avut vize emise de Sugihara au rămas în Japonia până când au fost deportați în ghetoul din Shanghai, unde exista deja o mare comunitate evreiască care exista încă de la mijlocul anilor 1930. Unii au călătorit prin Coreea direct către Shanghai, fără a mai trece prin Japonia. Un grup de treizeci de oameni, care posedau cu toții o viză pentru "Jakub Goldberg", au călătorit pe mare timp de mai multe săptămâni înainte să li se permită în final să treacă prin Tsuruga. Majoritatea celor aproximativ 20.000 de evrei au supraviețuit Holocaustului în ghetoul din Shanghai până la capitularea Japoniei în 1945, la trei-patru luni după prăbușirea celui de-al Treilea Reich.

Demisia
Sugihara a fost repartizat la Königsberg, în Prusia de Est, înainte de a fi numit în funcția de consul general la Praga, Cehoslovacia, din martie 1941 până la sfârșitul anului 1942 și apoi la legația din București, România, din 1942 până în 1944. Când trupele sovietice au intrat în România, i-au deportat pe Sugihara și pe familia lui într-un lagăr de prizonieri de război unde i-au ținut optsprezece luni. Ei au fost eliberați în 1946 și s-au întors în Japonia prin Uniunea Sovietică pe calea ferată trans-siberiană și prin portul Nahodka. În 1947, Ministerul de Externe al Japoniei i-a cerut să demisioneze, din cauza reducerii numărului de funcționari. Unele surse, inclusiv soția lui, Yukiko Sugihara, au spus că Ministerul de Externe i-a spus lui Sugihara că a fost demis din cauza "incidentului" din Lituania.

Perioada postdiplomatică
Sugihara s-a stabilit în orașul Fujisawa din prefectura Kanagawa cu soția și cu cei trei fii. Pentru a-și întreține familia, a prestat o serie de munci necalificate, ajungând la un moment dat să vândă becuri din ușă în ușă. El a suferit o tragedie personală în anul 1947, când fiul său cel mai mic, Haruki, a murit la vârsta de șapte ani, la scurt timp după întoarcerea lor în Japonia. În 1949 au a mai avut un fiu, Nobuki, care este ultimul fiu în viață și ultimul reprezentant al familiei lui Chiune Sugihara și care locuiește în prezent în Belgia. El a lucrat mai târziu să lucreze pentru o companie de export ca director general al biroului din cadrul postului militar american. Fiind vorbitor fluent de limba rusă, Sugihara a mers să muncească timp de șaisprezece ani în Uniunea Sovietică, în timp ce familia lui a rămas în Japonia.

În 1968, Jehoshua Nishri, atașat economic la Ambasada Israeliană de la Tokyo și unul dintre cei ajutați de Sugihara, l-a găsit în cele din urmă și l-a contactat. Nishri era un adolescent polonez în anii 1940. În anul următor Sugihara a vizitat Israelul și a fost întâmpinat cu căldură de către guvernul israelian. Persoanele ajutate de Sugihara au început să facă lobby pentru includerea sa în memorialul Yad Vashem.

În 1985, Chiune Sugihara a primit titlul de Drept între popoare (, translit. Khasidei Umot ha-Olam) din partea guvernului statului Israel. Sugihara era prea bolnav pentru a călători în Israel, așa că soția și fiul cel mai mic Nobuki au acceptat onoarea în numele lui.
În același an, la 45 de ani după invazia sovietică în Lituania, a fost întrebat de motivele pentru care a emis vize pentru evrei. Sugihara a explicat că refugiații erau ființe umane și că pur și simplu aveau nevoie de ajutor. Când a fost întrebat de către Moshe Zupnik de ce și-a riscat cariera pentru a salva alte persoane, el a spus pur și simplu: "am făcut-o doar pentru că mi-a fost milă de oameni. Au vrut să plece așa că le-am dat vize".

Sugihara a murit în anul următor, la un spital din Kamakura, la 31 iulie 1986. În ciuda publicității făcute lui în Israel și în alte state, el a rămas practic necunoscut în țara sa de origine. Abia atunci când o mare delegație evreiască din întreaga lume, inclusiv ambasadorul Israelului în Japonia, a apărut la înmormântarea lui, au aflat și japonezii ceea ce a făcut. El și-a pierdut cariera diplomatică, dar a primit o mare apreciere postumă.

Memorie și onoruri
Străzile Sugihara din Kaunas și Vilnius, Lituania, Strada Chiune (Sempo) Sugihara din Jaffa, Israel, și asteroidul 25893 Sugihara sunt numite după el.

Când văduva lui Sugihara, Yukiko, a călătorit la Ierusalim în 1998, ea a fost întâmpinată de supraviețuitori cu lacrimi în ochi care i-au arătat vizele pe foi îngălbenite pe care soțul ei le-a semnat. Un parc din Ierusalim este numit după el. Guvernul japonez l-a onorat cu prilejul centenarului nașterii sale, în anul 2000.

El a fost decorat post-mortem cu Crucea de Comandor cu Stea a Ordinului Polonia Restituta în 2007 și cu Crucea de Comandor a Ordinului de Merit al Republicii Polone de președintele Poloniei în 1996. De asemenea, în 1993, el a fost distins cu Crucea pentru salvarea de vieți a Lituaniei.
El a fost distins post-mortem cu Premiul Sakura al Centrului Cultural Japonez Canadian (JCCC) din Toronto, în noiembrie 2014.

În iunie 2016, o stradă din Netanya, Israel a primit numele lui Sugihara, în prezența fiului său, Nobuki, ca urmare a faptului că mai mulți locuitori actuali din Netanya sunt descendenți ai evreilor lituanieni care au scăpat de genocid cu ajutorul diplomatului japonez.

Referințe

Lectură suplimentară
 Yutaka Taniuchi (2001), The miraculous visas -- Chiune Sugihara and the story of the 6000 Jews, New York, Gefen Books.
 Seishiro Sugihara & Norman Hu (2001), Chiune Sugihara and Japan's Foreign Ministry : Between Incompetence and Culpability, University Press of America.

 J.W.M. Chapman, "Japan in Poland's Secret Neighbourhood War" in Japan Forum No.2, 1995.
 Ewa Pałasz-Rutkowska & Andrzej T. Romer, "Polish-Japanese co-operation during World War II " in Japan Forum No.7, 1995.
 Takesato Watanabe, "The Revisionist Fallacy in The Japanese Media1-Case Studies of Denial of Nazi Gas Chambers and NHK's Report on Japanese & Jews Relations"in Social Sciences Review, Doshisha University, No.59,1999.
 Gerhard Krebs, Wayback Machine, NOAG 175-176, 2004.
 Gerhard Krebs, "The Jewish Problem in Japanese-German Relations 1933-1945" in Bruce Reynolds (ed.), Japan in Fascist Era, New York, 2004.
 Jonathan Goldstein, "The Case of Jan Zwartendijk in Lithuania, 1940" in Deffry M. Diefendorf (ed.), New Currents in Holocaust Research, Lessons and Legacies, vol.VI, Northwestern University Press, 2004.
 Hideko Mitsui, "Longing for the Other : traitors' cosmopolitanism" in Social Anthropology, Vol 18, Issue 4, November 2010, European Association of Social Anthropologists.
 "Lithuania at the beginning of WWII"
 George Johnstone, "Japan's Sugihara came to Jews' rescue during WWII" in Investor's Business Daily, 8 December 2011.
 William Kaplan, One More Border: The True Story of One Family's Escape from War-Torn Europe,

Legături externe
 Chiune Sugihara Centennial Celebration
 Jewish Virtual Library: Chiune and Yukiko Sugihara
 Revisiting the Sugihara Story from Holocaust Survivors and Remembrance Project: "Forget You Not"
 Visas for Life Foundation
 Immortal Chaplains Foundation Prize for Humanity 2000 (awarded to Sugihara in 2000)
 Foreign Ministry says no disciplinary action for "Japan's Schindler"
 Foreign Ministry honors Chiune Sugihara by setting his Commemorative Plaque (Oct. 10, 2000)
 ['Sugihara' Salvation Visa, signed by two of the Righteous Among the Nations. Kovno and Riga, 1940. Very rare]
 Japanese recognition of countryman
 Chiune Sempo Sugihara - Righteous Among the Nations - Yad Vashem
 United States Holocaust Memorial Museum - Online Exhibition  Chiune (Sempo) Sugihara

 Sugihara Museum in Kaunas, Lithuania
 Interview Nobuki Sugihara

Nașteri în 1900
Decese în 1986
Diplomați japonezi
Drepți între popoare din Japonia
Absolvenți ai Universității Waseda

Chiune Sugihara


Allioniellopsis, monotipski rod pravih mahovina u porodici Sematophyllaceae. Jedina vrsta je  A. cryphaeoides

Rod i vrsta opisani su 1982.

Sinonimi
 Allioniella cryphaeoides Broth.

Izvori

Sematophyllaceae

Allioniellopsis


Safiye Sultan veya Melike Safiye Sultan (Osmanlıca: صفیه سلطان; d. 1550 - ö. 10 Kasım 1605 veya Ocak 1619), Osmanlı Padişahı III. Murad'ın eşi ve Sultan III. Mehmed'in annesi.

Kimliği
Kökeni hakkında kesin bir bilgi olmamakla birlikte çeşitli rivayetler vardır. O dönemin Venedik kaynaklarında Dukakin'de Rezi köyünde doğduğu ve Arnavut kökenli olduğu belirtilir. III. Murad'ın ilk saltanat yıllarında İstanbul'da bulunan Alman elçilik heyetinden rahip Stephan Gerlach ise Safiye Sultan'ın Bosna kökenli olduğunu söyler ve Sultan Murad'a şehzadelik yıllarında Ferhad Paşa tarafından hediye edildiğini yazar. Babasının Korfu valisi, gerçek adının Cecilia Baffo olduğu, Venedik'le Korfu arasında seyahat ederken Osmanlı korsanları tarafından Adriyatik denizinde kaçırılıp Şehzade Murad'a sunulduğu bilgisi ise doğru olmayıp Nurbanu Sultan ile karıştırılmasından kaynaklanmıştır. Saraydan önceki hayatı hakkında bilgi bulunmamaktadır. Ferhad Paşa tarafından Şehzade Murad'a takdim edildiği söylenir. Venedik kaynaklarında on üç yaşında Şehzade Murad'a takdim edildiği söylenir.

Haseki Sultanlık dönemi
Safiye Sultan, III. Murad tahta geçince baş kadın oldu. Büyüleyici güzelliği ve parlak zekâsı sayesinde büyük bir nüfuz sahibi oldu. Bu nüfuzu yeni Valide Sultan olan Nurbanu Sultan tehdit olarak gördü ve ondan kurtulmak istedi. Bu rekabetin öncüleri Mihrimah Sultan,  Esmehan Sultan ve Gevherhan Sultan idi. Sultan Murad'a her gün yeni bir cariye sunuldu ve Safiye Sultan'ın düşmanları onu gözden düşürmek istediler. Ancak III. Murad'ın gözü hep en sevdiği hasekisine baktı. 1585'ten itibaren güçlü kadın düşmanları yoktu, ama hâlen kadın rakipleri vardı. Bunlar; Mihriban Haseki Sultan, Şahuban Haseki Sultan, Nazperver Haseki Sultan, Şemsi Ruhsar Haseki Sultan, Fahriye Haseki Sultan ve diğerleridir. İktidar yolunda, önüne çıkan engelleri kaldırma mücadelesi verdi.

Safiye Sultan sadece devletin iç işlerine değil dış işlerine de müdahale etmekteydi. Bu anlamda yabancı hükümdarlarla doğrudan mektuplaştığı ve diplomatik ilişkiye girdiği bilinmektedir. İngiltere Kraliçesi I. Elizabeth ona 1593'te mücevherlerle işlenmiş bir portresini, o da kraliçeye gümüş işlemeli elbise ve kemerle altın işlemeli iki mendil gönderdi. Bu hediyeleşmeler daha sonra onun valide sultanlığı döneminde de sürdü; kraliçenin sunduğu bir arabaya elbise, kuşak, gümüş işlemeli iki havlu, üç mendil, yakut ve inci ile bezenmiş bir taçla mukabele etti. İngiltere elçisi Edward Barton da valide sultana verdiği hediyeler sayesinde İstanbul'daki tayinlerde etkin rol oynadı. Nitekim bu ilişkiler ve hediyeler etkisini gösterecek ve Safiye Sultan adeta kraliçenin saraydaki en büyük destekçisi olacaktı. Kraliçe ona 1599'da süslü bir araba hediye etmiş ve Safiye Sultan da bu araba ile İstanbul'da o zaman için hiç alışılmadık şekilde gezmeye başlamıştır. Safiye Sultan, özellikle Sokullu Mehmed Paşa'nın 1579 yılındaki ölümünden sonra devlet yönetiminde oldukça önemli bir rol üstlenmiştir.

Valide Sultanlık dönemi

Safiye Sultan, Valide Sultanlık döneminde etkin bir rol oynadı. 1595 yılında III. Murad'ın vefatı ve oğlu III. Mehmed'in tahta geçmesiyle birlikte valide sultan olarak devlet içindeki konumu daha da güçlendi. Kocasına ve onun ölümünden sonra çevresindeki diğer tehlikelere karşı oğlunu korumaya çalıştı. Nitekim III. Mehmed'in büyük oğlu Mahmud'un annesinin girişimiyle tahta geçme planları yaptığı gerekçesiyle öldürülmesini sağlamıştı. III. Mehmed önemli konularda kendisine danışırdı. Nurbânû Vâlide Sultan günlük 2000 akçe alırken oğlu onun maaşını günlük 3000 akçeye çıkardı ve bu maaş oğlunun ölümünden sonra gönderildiği Eski Saray'da da kendisine ödendi. Devlet adamlarından rüşvet ve hediyeler alarak memuriyetlere tayinlerinde başrolü oynadı. Halk ve memurlar devlet işlerindeki bu etkin rolünü bildiği için işlerini gördürebilmek amacıyla ona başvurur, hatta bazen arabasının önünü kesip bu gibi konularda isteklerde bulunurdu. Sadrazamdan şeyhülislama kadar bütün azil ve tayinlerde, devlet işlerinin yürütülmesinde birinci derecede etkili oldu. 1596 yılında Eğri seferine çıkan III. Mehmed, 1 milyar akçelik bir hazineyi annesinin kullanımına verdi. Bu sırada İstanbul'daki azil ve tayinlerle devlet işleri onun doğrudan müdahalesine daha açık bir duruma geldi. Ancak söz konusu müdahaleler onun sevilmeyen bir insan olmasına ve merkezde pek çok düşman kazanmasına sebep oldu. Eğri Kalesi'nin fetih haberinin İstanbul'a ulaşması üzerine fakirlere, yetim ve dullara sadaka dağıttı.

Dış politikada kayınvalidesi Nurbânû gibi Venedik yanlısı bir tutum izledi. Şüphesiz bu siyasette Venedik elçilerinin kendisine sunduğu zengin hediyelerin payı vardır. Safiye Sultan'ın Venedik'e desteği, kendisine verilen rüşvet ve hediyeler dönemin İstanbul elçilerinin raporlarına kadar yansımıştır. Onun sözünü tutan güvenilir bir kadın olduğunu ifade eden Venedik elçisi Matteo Zane, elçilerin kendisine hediye vermesini beklemeden kendisinin almak istediği şeyi onlardan talep ettiğini belirtir. Venedik, Safiye Sultan sayesinde ikili ilişkilerde ortaya çıkan pek çok tehlikeyi büyümeden atlattı. Vâlide sultan, elçiliklerle olan irtibatını yakın hizmetkârı, kirakadın, yahudi Esparanzo Malchi vasıtasıyla sağlamaktaydı. İşleyen rüşvet çarkının da merkezinde olan Esparanzo, bu sayede büyük bir servete sahip oldu; İstanbul Gümrüğü'nü iltizamla aldı ve karşılığında verdiği kalp akçe yüzünden 1 Nisan 1600 tarihinde hassa sipahilerinin çıkardığı bir isyanda oğluyla birlikte feci şekilde öldürüldü. Asilerin bu işte büyük payı olduğunu düşündükleri Safiye Sultan ise bu badireden zorlukla yakasını kurtardı. Zira padişah annesini uyaracağını söyleyerek isyancıları ancak yatıştırabildi.

Şehzade Mahmud'un boğdurulması
1587'de doğan Şehzade Mahmud'un annesi, oğlunun ne zaman tahta çıkacağını merak eder. Bir gün bir falcıya bir mektup yazar. Mektupta oğlunun ne zaman tahta çıkacağını sorar. Verilen cevap ise Safiye Sultan'ın eline geçer. Bunun üzerine 1603 yılında annesi ve şehzade boğdurulur.

Yemişçi Hasan Paşanın idamı

Safiye Sultan, Şeyhülislam Sun'ullah Efendi ile Yemişçi Hasan Paşa arasındaki çekişme neticesinde huzursuzlukları giderek artan kesimlerin 1603'te çıkardığı karışıklıklar sırasında da zor durumda kaldı. Asiler onun sürgüne yollanmasını istedilerse de yakın adamları Kapıağası Gazanfer Ağa ile Dârüssaâde Ağası Osman Ağa'yı öldürtüp onlara teslim etmek zorunda kalan III. Mehmed bu şekilde askeri yatıştırdı. Daha sonra Safiye Sultan, Vezîriâzam Yemişçi Hasan Paşa ile anlaşmazlığa düştü ve onun da idam edilmesini sağladı.

Oğlunun Vefatından Sonraki Yaşamı
Safiye Sultan günde 3000 akçe maaşı ile yeni Valide Sultan olan Handan Sultan'dan daha fazla maaş alıyordu ve hâlen haremdeydi. Bu durum uzun sürmedi. Oğlu öldükten sonra makamı düşen Safiye Sultan'ın yerine gelini olan ve Benli Haseki namıyla da bilinen Handan Sultan geçmişti. Bu nedenle kendisinin Büyük Valide Sultan olduğuna ilişkin iddialar bir spekülasyondan ibarettir. Çünkü bu makam ilk defa Kösem Sultan tarafından kullanılmıştır. Haremde çift başlılık olmazdı ve mühür kimde ise esas Valide Sultan o olurdu.

Bu yüzden ilk işlerin arasına Sultan Ahmed'in sünneti ile birlikte Safiye Sultan'ın Eski Saray'a gönderilmesi de alınmıştır. Oğlunun vefatından sonra sarayda sadece on sekiz ya da on dokuz gün kalan Safiye Sultan 9 Ocak 1604'te büyük bir alay ile Eski Saray'a gönderildi. Bütün hizmetçileri ve kadınları ile sürgün edilen Safiye Sultan'ın torununa lanetler yağdırdığı da kaynaklarda geçmektedir. Böylece Safiye Sultan'a yakın isimler de haremden uzaklaştırılmış oldu. I. Ahmed sancağa çıkmadan tahta geçtiği ve Safiye Sultan da tüm alayıyla beraber gönderildiğinden saray neredeyse bomboş kalmıştı. Bu yüzden denilebilir ki, genel kanının aksine Safiye Sultan'ı Eski Saray'a gönderen Kösem Sultan değil, bizzat Valide Handan Sultan'dır.

Eski Saray'a yerleştikten sonra siyasete müdahale edemeyen Safiye Sultan ömrünün kalanını o sarayda geçirdi.

Yaptırdığı Eserler

Safiye Sultan 9 Nisan 1598 tarihinde Eminönü'ndeki Yenicami'nin inşasını bir törenle başlattı; ancak oğlu ölüp kendisi Eski Saray'a nakledilince epeyce ilerlemiş olan külliyenin inşası yarım kaldı. 1665'te Avcı Mehmet'in annesi Turhan Sultan tarafından tamamlandı. Bu caminin dışında Üsküdar'da Karamanlı köyünde bir cami ve çeşme yaptırdı; kocasının türbesinde Kur'an okunması için bir vakıf kurdu. Fatih'te Âşıkpaşa mahallesinde bulunan İmam Gazzâlî neslinden bir zatın mezarı üzerinde türbe inşa ettirdi. Dâvud Paşa sahasında bir kasır yaptırdı. Zaman zaman III. Mehmed'le birlikte burada oturuyor ve ziyafetler tertip ediyordu.

1598'de kendi adıyla anılan bir medrese ve 1610 yılında Kahire'de Melike Safiye Camii adıyla anılan camiyi inşa ettirdi.
Bunların dışında savaş dönemlerinde ordunun giderlerine harcanmak üzere kendi malından bağışlarda bulunur, borcundan dolayı zor durumda kalanların borçlarını öder ve seyahatlerinin geçtiği yerlerdeki fakirlere sadaka dağıtırdı.

Ölümü
Ocak 1619'da Payitahta düzenlediği seyahat sırasında fenalaştı. Hekimlerin müdahalelerine rağmen aynı gün öldü. Ölüm nedeni kesin olarak bilinmemekle birlikte bir kalp krizi yahut beyin kanaması düşünülmektedir. Cenazesi İstanbul Ayasofya Camii'nin eski vaftizhanesi olan kocası Sultan III. Murad'ın türbesine defnedildi.

Popüler kültürdeki yeri
 2010 yılında Mahpeyker filminde Selda Özer canlandırmıştır.
 2011 yılından itibaren yayınlanan Muhteşem Yüzyıl adlı Türk dizisinde gençliğini Gözde Türker canlandırmıştır.
 2015 yılından itibaren yayınlanmaya başlayan Muhteşem Yüzyıl: Kösem dizisinde ise kendisini Hülya Avşar canlandırmıştır.

Ayrıca bakınız

 Haseki Sultan
 Valide sultan
 Osmanlı padişah eşleri
 Osmanlı padişah anneleri
 Kadınlar saltanatı

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Uluçay, M. Çağatay (2011 5.bas.) Padişahların kadınları ve kızları, Ankara: Ötüken. ISBN 9789754378405.
 Bahadıroğlu, Yavuz, (2009 2.bas.) Resimli Osmanlı Tarihi, İstanbul: Nesil Yayınları, ISBN 978-975-269-299-2.
 Sakaoğlu, Necdet (2008) Bu Mülkün Kadın Sultanları (Vâlide Sultanlar, Hâtunlar, Hasekiler, Kadınefendiler, Sultanefendiler), Oğlak Yayıncılık, ISBN 9789753297172
 Peirce, Leslie P. (1993), The Imperial Harem : Women and Sovereignty in the Ottoman Empire Oxford: Oxford University Press, ISBN 0-19-508677-5.

1550 doğumlular
Korfu doğumlular
1619 yılında ölenler
16. yüzyılda Osmanlılar
17. yüzyılda Osmanlılar
16. yüzyılda Arnavutlar
17. yüzyılda Arnavutlar
İtalyan soylular
Osmanlı köleleri
Osmanlı padişah eşleri
Osmanlı padişah anneleri
Valide sultanlar
I. Süleyman
II. Selim
III. Murad

Safiye Sultan


Özel Karagözyan Ermeni İlköğretim Okulu, 1896 yılında vefat eden Ermeni asıllı Dikran Karagözyan Efendi'nin vasiyeti üzerine, yeğeni Yetvart Karagözyan tarafından 1912 yılında İstanbul'un Şişli semtinde kurulan bir Ermeni İlköğretim okuludur.

Tarihçe
Yapımına 1912 yılında Rus doktor Pleskof'un inisiyatifiyle başlanan okul binası aslında sanatoryum olarak düşünülmüştü, ancak hiç bu amaçla kullanılmayarak Osmanlı Devleti'nin Maarif Vekaleti'nin izniyle burada 1913 yılında azınlık okulu olarak eğitim faaliyetlerine başlandı.

İlk 7 mezununu 1914-1915 öğretim yılında vermiş olan okul, I. Dünya Savaşı süresince Savaş Bakanlığı'nın kullanımına verildi, daha sonra, 1919 yılında tekrar esas amacına uygun olarak kullanılmaya başladı. 8 Mayıs 1922'de öğrencilere meslek kazandırmak ve yetimhane bütçesine katkı sağlamak amacıyla açılan örgü atölyesiyle devam etti. Karagözyan eğitim kurumu da, diğer azınlık okulları gibi 1923-1924 öğretim yılında Milli Eğitim müdürlüğüne bağlandı ve 5 yıllık bir ilkokul haline geldi.

1992-1993 yılında yılında Karagözyan okuluna anasınıfı açılarak, 5 yaşındaki çocuklara da hizmet verilmeye başlandı. Okulun eğitim hayatı 1994-1995 yıllarında karma, gündüzlü-yatılı ilkokula dönüşmesiyle iyice hareketlendi. En sonunda, 1997-1998 öğretim yılında 8 yıllık zorunlu eğitim yasası gereği, tüm okullar gibi ilköğretim okuluna dönüştü.

Dış bağlantılar

İstanbul'daki Ermeni okulları
1913'te kurulan eğitim kurumları
Şişli'deki ilköğretim okulları

Özel Karagözyan Ermeni İlköğretim Okulu


كلمة فيوس (fuse) (وتُكتب أحيانًا فيوز (fuze)) لها عدة معان:
 فيوز (برمجيات)
 فيوز (قناة تلفزيونية)
 فاصمة، أداة تستخدم في الأنظمة الكهربائية للحماية من التيار الكهربائي الزائد.
 صمام (هيدروليكي)، أداة تستخدم في الأنظمة الهيدروليكية للحماية من الفقدان المفاجئ لضغط السائل.
 فتيل (متفجرات)، أداة حارقة تستخدم في توصيل النار للألعاب النارية، أو بارود للأسلحة العتيقة، أو كبسولات ناسفة.
 شعيلة، أداة لتفجير الذخائر العسكرية مثل القنابل، والقذائف، والألغام.

الحاسب الآلي
 الصمام (حل معتمد للتصميمات خدمية التوجه (SOA) للبرمجيات مفتوحة المصدر)، بنية إيونا (IONA) التحتية للتصميمات خدمية التوجه للبرمجيات مفتوحة المصدر.
 بيئة الأنظمة الميدانية القابلة للتحديث، وهي أنظمة تشغيل خفيفة الوزن قابلة لإعادة التشكيل، صُنعت لدعم تطوير أنظمة نالاتيك لمصفوفات البوابات المنطقية الميدانية القابلة للبرمجة (FPGA).
 نظام الملفات في فضاء المستخدم (FUSE)، وحدة نواة لينكس متاحة لتوزيع برمجيات بيركلي المجاني (FreeBSD)، وتوزيع برمجيات بيركلي للإنترنت (NetBSD)، وأوبن سولاريس (OpenSolaris)، ونظام تشغيل ماكنتوش (Mac OS X).
 صمام (محاكي)، طيف يونكس (Unix) المُحاكي المجاني.
 صمام خدمات الإنترنت، مقدم خدمة الإنترنت عن طريق الاتصال الهاتفي ومقرها في سينسيناتي، أوهايو، الولايات المتحدة.

العلوم
 مستكشف الأشعة فوق البنفسجية الطيفية البعيدة، تلسكوب ومطياف فضائي للأشعة فوق البنفسجية.
 تعظم داخل الغشاء وهو تلاحم عظام الهيكل العظمي.

الموسيقى
 فيوز (فرقة).
 فيوز (ألبوم فيوز)، ألبوم صدر عام 1969 للفرقة المذكورة أعلاه.
 فيوز (ألبوم جوي هنري)، ألبوم صدر عام 1999 لجوي هنري (Joe Henry).
 فيوز (ألبوم كولين جيمس)، ألبوم صدر عام 2000 لكولين جيمس (Colin James).
 فيوزد (ألبوم)، ألبوم صدر عام 2005 لتوني لومي (Tony Iommi).
 الفيوز، ألبوم لبيني وايز (Pennywise)
 فيوز (F.U.S.E.) اسم مستعار لفنان الموسيقى الإلكترونية ريتشي هوتن (Richie Hawtin).
 "الفيوز"، أغنية لـجاكسون براون (Jackson Browne) في ألبومه لعام 1976 المُدّعي (The Pretender).

الأفلام
 فيوز (فيلم)، فيلم صدر عام 2003 من إخراج بيير زاليتشا (Pjer Žalica)، والمُسمى البوسني الأصلي تحرق النيران (Gori vatra).
 فيوز الاسم الأخير لشخصية كازوكي من فيلم الإنيمي، جين رو: كتيبة الذئاب.

المنظمات
 فيوز للألعاب، مطور ألعاب.
 فيوز (إلكترونيات المستهلك)، شركة إلكترونيات للمستهلك أسسها توني فاديل (Tony Fadell).
 تلفزيون فيوز، محطة تلفزيونة كبلية أمريكية.

متنوعات
 فيوز (قالب شوكولاتة)، نوع من شوكولاتة كادبوري.
 فيوز، شيمان (布施村; -mura)، قرية بمقاطعة أوكي، شيمان، اليابان.
 فيوز (مجلة)، مجلة كندية ثقافية فنية.
 فيوز (برنامج إذاعي)، برنامج إذاعي موسيقي على قناة كندا الإذاعية (CBC).
 الصمام (برنامج ألعاب)، برنامج ألعاب في المملكة المتحدة (UK) يذاع على ITV1.
 فيوز (لعبة فيديو)، لعبة فيديو من شركة ألعاب إنسومنياك (Insomniac Games).

انظر أيضًا
 فيوز (توضيح)

فيوز (توضيح)


Barbatosporomycetes é uma classe monotípica de fungos do grupo dos Zoopagomyceta, pertencente à divisão Kickxellomycota, cuja única ordem é Barbatosporales, com uma única família, Barbatosporaceae.

Descrição
Apresentam talo ramificado com uma célula basal, contendo tricosporos; tricosporos cilíndricos, sem colar, com múltiplos apêndices basais finos, podendo apresentar uma manga ou parede cilíndrica na extremidade terminal, que na deiscência pode revelar filamentos semelhantes a apêndices; zigósporos não conhecidos. Os membros deste grupo são apenas conhecido do habitat do intestino de alguns insetos.

Classificação
Na sua presente circunscrição taxonómica o grupo apresenta a seguinte estrutura:

 Barbatosporomycetes
 Barbatosporales
 Barbatosporaceae
 Barbatospora

Referências

Kickxellomycota

Barbatosporomycetes


Jaca Book este o editură italiană cu sediul la Milano.

Istoric

Editura a fost fondată în 1965 de către studenții Universității din Milano și și-a început activitatea în anul 1966. Printre fondatorii acesteia se află Sante Bagnoli, care mai este încă președinte al editurii, Maretta Campi și Paolo Mangini. Numele ei provine de la o plantă: jackfruit (din portugheză jaca), care a fost unit cu cuvântul englez book, pentru a indica tipul de activitate desfășurată.

Încă din primii ani s-a orientat către științele sociale, filozofia creștină, macroeconomie și teologie. În 1978 a început să publice revista culturală L'Umana Avventura.

Din 1980 a început să publice cărți despre istoria artei, arheologie, arhitectură, coeditate în general împreună cu cele mai importante edituri din străinătate. În acei ani, Jaca Book a inclus, de asemenea, în catalogul propriu cărți pentru copii în domeniul religiei, istoriei și științelor.

În 2002 Jaca Book a inaugurat seria Patrimonio artistico italiano, care documentează în cuvinte și imagini operele artistice ale principalele stiluri de la arta paleocreștină la arta barocă. În același an a primit premiul Alassio Centolibri - Un editore per l'Europa.

Activitate
Jaca Book a publicat aproximativ 4.000 de titluri și 2.500 de autori, printre care se află filosofi ca Jacques Derrida (tradus pentru prima dată în limba italiană în 1968), Emmanuel Lévinas, Paul Ricœur, Carlo Sini; teologi ca don Giussani, episcopul Luigi Negri, cardinalul John Henry Newman și papa Benedict al XVI-lea, Henri de Lubac, Hans Urs von Balthasar, Inos Biffi; antropologi ai religiilor ca Mircea Eliade și cardinalul Julien Ries, paleoantropologi ca Yves Coppens și Fiorenzo Facchini, istorici ca Hubert Jedin, Jacques Heers, Giovanni Sale și gânditori ca Raimon Panikkar sau Pierre Teilhard de Chardin. În plus, aici au mai fost publicați scriitorul nigerian Wole Soyinka, scriitorii englezi C.S. Lewis și Robert Hugh Benson și scriitorul scoțian Bruce Marshall.

Editura publică, de asemenea, versiunea în limba italiană a revistei internaționale de teologie catolică Communio.

Note

Legături externe
 Site-ul oficial, pe jacabook.it.

Edituri din Italia

Jaca Book


Zinkklorid er et salt af zink og klor med formlen ZnCl2.

Egenskaber
Zinkklorid er hygroskopisk og optræder i fire forskellige krystalstrukturer. Hvis smeltet zinkklorid nedkøles hurtigt, er det amorft. Det har et for salte ret lavt smeltepunkt og er letopløseligt i vand. Det danner fire hydrater: 1, 1½, 2½, 3 og 4.

Når ammoniak ledes gennem en opløsning af zinkklorid, dannes forbindelsen Zn(NH3)2Cl2 (zinkammoniumklorid). Det er et salt, hvor Zn(NH3)22+ er kation og Cl– er anion.

Fremstilling
Zinkklorid fremstilles industrielt ved at behandle zinkblende med saltsyre.

Da zinkblende også indeholder jernsulfid (FeS), som omdannes til jernklorid, så skal opløsningen renses for jern. Det gøres ved at oksidere jern(II)klorid til jern(III)klorid ved hjælp af klorgas. Jern(III)klorid oksideres derpå af vandet til jern(III)oksid, som udfældes med saltsyre.

Til laboratoriebrug er det enklere at fremstille zinkklorid direkte fra metallisk zink og saltsyre.

Anvendelse
 Zinkklorid anvendes sammen med ammoniumklorid (NH4Cl) i flusmidler.
 Det anvendes også som katalysator i mange reaktioner inden for den organiske kemi.
 En zinkkloridoplsøning stærkere end 64% kan opløse stivelse, cellulose og silke og anvendes inden for tekstilindustrien til at rense kunstfibre.
 En blanding af zinkoxid og hexakloretan anvendes i militære røggranater. Røgen består af zinkklorid.

Se også
 Ammoniumklorid
 Aluminiumklorid

Zinkforbindelser
Klorider

Zinkklorid


Video sanatı, hareketli imgelere dayalı, 1960'larda ortaya çıkmış bir sanatsal üretim biçimidir. Görüntü veya ses verilerinden oluşup analog veya dijital ortamlarda saklanabilir.

Aralarında birçok paralellik ve ilişki olmasına rağmen video sanatı film veya sinema değildir. Video sanatı ile sinema arasındaki farklardan birisi; videonun, sinemanın dayandığı birçok temele dayanmaması; oyuncu, diyalog, konu, senaryo gibi öğelere sahip olmak zorunda olmaması ve eğlence amaçlı sinemada bulunan özelliklere bağımlı olmamasıdır. Bu ayrım videoyu sadece sinemadan değil, tanımların bulanıklaştığı bağımsız filmler, kısa filmler, avant-garde sinema gibi sinemanın alt kategorilerinden de ayırmak için önemlidir. Temel olarak, sinemanın ana amacı eğlendirmek iken; videonun ise mecranın sınırlarını keşfetmek veya izleyicinin alışılageldik sinema nedeniyle oluşmuş beklentilerine saldırıda bulunmak gibi çeşitli amaçlar güdebildiğini söyleyebiliriz.

Video sanatının Nam June Paik'ın 1965'te satın alıp denemelerine başladığı Sony Portapak ile başladığı söylenir. İlk olarak Papa VI. Paul'un New York'taki geçişini kaydetmiş, daha sonra aynı gün bunu Greenwich Village Cafe'de oynatmıştır. Sony Portapak çıkmadan önce hareketli resim teknolojisi yüksek fiyatlar ve anında oynatılamama gibi nedenlerden dolayı tüketiciler arasında yaygın değildi. Bunun sonucunda birçok sanatçı videoya filmden daha çok ilgi duydu. Bu teknolojiler birbiri içine geçtiğinde de bu ilgi daha da arttı.

Video sanatı en etkili zamanlarını 1960 ve 1970'lerde yaşamıştır. Hâlâ da uygulanmaya devam edilen video sanatı, günümüzde daha çok başka ortam ve araçlarla birleştirilmekte, örneğin büyük bir enstalasyonun veya performansın bir parçası olarak kullanılabilmektedir.

Kaynakça
 Michael Rush (1999), New Media in Late 20th-Century Art: Thames & Hudson

Sanat dayanakları

Video sanatı


إمانول سفيدنبوري (باللاتينية Emanuel Swedenborg) عالم وفيلسوف سويدي وصوفي وثيولوجي مسيحي له تاريخ حافل كعالم ومخترع. ولد في 1688 ومات في 1772. دخلت حياته في طور روحي في عمر 56 حيث حدثت له رؤى وأحلام وصلت به إلى استيقاظ روحي ادعى فيه أن الرب عينه لكتابة تعليم سماوي لإصلاح المسيحية، وأن الرب فتح عينيه مما سمح له بزيارة السماء والنار والتكلم مع الملائكة والشياطين والأرواح. في السنوات 28 الباقية من عمره كتب وطبع 18 عملا ثيولوجيا أشهرها السماء والنار في 1758 وعدة أعمال ثيولوجية لم تطبع.

رفض إمانول الشرح التقليدي للثالوث على أنه ثالوث أقانيم أو أشخاص وقال إنه لم يعلّم في الكنيسة المبكرة. وبدلا منه شرح في كتبه أن الثالوث الإلهي يوجد فقط في شخص واحد هو الإله الواحد وأنه المسيح. اعتبر الإيمان وأعمال الصدقة ضروريين للخلاص معا.

في آخر عمره تشكلت عدة مجموعات قراءة في إنكلترا والسويد لدراسة الحقيقة التي رآها البعض في كتاباته وتأثر عدة كتاب به. بينما دعاه أشهر مؤلف سويدي في عصره أحمق. وقدم لمحاكمة هرطقة في السويد في 1768.

ظهرت عدة تفسيرات لثيولوجيا إمانول في القرنين التاليين لموته، انظر الكنيسة السفيدنبورية.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص عصر الحرية
أعضاء الأكاديمية السويدية الملكية للعلوم
أنطولوجيون
أوروبيون في القرن 18
الحياة الآخرة في المسيحية
الله في المسيحية
باحثو الإدراك وطارحو النظريات
تاريخ الأديان
تاريخ الأفكار
تاريخ العلوم
تاريخ الفلسفة
حياة بعد الموت
خريجو جامعة أوبسالا
روحانيون
سويديون مغتربون في جمهورية هولندا
صوفيون مسيحيون
عصر التنوير
علماء سويديون
علماء سويديون في القرن 18
غموضيون في القرن 18
فلاسفة أخلاق
فلاسفة الأديان
فلاسفة التنوير
فلاسفة العصر الحديث المبكر
فلاسفة العقل
فلاسفة القرن 18
فلاسفة تعليم
فلاسفة سويديون
فلاسفة علم الاجتماع
فلاسفة علوم
فلاسفة الحب
فلاسفة مسيحيون
فلاسفة نظرية المعرفة
فلكيو القرن 18
فلكيون سويديون
فلكيون سويديون في القرن 18
كتب فلسفية
كتاب باللغة اللاتينية في القرن 18
كتاب روحانية سويديون
كتاب سويديون في القرن 18
كتاب عن الدين والعلم
كتاب غير روائيين ذكور سويديون
كتاب غير روائيين في القرن 18
كتاب في القرن 18
كتاب لغة سويديون
كتاب مقالات في القرن 18
كتاب من ستوكهولم
لاهوتيون سويديون
لاهوتيون مسيحيون
متصوفون
متصوفون مسيحيون في القرن 18
محضرو أرواح
مسيحيون سويديون
منظرون على الحضارة الغربية
مواليد 1688
مواليد في ستوكهولم
ميتافيزيقيون
نبالة سويدية
نقاد اجتماعيون
وفيات 1772
وفيات بسبب مرض دماغي وعائي
وفيات في لندن
مؤسسو حركات دينية جديدة

إمانول سفيدنبوري


دائرة زرالدة إحدى دوائر الجزائر التابعة لولاية الجزائر. عاصمتها هي زرالدة و تضم بلديات زرالدة و سطاوالي و السويدانية و الرحمانية و المعالمة.

الساحل البحري

تمتاز هذه الدائرة العاصمية بساحل متوسطي طوله بعض الكيلومترات.

ويطل أو يرتبط ساحل هذه الدائرة بخليج الجزائر ذي الحركية الكبيرة السياحية والتجارية.

كما تحتضن هذه الدائرة العديد من الشواطئ البحرية.

مواضيع ذات صلة
 تاريخ ولاية الجزائر
 دوائر ولاية الجزائر
 بلديات ولاية الجزائر

مراجع

زرالدة

دائرة زرالدة


Karmas stol er en dansk dokumentarfilm fra 1997, der er instrueret af Hans Wessing og Maria Rytter efter manuskript af sidstnævnte.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1997

Dokumentarfilm fra Danmark

Karmas stol


Lumea lui Geo Saizescu este un film românesc din 2014 regizat de Dan Doroftei. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Geo Saizescu, Mircea Muresan, Rodica Muresan.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2014 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2014
Filme documentare românești

Lumea lui Geo Saizescu


Jocurile Succesului este un serial de televiziune american creat de  Dan Schneider care a avut premiera pe 12 septembrie 2015. Starurile serialului sunt Cree Cicchino, Madisyn Shipman, Benjamin "Lil' P-Nut" Flores, Jr., Thomas Kuc și Kel Mitchell. Acesta s-a încheiat pe 8 iunie în SUA, iar în România pe 21 iunie. În prezent Cree Cicchino își continuă cariera în noul serial de comedie Mr Iglesias, iar Madisyn Shiman în serialul de ficțiune Red Ruby.

Premisă

Seria se învârte în jurul a două eleve de clasa a șaptea, Babe și Kenzie, care locuiesc în Brooklyn, New York, care creează o aplicație pentru jocuri video numită "Sky Whale" pentru proiectul lor de școală. Când jocul se dovedește a fi un succes sălbatic, ei formează o companie de jocuri numită Jocurile Succesului și își angajează prietenul, Hudson. Aceștia sunt mai târziu parteneri cu rapperul Double G, care devine investitorul lor ca parte a unui compromis pentru utilizarea ilegală a piesei sale "Drop Dat What", în jocul lor. Fiul lui Double G, Triple G, devine apoi consultant al jocurilor video pentru companie, făcându-l cel de-al patrulea Jocurile Succesului.

Actori

 Cree Cicchino ca Babe Carano
 Madisyn Shipman ca Kenzie Bell
 Benjamin "Lil' P-Nut" Flores Jr. ca Triple G
 Thomas Kuc ca Hudson Gimble
 Kel Mitchell ca Double G
 Sheldon Bailey ca Ruthless
 Bubba Ganter ca Bunny
 Regi Davis ca Mr. Sammich
 Todd Bosley ca Teague/Busboy
 Melanie Rains ca Shelly
 Tanner Buchanan ca Mason Kendall
 Alexandre Chen ca Bobby Dong
 Kamali Minter ca MeGo (voce)
 Tora Kim ca Betty Dong
 Brian Houtz ca Jerry Stone

Episoade

Seriale de televiziune americane
Seriale de televiziune din 2015

Jocurile Succesului


Exégesis puede aludir a:
 Exégesis, concepto que involucra una interpretación crítica y completa de un texto, especialmente religioso.
 Exégesis del Alma, texto sencillo, excepción entre todos los manuscritos de Nag Hammadi.
 Exégesis, diarios del escritor de ciencia ficción Philip K. Dick.

Exégesis (desambiguación)


Leslie George Johnson (London, Engleska, 22. ožujka 1912. – Foxcote, Engleska, 8. lipnja 1959.) je bio britanski vozač automobilističkih utrka. U Formuli 1 je nastupio na Velikoj nagradi Velike Britanije 1950., ali utrku nije uspio završiti. Prvi je vozač u povijesti Formule 1, koji je odustao na prvenstvenoj utrci. Godine 1948. pobijedio je na utrci 24 sata Spa-Francorchampsa, zajedno sa suvozačem Johnom Horsfallom u bolidu Aston Martin DB1. Tijekom relija u Monte Carlu 1954., Johnson je doživio srčani udar, nakon čega je prekinuo utrkivanje. Nakon prekida, kupio je farmu, te nastavio voditi svoju tvrtku Prototype Engineering, koja je proizvodila precizne komponente za tek nastalu nuklearnu industriju. Preminuo je 1959. s 47 godina.

Izvori

Vanjske poveznice
Leslie Johnson - Stats F1
Leslie Johnson - Racing Sports Cars

Britanski vozači Formule 1

Leslie Johnson


An Arundinella furva in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mary Agnes Chase. An Arundinella furva in nahilalakip ha genus nga Arundinella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arundinella

Arundinella furva


Dominique McElligott (Dublín; 5 de marzo de 1986) es una actriz irlandesa de cine y televisión.

Carrera
Dominique comenzó a ser conocida cuando debutó ante las cámaras, protagonizando junto a Sean McGinley, la serie británica "On Home Ground", entre los años 2001 y 2002. Su siguiente trabajo fue en la miniserie "Whiskey Echo", que coprotagonizó con Joanne Kelly y, tras aparecer en un episodio de la serie original de la BBC, "Being Human", fue seleccionada para el rol de Rebecca Marsh en la serie irlandesa "Raw".

Su primer largometraje data de 2008, cuando participó del film de terror "Dark Floors"; ese mismo año pudo ser vista en el film romántico irlandés "Satellites & Meteorites" y, un año más tarde, en el drama de ciencia ficción "Moon", cuyo elenco encabezó junto a Sam Rockwell y Kevin Spacey.

Ya en 2010 trabajó junto a Amy Adams, Matthew Goode y Adam Scott en la comedia romántica independiente "Tenías que ser tú (Leap Year)" y continuó su carrera en The Guard (2011) junto a Brendan Gleeson, Don Cheadle y Mark Strong; y en "Blackthorn, sin destino" (2011), un western dirigido por Mateo Gil y cuyo elenco encabezaron Sam Shepard, Eduardo Noriega y Stephen Rea.

En 2012 trabajó en otro western: se trata de la serie "Hell on Wheels", ambientada en las postrimerías de la Guerra Civil en los Estados Unidos; y en la que interpreta el rol de Lily Bell, una viuda cuyo esposo murió recientemente en la construcción del primer ferrocarril transcontinental de los Estados Unidos.

Desde 2019 interpreta el papel de Queen Maeve en la serie de televisión The Boys, basada en el cómic homónimo.

Filmografía

Cine

Televisión

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de Irlanda
Actores de televisión de Irlanda
Nacidos en Dublín

Dominique McElligott


Yol sözcüğü ile şunlardan biri kastedilmiş olabilir:

 Yol
 Cadde, sokak veya bulvar
 Otoban
 Yolculuk
 Yöntem

Film
 Yol, Şerif Gören'in yönettiği 1981 yapımı film
 Yol, John Hillcoat'un yönettiği 2009 yapımı film

Edebiyat
 Yol, Jack London'ın 1907'de yayımlanan anı kitabı
 Yol, Miguel Delibes'in 1950'de yayımlanan romanı
 Yol, Cormac McCarthy'nin 2006'da yayımlanan romanı

Müzik
 Yol, Bulutsuzluk Özlemi'nin 1998 tarihli stüdyo albümü
 Yol, Çelik'in 2002 tarihli stüdyo albümü

Yol (anlam ayrımı)