An Luzula pindica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Carl Haussknecht, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jindřich Chrtek och Krísa. An Luzula pindica in nahilalakip ha genus nga Luzula, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Luzula

Luzula pindica


Danaçayır, Balıkesir ilinin Sındırgı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 73 km, Sındırgı ilçesine 9 km olup 6 km asfalt, 3 km kara yoludur..Çaygören barajına yakınlıgı 2 km dir.mahallenin  dört tarafıda kızıl çamlarla kaplıdır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Sındırgı'nın mahalleleri

Danaçayır, Sındırgı


Hop je računalno-animirani film iz 2011. godine animacijskoga studija Illumination Entertainment. Redatelj filma je Tim Hill, a glasove u originalnoj verziji posudili su između ostalih i James Marsden, Russell Brand, Kaley Cuoco, Hank Azaria, Gary Cole, Elizabeth Perkins, David Hasselhoff, Chelsea Handler i Hugh Laurie. Producenti su Chris Meledandri, Michele Imperato Stabile, a film je distribuirao Universal Pictures. Scenarij potpisuju Cinco Paul, Ken Daurio i Brian Lynch.

Film je zaradio 184 milijuna dolara diljem svijeta. Recenzije i kritike su bile izuzetno pozitivne pohvaljujući osobito inovativnu animaciju i duhovitost scenarija.

Radnja
Spajajući vrhunsku animaciju s živom akcijom, HOP je komedija o U. Z.-ju, sinu tinejdžeru Uskrnog Zeke. Netom prije nego što će preuzeti obiteljski posao, U. Z. odlazi u Hollywood za snom da postane bubnjar. Susreće Freda, nezaposlenog lijenčinu s vlastitim neostvarivim ciljevima koji slučajno udari U. Z.-ja autom. Hineći ozljedu, U. Z. navede Freda da ga primi k sebi te Fred zaglavi s najgorim gostom na svijetu. Zajedno će doživjeti niz urnebesnih nezgoda i na kraju pomoći jedan drugom da shvate važnost obitelji.

Glavne uloge
 James Marsden - Frederick "Fred" O'Hare
 Coleton Ray - Young Fred
 Kaley Cuoco - Samantha "Sam" O'Hare
 Gary Cole - Henry O'Hare
 Elizabeth Perkins - Bonnie O'Hare
 Tiffany Espensen - Alexandra "Alex" O'Hare
 David Hasselhoff - Himself
 Chelsea Handler - Mrs. Beck
 Dustin Ybarra - Cody
 Russell Brand - Hoff Knows Talent
 Russell Brand - E.B.
 Django Marsh - Young E.B.
 Hank Azaria - Carlos i Phil
 Hugh Laurie - Mr. Bunny
 Hugh Hefner - Playboy Mansion

Hrvatska sinkronizacija

Ostali glasovi
 Walter Neugebauer
 Ivan Brkinjač
 Dalibor Petko
 Zvonimir Zoričić
 Božidar Smiljanić
 Pero Juričić
 Robert Tot
 Martina Kapitan Bregović
 Božidar Peričić
 Hrvoje Ivkošić
 Želimir Panić
 Henrik Šimunković
 Mima Karaula
 Magdalena Mihovec
 Robert Šantek
 Silvio Šop
 Davor Bradač
 Tanja Biškić

Sinkronizacija
 Sinkronizacija: Duplicato Media d.o.o.
 Redateljica dijaloga: Ivana Vlkov Wagner
 Prijevod i adaptacija: Ivanka Aničić i Vladimir Cvetković Sever
 Redateljica vokalnih izvedbi: Mima Karaula

Unutarnje poveznice
 Illumination Entertainment
 Universal Pictures

Vanjske poveznice

Američki animirani filmovi 2010-ih

Hop (2011.)


ملأديان يانوفيتش هو لاعب كرة الماء في جمهورية الجبل الأسود. وكان عضوا في فريق الجبل الأسود الوطني في أولمبياد بكين 2008. وصل الفريق إلى النهائي حيث هزموا عن طريق هنغاريا وقابلوا صربيا في مباراة الميدالية البروزنية. هو الآن يواعد إيلينا يانكوفيتش المصنفة الأولى على العالم.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون مونتينيغريون مغتربون في اليونان
رياضيون مونتينيغريون مغتربون في إيطاليا
رياضيون مونتينيغريون مغتربون في تركيا
فائزون بميداليات برونزية في الألعاب المتوسطية في صربيا والجبل الأسود
فائزون بميداليات برونزية في الألعاب المتوسطية لصربيا
فائزون بميداليات بطولة العالم للرياضات المائية
فائزون بميداليات بطولة العالم للرياضات المائية في كرة الماء
فائزون بميداليات في الألعاب المتوسطية في كرة الماء
لاعبو كرة ماء أولمبيون من الجبل الأسود
لاعبو كرة ماء في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة ماء في الألعاب الأولمبية الصيفية 2012
لاعبو كرة ماء مغتربون
لاعبو كرة ماء مونتينيغريون
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 2005
مواليد 1984
مونتينيغريون
رياضيون من كوتور

ملاديان يانوفيتش


QRpedia es un sistema web para móviles que utiliza los códigos QR para mostrar los artículos de Wikipedia a los usuarios en su idioma preferido. Los códigos QR pueden generarse fácilmente para acceder directamente a cualquier Uniform Resource Identifier (URI), pero el sistema QRpedia añade una funcionalidad adicional.

Proceso
Cuando un usuario escanea un código QR en su dispositivo móvil, este decodifica el código QR en un Uniform Resource Locator (URL) con el nombre de dominio "qrwp.org" que al final de la ruta contiene el título de un artículo de Wikipedia y envía una solicitud del artículo especificado en la URL al servidor QRpedia en qrwp.org. Durante este proceso también se transmite la configuración de idioma del dispositivo móvil.

El servidor QRpedia, a continuación, utiliza la API de Wikipedia para determinar si hay una versión del artículo de Wikipedia que se especifica en el mismo lenguaje utilizado por el dispositivo y, si es así, lo devuelve en un formato móvil de fácil lectura. Si no existe una traducción del artículo solicitado disponible, el servidor QRpedia realiza una búsqueda por el título del artículo en la Wikipedia en el idioma correspondiente y devuelve los resultados.

De esta manera, un QRCode puede ofrecer el mismo artículo en varios idiomas, aunque el museo no disponga de sus propias traducciones. QRpedia también registra las estadísticas de uso.

QRpedia fue concebido por Roger Bamkin, presidente de Wikimedia del Reino Unido, y Eden Terence, un consultor de Internet móvil, y se presentó el 9 de abril de 2011 en el Derby Museum Backstage Pass, un acto organizado por el Derby Museum and Art Gallery como parte de la colaboración GLAM/Derby entre el museo y la comunidad wikipedista, durante el cual se crearon más de 1200 artículos de Wikipedia en varios idiomas. El nombre del proyecto es un juego de palabras entre las iniciales QR de Quick Response, «respuesta rápida» en inglés, y Wikipedia. El código fuente del proyecto es libre y reutilizable bajo la licencia MIT.

Implementaciones

Aunque se creó en el Reino Unido, QRpedia se puede utilizar en cualquier lugar del mundo donde el teléfono del usuario tenga señal de datos. Algunas de las exposiciones y museos en las que se ha usado QRpedia son:
 Museo de los Niños de Indianápolis (Estados Unidos)
 Derby Museum and Art Gallery (Reino Unido)
 Fundación Joan Miró, incluyendo una exposición temporal anterior de la Tate (España)
 Archivos Nacionales del Reino Unido (Reino Unido)
 Museo de Ciencias Naturales de La Plata (Argentina)

Referencias

Enlaces externos
 QRpedia — sitio web oficial

Internet
Códigos de barras
Redes informáticas
Identificadores internacionales
Wikipedia
Introducciones relacionadas a la ciencia de la computación de 2011

QRpedia


Haliç (Altın Boynuz olarak da bilinir), İstanbul'un Avrupa yakasını kaplayan Çatalca Yarımadası'nın güneydoğu ucunda, Boğaziçi girişinde, İstanbul (Tarihi yarımada) ve Beyoğlu platolarını birbirinden ayıran deniz girintisi. Denizin kendisine ulaşan akarsu yatağının bir bölümünü istila etmesiyle meydana gelen yapının jeomorfolojik adı olan Arapça haliç sözcüğü, İstanbul halicinin kent açısından taşıdığı önemden dolayı Osmanlılar döneminden bu yana bir özel isim haline gelmiş, birçok semti kapsayan bir kent bölgesi adı olmuştur.

Adı
Yunan efsanesine göre; Megaralılar, kralları Byzas'ın annesi Keroessa için Altın Boynuz ismini vermişlerdir.

Tarih
Bizans döneminde kolonileşme de burada başlamıştır. Aynı zamanda Bizans İmparatorluğu'nun denizcilik merkeziydi. Sahil boyunca uzanan duvarlar, şehri bir deniz filosu saldırısından korumak için inşa edilmiştir. Haliç'in girişinde istenmeyen gemilerin girişini engellemek için, şehirden karşıya eski Galata Kulesi'nin kuzeydoğu ucuna uzanan ve kaynaklarda ilk bahsine 717'deki Konstantinopolis Kuşatması'nda rastlanılan geniş bir zincir vardı. Bu kule Latin haçlılarınca Dördüncü Haçlı Seferinde 1204 yılında geniş bir şekilde tahrip edildi. Fakat Cenevizliler yanına yeni bir kule inşa ettiler. Bu kule meşhur Galata Kulesi 1348 Christea Turris (İsa'nın Kulesi) diye adlandırılır.

Haliç'i karşıdan karşıya kapayan zinciri kırabilecek veya hile ile galip gelebilecek dikkate değer üç zaman vardı. Onuncu yüzyılda Viking'ler uzun gemilerini boğaz dışına, Galata etrafına sürüklediler ve onları kızaktan tekrar Haliç'in içine indirdiler. Bizanslılar onları Yunan ateşi ile yendiler. 1204 de 4.Haçlı seferinde, Venedik gemileri zinciri koç ile kırabilecekti. 1453 de Osmanlı Sultanı II. Mehmed'in gemilerini yağlanmış kütükler üzerinde Galata içlerinden karşı yana geçerek Haliç'e indirmesi.*

Şehrin, Fatih Sultan Mehmed'e tesliminden sonra; Rumlar, Gürcüler, Yahudiler, İtalyan tüccarları ve diğer gayrimüslimler Haliç boyunca fener ve Balat bölgesinde yaşamaya başladılar. Bugün altın Boynuz her iki yakada yer alır. Sahil boylarınca parklar vardır. Güzelliği ve tarihinden dolayı turistlerin ilgisini çekmektedir.

Haliç Osmanlı döneminde yoğun Yahudi, Rum, Ermeni ve  Gürcü nüfusun yaşadığı bir bölge idi. Osmanlı döneminin münevverlerinin takip ettiği Karyağdıbaba, Karaağaç ve Sütlüce, Giresunlu Tekkesi bu bölgede bulunmaktadır. Günümüzde Galata köprüsü; Galata ve Eminönü'yü Haliç üzerinden birleştirir. Haliç üzerinde diğer iki köprü de Atatürk Köprüsü ve Haliç Köprüsü'dür.

1980'li yıllara kadar; endüstriyel atıkların döküldüğü bir yer olan Haliç, dönemin Belediye Başkanı Bedrettin Dalan "Haliç'i gözlerim gibi mavi yapacağım" vaadiyle döneminde temizlenmeye başlamış ve uzun yıllarca süren çalışmalar sonucu 2000'li yıllarda daha temiz bir hale getirildi. Haliç'in temizlenmesi amacıyla İstanbul Boğazı'ndan deniz suyunun Kağıthane Deresi'ne sürekli akışının sağlanarak dere suyunun yenilenmesi ve Haliç'e sürekli temiz suyun girmesini sağlamak için başlanılan proje 2012 yılında tamamlandı.

Köprüler
Haliç doğal bir limandır. Haliç üzerinde 4 köprü bulunmaktadır. Bunlar;
 Galata Köprüsü
 Atatürk Köprüsü (Unkapanı Köprüsü)
 Haliç Köprüsü
 Haliç Metro Köprüsü

Karaağaç Tekkesi
Haliç, Sütlüce da III. Sultan Mustafa (1757-1774) devrinde yapılan Karaağaç Tekkesi, Bektaşi tekkelerinin en önemlilerinden biri olarak biliniyor. 1826 yalında II. Mahmut tarafından "Yeniçeri Ordusu"nun lağvedilmesi ile birlikte diğer Bektaşi tekkeleri gibi kapatılan Karaağaç Tekkesi, Abdülaziz döneminde (1861-1876) "Hasip Baba" tarafından yeniden faaliyete geçirilmiş ancak Cumhuriyet döneminde tekke ve zaviyelerin kapatılmasını öngören kanun gereği ikinci kez kapatılmıştı. Osmanlı arşivlerindeki kayıtlarda ise tekkenin II. Beyazıt Vakfiyesi'ne bağlı olduğu ve 16. yüzyılın başlarından itibaren faaliyette olduğu belirtiliyor. Bu durumda tekkenin 500 yıllık bir geçmişi olduğu ortaya çıkıyor.

Giresunlu Tekkesi
9731 numaralı Maliye'den Müdevver Osmanlı Devlet arşivi defter, göre Haliç'in karşı kıyısında Sütlüce'de Giresunlu Tekkesi ismiyle bir Bektaşi tekkesi daha bulunmaktadır. Karaağaç Tekkesinin yakınında bulunan bu tekke de tamamen yıktırılmıştır.

Defterin kenarlarına düşülen ve "derkenar" olarak adlandırdığımız notlardan bu iki tekkenin de Sultan II. Bayezid evkâfından olduğu kayıtlıdır. Bunun yanı sıra Karyağdı Ali Baba Tekkesi de (yapılış: 1758) bu defterde kayıtlı olup yıktırılan tekkelerden biridir.

9731 no'lu defter bilgileri, Osmanlı Devleti'nin fermanla kendi koyduğu kurala kendisinin uymadığını da göstermektedir.

II. Mahmud yayınladığı fermanda 60 yıldan eski olan Bektaşi tekkelerinin camiye ya da medreseye çevrilmesi yolunda karar vermiş bulunmaktaydı.(BOA.HAT. 290/17351) Ancak bu durumun İstanbul'daki tekkelerde biraz zorlanarak uygulandığı görülmektedir. Karaağaç Tekkesi, III. Mustafa döneminde yapılmıştır; bu dönem başlangıç kabul edilirse tarih ucu ucuna 60 yıla ulaşmaktadır. Karyağdı Ali Baba Tekkesi ise 68 yıllıktır

Leonardo Da Vinci'nin Köprüsü
 2006 tarihindeki açıklamasına göre; Çırağan Sarayı, Yıldız Sarayı ve Sümela Manastırı restorasyonlarını yapan Bülent Güngör tarafından Da Vinci'nin orijinal planında olduğu gibi bir köprüyü yapılacağını iletti. Bu köprü, orijinalinde olduğu gibi 240 metre uzunluğunda, 8 metre genişliğinde, ve denizin 24 metre üstünde olacak. 1502'de Leonardo da Vinci, tek kemerli ve ayakları arasındaki açıklığı 240 metre (720 ayak) olan köprü çizimini sivil mühendislik projesi olarak Sultan II. Beyazıt için üretti. İki ayağının arasında tarihin en eski Magicland'i vardır. Köprü Altın Boynuz için tasarlanmıştı. Asla inşa edilemedi. Onun dizaynına dayanan küçük bir köprü Norveç'te Aas yakınında inşa edildi (2000).

Popüler kültürde Haliç
Altın Boynuz, ilk defa 29 Temmuz 2006'da Red Bull Hava Yarışı Dünya Serisi'ne (Red Bull Air Race World Series) ev sahipliği yaptı.

Galeri

Kaynakça

Konuyla ilgili kaynaklar

Dış bağlantılar
 Uzaydan Haliç
 Haliç Resimleri
 Türkiye'nin en büyük kara kazıkları Haliç'te yapılıyor. - Türkiye Zeminciler Birliği Blog Sayfası
 Haliç Zinciri

Haliç


Erich Haenisch (Berlín, 27 de agosto de 1880 - Stuttgart, 21 de diciembre de 1966), sinólogo, mongolista y manchurista alemán. Fue alumno de Wilhelm Grube.

Biografía
Ejerció la docencia en la Universidad de Berlín desde 1913. En 1925 ocupó brevemente una cátedra en la Universidad de Gotinga, y pronto pasa a la Universidad de Leipzig. En 1932 retorna a la Universidad de Berlín a la cátedra de Sinología. Paralelamente, entre 1927 y 1951 fue profesor de Cultura y Lingüística de Extremo Oriente en Múnich. Haenisch cultivó contactos a nivel internacional y también fue docente de sinólogos extranjeros, como George Kennedy.

Su obra Lehrgang der klassischen chinesischen Schriftsprache fue dudante mucho tiempo una obra clave en el área de lengua alemana. Un trabajo pionero fue su traducción de la Historia secreta de los mongoles bajo el título Die geheime Geschichte der Mongolen: aus einer mongolischen Niederschrift des Jahres 1240 von der Insel Kode'e im Keluren-Fluss (2ª edición, Leipzig, 1948). En 1937 Haenisch editó el texto original, Manghol un niuca tobca'an, en 1939 publicó el correspondiente diccionario y en 1940 la primera traducción.

En 1944 Haenisch fue el único sinólogo alemán que intercedió ante las autoridades en procura de liberar al sinólogo francés Henri Maspero del campo de concentración de Buchenwald. Pero, como sus colegs no lo apoyaron, estos intentos fueron infructuosos y, el 17 de marzo de 1945, Maspero fue asesinado.

Haenisch se casó con una nieta del investigador Theodor Zechlin.

Honores
 1965: Orden del Mérito de la República Federal de Alemania

Bibliografía
Herbert Franke (Hrsg.): Studia sino-altaica. Festschrift für Erich Haenisch zum 80. Geburtstag. Gabler, Wiesbaden 1961
Wolfgang Bauer: "Erich Haenisch (1880-1966)". Zeitschrift der Deutschen Morgenländischen Gesellschaft, tomo 117, 1967, pág. 205-210
Oscar Benl: "Erich Haenisch in memoriam (1880-1966)". Oriens Extremus, tomo 15, 1968, pág. 121-122
Deutsche Biographische Enzyklopädie, primera edición, tomo 4

Referencias

Enlaces externos

 Literatur von und über Erich Haenisch im Katalog der SUB Göttingen

Sinólogos de Alemania
Mongolistas
Idioma manchú
Traductores del mongol
Traductores al alemán
Miembros de la Orden del Mérito de la República Federal de Alemania
Orientalistas de Alemania del siglo XX
Miembros de la Academia de Ciencias de Baviera
Miembros de la Academia de Ciencias de Sajonia
Nacidos en Berlín

Erich Haenisch


.xxx (pronounced "dot triple-ecks" or "dot ecks ecks ecks") is a sponsored top-level domain (sTLD) intended as a voluntary option for pornographic sites on the Internet. The sponsoring organization is the International Foundation for Online Responsibility (IFFOR). The registry is operated by ICM Registry LLC. The ICANN Board voted to approve the sTLD on 18 March 2011. It went into operation on 15 April 2011.

The TLD entered its sunrise period on 7 September 2011 at 16:00 UTC; the sunrise period ended 28 October 2011. Landrush period lasted from 8 November through 25 November, and general availability commenced on 6 December 2011.

Background
A gTLD (generic top-level domain) for sexually explicit material was proposed as one tool for dealing with the conflict between those who wish to provide and access such material through the Internet, and those who wish to prevent access to it, either by children and adolescents, or by employees at their workplaces.

Advocates of the idea argue that it will be easier for parents and employers to block the entire TLD, rather than using more complex and error-prone content-based filtering, without imposing any restrictions on those who wish to access it. Editors of explicit content sites, however, were afraid that the use of a single TLD like .xxx would also make it easier for search engines to block all of their content.

Critics of the idea argue that because there is no requirement for providers of explicit content to use the TLD, sexually explicit material will still be commonplace in other domains, making it ineffectual at restricting access, and simply creating a new "landrush" as registrants of .com domains hosting explicit material attempt to duplicate their registrations in the .xxx domain, competing with operators who hope to register desirable names unavailable in other TLDs. There is also concern that the existence of .xxx will lead to legislation making its use mandatory for sexually explicit material, leading to legal conflicts over the definition of "sexually explicit", free speech rights, and jurisdiction.

There were also early indications that .xxx domain names will be registered not with the intent to focus on pornographic content, but to use the adult connotations as a benefit to a marketing strategy. An example is the registration of kite.xxx, which is aimed at the extreme sport of kitesurfing, thus benefiting from sexual connotations and innuendo for humor and promotional purposes.  Another example of a .xxx domain name being registered without a focus on pornographic content was the registration of popebenedict.xxx, which contained pro-Islamic content despite being named after Pope Benedict XVI.

Proposal by ICM Registry
The .XXX TLD was first proposed in 2000 by ICM Registry and resubmitted in 2004, but it faced strong opposition from politicians and conservative groups.

ICANN announced on 1 June 2005 a preliminary approval of .xxx as an sTLD similar to .aero, .travel, etc. ICM said it would charge $60/year for domains.  In December 2005, discussions about the implementation of .xxx were taken off the agenda of ICANN Governmental Advisory Committee (GAC), placing its future in doubt. In its March 2006 meeting, the GAC formulated a letter of concern to the ICANN board about .xxx. On 10 May 2006, ICANN reversed the approval. On 6 January 2007, ICANN put up for public comment a revised proposal following changes to the policy of the ICM registry including the policing of any site that signs up to use the .xxx registry. On 30 March 2007, the ICANN board again rejected the .xxx proposal for the third time.

On 6 June 2008, in accordance with ICANN bylaws, ICM filed an application with the International Centre for Dispute Resolution for an independent review challenging ICANN's decision.  The filing became ICDR Case No. 50 117 T 00224 08, and in September 2009, a live hearing was held in Washington, DC, where both sides submitted documentary evidence and witness testimony. on 19 February 2010, the ICDR's independent review panel – consisting of Stephen M. Schwebel, Jan Paulsson and Dickran Tevrizian – issued its declaration. The panel found that the application for the ".XXX sTLD met the required sponsorship criteria," and that "the Board's reconsideration of that finding was not consistent with the application of neutral, objective and fair documented policy". At the ICANN meeting in Nairobi in March 2010 the board resolved to consider "process options". A 45-day public comment was opened on 26 March 2010. At the Brussels ICANN meeting in June 2010, the ICANN board resolved to restart the process, including renewed due diligence and GAC consultations.

On 18 March 2011, ICANN's board approved the execution of the registry agreement with ICM for the .xxx sponsored top level domain. The vote was nine in favor, four against, with three abstentions.

ICM is expected to make over $200 million a year, with 3 to 5 million domain registrations, as companies are anticipated to defensively register their domains.

Opposition

Manwin suits
On 16 November 2011, Manwin International, a pornography company that operates a large number of popular adult websites including YouPorn, filed a request for a second ICANN Independent Review Proceeding. In the request, Manwin asks that the .xxx delegation be voided, or, if not, put up to competition on renewal.

On the same day Manwin, together with adult film studio Digital Playground, filed a suit in the Central District of California against ICM alleging antitrust and competition violations. Among the claims in the suit are that ICANN provided "no competitive process for the award of the .XXX registry contract" and that ICM CEO Stuart Lawley "has announced that he expects to be able (and intends) to prevent the establishment of any other (potentially competing) adult-content TLDs, including through a contractual promise by ICANN not to approve such TLDs".

On 14 August 2012, Judge Philip S. Gutierrez granted in part and denied in part ICANN's motion to dismiss Manwin's claims and allowed the case against ICANN to move forward. On 10 May 2013, the case was voluntarily dismissed by the parties, likely due to private settlement.

Free Speech Coalition
The Free Speech Coalition opposed the domain, arguing it would "harm the adult entertainment business" by inviting censorship and blocking, while raising money for ICM without considering the "best interests of the industry".

Alternative implementations
Starting in 2005, there was an alternative implementation of .xxx by New.net, a private domain registration service unaffiliated with ICANN, via an alternative DNS root. New.net no longer offers domain names under this unofficial TLD.

Another unofficial .xxx TLD was previously available through the alternative DNS root system administered by the now-defunct AlterNIC.

References

External links
 IANA:  whois information
 W3C: Why Using TLDs for Filtering is Ineffective, Harmful, and Unnecessary
 ICANN: ICM v. ICANN
 ICANN: 18 March 2011 Draft Rationale for Approving Registry Agreement with ICM's for .XXX sTLD
 ICANN: Chronological History of ICM's Involvement with ICANN
 Global Arbitration Review: Panel makes internet history

Computer-related introductions in 2011
Erotica and pornography websites
Sponsored top-level domains
Top-level domains

.xxx


Confortul termic este starea de spirit care exprimă satisfacția față de mediul termic și este evaluată prin o evaluare subiectivă.   Corpul uman poate fi privit ca un motor termic în care alimentele reprezintă energia de intrare. Corpul uman va genera exces de căldură în mediu, astfel încât corpul poate continua să funcționeze. Transferul de căldură este proporțional cu diferența de temperatură. În medii reci, corpul pierde mai multă căldură în mediul înconjurător, iar în medii fierbinți corpul nu exercită suficientă răceală. Atât scenariile fierbinți, cât și cele reci, duc la disconfort. Menținerea acestui standard de confort termic pentru ocupanții clădirilor sau alte incinte este unul dintre obiectivele importante ale inginerilor de proiectare IVAC (încălzire, ventilație și aer condiționat). Majoritatea oamenilor se vor simți confortabil la temperatura camerei, în mod obișnuit la o temperatură cuprinsă între 20 și 22 °C , dar acest lucru poate varia foarte mult între indivizi și în funcție de factori cum ar fi nivelul activității, îmbrăcăminte și umiditate.

Referințe

Ventilație, încălzire, climatizare
Ingineria  construcțiilor
Temperatură
Psihologie  ambientală

Confort termic


Casiguran ist eine philippinische Stadtgemeinde in der Provinz Sorsogon. Sie hat  Einwohner (Zensus ), die in 25 Barangays lebten. Matnog gehört zur vierten Einkommensklasse der Gemeinden auf den Philippinen. Sie liegt ca. 15 km südlich der Provinzhauptstadt Sorsogon City an der Bucht von Sorsogon. Ihre Nachbargemeinden sind Sorsogon City im Norden, Gubat und Barcelona im Osten, Bulusan im Süden und Juban im Westen.

Baranggays

Weblinks
 Casiguran auf Philippine-Islands.Ph

Ort auf den Philippinen

Casiguran (Sorsogon)


Gaétan Proulx OSM (*  27. Mai 1947 in Saint-Denis-de-Brompton) ist ein kanadischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Bischof von Gaspé.

Leben
Gaétan Proulx trat der Ordensgemeinschaft der Serviten am 5. September 1969 bei, legte die Profess am 2. Dezember 1973 ab und der Erzbischof von Sherbrooke, Louis Joseph Jean Marie Fortier, weihte ihn am 8. Juni 1976  zum Priester.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 12. Dezember 2011 zum Weihbischof in Québec und Titularbischof von Azura. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Québec, Gérald Cyprien Lacroix ISPX, am 25. Februar des nächsten Jahres; Mitkonsekratoren waren Paul Lortie, Bischof von Mont-Laurier, und Gilles Lemay, Bischof von Amos.

Von 2012 bis 2015 war er Generalvikar und Moderator der Diözesankurie des Erzbistums Québec.

Am 2. Juli 2016 ernannte ihn Papst Franziskus zum Bischof von Gaspé. Papst Franziskus nahm am 23. Februar 2023 das altersbedingte Ruhestandsgesuch von Gaétan Proulx an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Titularbischof
Weihbischof in Québec
Generalvikar
Servit
Kanadier
Geboren 1947
Mann

Gaétan Proulx


An Carex kimurae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jisaburo Ohwi ngan Tetsuo Michael Koyama. An Carex kimurae in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Nansei-shoto. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex kimurae


An Isolepis ranko in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Vegetti. An Isolepis ranko in nahilalakip ha genus nga Isolepis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isolepis

Isolepis ranko


Republika Hrvatska i Japan održavaju diplomatske odnose od 5. ožujka 1993. Sjedište veleposlanstva je u Tokiju.

Veleposlanici
Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Japanu osnovano je odlukom predsjednika Republike od 26. svibnja 1993.

Vidi još
 Hrvatsko-japanski odnosi
 Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Japan na stranici MVEP-a

Izvori

Japan
Hrvatsko-japanski odnosi

Popis hrvatskih veleposlanika u Japanu


La U.S. Route 24 o Ruta Federal 24 (abreviada US 24) es una autopista federal ubicada en el estado de Illinois. La autopista inicia en el oeste desde la  hacia el este en la . La autopista tiene una longitud de 410,6 km (255.13 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras interestatales, y el resto de rutas federales, la U.S. Route 24 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Cruces
La U.S. Route 24 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  del IDOT
 Lista de ciudades servidas por autopistas federales}
 Lista de Autopistas por estado en AARoads.com

Carreteras federales de Illinois

U.S. Route 24 (Illinois)


O Grammy Latino para Melhor Álbum Vocal Pop é uma das categorias apresentadas no Grammy Latino, um prêmio estabelecido em 2000 e entregue pela Academia Latina da Gravação para as melhores produções da indústria fonográfica latino-americana de determinado ano. As várias categorias são apresentadas anualmente pela National Academy of Recording Arts and Sciences dos Estados Unidos. De acordo com as definições das categorias regulamentadas pela Academia Latina da Gravação, a categoria era dedicada a premiar "álbuns que contenham 51% ou mais de seu tempo total de gravações novas (material que não havia sido lançado anteriormente) e dentro no gênero estilístico Pop".

A categoria teve uma única edição em 2000 e esteve suspensa até 2020, quando foi revivida. As obras indicadas ao prêmio em seu ano inaugural foram Toma Ketama! (da banda espanhola Ketama), Amarte es un placer (do cantor mexicano Luis Miguel), MTV Unplugged (da banda mexicana Maná), Vengo naciendo (do artista cubano Pablo Milanés), e MTV Unplugged (da cantora e compositora colombiana Shakira). Luis Miguel foi vencedor da categoria além de também receber os prêmios de Melhor Álbum Vocal Pop Masculino e Álbum do Ano na mesma edição. Nas edições seguintes, a categoria foi vencida por Ricky Martin e Camilo em 2020 e 2021, respectivamente.

Em 2020, o prêmio de Melhor Álbum Vocal Pop Contemporâneo foi encerrado e o prêmio de Melhor Álbum Vocal Pop foi restabelecido.

Vencedores

Grammy Latino de melhor álbum
Prêmios estabelecidos em 2000


Celtill a fost vergobret al arvernilor și fiul regelui Bituitus, luat prizonier în aul 121 î.e.n. de către armata romană. A fost tatăl lui Vercingetorix, căpetenie a tribului arvernilor.

Note

Inamici și aliați ai Romei antice

Celtill


Mladen Šubarić (1908. – 1991.), hrvatski šahist

Godine 1939. podijelio je u Zagrebu 3. i 4. mjesto. Na turniru je pobijedio Svetozar Gligorić. Prosinca 1941. igrao je na četvrtoj ploči protiv dr Pazmana (2 : 0) u šahovskom dvoboju Hrvatska - Slovačka odigranom u Zagrebu. Šubarić je završio na 9. mjestu kvalifikacijskog turnira (Wertungsturnier ) za za europsko prvenstvo za pojedince 1942. u Münchenu. Na turniru je pobijedio Gösta Danielsson.

Poslije drugog svjetskog rata natjecao se na nekoliko prvenstava Jugoslavije. Godine 1945. dijelio je od 12. do 16. mjesta u Novom Sadu. Pobijedio je Petar Trifunović. Godine 1946. bio je na diobi 14. do 16. mjesta na turniru u Zagrebu, a pobijedio je Trifunović. Godine 1948. na turniru održanom u Beogradu podijelio je 17. i 18. mjesto, a pobijedili su Gligorić i Vasja Pirc.

Na ostalim važnijim turnirima, ističe se pobjeda ispred Mije Udovčića u Zagrebu 1948. te drugo mjesto iza Braslava Rabara u Zagrebu 1950. (CRO-ch).

Šahovski klub Zagreb ima salu za trening koja nosi ime u čast Mladaena Šubarića.

Izvori

Vanjske poveznice
(engl.) Šubarić na chessgames.com
(engl.) Šubarić na Chess Tempo
Šahovski dvoboj Hrvatska - Slovenija 1949.  Na slici: Puc i Šubarić

Hrvatski šahisti

Mladen Šubarić


Ausgetrickst heißen die Filme
 Ausgetrickst (1977), US-amerikanische Filmkomödie
 Ausgetrickst (1982), US-amerikanischer Kriminalfilm
 Ausgetrickst (1985), US-amerikanischer Actionfilm
 Ausgetrickst (1988), schwedische Actionkomödie
 Ausgetrickst (1991), schwedischer Kriminalfilm

Ausgetrickst


Kunstskøjteløb var med på det olympiske program for første gang 1908 i London. Det var første gang en vintersport var en olympisk øvelse. Der blev konkurreret i fire discipliner, to for herrer og én for damer og en for par. Seks lande var repræsenteret; ud over dem der vandt medaljer deltog Argentina og USA. Ingen af disciplinerne havde mere en syv deltager og i to af øvelserne var der kun tre deltagere. Konkurrencerne blev gennemført 28. og 29. oktober i Prince's Skating Club i bydelen Knightsbridge i London.

Medaljer

Herrer

Dato: 28. og 29. oktober.
Ni udøvere fra fem lande.

Special figurer herrer

Dato: 29. oktober.
Tre udøvere fra to lande.

Damer

Dato: 28. og 29. oktober.
Fem udøvere fra tre lande.

Pardans

Dato: 29. oktober.
Seks udøvere, (tre par) fra to lande.

Eksterne henvisninger
 Figure Skating at the 1908 London Summer Games  på Sports-reference.com

Sommer-OL 1908
Kunstskøjteløb under OL

Kunstskøjteløb under sommer-OL 1908


Alina Rotaru-Kottmann (născută Rotaru, ) este o săritoare în lungime română, laureată cu argint la Jocurile Olimpice de Tineret 2010. În anul 2017 a câștigat aurul la Universiadă, iar în 2023 a obținut bronzul la Campionatele Mondiale de Atletism de la Budapesta.

Carieră
Primul sport a fost dansul sportiv, dar nu i-a plăcut branșa. Fiind o admiratoare Gabrielei Szabo, și-a convins părinții să o ducă pe pistă. Astfel s-a apucat de atletism la CS Dinamo la vârsta de 7 ani, sub îndrumarea lui Cristian Ivan. La vârsta de 14 ani s-a transferat la CSA Steaua. Mai întâi a practicat toate probele, apoi s-a specializat pe cele de sărituri.

În anul 2009 a obținut medalia de argint la Campionatul Mondial de Juniori (sub 18) de la Brixen. A participat la prima ediție a Jocurilor Olimpice de Tineret, unde a cucerit medalia de argint cu o săritură de 6,38 m. În anul următor, s-a clasat pe locul doi la Campionatul European de Juniori (sub 20) de la Tallinn. A fost desemnată ambasadoarea României la Jocurile Olimpice de Tineret 2012. Din luna decembrie 2014 se antrenează în Germania.

În 2015 a participat pentru prima dată la Campionatul Mondial de Atletism. În luna iulie și-a stabilit un nou record personal la 6,75 m. Și-a îndeplinit baremul pentru Jocurile Olimpice din 2016 de la Rio de Janeiro cu o săritură de 6,72 m reușit la concursul IAAF de la Innsbruck. La Campionatele Europene de tineret 2015 a obținut medalia de bronz.

În anul 2017 și-a stabilit un nou record personal la 6,78 m. În luna august a cucerit medalia de aur la Universiada de la Taipei. Apoi a fost numită cea mai bună atletă română al anului de Federația Română de Atletism.

În anul 2019 s-a clasat pe locul 5 la Campionatele Europene de Atletism în sală de la Glasgow cu o săritură de 6,64 m, având cel mai bun rezultat pentru România. În 30 iunie 2019 și-a îndeplinit baremul pentru Campionatul Mondial de la Doha și Jocurile Olimpice de la Tokio cu o săritură de 6,91 m, stabilind un nou record personal. La Mondialele de la Doha a obținut locul 6.

În anul 2021 ea a obținut locul 10 la Campionatele Europene în sală de la Toruń. La Jocurile Olimpice de la Tokio s-a clasat pe locul 17. În 2022 a terminat pe locul 11 la Campionatul European de la München. Anul următor a sărit la Istanbul pe locul cinci la Campionatul European în sală. Pe 30 iulie 2023 și-a stabilit cea mai bună performanță a carierei, sărind 6,96 m, și a îndeplinit baremul pentru Jocurile Olimpice din 2024.

La Campionatul Mondial de Atletism din 2023, la Budapesta, atleta a cucerit medalia de bronz. A sărit 6,88 metri din ultima încercare, depășind-o pe Ese Brume (Nigeria). A fost prima medalie mondială pentru atletismul românesc în această probă după 40 de ani.

Recorduri personale

Realizări

Note

Legături externe

  Alina Rotaru-Kottmann  la olympics.com

Nașteri în 1993
Nașteri pe 5 iunie
Bucureșteni
Campioni naționali de atletism ai României
Săritori în lungime
Atleți olimpici români
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2020
Sportivi români în viață

Alina Rotaru-Kottmann


Latince, Hint-Avrupa dil ailesinin İtalik koluna ait bir dildir. Latin alfabesinin kökeni Etrüsk alfabesi ile Yunan alfabesine dayanır.

Latince, Roma'nın da yer aldığı Orta İtalya'daki Latium bölgesinin dilidir. Roma Cumhuriyeti'nin yükselişe geçmesiyle İtalya'da, sonra da batı Roma İmparatorluğu'nda egemen dil haline geldi. Latinceden İngilizceye geçen çok sayıda kelime bulunur. Özellikle teoloji, bilim, tıp ve hukuk alan alanlarındaki birçok terimin kökeni Latinceye (ve Grekçeye) dayanır.

Latincenin günümüze ulaşan en eski örneği, MÖ 7. yüzyıla tarihlenen bir toka üzerine Yunan alfabesi ile yazılmış 5 harflik bir metindir.

Tarihçe
Yunan edebiyatının temelinde kurulan Latin edebiyatının MÖ 3. yüzyıldaki gelişimiyle birlikte, edebî ya da klasik olarak adlandırılan Latince, Yunanca kelimeler, dil bilgisi ve üslup bilgisinden hayli etkilenmiş yapısıyla, biçimselliği ve zarafetiyle Halk Latincesinden (Vulgar) tümüyle farklı bir görünüme kavuşmuş adeta şiirsel bir dil olmuştur. Bunun sonucunda Klasik Latince tamamen yazı diline ve akademik dile dönüşmüştür. Klasik Latince MÖ 1. yüzyıl ile MS 1. yüzyılın başlarına kadar süren bir dönemde kullanılmıştır.

Latincenin öğrenimi ve öğrenim amacı öteki Batı dillerininkinden farklıdır. Çünkü başka bir Batı dilini öğrenen insan sadece bu dili konuşur ya da dil bilgisini derinleştirerek ilgili kültür hakkında bilgi edinir. Oysa Latince öğrenmekle Batı'nın tüm edebiyatlarının ve edebî türlerinin temel anlamına vakıf olur ve sonradan herhangi bir batı dilini öğrenmede hiç Latince bilmeyen birine göre daha hızlı yol alır.

Latince bugün bir toplumun günlük yaşantısı içinde kullanılmayan bir ölü dil olduğundan kulak dolgunluğuyla veya pratik yöntemlerle öğrenilmesi ve öğretilmesi zor bir dildir. Sistemli bir dil bilgisi öğrenimi ve öğretimi şarttır. Bu tip bir dil bilgisi öğrenimiyse kişinin dil duyarlılığını geliştirir.  Ayrıca Batı dillerinin kelime hazinesi, morfolojisi, üslup özellikleri Latinceyle derinden ilişkilidir. Bu dillerin çoğunda hâlâ birçok Latince kelime, deyim ve ifade ya doğrudan ya da birtakım değişikliklerle kullanılmaktadır. Bugün birçok öğrenci, akademisyen ve Katolik din insanı Latinceyi akıcı bir şekilde konuşmaktadır. Dünya çapında ilköğretimde, ortaöğretimde ve yüksek lisans seviyesi eğitim kurumlarında öğretilir. Latince zengin zaman, şahıs ve fiil çekimleri ile son derece bükümlü bir dil özelliği göstermektedir.

Alfabe

Ses bilgisi
Latincede bulunan seslerin telaffuzu konusunda elimize ulaşmış herhangi bir veri bulunmamaktadır. Telaffuz konusunda edindiğimiz bilgiler ise ancak rekonstrüksiyon yöntemiyle elde edilir. Rekonstrüksiyon yönteminin yararlandığı kaynaklar ise antik yazarların telaffuzları, antik etimoloji eserleri, yazım hataları ve diğer dillerdeki Latince kökenli sözcüklerin telaffuzlarıdır.

Ünsüzler

Eski ve Klasik Latincede büyük ve küçük harfler bulunmamaktadır. Harflerin çoğu da günümüzdeki kullanılan şekillerine benzemektedir. Latincede çift ünsüzler uzun bir şekilde sesletilir. Ünsüzlerin sesletimleri aşağıdaki tabloda bulunmaktadır:

Ünlüler

Klasik Latincede ⟨U⟩ sesi ünlü bir sesi karşılamak için kullanılmak istense bile ⟨V⟩ şeklinde yazılır. ⟨Y⟩ ise alıntı Yunanca sözcüklerdeki ipsilon sesini karşılar. Fakat bu ses, bazen i bazen u şeklinde telaffuz edilir. Ayrıca bu ses yanlışlıkla benzer anlamlara sahip Yunanca sözcüklerle karıştırılarak Latinceye özgü kelimelerde bile kullanılmıştır.

Klasik Latincede de uzun ünlü ve kısa ünlü ayrımı vardır. ⟨I⟩ sesi haricinde uzun ünlüler, üstlerine onların uzun bir şekilde sesletileceğini belirten ve yazıda < ´ > şeklinde gösterilen bir işaret alırlar. Uzun İ sesi ise kalın I şeklinde yazılmıştır. Modern metinlerde ise uzun ünlüler üzerlerine yazıda uzun bir çizgi şeklinde gösterilen uzatma işareti alırlar: ⟨ā ē ī ō ū⟩. Kısa ünlüler ise çengelsi bir şekilde gösterilen kısaltma işareti alırlar: ⟨ă ĕ ĭ ŏ ŭ⟩

Kelime sonundaki ⟨m⟩ ve herhangi bir ünlü ses, ⟨s⟩ veya ⟨f⟩ sesinden önce yer alan ⟨n⟩ sesi ve bir ünlü ses, uzun ve genizsil(nazal) bir şekilde sesletilir.

Çift ünlüler

Klasik Latincede birkaç tane çiftünlülü ses bulunur. Bu sesler arasında en yaygını ⟨ae au⟩ sesleridir. ⟨oe⟩ sesine nadir rastlanır, ⟨ui eu ei ou⟩ sesleri ile çok nadir karşılaşılır. En azından bu durum Latinceye özgü kelimelerde görülür.

Eski Latincede çok daha fazla çiftses bulunmaktadır. Fakat bu seslerin çoğu Klasik Latincede uzun seslere dönüşmüştür. Eski Latincedeki ⟨ai⟩ ve ⟨āī⟩ Klasik Latincede ⟨ae⟩ olmuştur. Eski Latince ⟨oi⟩ ve ⟨ou⟩ Klasik Latincede birkaç sözcük dışında ⟨ū⟩ sesine dönüşmüştür. Bahsedilen ses değişimlerine aynı kökten gelen farklı sözcüklerde bile rastlanır.

Erken Eski Latincedeki ⟨ei⟩ sesi ise Klasik Latincede ⟨ī⟩ sesine evrilmiştir.

Dil bilgisi
Latince sentetik ve bükümlü bir dildir. Çekimler sık sık kelime sonunda değişir fakat özellikle fiillerde olmak üzere çok kompleks olabilir.

Latincede belirlilik artikelleri bulunmaz. Hem belirli hem de belirsiz durumlar aynı şekilde yazılır.

Latincede sözdizimi özne-nesne-yüklem şeklindedir. Fakat her zaman bu sözdizimi uygulanmaz. Şiirde ihmal edilebilir.

Latincede sıfatlar isimlerden hem önce hem de sonda gelebilir. Fakat bazı sıfatlarda isimden önce gelir.

Fiiller

Fiillerin çekimleri fiil çekimidir, düzenli fiiller 4 ana çekime girerler.

Fiiller şahıs, çokluk, zaman, çatı (etken, edilgen) ve kıp (şart, dilek gibi) şeklinde çekimlenir.

Latincede altı zaman bulunur: şimdiki, hikâye birleşik, bitmişlik, geçmiş zamanın hikâyesi, gelecekte bitmişlik.

Latincede etken ve edilgen çatı vardır.

Latincede istek, bildirme, emir, mastar gibi kipler bulunur.

İsimler

İsimlerin (özel isimler de dahil), zamirlerin ve sıfatların çekimleri isim çekimidir ve Latincede isimler 5 çekim dizisine girebilirler.

İsimler çokluk ve hâl eki alırlar.

İsimlerin aldığı hâl ekleri şunlardır: yalın, seslenme, belirtme, tamlayan, yönelme, çıkma. Ayrıca bazı isimlerde çıkma durum eki de görülür.

İsimler üç cinsiyete çekimlenebilir: eril, dişil ve nötr.

İsimler iki çokluk durumu şeklinde çekimlenebilir: tekil ve çoğul.

Ayrıca bakınız
 Ablativus absolutus
 Participium coniunctum

Kaynakça

Latince


Kuglački klub Zagreb (KK "Zagreb"; "Zagreb") je ženski kuglački klub iz Zagreba, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natjecao u Prvoj hrvatskoj kuglačkoj ligi za žene.

O klubu
Klub je osnovan 2. svibnja 1946. godine kao kugklačka sekcija športskog društva "Končar" (povremeno i kao "Rade Končar"), uz potporu istoimenog poduzeća, formiravši žensku i mušku ekipu. "Končar" je koristio više kuglana u Zagrebu, a najdulje kuglanu u sklopu "Doma Sportova", a 1987. godine prelazi u kuglanu "Pongračevo".
Osamostaljenjem Hrvatske, ženska ekipa "Končara" nastupa u "Prvoj hrvatskoj ligi" do 1997. godine. Do 1998. godine dolazi do reorganizacije kluba, te dobiva novo ime - KK "Zagreb", osvaja se "1. B HKL - Sjever" i klub nanovo postaje član "1. A HKL". 1999. godine muška ekipa se osamostaljuje u novi klub - "Purger". 2000.-ih godina KK "Zagreb" postaje jedan od vodećih ženskih kuglačkih klubova u Hrvatskoj, višestruki prvak i osvajač kupa, te osvajač međunarodnih natejacanja.

Uspjesi

Ekipno

međunarodna
 Svjetski kup
 drugoplasirani: 2006.

 Europski kup
 pobjednik: 2012.
 drugoplasirani: 2003., 2008.

 NBC kup
 pobjednik: 2004., 2005., 2007.

domaća - nakon 1991.
 1. hrvatska liga
 prvakinje: 2005./06., 2008./09., 2009./10., 2010./11., 2016./17.
 doprvakinje: 2000./01., 2002./03., 2007./08., 2011./12.
 trećeplasirane: 1999./2000., 2001./02., 2003./04., 2004./05., 2006./07., 2013./14.

 1. B HKL - Sjever
 prvak: 1998./99.

 2. HKL - Centar
 prvak: 2007./08.
 drugoplasirani: 2003./04., 2006./07.

 Kup Hrvatske
 pobjednik: 2009./10., 2013./14.
 finalist: 2011./12.

domaća - do 1991.
 Prvenstvo SR Hrvatske
 prvaci: 1973.

  - rezervna ekipa

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Rezervna ekipa

Poznate igračice

Unutarnje poveznice
 Kuglački klub Purger Zagreb

Vanjske poveznice
 kkzagreb.hr
 kuglanje.hr, Zagreb
 kuglanje.hr, Zagreb - 810144 (Zagrebački kuglački savez)
 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB ZAGREB

Izvori
 kkzagreb.hr, O nama, pristupljeno 4. rujna 2020.
 Eduard Hamar: Zlatna knjiga zagrebačkoga kuglanja, Zagreb, 2016., ISBN 978-953-59048-0-9 (Zagrebački kuglački savez), ISBN 978-953-7546-09-0 (Libera Editio)
 zagrebacki.hr, KK ZAGREB: Zbog baby-booma otežana obrana naslova , objavljeno 22. rujna 2017., pristupljeno 4. rujna 2020.
 poslovna.hr, KUGLAČKI KLUB ZAGREB
 bisnode.hr, KUGLAČKI KLUB ZAGREB
 fininfo.hr, KUGLAČKI KLUB ZAGREB

Hrvatski ženski kuglački klubovi
Zagreb

Kuglački klub Zagreb


En geometría, el teorema de Napoleón es un resultado sobre triángulos equiláteros; se le atribuye a Napoleón Bonaparte (1769-1821), si bien no hay pruebas tangibles de que sea el verdadero autor. Aparece publicado en el calendario The Ladies' Diary de 1825, es decir cuatro años después su muerte.

Enunciado

Prueba

Por construcción, al efectuar sobre el triángulo MCL una rotación de 30° centrada en C, seguida de una homotecia de razón √3, los puntos M y L se transforman en A y X, por lo que el segmento AX es igual a raíz de tres veces el segmento ML. Dado que los triángulos YCB y ACX se obtienen uno a partir del otro por una rotación centrada en C de un ángulo de 60°, resulta que los segmentos AX y YB son iguales. Aplicando el mismo razonamiento a los triángulos MAN y NBL, esta vez tomando como centro de rotación los puntos A y B y las homotecias correspondientes, se establece que los segmentos AX, YB y CZ son iguales entre sí y que guardan la misma relación entre cada uno de sus lados con la longitud de los lados del triángulo MNL (raíz cuadrada de 3). Lo cual prueba que el triángulo MNL es equilátero.

Véase también
 Problema de Napoleón

Notas y referencias

Enlaces externos

Napoleon
Geometría del triángulo
Napoleón
Ciencia de 1825
Teoremas de geometría plana
Napoleón Bonaparte

Teorema de Napoleón


Markus Strøm Bay (født 17. februar 1997 i Brøndby) er en dansk fodboldspiller, der spiller for Fremad Amager.

Markus Bay har siden 2016 dannet par med Caroline Geisler.

Klubkarriere
I juli 2013 skiftede han som ungdomsspiller fra Brøndby IF til den hollandske klub AFC Ajaxs ungdomsafdeling. Her skrev han under på en treårig kontrakt. Bay startede på B1-holdet og blev senere en del af A1-holdet. Efter vinterpausen i den sæson blev han skadet i sin lyske, hvilket holdt ham ude i sammenlagt næsten halvandet år og var ikke klar før igen i januar 2016.

Han fik sin debut for Jong Ajax den 19. august 2016 i Eerste Divisie mod FC Den Bosch, hvor han erstattede Vince Gino Dekker i det 82. minut i en 5-2-sejr.

Han skiftede fra Ajax i august 2017 til Viborg FF. Året efter skiftede Bay videre til Fremad Amager.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Brøndby
Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Brøndby IF
Fodboldspillere fra AFC Ajax
Fodboldspillere fra Viborg FF
Fodboldspillere fra Fremad Amager

Markus Bay


Santa Bárbara (en honor a su santa patrona Bárbara de Nicomedia) es un municipio del departamento de Huehuetenango de la región nor-occidente de la República de Guatemala.  En los años 2010, Santa Bárbara era considerado el municipio con menos recursos económicos de todo el país.

El área ocupada por Santa Bárbara perteneció al imperio del Rey Mam K'ayb'il B'alam en la época prehispánica; tras la conquista de Guatemala en 1524, fue fundado por los frailes dominicos quienes posteriormente lo cedieron junto con el resto de sus doctrinas más occidentales a los frailes mercedarios, y a partir de entonces fue una doctrina del convento de Santa Ana Malacatán.  En 1754 los mercedarios tuvieron que entregar sus doctrinas al clero secular y Santa Bárbara pasó a ser parte del curato de Malacán en la provincia y Alcaldía Mayor de Totonicapam.

Tras la Independencia de Centroamérica en 1821, perteneció al departamento Totonicapán/Huehuetenango y luego formó parte del efímero Estado de Los Altos que fue creado por los criollos liberales en 1838.  Este estado fue recuperado por la fuerza y reintegrado al Estado de Guatemala por el general conservador Rafael Carrera en 1840.

El municipio de San Ildefonso Ixtahuacán se convirtió en el centro de comercio principal de Santa Bárbara cuando se descubrieron minas de minerales en ese lugar el 15 de julio de 1958.

Toponimia

Muchos de los nombres de los municipios y poblados de Guatemala constan de dos partes: el nombre del santo católico que se venera el día en que fueron fundados y una descripción con raíz náhuatl; esto se debe a que las tropas que invadieron la región en la década de 1520 al mando de Pedro de Alvarado estaban compuestas por soldados españoles y por indígenas tlaxcaltecas y cholultecas.  En algunos casos, los poblados solamente conservan el nombre del santo patrono, como en el caso de Santa Bárbara, que fue nombrada en honor Bárbara de Nicomedia.

Demografía
El municipio tiene una población aproximada de 44.809 habitantes, de los cuales 47% son hombres y 53% son mujeres, según el Censo de Población del año 2018,  con una densidad de 339 personas por kilómetro cuadrado. Existe una población superior indígena de la etnia mam representando el 99% de la población total, y el 1% es población ladina.

Geografía física

El municipio de Santa Bárbara tiene una extensión territorial de 132 km².

Ubicación geográfica
Se encuentra a una distancia de 23 km de la cabecera departamental Huehuetenango y a 283 km de la Ciudad de Guatemala.

 Norte: San Sebastián Huehuetenango y San Rafael Pétzal, municipios del departamento de Huehuetenango
 Este: Malacatancito y San Sebastián Huehuetenango, municipios del departamento de Huehuetenango
 Oeste: San Gaspar Ixchil y Colotenango, municipios del departamento de Huehuetenango
 Sur: San Miguel Ixtahuacán, municipio del departamento de Huehuetenango y Sipacapa, municipio del departamento de San Marcos.

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 2012-2016: Santiago Sales Sales

Historia

El poblado de Santa Bárbara está ubicada en la sierra de los Cuchumatanes y existe como tal desde la época colonial. Su templo católico tiene las características de la época colonial, por lo que hace suponer que su asentamiento data de principios de la misma. Se considera que fue conquistada por las huestes de Gonzalo de Alvarado y sometida como todos los territorios que formaban el reino de Kaibil Balam.

Época colonial

De acuerdo con la investigación documental aún se desconoce la fecha en la que Santa Bárbara se estableció de manera formal como pueblo o acuerdo que lo proclame. Sin embargo, se cree que su origen se remonta al , antes de 1690, se menciona en la obra Recordación Florida del cronista Francisco Antonio de Fuentes y Guzmán que el poblado, cuyos habitantes eran de raza y habla mam, estaban dentro de la administración real de Totonicapán:

Visita del arzobispo Pedro Cortés y Larraz en 1770

La fundación del poblado fue realizada por los sacerdotes dominicos en los primeros años de la época colonial y luego que éstos frailes cambiaran sus doctrinas más occidentales con los mercedarios, fue una doctrina que pertenecía al convento mercedario de Santa Ana de Malacatán.  En 1754 los dominicos tuvieron que entregar sus doctrinas al clero secular y Santa Bárbara quedó como parte del curato de Malacatán en la provincia y Alcaldía Mayor de Totonicapam; junto con Santa Bárbara, eran parte de este curato Colotenango, Istaguacán, San Gaspar Ixchil y San Ramón.  En su visita pastoral de 1770, el arzobispo Pedro Cortés y Larraz reportó que en Santa Bárbara vivían doscientas ochenta y cuatro familias indígenas con un total de setecientos sesenta y un personas.

Tras la Independencia de Centroamérica

Tras la Independencia de Centroamérica, la constitución política del Estado de Guatemala decretada el 11 de octubre de 1825 dividió al Estado en once distritos para la impartición de justicia; de esta cuenta, Santa Bárbara era parte del circuito de Huehuetenango en el distrito N.º 9 (Totonicapán) junto con Huehuetenango, Chiantla, Nectá y Usumacinta,  Todos Santos y San Martín, Chalchitán, la Cordillera, Moscoso, Aguacatán, el Trapichillo, Guaylá, Colotenango, San Ildefonso Ixtahuacán, Ichil, Malacatán, San Ramón, San Lorenzo, Santa Isabel, San Sebastián, San Juan Atitán y Santiago Chimaltenango.

El efímero Estado de Los Altos

A partir del 3 de abril de 1838, Santa Bárbara estuvo de la región que formó el efímero Estado de Los Altos y que forzó a que el Estado de Guatemala se reorganizara en siete departamentos y dos distritos independientes el 12 de septiembre de 1839:

 Departamentos: Chimaltenango, Chiquimula, Escuintla, Guatemala, Mita, Sacatepéquez, y Verapaz
 Distritos: Izabal y Petén

La región occidental de la actual Guatemala había mostrado intenciones de obtener mayor autonomía con respecto a las autoridades de la ciudad de Guatemala desde la época colonial, pues los criollos de la localidad consideraban que los criollos capitalinos que tenían el monopolio comercial con España no les daban un trato justo.  Pero este intento de secesión fue aplastado por el general Rafael Carrera, quien reintegró al Estado de Los Altos al Estado de Guatemala en 1840.

Tras la Reforma Liberal

La Municipalidad ha indicado que los ejidos del Municipio están en el título extendido por el gobierno del general Manuel Lisandro Barillas el 5 de junio de 1888, con extensión superficial de 196 caballerías, 33 manzanas y 3,625 varas cuadradas.

Demarcación política de Guatemala de 1902

En 1902, el gobierno del licenciado Manuel Estrada Cabrera publicó la Demarcación Política de la República, y en ella se describe así a Santa Bárbara: «su cabecera es el pueblo del mismo nombre, a 20 km distante de Huehuetenango, cuya extensión es de 194 cabellerías y 20 manzanas. Su clima es frío en unas partes y templado en otras, pero sano.  Sus principales cultivos son: maíz, frijol, habas y papas.  Sus habitantes se dedican a la fabricación de carbón y artículos de lana. También cultivan caña de azúcar pero en muy pequeña escala. Está limitado: al Norte, por el municipio de San Sebastián; al Sur, por el de Sipacapa; al Oriente, por el de Huehuetenango y al Occidente, por el de San Gaspar Ixchil».

Según Acuerdo Gubernativo del 12 de mayo de 1904, con presencia de lo manifestado por el Jefe Político de Huehuetenango, el presidente de la República, licenciado Manuel Estrada Cabrera, dispuso que Santa Bárbara formara parte de Malacatán, en el mismo departamento.  Posteriormente, la localidad recuperó la categoría de municipio.

Minas de San Ildefonso Ixtahuacán

El municipio de San Ildefonso Ixtahuacán se convirtió en el centro de comercio principal de los municipios de Cuilco, Colotenango, San Sebastián Huehuetenango, San Rafael Petzal, Santa Bárbara, Concepción Tutuapa, San Gaspar Ixchil y San Pedro Necta cuando se descubrieron unas minas el 15 de julio de 1958.  Inmediatamente se comenzaron a pedir los derechos de explotación de las minas y el 6 de octubre de 1960 se les fue otorgada; durante las décadas de 1970 y 1980 la región cobró mucha relevancia gracias a las minas «La Florida» y «Los Lirios».

Guerra Civil de Guatemala

En el límite con San Gaspar Ixchil y San Rafael Pétzal, existía anteriormente una cruz de madera, la cual fue quemada; a partir de allí se le dio el nombre a la aldea Cruz Quemada. El Municipio ha sufrido diversos e importantes sucesos que han afectado a la población de varias formas, por ejemplo: En el año 1978 se dio un problema entre miembros del ejército y un grupo de habitantes de Santa Bárbara, después de un partido de fútbol, lincharon a 12 miembros del ejército y se cree que murió una persona civil.

Retiro del Juzgado de Paz

El incidente que provocó el retiro del Juzgado de Paz y de la Policía Nacional Civil de la cabecera municipal, se dio el 31 de octubre del año 2002, cuando se produjo la muerte de un agente de la Policía Nacional Civil, existen varias versiones sobre el suceso, según entrevista realizada con la persona que ejercía el cargo de juez en el Municipio, manifestó que el evento se debió a exacciones de carácter ilegal por parte de agentes de la Policía Nacional Civil presuntamente por el corte ilegal de leña.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2023
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Doctrinas coloniales de los mercedarios en Guatemala
Municipios de Huehuetenango
Patronazgo de Santa Bárbara
Poblados del extinguido Estado de Los Altos
Toponimia castellana de Guatemala

Santa Bárbara (Guatemala)


Şehremaneti, Osmanlı İmparatorluğu'nda, bugünkü belediye zabıtası görevini yapan, şehrin temizlik ve güzelliğiyle ilgilenen yerel yönetim. Bugünkü belediyenin Türkiye'de kurulan ilk biçimidir.

Kaynakça

Osmanlı devlet teşkilatı

Şehremaneti


Parliament Buildings, often referred to as Stormont because of its location in the Stormont Estate area of Belfast, is the seat of the Northern Ireland Assembly, the devolved legislature for the region. The purpose-built building, designed by Arnold Thornely, and constructed by Stewart & Partners, was opened by Edward, Prince of Wales (later King Edward VIII), in 1932.

The Executive or government is located at Stormont Castle. In March 1987, the main Parliament Building became a Grade A Listed building.

History

Original plans

The need for a separate parliament building for Northern Ireland emerged with the creation of the Northern Ireland Home Rule region within Ulster in the Government of Ireland Act 1920. Pending the construction of the new building, the new Parliament of Northern Ireland met in two locations; one in Belfast City Hall, where the state opening of the first Parliament by King George V took place on 22 June 1921, and the other in the nearby Presbyterian Church in Ireland's Assembly's College.

In 1922, a design by Sir Arnold Thornely of Liverpool was chosen and preparatory work on the chosen site, east of Belfast, began. These plans were for a large domed building with two subsidiary side buildings, housing all three branches of government: legislative, executive and judicial, giving rise to the plural in the official title still used today.

These plans were found to be too costly, and it was decided to build only the Parliament Building, without the dome. The foundation stone was laid on 19 May 1928. It was
designed in the neoclassical style, built by Stewart & Partners in ashlar stone and opened by Edward, Prince of Wales (later King Edward VIII), on 16 November 1932.

Finished building

After the shelving of plans to build a "Ministerial Building'", the headquarters of government was in effect Stormont Castle, a baronial castellated house in the grounds and which was originally meant to have been demolished to make way for the "Ministerial Building". Stormont Castle served as the official residence of the Prime Minister of Northern Ireland and was the meeting place for the Northern Ireland Cabinet. Another residence, Stormont House, served as the official residence of the Speaker of the House of Commons of Northern Ireland. The reduced plans saw the High Court eventually located in the newly built Royal Courts of Justice in Belfast city centre.

Two separate chambers were provided in the finished parliamentary complex, the blue-benched rectangular House of Commons of Northern Ireland (green benches as at Westminster being considered inappropriate) and the red-benched smaller rectangular Senate of Northern Ireland. In the main hall, originally called the Central Hall but now known as the Great Hall, a large gold-plated chandelier was hung. It was a gift from King George V and had originally hung in Windsor Castle, where it had been a gift from German Kaiser Wilhelm II. The Kaiser'''s chandelier had been removed from Windsor and placed in storage during World War I. It was never hung in Windsor again.

The painting The Entry of King William into Ireland, a gift from the Dutch Government to its Northern Ireland counterpart, was hung in the House of Commons when it opened. However, it was removed after concerns that the painting also showed the Pope, who had blessed William's enterprise.

The building itself changed little over the years, even as the parliaments meeting inside it did. To camouflage it during World War II, the building's Portland stone was painted with supposedly removable "paint" made of bitumen and cow manure. However, after the war, removing the paint proved an enormous difficulty, with the paint having scarred the stonework. It took seven years to remove the "paint", and the exterior façade has never regained its original white colour.  While most traces of it were removed from the façades (though having done damage that can be seen up close), some of the remains of the paint survive in the inner courtyards and unseen parts of the building.

Statues

Additional changes to the building and its environs include the erection of a statue to Edward, Lord Carson, in dramatic pose (on the drive leading up to the building) in 1932, a rare example of a statue to a person being erected before death, and the erection of a statue to Lord Craigavon in the Great Hall, halfway up the Imperial Staircase. Craigavon and his wife Viscountess Craigavon are buried in the estate grounds.

 Architectural fittings
Throughout the building, Robert Adams "Crown Victor" and "Sceptre Victor" floor springs were used to control the doors.

Uses for the building

The building was used for the Parliament of Northern Ireland until it was prorogued in 1972. The Senate chamber was used by the Royal Air Force (R.A.F.) as an operations room during World War II. The building was used for the short-lived Sunningdale power-sharing executive in 1974. Between 1973 and 1998, it served as the headquarters of the Northern Ireland Civil Service (N.I.C.S.). Between 1982 and 1986, it served as the seat of the rolling-devolution assembly.

In the 1990s, Sinn Féin suggested that a new parliament building for Northern Ireland should be erected, saying that the building at Stormont was too controversial and too associated with unionist rule to be used by a power-sharing assembly. However, no one else supported the demand and the new Northern Ireland Assembly and executive was installed there as its permanent home.

On 3 December 2005, the Great Hall was used for the funeral service of former Northern Ireland and Manchester United footballer George Best. The building was selected for the funeral as it is in the only grounds in Belfast suitable to accommodate the large number of members of the public who wished to attend the funeral. Approximately 25,000 people gathered in the grounds, with thousands more lining the cortege route.

On 29 September 2012, the grounds were used for an Orange Order parade in memory of the signing of the Ulster Covenant. 60,000 people thronged the grounds after a parade through the streets of Belfast.

Security breach

On 24 November 2006, Michael Stone (a loyalist paramilitary member) was arrested for breaking into Stormont with an imitation handgun and a knife, and scrawling graffiti on Parliament Buildings itself. Initial news reports indicated that he may have been carrying a "suspect device". Later, between six and eight pipe bombs were defused by the Army.

The chambers
Assembly Chamber

The entire House of Commons chamber was destroyed by a fire on 2 January 1995, blamed on an electrical fault in the wiring below the Speaker's chair. Critics alleged arson and noted how the destruction of the chamber allowed the creation of the modern, less-confrontational chamber now used by the power-sharing Northern Ireland Assembly, which has no echo of the earlier seating arrangement. The British Government, citing the Doyle Report and the findings of the Northern Ireland forensic science laboratory, stated that it was "improbable" that the fire was deliberate. The seating is arranged in a horseshoe arrangement.

Senate

Unlike the new Assembly chamber which replaced the old House of Commons chamber, the Senate chamber, with its red leather adversarial seats in two parallel blocks of benches, remains as it was originally designed. Irish damask linen hangs on the walls; plans to line the walls with large oil paintings fell through. The chamber has not been used as a parliamentary chamber in plenary session since the suspension of devolved government in 1972. The Senate chamber is now used as a committee room.

There have been few changes made to the chamber since the building opened in 1932. One change is the installation of television cameras and microphones. Another is the addition of two paintings. One painting, which is untitled, depicts the state opening of the Northern Ireland Parliament in 1921. Facing this painting on the opposing wall is The House Shall Divide'', a group portrait of the members elected to the inaugural Assembly in the 1998 Northern Ireland Assembly election.

A further alteration that has been made to the chamber since 1932 is the addition of an inscription in the marble of the balustrade of the Senate Chambers Press Gallery. The message reads: "This inscription records the gratitude of His Majesty's Government in the United Kingdom for the use of this chamber as an operations room by the Royal Air Force during the Second World War."

Stormont Estate

The Stormont Estate is the site of Northern Ireland's main government buildings, including the Parliament Buildings, Stormont Castle and Stormont House.

Stormont regulations
The regulations governing the use of the Stormont Estate are displayed at its entrance.  These were initially enacted on 31 October 1933, in an order by the Ministry of Finance.  These were eventually amended and the regulations currently in force are:
 The Stormont Estate Regulations, 1933
 The Stormont Estate Amendment Regulations (Northern Ireland), 1951
 The Stormont Estate Amendment Regulations (Northern Ireland), 1958

Gallery

References

External links

 Online tour of Parliament Buildings
 Photographic tour of Parliament Buildings, Stormont
 Fully searchable record of parliamentary debates at Stormont from 1921 to 1972

Government buildings completed in 1932
Government buildings in Northern Ireland
Buildings and structures in Belfast
Legislative buildings in the United Kingdom
Neoclassical architecture in Northern Ireland
Parliament of Northern Ireland
Politics of Belfast
Seats of national legislatures
Fires at legislative buildings
20th-century architecture in Northern Ireland
Grade A listed buildings

Parliament Buildings (Northern Ireland)


جيريمي كريستي ، من مواليد 22 مايو 1983، لاعب كرة قدم نيوزلندي.

يلعب مع نادي ويلينغتون فينيكس.

بدأ باللعب مع منتخب نيوزلندا لكرة القدم في عام 2005.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية نيوزيلنديون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون من وهانجاري
رياضيون نيوزيلنديون مغتربون في إنجلترا
لاعبو الدوري الأسترالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الأمريكي الشمالي لكرة القدم
لاعبو تامبا باي راوديز
لاعبو كأس أوقيانوسيا للأمم 2008
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس القارات 2009
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم نيوزيلنديون
لاعبو منتخب نيوزيلندا لكرة القدم
لاعبو نادي بارنسلي
لاعبو نادي برث غلوري
لاعبو نيوزيلندا نايتس
لاعبو وايتاكيري يونايتد
لاعبو ويلينغتون فينيكس
مواليد 1983

جيريمي كريستي


Huldustássi (fræðiheiti: Sapayoa aenigma) er tegund spörfugla. Hann er eina tegundin sem tilheyrir ætt huldustássa (Sapayoidae) og ættkvísl huldustássa (Sapayoa).

Heimildaskrá

Huldustássi


Jordi Maluquer de Motes i Bernet (Barcelona, 1946) es un historiador español, catedrático de Historia e Instituciones Económicas en la Universidad Autónoma de Barcelona. Es hijo del arqueólogo Juan Maluquer.

Biografía
Fue vicerrector de investigación en la UAB, de 1992 a 1994. Se dedica preferentemente a la investigación de asuntos de historia económica y social de Cataluña y las Antillas. Ha sido asesor económico de diversas administraciones, y colaboró con Ernest Lluch, Borja de Riquer, Josep Maria Vallès i Casadevall o Pedro Solbes. Es autor de numerosos estudios, libros, artículos y colaboraciones en obras colectivas. Desde 1992 dirige, junto a Jordi Nadal y Antonio Macías la colección Cruzar el charco, que aborda la migración entre España y Sudamérica. Fue codirector de la obra Historia Económica de la Cataluña Contemporánea (6 volúmenes, 1988-94), siendo autor de la parte que trata la industrialización y modernización de Cataluña en el S.XIX. También ha investigado sobre la crisis nacional de 1898. Dirigió la obra Técnicas y tecnología en el desarrollo de la Cataluña contemporánea (2000). Con Borja de Riquer dirigió los dos últimos volúmenes de la Historia de Cataluña de Pierre Vilar.

Obras
 El socialismo en España 1833-1868 (1977)
 Cataluña, la fábrica de España (1985) con Jordi Nadal
 Industrialización y nacionalismo: análisis comparativo (1985)
 Nación e inmigración: los españoles en Cuba (S.XIX y XX) (1992), promovida por la Fundación Archivo de Indianos
 España en la crisis de 1898: de la gran depresión a la modernización económica del S.XX (1999)
 Historia económica regional de España. Siglos XIX y XX (2001), coautor con otros veinte historiadores
 Economía y colonias en la España del 98 (1999), con Pedro Tedde
 España en crisis. Las grandes depresiones económicas, 1348-2012 (2013), con Enrique Llopis
 La economía española en perspectiva histórica (2014)
 España en la economía mundial. Series largas para la economía española (1850-2015). (2016)
 La burguesía catalana y la esclavitud en Cuba: Política y producción (1976) Revista de la Biblioteca Nacional José Martí. Número 2. Mayo-Agosto, Habana, Cuba

Premios
 Premio Joan Dexeus de Economía

Referencias
   Enciclopedia Catalana

Historiadores de Barcelona
Alumnado de la Universidad Autónoma de Barcelona
Catedráticos de la Universidad Autónoma de Barcelona
Estudiosos de la España contemporánea
Estudiosos del socialismo en España
Nacidos en Barcelona

Jordi Maluquer de Motes


زانكليفيريون (Ζαγκλιβέριον) هي قرية وكومونة تابعة لبلدية لانكادوس.  كانت جزءًا من بلدية كاليندويا قبل إصلاح الحكومة المحلية لعام 2011، وكانت وقتها مقر بلدية. [2] سجل تعداد 2011 سكان القرية 2,170 نسمة.  يغطي مجتمع زاجليفري مساحة 63.224 كيلومتر مربع.

وفقًا لإحصاءات فاسيل كانشوف ("مقدونيا والإثنوغرافيا والإحصاء")، كان يعيش في القرية 900 مسيحي يوناني و 260 تركي في عام 1900.

المراجع

أماكن مأهولة في سالونيك (وحدة إقليمية)
مدن اليونان

زانكليفيري


Valensiyaca İspanya'nın Valensiya bölgesinde konuşulan Katalanca'nın güney lehçesi olup; (valencià) tarihsel, geleneksel ve resmî dile verilen isimdir, ayrıca İspanya'nın Katalonya bölgesinde ve Balearic Adaları'nda Katalanca (català) olarak da bilinir; Andorra ülkesinde; Fransa'nın güney bölgesi Roussillon'da; ve İtalyan şehri Alghero'da da konuşulmaktadır. Valensiyaca ayrıca dilbilimciler tarafından Valensiya'nın güneyinde ve ortasında konuşulan Katalan dilinin en önemli lehçelerini tanımlamak için de kullanılır.

1982 yılında onaylanan "Valensiyaca'nın Eğitimi ve Kullanımı Kanunu'na" göre, Valensiyaca Valensiya bölgesinin dilidir ve vatandaşlarının onu bilmeye ve kullanmaya hakları vardır, hem yazı olarak hem konuşma olarak, özel veya halka açık alanlarda. Haziran 2005'te Generalitat Valenciana tarafından yapılan son ankete göre, Valensiya nüfusunun yaklaşık %94'ü anlamakta, %78'i konuşmakta ve okumakta ve yaklaşık %50'si ise yazabilmektedir.

Dış bağlantılar

 Resmi referanslar
 Acadèmia Valenciana de la Llengua
 Valensiyaca sözlük
 Valensiya dili hakkında Ethnologue rapuru
 Institut Joan Lluís Vives
 Resmi olmayanlar:
 Real Acadèmia de Cultura Valenciana
 Real Acadèmia de Cultura Valenciana'da dil bölümü
 Llengua Valenciana Si
 Dokümanlar ve referanslar
 Valensiyaca'nın kökeni hakkında tartışmalı teoriler
 Valensiya'da dilsel ayrımın kökenleri ve gelişimi.

Kaynakça

Doğal diller
Katalanca

Valensiyaca


La Interestatal 505 (abreviada I-505) es una autopista interestatal ubicada en el estado de California. La autopista inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en la . La autopista tiene una longitud de 53,1 km (32.99 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras federales, la Interestatal 505 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
{| class=wikitable
!Condado
!Localidad
!Miliario
!Salida
!Destinos
!Notas
|-
|rowspan=6|Solano<small>SOL R0.00-R10.63
|rowspan=4|Vacaville
|R0.00
|1
|
|Salida Sur y Entrada Norte; señalizadas como salidas 1A (oeste) y 1B (este)
|-bgcolor=#ffdddd
|R0.00
|1B
|Monte Vista Avenue
|Salida Sur y entrada Norte
|-
|R1.45
|1C
|Vaca Valley Parkway
|Señalizada como Salida 1 en sentido Norte
|-
|R3.08
|3
|Midway Road
|
|-
|
|R5.59
|6
|Allendale Road
|
|-
|rowspan=2|
|rowspan=2|R10.62
|rowspan=2|10
|rowspan=2|Putah Creek Road
|rowspan=2|
|-
|rowspan=9|Yolo<small>YOL 0.00-R22.36
|-
|
|0.40
|11
|
|
|-
|
|4.03
|15
|Road 29A
|
|-
|
|6.53
|17
|Road 27
|
|-
|
|10.62
|21
|
|
|-
|
|13.43
|24
|Road 19
|
|-
|
|17.45
|28
|Road 14 (CR E10) – Zamora
|
|-
|
|20.13
|31
|Road 12A
|
|-
|
|bgcolor=#ffdddd|R22.36
|bgcolor=#ffdddd|
|bgcolor=#ffdddd|
|bgcolor=#ffdddd|Salida Norte y Entrada Sur

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans
 Lista de ciudades servidas por autopistas interestatales
 Lista de Autopistas por estado

05-5
Carreteras del condado de Solano
Carreteras del condado de Yolo

Interestatal 505


Acetat je sol octene kiseline. Octena kiselina (-{CH3COOH}-) je supstanca topiva u vodi, koja stupa u reakcije s mnogim molekulama.

Acetati se u otopini drugačije ponašaju u odnosu na kiselinu od koje potječu. Oni u velikom broju slučajeva posredstvom hidrolize, a utjecajem jačeg metalnog iona, poprimaju bazne osobine. Molekule su nestabilne i događa se da, tijekom vremena, određena količina acetata prijeđe u drugi oblik, a to prati oslobađanje kiseline, čiji se miris osjeća pri otvaranju posude u kojoj se ta supstanca nalazi.

U strukturnom pogledu, kiselina spada u monokarboksilne kiseline i na karboksilnu grupu vezana je samo jedna metil grupa, koja ima značajan utjecaj na reaktivnost čitave molekule. Elektronegativniji kisik ima induktivni efekt privlačenja elektrona sa susjednog ugljika karboksilne grupe. Samim tim, bogati se elektronima kisik, a osiromašuje ugljik, koji ipak mora to nadoknaditi privlačenjem elektrona, ali znatno slabijim, sa susjedne metil grupe. Struktura acetatnog iona je također značajna za reaktivnost molekula koji ga sadrži. Кombinacija različitih tipova hibridizacije odigrava značajnu ulogu. Metil grupa je -{sp}-3 hibridizirana, a hibridizacija karboksilne grupe je -{sp}-2. Ovakva kombinacija omogućava karakterističnu prostornu orijentaciju i različitost u kutovima veza, što pojedine atome iona štiti, a druge navodi na reakciju.

Sama octena kiselina pripada u slabe kiseline, pa najlakše reagira s jakim bazama kao što su -{NaOH}- (natrij hidroksid, živa soda) i -{КOH}- (kalij hidroksid), gradeći odgovarajuću sol (natrij ili kalij acetat), pri čemu se izdvaja voda. Pri ovoj reakciji nisu potrebni katalizatori jer se reakcija lako odvija.

-{CH3–CH2COOH + NaOH → CH3-CH2COONa + H2O}-

Voda nastaje reakcijom -{H+}- iona iz -{COOH}- grupe i -{ON-}- grupe iz natrij hidroksida. Natrij acetat se izdvaja pri ovoj reakciji kao bijeli talog na dnu epruvete. Octena kiselina s nekom od svojih soli s alkalnim metalima gradi vrlo stabilne pufere koji se koriste radi postizanja određene -{pH}- vrijednosti. Acetati kao soli jakih baza i octene kiseline reagiraju bazno u procesu hidrolize. Postoje slučajevi kada acetati ne reagiraju bazno, već neutralno i to približno kod -{SN3COONH4}-, gdje su oba iona slaba i imaju slične proizvode rastvorljivosti u vodi. Acetati nisu soli octene kiseline samo s neorganskim bazama. Postoje i organski spojevi koja su samo zbog svoje organske prirode nazvana esteri, a koja nastaju reakcijom esterifikacije u kojoj sudjeluje kiselina i alkohol, u prisustvu najčešće koncentrirane sumporne kiseline. Dolazi do stvaranja estera karakterističnih osobina. Postoji nekoliko ogleda koji pokazuju prirodu acetata. Odmjeri se približno ista količina natrij-acetata i vode i to se pomiješa, zagrijava do ključanja, a potom hladi naglo pod mlazom hladne vode. U tako ohlađenoj otopini pri dodavanju nekoliko kristala iste soli, dolazi do burne i jasno vidljive kristalizacije. Gradi i toksične spojeve, a poznat je olovni šećer.

Struktura

Izovri

Vanjske poveznice

Kemijski spojevi

Acetat


Megatron este un film românesc din 2008 regizat de Marian Crișan. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Gabriela Crișu, Maxim Adrian Strinu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2008 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2008
Filme regizate de Marian Crișan
Filme dramatice românești

Megatron


ප්‍රහේලිකාවක් ලෙස අසන ප්‍රශ්ණය හෝ යොමු කරන ගැටළු වේ.

ප්‍රහේලිකා

තේරවිලි


ThunderCats, Tobin "Ted" Wolf'un 1983 yılında yarattığı karakterler temel alınarak Rankin/Bass tarafından üretilmiş ve Lorimar-Telepictures tarafından dağıtılmış olan Amerikan çizgi dizisidir. Animasyon daha sonra Studio Ghibli'yi kuracak olan Japon grubu Topcraft tarafından yapılmıştır. 1. Sezon 1985 yılında (65 bölüm), ardından 1986 yılında TV filmi ThunderCats - HO! gösterilmiştir. 2., 3. ve 4. sezonlar yirmişer bölümlük yeni bir formatta, 5 parçalı bir hikâye ile başlamıştır. 1987-1988, 1988-1989 ve 1989-1990 yıllarında gösterilmişlerdir.

17 Mart 1997'de ThunderCats Cartoon Network'ün gösterdiği ilk öğle sonrası serisidir. Seri farklı saatlerde ve tarihlerde, pazar sabahları ve gece geç saatlerde olmak üzere 2002 yılına kadar gösterilmiştir. Hatta bir oyun yapılmıştır, Cartoon Network'ün resmi web sitesi , oyunda oyuncular Lion-O karakteri ile diğer ThunderCat'leri Mumm-Ra'nın mezarından kurtarmaya çalışmaktdırlar.

Ayrıca çeşitli çizgi roman serileri üretilmiştir: Marvel Comics'in ürettiği, 1985 ve 1988 yılları arasında; ve Wildstorm tarafından üretilmiş iki seri, DC Comics'in 2003 yılında başlattığı bir baskısı. Wildstorm'un ürettiği çizgiromanlar eski serilerde gösterilen olayların öncesini anlatmaktadır.

Dış bağlantılar
 ThunderCats DVD resmi web sitesi
 ThunderCats - Exodus (ilk bölüm) buradan izleyebilirsiniz
 ThunderCats DVD Cilt 2 için resmi web sitesi
 Larry Kenney ile yapılmış röportaj (I) - Ses röportajı (ThunderCats ile ilgili ses kaydı- argo kelimeler içerebilir)
 Larry Kenney ile yapılmış röportaj (II) - Metin röportajları Insomnia Mania.com.
 ThunderCats sadece yetişkinler için  - Wildstorm ThunderCats tarafından yapılmış mini çizgi roman serisi.

Amerika Birleşik Devletleri animasyon televizyon dizileri
Marvel Comics

ThunderCats


Baron Hamilton of Dalzell, in the County of Lanark, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in  for the Liberal politician John Hamilton. He had previously represented Falkirk and Lanarkshire South in the House of Commons and after his elevation to the peerage served under William Ewart Gladstone as a Government Whip from 1892 to 1894. His eldest son, the second Baron, was a Government Whip from 1905 to 1911 in the Liberal administrations of Henry Campbell-Bannerman and H. H. Asquith and also served as Lord Lieutenant of Lanarkshire. His nephew, the third Baron, was Lord Lieutenant of Surrey.  the title is held by the latter's grandson, the fifth Baron, who succeeded his father in 2006.

The territorial designation is pronounced  as in the usual pronunciation of the Scottish surname.  The ancient family seat, Dalzell House in Motherwell, Lanarkshire, was sold in 1952. The third Baron lived in Bramley, Surrey.

In 1980, James Hamilton, later to become the 4th Baron, inherited the Apley Hall estate of some 8,500 acres in Shropshire and the Betchworth estate in Surrey on the death of his cousin Major General E. H. Goulburn. The village hall at Betchworth is named the Hamilton Rooms after the family. As of 2004 the estate is divided into the land portion still owned by the current baron.

Barons Hamilton of Dalzell (1886)
John Glencairn Carter Hamilton, 1st Baron Hamilton of Dalzell (1829–1900)
Gavin George Hamilton, 2nd Baron Hamilton of Dalzell (1872–1952)
John d'Henin Hamilton, 3rd Baron Hamilton of Dalzell (1911–1990)
James Leslie Hamilton, 4th Baron Hamilton of Dalzell (1938–2006)
Gavin Goulburn Hamilton, 5th Baron Hamilton of Dalzell (born 1968)

The heir apparent to the title is the Hon. Francis Alexander James Goulburn Hamilton (b. 2009), the present holder's son.

Baron Hamilton of Epsom
The Conservative politician Archie Hamilton, Baron Hamilton of Epsom (born 1941), is the second son of the third Baron Hamilton of Dalzell.

References

Work cited

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1886
Noble titles created for UK MPs

Baron Hamilton of Dalzell


Androctonus bourdoni est une espèce de scorpions de la famille des Buthidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Maroc. Elle se rencontre d'Agadir à Sidi Ifni.

Description
Le mâle décrit par Ythier et Lourenço en 2022 mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Androctonus mauritanicus bourdoni par Vachon en 1948. Elle est placée en synonymie avec Androctonus mauritanicus par Lourenço en 2005. Elle est relevée de synonymie et élevée au rang d'espèce par Ythier et Lourenço en 2022.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur du commandant Bourdon.

Publication originale
 Vachon, 1948 : « Études sur les Scorpions III (suite) Description des Scorpions du Nord de l'Afrique. » Archives de l'Institut Pasteur d'Algérie, , , .

Liens externes
 The Scorpion Files : Jan Ove Rein, Trondheim, Norwegian University of Science and Technology

Notes et références

Buthidae
Espèce de scorpions (nom scientifique)
Faune endémique du Maroc

Androctonus bourdoni


Justin Koné Katinan, né en 1966 à Niakaramandougou (ou Arikokaha), dans le nord de la Côte d'Ivoire, est un homme politique ivoirien. Il est ministre du Budget de décembre 2010 à  dans le gouvernement Aké N'Gbo, sous la présidence de Laurent Gbagbo et un haut responsable du Front populaire ivoirien (FPI) puis du Parti des peuples africains – Côte d'Ivoire (PPA-CI).

Justin Koné Katinan est issu d'un milieu social modeste, de paysans sénoufos. Il fait ses études secondaires à Katiola, puis entre à l'université avant d'intégrer l'École nationale d'administration à Abidjan. À sa sortie de l'ENA, il entre dans l'administration fiscale. Parallèlement, en septembre 1989, il rejoint le FPI, qui sort de la clandestinité. Il est alors parrainé par Lia Bi Douayoua, futur ministre de la Communication. Il gravit les échelons du parti, jusqu'à devenir secrétaire national chargé de l'Intégration.

Koné Katinan est le directeur du cadastre de 2005 à 2010, jusqu'à ce qu'il soit nommé ministre du Budget en décembre 2010, dans le gouvernement Aké N'Gbo. Il est chargé par le président Gbagbo d'organiser la résistance d'un régime étranglé par les sanctions financières pendant la crise ivoirienne de 2010-2011. Après l'arrestation du président Gbagbo et la démission du gouvernement, Justin Koné Katinan part en exil à Accra le 11 avril 2011.

Justin Koné Katinan est visé par un mandat d'arrêt international pour crimes économiques émis par la justice ivoirienne le 24 août 2012. Il est accusé entre autres d'avoir « cambriolé » l'agence principale de la Banque centrale des États de l'Afrique de l'Ouest (Bceao) à l'occasion de sa réquisition par le gouvernement Gbagbo.

Le , Justin Koné Katinan, Laurent Gbagbo, Gilbert Marie N'gbo Aké et Désiré Dallo (ex-ministre de l'Économie et des Finances), sont condamnés par la cour d'assises d'Abidjan à vingt ans de prison et une amende de  de francs CFA pour « vol en réunion par effraction portant sur des caves à la BCEAO et des numéraires, complicité de vol en réunion par effraction, destruction d'une installation appartenant à autrui, détournement de deniers publics » en vue d'obtenir des liquidités en pleine crise postélectorale.

Katinan rentre d'exil en .

En , Katinan est nommé deuxième vice-président et porte-parole du nouveau parti de Laurent Gbagbo, le Parti des peuples africains – Côte d'Ivoire (PPA-CI). Le même mois, en accord avec le pouvoir politique ivoirien, il est réintégré à la direction générale des impôts, avec toutefois un grade inférieur à celui auquel il pouvait prétendre.

En , il est désigné candidat du PPA-CI à l'élection municipale de Port-Bouët lors du scrutin de .

Notes et références

Naissance en 1966
Naissance en Côte d'Ivoire
Ministre ivoirien du Budget
Personnalité du Front populaire ivoirien
Personnalité du Parti des peuples africains – Côte d'Ivoire

Justin Koné Katinan


بلدية كواكوس دي يستي ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 961 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

كواكوس دي يستي


Cormet de Roselend (1.968 m.o.h.) er et bjergpas i Frankrig. Det ligger i departementet Savoie og krydses af landevejen D902 og D925. Det forbinder Tarentaise-dalen med byen Beaufort. Landevejen D902 går fra hovedbyen i Tarentaise-dalen Bourg-Saint-Maurice til toppen af bjergpasset. Fra Bourg-Saint-Maurice går D902 gennem Vallée des Chapieux. Fra passets toppunkt går landevej D925 til Vallée du Beaufortain.

Galleri

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

Bjergpas i Frankrig
Bjergpas i Alperne
Savoie
Tour de France-stigninger

Cormet de Roselend


The British Second Army was a field army active during the First and Second World Wars. During the First World War the army was active on the Western Front throughout most of the war and later active in Italy. During the Second World War the army was the main British contribution to the Normandy landings on 6 June 1944 and advance across Europe.

First World War
The Second Army was part of the British Army formed on 26 December 1914, when the British Expeditionary Force was split in two due to becoming too big to control its subordinate formations. The army controlled both III Corps and IV Corps. Second Army spent most of the war positioned around the Ypres salient, but was redeployed to Italy as part of the Italian Expeditionary Force between November 1917 and March 1918.

In 1919 it was reconstituted as the British Army of the Rhine.

Commanders
 1914–1915 General Sir Horace Smith-Dorrien
 1915–1917 General Sir Herbert Plumer
 1917–1918 General Sir Henry Rawlinson
 1918 General Sir Herbert Plumer

Second World War

France, 1944
The formation was commanded by Lieutenant-General Miles Dempsey and served under the 21st Army Group. Two of its formations, I Corps (also containing Canadian units) and XXX Corps took part in Operation Neptune, the 6 June D-Day landings that commenced Operation Overlord, with its remaining units coming ashore during the remainder of Overlord's Normandy campaign. The third corps to land, VIII Corps, entered the line during late June to add its weight to the assault; in particular for the launching of Operation Epsom. The main British objective during the early stages of the campaign was to capture the French city of Caen, the so-called Battle for Caen. However, due to various factors the city was not captured until mid-July during Operation Atlantic, conducted by Canadian troops under the command of Second Army.

By the end of July, American forces had broken out of Normandy. As they swept east, the German Seventh Army was pinned by the Second Army and trapped in pockets around Falaise. The German formation was subsequently annihilated during the battle of the Falaise pocket. The Second Army then commenced a dash across France in parallel with the Americans on its right, and the Canadians on its left. During the interim, I Corps was transferred from Second Army's control, and assigned to the First Canadian Army. Due to the heavy casualties sustained by the army during the Normandy campaign, the 59th (Staffordshire) Infantry Division was disbanded in August 1944 to make up for the infantry deficit.

Belgium and the Netherlands
Second Army entered Belgium quickly, and cleared much of the country. Its captures included the capital Brussels and the port city of Antwerp.

Second Army's highest profile operation in 1944, apart from Operation Overlord, was providing the main force for Operation Market Garden. During the operation, American (82nd and 101st), British (1st) and Polish (1st Polish Parachute Brigade) airborne troops, outside the control of Second Army, were landed to capture vital bridges over several rivers in the east of the Netherlands, in order to allow Second Army's XXX Corps to cross the Rhine and advance into Germany, relieving the parachute troops en route. However, the single road XXX Corps had to traverse caused enormous logistical difficulties and, combined with German counterattacks, the operation failed resulting in the loss of much of the 1st Airborne Division during the Battle of Arnhem.

Second Army spent the rest of 1944 exploiting the salient in the German line that it had created during Operation Market Garden, to advance on the Rhine and Meuse rivers in the Netherlands. The final part of this advance took place in mid-January 1945, with the clearing of the Roermond Triangle (codename Operation Blackcock) by XII and VIII Corps. This enabled the completion of the advance on the River Roer.

During February, 1945, Second Army entered a holding phase. Whilst it pinned down the German forces facing it, the Canadian First Army and US Ninth Army made a pincer movement from north and south (Operations Veritable and Grenade) which pierced the Siegfried Line in that area and cleared the remaining German forces west of the Rhine in conjunction with further American offensives in the south of the Rhineland.

Germany, 1945
Second Army crossed the Rhine on 23 March in an attack codenamed Operation Plunder. It then headed across the North German Plain towards Osnabrück, with the First Canadian Army on its left wheeling to clear the north of the Netherlands and the area of Lower Saxony west of Oldenburg. The US Ninth Army on its right turned south-east towards Lippstadt to trap the German Army Group B, under General Walther Model, in an enormous pocket in the Ruhr. With Army Group B trapped, the last major German formation in the west had been neutralized.

Second Army reached the Weser on 4 April, the Elbe on 19 April, the shore of the Baltic Sea at Lübeck on 2 May. On 3 May, Hamburg capitulated.  By 7 May the Soviet Army had met up with the British forces. Shortly thereafter, the Second World War in Europe came to an end with the surrender of the government of Karl Dönitz, who had succeeded Adolf Hitler after his suicide.

Commanders
 July 1943 – January 1944 Lieutenant-General Kenneth Anderson
 January 1944 – August 1945 Lieutenant-General Miles Dempsey

Order of battle

Operation Overlord
 I Corps
 VIII Corps
 XII Corps
 XXX Corps

Operation Market Garden
 VIII Corps
 XII Corps
 XXX Corps

See also

 Battle of Villers-Bocage
 Operation Charnwood
 Operation Goodwood
 Operation Perch
 Operation Windsor
 Second Battle of the Odon

Second Army landing zones during Operation Overlord
 Gold Beach
 Juno Beach (First Canadian Army's 3rd Canadian Division and 2nd Canadian Armoured Brigade)
 Sword Beach

Notes

References

External links
 Battle of the Roermond Triangle, Jan 1945
 Timeline of 1945 in Western Europe

1914 establishments in the United Kingdom
Military units and formations established in 1914
02
02
02
Military units and formations of the British Empire in World War II

Second Army (United Kingdom)


10. etape af Giro d'Italia 2018 gik fra Penne til Gualdo Tadino 15. maj 2018.

Matej Mohorič vandt etapen. Esteban Chaves som lå på andenpladsen i klassementet tabte 25 minutter.

Etaperesultater

Samlet

Referencer

Eksterne henvisninger

10

10. etape af Giro d'Italia 2018


حمانا هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بعبدا في محافظة جبل لبنان. وتبعد 26 كم شرق بيروت.

أعلام
 غادة حاتم

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء بعبدا
أماكن مأهولة في لبنان
مدن لبنان

حمانا


Die Liste von Versionenfilmen enthält Versionenfilme, deren fremdsprachige Fassungen als ganzer Film oder zumindest deren Dialogszenen in der jeweiligen Zielsprache neu gedreht wurden. Diese Methode der Filmübersetzung war zu Beginn der Tonfilmära verbreitet, wobei die US-Filmkonzerne vorrangig zwischen 1929 und 1931 Mehrsprachenversionen herstellten, hingegen in Europa der Höhepunkt dieser Exportstrategie von 1931 bis 1933 erreicht wurde. Danach setzte sich in den großen Sprachräumen die Filmsynchronisation als kostengünstigere Variante durch.

Der erste Versionenfilm wurde vom schottischen Produzenten John Maxwell in den Elstree-Studios von British International Pictures nordwestlich von London in Auftrag gegeben, wo der deutsche Regisseur Ewald André Dupont im Sommer 1929 nicht nur Atlantic in englischer Sprache, sondern zeitgleich eine deutsche Sprachversion Atlantik drehte, den ersten deutschen Tonfilm. Einige Monate später stellte man dort in gleicher Kulisse mit kleinen Veränderungen der Handlung auch eine französische Fassung her. Als Film mit den meisten Sprachversionen wird der Revuefilm Paramount on Parade (1930) bezeichnet. In dieser Varieté-Show mit den damaligen beliebten Stars von Paramount und vielen Gaststars in den verschiedenen Fassungen führte jeweils ein Muttersprachler als Zeremonienmeister durch die Handlung. Die Filmhistorikerin Nataša Durovicová nennt bis zu 13 Sprachversionen, wobei die englische Primärfassung als auch die spanische und japanische Version in Hollywood angefertigt wurde und der Filmwissenschaftler Dr. Chris Wahl berichtet, dass Paramount in Joinville eine deutsche, französische, italienische, niederländische, rumänische und tschechische Version herstellen ließ.

Viele der Mehrsprachenversionen (MLV) zählen zu den verschollenen Filmen, darunter besonders viele Sprachversionen von Les Films Paramounts, die in den Joinville-Studios gedreht worden sind.

Amerikanische Filmstudios

Europäische Filmstudios

Indische Filmstudios

Anmerkungen

Literatur
 Jan Distelmeyer: Babylon in FilmEuropa : Mehrsprachen-Versionen der 1930er Jahre Katalogbuch zum CineFest 2005. Edition Text & Kritik, München 2006, ISBN 3-88377-833-8

Weblinks
 Alle Daten der genannten Filme entstammen der Internet Movie Database, Ergänzungen wurden dem Filmportal entnommen und mit weiterhen Einzelnachweisen dokumentiert.

Einzelnachweise

!
Filmgattung
Versionenfilm

Liste von Versionenfilmen


Porsche 935, Le Mans 24 Saat yarışları için Porsche 911 Turbo (930) platformunda tasarlanmış yarış otomobili. 2.4 litre motorundan 850 HP'ye kadar güç alınabilmekteydi. 1979'da Le Mans'ı kazanmıştır.

Porsche 935'ler, Dünya Spor Otomobil şampiyonası (World Sportscar Championship), IMSA GT Şampiyonası (IMSA GT Championship) ve Almanya Spor Otomobil Şampiyonası (Deutsche Rennsport Meisterschaft - DRM) gibi birçok farklı seride yarışmıştır. Genellikle Porsche 935'in katıldığı yarışlarda, 935'lerin müşteri modellerinin de ulaşılabilir olması sebebiyle galibiyet mücadelesi en az beş 935 arasında geçerdi. Aracın büyük turboşarjörünün mekanik yakıt enjeksiyonuyla kontrol edilmesi ve pilotun ayağını gazdan çekmesi ve tekrar gaz vermesi sırasında oluşan turbo gecikmesi ile egzozdan çıkan devasa alev topu ve aracın çok yüksek (800-850 bhp) motor gücü sebebiyle 935'lerin katıldığı yarışlar seyirciler arasında popülerdi.

Dış bağlantılar

 Porsche resmi web sitesi
  Resmi Porsche web sitesinde 1976 935
 Resmi Porsche web sitesinde 1978 935 "Moby Dick"
 935/77 2 Litre "Baby" profili
 935/78 "Moby Dick" profili

935
Le Mans 24 Saat otomobilleri
Boksör motorlu taşıtlar
1976'da tanıtılan taşıtlar

Porsche 935


16852 Nuredduna este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
16852 Nuredduna este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Costitx de Ángel López și Rafael Pacheco. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,26 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 4,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 16001-17000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

16852 Nuredduna