y , conocidas en Estados Unidos como Pokémon The Movie: White - Victini and Zekrom y Pokémon The Movie: Black - Victini and Reshiram, son las dos versiones de la decimocuarta película basada en el anime de Pokémon perteneciente a la serie Black and White. Ambas entregas cinematográficas se estrenaron en Japón el 16 de julio de 2011. En Estados Unidos llegó a los cines los días 3 y 4 de diciembre de 2011 (en el caso de Pokémon the movie: White) mientras que se lanzó a televisión el 10 y 11 de diciembre de 2011 por Cartoon Network (en el caso de Pokémon the movie: Black), siendo este uno de los pocos casos en los que una película de Pokémon no es directamente lanzada en DVD o para la televisión; no se veía algo así desde Pokémon Heroes: Latios and Latias. Es, además, la primera película donde Brock no aparece como compañero de Ash.

Argumento
Promesa en el desierto: La verdad de Damon y Reshiram (Blanco - Victini y Zekrom)

Durante un caluroso día, un hombre en compañía de su Reuniclus recorre a pie un desierto ubicado en algún lugar del mundo Pokémon. En medio del camino encuentran a un Blitzle inmóvil debido a una herida en su pata. El sujeto lo lleva cargado hasta la aldea más cercana, donde una pequeña niña de nombre Luisa resulta ser su dueña. El hombre del Reuniclus es conocido por los habitantes de ese lugar como Damon. Luego de él recibir las gracias de parte de Luisa, entabla una discusión con el jefe de dicha población Ravine. Justo en ese momento se desata una fuerte tormenta de arena en las cercanías. Esto hace que un numeroso grupo de Bouffalant que rondaba el lugar emprenda una estampida en dirección a la aldea. Ante esto, Damon en un acto heroico, llama del cielo al mítico Pokémon Reshiram y montando sobre su espalda le ordena con un ataque destruir la tormenta y con otro controlar a los Bouffalant. La conmoción envuelve a los aldeanos. Entonces Damon se dirige a ellos pidiéndoles la oportunidad de demostrar que la Gente del Valle puede regresar a donde pertenece.

Promesa en la meseta helada: El ideal de Damon y Zekrom (Negro - Victini y Reshiram)

En algún lugar del mundo Pokémon, en medio del mar congelado, una pequeña aldea pasa un oscuro día. Glacine y su pequeño hijo, miembros de esa población, se hallan en una montaña helada en busca de vida vegetal, cuando de repente un iceberg colisiona bruscamente contra esa zona, provocando así que ambos caigan hacia una porción de hielo que se ha desprendido. Glacine y su hijo Luis junto con un grupo de Beartic quedan sobre el trozo de hielo flotando en medio de las frías aguas. El enorme iceberg que continua moviéndose ahora va en dirección a ellos amenazando con arrasarlos. Entonces, como salido del espeso mar de nubes negras que cubrían el cielo de aquel lugar, el mítico Pokémon Zekrom apareció para destruir por completo la gran masa de hielo. Para sorpresa de los aldeanos, Zekrom estaba bajo las órdenes de alguien a quien ellos conocen como Damon, el cual luego del heroico acto se dirigió hacia ellos para decirles que era el momento para que el Pueblo del Valle regresara al lugar donde pertenece, dicho por Zekrom: la tierra prometida.

Sorpresivo encuentro en el festival: Los protagonistas conocen a Victini

Ash, Iris y Millo continúan su viaje por la región Teselia y esta vez su destino intermedio es Pueblo Eindoak, un lugar ubicado sobre las montañas con un castillo en la cima, al cual se le conoce como la Espada del Valle. Durante el ascenso por la montaña, los protagonistas se encuentran con un par de Deerling en problemas, uno ellos está a punto de caer por un precipicio. Ash intenta ayudarlos pero también queda en serio peligro de caer, por lo cual Victini que se encontraba cerca observando, decide intervenir dándole secretamente energía a Ash para que pueda salir sano y salvo con los dos Pokémon. A partir de ese momento Victini desarrolla cierto interés por Ash y empieza a perseguir a los protagonistas sin ellos darse cuenta, gracias a su habilidad para hacerse invisible.

Ese año la cosecha en Eindoak ha dado buenos frutos, razón por la cual el alcalde de la ciudad llamado Mannes ha decidido organizar un festival para celebrarlo. El evento de apertura consiste en un torneo de batallas Pokémon en las que Ash y sus amigos piensan participar. El alcalde da inicio al espectáculo y tras varios combates, Iris y Millo son eliminados, mientras que Ash logra una victoria tras otra, gracias en parte a que Victini secretamente aumenta el poder de sus Pokémon. Carlita, una de las concursantes se da cuenta de ello en la batalla de su Hydreigon contra el Scraggy de Ash, así que decide contárselo. Los protagonistas se sorprenden ante la noticia y de inmediato intentan atraer a Victini con dulces. Finalmente este Pokémon se muestra ante ellos y entablan amistad. Desafortunadamente Victini no puede moverse libremente por todo el pueblo debido a una barrera invisible generada por unos pilares de protección que rodean parte de la montaña.

El plan de Damon: La espada del Valle es movida

La historia sobre el pueblo, el castillo y su relación con Victini es contada a los protagonistas por el alcalde, junto con Damon, Carlita y Juanita, ya que ellos son descendientes de los habitantes del Pueblo del Valle. Así mismo, Damon revela a sus familiares su intención de restaurar el antiguo lugar donde residía la Gente del Valle hace mil años, es decir, la ubicación original del castillo, esto con el fin de reunir a aquellos descendientes que se han dispersado por todo el planeta. Dicho pensamiento ha conducido a Damon hasta Zekrom/Reshiram, y ahora requiere de los poderes de Victini, pues con estos podrá transportar el castillo hasta la tierra prometida y esto activara la energía del dragón que fluye por las montañas, reviviendo así el Valle que había muerto hace mil años.

Damon pone en marcha su plan y desde el interior del castillo le tiende una emboscada a Victini para capturarlo y así poder usar su fuerza. Esto le permite a Damon manipular el castillo con forma de espada y transportarlo por los aires. Al mismo tiempo la energía del dragón que mantiene la vitalidad de esa tierra empieza a fluir por los bosques. Ash sin embargo se percata que Victini está sufriendo e incluso puede llegar a morir durante el proceso, por lo que le pide a Damon que se detenga. A pesar de esto, Damon rehúsa hacerlo y utiliza a Zekrom/Reshiram,para apartar a todo aquel que se interponga, incluyendo a su familia. Ash se conecta momentáneamente con uno de los sueños de Victini luego de quedar inconsciente por uno de los ataques del Gothitelle Reuniclus3 de Damon. Tras esto se entera de que el castillo no debe ser movido una segunda vez pues toda la energía del dragón se corromperá y podrá incluso destruir todo el planeta. Esto es algo que tanto Damon como Zekrom/Reshiram, ignoran.

Lucha de los dragones legendarios: Reshiram vs Zekrom

Tal y como se lo comunicó Victini a Ash en el sueño, la energía del dragón que fluye por la montaña empieza a distorsionarse pasando de un color verde a uno púrpura y arrasa con toda la vida silvestre a su paso. Ash, siguiendo el consejo de Juanita, no tiene más alternativa que ir en búsqueda de Reshiram/Zekrom, para contrarrestar el poder de Zekrom/Reshiram, y así lograr acercarse a Damon y a Victini. El valor y el deseo de Ash Ketchum por salvar a Victini logran guiarlo hasta el lugar donde descansa el Pokémon dragón. Entonces comienza la batalla épica entre Zekrom y Reshiram. Mientras las dos leyendas Pokémon combaten fieramente Ash aprovecha para adentrarse de nuevo al castillo e intentar destruir el sistema que absorbe la energía de Victini, sin embargo es detenido por los ataques del Gothitelle/Reuniclus, de Damon. En un duro choque de poderes Zekrom/Reshiram, cae herido y es absorbido por la energía del dragón que se ha salido de control, sin embargo Reshiram/Zekrom, logra sacarlo a tiempo. En eso ambos dragones se percatan del enorme daño que el plan de Damon le está ocasionando al planeta. Ante esto Zekrom/Reshiram,se revela ante Damon y libera a Victini del aparato que lo retenía y robaba sus poderes.

Conflicto en la atmósfera: Ash y Victini quedan atrapados

Damon que sigue ciego ante la situación, no logra entender la decisión de Zekrom/Reshiram, sino hasta que finalmente ve con sus propios ojos como la energía corrupta se va esparciendo por la montaña. Entonces Damon idea un plan con ayuda de Zekrom y Reshiram para revertir el proceso. Esto implica que el castillo debe absorber parte de la energía de dragón que se encuentra en la tierra. La espada del valle en cualquier momento puede colapsar así que Damon hace evacuar a todos del castillo. Sin embargo Victini no puede abandonarlo porque los pilares de protección siguen rodeando la estructura. Ash rehúsa abandonar al pequeño Pokémon de fuego. En eso, todo el castillo sale disparado hacia la atmósfera por la fuerza negativa de la energía del dragón y posteriormente Ash queda encerrado junto a Victini dentro de una pequeña barrera ocasionada por los pilares protectores. Ya casi en el espacio, con bajos niveles de oxígeno, Damon y los dragones legendarios hacen hasta lo imposible para destruir los pilares y liberar a Ash pero no tienen ningún éxito. Justo cuando el cuerpo de Ash no parece soportar más el frío del espacio y está a punto de morir, Victini se abalanza contra los pilares con un potente V de fuego que acaba definitivamente con la barrera que los aprisionaba, Victini desaparece en el espacio junto con la energía corrupta del dragón que había sido absorbida por el castillo. Ash queda inconsciente.

Reencuentro y despedida

Ya con el castillo libre de la energía descontrolada y con un Ash que se recupera, Zekrom, Rehiram y el Golurk de Juanita ayudan a Damon a regresar la espada del Valle a la tierra, pero deben ser cuidadosos y ubicarla sobre la fuente de la energía del dragón para así lograr estabilizarla. Finalmente lo consiguen y la energía que fluía sin control por las montañas es purificada regresando a su color verde.

En una playa cercana al lugar de aterrizaje del castillo, Ash se lamenta no poder haber hecho nada por Victini, aun cuando le prometió que algún día lo liberaría de la barrera para mostrarle el mar. Con profunda tristeza Ash lanza unos de los dulces favoritos de Victini hacia el mar pero para sorpresa de todos, este se queda suspendido en el aire. Victini, que se encontraba invisible, reaparece de nuevo ante ellos comiéndose el dulce. La alegría de inmediato inunda a Ash, Millo e Iris así como a los descendentes de la gente del Valle. Seguidamente Damon se disculpa sinceramente con todos, mientras que los legendarios Zekrom y Reshiram se marchan a recorrer los cielos del mundo Pokémon.

Personajes

Humanos

Pokémon

Recepción
Ambas películas recibieron críticas mixtas a positivas por parte de la audiencia y los fanes. En el sitio web Rotten Tomatoes, a White - Victini and Zekrom, la audiencia le dio una aprobación de 69%, basada en más de 400 votos, con una calificación promedio de 3.8/5, mientras que Black - Victini and Reshiram, debido a la poca cantidad de votos, tiene una aprobación de 29%, pero con una calificación de 3.9/5, basada en 10 votos. En la página web IMDb, White - Victini and Zekrom, tiene una calificación de 6.1 basada en más de 700 votos, mientras que Black - Victini and Reshiram tiene una calificación de 5.9, basada en más de 300 votos. En la página Anime News Network White - Victini and Zekrom posee una puntuación aproximada de 7 (bueno), basada en más de 30 votos y Black - Victini and Reshiram posee una puntuación aproximada de 7 (bueno), basada en más de 40 votos, mientras que en MyAnimeList, White - Victini and Zekrom tiene una calificación de 7.0, basada en más de 8000 votos y Black - Victini and Reshiram tiene una calificación de 6.9, basada en más de 8000 votos.

Referencias

Este artículo ha sido escrito a partir del artículo P14 en WikiDex del 11 de febrero de 2012, publicado bajo la licencia CC-BY-SA.

Enlaces externos
 Victini y el Héroe Oscuro: Zekrom / Victini y el Héroe Blanco: Reshiram (en japonés)

Películas de Pokémon
Películas de 2011
Películas de anime de 2011
Anime de 2011

Pokémon: Negro—Victini y Reshiram y Blanco—Victini y Zekrom


Beş Göçmen Kültürüne Uyum Sağlamış Kabile Cherokee, Chickasaw, Choctaw, Creek ve Seminole kabilelerine beyaz insan tarafından verilmiş bir isimdi. Bu kabilelerin beyaz toplumlar arasında "uygar" olarak anılmasının sebebi, bu beş kabilenin plantasyon ve köle sahibi olmak da dahil olmak üzere sömürgecilerin adetlerini benimsemeleri ve genellikle komşularıyla iyi ilişkiler kurmalarıydı.
Beş Uyum Sağlayan Kabile, ülkenin diğer bölgelerine -özellikle günümüz Oklahoması'na yerleştirilmelerinden önce Amerika Birleşik Devletleri'nin güneydoğusunda yaşamaktaydı. Bugün özellikle diğer kabilelerden gelen birçok yerli Amerikalı, "Beş Uygar Kabile" yaftasını patronluk taslayıcı ya da ırkçı bulmaktadır. Kendi aralarında kabilelerden konuşurken, bazen düzeltilmiş "Beş Kabile" adı kullanılmaktadır; böylece bu beş kabile dışında kalan diğer yerli Amerikalıların vahşi oldukları iması ortadan kaldırılmaktadır.

Beş kabile, Federal hükûmet tarafından izin verilmiş yerlilerin yerinin değiştirilmesi operasyonlarıyla birkaç on yıl içerisinde, anavatanları olan Mississippi Nehri'nin doğusundan o zamanlar "Kızılderili Arazisi" denilen, bugünse Oklahoma eyaletinin doğusunu oluşturan topraklara yerleştirilmişlerdir. Bu yer değiştirme operasyonlarının en kötü üne sahip olanı 1838'de gerçekleşen Gözyaşı Patikası'dır. Başkan Martin Van Buren Cherokeeler'le yaptığı -Cherokeeler'in topraklarını batıda onlara verilecek yeni topraklarla değişmesini öngören- tartışmalı New Echota Antlaşması'nı yürürlüğe koyarak kabileyi yer değiştirmeye zorlamıştır. Yaklaşık 4000 Cherokee'nin ölümüne neden olan bu zorunlu göç, Cherokee kabilesinin olayı anmak için kullandığı Nunna daul Isunyi—"Ağladığımız Yol"- isimlendirmesinden dolayı diğer kaynaklarda da "Gözyaşı Patikası" olarak geçmektedir.

Beş kabile Amerikan İç Savaşı sırasında bölündüler. Choctaw and Chickasaw kabilelerinin büyük kısmı güneyli Konfederasyon devletleri yanında savaşırken; Creek, Seminole ve özellikle Cherokee kuzeyli Birlik'i destekleyenler ve güneyli Konfederasyon'u destekleyenler olarak ikiye ayrıldı. Bu nedenle, Cherokee kendi kabilesi içinde de bir iç savaş yaşadı.

Beş kabile Kızılderili Arazisi'ne yerleştirildikten sonra Amerika Birleşik Devletleri hükûmeti bu kabilelere, beyazların onların yaşadıkları topraklara yerleşmeyeceklerine dair güvence vermişti. 1893'e kadar tek tük beyaz yerleşimleri dışında bu kurala uyuldu, fakat anılan tarihte hükûmet Oklahoma Bölgesi civarındaki Cherokee Yerleşimi'ni dış yerleşime açtı. 1907 yılında Oklahoma Bölgesi ve Kızılderili Arazisi Oklahoma Eyaleti ismi altında birleştirildi. Beş Uygar Kabile'nin bugün o topraklarda önemli bir varlığı söz konusudur.

Ayrıca bakınız
ABD Kızılderililerinin kültürel asimilasyonu

Dış bağlantılar
 Beş Uygar Kabile Müzesi resmi sitesi
 Beş Kabile makalesi, nativeamericans.com'da
 Beş Uygar Kabile Birliği Özgür İnsanlarının Torunları

Kızılderililer

Beş Uygar Kabile


Georg August Schweinfurth (29 December 1836 – 19 September 1925) was a Baltic German botanist and ethnologist who explored East Central Africa.

Life and explorations

He was born at Riga, Latvia, then part of the Russian Empire. He was educated at the universities of Heidelberg, Munich and Berlin (1856–1862), where he particularly devoted himself to botany and palaeontology.

Commissioned to arrange the collections brought from Sudan by Adalbert von Barnim and Robert Hartmann, his attention was directed to that region; and in 1863, he travelled round the shores of the Red Sea, repeatedly traversed the district between that sea and the Nile, passed on to Khartoum, and returned to Europe in 1866.

In 1866, botanist A.Braun published Schweinfurthia which is a genus of flowering plants from Africa and Asia, belonging to the family Plantaginaceae and named in Georg August Schweinfurth's honour.

His researches attracted so much attention that in 1868 the Berlin-based Alexander von Humboldt Foundation entrusted him with an important scientific mission to the interior of East Africa. Starting from Khartoum in January 1869, he went up the White Nile to Bahr-el-Ghazal, and then, with a party of ivory dealers, through the regions inhabited by the Diur (Dyoor), Dinka, Bongo and Niam-Niam; crossing the Congo-Nile watershed he entered the country of the Mangbetu (Monbuttu) and discovered the river Uele (March 19, 1870), which by its westward flow he knew was independent of the Nile. Schweinfurth formed the conclusion that it belonged to the Chad system, and it was several years before its connection with the Congo was demonstrated.

The discovery of the Uele was Schweinfurth's greatest geographical achievement, though he did much to elucidate the hydrography of the Bahr-el-Ghazal system. Of greater importance were the very considerable additions he made to the knowledge of the inhabitants and of the flora and fauna of Central Africa. He described in detail the cannibalistic practices of the Mangbetu, and his discovery of the pygmy Aka people settled conclusively the question as to the existence of dwarf races in tropical Africa. Unfortunately, a December 1870 fire in his camp destroyed nearly all that he had collected. He returned to Khartoum in July 1871 and published an account of the expedition, under the title of Im Herzen von Afrika (Leipzig, 1874; English edition, The Heart of Africa, 1873, new ed. 1878).

In 1873-1874 he accompanied Friedrich Gerhard Rohlfs in his expedition into the Libyan Desert. Settling at Cairo in 1875, he founded a geographical society, under the auspices of the Khedive Ismail, and devoted himself almost exclusively to African studies, historical and ethnographical. In 1876, he travelled into the Arabian Desert with Paul Güssfeldt, and continued his explorations therein at intervals until 1888, and during the same period made geological and botanical investigations in the Fayum, in the valley of the Nile. In 1889 he returned to Berlin; but he visited the Italian colony of Eritrea in 1891, 1892 and 1894. Schweinfurth died in Berlin.

The accounts of all his travels and researches have appeared either in book or pamphlet form or in periodicals, such as Petermanns Mitteilungen, the Zeitschrift für Erdkunde. Among his works may be mentioned Artes Africanae: Illustrations and Descriptions of Productions of the Industrial Arts of Central African Tribes (1875).

Works
The Heart of Africa or Three Years' Travels and Adventures in the Unexplored Regions of the Centre of Africa. From 1868 to 1871. 1873
 (reprinted in Saarbrücken, Germany, in 2007 by VDM Verlag Dr. Müller)

See also
 List of Baltic German scientists

Legacy
The eastern chimpanzee Pan troglodytes schweinfurthii. is named after him.

References

Attribution:

External links

 Georg August Schweinfurth at Britannica.com

 The Heart of Africa. Three years' travels and adventures in the unexplored regions of Central Africa from 1868 to 1871. By Dr. Georg Schweinfurth. Translated by Ellen E. Frewer. With an Introduction by Winwood Reade. 1874.

 Archive Georg Schweinfurth, Royal Museum for Central Africa

1836 births
1925 deaths
Scientists from Riga
Baltic-German people
German ethnologists
German explorers of Africa
19th-century German botanists
19th-century German zoologists
Botanists active in Africa
Pteridologists
Botanists with author abbreviations

Georg August Schweinfurth


o  Paradeis, fue una banda originaria de Osaka, Japón de estilo Oshare Kei. Han publicado 2 álbumes, dos minialbum, nueve sencillos, y otros sencillos distribuidos en vivo. Además han aparecido en cuatro álbumes recopilatorios.

Historia

La banda fue formada en mayo de 2008 por su vocalista Mashiro, exvocalista de Himeyuri, junto con el bajista Ryuki. Su primer sencillo, «Pandora no Hako», lanzado el 4 de junio de ese año, los convirtió en una banda de gran popularidad dentro de la escena Visual kei por su música, videos y lo colorido de sus producciones. Pertenecen al sello discográfico Planet CHILD Music. Con el lanzamiento del sencillo Souzou Enogu La banda decidió cambiarse solo a Paradeis, de una forma para mostrarles aprecio a sus fanes en occidente ya que estos siempre los llamaron así.

Estilo musical
Su estilo varía entre sonidos Punk y otros un poco más melódicos y divertidos. Mashiro tiene un timbre de voz estilo bajo, el también emite gruñidos en muchas canciones, lo que contribuye a la oscuridad del trasfondo de muchas de las canciones. El sonido de la guitarra a menudo presenta algunas características de distorsión y riffs pesados y solos de virtuosismo técnico y todas sus canciones están acompañadas de un teclado y sonidos electrónicos. Su sonido está muy centrado en su estilo variado y colorido que ayuda a definir su estilo musical.

DREAM-Fin de Paradeis
Después de terminar la grabación de DREAM, la banda publicó una noticia en su página oficial, esta era la de su separación, ellos dejaban este mensaje:

 DREAMと言う名のアルバムが完成したときに、メンバー5人の中で最高にカッコいいアルバムができたと思えたので、2012年10月30日の公演をもってParadeisは解散することにしました。

最後までわがままなバンドですが解散の日まで温かく見守って頂ければ幸いです。

 Paradeis
 真白
 聖
 碧
 瑠希
 実春

Departure
Con el lanzamiento de este single la banda dio por finalizada su exitosa carrera musical, también lanzaron un DVD recopolatorio con todo sus PV y DVD con su último Live

Traducción
Cuando el álbum de nombre DREAM fue terminado, porque nos pareció que los 5 miembros hicieron lo más "genial" para hacer el álbum. Decidimos que el 30 de octubre de 2012, después del LIVE, Paradeis será disuelto.
 Mashiro
 Sei
 Ao
 Ryuki
 Miharu

 LAST ONEMAN TOUR『LOVE on Paradeis』
 ■2012年10月9日(火)HOLIDAY NAGOYA
 ■2012年10月15日(月)新宿RUIDO K4
 ■2012年10月30日(火)OSAKA MUSE

Miembros

 (Waatame Mashiro/Mashitan) ゎたぁめ真白 vocalista
 (Sei) 聖 guitarra líder
 (Ao) 碧  guitarra rítmica
 (Ryuki) 瑠希  bajo
 (Miharu) 実春  batería

 Álbumes

 Minialbum

 Recopilaciones con varios artistas

 Sencillos

 Distribuidos en vivo

 DVD/ Tours
 12/02/2009 「1ST ANNIVERSARY PaRADEiS」
 25/08/2010 Divine Dolce Col·Tempo
 28/04/2010 Making of Col·Tempo
 07/07/2010 Making of LoLli★Lollipop A y B
 2011/09/28 3rd Anniversary PaRADEiS''

Distribuidos en vivo
 Comentario especial de nokosareta kakera no gikyoku
 Comentario de Holiday Vol. 3
 Dekiai tsuukoi monogatari PV DVD
 Purachāzu ⇔ aki no chihō tsuma sagashi TOUR★ ima ga shun★ Nagoya-hen
 Purachāzu ⇔ aki no chihō tsuma sagashi TOUR★ ima ga shun★ Saitama-hen
 Purachāzu ⇔ aki no chihō tsuma sagashi TOUR★ ima ga shun★ Tōkyō-hen
 The other side of paradeis tour 08' Osaka
 The other side of paradeis tour 08' Shinjuku
 The other side of paradeis tour 08' Nagoya
 Ame no nioi PV DVD
 Funwari X´más PV DVD
 Meteoric swarm DVD comment and lives

Misceláneos
 Cure Vol. 71: Lecciones de Coreografía de "Deai wa noshi kara" con Mashiro Wataame
 Cure Aid: Stile council con Ryuki
 Cure Vol. 100: Making of Pathos logos, Lives, Entrevista en like an Edisson y más en una hora de Paradeis!
 Desfile de modas de Kera Shop (con la participación de Mashiro Wataame)
 Comentarios de fin de año (2010,2011) de Little Hearts
 Stranger PV (de la banda SEED con la participación de Wataame Mashiro)
 Making of ohimesama no akai bara
 Senjou to rakuen comentario DVD
 Onigokko versión especial distribuido en vivo
 Ruido K4 (con participación de otras bandas de Planet CHILD Music)
 Comentarios de verano "Love Situation" (Like an Edisson)
 Comentario de BRAND X
 Bonus DVD "premio" del  aniversario

Vídeos musicales

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial

Grupos de música de Japón
Grupos de rock de Japón
Grupos de pop de Japón
Grupos de visual kei

Paradeis


Stema Laosului prezintă diferite domenii ale vieții economice.

Descriere

Stema, de formă rotundă, include în mijlocul a două spice mari de orez, templul - simbol național Pha That Luang deasupra unui peisaj format dintr-un baraj hidroelectric (cel de la Nam Ngun), un drum asfaltat, păduri, câmpuri de orez; în partea de jos este prezentată o roată dințată care simbolizează industria. Inscripția din partea stângă, pe panglică roșie, înseamnă "Pace, Independență, Democrație" (în ), iar în partea dreaptă inscripția, scrisă tot pe o panglică roșie, înseamnă "Unitate și Prosperitate" (în ). În partea de jos a stemei, pe o altă panglică roșie, scrie Republica Populară Democrată Laos.

Istoric

Din 1949 până la revoluția din 1975, stema Regatului Laos semăna cu cea a familiei regale, cu un elefant alb cu trei capete Erawan, flancat de două umbrele.

Din 1975 până în 1992 stema includea o seceră, un ciocan și o stea, simbolurile internaționale ale comunismului, din moment ce Laos devenise prin intermediul Vietnamului, un satelit al Uniunii Republicilor Sovietice Socialiste.

Laos
Laos

Stema Laosului


Kaynaklar Merkez, İzmir'in Buca ilçesine bağlı bir mahalledir. Batısında 29 Ekim, güneybatısında Yıldızlar ve Belenbaşı, güneyinde Kırıklar mahalleleri, doğusunda Kemalpaşa, kuzeyinde Bornova ilçeleri ile komşudur. Güncel verilere göre 2021 itibarıyla 1.448 kişilik nüfusa sahiptir.

Kaynakça

Buca'nın mahalleleri

Kaynaklar Merkez


Mali planet je astronomski objekt u izravnoj orbiti oko Sunca koji nije ni planet niti isključivo svrstan pod komete. Mali planeti mogu biti patuljasti planeti, asteroidi, trojanci, kentauri, objekti Kuiperovog pojasa i ostali trans-neptunski objekti. Po stanju 2016., orbite 794.832 malih planeta arhivirane su u Središtu za male planete, od kojih 469.275 su primili stalne brojeve

Izvori

Mali planet


Forestillingen om et ukompliceret liv med en mand er en dansk kortfilm fra 2006, der er skrevet og instrueret af Jørgen og Ib Kastrup efter Helle Helles roman af samme navn.

Handling
Susanne (Rikke Louise Andersson) arbejder i et hospitalskøkken, mens kæresten Kim (Jacob Cedergren) skriver på sin første roman. Susanne drømmer om et liv som sin gravide kollega Ester (Maria Würgler Rich). Men en dag fortæller Ester, at hun har forladt sin kæreste, som har været hende utro. Til Kims irritation giver Susanne Ester lov til at overnatte på sofaen. Dage blive til uger, Kim og Ester har mere tilfælles, end man umiddelbart skulle tro, og Susanne føler sig hurtigt isoleret og tilsidesat.

Medvirkende
 Rikke Louise Andersson - Susanne
 Jacob Cedergren - Kim
 Martin Buch - Luffe
 Maria Würgler Rich - Ester
 Martin Hestbæk - Dennis
 Dar Salim - taxachauffør

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2006

Kortfilm fra Danmark


Le couvent des Minimes de Vincennes est un ancien couvent fondé par l'Ordre des Minimes dans l'actuel bois de Vincennes à Paris ().

Situation
Le couvent était délimité par l'actuelle route ronde des Minimes dans le bois de Vincennes.

Histoire
En , une abbaye est fondée par les frères de Grammont. Deux décennies avant la fermeture du domaine forestier de Vincennes, cet ordre de moines, également connu sous le nom de , y fut implanté sous l'impulsion du souverain alors en place, Louis VII () dit . Les bâtiments conventuels étaient ceinturés par une voie circulaire, l'actuelle , et dont le diamètre évoluait entre  et . Par ailleurs, le domaine de l'édifice religieux était alors délimité par une enceinte et présentant un plan au sol d'aspect strictement octogonale.

En 1584, Henri III qui venait y prier fit transférer les moines de l'ordre de Granmont dans un autre couvent et y fit établir le , l'ordre des Minimes (abrégé en OM), en latin , c'est-à-dire « les tout petits », un institut religieux d'ermites mendiants et pénitents fondé en 1436 par saint François de Paule (1416-1507) et approuvé en 1474 par les autorités ecclésiastiques. Dès lors, cette fratrie ecclésiastique conserve la gestion de l'édifice jusqu'à la Révolution.

Des assemblées, « Congrégation de l'Oratoire de Notre-Dame de Vincennes », y étaient organisées avec de grands personnages de la Cour et des écrivains pour réfléchir au renouveau de la foi catholique et former des prêcheurs de la Contre-Réforme. Henri III donna à la chapelle le tableau le Grand Jugement dernier de Jean Cousin actuellement au Louvre. Le couvent est saccagé le , deux ans après l'assassinat de Henri III, son protecteur. Henri IV, Louis XIII et Louis XIV au début de son règne fréquentaient le couvent, souvent avant des parties de chasse.
Les habitants de Montreuil et de Fontenay-sous-Bois payaient la dîme aux moines et étaient tenus d'alimenter le couvent en eau prélevée sur le ruisseau de Joinville.

De 1794 à 1796, l'enclos est transformé en ateliers de fabrication de poudres.
En 1796, les 3 derniers religieux sont expulsés et l'enclos avec ses bâtiments est vendu comme bien national. Il est racheté par Louis XVIII en 1823 en échange de portions de la forêt de Bondy.

Les restes du monastère sont détruits de 1857 à 1859 par Adolphe Alphand lors des premiers travaux entrepris pour l'aménagement du bois de Vincennes. Le lac des Minimes est creusé à son emplacement.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

 .

Articles connexes
 Couvent des Minimes de Nigeon
 Couvent des Minimes de la place Royale
 Liste des églises disparues de Paris

Couvent détruit à Paris
20e arrondissement de Paris
Couvent de Minimes
Bois de Vincennes

Couvent des Minimes de Vincennes


Devonshire Meadows, au Canada, est une localité désignée située dans la province d'Alberta, dans le centre, .

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Voir aussi
 Liste des hameaux d'Alberta

Hameau en Alberta
Localité désignée en Alberta

Devonshire Meadows (Alberta)


Callitris oblonga er barrtré af einisætt (Cupressaceae)

Það finnst einvörðungu í Ástralíu.

Tilvísanir

Barrtré

Callitris oblonga


Kuglački klub Zrinski Ljubače, kuglački klub iz Ljubača kod Tuzle, Bosna i Hercegovina. Redovni premijerligaš, višestruki državni prvak i sudionik europskih kupova.

Povijest
Osnovan 1956. godine kao KK Mlinar i pod tim imenom je djelovao do 1996. godine. Bili su momčadski prvaci BiH 1996., 1998. i 2002.g., doprvaci države bili su 1999., 2000., 2004., 2006. i 2007. g., sudionici svjetskog kupa 1996.godine u Mađarskoj i 1998.godine u Njemačkoj, sudionici europskih kupova 1999.g. u Austriji, 2000.g. u Makedoniji, 2003.g. u Hrvatskoj, 2004.g. u Mađarskoj, 2006.g. u Rumunjskoj i 2007.g. u Njemačkoj. U pojedinačnoj konkurenciji i u parovima više puta bili su prvaci BiH (seniori i kadeti) te su dali članove kuglačke reprezentacije BiH. Klub je dobitnik više nagrada, od kojih se izdvajaju: 2. mjesto na izboru najuspješnijih športskih momčadi Županije Soli Tuzla za 1998. i 2000. godinu te prvo mjesto na izboru najuspješnijih športskih ekipa općine Tuzla za 1988.godinu. Klub se 2012. našao u teškoj financijskoj krizi zbog čega je molio javnost za pomoć,da bi mogli nastaviti natjecanje u Premijer ligi Bosne i Hercegovine, jer je bio pred gašenjem. Klub je preživio tu krizu i nastavio se natjecati u PRemijer ligi Bosne i Hercegovine.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook Zrinski Kuglački klub, Ljubače

Zrinski
Hrvatski šport u Bosni i Hercegovini
Ljubače

Kuglački klub Zrinski Ljubače


Asmalı, Adana ilinin Yumurtalık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 45 km, Yumurtalık ilçesine 37 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kısaca hiçbir şey yoktur.

Dış bağlantılar

Yumurtalık'ın mahalleleri

Asmalı, Yumurtalık


Bunillidh Thistle Football Club is a senior Scottish football club playing in the North Caledonian Football League based at Couper Park representing the village of Helmsdale in the Scottish Highlands.

History
Bunillidh Thistle joined the North Caledonian League in the early 1970s, where they competed until their withdrawal at the end of the 2008–09 season. They enjoyed their most successful period in the mid-1980s, winning the league championship on two occasions, first in 1982–83 and again in 1988–89.

In 2017, the club were reformed and readmitted to the North Caledonian League ahead of the 2017–18 season.

Honours
 North Caledonian League
 Champions: 1982–83, 1988–89
 North Caledonian Cup
 Winners: 1971–72, 1981–82
 Football Times Cup
 Winners: 1986–87, 2001–02
 Chic Allan Cup
 Winners: 1976–77, 1982–83, 1986–87
 MacNicol Trophy
 Winners: 1972–73
 Ness Cup
 Winners: 1973–74

References

External links
 Facebook

Helmsdale
Football clubs in Scotland
Football in Highland (council area)
North Caledonian Football League teams
Sport in Sutherland

Bunillidh Thistle F.C.


Patrick Assoumou Eyi est un entraîneur gabonais de football.

Sélectionneur gabonais des moins de 17 ans jusqu'en 2017, il est soupçonné d'avoir commis de nombreux abus sexuels à l'encontre de jeunes joueurs selon le quotidien britannique The Guardian<ref>{{Lien web |langue=fr-FR |prénom=.

Biographie
Assoumou Eyi, plus connu sous le pseudonyme de « Capello », est actuellement directeur technique au sein de la ligue de football de l'Estuaire

Accusations et enquêtes
Selon le journaliste et essayiste Romain Molina, il aurait abusé sexuellement et pendant des années, de plus d'une centaine de jeunes garçons dans le cadre de ses différentes fonctions dans le football gabonais

Une enquête de plusieurs années révélée dans le magazine britannique The Guardian vient exposer les faits en décembre 2021. Il nie les faits.

À la suite des accusations le visant, la Fédération gabonaise de football le suspend provisoirement de toute activité lié au football ainsi que de son poste de directeur technique à la ligue de football de l'Estuaire.

Il est arrêté le  dans la ville de Ntoum après le dépôt d'une plainte pour acte de pédophilie.

Bibliographie
.

Notes & références

Personnalité gabonaise liée au sport
Entraîneur gabonais de football

Patrick Assoumou Eyi


Glæden er jordens gæst i dag! er en dansk dokumentarfilm fra 1968 med instruktion og manuskript af Henning Ørnbak.

Handling
Den moderne julehøjtid, iagttaget med bittersød ironi.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1968

Glæden er jordens gæst i dag!


Stjepan Radić (1871. − 1928.), hrvatski političar, književnik, prevoditelj i publicist
 Stjepan Radić (pijanist) (1928. – 2010.), hrvatski pijanist, glazbeni pedagog i političar; unuk Stjepana Radića, utemeljitelja i prvog predsjednika Hrvatske seljačke stranke (HSS)

Stjepan Radić (razdvojba)


es un productor musical, compositor y cantante japonés. Fue miembro de la banda Romantic Mode y después se asoció temporalmente con el dúo j-pop Two-Mix; además ha compuesto diversas canciones de apertura y cierre de varios animes.

Biografía
Nació en Yokohama y es descendiente chino (de parte de su madre). Realizó sus estudios en el colegio internacional Saint Joseph College de Yokohama y luego obtuvo un major de vocalista y piano en el Berklee College of Music en Estados Unidos.

En 1988 formó parte de la banda D-Project y luego de su disolución se desarrolló como compositor y cantante. En 1996 fundó junto con Akira Asakura y Masaki Suzukawa la banda electro-pop Romantic Mode, y se convirtió en el tecladista y corista. La banda tuvo repercusión cuando dos de sus canciones fueron usadas como aperturas del anime After War Gundam X en 1996. Luego la banda se disolvió en 1999.

En julio de 2005 colaboró como vocalista y compositor junto con el dúo femenino de j-pop Two-Mix y con el nuevo nombre de II MIX ⊿ DELTA (hasta 2009) produjeron dos miniálbumes y dos sencillos, de los cuales se usaron como la canción de apertura y cierre del anime Engage Planet Kiss Dum en 2007.

Siendo músico de estudio fue el encargado musical de todas las canciones de apertura y cierre del anime Shijō Saikyō no Deshi Ken'ichi entre 2006 y 2007.

Después llegó a ser productor musical bajo el sello MUV Rinoie Ltd., además de ayudar a componer música a otros artistas como Ken Hirai, Masahiko Kondō, Miho Morikawa, Masayuki Suzuki, Akemi Ishii, Hound Dog, Tokio, Yuki Koyanagi, Kana Yazumi, entre otros. Además ha compuesto más de 500 piezas musicales de avisos comerciales y de videojuegos.

Trabajo musical

Esta es una lista de sus trabajos como solista (no incluye su discografía como parte de Romantic Mode y II MIX ⊿ DELTA):

Sencillos

Colaboración de sencillos

Como compositor y productor musical

 Yes I Will... (sólo composición; ending de Fushigi no Umi no Nadia en 1990)
 Daisuki da yo -Into Your Heart- (opening de To Heart 〜Remember my Memories〜 en 2004)
 Be strong (primer opening de Shijō Saikyō no Deshi Ken'ichi en 2006)
 Yahoo (segundo opening de Shijō Saikyō no Deshi Ken'ichi en 2007)
 Kimi ga Iru kara (primer ending de Shijō Saikyō no Deshi Ken'ichi en 2006)
 Catch Your Dream☆ (segundo ending de Shijō Saikyō no Deshi Ken'ichi en 2007)
 runover (tercer ending de Shijō Saikyō no Deshi Ken'ichi en 2007)
 Kimi ga Iru Kagiri (ending de Engage Planet Kiss Dum en 2007)
 Friends (primer ending de Mobile Suit Gundam 00 en 2008)

Referencias

Enlaces externos
 Biografía de Joe Rinoie en el sitio oficial de MUV

Músicos de bandas sonoras de videojuegos
Cantautores de Japón
Nacidos en Yokohama
Músicos de la prefectura de Kanagawa

Joe Rinoie


Carl Adolph Rothe (født 8. december 1767 på Tybjerggård, død 12. juli 1834 i København) var en dansk søofficer, bror til Andreas Bjørn Rothe og Christian Rothe.

Liv og gerning
Han søn af etatsråd Tyge Jesper Rothe, blev sekondløjtnant i marinen 1783, premierløjtnant 1790, kaptajnløjtnant 1799, kaptajn 1806, kommandørkaptajn 1812, kommandør 1817 og kontreadmiral 1833.

I 1781 deltog han som kadet på togt til Vestindien med fregatten Bornholm og 1786-87 deltog i Poul Løvenørns resultatløse ekpedition til Grønland for at finde Østerbygden.

Under Napoleonskrigene
I Slaget på Reden 2. april 1801 deltog han som chef for kavaleriprammen Nyborg (20 kanoner); af hans omkring 200 mand stærke besætning dræbtes og såredes 80; efter at han koldblodig havde udholdt ilden fra et linjeskib, tre fregatter og flere andre, og hans skib var blevet næsten synkefærdigt, kappede han tovene, tog undervejs prammen Akershus på slæbetov og styrede ind på grundt vand, hvor ganske vist begge grundstødte, men hvorved han frelste såvel skibene som deres besætninger. 1802-03 var han chef for fregatten Frederikssten på togt til Vestindien, 1807 for blokskibet Elefanten, der henhørte under Sødefensionen, 1808 næstkommanderende på linjeskibet Prins Christian Frederik under dettes kamp ved Sjællands Odde den 23. marts; efter denne kom han såret i engelsk krigsfangenskab, under hvilket han kun med nød og næppe undgik at miste den venstre arm.

Efter tilbagekomsten samme år ansattes han først som viceguvernør og senere som guvernør over Bornholm og forblev her indtil 1814, det vil sige under resten af krigsperioden. I denne væsentligst civile virksomhed har han sat sin administrationsevne et smukt minde ved de mange forbedringer, han indførte på øen, blandt hvilke særlig bør nævnes, at han regulerede skatteforholdene samt ophjalp fajancefabrikationen; ved disse og mange andre foranstaltninger erhvervede han sig beboernes tillid og hengivenhed i ualmindelig høj grad. Efter fredsslutningen udnævntes han i 1815 til ekvipagemester, men afrejste allerede det følgende år til Norge som medlem af den kommission, der skulle aflevere det til Norge bestemte marinemateriel.

Guvernør på De Vestindiske Øer
Som ekvipagemester vedblev han at fungere indtil 1820, da han tillige med assessor J.C. Buntzen sendtes til de dansk-vestindiske øer for der at regulere administrationsforholdene, som under generalmajor Benzon var komne en del i forfald. I 2 år blev han her ovre og var i den tid midlertidig guvernør. I 1821 havde han fået kommandørkorset.

Fortsat karriere i Danmark
Straks efter hjemkomsten ansattes han 1822 som generaladjudant og jagtkaptajn samt nogle måneder senere som 3. militærdeputeret i Admiralitetskollegiet. I 1824 blev han kammerherre og overekvipagemester (= chef) på Holmen, i 1833 2. militærdeputeret i kollegiet, hvori han øvede en stor og gavnlig indflydelse i alle forhold, der angik marineforvaltningen.

Han døde 12. juli 1834 i København. Han er begravet på Holmens Kirkegård.

Rothe var blevet Ridder af Dannebrogordenen 1809, Dannebrogsmand 1812 og fik Kommandørkorset 1821. Han blev kammerherre 1824.

Betydning
Han var en stort anlagt karakter, selvstændig, koldblodig og bestemt. Under hans noget kolde og overlegne væsen skjulte der sig dog et varmt hjerte og megen omtanke, hvilket blandt andet gav sig et smukt udslag efter kampen ved Sjællands Odde, hvor han, skjønt hårdt såret, straks tænkte på og lod bringe hjælp til en forglemt og såret skibsfælle. I Marinen nød han megen agtelse for sin dygtighed og retsindighed; tillige frygtede man ham på grund af den strenghed, hvormed han fordrede tjenesten udført af underordnede.

Familie
Han blev den 12. januar 1811 gift med Benedicte Ulfsparre de Tuxen (født i Helsingør 2. juni 1790, død 21. maj 1877), datter af admiralitets- og generalitetskommissær Louis de Tuxen (f. 1748 d. 1828) og Charlotte Elisabeth født v. Klingfeldt (født 1755, død 1819).

Noter

Litteratur
 C. With: "Rothe, Carl Adolph" (i: Dansk biografisk Lexikon; 1. udgave, bind XIV, s. 353-355)

Eksterne henvisninger

Dansk Vestindiens guvernører
Kommandører af 1. grad af Dannebrog
Admiraler fra Danmark
Carl Adolph
Kammerherrer fra Danmark
Kollegiedeputerede fra Danmark
Personer i Englandskrigene fra Danmark-Norge
Danskere i 1700-tallet
Personer i Dansk Biografisk Leksikon
Kongens jagtkaptajner

Carl Adolph Rothe


Damernes K-1 500 meter under Sommer-OL 2016 fandt sted den 17. august - 18. august 2016 på Lagoa Rodrigo de Freitas ved Copacabana.

Format
Konkurrencen blev indledt med tre indledende heats. De fem bedste fra hvert heat samt den bedste sekser gik til semifinalerne, hvor de fire bedste gik til finalen mens de resterende fik mulighed for at konkurrere om placeringerne fra 9 - 16 i B finalen. Indledende heats og semifinalerne blev afviklet om formiddagen den 17. august mens de to finalerunder blev afviklet om formiddagen den 18. august.

Resultater

Den førende fem i hvert heat plus hurtigste sjetteplads avancerede til semifinalen.

Heat 1

Heat 2

Heat 3

Heat 4

Semifinale 1

Semifinale 2

Semifinale 3

B Finale

Finale

Referencer

Eksterne henvisninger
 http://doc.rero.ch/record/256687
 https://www.rio2016.com/en/canoe-sprint-schedule-and-results

Kano og kajak under sommer-OL 2016

Kano under sommer-OL 2016 – K1 500 m (damer)


Nicholas Roger "Nick" Swardson (født 9. oktober 1976) er en amerikansk skuespiller, stand-up komiker, manuskriptforfatter og producer. Han er bedst kendt for sin tilbagevendende rolle som Terry Bernadino i komedieserien Reno 911!, for sit arbejde med Adam Sandlers Happy Madison Productions, og for sin egen personlige sketchkomedieserie Nick Swardson's Pretend Time.

En indfødt af Minneapolis-Saint Paul-området, blev Swardson født af Pamela og Roger Eric Swardson, og er den yngste af tre søskende. Han har en søster, Rachel, og en bror, John. Roger Swardson (1934-2003) var en redaktør og journalist - der skrev publikationer såsom Cincinnati Enquirer og City Pages, samt stiftede Grand Gazette, en tidligere Saint Paul samfunds avis. Roger og Pamela blev skilt i 1989.

Swardson gik på St. Paul Central High og begyndte at spille skuspul og udføre improvisationskomik  i en alder af 16. Han var en drillesyg studerende, der kæmpede med alkohol og narkotika og blev bortvist fra sin skole ved fire lejligheder for at starte brandalarmer for at gå udenfor og ryge cigaretter, slåskamp, fir at give fingeren i klassen, og for at ryge marihuana. Han blev han indskrevet i et Rehab program, mens han stadig gik i skole.

Efter sin eksamen i 1996, besluttede Swardson at forfølge stand-up comedy i stedet for at gå på universitetet. Swardson selv var en fan af sketch komedie, så han så stand-up comedy som et springbræt til en karriere i film.

I 2011, medvirkede Swardson og var medforfatter på filmen  Bucky Larson: Born to Be a Star, produceret af Happy Madison Productions. Samme år medvirkede han sammen med Jesse Eisenberg, Danny McBride og Aziz Ansari i filmen 30 Minutes or Less.

Filmografi

Fjernsyn
LateLine (1999) as Justin (1 afsnit)
Spring Break Lawyer (2001) as Jack the Pee Boy (tv film)
Comedy Central Presents (2001, 2006) as Himself (Stand-Up Comedy)
Reno 911! (2003–2009) as Terry Bernadino/Jaspermans
Cheap Seats (2004) as Bruce Jenner's Nephew (1 afsnit)
The Showbiz Show with David Spade (2005–2007) som Scotty Kangaroojus
Gay Robot (2006) as Rick & Voice of Gay Robot (pilot)
Human Giant (2007) as Rob's Agent (one episode)
Cavemen (2007) as Ray (1 afsnit)
Seriously, Who Farted? (2009) as Himself (stand-up special)
Nick Swardson's Pretend Time (2010–2011) as himself and various other roles (tv-serie)
Chozen (2014) as Troy (animations-serie)
Comedy Bang! Bang! as Billy (one episode)

Som forfatter
Malibu's Most Wanted (2003)
Gay Robot (2004)
Calling Home (2004)
Grandma's Boy (2006)
The Benchwarmers (2006)
Gay Robot (Pilot) (2006)
Seriously, Who Farted? (2009)
Nick Swardson's Pretend Time (2010)
Bucky Larson: Born to Be a Star (2011)

Diskografi
Gay Robot af Adam Sandler (2004)
Calling Home af Adam Sandler (2004)
Party (2007) (Stand-Up)
Seriously, Who Farted? (2009) (Stand-Up)

Noter

Eksterne henvisninger

Komikere fra USA
Filmskuespillere fra USA
Personer fra Minneapolis

Nick Swardson


An Carex karlongensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal. An Carex karlongensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. k. karlongensis
 C. k. handelii

Mga kasarigan

Carex

Carex karlongensis


Marina Vujčić (Trogir, 16. svibnja 1966.), hrvatska spisateljica, kolumnistica i urednica, članica Hrvatskog društva pisaca.

Životopis
Marina Vujčić rođena je 1966. u Trogiru. Na Filozofskom fakultetu u Zagrebu diplomirala je hrvatski jezik i jugoslavenske književnosti.

2010. godine objavljuje roman Tuđi život, a 2014. knjigu drama Umri ženski i roman A onda je Božo krenuo ispočetka koji je 2015. godine ušao u uži izbor od četiri hrvatska naslova nominirana za Europsku nagradu za književnost.

Za dramu Umri ženski 2014. godine dobila je treću nagradu Marin Držić.

2015. godine objavljuje roman Mogla sam to biti ja. Iste godine na natječaju V. B. Z.-a i Tisak medije romanom "Susjed" osvaja nagradu za najbolji neobjavljeni roman 2015.

2016. godine u koautorstvu s Ivicom Ivaniševićem objavljuje roman Otpusno pismo.

Iste godine dobiva treću nagradu Marin Držić za dramu Podmornica.

2017. godine objavljuje roman Pitanje anatomije.

2019. godine objavljuje roman Pedeset cigareta za Elenu.

2019. godine roman Susjed postavljen je kao monodrama u kazalištu u izvedbi Vesne Tominac Matačić u Teatru Exit.

2019. godine njezinu dramu Čekaonica postavlja albanski Teatar Migjeni u Skadru, u režiji Fatosa Berishe.

2020. godine njezinu dramu Umri ženski postavlja Satiričko kazalište Kerempuh, u režiji Rajka Minkovića, a 2021. dramu Podmornica postavlja Kazalište slijepih i slabovidnih Novi život, u režiji Ivana Planinića.

2020. godine roman Pedeset cigareta za Elenu objavljuje i izdavačka kuća Laguna za Srbiju, a 2021. izdavačka kuća Antolog u Makedoniji, u prijevodu Vladimira Jankovskog.

2021. godine roman Pitanje anatomije objavljuje izdavačka kuća Bottega Errante u Italiji, u prijevodu Estere Miočić.

2021. godine dramom Plodna voda osvaja prvu nagradu Marin Držić.

Iste godine za roman Pedeset cigareta za Elenu dobiva Nagradu BOOKtiga za najčitaniju knjigu u istarskim knjižnicama.

2021. godine objavljuje knjigu dnevničkih zapisa Stolareva kći.

Članica je Hrvatskog društva pisaca od 2015. godine.

Bibliografija

Bijeg uz Brijeg, knjiga za djecu, Hum naklada, 2002.

Tuđi život, roman, Profil, 2010.

A onda je Božo krenuo ispočetka, roman, Hena com, 2014.

Umri ženski, drame, Hena com, 2014.

Mogla sam to biti ja, roman, Hena com, 2015.

Susjed, roman, V. B. Z., 2015.

Otpusno pismo, roman (u koautorstvu s Ivicom Ivaniševićem), Hena com, 2016.

Pitanje anatomije, roman, Hena com, 2017., Bottega Errante (Italija) 2021.

Pedeset cigareta za Elenu, roman, Fraktura 2019., Laguna (Srbija) 2020., Antolog (Makedonija) 2021.

Stolareva kći, dnevnički zapisi, Fraktura, 2021.

Drame nagrađene Držićem objavljene su u Disputovim zbornicima nagrađenih drama 2014. (Umri ženski), 2016. (Podmornica) i 2021. (Plodna voda.).

Bijeg uz Brijeg (Hum naklada, 2002.)
Bijeg uz Brijeg (Hum naklada, 2002.) je knjiga za djecu – ekološka bajka u stihovima. Priča je to o parku koji se zbog neodgovornosti ljudi i nezdravog života u gradu pobunio i, predvođen starim Hrastom Lužnjakom, organizirano pobjegao iz grada. Povratak parka inicirat će djeca, od koje će odrasli naučiti lekciju o odgovornom ponašanju prema prirodi. Knjigu je ilustrirao Tomislav Torjanac.

Tuđi život (Profil, 2010.)
Roman "Tuđi život" priča je o brkanju stvarnosti, virtualnog svijeta i književnosti. Tridesetdvogodišnja Sara Lukas, lektorica u jednom hrvatskom tjedniku, javila se na natječaj za sinopsis televizijske serije. Istraživanje u koje se u virtualnom svijetu upušta kako bi napisala taj sinopsis, promijenit će joj perspektivu stvarnosti, u kojem će, zavedena mogućnostima virtualnog života, početi živjeti tuđi život.

Iz kritike Strahimira Primorca (Vijenac, 21. listopada 2010.):
"Marina Vujčić u Tuđem životu vrlo je inventivno, u našoj suvremenoj prozi možda i literarno najuvjerljivije i najuspjelije, tretirala tematiku odnosa književnoga lika i virtualnog svijeta. U nje je to bitan, logičan, prirodan dio strukture romana, a ne tek pomodan, nasilno unesen detalj. Ne znam bi li se po dramatičnosti mogla naći u hrvatskoj novoj prozi scena približna sceni razočaranja i šoka u koji je zapala Vujčićkina junakinja u trenutku kad je ugledala svog virtualno idealnog, a u zbilji grotesknoga muškarca i kad se rasprsnuo taj 'virtualni mjehurić od sapunice'."

A onda je Božo krenuo ispočetka (Hena com, 2014.)
"A onda je Božo krenuo ispočetka" je psihološki roman, baštinik egzistencijalističke pripovjedne prakse. Glavni lik, 45-godišnji Božo, nezadovoljni je, neostvareni, frustrirani intelektualac, pretjerano (samo)analitičan, neprilagođen, introvertiran – ukratko, nesretan. Jer, toliko je usmjeren propitivanju sebe i svega oko sebe, da propušta živjeti, da mu "pravi život" izmiče. Stoga odlučuje "napokon svoj život uzeti u svoje ruke" te napušta suprugu, i iz Dalmacije odlazi u Zagreb, gdje će, nada se, promjena životnog okruženja donijeti osobno zadovoljstvo, psihičku stabilnost i sreću.
Roman je 2015. godine nominiran za Europsku nagradu za književnost.

Iz kritike Jagne Pogačnik (Jutarnji list, 11. 4. 2014.):

"U tom primarno psihološkom romanu mnogo je duhovitih mjesta i prije svega dobrih pripovjednih rješenja, zbog čega Božo postaje poprilično 'naš' i razumljiv, a roman čitak i s izuzetnom unutarnjom dinamikom. Marina Vujčić, naime, majstorica je fabuliranja koja posve očito posjeduje ljubav prema tekstu koji gradi i brigu za budućeg čitatelja koji će osjetiti kako njezina empatija nije rezervirana samo za glavnog lika, već i njegove konzumente."

Umri ženski (Hena com, 2014.)
U knjizi "Umri ženski" otisnute su tri drame Marine Vujčić: "Sretan kraj", "Čekaonica" i "Umri ženski".
U drami "Sretan kraj" autorica razvija kompleksan lik žene koja se trudi pokrenuti svoj život nakon nesreće u kojoj je izgubila nerođenog sina, na potresan način tematizirajući pitanje imaju li ljudi nakon nesreće "pravo" na sreću i u kojoj nam mjeri proživljena tragedija određuje socijalnu budućnost.

Naslovni bolnički prostor u drami "Čekaonica" ispunjen ansamblom osebujnih likova autorica rabi kao metaforu čekanja "boljeg sutra" – a zapravo propuštanja života – uz duhovito samozavaravanje i okrivljavanje drugih za svoju nesređenost i nezadovoljstvo.

Junakinje drame "Umri ženski" su žene koje su "zaglavile" u pogrešnim odnosima - zbog nasušne potrebe za ljubavlju i zbog očekivanja okoline koja im nameće što je društveno "ispravno". Riječ je o tri sestre i njihovoj majci koja im je vlastitim pogrešnim izborima i odgojem koji je njezinim kćerima uništio samopouzdanje utabao put prema lošim ljubavnim kombinacijama.

Drama "Umri ženski" dobila je 3. nagradu na natječaju za dramski tekst Marin Držić Ministarstva kulture Republike Hrvatske.

Iz obrazloženja žirija Nagrade Marin Držić za 2013. godinu:

"U moru pesimističnih i mračnih tekstova ova drama donosi tračak optimizma. Usprkos tome što je pisana možda i previše školski te donosi priču koja na prvi pogled podsjeća na zaplet "herz" romana, očito je kako autor(ica) voli svoje likove i navija za njih te piše njihove životne dijaloge iz bogatog vlastitog iskustva. Igrivost i vedrina su prednosti ove drame koja bi vrlo lako mogla naći svoje mjesto na repertoaru brojnih kazališta jer nudi svakom ansamblu paletu zanimljivih i kompleksnih likova srednje generacije."

Mogla sam to biti ja (Hena com, 2015.)
Okosnica radnje romana "Mogla sam to biti ja" su životne okolnosti psihijatrice Laure Herman i pacijentice koja joj dolazi ispričati svoju priču. No ovdje psihoterapija nije tek psihoterapija, niti su junakinje baš u ulogama koje se u psihijatrijskoj ordinaciji podrazumijevaju.
Dvjema osnovnim pričama pridružene su ispovijesti još troje Laurinih pacijenata koje autorica suptilno nijansira te, ispreplićući njihove životne putanje, kreira mozaičnu priču o različitim verzijama prebolijevanja teških iskustava.

Iz kritike Jagne Pogačnik (Jutarnji list, 23. 9. 2015.):

"Ono što Marina Vujčić uspijeva u ovom nevjerojatno snažnom romanu jest istovremeno biti bolno iskrena i profesionalna prema vlastitom tekstu, biti ona, ali i sve one koje je mogla biti - Laura, Hilda, Klaudija, čak i vlastita muška varijanta. Više je načina na koji se ovaj roman može čitati i u tome i jest njegova veličina koja uvelike nadmašuje gabarite jednog intimističkog romana. To doista jest i put na kojem 'izmišljeni ljudi i svjetovi zamjenjuju svijet pred kojim se moraju zatvarati oči da se preživi', kao i 'ženski' roman u kojem su zabilježena razočaranja, traume, strahovi, samoće, krivnje, očekivanja i frustracije 'vlastite sobe'. To je u konačnici i roman koji duboko vjeruje u to kako riječi mogu biti najbolji prijatelji s kojima se odlazi u krevet, terapiju pisanjem i priču koja može biti istinitija od istine same. I, konačno, snazi prave ljubavi koja jedina može nagnati da se posumnja u riječi. Roman koji vjeruje da književnost ima mnogo veće značenje i ulogu od one da 'razveseli' čitatelja, riječju izvrstan roman."

Susjed (V.B.Z., 2015.)
U romanu "Susjed" jedna prosječna žena srednjih godina, podstanarka u prosječnoj stambenoj zgradi izvan centra, s prosječnim zaposlenjem u državnoj službi i prosječnim željama i nadama zaljubljuje se u susjeda kojega svakoga jutra sreće na stubištu. Osim konvencionalnog "Dobro jutro" ne progovore niti jednu drugu riječ. S tom ljubavnom pričom, koja se odvija samo u njenoj glavi, ta prosječna žena iskoračit će iz svoje prosječnosti i preobraziti se u potpuno drugačiju osobu, a zbivanja u romanu pretvorit će se u napetu psihološku dramu. Ovo je roman o samoći, nevidljivosti i otuđenju, i ne samo u velikim stambenim zgradama gdje nitko nikoga ne poznaje, nego i u okviru obitelji i među prijateljima.

Iz kritike Tanje Tolić (Portal 'Najbolje knjige', 27. 11. 2015.):

"Posebna je vještina zainteresirati čitatelja za po svemu neupečatljivog junaka, a još je teže graditi roman na samo jednom liku koji nam se, kao da sve nabrojano nije dovoljno, još i obraća u prvome licu. Marina Vujčić od prve rečenice, jetkim humorom i tečnim pripovijedanjem, kači čitatelja na svoju ne-junakinju, jer Katarina Bauković nije antijunakinja, nego gotovo osoba bez identiteta s obzirom na to da njome svi brišu pod: sebična majka koja ju od djetinjstva kritizira, sebična sestra koja se uvali u majčin stan sa suprugom i djetetom, a svoj iznajmi, sebični kolege na poslu koji Katarini uvaljuju i svoj dio posla, sebični bivši frajer koji je Katarinu 'olakšao' za deset tisuća eura, a onda je još i prevario s najboljom prijateljicom."

Otpusno pismo (u koautorstvu s Ivicom Ivaniševićem, Hena com, 2016.)

U romanu "Otpusno pismo" žena i muškarac srednjih godina, koji su u mladosti bili ljubavnici, da bi onda iz nikada dovoljno obrazloženih razloga naprasno prekinuli svoju vezu, stupaju u kontakt nakon punih trideset godina. Bliži se obljetnica njihove mature, a glavna junakinja, danas ugledna liječnica u, na prvi pogled, sretnome braku s dvoje djece, prihvaća se zamorne logistike okupljanja raspršene generacije. Sav taj gnjavatorski, iscrpljujući posao ona odrađuje samo s jednom željom: da konačno ustanovi gdje je nestao On, čovjek kojega je svojedobno voljela. Kad ga, putem elektroničke pošte, uspije locirati, davno umrtvljena veza naglo će se razgoriti. U trenutku kad pomislimo da priča polako ali sigurno stremi jeftinome žanrovskome kraju, događa se zaplet: u njihovu mail komunikaciju uključuje se treća strana.

Iz kritike Jagne Pogačnik (Jutarnji list, 30. 3. 2016.):

"Tipična sentimentalna priča o potrazi za izgubljenim vremenom s happyendom, pa makar i napisana u ovakvoj formi, pomislila sam, bila bi svakako premalo za kapacitet ovo dvoje pisaca i u tome se nisam prevarila. Početak je ispipavanje, muško-žensko prepucavanje, okrivljavanje, ponovno zavođenje i rasplamsavanje strasti. Irena je žena uspješne karijere u dosadnom i promašenom braku, Ignjat je neuhvatljiv i zagonetan u svim smislovima (čak i lokacije s koje se javlja). Oni trebaju razriješiti nesporazume iz prošlosti, razotkriti tajne, nadoknaditi trideset godina i na neki način odlučiti što i kako dalje sada, kad su se ponovo pronašli. Ne ide im to baš najbolje, pa onda odjednom ipak krene, i čitatelj sa zanimanjem prati njihove karaktere koji se iz pisma u pismo sve više razotkrivaju i nekako navija za njih. No, onda se dogodi ono zbog čega ovaj roman daleko nadmašuje gabarite epistolarnog ljubića kakvim se na početku, namjerno i s razlogom, činio. Prije svega zato da bi ga se na pametan način moglo iznevjeriti."

Pitanje anatomije (Hena com, 2017.)
Tražim gospođu za milovanje mojih leđa. Isključivo leđa. Sigurnost, diskrecija i dobra zarada zajamčeni.
Taj će neobični oglas objavljen u Večernjim novostima spojiti dvije potpuno različite osobe. Inženjera koji dobro živi od slučajnog izuma i bankarsku službenicu koja ima kredit u švicarcima, propali brak i oženjenog ljubavnika.
Leđa su na nezgodnom mjestu, razložio je gospodin Florijan Bauer na prvom susretu s gospođom Veronikom Vinter. Cijeli taj aranžman ustvari je pitanje anatomije – počešati se po leđima još i možeš, ali milovati nikako.
U svojem šestom romanu, Pitanje anatomije, Marina Vujčić kao temu opet uzima usamljenike, čudake. Ono što se isprva čini kao komedija karaktera i situacije, brzo će se pretvoriti u introspektivnu vivisekciju dva usamljena ljudska bića. Jer Florijanu, ali i Veroniki, ne nedostaje samo milovanje u životu. Mnogo je važnije pitanje što im se krije ispod kože.

Iz kritike Petre Miočić, Express:

"Pitanje anatomije" je roman o propuštenim životnim prilikama. O svim onim poljupcima i zagrljajima koje nismo udijelili, svim kompromisima na koje nismo pristali i svim pričama koje nismo ispričali, a trebali smo. Svemu onome za što je prekasno. Pitanje anatomije ujedno govori i o svemu onome što se iz propuštenih prilika rađa, svakoj novoj prilici koju možemo objeručke prihvatiti ili ponovno propustiti da prođe pored nas. Ne drugoj, već novoj prilici. Tu razliku, u sebi svojstvenom stilu između redaka, Marina Vujčić posebno naglašava. Jer biti sam, ističe ona, ne znači biti osamljen baš kao što živjeti rutiniziranim životom ne znači dosađivati se. Ni prihvatiti promjenu ne znači priznati poraz. Možda znači prepustiti se...dodiru, umjetnosti ili priči koju će, nesumnjivo, mnogi rado iščitavati i u njoj pronalaziti vlastite priče, izvlačiti vlastite poruke...

Pedeset cigareta za Elenu (Fraktura, 2019.)
Pedeset cigareta za Elenu u svojoj potki ima teoriju kaosa, tihi i neprimjetan "leptirov učinak" na razini malog čovjeka i njegove svakodnevnice. Ako leptir zamahne krilima u Pekingu, on može, kaže poslovica, uzrokovati uragan na Floridi – ali što se, recimo, može dogoditi kad jedan pedesetogodišnjak odluči svoj rođendan obilježiti tako da svih dvadeset i četiri sata, od ponoći kad mu rođendan počinje, pa do ponoći kad završava, ostane budan i da pri tome u čast svojoj poginuloj sestri blizanki, ispuni sasvim bizaran zavjet da popuši pedeset cigareta i sačuva pedeset opušaka? Život Olivera Radmana, nositelja ove odluke, neće se zbog nje promijeniti ništa – ali bezazlena noćna šetnja na koju se uputio kako bi ostao budan utjecat će na živote troje neznanaca na način koji Oliver niti je mogao zamisliti niti će ga ikad postati svjestan. Tijekom romana pratimo još troje junaka tijekom ta dvadeset i četiri sata koja je Oliver, prkoseći rutini, odlučio provesti budan.

Četiri paralelne priče ovih junaka, naizgled posve nepovezane, odvijat će se tijekom dvadeset četiri sata u danu na početku kojeg je Oliver donio odluku koja će utjecati na živote ostalih troje protagonista i likova koji su s njima povezani. Usprkos tome ostat će neznanci, iako bi im taj jedan dan, a nekima možda i ostatak života, izgledao sasvim drukčije da se jedni drugima nisu našli na putu.

Stolareva kći (Fraktura, 2021.)
U dnevničkim zapisima objedinjenima u knjizi Stolareva kći pred nama se otvara svijet autorice – intiman, prepun razmišljanja, sjećanja, traženja vremena za sebe i bližnje.

Knjiga sastavljena od tri cjeline – "Herbarij", "Na Palagruži" i "Selo" – nastajala je gotovo puno desetljeće u kojem se autorici život stubokom promijenio, u kojem ona ostaje ista, a biva sasvim drugačijom. Kroz razmišljanja o knjigama koje čita, prirodi u kojoj uživa, svitanjima, mladicama graška u vlastitom vrtu ili izolaciji na udaljenom otoku Stolareva kći donosi fragmente iz života koji može biti i naš. Naime, "jedino u mislima male stvari mogu poprimiti velike razmjere, i jedino se u njima navodno velike stvari mogu smanjiti do nepostojanja", zapisat će autorica, u čiju ćemo stvarnost vjerovati onako kako smo dosad vjerovali njezinoj fikciji.

Iz teksta Miljenka Jergovića (Express, 19. listopada 2021.):

"Dobrim piscima vjerujemo. 'Stolareva kći' odlična je, visoko kultivirana dnevnička knjiga, sjajan prozni komad kakvih je u suvremenoj hrvatskoj književnosti malo, ali to je i knjiga neke pomalo i neočekivane i ganutljive ljudske čestitosti."

Diskografija

 Tekst pjesme "Još te nima", izvođač Tedi Spalato, Croatia records 2001., album "Kao da se vrime zaplelo u švere"
 Tekst pjesme "Ponekad dolazim, ponekad odlazim", izvođači Miroslav Tadić i Rade Šerbedžija, Croatia records 2010., album "Ponekad dolazim, ponekad odlazim"
 Tekst pjesme "Odlaziš, odlazim" (koautorstvo s Borislav Vujčić i Rade Šerbedžija), izvođači Maja Posavec i Rade Šerbedžija, singl, Croatia Records 2015.

Filmografija
Scenarij animiranog filma "Kućica u krošnji", produkcija Ars Animata studio 2005., redatelj Darko Kreč.

Nagrade i priznanja
 2006. – Posebna nagrada publike na Animafestu za animirani film "Kućica u krošnji"
 2006. – Nagrada za najbolji scenarij za film "Kućica u krošnji" na Međunarodnom festivalu filma i videa Dugo selo
 2014. – Treća Nagrada za dramsko djelo Marin Držić, za dramu "Umri ženski"
 2015. – Stimulacija Stimulacija Ministarstva kulture RH za roman "A onda je Božo krenuo ispočetka"
 2015. – Nominacija za Europsku nagradu za književnost za roman "A onda je Božo krenuo ispočetka"
 2015. – Nagrada za najbolji neobjavljeni roman na natječaju V.B.Z.-a i Tisak Medije za roman "Susjed"
 2016. – Stimulacija Ministarstva kulture RH za roman "Mogla sam to biti ja"
 2016. – Treća Nagrada za dramsko djelo Marin Držić, za dramu "Podmornica"
 2021. – Prva nagrada za dramsko djelo Marin Držić za dramu "Plodna voda"
 2021. – Nagrada BOOKtiga za najčitaniju knjigu u istarskim knjižnicama za roman "Pedeset cigareta za Elenu"

Izvori

Hrvatski književnici
Životopisi, Trogir

Marina Vujčić


Os III Jogos Islâmicos da Solidariedade foram um evento esportivo internacional realizado em Palembang, Indonésia, de 22 de setembro a 1º de outubro de 2013. O evento de 2009, originalmente programado para acontecer no Irã e posteriormente remarcado para abril de 2010, foi cancelado após o surgimento de uma disputa entre o Irã e os países árabes.

Seleção da cidade-sede
A Indonésia foi anunciada como anfitriã dos Jogos em abril de 2011 com Pekanbaru, Riau, como cidade anfitriã. Os Jogos foram transferidos para Jacarta alegando falta de padrão em alguns locais combinado com um caso de corrupção envolvendo o governador de Riau, Rusli Zainal. Palembang foi finalmente escolhida como cidade-sede e os Jogos foram adiados cerca de três meses em relação ao prazo original de junho.

Locais de competição

Nações participantes
57 nações participram dos Jogos Islâmicos de Solidariedade de 2013.

Esportes

Quadro de medalhas

Controvérsia do biquíni esportivo
Os Jogos enfrentaram uma polêmica sobre atletas femininas competindo em biquínis esportivos. Algumas nações participantes exigiram que todas as esportistas que competem nos eventos de atletismo, vôlei de praia e natação usem roupas esportivas que cubram o corpo, em vez dos biquínis esportivos usuais, funcionais e oficiais regulamentados por regras internacionais. Em alguns países do mundo muçulmano, roupas esportivas para mulheres chamadas burquíni, que cobrem todo o corpo, exceto o rosto, as mãos e os pés, são usadas de acordo com a cultura islâmica. Além disso, alguns países pediram aos organizadores que realizassem os eventos masculino e feminino em dias separados. Ambos os regulamentos foram aplicados na primeira edição dos Jogos realizados na Arábia Saudita em 2005.

O comitê organizador se recusou a cumprir integralmente as exigências afirmando que apenas os países governados por governos islâmicos entre os 44 participantes com população muçulmana se opunham ao traje esportivo de duas peças padronizado no código internacional de vestimenta esportiva. Os organizadores determinaram que o uso de biquínis esportivos é opcional para que as esportistas possam usar roupas de cunho religioso.

Referências

Ligações externas

2013
Islâmicos da Solidariedade
Desporto na Indonésia em 2013
Islâmicos da Solidariedade
Eventos esportivos sediados na Indonésia

Jogos Islâmicos da Solidariedade de 2013


In der Liste der Kulturdenkmale in Bissen sind alle Kulturdenkmale der luxemburgischen Gemeinde Bissen aufgeführt (Stand: 23. September 2022).

|}

Legende: PCN – Immeubles et objets bénéficiant des effets de classement comme patrimoine culturel national; IS – Immeubles et objets inscrits à l'inventaire supplémentaire

Weblinks

Quelle
 Liste des immeubles et objets beneficiant d'une protection nationales, Nationales Institut für das gebaute Erbe, Fassung vom 12. September 2022, S. 11 (PDF)

Bissen
!Kulturdenkmal

Liste der Kulturdenkmale in Bissen


فرح علي (25 ديسمبر 1972 -)، ممثلة بحرينية.

عن حياتها
تخرجت من المعهد العالي للفنون المسرحية عام 1996 وكانت بنفس دفعة الممثلين خالد أمين ورشا مصطفى ورشا البلوشي. بدأت العمل الفني عام 1992 بمشاركتها ببعض الأعمال في التلفزيون أو المسرح وذلك من خلال الأدوار الصغيرة، وكان من المخطط أن تشارك في دور صغير في مسلسل قاصد خير عام 1993 إلا إن بعد اعتذار عبير الجندي عن المسلسل اختارها عبد الحسين عبد الرضا بطل المسلسل للقيام بأداء الدور ومن ذلك أخذت فرصتها الحقيقة، حققت النجاح الكبير وبدأت بالمشاركة بالأعمال بالأدوار الكبيرة واستمرت حياتها الفنية حتى عام 2003 عندما اعلنت ارتدها للحجاب واعتزال العمل الفني وذلك بعد وفاة والدها.

أعمالها

الأفلام التلفزيونية

من المسلسلات

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات بحرينيات معتزلات
ممثلات أفلام بحرينيات
ممثلات تلفزيون بحرينيات
مواليد 1392 هـ
مواليد 1972
مواليد في مدينة عيسى
ممثلات بحرينيات في القرن 20

فرح علي


Helios, eski Yunan dininde ve mitolojisinde Güneş Tanrısı ve Güneş'in kişileştirilmiş varlığıdır. Işık saçan bir taçla ve gökyüzünde dört atlı bir arabayla betimlenir. Yeminlerin bekçisi ve görme yetisinin de tanrısıdır.

Helios, eski Yunan'da Olymposluların çevresinde sıkça yer alan bir tanrı değildi. İkinci derecede bir tanrı olmasına karşın daha geç dönemlerde Romalıların güneşle ilişkili, özellikle Apollo ve Sol isimleriyle andıkları tanrılarla özdeşleştirilmesine bağlı olarak tapınımı önem kazanmıştır. İmparator Julianus MS 4. yüzyılda Helios'u Roma'nın kısa ömürlü geleneksel dinsel törenlerini canlandırma etkinliğinin merkezine koymuştur.

Mitoloji

Doğumu, ilişkileri ve çocukları
Hesiodos'un Theogonia (Tanrıların Doğuşu) kitabında belirttiği üzere Helios 6 erkek Titan'dan biri olan Hyperion ile 6 dişi Titan'dan biri olan Theia'nın oğludur. İki kız kardeşinin adları Eos (Şafak) ile Selene'dir (Ay). Mit yazarlarının öykülediği ilişkileri arasında Helios'un iki Okeanid'le olan ilişkisi öne çıkmaktadır: Bunlardan Klymene'den "Phaethon" adında bir oğlan ile "Heliades" grup ismiyle anılan kızlar doğmuştur. Diğer Okeanid Perseis'den de kişisel öyküleri mitolojide sıkça dile getirilen Kirke, Pasiphae, Aietes ve Perses isimli çocukları olmuştur. Torunlarından Medea (Aietes'in kızı) büyücü karakteriyle mitolojinin ve oyun yazarlarının ünlü kahramanıdır. Helios'un diğer bir sevgilisi de Poseidon'un eşi Amphitrite'den veya Aphrodite'den olma kızı Rhode'dir, Rodos Adası'na ismini vermiştir. Rodos'taki Helios kültünün kökenidir. Ayrıca Homeros, Odysseia'nın 12. kitabında Helios'un Neaira isimli bir nympha'dan Lampetia ile Phaethusa adlarında iki kızı olduğundan söz eder.

Üstlendiği görev
Helios, her sabah Eos'un hazırladığı ve atlarını koştuğu Güneş'in altın arabasını bilinen dünyanın doğusundan, Kolhis'ten (bugünkü Gürcistan) gök kubbeye doğru yola çıkarıp her gün izlediği yola sadık kalarak Güneş'i insanları yakacak denli yere yakın, onları donduracak denli yerden uzak tutmadan sürer, akşam olunca da yolculuğunu bilinen dünyayı kuşatan Okeanos'un batı ucundaki sularında sonlandırır. Gece olunca yolculuğun başladığı doğuya dönmek için gündüz gökyüzünden yaptığı yolculuğun tersini  bilinen dünyayı kuşatan Okeanos üzerinde yapmak zorundadır. Bunun için zanaatkâr tanrı Hephaistos'un armağan ettiği altından yapılma tekneyi kullanır.

Yer aldığı mitoslar

Phaethon
Helios'un yer aldığı söylenceler arasında en iyi bilineni oğlu Phaethon ile yaşadığı bir günü bile doldurmayan talihsiz serüvendir; çünkü Phaeton babasının görevini bir günlüğüne üstlenmek istemiş ama başarılı olamamıştır. Onun öyküsünü Ovidius 'Dönüşümler' kitabında anlatır. (Phaethon)

Persephone'nin kaçırılışı
Ölüler Diyarı'nın kralı Hades, kendine bir kraliçe ararken yeryüzüne çıkıp kardeşi Zeus'un Demeter'den olan kızı Persephone'yi kaçırdığında Demeter analık özlemi içinde diyar diyar kızını ararken Perses'in kızı Hekate'nin  yönlendirmesiyle Helios'a başvurmuştu. Her şeyi ilk gören, bu nedenle ışığının düştüğü her şeyden haberi olan ve bu niteliğinden ötürü Panoptes (her şeyi gören) unvanını alan Helios'a kızını görüp görmediğini sorduğunda aldığı yanıt ana Demeter'i perişan etmişti. Persephone Ölüler Diyarı'na kaçırılmıştı. Bu işi yapan Hades'ti, bu olaya göz yuman da Zeus.

Ares ile Aphrodite'nin yasak aşkı

Bu iki Olymposlunun yasak aşkının açık edilmesinde yine Helios'un Panoptes niteliği rol oynamıştı. Aphrodite demirci/zanaatkâr tanrı Hephaistos'la evliydi ama kocasını savaş tanrısı Ares'le aldatıyordu. Buna tanık olan Helios, Hephaistos'u haberdar etmiş, o da hemen işliğine gidip görünmeyecek denli ince, demirden bir ağ örmüş, âşıkların yasak aşklarını yaşadıkları yatağa uygun bir biçimde sermişti onu. Bunu yaparken üzüntülüydü, çünkü o yatak kendi gerdek yatağıydı. Tuzağını kurduktan sonra Lemnos (Limni) Adası'na gideceğini söyleyerek evinden ayrılınca âşıklar tekrar buluşmuş, ancak sabah olup da tuzaklı yatakta kımıldayamaz duruma geldiklerinde Helios yine devreye girmiş ve hemen Hephaistos'a haber vermişti. Talihsiz koca da Olymposluları çağırmış ve kurduğu tuzağa takılan âşıkları onların huzurunda utanç içinde bırakmıştı.

Zaman içinde bu öyküye yapılan bir eklentide Helios'un ismi bir kez daha geçer. Buna göre Helios'un âşıkların ilk buluşmasını açık etmesi üzerine Ares, Alektryon isimli bir askeri Hephaistos'un gelişini haber vermesi için kapıya nöbetçi koyar. Fakat asker uyuyup kalınca Helios'un Hephaistos'u uyarması kaçınılmaz olur. Sonuçta olan zavallı nöbetçi askere olur. Öfkeli Ares güneşin ilk ışığını görür görmez haber versin diye onu horoza dönüştürür.

Leukothoe ve Klytie
Aphrodite'nin, yasak aşkını açık ederek kendisini Olymposluların huzurunda küçük düşüren Helios'a duyduğu öfke öç duygusuna dönüşür. Tanrıça aşk konusunda kendisini inciteni yine aşkla incitmek ister. Helios'u diğer eş ve sevgililerini unutturacak kadar çılgın bir aşkla Leukothoe adında bir prensese âşık eder. Helios'un tutkunları arasında sevgisine karşılık bulamayan Klytie de vardır. Gözleri Leukothoe'den başkasını görmeyen Helios önce Leukothoe'nin annesinin görünümüne bürünerek kızın odasına girer, sonra da gerçek kimliğine dönüşerek ona yaklaşır. Tanık olduğu bu birliktelikle kalbi kırılan Klytie öfke ve kıskançlık duyguları içinde Leukothoe'nin babasına gidip kızının yaşadığı ilişkiyi  açık eder. Gazaba gelen yabanıl karakterli kral baba kızını canlı canlı gömer. Helios kederler içinde ışınlarıyla sevdiceğine ulaşmaya çalışır ama Leukothoe'nin ölümüne engel olamaz. Mezara güzel kokulu nektar serpmekten başka bir şey gelmez elinden. Klytie ise Leukothoe'nin ölümü sonucu ilgi görmek beklentisi içinde gözleri hâlâ Helios'da  tek başına gece gündüz açıkta, çıplak, aç susuz dokuz gün yüzü Helios'a dönük, hiçbir ilgi görmeden öyle oturur, beklemeyi sürdürür. Giderek durduğu yerdeki toprakla bütünleşmeye, dönüşmeye başlar, bir yanı kızıl, menekşeye benzer bir çiçek kaplar yüzünü, köküyle toprağa bağlı kalsa da dönüşümüne karşın aşkından şaşmaz, yüzünü Helios'a dönük tutar ve hep öyle kalır, günebakana dönüşür.

Herakles
Helios, Herakles'in yaşam öyküsünde iki kez yer alır. İlkinde Zeus'un buyruğu üzerine üç gün sefere çıkmamış, böylece Herakles'in dünyaya gelişinin tohumunun atıldığı geceyi üç gece olarak yaşatmıştı dünyaya. Çünkü Zeus Mykenai prensesi Alkmene ile birlikte olmak için o gecenin uzun olmasını istemiş ve gerçek kimliğini gizlemek amacıyla prensesin kocası Amphitryon'un görünümüne bürünmüştü. Helios'un, Herakles'in yaşamında ikinci kez yer alması ise kendi isteğiyle değil, yetişkin Herakles'in saldırısına uğramasıyla olmuştu. Çünkü on iki zorlu görevinin onuncusunda Geryoneus'un sığırlarını alıp getirmek için bilinen dünyanın en batı ucuna doğru yollara düşen Herakles Güneş'in sıcaklığından o denli bunalmıştı ki bundan sorumlu tuttuğu Helios'a öfkeyle bir ok fırlatmak istemişti. Fakat çok geçmeden Herakles hatasını anlamış ve Helios'tan özür dilemişti. Helios da olayı uzatmamış, bu özür karşılığında ve onun cesaretini takdir ederek  Herakles'in hedefine varmak için geçmek zorunda olduğu denizi rahatlıkla geçebilmesi için kendi kullandığı altın tekneyi ona ödünç vermişti.

Helios ve Rodos Adası

Pindaros'un yazdığına göre Olymposlular yeryüzündeki sorumluluk bölgelerini paylaşırlarken Helios aralarında değildi. Bu yüzden onun payına düşen bir kara parçası olmadı. Helios bu durumla ilgili olarak Zeus'a şikayette bulunmak üzereyken denizden yeni doğmakta olan bir kara parçası görünce bu karanın yani adanın kendisine verilmesini istedi; Zeus da bu dileğini kabul edince Helios adaya sevgilisinin ismini verdi: Rhodos (veya Rhode). Çocukları Ada'nın ilk sakinleri oldular.

Rodos Adası antik Yunan'da Helios'un önemli bir tanrısal varlık olarak tapınım gördüğü kült merkezleri arasında önde geliyordu. Helios'un onuruna her sene dinsel törenler ve oyunlar düzenleniyordu. Bunlardan birinde Phaethon'un öyküsünü canlandırmak üzere denize bakan bir uçurumdan aşağı dört atlı bir araba atılırdı. Limanın girişinde dev bir Helios heykeli vardı. Dev anlamına gelen 'Kolossos' sıfatıyla birlikte anılırdı. MÖ 292-280 yılları arasında yapılmış, MÖ 226 veya 225 de bir deprem sonucu yıkılmış olan Rodos heykeli, antik dünyanın yedi harikasından biri olarak kabul edilir.

Helios'un Sığırları

Troia'nın düşmesinden sonra on yıl sürecek olan eve dönüş yolculuğuna başlayan Odysseus'un yolu söylencesel Thrinakia Adası'na düşmüştü. Burada Helios'un büyük ve küçük baş hayvan sürüleri otluyordu. Bu kutsal hayvanları güden çobanlar da Helios'un adalı bir nympha olan Neaira'dan doğma iki kızıydı: Lampetia ile Phaethusa.

Odysseus bu adadan önceki duraklarında karşılaştığı bilici Teiresias ile büyücü Kirke'den duyduklarını tayfalarına aktarmış, başlarına bir bela gelmemesi için Helios'un kutsal hayvanlarından uzak durmaları konusunda uyarmıştı onları. Fakat bir ay boyunca şiddetle esen lodos yüzünden Ada'dan ayrılamayan ve erzakları tükendiği için açlık çekmeye başlayan tayfalar Odysseus'un uyarısını göz ardı ettiler. Odysseus yanlarında değilken sürülerden alıp kestikleri hayvanlarla açlıklarını gidermekten çekinmediler. Suçluluk duygusu içinde kendilerini bağışlatmak için de evlerine döndüklerinde Helios onuruna zengin bezekli bir tapınak yapacakları konusunda birbirlerine söz verdiler. Fakat güzel çoban kızlardan Lampetia babasını olaydan haberdar etti. Öfkelenen Helios, Zeus ve diğer tanrılara çağrıda bulunup Odysseus ve adamlarından öç alınmasını isterken kesilen hayvanlarının diyeti ödetilmezse Hades'e inip oradaki ölüler arasında ışıldayacağını söyledi onlara. Zeus onu yatıştırdı, bereketli yeryüzünde ölümlü insanlar üzerine ışıldamayı sürdürmesini istedi, suçluları cezalandıracağı konusunda güvence verdi. Lodos etkisini azaltınca Odysseus ve adamları yolculuğu sürdürmek için denize açıldılar. Çok geçmeden Zeus çıkardığı kasırgayla ve attığı yıldırımlarla gemilerini parçaladı. Tayfaların hepsi öldü. Odysseus bir sonraki durağına ulaştığında tek başına kalmıştı.

Medea
Helios'un torunu Medea (veya Medeia), Argonautika destanının dönüş yolculuğu bölümünün başında İason ile anayurdu Kolkhis'i terk ettikten sonra yolculuk sırasında İason ile evlenmiş ve son durak olan Iolkos'da kral Pelias'ın ölümündeki rolünden dolayı kocasıyla birlikte Korinth'e kaçmıştı. Orada konukladıkları on yıl içinde iki çocuk sahibi oldular. Krallıkta gözü olan İason, kral Kreon'un kızı Glauke ile evlenince bunu kendine yediremeyen Medea bağlılık yeminini tutmayan kocasından öç almak için yeni geline hediye olarak zehir sürülmüş bir giysi ile bir taç gönderdi. Glauke can çekişirken onu kurtarmak için yanına gelen Kral Kreon da kızıyla birlikte can verdi. Gözü kararmış Medea İason'u daha acılı bir kederle baş başa bıraktı. İki çocuğunu birden öldürdü. Korinth'den ayrılırken bindiği, kanatlı ejderlerin çektiği arabayı dedesi Helios göndermişti.

Boreas ile iddialaşma
Ezop'un (Yun. Aisopos) bir fabl'ında Helios ile kuzey rüzgârı Boreas kimin en güçlü olduğu üzerine iddiaya tutuşurlar. Buna göre yoldan geçen bir gezginin paltosunu kim daha önce çıkarttırabilirse iddiayı o kazanacaktır. Önce Boreas başlar. Ne denli sert eserse essin başarılı olamaz. Aksine, gezgin paltosuna daha sıkı sarılır. Oysa aynı gezgin Helios'un gönderdiği ışınların sıcaklığına dayanamayıp paltosunu çıkartır. İddiayı Helios kazanır. Kıssadan hisse: İkna etmek güç kullanmaktan daha iyidir.

Apollon ile özdeşlik kurulması
Homeros ile ilişkilendirilen yazında Apollon (Lat-İng. Apollo) güneşsi bir niteliği olmayan gümüş yaylı bir tanrıdır, diğer özellikleri de Helios'tan farklıdır. Apollon'u Helios ile özdeşleştiren ilk değini, Euripides'in Phaethon başlıklı oyunundan günümüze kalan bazı parçalarda oyunun son bölümündeki bir konuşmada yer almaktadır. Burada Phaethon'un annesi Klymene Helios'u oğlunun ölümünden sorumlu tutarak ağıt yakarken insanların Helios'u "Apollon" (yok eden) diye anmalarını haklı bulur.

Hellenistik dönemde Apollon güneş kültüyle yakından ilişkilendirilmiş, Phoebus (ışıltılı) lakabıyla Roma'ya geçerek Güneş Tanrısı Sol ile özdeşleştirilmiştir.

Kaynakça

Titanlar
Yunan mitolojisindeki devler
Devler
Güneş tanrıları

Helios


Parodia hausteiniana ist eine Pflanzenart aus der Gattung Parodia in der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton hausteiniana ehrt den deutschen Botaniker Erik Haustein, der von 1949 bis 1968 Redakteur der Zeitschrift Kakteen und andere Sukkulenten war.

Beschreibung
Parodia hausteiniana wächst einzeln. Die kugelförmigen bis kurz zylindrischen Triebe erreichen Durchmesser von bis zu 5 Zentimeter. Die etwa 13 Rippen sind leicht verdreht. Die auf ihnen befindlichen Areolen sind mit weißer Wolle bedeckt. Die vier über Kreuz stehenden kräftigen und gehakten Mitteldornen sind gelb. Sie weisen eine Länge von bis zu 1,3 Zentimeter auf. Die 26 bis 30 dünnen und ausstrahlenden Randdornen liegen an der Trieboberfläche an. Sie sind gelb und werden im Alter weißlich. Die Randdornen sind bis zu 1 Zentimeter lang.

Die gelben Blüten erreichen Längen von bis zu 1 Zentimeter und ebensolche Durchmesser. Ihr Perikarpell und die Blütenröhre sind Schuppen und Borsten besetzt. Die Narbe ist gelb. Die olivgrünen eiförmigen Früchte sind 3 bis 4 Millimeter lang. Sie enthalten dunkelbraune Samen, die fein gehöckert sind.

Verbreitung, Systematik und Gefährdung
Parodia hausteiniana ist im bolivianischen Departamento Cochabamba bei Mizque in Höhenlagen von 1900 bis 2300 Metern verbreitet.

Die Erstbeschreibung durch Walter Rausch wurde 1970 veröffentlicht. Ein nomenklatorisches Synonym ist Bolivicactus hausteinianus  (2000). Ein taxonomisches Synonym ist Parodia laui  (1973).

In der Roten Liste gefährdeter Arten der IUCN wird die Art als "", d. h. als stark gefährdet geführt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Parodia (Kakteen)
Hausteiniana

Parodia hausteiniana


Ernst Wilhelm Richter (* 1802 in Langenau; † 12. August 1874 in Dresden) war ein sächsischer Schuldirektor, Kantor und Schriftsteller.

Leben und Wirken
Richter wurde in Langenau als Sohn eines Bergschmiedes geboren. Zwischen 1831 und 1870 wirkte er als Lehrer in Hainichen, wo er 1831 zunächst zum Rektorsubstituten berufen wurde. Ab 1835 war der zum Dr. phil. promovierte Rektor und Organist der Gellert-Stadt; 1868 Schuldirektor der ersten Bürgerschule von Hainichen. Neben seiner Berufstätigkeit verfasste er mehrere Bücher vornehmlich zur Geographie und Geschichte Sachsens, darunter die 1846/52 veröffentlichte dreibändige Beschreibung des Königreichs Sachsen. Bei Austritt aus dem Schuldienst wurde ihm 1870 das Ehrenkreuz des Albrechts-Ordens verliehen.

Zu seinem Andenken wurde am 15. Juni 1886 eine durch den Dresdner Künstler Robert Henze entworfene Bronze-Gedenktafel mit Porträtmedaillon enthüllt.

Werke
 Das Wichtigste aus der sächsischen Geschichte von der ältesten bis auf die neueste Zeit in chronologischer Folge. Leitfaden beim Unterricht in Volksschulen, Druck und Verlag des Verlag-Comptoirs, Grimma 1839. (Link zum Digitalisat in der Staats- und Universitätsbibliothek Dresden)
 Beschreibung des Königreichs Sachsen: in geographischer, statistischer uns topographischer Hinsicht, nebst geschichtlichen Bemerkungen – zum Gebrauche für Schule und Haus
 Bd. 1: Allgemeines über Sachsen und den Dresdener Kreisdirectionsbezirk. Freiberg: Engelhardt, 1846. (Digitalisat)
 Bd. 2: Zwickauer Kreisdirectionsbezirk. Freiberg: Engelhardt, 1846. (Digitalisat)
 Bd. 3: Leipziger und Budissiner Kreisdirectionsbezirk. Freiberg: Engelhardt, 1852. (Digitalisat)
 Sächsische Geschichte von der ältesten bis auf die neueste Zeit nebst einer kurzgefaßten Vorgeschichte des meißner Landes, einer Regententafel und einer chronologischen Uebersicht. ein Leitfaden beim Unterricht in Volksschulen, Selbstverlag, Hainichen 1857. (Link zum Digitalisat in der Staats- und Universitätsbibliothek Dresden)
 Tabellarische Übersicht der allgemeinen Weltgeschichte zum Schulgebrauche herausgegeben, 1860.
 Beschreibung der Enthüllungs- und Einweihungsfeier des Gellert-Denkmals in Hainichen, 1865. (Link zum Digitalisat)

Weblinks

Einzelnachweise

Heimatforscher (Sachsen)
Autor
Christlicher Kantor
Träger des Albrechts-Ordens
Wikipedia:Träger des Albrechts-Ordens (Ausprägung ungeklärt)
Person (Hainichen)
Deutscher
Geboren 1802
Gestorben 1874
Mann

Ernst Wilhelm Richter


This is a list of geographical features in the state of North Rhine-Westphalia, Germany.

Mountains

 Eifel
 Sauerland
 Teutoburg Forest
 Weser Uplands
 Westerwald
 Wiehen Hills

Rivers

 Eder
 Ems
 Ennepe
 Erft
 Lenne
 Lippe
 Rhine
 Ruhr
 Sieg
 Weser
 Wupper

Regions

 Cologne Bight
 Neanderthal
 Ostwestfalen-Lippe
 Porta Westfalica
 Rhine-Ruhr
 Ruhr area
 Rhineland
 Westphalia

Cities

see List of cities in Germany and List of cities in North Rhine-Westphalia by population

North Rhine-Westphalia-related lists
North Rhine-Westphalia
Geography of North Rhine-Westphalia

List of places in North Rhine-Westphalia


ව්‍යාකරණ හෙවත් වියරන

ආශ්‍රිත ලිපි
 :Category:Grammars of specific languages
 Ambiguous grammar

Notes and references

 American Academic Press, The (ed.). William Strunk, Jr., et al. The Classics of Style: The Fundamentals of Language Style From Our American Craftsmen. Cleveland: The American Academic Press, 2006. ISBN 0-9787282-0-3.
 Rundle, Bede. Grammar in Philosophy. Oxford: Clarendon Press; New York: Oxford University Press, 1979. ISBN 0-19-824612-9.

External links

 English Grammar (Gramática da Língua Inglesa) , wikibook in English and Portuguese
 Online Grammar Practice
 GrammarForum.com Free grammar forum for the English and Spanish languages
 GrammarBoard: a free online grammar community with Grammar Q&A's, ESL, and other help.
 Grammar Guard : a community of grammarians acting as grammar watchdog.

ව්‍යාකරණ

ව්‍යාකරණ


James Morosini, né le  à Tampa (Floride), est un acteur et réalisateur américain. En 2021, il incarne le coach Dalton dans la série HBO The Sex Lives of College Girls.

Biographie

Filmographie

En tant qu'acteur

Cinéma
 2013 : The Hands You Shake : Mason
 2018 : Threesomething : Isaac
 2022 : I Love My Dad : Franklin

Télévision
 2013 : Hart of Dixie : Jason
 2015 : Textbook Adulthood : Reggie
 2015 : Esprits criminels : David Whitfield
 2016 : NAMCAR Night Race : Manny
 2016 : Single Minded : James (2 épisodes)
 2016 : Typical Rick : le portier
 2016 : Crazy Ex-Girlfriend : Guy
 2016 : Man vs Geek : Dixon
 2016 : American Horror Story : R.J. (2 épisodes)
 2016–2018 : *Loosely Exactly Nicole : Chaz (5 épisodes)
2017 : American Horror Story : Bob Kinneman
 2017 : Son of Zorn : Eli
 2017 : Feud : Bart
 2017 : Ultimate Ultimate : James
 2017 : Kat : Kohl
 2018 : L'Arme fatale : Tyler Thatcher
 2018 : Daddy Issues (téléfilm) : Elijah
 2018 : Foursome : Hugh (10 épisodes)
 2021 : The Sex Lives of College Girls : Dalton (6 épisodes)

En tant que réalisateur

Cinéma

 2018 : Threesomething
 2022 : I Love My Dad

Télévision

 2016 : Single Minded

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 1990
Acteur américain de télévision
Réalisateur américain

James Morosini


A Taça dos Vencedores de Taças de Hóquei em Patins de 1977-78 foi a 2ª edição da Taça das Taças.

A AD Oeiras conquistou o 2.º título de forma consecutiva, derrotando o CP Voltregà na final.

Equipas participantes

Jogos

1.ª Eliminatória

Fase final

Quartos-de-final

Meias-finais

Final

Competições de hóquei sobre patins
1978 no desporto


Çon dilleri Tierra del Fuego ve Patagonya'da konuşulan dillerdir. İki tanesinin varolduğu bilinmektedir, 2003 yılında soyu tükenmiş olan Selk'nam ve Tehuelçe dili. Selk'nam insanları 20. yüzyıl boyunca Martin Gusinde ve Anne Chapman gibi antropologlar tarafından ayrıntılı olarak incelenmişlerdir, ancak dilleri korunmamıştır.

Tehuelçe dili neredeyse ölü diller arasına girmek üzeredir. Tehuelçe insanları - Güney Patagonya'nın uzun göçebeleri - Galli yerleşimciler ile barış içinde ticaret yapmışlardır fakat Arjantinli yetkililer tarafından zulme uğramışlardır. 1900 yılında 5.000 olan konuşan sayısı, 2005 itibarıyla 20'ye inmiştir. Irksal olarak yeni gelenler tarafından sindirilmişlerdir ve Patagonya'da yerliler yerine daha çok yabancı kızılderililer bulunmaktadır.

Kuzey Tehuelçeler Victoria zamanında Mapuçeler tarafından fethedilmişlerdir ve onlar tarafından sindirilmişlerdir. Şili ve Arjantin'de 200.000 kadar Mapuçe yaşamını sürdürmektedir.

Bazı Tehuelçeler Galce öğrenmiştir ve çocuklarını Galce öğrenmeleri ve eğitim almaları için Galli yerleşimcilerle bırakmışlardır; böylece bu insanlar hakkında fotoğraf kayıtları bulunabilmektedir.

Dış bağlantılar
 Tehuelçe dili ile ilgili Ethnologue.com bilgisi

Arjantin'deki diller

Çon dilleri


Anthony Swofford (n.  es un escritor y exmarine de EE. UU. conocido por ser el autor del libro Jarhead, publicado en 2003, que se centra en la primera Guerra del Golfo.  Estas memorias plantaron la base de la película Jarhead dirigida por Sam Mendes y estrenada en 2005. El título de la obra viene del apodo que tradicionalmente se le atribuye al corte de pelo de los Marines estadounidenses.

Principios
Según sus propias palabras, Swofford se describe a sí mismo antes y durante su militancia en el cuerpo de Marines como un «lector y solitario».

Nacido en el seno de una familia de tradición militar, Swofford se crio en una base del Ejército. Su padre había servido en la Guerra de Vietnam y, anteriormente, su abuelo lo había hecho en la Segunda Guerra Mundial. De hecho, fue concebido en Honolulú durante un permiso de 24 horas de su padre en Vietnam.

Aterrorizado por el fracaso en una vida «normal», Swofford quiso alistarse en los Marines desde muy joven. Lo veía como una «puerta hacia la madurez». Sin embargo, el padre de Swofford discrepaba de su alistamiento y el primero de los dos reclutadores tuvo que ser escoltado desde la casa. El padre de Swofford decía que sabía «cosas sobre la milicia que no venían en los folletos».

Carrera militar
Swofford se alistó en el cuerpo de Marines a la edad de 18 años y poco tiempo después de cumplir los 20 fue destinado a  Riad, Arabia Saudí, a la espera del comienzo de la Guerra del Golfo.

Fue cabo de primera durante su servicio como francotirador  con el pelotón de fusileros del segundo batallón del séptimo de Marines. Sin embargo, durante su servicio en el Golfo nunca disparo su arma en combate a pesar de estar bajo fuego tanto enemigo como amigo.

Tras la guerra Swofford fue ascendido a cabo y se sentía incómodo con el hecho de ser considerado un héroe, y se perdió deliberadamente el desfile de bienvenida a la base. Según Swofford el simplemente había hecho su trabajo y quería olvidarlo.

Regreso a la vida de civil
Tras de dejar el cuerpo de Marines justo después del final de la guerra del Golfo, Swofford se encontró con dificultades para adaptarse a la vida de civil. Según sus propias palabras, era "extraño encontrarse en algún sitio sin tener a nadie que te dijera que echase mis bártulos en un camión y fuera a otro sitio".

Swofford volvió a la universidad haciendo una gran variedad de trabajos para pagarla. Su primer trabajo como civil fue cajero de banco; sin embargo, tan sólo unos meses después fue atracado a punta de pistola y lo dejó. Swofford también encontró empleo en almacenes.

Carrera de escritor
Mientras asistía a la escuela American River, una universidad pública en Sacramento, Swofford éscribió y fue el editor jefe de la revista del American River, un premio de literatura periodística. Posteriormente, se graduó en Filología Inglesa por la  Universidad de California y consiguió un Master de Bellas Artes del taller de escritores de Iowa, en la Universidad de Iowa.

Swofford se volcó en la escritura en 1995 a la edad de 24 años y escribió Jarhead, que documenta el tiempo que pasó en el Golfo. En el libro relata su deprimente vida como marine y, de hecho, se muestra a sí mismo bajo una visión poco favorecida. En su artículo para New York Times, Michiko Kakutani dijo que el libro combina "el humor negro de Catch-22 con el salvajismo de La chaqueta metálica y detalles viscerales de The Things They Carried".

Tras el tiempo la Universidad de Iowa y Texas, Swofford ejerció como profesor de lengua inglesa en la universidad Lewis & Clark hasta que vendió los derechos de su libro para la película Jarhead. Swofford ha publicado artículos tanto de ficción como no en The New York Times. Actualmente vive en Nueva York. Su primera novela Salida A, se publicó en enero de 2007.

Apariciones en cine y televisión
Swofford coprodujo y narró el documental de 2006 Semper fidelis, apareció en el documental de  Richard E. Robbins Operación bienvenida, y ha colaborado en varios programas de debate y documentales

Referencias

Bibliografía
 Anthony Swofford; Jarhead: A Marines Chronicle of the Gulf War; Scribner, 2003. ISBN 0-7432-3535-5
 Anthony Swofford; Exit A: A Novel; Scribner, 2007. ISBN 0-7432-7038-X

Enlaces externos

Nacidos en Fairfield (California)
Marines de Estados Unidos
Guerra del Golfo
Francotiradores
Escritores de Estados Unidos
Alumnado de la Universidad de California en Davis
Alumnado de la Universidad de Iowa

Anthony Swofford


Les élections législatives de 1898 ont eu lieu les 8 et 22 mai 1898.

Résultats à l'échelle du département

Résultats par arrondissement

Arrondissement de Barcelonnette

Arrondissement de Castellane

Arrondissement de Digne

Arrondissement  de Forcalquier

Arrondissement  de Sisteron

Sources

Législatives, 1898
Basses-Alpes

Élections législatives de 1898 dans les Basses-Alpes


Maurice Pic (23 de março de 1866, em Marrigny perto de Digoin – 29 de dezembro de 1957, em Les Guerreaux ) foi um entomologista francês especializado em Coleoptera. Ele contribuiu para o Catálogo raisonné des coléoptères de Saône-et-Loire de Mary-Louis Fauconnet (Le Creusot, Martet, 1887) e escreveu muitos artigos curtos, muitos em L'Échange, Revue Linnéenne descrevendo besouros do mundo. Seu trabalho mais importante foi para o ainda muito relevante Catálogo de Coleopterorum de Sigmund Schenkling.

A coleção de Pic está no Muséum national d'histoire naturelle em Paris.

Trabalho
Excluindo artigos curtos.

 1898-1934. Matériaux pour servir a l'étude des Longicornes. Cahiers 1–11, 120 páginas
 1902. Coleoptera Heteromera Fam. Hylophilidae. P. Wytsman (ed. ), Gênero Insectorum . Fascículo 8. P. Wytsman, Bruxelas, 14 páginas, 1 pl.
 Partes 14. Hylophilidae (1911); 26. Scraptiidae, Pedilidae (1911); 36. Anticidae (1911); 41. Ptinidae (1912); 48. Anobiidae (1912); 55. Bruchidae (1913); 58. Dascillidae, Helodidae, Eucinetidae (1914); 81. Rhipiceridae (1925); 87. Phloeophilidae, Rhadalidae, Prionoceridae (1926); 94. Phengodidae, Karumiidae (1927); 103. Dasytidae: Melyrinae (1929); 155. Dasytidae: Dasytinae (1937) de Schenkling S. (ed. ), Coleopterorum Catalogus . W. Junk, Berlim.

Periódicos
Publicou 3 periódicos:

 L'Échange, 1885–1956, 543 edições
 Mélanges Exotico-Entomologiques, 1911-1939, 71 edições
 Opuscula Martialis, 1940-1944, 13 edições

Referências

 Constantin (R.), 1992 – Memorial des Coléopteristes Français . Touro. associação de ligação. Col. reg. parisienne, Paris (Supl. 14) Retrato
 Lhoste (J.), 1987 – Les entomologistes français. 1750-1950 . INRA (Institut National de la Recherche Agronomique), Paris.
 Pic (M.), 1942 – Mon jubilé entomologique

Entomólogos da França

Maurice Pic


عبد الله بن عبد الرحمن الحصين هو وزير المياه والكهرباء السعودي السابق.

مؤهلاته العلمية
 بكالوريس: هندسة كهربائية
 بكالوريس: رياضيات جامعة ولاية أرجون، كورفالس، الولايات المتحدة
 ماجستير : علوم كومبيوتر من معهد جورجيا للتكنولوجيا أتلانتا، الولايات المتحدة

مناصبه
 (1974 م-1977 م) محاضر بجامعة الملك سعود.
 (1977 م-1980 م) مدير إدارة الحاسب الآلي في المؤسسة العامة لتحلية المياه المالحة.
 (1980 م-1984 م) مدير إدارة التشغيل والصيانة في المؤسسة العامة لتحلية المياه المالحة.
 (1985 م-2001 م) نائب المحافظ للتشغيل والصيانة في المؤسسة العامة لتحلية المياه المالحة.
 (2001 م-2003 م) محافظ المؤسسة العامة لتحلية المياه المالحة.
 (2003 م-2004 م) نائب وزير المياه والكهرباء.
 (2004 م- إلى 2016) وزيراً للمياه والكهرباء في تاريخ : 14/4/2004 م

وصلة خارجية
https://web.archive.org/20090310032247/www.nwc.com.sa/ar/Abdullah-bin-abdul-rehman-a.aspx

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء هيئة تدريس جامعة الملك سعود
أكاديميون سعوديون
خريجو معهد جورجيا التقني
دارسون في القرن 20
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
مهندسون سعوديون
مهندسون سعوديون في القرن 20
مهندسون سعوديون في القرن 21
وزراء سعوديون

عبد الله بن عبد الرحمن الحصين