Srednje visoka orbita oko Zemlje (medium Earth orbit (MEO) ili intermediate circular orbit (ICO) ), vrsta orbite umjetnih satelita. Sateliti na ovoj orbiti su na visini od 2000 km do otprilike 35.786 kilometara, tik ispod geostacionarne orbite. U prosjeku oko 16.000 kilometara Ispod te orbite je niska orbita oko Zemlje. Sateliti na tim orbitama obično obiđu Zemlju u vremenu od 2 sata do 8 sati. Slične su namjene kao i sateliti u niskoj orbiti, ali zato mogu pokrivati veće površine. Slabost je što zbog udaljenosti postoji signifikatno kašnjenje signala koji je slabiji pa treba jači signal i sa satelita i s postaje sa Zemlje koja mu šalje podatke. Ni sateliti na srednje visokoj orbiti nisu na istoj točki iznad Zemlje dok lebde u orbiti. Tu osobinu imaju geostacionarni sateliti.

Najviše satelita u ovom polju kruženja su za navigaciju, komunikaciju, geodeziju i za znanost koja se bavi svemirskim okolišem. Najčešće su na visini od 20.000 kilometara, što daje ophodno vrijeme od 12 sati. Primjerice tamo ophodi Globalni pozicijski sustav (GPS). Ostali sateliti u srednje visokoj orbiti oko Zemlje su iz konstelacija satelita GLONASS, na visini od 19.100 km te  , na visini od 23.222 km.

Komunikacijski sateliti koji pokrivaju sjeverni i južni pol također su u srednje visokoj orbiti.

Ophodno vrijeme satelita u ovoj orbiti u rasponu je od dva do skoro 24 sata. Telstar 1, pokusni satelit lansiran 1962., kružio je u srednje visokoj orbiti.

Izvori

Vanjske poveznice
PMF Zagreb Globalni navigacijski satelitski sustavi
Satelitska mjerenja i izjednačenje
Mreža Novi Galileovi sateliti poboljšavaju satelitsku navigaciju EU-a

Astronautika

Srednje visoka orbita oko Zemlje


බයිකොනූර් කොස්මොඩ්‍රෝමය (; ; , ) යනු රුසියාවට බදු දී ඇති දකුණු කසක්ස්තානයේ පිහිටි අභ්‍යවකාශ තොටුපළකි. මෙම කොස්මොඩ්‍රෝමය කක්ෂීය සහ මානව දියත් කිරීම් සඳහා වන ලොව ප්‍රථම අභ්‍යවකාශ තොටුපළ වන අතර විශාලතම (භූමි ප්‍රමාණයෙන්) මෙහෙයුම් අභ්‍යවකාශ දියත් කිරීමේ පහසුකම වේ. සියලුම කාර්ය මණ්ඩල සහිත රුසියානු අභ්‍යවකාශ පියාසැරි බයිකොනූර් සිට දියත් කෙරේ.

අභ්‍යවකාශ තොටුපළ ඇත්තේ ඒරල් මුහුදට කිලෝමීටර් 200ක් (සැතපුම් 120) නැගෙනහිරින් සහ සිරි දර්යා නදියට උතුරින් බයිකොනූර් ස්ටෙප්ස් කාන්තාර භූමියේ ය. එය ටියුරාටම් දුම්රිය ස්ථානය අසල පිහිටා ඇති අතර මුහුදු මට්ටමේ සිට මීටර් 90 (අඩි 300) පමණ ඉහළින් පිහිටා ඇත. අභ්‍යවකාශ තොටුපළ දැනට කසකස් රජය විසින් රුසියානු සමූහාණ්ඩුව වෙත 2050 දක්වා බදු දී ඇති අතර එය කළමනාකරණය කරනු ලබන්නේ රොස්කොස්මොස් සහ රුසියානු අභ්‍යවකාශ හමුදාවන් විසින් ඒකාබද්ධව ය. බදු දී ඇති ප්‍රදේශයේ හැඩය ඉලිප්සයක් වන අතර එය නැගෙනහිර-බටහිර කිලෝමීටර් 90 (සැතපුම් 56) උතුරු-දකුණෙන් කිලෝමීටර් 85 (සැතපුම් 53) ක් වන අතර, කොස්මොඩ්‍රෝමය මධ්‍යයේ පිහිටා ඇත.

බයිකොනූර් කොස්මොඩ්‍රෝමය, 1955 ජුනි 2 වන දින පැරණි සෝවියට් ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය විසින් පිහිටුවන ලදී. එය මුලින් ගොඩනඟා ඇත්තේ සෝවියට් අභ්‍යවකාශ වැඩසටහනේ මෙහෙයුම් පදනම ලෙස ය. ප්‍රථම කෘත්‍රිම චන්ද්‍රිකාව වන ස්පුට්නික්-1 සහ ප්‍රථම මානව අභ්‍යවකාශ ගමන වන වොස්ටොක් 1 යන දෙකම බයිකොනූර් සිට දියත් කරන ලදී. වොස්ටොක් 1 හි නියමුවා සහ අභ්‍යවකාශයට ගිය පළමු මිනිසා වූ සෝවියට් අභ්‍යවකාශගාමි යූරී ගගාරීන්ට ගෞරවයක් වශයෙන් මෙහෙයුම් දෙකම සඳහා භාවිතා කළ දියත් කිරීමේ පෑඩ් ගගාරින් ඇරඹුම ලෙස නම් කර ඇත. වත්මන් රුසියානු කළමනාකාරිත්වය යටතේ, බයිකොනූර් කාර්යබහුල අභ්‍යවකාශ තොටුපළක් ලෙස පවතී, වාර්ෂිකව වාණිජ, මිලිටරි සහ විද්‍යාත්මක මෙහෙයුම් ගණනාවක් මෙහි සිට දියත් කෙරේ.

බයිකොනූර් කොස්මොඩ්‍රෝමය


Klon Savaşları, hayalî Yıldız Savaşları evreninde Klon Savaşı veya Büyük Klon Savaşı ismi de verilen Galaktik Cumhuriyet ile Bağımsız Sistemler Konfederasyonu arasındaki büyük galaktik savaş (Yıldız Savaşları takvimine göre 22 BBY - 19 BBY).

Galaktik tarihte iki büyük askerî gücün birbirine saldırmasıyla başlamış ve hızla yayılarak bütün gezegenleri içine çekmiştir. Klon Askerler, kullanıldığı için Galaktik Cumhuriyet tarafından bu isim düşünülmüştür.

Topluluk ve ırkların haberi olmadan başlayan savaşlar hızla yayılmış ve sürdürülmüştür. Her şey bittiğinde Palpatine  en sonunda hedefine ulaşarak Cumhuriyet yerine Galaktik İmparatorluk'u kurup, Jedi düzenini ortadan kaldırmıştır.

Başlangıç
Her ne kadar Klon Savaşları, Geonosis Savaşı ile 22 BBY'de başladığı kabul edilse de başlangıcı 10 yıl önce Ticaret Federasyonu'nun Naboo Ablukası sırasında başlamıştır. Bu kötü gidişat sırasında, Naboo senatörü Palpatine Cumhuriyetin en yüksek memuru olan Başkan seçilmiştir. Kendisi Galaktik Senato'yu sık sık rahatsız eden dağılmaya bir son vereceğine dair söz vermiştir. İlk beş yılda vermiş olduğu sözlerin küçük bir kısmını yapabilmiş ancak askersizleştirilen Ticaret Federasyonu ile yapılan görüşmelerde Ticaret Federasyonu Genel Vali'si Nute Gunray'ı Naboo çatışmasındaki rolü için ciddi suçlamalar yönetmekten kaçınarak (Padme Amidala' nın muhalefetine rağmen) az da olsa kendisini kollamıştır.

Bu süreçte, Palpatine (Darth Sidious olduğu bilinmiyordu) tecrübeli Jedi Efendisi Kont Dooku ile temasa geçti. Naboo çatışmasında kaybettiği Darth Maul yerine, yeni bir çırak arıyordu ve Dooku, Galidraan savaşı' ından yaşadıkları ile Cumhuriyete olan inançı kırılmış olduğundan, kendisine mükemmel bir aday görünmüştür. Onun eski arkadaşı Jedi Efendisi Sifo-Dyas'ı öldürmesini sağlayarak Darth Tyranus olarak kaderini mühürlemiştir. Palpatine, Dooku'nun yardımlarıyla Klon Askerler'in gizlice üretildiği ve hazır oluncaya kadar Jediler tarafından keşfedilmesini istemediği Kamino'nun Jedi Arşivleri'ndeki kaynaklarını ortadan kaldırtmıştır. Bu askerler, Jango Fett adında seçilmiş bir kelle avcısından kopyalanmışlardır.

Galakside zaten hazır halde bekleyen klon savaşçılar ve diğer güçler sadece kamino'da hazırlanılmakta olup bunlar gelecekteki Cumhuriyetin büyük askerleri idiler. Bu klonlar ve diğer üretilenler uçuş güzergahları dışında tutularak Jedi'lardan gizlenilmiştir taki Obi-Wan Kenobi tarafından bulununcaya kadar.

24 BBY'de, Palpatine'in sekiz yıllık yüce başkanlığının sonuna gelindiği sıralarda Dooku Raxus Primede ortaya çıkarak, Bağımsız Sistemler Konfederasyonunun amaç ve şeklini tanımladıktan sonra bir grup organizasyon ve hükûmetleri hedef göstererek Cumhuriyetten Ayrıldıklarını ilan etmiştir. Korkulanın olduğu bu sırada ayrılık hareketlerine izin verilemeyeceği için, Palpatine Galaktik Kanunların doğrultusunda uzun bir süre daha makamında kalmasına izin verilmiştir.

Önümüzdeki iki yıl boyunca, birçok sistem konfederasyonu kurmak için cumhuriyetten ayrıldılar bunların arasında Ando, Geonosis, Tynna, Sy Myrth ve Yag'Dhul bulunmaktadır. Onlar Elrood, Danjar, Tantra ve Sluis sektörlerini de birliğe katarak Rimma geçiş noktaları ile Rimma Ticaret Rota sını da konfederasyonun kontrolü altına almış olacaklardır. Tabii ki Klon Savaşları tüm hızıyla devam ederken çok ilginç bir şey olmuştur...Darth Maul geri dönmüştür. Ve kardeşi Savage Oppress ile beraber Mandolore gezegenini ordusuyla fethetmiş ve Düşes Satine'yi de öldürmüştür. Ama bu olaylar sırasında Palpatine namıdiğer Darth Sidious Darth Maul'un varlığını hissetmiş ve hemen Mandolore'ye onu ve kardeşini öldürmeye gitmiş.Bu ışın kılıcı düellosunda Savage Oppress'i öldürmüştür, zor olsa da Darth Maul kurtulabilmiştir. (Dart Maul; Düşes Satine'i,Obi Wan Kenobi'nin gözleri önünde intikam için öldürdükten 20 yıl sonra yeniden Obi Wan Kenobi ile karşılaşmıştır. Obi Wan, Padawan iken öldüremediği Maul'u yıllar sonra öldürmüştür.) Ve Darth Maul'un İmparatorluğu kısa sürede yıkılmıştır.

Kaynakça
 http://starwars.wikia.com/wiki/Clone_Wars
 Yıldız Savaşları Bölüm 2 ve Bölüm 3

Yıldız Savaşları muharebeleri
Yıldız Savaşları: Bölüm III - Sith'in İntikamı
Kurgusal savaşlar
Askerî bilimkurgu

Klon Savaşları


ස්ටොක්හෝම් යනු ස්වීඩනයෙහි අගනුවර වෙයි. ස්වීඩනයෙහි මෙන්ම ස්කැන්ඩිනේවියාවෙහිද වඩාත් ජනාකීර්ණ නගර ප්‍රදේශය එය සතු වෙයි. මහා නගරය තුල මිලියන 1 ක ජනතාව ජීවත්වන අතර , නගර ප්‍රදේශය තුල දළ වශයෙන් 1.6 මිලියන ප්‍රමාණයක්ද, නාගරික ප්‍රදේශය තුල 2.4 මිලියන ප්‍රමාණයක්ද ජීවත් වෙති.

ස්ටොක්හෝම්


Henriette Hanotte (1920-2022), une résistante belge pendant la Seconde Guerre mondiale ;
 Ulysse Hanotte (1901-1962), un enseignant, un syndicaliste et homme politique socialiste wallon ;
 Xavier Hanotte (1960-), un écrivain belge francophone.

Hanotte


ගම්පෙරළිය, මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ශූරීන් විසින් රචිත නව කතාව කි.

ආශ්‍රිත
 කලියුගය
 යුගාන්තය

පොත්
මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ

ගම්පෙරළිය


Adăposturile antiaeriene, cunoscute, de asemenea, ca refugii antiaeriene, sunt structuri pentru protejarea necombatanților, precum și a combatanților, împotriva atacurilor aeriene ale inamicului. Ele sunt similare cu buncărele în multe privințe, deși nu sunt concepute pentru apărarea împotriva atacurilor de la sol (dar multe au fost folosite cu succes ca structuri defensive în astfel de situații).

Înaintea celui de-al Doilea Război Mondial, în mai 1924, a fost înființat în Marea Britanie un comitet de apărare împotriva atacurilor aeriene (Air Raid Precautions Committee). Timp de mai mulți ani au fost realizate puține progrese în construirea de adăposturi din cauza conflictului aparent ireconciliabil între necesitatea de a trimite populația în adăposturi subterane și necesitatea de a o menține deasupra solului pentru a o proteja împotriva atacurilor cu gaze toxice. În februarie 1936 secretarul de stat al afacerilor interne a numit un comitet tehnic privind măsurile structurale de precauție împotriva atacurilor aeriene.

Până în noiembrie 1937 a avut loc doar un progres lent din cauza lipsei unor informații serioase cu privire la modul de proiectare a adăposturilor și comitetul a propus ca Ministerul de Interne mai degrabă să constituie un departament propriu de cercetare a măsurilor structurale de precauție decât să se bazeze pe cercetările efectuate de Bombing Test Committee. Această propunere a fost în cele din urmă pusă în aplicare în ianuarie 1939.

În timpul negocierii acordului de la München, autoritățile locale au săpat tranșee pentru a oferi adăpost în cazul unui atac german. După încheierea acordului, guvernul britanic a decis să efectueze permanent acest gen de lucrări, amenajând tranșee căptușite cu prefabricate din beton. Acestea s-au dovedit însă a fi ineficiente. Guvernul a decis, de asemenea, să construiască gratuit familiilor cele mai sărace adăposturi Anderson și să furnizeze materiale din oțel pentru adăposturile amenajate în subsoluri.

În al Doilea Război Mondial
Adăposturile antiaeriene au fost construite special pentru a servi ca protecție împotriva raidurilor aeriene inamice. Cu toate acestea, edificii preexistente proiectate pentru a îndeplini alte funcții, cum ar fi stațiile de metrou, tunelurile, pivnițele caselor sau subsolurile unor clădiri mai mari și arcele viaductelor de cale ferată, aflate deasupra solului, au servit adesea pentru protejarea oamenilor în timpul raidurilor aeriene. Un adăpost  frecvent utilizat cunoscut ca adăpost Anderson a fost construit în grădinile caselor și era dotat cu paturi pentru a servi ca refugiu în timpul raidurilor aeriene.

Beciuri

Beciurile au fost întotdeauna mult mai importante în Europa Continentală decât în Regatul Unit, iar în Germania aproape toate casele și blocurile de apartamente au fost și încă sunt construite cu beciuri. Din acest motiv, măsurile de precauție împotriva atacurilor antiaeriene în timpul celui de-al Doilea Război Mondial au putut fi implementate de autorități mai ușor în Germania decât în Marea Britanie. Principalul aspect urmărit a fost să se constate dacă beciurile erau pregătite pentru a-i găzdui pe toți locuitorii dintr-o clădire, dacă toate trapele și ferestrele de protecție existau și erau funcționale, dacă accesul la beciurile putea fi făcut în condiții de siguranță în cazul unui raid aerian, dacă ocupanții odată aflați în interior erau asigurați împotriva altor incidente posibile și dacă mijloacele de evacuare în caz de urgență erau ușor accesibile.

Cu toate acestea, funcționalitatea inadecvată a beciurilor și subsolurilor a devenit evidentă în cazul incendiilor provocate de atacurile aeriene din cele mai mari orașe germane, în special Hamburg și Dresda. Atunci când clădirile și blocurile de apartamente în flăcări s-au prăbușit din cauza vânturilor puternice, ocupanții au rămas de multe ori blocați în aceste adăposturi subterane, care au devenit, de asemenea, supraaglomerate după sosirea de locuitori din clădirile care se dovediseră nesigure în atacurile anterioare. Unii pasageri au murit în urma unor atacuri de cord cauzate de căldură sau a intoxicației cu monoxid de carbon.

România
În România sunt în total 4.538 de adăposturi, din care cele mai multe în București-Ilfov (BIF) (1.190), iar cele mai puține în Sălaj (13), Ialomița (13) și Vrancea tot 13.

Note

Bibliografie

Bibliografie
 Photographs from English WW2 Public Shelters
 Underground Bomb Shelter Website
 Clifford Road Air Raid Shelter Museum, Ipswich, UK
 Archives of the German military manuals
 German WW2 Airraid Shelters
 Interview with writer/researcher of Bethnal Green Tube shelter tragedy, largest civilian losses in WW2 London
 A short history of Anderson shelters, plus information about shelters still in existence

Tuneluri
Buncăre
Fortificații

Adăpost antiaerian


Tommy Mollet (* 29. März 1979 in Tilburg) ist ein niederländischer Taekwondoin. Er startet im Leicht- und Weltergewicht.

Seinen ersten Erfolg errang Mollet mit dem Junioreneuropameistertitel im Jahr 1998. Im Erwachsenenbereich gewann er seit 2002 bei fünf Europameisterschaften in Folge eine Medaille, 2002 in Samsun und 2004 in Lillehammer Bronze, 2005 in Riga Silber und 2006 in Bonn und 2008 in Rom erneut Bronze. Die erfolgreichste Weltmeisterschaft bestritt Mollet 2007 in Peking, wo er ins Halbfinale einzog und Bronze gewann. Nach mehreren Titelkämpfen, in denen Mollet früh ausschied, kehrte er bei der Europameisterschaft 2012 in Manchester in die Erfolgsspur zurück und gewann eine Bronzemedaille. Mollet startete erstmals in der Gewichtsklasse bis 80 Kilogramm.

Mollet erreichte im Januar 2012 beim europäischen Olympiaqualifikationsturnier in Kasan in der Gewichtsklasse bis 80 Kilogramm das Finale und qualifizierte sich für die Olympischen Spiele 2012 in London.

Weblinks
 Porträt des Niederländischen Olympischen Komitees (niederländisch)

Taekwondoin (Niederlande)
Olympiateilnehmer (Niederlande)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Niederländer
Geboren 1979
Mann

Tommy Mollet


İznik İmparatorluğu ya da İznik ''Rum'' İmparatorluğu (Yunanca: Αυτοκρατορία της Νίκαιας, tr:Aftokratoría tis Níkaias), Dördüncü Haçlı Seferi sırasında Latinlerin 1204 yılında Konstantinopolis'e gelip şehri talan etmesi ve şehirde Katolik Hristiyanlar idaresinde bir Latin İmparatorluğu'nun kurulmasının ardından Bizans İmparatorluğu asilleri tarafından kurulan Yunan devletlerinden en büyüğüdür. 1204 ile 1261 arası hüküm sürmüştür. İznik Rum İmparatorluğunun resmen, kültürel ve dinsel başşehri İznik (o zamanki Nicaea) olmakla beraber, ikinci hükümdar olan III. İoannis ve sonraki imparatorlar hükümdar sarayı yerleşkesi ve efektif idari merkezi olarak Kemalpaşa'yı (o zamanki Nymphaneum) kullanmışlar ve bu imparatorluk Kemalpaşa'dan idare edilmiştir.

Kuruluş
Dördüncü Haçlı Seferi orduları, özellikle Franklar, Venedik Dukası Enrico Dandolo tarafından malî ve donanma yardımı ile ikinci defa 1204'te Konstantinopolis şehrini bir kuşatmadan sonra, 9 Nisan 1204 tarihinde işgal ve talan edip, kendi idareleri altında bir Latin İmparatorluğu kurduktan sonra Ortodoks, Yunanca konuşan Bizanslı asiller, koyu Katolik Latinlerden kaçıp eski sınırlara yakın Bizans topraklarında bir sıra özerk devletler kurmuşlardır. Bunlardan en büyük üç tanesi:
 Adriatik kıyılarında, önce bugünkü Kuzey Yunanistan ve Arnavutluk'ta yerleşik sonradan Makedonya ve Batı Trakya'yı eline geçiren, Arta merkezli, ilk hükümdarı Mihail Komnenos Dukas olan Epir Despotluğu;
 Anadolu'nun Doğu Karadeniz kıyılarında Trabzon merkezli Gürcü Krallığı'nın yardımlarıyla David Komnenos ve kardeşi Aleksios Komnenos tarafından kurulan Trabzon İmparatorluğu;
 Güney Marmara'da Bitinya'da İznik merkezli olarak I. Theodoros tarafından kurulan İznik İmparatorluğudur.

Eski Bizans'ın yerine Frankların idaresi altında Konstantinopolis merkezli Latin İmparatorluğu, ve buna tabi olan yine Frank hükümdarlar altında (Burgonyalı bir sülale idaresinde) Atina Dükalığı, (Frank asıllı Villehardouin sülalesi altında) Mora'da Achaea Prensliği ve (Frank asıllı Montferrat sülalesi idaresinde) Selanik Krallığı kurulmuştu. Edirne ve diğer Trakya ve Yunanistan kıyılarındaki önemli limanlar ve adalar Venediklilerin elinde kalmıştı. Bunların yanında bir de diğer Bizanslılar idaresinde ufak, özerk devletçikler türemişti (örneğin Alaşehir, Menderes vadisi, Milet yakında Sampson kasabası vb.)

1204 yılında İznik (Nikea)'de İmparatorluğu'nu ilan eden I. Theodoros Haçlıların Konstantinopolis'i kuşatmaları sırasında imparator seçilen V. Aleksios Murtzupos'un damadı idi. Konstantinopolis'ten ailesi ile Boğaz üzerinden kaçıp İznik'e gelmiş ve burada özerk bir devlet kurmaya başlamıştır. Bizans şekilli devlet idaresini ve yeni bir Bizans tipi orduyu bir taşra şehri olan İznik ve etrafında bulunan Bitinya'da aynen kurmak gayretiyle önce büyük zorluklarla karşılaşmıştır.

1204 tarihinde Güney Marmara'ya sefere çıkan Latin İmparatorluğu ordusu ile Eski Manyas'da (Poimaneon) yaptığı savaşı kaybetmiş; Bursa'ya kadar Güney Marmara kıyılarını Latin İmparatorluğu'na terk etmiştir. Latinlerin bu galibiyetten faydalanamamaları Bulgarların ve Trakya'daki ahalinin isyanına yardımcı olarak Bulgar Çarı Kaloyan idaresinde Trakya'da ilerlemesi nedeni ile olmuştur. Trakya'ya geçen Latin İmparatorluğu ordusu Bulgarlar tarafından 14 Nisan 1205 tarihinde Edirne (Hadrianapolis) Savaşı'nda mağlup edilmiş ve Latin İmparatoru I. Baudouin bu savaşta Bulgarlara esir düşmüştür. Bundan faydalanan I. Theodoros Marmara güneyindeki toprakları tekrar eline geçirmiş ve bu yörelerde Latinlerin elinde sadece Pegae (Modern: Karabiga) kalmıştır.

Böylece kuzeyde savunulabilir sınırlara yerleşen I. Theodoros İznik'te yeni devlet kurma çabalarını artırmıştır. Bu arada Dimetoka'ya sığınıp oradan ayrılmayı kabul etmeyen eski Konstantinopolis Ortodoks Kilisesi Patriği ölünce, Ortodoks Patrikliği'nin İznik'te kurulup organize edilmesine başlanmış ve Autorianus adlı bir papaz İznik'te Doğu Ortodoks Kilisesi Patriği olarak ilan edilmiştir. Bu yeni Patriğin ilk icraatı 1208 Paskalya yortusu sırasında I. Theodoros'u Basileus (imparator) olarak vaftiz etmek ve taç giydirmek olmuştur.

Fakat Latinler, yeni imparatorları Henri idaresinde yeniden İznik aleyhinde faaliyetlere başlamışlardır. Bu arada bu devlete batıdan gelen tehdit Selanik'i kuşatmış olan Bulgar Çarı Kaloyan'in bir Kuman Türk lideri tarafından öldürülmesi ile ortadan kalkmış ve Frank şövalyelere yeni ufuklar açılmıştır. 1209 yılında Latin İmparatoru Henri Konya Selçuklu hükümdarı Sultan I. Gıyaseddin Keyhüsrev ile bir askerî anlaşma yaparak ona askerî birlik temin etmeyi kabul etmiştir. Bu arada Konstantinopolis'i Haçlı kuşatmasının başlaması ile hemen terk edip kaçan ve tahttan indirilen Angelos hanedanının son İmparatoru olan III. Aleksios, kuzeni Epir Despot'unun fidye ödemesi ile Latinlerin elinden kurtulup İznik'te tekrar tahta geçmek amacı ile Konya'ya gelip Sultan I. Gıyaseddin Keyhüsreve sığınıp ondan yardım istemiştir. Latin şövalyeleri ile tahkimli Selçuklu ordusu, I. Theodoros idaresi altındaki (içinde birçok paralı asker olarak tutulmuş Latin şövalyeleri bulunan) İznik ordusu üzerine yürümüş ve sonuçsuz bir seri savaş yapılmıştır. Ancak en sonunda 1210da Yalvaç (Anadolu Antioch)'unda yapılan bir savaşta Sultan I. Gıyaseddin Keyhüsrev atından düşüp (veya efsaneye göre I. Theodoros tarafından düşürülüp) ölmüş; Selçuk ordusu dağılmış; bu ordu içinde bulunan eski imparator III. Aleksios İznik ordusuna esir düşmüştür. Hemen sonra İznik İmparatorluğu ile Sultan I. Keyhüsrev yerine Anadolu Selçuklu hükümdarı olarak tahta geçen I. İzzeddin Keykavus arasında bir barış anlaşması imzalanmıştır.

Fakat Latin İmparatoru Henri bu sefer İznik güçleriyle doğrudan doğruya savaşa girişmiştir. 15 Ekim 1211de (Rhyndakus) Nehri yanında yapılan savaşta I. Theodoros büyük bir yenilgiye uğramış ve Latinler Bergama'yı alıp İznik İmparatorluğu idare merkezi olan Kemalpaşa (Nymphaeum) üzerine hücuma geçmişlerdir. Ancak Doğu Trakya'da Bulgarların hücumu ve Latinler elinde bulunan önemli Trakya merkezlerini ellerine geçirmeleri dolayısıyla Latinler İznik üzerine askerî hücumlarını bırakmak zorunda kalmışlardır.

En sonunda 1214'te İznik İmparatorluğu ile Latin İmparatorluğu arasında İzmir/ Kemalpaşa (Nymphaneum)'da bir barış anlaşması imzalanmıştır. Bu anlaşmaya göre, ellerine geçirdikleri Edremit kuzeyinde Kaz Dağı etrafındaki Kuzey Batı Anadolu bölgesi Latinlerin elinde kalmış ve diğer Güney Marmara ve Anadolu Selçuklu devleti sınırlarına kadar Kuzey Batı Anadolu İznik İmparatorluğu arazisi olduğu kabul edilmiştir. 1226'da ölen Henri yerine Latin İmparatoru seçilen Pierre'in karısı olan ve Pierre'in ölmesi ile Latin İmparatoru olan oğlu II. Baudouin'in taht naibi olan Latin İmparatoriçesi Yolanda'nın küçük kızı olan Marie ile üçüncü karısı olarak 1219'da evlenen I. Theodoros böylece Latinlerle olan bağlarını daha da pekiştirmiştir.

Bu suretle I. Theodoros Laskaris hem doğuda hem de batıda güvenli sınırları olan İznik İmparatorluğu'nu kurmuş olmaktaydı ve İznik Bizans kültürünün yeni bir merkezi olarak gelişmeye başlamıştır.

Genişleme
1221 yılının Kasım ayında, İznik İmparatorluğu'nun çalışkan kurucusu olan I. Theodoros öldü ve yerine Theodoros'un ölümü ile başlayan iç karışıklıktan muzaffer çıkan damadı III. İoannis geçti. Bu tahta geçişi kabul etmeyen her ikisi de sebastokrator olan Theodoros'un kardeşleri Aleksios Laskaris ve İsaakios Laskaris isyan başlattılar ve Latin imparatoru Robert'ten yardım istediler. Latin ordusunun önderliğinde III. İoannis'e karşı yürüdüler. İki ordu, Kuş Gölü yakınlarında Misya'da Kyzikos'un güneyinde Poimanenon'da, Başmelek Mikâil'e adanmış bir kilisenin yanında 1224 yılında Poimanenon Muharebesi'nde karşılaştılar. Savaşın sonunda III. İoannis kesin bir zafer elde etti; alınan esirler arasında, kör edilen iki Laskaris kardeş de vardı.

1224'te Latinler tarafından idare edilen Selanik Krallığı, Epir Despotluğu tarafından ele geçirildi fakat 1230'da despotluğun merkezi olan Epir bölgesi Bulgarların eline geçti. Böylece güç merkezlerinden uzakta ve gerçek askeri gücü zayıf olup büyümesi kısıtlanan Trabzon İmparatorluğu yanında en önemli Bizans asıllı devlet, İznik İmparatorluğu kaldı. Bu devletin hükümdarı III. İoannis ülkenin sınırlarını Ege Denizi yönünde genişletmeye başladı. 1235'te III. İoannis, Bulgar Çarı II. İvan Asen ile bir ittifak paktı imzalayarak nüfuzunu Selanik ve Epir üzerine de genişletmiş oldu. 1245'te İlhanlı Moğol orduları Anadolu Selçuklu Devleti'ni Kösedağ Savaşı'nda yenip nüfuzlarını Anadolu'da genişletmeye başlamışlardı ve III. İoannis bir taraftan İznik'te bulunan devletinin de Moğol hâkimiyetine girmesinden korkmaktaydı fakat diğer taraftan Moğolların İznik'e doğudan devamlı tehdit doğuran Anadolu Selçuklu Devleti'nin zayıflattıkları için biraz iç rahatlığı hissetmekteydi. 1265'te III. İoannis Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu imparatoru olan II. Frederik'in kızı Heunstaufen'li II. Konstans ile evlenip bu devlet ile yakın bir ittifak kurdu. 1248de III. İoannis eski müttefiki Bulgarları da yenip Latin İmparatorluğu'nun etrafını sarmayı basardı. 1254'te ölene kadar Latin İmparatorluğu'ndan arazi alıp ülkesine katmaya devam etti.

III. İoannis'in oğlu II. Theodoros Bulgarların Trakya'yı istila tehdidi ile karsılaştı; fakat ülkesinin arazisini korumaya muvaffak oldu. 1258'de Epir de Sicilyalı Manfred'den destek alarak isyan etmişti. Aynı yıl II. Theodoros oldu. Yerine geçen varisi IV. İoannis daha çocuktu ve General Mihail Palaiologos başkanlığında bir naipler kurulu idareyi ele aldı. Mihail 1259'da kendini VIII. Mihail adı ile ortak imparator ilan etti. İznik Rum İmparatorluğu orduları başında, Balkanlarda ilerleyen 1259'da birleşik Manfred, Epir Despotu ve Latin asilli Achaea Prensliği ordularını Pelagoia Savaşı'nda yenik düşürdü.

Konstantinopolis'in tekrar alınması

1260'ta Mihail kendinden önceki İznik Rum İmparatorlarının yapmak istedikleri fakat yetenekleri olmadığı için hiç girişimde bulunmadıkları, Latinler elinde bulunan Konstantinopolis'e karşı hücuma başladı. Cenovalılar ile ittifak yaptı. Ordusunun komutanı olan Aleksios Strategopulos hücumunu planlamak için Konstantinopolis'i aylarca gözlem altında bulundurdu. Temmuz, 1261de Latin'lerin ordusunun çoğu Boğaz ağzında buluna Kefken adasını tekrar elerine geçirmek için seferde bulunurken, Aleksios şehir muhafızlarından bazılarını şehir kapısını ayırmayı başardı. İznik ordusu böylece Konstantinopolis'i tekrar Bizans eline geçirdi. Yapılan ilk önemli icraat, Dördüncü Haçlı Seferi'nin bu şehre gelip, talan ederek şehrin en iyi taraflarını ve diğer Bizans arazilerini eline geçirmesine önayak olan Venediklilerden öç almak oldu. Şehirdeki Venedik Mahallesi yakıldı ve zaten kaçamayan Venedikliler zorla şehirden atıldılar.

Birkaç hafta sonra VIII. Mihail Ayasofya'da Bizans İmparatoru olarak taç giydirilip Bizans İmparatorluğu yeniden ortaya çıkartıldı. Çok geçmeden Latin asilli Achaea Prensliği Bizans'ın eline geçip Mora yarımadasında Bizans'a bağlı, hükümdarları Palaiologos sülalesi asıllı bir Mora Despotluğu kuruldu. Ama bu Palaiologos Hanedanı'nın Bizans'ı önceki Bizans'tan çok değişikti. Balkanlar çoktan Bulgarların eline geçmişti; Epir ve Trabzon özerk olarak kalmışlardı. Batıda Anadolu Selçuklu Devleti yerine çok daha dinamik Osmanlı Devleti kurulmuştu ve bu devlet Bizans'ın arazilerini eline geçirip sonunda 1453de Bizans İmparatorluğu'na son verecekti.

Askerî gücü
Dördüncü Haçlı Seferi'nden sonra Bulgarlar ve Latinlerin elinde bulunan Trakya haricinde Bizans'ın en mümbit ve yüksek nüfuslu bölgesi İznik Rum İmparatorluğu'nun elinde bulunmaktaydı. Bu şekliyle bu devlet en yükselmiş olduğu zamanlar olan Latin İmparatorluğunun parçalarına karsı yaptığı harplerde azami 20.000 kişilik bir orduyu ortaya çıkarıp levazım ve tedarikini yapabilecek güçte idi. İzmit Rum İmparatorluğu orduları Bizans Komninos ordusunun bazı özelliklerini devam ettirmişlerdi ama ülkenin kaynaklarının kısıtlı olması her zaman, Bizans İmparatoru I. Manuil ve daha öncekilerin idaresi altında bulunan Bizans ordularından sayıca ve kalite bakımından daha zayıf olması gerçeğini ortaya çıkarmıştır. İznik Rum İmparatorluğu diğer ortaya çıkan Bizans kalıntısı devletler ve Latin İmparatorluğu ile karşılaştırıldığı zaman Batı Anadolu'nun insan ve tarım zenginlikleri dolayısıyla stratejik ve askeri güç kaynağı olarak daha elverişli şartlarla karsılaştığı açıktır ve bu fırsat İznik Rum İmparatorluğu imparatorları, idarecileri ve askerleri tarafından iyi kullanılmış ve bu devlet Dördüncü Haclı Seferi felaketinden sonra Bizans İmparatorluğu'nu yeniden canlandıran devlet olmayı başarmıştır.

İznik İmparatorları
 I. Theodoros (1204-1222)
 III. İoannis (1222-1254)
 II. Theodoros (1254-1258)
 IV. İoannis (1258-1261)
 VIII. Mihail (ortak imparator 1259-1261)

İznik İmparator Eşleri

Kaynakça
Özel

Genel

1204'te kurulan oluşumlar
1261'de feshedilmiş oluşumlar

İznik İmparatorluğu


Johan Friedrich Böttger (født 1682 i Schleiz, død 1719) var opfinderen af det europæiske porcelæn.

Hans fader var møntmester. 16 år gammel kom han i apotekerlære i Berlin. Han kastede sig som så mange af hans samtidige over studiet af alkymien. Der gik hurtigt ry af hans evner, og kurfyrsten August den Stærke, der var i stor pengetrang, lod ham under militær bevogtning føre til Dresden, hvor han i et laboratorium på slottet skulle udøve sin hemmelige kunst til fordel for majestæten.

Under sine studier opfandt Böttger det første (røde) porcelæn i 1709. Nok ved et tilfælde fik han adgang til porcelænets vigtigste bestanddel, kaolin, men det var hans genialitet at forstå dets betydning og benytte det, samt at han senere opfandt glasuren og hele fabrikationsmetoden med den vanskelige brænding. Efter opfindelsen af porcelænet indrettede kurfyrsten i 1710 en fabrik i sit slot Albrechtsburg i Meissen. Det røde (böttgerske) porcelæn var en art stentøj, der dels slibes og poleres, dels glaseres og dekoreres med emaljer, guld etc., men allerede i 1713 frembragte Böttger det ægte, hvide gennemsigtige porcelæn, og han blev nu udnævnt til direktør (men stadig som fange) for den første europæiske porcelænsfabrik, hvor han forblev til sin død.

Litteratur

 Ernst Zimmermann: Die Erfindung und Frühzeit des Meissner Porzellan, Berlin 1908.

Eksterne henvisninger

 Salmonsens Konversationsleksikon, 2. udgave, bind IV, s. 460

Opfindere fra Tyskland

Tyskere i 1600-tallet
Tyskere i 1900-tallet

J.F. Böttger


Denis Nikolaïevitch Mirochnitchenko (en , en ), né le  à Louhansk, est le « président » du prétendu Conseil populaire de la république populaire de Lougansk.

Notes et références

Naissance à Louhansk
Naissance en décembre 1987
Personnalité politique ukrainienne

Denis Mirochnitchenko


The Almanac of American Politics is a reference work published biennially by Columbia Books & Information Services. It aims to provide a detailed look at the politics of the United States through an approach of profiling individual leaders and areas of the country. The first edition of the Almanac was published in 1972. The National Journal published biennial editions of the Almanac from 1984 through 2014. In 2015, Columbia Books & Information Services became the publisher.

Overview
The Almanac is broken down alphabetically by state, with each congressional district in each state profiled separately. The information provided by the Almanac includes:
Demographic information on each district, including income, racial distribution, and other statistics.
Profiles of the Congressional representative from each district as well as each state's Senators, including voting record on key votes, advocacy group ratings, etc.; profiles of governors are also included.
Individually written profiles of each district, commissioned for the Almanac.
In-depth profiles of every governor, Senator, and House member.
Analysis of the 2014 midterm elections for Senate, House and governor races, and how those results shape the public policy debates in Congress and the nation.
A breakdown of the votes cast in the last U.S. presidential election for all states and districts, including primaries.
Campaign finance data on spending by all members of the U.S. Congress in their most recent election, including all-new listings of the "outside money" spent in those contests.
Analysis of voter turnout in each state and congressional district for the last presidential and mid-term elections.
More than 60 state and congressional district maps, the key votes cast by members of the House and Senate, and interest group ratings.

In addition, an overview look at each state is given, including prospects for the upcoming presidential election and demographic trends.

The 2014 and 2012 editions of the Almanac are both 1,838 pages long. The Almanac was first published in 1971; subsequent editions have appeared biennially since 1973. The main editors were originally Michael Barone, now a writer at The Washington Examiner; Grant Ujifusa; and Douglas Matthews. Matthews stopped contributing after the 1980 edition. Barone and Chuck McCutcheon authored the 2012 edition, and were joined by Sean Trende and Josh Kraushaar for the 2014 edition. The co-authors of the 2016 edition are Barone, Richard E. Cohen, Charlie Cook, and James A. Barnes.

Authors

Richard E. Cohen co-authored The Almanac of American Politics from 2001 through 2010, and again in 2016. He has written about Congress for National Journal, Politico and Congressional Quarterly. He is the author of Washington at Work: Back Rooms and Clean Air, a case study of the 1990 Clean Air Act, and Rostenkowski: The Pursuit of Power and the End of the Old Politics. He co-authored The Partisan Divide with former Reps. Tom Davis of Virginia and Martin Frost of Texas. In 1990, he won the Everett McKinley Dirksen Award for distinguished reporting on Congress.

James A. Barnes is a senior writer for Ballotpedia and consultant to CNN, projecting the outcomes of presidential, congressional and gubernatorial races for its election night and primary night coverage. He was formerly the chief political correspondent for National Journal magazine and founder of the National Journal Insiders Poll. He is co-author of Public Opinion among Political Elites: The Insiders Poll as a Research Toll in The Forum: A Journal of Applied Research in Contemporary Politics (2013), and a contributor to The State of American Politics (Rowman & Littlefield, 2001).

Charlie Cook is editor and publisher of the Cook Political Report and a political analyst for National Journal, where he writes a twice weekly column. In 2010, Cook was a co-recipient of the American Political Science Association's Carey McWilliams award to honor "a major journalistic contribution to our understanding of politics." For the spring semester of 2013, Cook served as a Resident Fellow at the Institute of Politics at Harvard Kennedy School at Harvard University.

Barone is Senior Political Analyst for The Washington Examiner and a Resident Fellow at the American Enterprise Institute. He is a contributor to Fox News Channel and co-author of The Almanac of American Politics 1972-2016. He is also the author of Our Country: The Shaping of America from Roosevelt to Reagan, The New Americans: How the Melting Pot Can Work Again, and a number of other publications. Barone received the Bradley Prize from the Lynde and Harry Bradley Foundation in 2010, the Barbara Olsen Award from The American Spectator in 2006 and the Carey McWilliams Award from the American Political Science Association in 1992.

The 2004, 2006, 2008, and 2010 editions were authored by Barone and Richard E. Cohen, the congressional correspondent for the National Journal, and edited by Charles Mahtesian.

References

External links

Almanacs
1972 non-fiction books
Books about politics of the United States
1972 in American politics

The Almanac of American Politics


A dorsal do Pacífico leste é uma cordilheira meso-oceânica, um limite de placas tectônicas divergentes localizado ao longo do fundo do Oceano Pacífico. Ela separa a Placa do Pacífico a oeste (de norte a sul) da Placa Norte-Americana, da Placa Rivera, da placa dos Cocos, da Placa de Nazca e da Placa Antártica. Alonga-se desde o sul do Golfo da Califórnia, na bacia do Mar Salton no sul da Califórnia, até um ponto próximo a coordenada 55° S 130° O, onde se junta ao cume Pacífico-Antártico tendendo a oeste-sudoeste em direção à Antártida, perto da Nova Zelândia (embora em alguns usos o PAR seja considerado a seção sul do EPR). Grande parte da cordilheira situa-se em cerca de 3200 km ao largo da costa sul-americana e sobe cerca de 1.800 até 2.700 m acima do fundo do mar circundante.

Visão geral

A crosta oceânica está se afastando da elevação do Pacífico Leste para ambos os lados. Perto da Ilha de Páscoa a taxa é superior a 150 mm por ano, que é o mais rápido do mundo. No entanto, no extremo norte, é muito mais lento em apenas aproximadamente 60 mm por ano. No lado leste da elevação, as placas de Cocos e Nazca, que se movem para o leste, encontram a Placa Sul-Americana e a Placa Norte-Americana, que se movem para o oeste e estão sendo subduzidas sob elas. O cinturão de vulcões ao longo dos Andes e o arco de vulcões através da América Central e do México são os resultados diretos dessa colisão. A leste da península da Baixa Califórnia, o Rise às vezes é chamado de Zona de Rift do Golfo da Califórnia. Nesta área, a crosta oceânica recém-formada é misturada com a crosta continental rifteada originária da Placa Norte-Americana.

Perto da Ilha de Páscoa, a Ascensão do Pacífico Leste encontra a Dorsal do Chile nas microplacas da Ilha de Páscoa e Juan Fernandez, tendendo para o leste, onde se subduz sob a Placa Sul-Americana na Fossa Peru-Chile ao longo da costa do sul do Chile. A extensão sul da Dorsal do Pacífico Leste (chamado de Cume Pacífico-Antártico) funde-se com a Serra da Índia Sudeste até a junção tripla do Macquarie ao sul da Nova Zelândia.

Partes da dorsal têm espalhamento oblíquo, ou seja, é considerado um espalhamento do fundo do mar que não é ortogonal ao segmento de crista mais próximo.

Ao longo da cordilheira, as fontes hidrotermais chamadas de fumantes negros foram descobertas pela primeira vez pelo projeto RISE em 1979 e desde então têm sido extensivamente estudadas. Essas aberturas estão formando enormes depósitos de minério de sulfeto vulcanogênicos no fundo do oceano. Muitas criaturas únicas de águas profundas foram encontradas com respiradouros, que subsistem em um ecossistema quimiossintético em vez de usarem fotossíntese. O trecho sul da dorsal do Pacífico leste é uma das seções de expansão mais rápida do sistema de dorsais meso-oceânicas da Terra.

Ver também

 Dorsal Mesoatlântica
 Anel de Fogo

Ligações externas
 East Pacific Rise 2004 - Instituição Scripps de Oceanografia (Em inglês)
 Pesquisadores da Universidade de Columbia encontram a chave para a formação de novos centros de expansão do fundo do mar – Universidade de Columbia (Em inglês)

Geologia da Califórnia
Tectónica de placas

Dorsal do Pacífico Leste


العارضية منطقة من مناطق محافظة الفروانية في الكويت. تبعد المنطقة 14 كم إلى الجنوب الغربي من العاصمة، سميِّت نسبة إلى عبد الله العارضي.

التاريخ والتسمية
أُطلق عليها هذه التسمية نسبة إلى العم عبد الله بن خلف بن دغام العارضي المطيري والذي كان يسكن هذه المنطقة، وهو رجل من عائلة الدغامين من فرع الشيابين من أولاد محمد من فخذ العوارض من قبيلة مطير كان له تواجد في الكويت منذ القدم، فاشتراها منه الشيخ صباح الناصر الصباح، وقيل أنه اشتراها من ولده محمد بن عبد الله، وبقي الاسم منسوبًا إلى صاحبها القديم، وأصبح يطلق عليها وعلى المناطق التي حولها فأصبح هناك عدة مناطق باسمها التي حولها وهي العارضية السكنية والعارضية الصناعية فكان في السابق في الثمانينات أثناء توزيع المؤسسة العامة للرعاية السكنية للوحدات السكنية كان في بداية المشروع قسائم وتسمى شعبيا بالعارضية القديمة أو الدخل المتوسط وهي بحجم 600 م2 إلى 1000 م2 وبعدها أُكمل المشروع ببناء بيوت الدخل الموحد وهي بيوت بحجم 400 م2 وتم توحيد المنطقة وأما العارضية الصناعية فكانت تسمى منطقة المخازن أو مخازن العارضية وبعدها سميت بالعارضية الحرفية أو الصناعية والعارضية الاستثمارية تم دمجها مع منطقة ضاحية صباح الناصر وأصبحت سكنية .

مراجع

أماكن مأهولة في الكويت
مدن الكويت

العارضية


نهر بيافا نهر في شمال إيطاليا ينبع من جبال الألب ويصب في البحر الأدرياتيكي من مصب قرب مدينة البندقية وقعت على مشارفه معركة نهر بيافي.

مراجع

أنهار إيطاليا
أنهار فينيتو

أنهار مقاطعة تريفيزو

أنهار مقاطعة بلونو

نهر بيافي


Andreas Poulsen (født 13. oktober 1999) er en dansk fodboldspiller, der spiller for Superliga-klubben AaB, hvor han har spillet siden sommeren 2022, hvortil han kom fra Borussia Mönchengladbach.

Klubkarriere
Han er født og opvokset i Ikast, og han startede også sin fodboldkarriere FC Midtjyllands samarbejdsklub Ikast KFUM. Her var fodboldspillet blot på et hyggeplan. Som U/13-spiller valgte han at give fodboldkarrieren en reel chance, hvorfor han skiftede til Herning Elite.

FC Midtjylland
Han fik sin professionelle debut som førsteårs U/19-spiller i Superligaen for FC Midtjylland den 1. december 2016 i en kamp mod Silkeborg IF, hvor han startede inde og spillede alle 90 minutter som følge af en skade til Filip Novák. Måneden efter, den 5. januar 2017, skrev han som blot 17-årig og førsteårs U/19-spiller under på en treårig fuldstidskontrakt med FC Midtjylland. Det blev samtidig hans eneste optræden i Superligaregi i 2016-17-sæsonen. Han blev for denne sæson kåret som årets udviklingsspiller i FC Midtjylland.

I den efterfølgende sæson opnåede han mere spilletid, idet det blev til 10 optrædeneder i Superligaen (otte som starter, to som indskifter). Han kæmpede i særdeleshed med Marc Dal Hende, der var holdets topscorer i 2016-17-sæsonen, om pladsen på venstre wingback. Han blev medio juni 2018 kåret som årets akademispiller for 2017-18 i FC Midtjylland.

Borussia Mönchengladbach
19. juni 2018 underskrev Andreas Poulsen en femårig kontrakt med den tyske bundesligaklub Borussia Mönchengladbach, hvor salget ifølge hans hidtidige klub gjorde ham til den hidtil dyreste teenager solgt fra den danske Superliga. Ifølge Ekstrabladet var prisen 34 millioner kroner samt 15 millioner kroner betinget af antallet af kampe.

Hæder

Individuelt
 Årets udviklingsspiller (FC Midtjylland): 2016-17
 Årets akademispiller (FC Midtjylland): 2017-18

Referencer

Eksterne henvisninger

 Andreas Poulsen på Weltfussball

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra FC Midtjylland
Fodboldspillere fra Borussia Mönchengladbach

Andreas Poulsen


Em matemática, o lema dos nove (ou lema 3×3) é uma afirmação sobre diagramas comutativos e sequências exatas válidas na categoria de grupos e qualquer categoria abeliana. Ele afirma: se o diagrama à direita for um diagrama comutativo e todas as colunas, bem como as duas linhas inferiores, forem exatas, a linha superior também será exata. Da mesma forma, se todas as colunas e as duas linhas superiores forem exatas, a linha inferior também será exata. Da mesma forma, como o diagrama é simétrico em relação à sua diagonal, as linhas e colunas também podem ser trocadas no exemplo acima.

O lema dos nove pode ser provado por busca direta de diagramas ou aplicando o lema da cobra (às duas linhas inferiores no primeiro caso e às duas linhas superiores no segundo caso).

Linderholm (p. 201) fornece uma visão satírica do lema dos nove:

 "Desenhe um tabuleiro de zeros e cruzes, mas, ao invés de preenchê-lo com isso, use use setas curvas. Mova suas mãos em padrões complicados sobre este tabuleiro. Faça alguns zeros, mas não nos quadrados; coloque-os em ambas as extremidades das linhas horizontais e verticais.
 Com isso, você já provou:
 (a) o lema dos nove
 (b) o lema dos seis
 (c) o lema dos vinte e cinco."

Há duas variantes do lema dos nove: sustenidos e simétricos (ver Lemas 3.3, 3.4 no Capítulo XII).

Álgebra homológica

Lema dos nove


Paronychieae, tribus iz porodice klinčićevki (Caryophyllaceae). Sastoji se od 5 rodova, od kojih je najvažniji rod sušac ili hrskavica (Paronychia), od kojih jedna raste i u Hrvatskoj: sitna hrskavica ili sitni sušac (Paronychia kapela).

Rodovi i broj vrsta
 Philippiella Speg. (1 sp.)
 Herniaria L. (52 spp.)
 Gymnocarpos Forssk. (9 spp.)
 Paronychia Mill. (120 spp.)
 Chaetonychia (DC.) Sw. (1 sp.)

Izvori

Klinčićevke

Paronychieae


Atalar veya Haçova mahallesi, Malatya ilinin Yeşilyurt ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski adı "Haçova" olan mahallenin kuruluş tarihi kesin olarak bilinmemektedir.

Coğrafya
Malatya iline 35, Yeşilyurt ilçesine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 YerelNet

Yeşilyurt'un mahalleleri

Atalar, Yeşilyurt


Amphilophium est un genre d'arbres de la famille des Bignoniaceae .

L'espèce type est Bignonia paniculata L..

Liste des espèces, sous-espèces et variétés
Selon  :

Selon  (Attention liste brute contenant possiblement des synonymes) :

Notes et références

Liens externes

Genre d'Angiospermes (nom scientifique)

Amphilophium


Ellen Ware Geer (* 29. August 1941 in New York City) ist eine US-amerikanische Theater- und Filmschauspielerin.

Leben
Ellen Geer kam 1941 als Tochter des Schauspielerehepaares Herta Ware und Will Geer in New York City zur Welt. Über ihre Eltern kam sie bereits früh mit der Schauspielerei in Kontakt. 1956 stand sie als Elfe in einer Inszenierung von Shakespeares Ein Sommernachtstraum erstmals auf einer Theaterbühne. Es folgten weitere Rollen an New Yorker Theatern, darunter die Rolle der Desdemona in Othello und der Rosalinde in Wie es euch gefällt.

Ab 1968 spielte sie auch vor der Filmkamera, so unter anderem mit ihrem Vater in der Filmkomödie Der Gauner (1969) sowie in Harold und Maude (1971). Von 1971 bis 1972 spielte sie in 24 Folgen von The Jimmy Stewart Show, auch bekannt als Alle meine Lieben, die Tochter von James Stewart. Seither war sie in zahlreichen weiteren US-amerikanischen Serien zu sehen, darunter Die Straßen von San Francisco (1977), Drei Engel für Charlie (1979), Dallas (1979–1989), Quincy (1983), Das Model und der Schnüffler (1986), Raumschiff Enterprise: Das nächste Jahrhundert (1991), Emergency Room – Die Notaufnahme (2003) und Desperate Housewives (2007–2012).

Nach dem Tod ihres Vaters im Jahr 1978 übernahm sie die Leitung des familieneigenen Open-Air-Theaters Theatricum Botanicum, das sich im kalifornischen Topanga Canyon befindet. Für zahlreiche Aufführungen des Theaters, wie etwa für Endstation Sehnsucht von Tennessee Williams, trat sie über die Jahre als Schauspielerin und Regisseurin in Erscheinung.

In erster Ehe war Geer von 1963 bis 1968 mit dem Schauspieler Ed Flanders verheiratet. Aus dieser Verbindung ging ein Sohn hervor. Mit ihrem zweiten Ehemann, dem Musiker Peter Alsop, hat sie zwei Töchter.

Filmografie (Auswahl)

Auszeichnungen
Beim Method Fest Independent Film Festival gewann Ellen Geer 2007 zusammen mit der Besetzung von Man in the Chair den Preis für das Beste Ensemble.

Weblinks

 Ellen Geer auf filmreference.com (englisch)

Theaterschauspieler
Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1941
Frau

Ellen Geer


La Société sans loi de Berlin est un club mondain dont les membres sont des personnalités éminentes de l'élite intellectuelle, artistique et militaire de leur époque respective. novembre 1809 à Berlin. La société qui existe encore aujourd'hui se veut « porteuse de tradition, de culture et de science ».

Histoire
Au siècle des Lumières - en particulier à la fin des Lumières - Berlin voit la fondation de clubs de débat, de cercles de lecture et de groupes de discussion et sociaux :

  (1749-1936 / 45)
 , aussi : Société des amis des Lumières (1783-1798)
 Société du mercredi de Feßler, aussi : Société de lecture de Feßler
 Société littéraire du mercredi (1795-1806).

C'est ainsi que le 3 août 1806, Karl vom Stein zum Altenstein, , Friedrich Eichhorn, Ernst Ludwig Heim, Heinrich Menu von Minutoli, Karl Asmund Rudolphi et d'autres ont fondé une première Société sans loi. Celle-ci continue d'exister jusqu'en 1914, mais s'est appelée Société sans loi n° 1 à partir de 1809 et Société sans contrainte à partir de 1826, afin de se distinguer par son nom de la nouvelle Société sans loi, devenue entre-temps plus connue et qui continue d'exister aujourd'hui.

Ce deuxième groupement, appelé Société sans loi de Berlin, est fondé le 4 novembre 1809 entre autres par le philologue Philipp Buttmann et l'astronome Christian Ludwig Ideler et se compose initialement de 14 membres. Elle se considère comme le centre intellectuel des  et ressemble à une société littéraire ou savante sans imposer ses structures et ses obligations. Apparemment, il n'y a aucun lien entre les deux sociétés sans loi, sauf qu'au début, certains membres appartiennent aux deux sociétés en même temps. On peut plutôt constater que des liens existent entre la société sans loi de Berlin a des liens avec la société grecque de Berlin Graeca, un groupe illustre qui est également fondé par Philipp Buttmann en 1804, existe jusqu'à l'époque de la Seconde Guerre mondiale et se consacre principalement à la lecture d'écrivains grecs. De même, la société sans loi de Berlin bénéficie en 1817 de l'« incorporation » d'une grande partie des membres du Pairsschub parlementaire et s'appelle officieusement temporairement société sans loi Belle Alliance. La société connaît son apogée entre le milieu et la fin du XIXe siècle. À ce moment-là, il y a également plusieurs recoupements d'idées, de thèmes et de personnes avec le club masculin exclusif de Berlin.

La société est fondée avec la prétention de se passer de statuts et de règlements, à l'exception des règles d'admission de ses membres et d'un président, qui s'appelle à juste titre "Zwingherr". Les membres, dont le nombre oscille entre 40 et 70 dans les années qui suivent, appartiennent principalement à l'élite politique, culturelle éclairée et plus tard de plus en plus à l'élite militaire. Il est possible d'introduire de nouveaux invités qui sont inscrits dans le registre des procès-verbaux et soumis à une première sélection par un cercle de 13 présélectionneurs au départ, puis de six seulement dans les années suivantes, soigneusement déterminés par un vote. Ce cercle de présélectionneurs, que Buttmann appelle également "princes-électeurs" ou "maîtres d'élection", forme ce que l'on appellr un "comité de bienfaisance" et décide finalement du nouvel arrivant, après que celui-ci a reconnu par sa signature qu'il est "hors-la-loi". Un refus n'a cependant aucun effet, on peut à chaque fois être réintroduit en tant qu'"invité". De même, il n'y a généralement pas de démissions, car elles ne sont pas formellement possibles en raison de l'absence de règles. Seule une absence temporaire ou permanente est et reste possible.

Les membres se réunissent pour leurs séries de discussions, y compris un repas copieux et exclusif sous la forme d'une table ronde, généralement toutes les deux semaines le samedi respectif pour leurs réunions, d'abord dans le restaurant Kempers sur Kemperplatz, plus tard dans la Maison anglaise sur , à l'Hôtel Savoy, dans le bâtiment principal du Club de Berlin dans la Jägerstraße ou dans le Schlosshotel Steglitz (manoir de Steglitz) et dans de nombreux autres endroits. Il n'y a pas d'ordre du jour défini et le journal de bord, qui n'est généralement pas accessible, ne montre que les noms des participants. Ce n'est qu'à l'anniversaire de la fondation qu'un membre donne une conférence sur un sujet librement choisi.

Au cours de ses 200 ans d'existence, le club devient le reflet de l'histoire allemande et de ses élites tant en termes de contenu que de personnel. Dans cette association traditionnelle et prussienne, certainement dans un certain sens monarchique, mais par ailleurs politiquement largement nationalement libérale à neutre, elle s'est concrétisée à ce jour malgré quelques différences de contenu et thématiques entre ses membres ou par des obligations dues à leurs positions parfois élevées. en politique et dans l'armée ne conduisent ni à des signes de désintégration ni à des dépendances politiques impérieuses.

Zwingherrren (président)

 1809-1829 : Philipp Karl Buttmann, philologue et bibliothécaire
 1829-1829 : , major
 1829-1834 : Friedrich Schleiermacher, théologien et philosophe
 1834-1840 : Friedrich August von Stägemann, conseiller d'État
 1840-1851 : Karl Lachmann, philologue et germaniste
 1851-1874 : Carl Gustav Homeyer, conseiller au tribunal de grande instance et historien du droit
 1874-1879 : , conseiller supérieur du gouvernement au ministère du Commerce
 1879-1894 : Gustav Homeyer, procureur et sous-secrétaire d'État au ministère d'État
 1894-1899 : Hermann Riem, conseiller de justice
 1900-1904 : Eduard Droop, directeur ministériel au ministère de la Justice
 1904-1912 : , membre du gouvernement
 1912-1915 : Justus Hermes, directeur ministériel
 1915-1931 : Fritz Timann, médecin généraliste et inspecteur médical
 1931-1937 : Friedrich Schrader, vice-amiral
 1937-1948 : , président du Fonds coopératif central prussien et administrateur de l'arrondissement de Wittlich
 1948-1960 : , avocat administratif dans la province de Posnanie
 1960-1962 : Fritz Mussehl, jusqu'en 1933 secrétaire d'État au ministère de l'Alimentation du Reich et vice-président de la Cour des comptes de l'Empire allemand
 1962-1966 : , directeur au Contrôle fédéral des finances
 1966-1976 : , juge fédéral
 1976-1990 : , président de la Bundesdruckerei
 1990-2002 : Olaf Bergmann, à partir de 27 avril 1970, président du Tribunal administratif supérieur de Berlin-Brandebourg
 depuis 2002 : , directeur des études

Membres notables (sélection)
  (1763–1828)
 Achim von Arnim (1781–1831)
  (1812–1874)
  (1835–1914)
 Felix von Bendemann (1848–1915)
 August Ferdinand Bernhardi (1769–1820)
 Georg Beseler (1809–1888)
 Johann Erich Biester (1749–1816)
 Johann Elert Bode (1747–1826)
 August Boeckh (1785–1867)
 Carl Andreas von Boguslawski (1758–1817)
 Franz Bopp (1791–1867)
 Hermann von Boyen (1771–1848)
 Johann Georg Emil von Brause (1774–1836)
  (1780–1844)
 Leopold von Buch (1774–1853)
 Friedrich Bury (1763–1823)
 Peter von Cornelius (1783–1867)
 Ernst Curtius (1814–1896)
 Rudolf Ludwig Decker (1804–1877)
  (1759–1834)
 Johann Gustav Droysen (1808–1884)
  (1890–1970)
 Christian Gottfried Ehrenberg (1795–1876)
 Johann Franz Encke (1791–1865)
  (1764–1851)
  (1884–1964)
  (1779–1856)
 Friedrich Gedike (1754–1803)
 Heinrich Gentz (1766–1811)
 August Neidhardt von Gneisenau (1760–1831)
 Justus von Gruner (1777–1820)
  (1838–1924)
  (1824–1904)
 Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770–1831)
  (1774–1816)
  (1876–1944)
  (1842–1925)
 Aloys Hirt (1759–1837)
  (1765–1847)
 E. T. A. Hoffmann (1776–1822)
 Wilhelm von Humboldt (1767–1835)
 Johann Erdmann Hummel (1769–1852)
 August Wilhelm Iffland (1759–1814)
  (1882–1976)
 Dietrich Ludwig Gustav Karsten (1768–1810)
  (1795–1838)
 Wilhelm Anton von Klewitz (1760–1838)
 Alexandre von Kluck (1846–1934)
  (1757–1829)
 Karl Richard Lepsius (1810–1884)
 Konrad Levezow (1770–1835)
 Martin Lichtenstein (1780–1857)
 Heinrich Friedrich Link (1767–1851)
 Leopold von Lützow (1786–1844)
  (1767–1828)
 Theodor Mommsen (1817–1903)
 Karl Viktor Müllenhoff (1818–1884)
 Barthold Georg Niebuhr (1776–1831)
 August Ludwig von Nostitz (1777–1866)
  (1831–1904)
 Ignaz von Olfers (1793–1871)
  (1783–1859)
 Ernst von Pfuel (1779–1866)
  (1881–1976)
 Friedrich von Raumer (1781–1873)
  (1776–1842)
  (1768–1841)
  (1783–1858)
 Karl Asmund Rudolphi (1771–1832)
 Friedrich Carl von Savigny (1779–1861)
 Wilhelm von Scharnhorst (1786–1854)
 Karl Friedrich Schinkel (1781–1841)
  (1780–1819)
  (1778–1848)
  (1779–1844)
  (1775–1829)
 Hermann von Thile (1812–1889)
 Alfred von Tirpitz (1849–1930)
 Johann Georg Tralles (1763–1822)
 Friedrich Adolf Trendelenburg (1802–1872)
  (1789–1876)
  (1798–1878)
  (1810–1835)
 Ludwig von Vincke (1774–1844)
  (1886–1944)
  (1840–1919)
 Christian Samuel Weiss (1780–1856)
 Wilhelm Martin Leberecht de Wette (1780–1849)
  (1777–1840)
 Karl Wilhelm von Willisen (1790–1879)
  (1784–1852)
 Job von Witzleben (1783–1837)
  (1773–1845)
 Carl Friedrich Zelter (1758–1832)
  (1787–1857)

Références

Bibliographie
 , Wolfgang Virmond: Hegel und die "Gesetzlose Gesellschaft". Ein neu aufgefundenes Dokument. Hegel-Studien, Bd. 20, 1985, , S. 113–116.
 Die Gesetzlose Gesellschaft zu Berlin. Gegründet am 4. November 1809. Festschrift zum 150jährigen Bestehen. Gesetzlose Gesellschaft, Berlin 1959.
 Walther Boeckh: Ernst Moritz Arndt und sein Berliner Freundeskreis aus der "Gesetzlosen" und "Griechischen Gesellschaft". Zeitschrift des Vereins für die Geschichte Berlins, Bd. 54, 1937, ZDB-ID 3635-3, S. 83–86, Digitalisat (PDF; 6,87 MB).
 Die Gesetzlose Gesellschaft zu Berlin. Festschrift zum 100jährigen Bestehen. 1809–1909. Borussia, Berlin 1909.
 : Ph. Buttmann und die Gesetzlosen. Am 4. November / 5. Dezember 1834. Statt Handschrift für die Mitglieder der gesetzlosen Gesellschaft. Gedruckt bei Reimer, Berlin 1834, auch als Google-Buch.
 Karl-Hermann Leukert: Gesetzloser auf Lebenszeit. Ältester Berliner Herrenclub. In: Berliner Zeitung vom 2. August 2013.

Liens externes

 Site officiel
 Les associations de Berlin 1786-1815 par Sebastian Panwitz, 2002

Fondation en 1809
Club service

Société sans loi de Berlin


Mangualde  belediyesi, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Dão-Lafões altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 18 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Abrunhosa-a-Velha
 Alcafache
 Chãs de Tavares
 Cunha Alta
 Cunha Baixa
 Espinho
 Fornos de Maceira Dão
 Freixiosa
 Lobelhe do Mato
 Mangualde
 Mesquitela
 Moimenta de Maceira Dão
 Póvoa de Cervães
 Quintela de Azurara
 Santiago de Cassurrães
 São João da Fresta
 Travanca de Tavares
 Várzea de Tavares

Dış bağlantılar

 Mangualde şehrinin fotoğrafları

Portekiz'in belediyeleri
Dão-Lafões

Mangualde


Robert James "Bobby" Fischer (9 Mart 1943 – 17 Ocak 2008), satranç çevrelerince dünyanın en iyi satranç büyük ustalarından sayılmaktadır. 1972-1975 yılları arasında 11. Dünya Satranç Şampiyonu ünvanını taşımıştır. ABD'de doğan Fischer, vatandaşlıktan çıkarıldıktan sonra İzlanda'ya yerleşmiş ve parlamento kararıyla kendisine vatandaşlık takdim edilmiştir. Burada şehirden uzak bir hayat sürdüren Fischer, 2008 yılında hayata gözlerini yummuştur. ABD'nin yetiştirdiği tek dünya satranç şampiyonu olan Fischer'ın oyunlarında kullandığı taktikler, uyguladığı kombinezonlar, yaptığı çarpıcı hamleler ve inanılmaz galibiyetleri topluca "Fischer Humması" olarak adlandırılmıştır.

Çocukluğu ve gençliği
Fischer, 9 Mart 1943'te Chicago'da, Polonya ve Rus İmparatorluğu'ndan göçmüş Yahudi bir ailenin oğlu olarak dünyaya gelmiştir. 1945 yılında annesi ile babasının boşanmasından sonra annesi ile birlikte taşındıkları Brooklyn'da büyümüştür. Satrancı 6 yaşındayken öğrenen Fischer, kısa zaman içinde bir satranç fanatiği haline gelmiş ve "Yapmak istediğim tek şey satranç oynamak." sözlerini sarf etmiştir.

Henüz 13 yaşındayken ABD Gençler Şampiyonu olan Fischer, bu başarıyı yakalayan en genç satranç oyuncusu olmasıyla satranç tarihine geçmiştir. 14 yaşındayken ise 'En Genç ABD Şampiyonu' olan Fischer, 1958 yılında 15 yaşındayken satranç tarihinin en genç büyük ustası olma başarısını göstermiştir.

Dünya şampiyonu oluşu ve unvanını kaybetmesi
Fischer, 1972 yılında İzlanda'nın başkenti Reykjavik'te Sovyet Dünya Şampiyonu Boris Spassky'i 2-0 gerideyken 12.5-8.5 yenerek Dünya Şampiyonu olmuş ve Sovyetlerin bu alandaki hakimiyetine son vermiştir. Soğuk Savaş nedeniyle bu maç dünyada büyük yankı uyandırmıştır.

1975 yılında Anatoly Karpov ile ünvan maçı yapması beklenen Fischer, Uluslararası Satranç Federasyonu FIDE'ye maçın oynanabilmesi için bazı koşulların yerine getirilmesini istemiş, aksi halde maça çıkmayacağını söylemiştir.

Fischer'i reddeden FIDE, ünvan maçı yapılmadığı halde Karpov'u yeni Dünya Şampiyonu ilan etmiştir. Bu olaydan sonra Fischer kayıplara karışmış, yaklaşık 20 yıl ortalarda görünmemiştir. Bu durum ona esrarengiz bir imaj katmış, satranç tarihinin "en gizemli şampiyonu" olarak görülmüştür.

Fischer satrancı

1996 yılında Fischer, "Fischer satrancı" olarak adlandırdığı yeni bir satranç çeşidi ortaya atmıştır. Buna göre piyonların arkasında bulunan taşlar, kuraya göre rastgele bir şekilde yerleştiriliyordu. Fischer, bu durumda bir oyuncunun yeteneğinin daha iyi anlaşılabileceğini ve de açılış teorisi hazırlıklarının rafa kalkacağını öne sürmüştür.

Kanun kaçağı oluşu
BM'nin, Yugoslavya'ya uyguladığı ambargoyu delerek 1992 yılında gizlice girip bir satranç şampiyonasına katılan Fischer, o tarihten bu yana "kanun kaçağı" olarak yaşamıştır.

Fischer, o yıl Amerikalı hükûmetinin karşılaşma yapmama taleplerine meydan okumuş, hatta hükûmetin kendisine gönderdiği resmi yazıya tükürerek cevap vermiş ve sonuçta eski rakibi Spassky ile Karadağ'ın açığında bulunan bir adada satranç karşılaşması yapmıştır. Spassky'yi 20 yıl sonra, 10-5 yenerek tam 3.35 milyon Dolar para ödülü kazanmıştır.

Japonya'da yakalanışı
Bobby Fischer'ın 12 yıllık kaçak hayatı Japonya'nın Narita Uluslararası Havalimanı'nda son bulmuştur. Japonya'dan Filipinler'e, kendisine ait olan ancak suçlamalar yüzünden ABD tarafından iptal edilmiş "geçersiz bir pasaportla" geçmeye çalışırken yakalanmıştır. Başkent Tokyo'da yakalanan Fischer, 9 ay gözaltında tutulmuştur ve Mart 2005 tarihinde İzlanda vatandaşlığına geçmiştir.

1992 yılından bu yana çok çileli bir hayat geçiren, o ülke bu ülke dolaşıp duran, sığınacak ülke arayan Fischer, İzlanda'dan önce Japonya'da adeta bir kaçak gibi gözaltında tutulup suçlu muamelesi görmüştür. Japonya'da işlediği suç geçerli bir pasaporta sahip olmadan ülkeyi terk etme teşebbüsü olarak belirtilmiştir; çünkü Fischer'ın yıllardır kullandığı pasaportu, kendisinin haberi olmadan Amerikan Büyükelçiliği tarafından iptal edilmiş, bu da Japon yetkililere bildirilmiştir. Japon yetkililer bundan dolayı Fischer'i tutuklamıştır ancak bu arada devreye İzlanda girmiş ve Fischer'a vatandaşlık vererek bu durumdan kurtarmıştır.

Fischer, o tarihten bu yana kendisini yakalamak, tutuklayıp cezalandırmak isteyen Amerika'dan kaçmış, Japonya, Macaristan ve Filipinler gibi ülkelerde satrançsever dostlarının himayesi altında bir firari hayat yaşamış, yakalanmamaya gayret etmiştir.

Anti-Amerikancılık ve Anti-Semitizm iddiaları
Kanun kaçağı yılları içerisinde Fischer, ikinci bir suç daha işlemiştir. İkinci suç, resmî kanuna aykırı bir suç değildir; bu suç 11 Eylül saldırıları ve Yahudiler hakkında ileri-geri sarf ettiği birtakım sözler, değerlendirmelerdir.

11 Eylül 2001 günü Filipinler'de yayın yapan bir radyoya saldırıları yorumlarken şöyle dedi: "Ne kadar güzel haber bu. Ben bu saldırıyı alkışlıyorum. Amerika ve İsrail yıllardır Filistinlileri öldürüyorlar, soyuyorlar; ama bunlar kimsenin umurunda değil. Şimdi iş tersine tepiyor... Amerika yeryüzünden silinmeli."

Fischer, kendisi de anne tarafından Yahudi olmasına rağmen Yahudi karşıtı ifadeleri ile şimşekleri üzerine çekmiştir.

Ölümü

Fischer'in, 17 Ocak 2008'de Reykjavík'de bir hastanede öldüğü, aile dostu Gardar Sverrisson tarafından bildirilmiştir. Ölümünün nedeni bilinmemektedir. Erken yaşlanan Bobby Fischer, vefat ettiğinde Amerika değil, İzlanda vatandaşıydı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Asrın Satranç Maçı: Fischer-Spassky
 BBC'de Fischer
 (New York Times'ın Fischer'in ölümü üzerine yazdığı haber)
 Fischer'un oyunlarından 65 önemli pozisyon

1943 doğumlular
2008 yılında ölenler
Amerikalı satranç oyuncuları
Polonya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Dünya satranç şampiyonları
Komplo teorisyenleri
Holokost inkârı
İzlanda vatandaşlığına kabul edilenler
Rusya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Satranç büyükustaları

Bobby Fischer


نيكولاس رودني دريك   المعروف باسم  نيك دريك   هو مغني موسيقى فلكلورية وعازف قيثارة إنجليزي، ولد في يانغون، بورما في 19 يونيو 1948، على الرغم من انه لم يحقق النجاح التجاري خلال حياته، إلا أن عمله هو محط تقدير كبير في الوقت الحاضر من قبل النقاد والموسيقيين وغيرهم، كان مصابا بكآبة مزمنة. مات بالخطأ إثر جرعة زائدة من دواء أميتربتيلين المضاد للاكتئاب في 25 نوفمبر 1974. له ثلاثة ألبومات تحوي أغاني حزينة.

الألبومات
 Five Leaves Left
 Bryter Layter
 Pink Moon

روابط خارجية

المراجع

انتحار في 1974
أشخاص مصابون باضطرابات المزاج
أشخاص من يانغون
إنجليز بإعاقات
خريجو جامعة إيكس مارسيليا
خريجو كلية فيتزويليام (جامعة كامبريدج)
عازفو قيثارة
عازفو قيثارة إنجليز
عازفو قيثارة بريطانيون في القرن 20
عازفو قيثارة فولك إنجليز
عازفو قيثارة في القرن 20
فنانو آيلاندز ريكوردز
مدفونون في وركشير
مغنو فولك إنجليز
مغنون إنجليز
مغنون إنجليز في القرن 20
مغنون ذكور إنجليز في القرن 20
مغنون ذكور بريطانيون في القرن 20
مغنون ذكور في القرن 20
مغنون منتحرون
مغنون وكتاب أغان إنجليز
مغنون ومغنيات وكتاب أغان إنجليز
منتحرون بالسم
مواليد 19 يونيو
مواليد 1948
مواليد في يانغون
موسيقيو فولك إنجليز
موسيقيون من يانغون
موسيقيون منتحرون
موسيقيون وموسيقيات بريطانيون
وفيات 1974
وفيات عرضية في إنجلترا
وفيات مرتبطة بالمخدرات في إنجلترا

نيك دريك


Valer Bociat (n. 28 februarie 1876, Clopotiva – d. 15 mai 1939, Sibiu) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Valer Bociat s-a năcut în Clopotiva, la data de 28 februarie 1876. A fost fiul protopopului de Sarmisegetuza, Avel Bociat. A făcut liceul la Orăștie, Sebeș-Alba și Blaj. Bacalaureatul l-a luat în Blaj, pe 7 iunie 1894. În privința studiilor superioare, a urmat Academia minieră silvică regală maghiară din Selmecbánya, secția silvică, iar examenul de Stat l-a luat la Budapesta, pe 8 noiembrie 1899.  A profesat ca inginer inspector silvic la Societatea Petroșani.

Activitatea politică

A participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918 în calitate de deputat al cercului electoral din Lupeni, tot atunci fiind ales și delegat oficial al Sfatului Național Român. După aceasta, a făcut parte din primul parlament român în circumscripția electorală Lupeni, județul Hunedoara, ales în 2 noiembrie 1919. În 9 martie 1922 a fost ales drept senator în circumscripția Petroșani.. Ulterior a fost ales și primar al orașului Lupeni.

Recunoaștere
A fost decorat, în calitate de senator de Hunedoara, prin decretul nr. 4619, cu Ordinul Coroana României în gradul de ofițer.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1876
Decese în 1939
Ingineri români
Politicieni români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Oameni din județul Hunedoara

Valer Bociat


නැගෙනහිර පළාත ( ඊස්ටර්න් ප්‍රොවින්ස්) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත් 9 අතුරින් එකකි. 1988 සිට 2006 දක්වා උතුරු-නැගෙනහිර පළාත පිහිටුවමින් මෙම පළාත උතුරු පළාත හා සමගින් තාවකාලික ලෙසින් ඒකාබද්ධ කෙරිණි. මෙම පළාතේ අගනගරය  ත්‍රිකුණාමලය වෙයි. නැගෙනහිර පළාතට අයත් දිස්ත්‍රික්ක තුනකි. එ අම්පාර දිස්ත්‍රික්කය,	මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කය හා ත්‍රිකුණාමල දිස්ත්‍රික්කයයි.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්

නැගෙනහිර පළාත, ශ්‍රී ලංකාව


Péter Besenyei (født 8. juni 1956 i Körmend) er en ungarsk kunstflyvningspilot og verdensmester i air racing.

Historie
Besenyei har det meste af sit liv beskæftiget sig med kunstflyvning og luftakrobatik med fly. I 2001 fløj han som den første under Kædebroen i Budapest, først i normal position, og derefter på hovedet. En manøvre som i dag er standard ved de fleste flyshow.

Han var med til at opfinde Red Bull Air Race, som han vandt første år i 2003. I 2007 startede udviklingen af flyet Corvus Racer 540, som Besenyei for første gang brugte i konkurrence i juni 2010. Han trak sig tilbage fra mesterskabet efter 2015-sæsonen.

Eksterne henvisninger

 Péter Besenyeis officielle hjemmeside

Personer fra Ungarn
Piloter
Motorsport i Ungarn

Péter Besenyei


Masaki Yanagawa (født 1. maj 1987) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Vissel Kobe, Ventforet Kofu, Thespa Kusatsu, Tochigi SC og Gainare Tottori.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldspillere fra Vissel Kobe

Masaki Yanagawa


ඩිඔක්සිරයිබෝනියුක්ලෙයික් අම්ල (; DNA) යනු දැනට හඳුනාගෙන ඇති සියලුම ජීවීන්ගේ සහ බොහෝ වෛරසවල වර්ධනය,විකසනය, ක්‍රියාකාරිත්වය හා ප්‍රජනනය සඳහා අවශ්‍ය වන ප්‍රවේණික තොරතුරු පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට සම්ප්‍රේෂණයට දායක වන, එකිනෙක වටා ද්විත්ව හෙලික්සීය හැඩයකින් එතුණු දාම දෙකකින් (නියුක්ලියෝටයිඩ වලින් තැනුණු) යුක්ත අණුවකි. DNA සහ රයිබෝනියුක්ලෙයික් අම්ල (RNA) න්‍යෂ්ටික අම්ල වේ; එමෙන්ම, සියලු ජීවී ආකාරවල පැවැත්මට අත්‍යවශ්‍ය වන ප්‍රධාන මහාඅණු වර්ග හතර වනුයේ ද ප්‍රෝටීන, ලිපිඩ, සංකීර්ණ කාබෝහයිඩ්‍රේට (පොලිසැකරයිඩ) සහ න්‍යෂ්ටික අම්ල යි.

නියුක්ලියෝටයිඩ නම් සරල ඒකාවයවක ඒකක වලින් තැනී ඇති බැවින් DNA දාම දෙක පොලිනියුක්ලියෝටයිඩ ලෙස හැඳින්වේ. එක් නියුක්ලියෝටයිඩයක් සමන්විත වන්නේ, නයිට්‍රජන් අඩංගු නියුක්ලියෝභස්ම (සයිටොසීන් [C], ගුවැනීන් [G], ඇඩිනීන් [A] හෝ තයිමීන් [T]) වර්ග හතරෙන් එකක්, ඩිඔක්සිරයිබෝස් සීනි අණුවක්, සහ පොස්පේට කාණ්ඩයකිනි. නියුක්ලියෝටයිඩ, දාමයක් ලෙස එකිනෙක හා සම්බන්ධ වී ඇත්තේ එක් නියුක්ලියෝටයිඩයක සීනි ඇනුව හා ඊළඟ නියුක්ලියෝටයිඩයේ පොස්පේටය අතර සහසංයුජ බන්ධන ඇතිවීමෙනි, එමඟින් මාරුවෙන් මාරුවට පිහිටන සීනි-පොස්පේට කොඳුනාරටියක් ඇති වේ. ද්විත්ව-දාම DNA සෑදීම සඳහා වෙනස් පොලිනියුක්ලියෝටයිඩ දාම දෙකක නියිට්‍රජනීය භස්ම එකට බැඳෙනුයේ, භස්ම යුගලන නීති (A සමඟ T සහ C සමඟ G) වලට අනුකූලව, හයිඩ්‍රජන් බන්ධන මගිනි.

අනුපූරක නයිට්‍රජනීය භස්ම පිරිමිඩීන හා පියුරීන ලෙස කාණ්ඩ දෙකකට බෙදේ. DNA වලදී, තයිමීන් හා සයිටොසීන් භස්ම පිරිමිඩීන වේ; ඇඩිනීන් හා ගුවැනීන් භස්ම පියුරීන වේ.වඩා විශාල අණුව පියුරීන වේ.

DNA ජීව විද්‍යාත්මක තොරතුරු ගබඩා කරගනී. DNA වල කොඳුනාරටිය බිඳවැටීම්වලට ප්‍රතිරෝධී වන අතර ද්විත්ව-දාම ව්‍යුහයේ දාම දෙකේම එකම ජීව විද්‍යාත්මක තොරතුරු අන්තර්ගත වේ. DNA වලින් විශාල කොටසක් (මිනිසාගේ 98% කටත් වඩා) කේත-රහිත DNA (non-coding DNA) වේ. එනම්, එම කොටස් තුළ ප්‍රෝටීනවල ඇමයිනෝ අම්ල අනුපිළිවෙළ අඩංගු නොවේ.

DNA වල දාම දෙකක එකිනෙකට ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවන්ට එනම්, ප්‍රතිසමාන්තරව ගමන් කරයි. නියුක්ලයෝභස්ම (හෙවත් භස්ම) වර්ග හතරෙන් එකක්, එක් සීනි අණුවක් සමග බැඳී ඇත. කොඳුනාරටිය දිගේ මෙම නියුක්ලියෝභස්ම පිහිටන අනුපිළිවෙළ තුළ ප්‍රවේණික තොරතුරු ගබඩා වී ඇත. DNA  දාම පිටපත් කර RNA සෑදෙන අතර එම ක්‍රියාවලිය ප්‍රතිලේඛනය ලෙස හැඳින්වේ. ප්‍රවේණික කේතය (genetic code) අනුව, මෙම RNA දාම මගින් ප්‍රෝටීන තුළ ඇමයිනෝ අම්ලවල අනුපිළිවෙළ සවිස්තරව දැක්වීම සඳහා එය පරිවර්තනයට ලක්වන අතර එම ක්‍රියාවලිය පරිවර්තනය ලෙස හැඳින්වේ.

සූන්‍යෂ්ටික සෛලවල ඇති DNA සංවිධානය වී ඇත්තේ වර්ණදේහ නැමැති දිගු ව්‍යුහ ලෙසිනි. සාමාන්‍ය සෛල විභාජනයකට පෙර මෙම වර්ණදේහ DNA ප්‍රතිවලිත වීම නැමැති ක්‍රියාවලියක් මගින් පිටපත් වන අතර එමගින්, එක් දුහිතෘ සෛලයකට එක් සම්පූර්ණ වර්ණදේහ කට්ටලයක් බැගින් ලැබේ. සූන්‍යෂ්ටික ජිවීන් (සතුන්, ශාක, දිලීර සහ ප්‍රොටිස්ටාවන්) ඔවුන්ගේ DNA වලින් බොහෝ ප්‍රමාණයක් සෛලීය න්‍යෂ්ටිය තුළද සමහරක් මයිටකොන්ඩ්‍රියා සහ හරිතලව වැනි ඉන්ද්‍රයිකා තුළ ද ගබඩා කෙරේ.  එහෙත්, ප්‍රාග්න්‍යෂ්ටිකයින් (බැක්ටීරියා සහ ආකියාවන්) තම DNA ගබඩා කරනුයේ සෛල ප්ලාස්මය තුළ පමණි. සූන්‍යෂ්ටික වර්ණදේහ තුළ ඇති හිස්ටෝන වැනි ක්‍රොමැටින් ප්‍රෝටීන මගින් DNA සංයුක්ත කිරීම හා සංවිධනය කිරීම සිදුවේ. මෙම සංයුක්ත ව්‍යුහ මගින් DNA හා අනෙකුත් ප්‍රෝටීන අතර අන්තර්ක්‍රියා මෙහෙයවනු ලබන අතර, එමගින් DNA වල ප්‍රතිලේඛනය කළ යුත්තේ කුමන කොටස්ද යන්න පාලනය කිරීමට උපකර වේ.

DNA මුල්වරට නිස්සාරණය කරනු ලැබුවේ 1869 දී ෆ්‍රීඩ්‍රික් මීෂර් නම් විද්‍යාඥයා විසිනි. එහි අණුක ව්‍යුහය මුල්වරට හඳුනාගනු ලැබුවේ 1953 දී ජේම්ස් වොට්සන් සහ ෆ්‍රැන්සිස් ක්‍රික් නම් විද්‍යාඥයින් විසින් කේම්බ්‍රිජ් විශ්වවිද්‍යාලයේ කැවෙන්ඩිෂ් විද්‍යාගාරයේ දී ය, ඔවුන් මූලාකෘති තැනීමට පාදක කර ගනු ලැබුවේ එවක රොසලින්ඩ් ෆ්‍රෑන්ක්ලීන් යටතේ පශ්චාත්-උපාධිය හදාරමින් සිටි ශිෂ්‍යයෙක් වූ රේමන්ඩ් ගොස්ලින්ග්ගෙන් ලබාගත් X-කිරණ විවර්තන දත්තයන්ය. පරීක්ෂකයන් විසින් ශක්තිපථ වාදය හා ප්‍රත්‍යාස්ථතා සිද්ධාන්තය වැනි භෞතික විද්‍යාත්මක නියම හා සිද්ධාන්ත ගවේෂණයේ දී, DNA අණුක උපාංගයක් ලෙස භාවිතා කරයි. DNA වල විශිෂ්ට අමුද්‍රව්‍යමය ගුණ නිසා එය අමුද්‍රව්‍ය පිළිබඳ විද්‍යාඥයන් ද මයික්‍රො- හා නැනෝ-ගෙත්තම්කරණය පිළිබඳ උනන්දුව දක්වන ඉංජිනේරුවන් ද අතර ආකර්ෂණීය අණුවක් බවට පත්වී ඇත. ක්ෂේත්‍රයේ වැදගත් දියුණුවීම් අතර DNA ඔරිගාමි හා DNA-මූලික දෙමුහුම් අමුද්‍රව්‍ය ප්‍රධාන වේ.

ගුණාංග

DNA නියුක්ලියෝටයිඩ නැමැති පුනරාවර්ත ඒකක වලින් තැනුණු බහුඅවයවිකයකි.  DNA වල ව්‍යුහයට පදනම් වන්නේ එහි දිග, තදින් බැඳුණු වළලු වැනි ව්‍යුහ හා වෙනත් හැඩවලට දඟර ගැසීමට ඊට ඇති හැකියාව ආදී කරුණු ය. සියලුම විශේෂවල, DNA තැනී ඇත්තේ හයිඩ්‍රජන් බන්ධන වලින් එකිනෙක හා බැඳුණු ද්විත්ව හෙලික්සීය දාම දෙකකිනි. දාම දෙකම එකම අක්ෂයක් වටා දඟර ගැසී ඇති අතර දාම දෙකේම pitch දුර (හෙලික්සයේ එක් සම්පූර්ණ වටයක දුර) සමාන වේ, එම දුර ångström 34 කි (නැනෝමීටර 3.4 ). දාම යුගලයට ångström 10ක (1 nm) අරයක් ඇත. වෙනත් අධ්‍යයනයකට අනුව, වෙනස් ද්‍රාවණයක් තුළදී මනිනු ලැබූ අවස්ථාවක DNA දාමයක් ångströms 22 සිට 26 (2.2 සිට 2.6 nanometres) දක්වා පළලකින් යුක්ත බවත්, එක් නියුක්ලියෝටයිඩ ඒකකයක දිග 3.3 Å (0.33 nm) පමණ බවත් වාර්තා විය. එක් පුනරාවර්ත නියුක්ලියෝටයිඩ ඒකකයක් ඉතාමත් කුඩා වුවද, DNA බහුඅවයවික නියුක්ලියෝටයිඩ මිලියනයේ සිට මිලියන සියය දක්වා ප්‍රමාණයක් සහිත ඉතා විශාල අණු වේ. උදාහරණයක් ලෙස, මිනිසාගේ විශාලතම වර්ණදේහය වන, වර්ණදේහ අංක 1 තුළ දළ වශයෙන් භස්ම යුගල මිලියන 220ක් පමණඅන්තර්ගත වේ. එනම්, දිගු කළහොත් 85 mm පමණ දිගකින් යුක්තය.

ජීවීන් තුළ ද, DNA තනි අණුවක් ලෙස සාමාන්‍යයෙන් නොපවතින අතර තදින් බැඳුණු අණු යුගලයක් ලෙස පවතී. මෙම දාම දෙක වැලක් මෙන් වෙලී ද්විත්ව හෙලික්සීය හැඩයකින් යුතුව පවතී. නියුක්ලියෝටයිඩයක් තුළ අණුවේ කොඳුනාරටියේ (දාමය එකට බැඳ තබා ගන්නා කොටසේ) කොටසක් සහ නියුක්ලියෝභස්මයක් (හෙලික්සයේ අනෙක් DNA දාමය සමග අන්තර්ක්‍රියා කරන කොටස) අඩංගු වේ.සිනි කාණ්ඩයක් සමග බැඳුණු නියුක්ලියෝභස්මයකට, නියුක්ලියෝසයිඩයක් යැයි කියනු ලබන අතර සීනි කාණ්ඩයක් හා පොස්පේට කාණ්ඩ එකක් හෝ වැඩි ගණනකින් යුක්ත බහුඅවයවකයක්, (DNA වලදී) පොලිනියුක්ලියෝටයිඩයක් ලෙස හැඳින්වේ.

DNA දාමයේ කොඳුනාරටිය සමන්විත වන්නේ මාරුවෙන් මාරුවට පිහිටි පොස්පේට හා සීනි කොටස්වලිනි. DNA හි අඩංගු වන සීනි 2-ඩිඔක්සිරයිබෝස් වේ, එය පෙන්ටෝස (කාබන්-5) සීනි වර්ගයකි. සීනි කොටස් සම්බන්ධ වී ඇත්තේ යාබද සීනි මුදුවේ තෙවන හා පස්වන කාබන් පරමාණු සමග පොස්පේට කාණ්ඩ ඇති කරගන්නා පොස්පොඩයිඑස්ටර් බන්ධන මගිනි, එම පරමාණු 3' හා 5' ලෙස හැඳින්වෙන අතර ඒ භස්ම සමග ග්ලයිකොසිඩික බන්ධනයකින් බැඳෙන ඩිඔක්සිරයිබෝස්හි කාබන් පරමාණු වලින් වෙන්කර හඳුනාගැනීමටය. DNA සම්බන්ධව උපකල්පනය කිරීමේ දී, පොස්පොරිල් කොටස "අයත් වන්නේ" 5' කාබන් පරමාණුව සමග බන්ධනය සහිත නියුක්ලියෝටයිඩයටය. එමනිසා, ඕනෑම DNA දාමයකට ඇත්තේ රයිබෝස්හි 5' කාබන් පරමාණුවට බැඳුණු (5′ පොස්පොරිල්) එක් අන්තයකි, අනෙක් අන්තය රයිබෝස්හි 3' කාබන් පරමාණුවට බැඳුණු නිදහස් හයිඩ්‍රොක්සිල් කාණ්ඩයකින් යුක්තය (3′ හයිඩ්‍රොක්සිල්). සීනි-පොස්පේට කොඳුනාරටිය ඔස්සේ 3′ වල 5′ කාබන් වල දිශාව ලබාදෙනුයේ DNA දාම දෙක එකිනෙකට දිශ්‍ය වන පරිදිය. ද්විත්ව හෙලික්සයේ දී, එක් දාමයක නියුක්ලියෝටයිඩවල දිශාව අනෙක් දාමයේ නියුක්ලියෝටයිඩවල දිශාවට ප්‍රතිවිරුද්ධව පිහිටයි: දාම දෙක ප්‍රතිසමාන්තරය. DNA හි අසමාන අන්ත දෙකෙන් 5' අන්තයට පර්යන්ත පොස්පේට කාණ්ඩයක් ද, 3' අන්තයට පර්යන්ත කාබොක්සිල් කාණ්ඩයක් ද ඇති අතර ඒවාට 5′ සහ 3′ දිශ්‍යතාවක් ඇති බව කියවේ. DNA සහ RNA අතර ඇති එක් ප්‍රධාන වෙනස්කමක් නම් සීනි වර්ගයයි, DNA හි 2-ඩිඔක්සිරයිබෝස් RNA හි දී විකල්ප පෙන්ටෝස සීනි වර්ගයක් වන රයිබෝස් මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය වී තිබීමයි.

DNA ද්විත්ව හෙලික්සය මූලිකවම ස්ථාවරව පවත්වා ගනු ලබන්නේ බල දෙකක් මගිනි: නියුක්ලියෝටයිඩ අතර පවතින හයිඩ්‍රජන් බන්ධන සහ ඇරෝමැටික නියුක්ලියෝභස්ම අතර base-stacking අන්තර්ක්‍රියා මගිනි. සෛල තුළ පවතින ජලීය පරිසරයේදී, නියුක්ලියෝටයිඩ භස්ම සංයුග්මක  බන්ධන DNA අණුවේ අක්ෂයට ලම්බකව පිහිටයි, එමගින් ඒවායේ සද්‍රාවණ කවචය සමග අන්තර්ක්‍රියා අවම කරගැනීමට හැකියාව ලැබේ. DNA වල හමුවන භස්ම හතර වන්නේ ඇඩිනීන් [A], සයිටොසීන් [C], ගුවැනීන් [G], හා තයිමීන් (T) වේ. මෙම භස්ම වර්ග හතර ඇඩිනොසීන් මොනොපොස්පේට්වල මෙන්, සම්පූර්ණ නියුක්ලියෝටයිඩයක් තැනීමට සීනි-පොස්පේටය සමග සම්බන්ධ වේ. ඇඩිනීන්-තයිමීන් සමග ද, ගුවැනීන් සයිටොසීන් සමග ද සම්බන්ධ වේ. A-T සහ G-C භස්ම යුගල මගින් එය සංකේතවත් කෙරේ.

ඩී එන් ඒ (DNA) අම්ලයක භෞතික සහ රසායනික ගුණ
සෛල තුළ DNA ප්‍රවේණි ද්‍රව්‍ය ලෙස සංවිධානය වී ඇත. DNA පිටපත්වීම නමින් හඳුන්වන ක්‍රියාවලිය මඟින් මෙම ප්‍රවේණි දේහ සියල්ලේ කොපියක් සෛල මඟින් විභාජනයට පෙර දෙගුණ කර ගනී. සෛල න්‍යෂ්ටිය තුළ යුකැරියෝටාවනුත් සෛල ප්ලාස්මයේ ප්‍රෝ‍කැරියෝටාවනුත් මෙම ගබඩා කර ඇත. හිස්ටොන් නමින් හැඳින්වෙන ක්‍රොමැටින් ප්‍රෝටීන DNA මඟින් ප්‍රවේණි ද්‍රව්‍යයේ DNA හොඳින් අසුරා සංවිධානය කරයි. DNA වල කුමන කොටසක් ප්‍රෝටීන බවට පරිවර්තනය කරන්නේ ද යන්න මඟින් DNA හා අනෙකුත් ප්‍රෝටීන අතර අන්තර්ක්‍රියාවලට මඟ පෙන්වීම මෙම හොඳින් ඇසුරණු කොටසක් තීරණය කරයි.

ඩී එන් ඒ යනු නියුක්ලියෝමයිඩ් ජනක එකට බන්මිනය වී නිර්මාණය වු බහුඅයවය කි. ඩී. එන් ඒ බන්ධයන් ඇන්ස්ට්‍රම් (  2.2 – 2.6) පළල් (2.2-2.6 නැනෝමිටර්) අතර එක් නියුක්ලියොමයිඩ් ඒකකයක් අණුවක් කුඩා වුවත් මෙවැනි කුඩා විුක්ලියෝමයිඩ් ඒකක මිලියන ගණනක් එකට බන්ධනය විමෙන් ඩී.එන් ඒ නිර්මාණය වන නිසා ඩී එන් ඒ යනු ඉතා විශාල අණු සංඛ්‍යාවන් සහිත බදු අයවයවකි. උදාහරනයක් වශයෙන් මනුෂ්‍යාගේ විශාලතම වර්ණදේහය වන වර්ණ දේහ අංක 1 දළ වශයෙන් බේස් පෙයාර් මිලියන 220 දිගය.

ජීවි අයයන් තුළ සැමවිටම ඩී.එන් අණු දෙදක් එකිනෙකට තදින්ම සම්බන්ධ වි ද්විත්ව පවති. මෙලෙස ඉතා දිගු රටවල් දෙකක් වැල් මෙන් එකට එකි ද්විත්ව සර්පිල හැයෙන් පවති. මෙහිදි නියුක්ලියෝමයිඩ් ඩි.එන් බන්ධනයට එකය පවත්වාගෙන යන අතර ද්විතය සර්පිලයේ ඇති අනෙක් ඩි එන් එහි බන්ධනය හා සම්බනධතා පැවැත්විමට නියුක්තියොමයිඩ් සිදු කරයි

ඩි.එන් ඒ පටකය ප්‍රාණ නලාළිය පොස්පේට් සහ සිනි අවශේෂයන් තුළින් නිර්මාණය වි ඇත. ඩී.එන්.ඒ නිර්මාණය වි ඇති පෙන්ටෝස් සීනි ලෙසින් හදුන්වනු ලබයි. පොස්පේට් ඛාණ්ඩ තුළින් සිනි අංශු එකට බැදි පවතින අතර ඒවා තුළින් පොස්පාඩිස්ටර් බන්ධනය නිර්මාණය වි ඇත මෙම අවස්ථිත බන්ධනය තුළින් ඩී.එන්.ඒ පටයකින් හට නිශ්චිත දිශාවන් ඇති බව පෙන්නුම් කරයි. ද්විතව සර්පිලයක එක් ඩී.එන් ඒ පටකයක ඇති නියුක්ලියොමයිඩ් ඒකකයන්හි දිශව අනෙක් ඩි.එන් ඒ පටයේ ඇති නුයක්ලියොමයිඩ් ඒකකටන් හි දිශාව වඩා වෙනස් ට. ඩි එන් ජී තුළ ඇති විශේෂ සැලකිම ප්‍රතිසමාන්තර ලෙසින්ද හදුන්වනු ලබයි. අස්මිතික ඩි.එන් ඒ අග්‍ර ප්‍රයිම් 5 සහ ප්‍රයිම් 3 ලෙස මැදින්වේ. අග්‍රය පොස්පෙට් ඛණ්ඩයික් අවසන් වන පටක ප්‍රයිම් 5 ලෙසින් ද අග්‍රය හයිඩ්‍රොක්සිල් වල අවසන් වන පටය ප්‍රයිම් 3 ලෙසින් ද හදුන්වනු ලැබේ. ඩී.එන්.ඒ වල අඩංගු වෙන්ටෝස් සිනි වෙනුවට ආර් එන් ඒ රීබොස් වලින් නිර්මාණය වි තිබිම  ආර්.ඒ.ජ් දසහ ඩී එන් ඒ වල ප්‍රධාන වෙනස් වේ.

ඩී .එන් ඒ ද්විත්ව සර්පිලය හයිඩ්‍රජන් බන්ධන මගින් ස්ථිර බන්ධනය වි පවති. ඩි.එන් ඒ පටයන් දෙක සම්බන්ධ වි ඇති පාදම මත මෙම හයිඩ්‍රජන් බන්ධන පිහිටා ඇත. ඩී.එන් ඒ බන්ධන තුළ ඇති පාදම ඇඩෙනි සිඩොසින් ගුහන්නි සහ තීමි ලෙසින් හදුන්වනු ලබයි. මෙම පාදම විනි පොස්ටේස් අණු සමග සම්බන්ධව පවතින අහිතකර නිුක්ලෝමයිස් අණුව සම්පූර්ණ කිරිම එමගින් සිදු කරයි.

DNA ප්‍රතිවලිත වීම

DNA අණුවක් පොලිනියුක්ලියෝටයිඩ් දාම දෙකකින් සමන්විත වේ. පොලිනියුක්ලියෝටයිඩ දාම දෙක එකිනෙක සම්බන්ධ වී ඇත්තේ එක් එක් පොලිනියුක්ලියෝටයිඩ් දාම වල නියුක්ලියෝටයිඩ වල අනුපූරක භෂ්ම යුගල් අතර හයිඩ්‍රජන් බන්ධන ඇතිවීම මගිනි. DNA ප්‍රතිවලිත වීමේදී මෙම හයිඩ්‍රජන් බන්ධන DNA අණුවේ එක් කෙලවරෙක සිට බිඳ වැටීම සිදුවේ.මෙසේ සිදු වීමට හිස්කෝස් එන්සයිම දායක වේ.හයිඩ්‍රජන් බන්ධන බිඳ වැටීම නිසා මාතෘ පොලිනියුක්ලියෝටයිඩ් දාම දෙක එකිනෙකින් ඈත් වේ. මේ නිසා මාතෘ පොලිනියුක්ලියොටයිඩ් දාමයේ භෂ්ම පිටතට විවර වේ. වෙන් වූ මාතෘ පොලිනියුක්ලියෝටයිඩ් දාම ඉදිරියේ අනුපූරක නයිට්‍රජනීය භෂ්ම සහිත නියුක්ලියෝටයිඩ් එකතු වී ඒවා පොස්පොඩයිඑස්ටර බන්ධන වලින් බැඳීමෙන් දුහිතෘ පොලිනියුක්ලියෝටයිඩ් දාම කොටස් සෑදේ. මේ සඳහා DNA පොලිමරේස් එන්සයිමය වැදගත් වේ.

ඩී.එන්.ඒ. පරීක්ෂණවල ඉතිහාසය

ඩී.එන්.ඒ මුල්  වරට හදුනා ගන්නා ලද්දේ ස්විස්ජාතික වෛද්‍යවරයෙකු වූ ෆේඩ්රික් මිස්චර් විසින් 1869 දී ඉවත දමන ලද සැරහුමක තිබී හදුනාගන්නා ලද අන්වීක්ෂීය ද්‍රව්‍යයක් මගිණි. එය සෛලවල න්‍යෂ්ටියෙහි අන්තර්ගත වූ බැවින් ඔහු එයට "නියුක්ලේයින්" යයි හදුන්වන ලදී.  1919 දී මෙම සොයාගැනීම් අනුව යමින් ෆෝබියස් ලෙවින් විසින් නියුක්ලියෝටයිඩ ඒකකයක අන්තර්ගත භෂ්ම, සීනි, සහ පොස්පේට කාණ්ඩ හදුනා ගන්නා ලදී. ලෙවින් යෝජනා කළ අන්දමට ඩී.එන්.ඒ සෑදී ඇත්තේ පොස්පේට් කාණ්ඩ මගින් එකිනෙක සම්බන්ධ වූ නියුක්ලියෝටයිඩ ඒකක ද‍ාමයකිනි. කෙසේ වුවද ලෙවින් විශ්වාස කරන ලද්දේ මෙම දාමය ඉතා කෙටි වන බවත් භෂ්ම වර්ග යම්කිසි නියමිත පිළිවෙලකට අනුව පුණරාවර්තී වන බවත්ය. 1937 දී විලියම් ඇස්ට්බරි මුල්ම වරට  එක්ස් කිරණ විවර්ථනයට භාජනය කරමින් ඩී.එන්.ඒ වලට ක්‍රමවත් ව්‍යුහයක් ඇති බව පෙන්නුම් කරන ලදී.

1928 දී ෆේඩ්රික් ග්‍රිෆික් කරන ලද සොයා ගැනීමකට අනුව මරණයට පත් වූ මෘදු බැක්ටීරියාවන් ජීවී රළු බැක්ටීරියා ප්‍රභේද සමග මිශ්‍ර කළ විට නියුමෝ කොකස් බැක්ටීරියා විශේෂයෙහි මෘදු යන ගති ලක්ෂණය එම විශේෂයම බැක්ටීරියාවන්ගේ රළු ගති ලක්ෂණය බවට හුවමාරු කළ හැකි බවයි. මෙමසොයා ගැනීම මගින් ඩී.එන්.ඒ ප්‍රවේනි තොරතුරු රැගෙන යන බවට හෙලිවුණු අතර 1943 දී ඔස්වල්ඩ් ඇවේරි, කොලින් මැක්ලියොයිඩ් සහ මැක්ලින් මැකාටි විසින් ඩී.එන්.ඒ තොරතුරු පරිණාමය කරන මුලධර්මය ලෙසට හදුනා ගන්නා ලදී. 1952 දී ප්‍රවේනිය සදහා ඩී.එන්.ඒ වල කෘත්‍ය තහවුරු කරන ලද අතර ඇල්ප්‍රඩ් හර්ෂේ සහ මාර්තා චේස් විසින් සිදු කළ හර්ෂේ සහ චේස් පරික්ෂණ මගින් ඩී.එන්.ඒ යනු ප්‍රවේනික ද්‍රව්‍ය වන බව පෙන්වන ලදී. 1953 දී රොසලින්ට් ෆෑන්ක්ලින් විසින් සිදු කරන ලද එක්ස් කිරණ විවර්ථන ප්‍රතිභිම්බ වලින් ලද තොරතුරු මත පදනම්ව සහ භෂ්ම යුගලනය විය හැකි බව සොයාගැනීමත් සමගම ජේම්ස් ඩී වොට්සන් සහ ෆැන්සිස් ක්‍රික් විසින් නූතනයේදී පවා පිළිගැනෙන මුල්ම ඉතා නිරවද්‍ය ඩී.එන්.ඒ වල ආකෘතිය Nature නම් සගරාවෙහි පල කරන ලදී. එම සගරාවෙහිම ලිපි 5 ක වොට්සන් සහ ක්‍රික් විසින් සොයා ගන්නා ලද ආකෘතිය සදහා පරීක්ෂණාත්මක සාක්ෂි සදහන්ව ඇත. ෆ්‍රැන්ක්ලින් සහ රේමන් ගොස්ලින් විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද මුල්ම ලිපිවල වොට්සන් සහ ක්‍රික්  ආකෘතිය සදහා සහාය දෙන එක්ස් කිරණ විවර්ථන දත්ත සදහන්ව ඇත. මෙහි මොරිස් විල්කින්ස් සහ ඔහුගේ සමකාලීනයන් විසින් සොයා ගන්නා ලද ඩී.එන්.ඒ හි ආකෘතිය පිළිබදව ලිපියක් ද අන්තර්ගත වේ. 1962 දී ෆ්‍රෑන්ක්ලින්ගේ මරණයෙන් පසුව වොට්සන්, ක්‍රික් සහ විල්කින්ස් එක්ව භෞතික විද්‍යාව සහ වෛද්‍ය විද්‍යාව සදහා නොබෙල් ත්‍යාගය හිමිකර ගත්හ. කෙසේ නමුදු මෙම සොයා ගැනීම හා සම්බන්ධ කීර්තිය කා සදහා හිමි විය යුක්තක් ද යන්න තව දුරටත් මතභේදාත්මකය.

1957 දී අණුක ජීව විද්‍යාව පිළිබදව ක්‍රික් විසින් සිදුකරන ලද ඉදිරිපත් කිරීමක් අනුව ඔහු ඩී.එන්.ඒ, අ‍ාර්.එන්.ඒ සහ ප්‍රෝටීන අතර සම්බන්ධතාවයක් ඇති බවට පූර්විකාවක් සිදුකළ අතර අනුවර්තනය පිළිබදව උපකල්පනයක් ද ගොඩ නගන ලදී. 1958 දී සිදුකරන ලද පරීක්ෂණ මගින් ඩී.එන්.ඒ වල ද්විත්ව හේලිප්සීය ව්‍යුහය සොයා ගැනීමත් සමගම එහි ගුණනය වීමේ ක්‍රියාවලිය  අවසාන වශයෙන් තහවුරු කරන ලදී. ක්‍රික් සහ ඔහුගේ ගෝලයන් විසින් ප්‍රවේනි කේත කෝඩෝන හෙවත් එකිනෙකට අතිපිහිත නොවන භෂ්ම ත්‍රිත්වයකින් සෑදි ඇති බව සොයා ගන්නා ලදී. මෙමගින් හර් ගෝබින්ඩ් ක්හෝරානා, රොබට් හෝලි සහ මාෂල් වොරන්ට් සදහා ජාන ප්‍රවේනි කේත කියවා තේරුම් ගැනීමේ හැකියාව ලබාදුනි. මෙම සොයා ගැනීම මගින් අණුක ජීව විද්‍යාවෙහි උපත සිදුවේ.

මූලාශ්‍ර

ඩී.එන්.ඒ.
ජීව විද්‍යාව

ඩී.එන්.ඒ.


An Pleurothallis pleurothalloides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Osvaldo Handro. An Pleurothallis pleurothalloides in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis pleurothalloides