Max Karl Ernst Ludwig Planck (23 Nisan 1858, Kiel - 4 Ekim 1947, Göttingen), Alman fizikçi ve 1918 Nobel Fizik Ödülü sahibi.

Planck, Kuantum Kuramı'nı geliştirdi ve Termodinamik yasaları üzerine çalıştı. Kendi adıyla bilinen Planck sabitini ve Planck ışınım yasasını buldu. Ortaya attığı kuantum kuramı, o güne değin bilinen fizik yasaları içinde devrimsel ve çığır açıcı nitelikteydi.

Gençliği ve Kariyeri
Planck, geleneksel ve entelektüel bir aileden gelmektedir. Baba tarafından büyük dedesi ve dedesi Göttingen'de ilahiyat profesörüydüler. Babası Kiel ve Münih'te hukuk profesörüydü.

Planck Kiel, Holstein'da doğdu. Babası Johann Julius Wilhelm Planck ve annesi babasının ikinci eşi olan Emma Patzig idi. O, Karl Ernst Ludwig Planck Marx adıyla vaftiz edildi ve ona verilen isim Marx birincil adı olarak belirlenmişti. Ancak 10 yaşındayken Max ismi ile imza atmış ve hayatının devamında bu ismi kullanmıştır. O, ailenin altıncı çocuğuydu. İki tane kardeşi babasının ilk evliliğindendi. Onun ilk anıları arasında, 1864 yılında İkinci Schleswig Savaşı sırasında Kiel içine Prusya ve Avusturya askerlerinin yürüyüşü oldu. 1867 yılında ailesiyle beraber Münih'e taşındılar ve Max Maximilians Gymnasium okuluna alındı. O, burada Hermann Müller vesayeti altında geldi. Hermann bir matematikçiydi ve Max'a mekaniği ve astronomiyi öğretti. Müller'den ilk Enerjinin Korunumu Yasası'nı öğrendi. Plank 17 yaşındayken erken mezun oldu. Bu Planch'ın ilk fizik alanına temasını sağladı.

Planck müzikte de yetenekliydi. Şan dersleri aldı: piyano, çello ve org çaldı. Ayrıca şarkılar ve opera besteledi. Ancak, o bunların yerine fizik okumayı seçti. Münih'te fizik profesörü olan Philipp von Jolly dersine girecek olan Planck'a bir tavsiye de bulundu ve şu cümleyi söyledi: "Bu alanda, hemen hemen her şey zaten keşfedilmiş ve bütün olay geride kalmış olan delikleri doldurmak.". Planck da "yeni şeyler keşfetmek isteyen birisinin olmadığı" cevabını verdi. Ancak bu alanın bilinen temelini anlamak için Münih Üniversitesinde 1874 yılında çalışmalarına başladı. Jolly gözetiminde, Planck bilimsel kariyeri ile ilgili sadece deneyler yapıyordu. Isıtılmış platinin içinden hidrojenin difüzyon üzerinde çalışıyordu ama daha sonra teorik fiziğe aktarıldı. 1877 yılında fizikçi Hermann von Helmholtz ve Gustav Kirchhoff; ve matematikçi Karl Weierstrass ile bir yıllığına çalışmak için Berlin'e gitti. O, Helmholtz'un hiçbir zaman hazırlanarak gelmediğini yazmış. Ayrıca çok yavaş konuştuğunu, yanlış hesaplamalar yaptığını ve onu dinlerken sıkıldığını yazmış. Kirchhoff da konuşmalarında kuru ve monoton olduğunu ama derslere özenle hazırlanmış olduğunu yazmıştır. Helmholtz ile yakın arkadaş oldu. Oradayken o, alanı olarak Isı Teorisi'ni seçmesi için götürdü, Clausius yazılarını da çoğunlukla kendi isteği üzerine çalışmıştır. 1878 yılında Planck, eleme sınavlarını geçti ve Şubat 1879'da tezini savundu. Tezi ise, "ber den zweiten Hauptsatz der mechanischen Wärmetheorie" (Termodinamiğin İkinci Yasası Üzerine) idi. O, sonra Münih'te eski okulunda matematik ve fizik eğitimi verdi.

Haziran 1880 yılında ise Max, habilitasyon tezini sundu. Tez başlığı "Gleichgewichtszustände isotroper Körper in verschiedenen Temperaturen" (Farklı Sıcaklıklarda İzotropik Cisimlerin Denge Durumları) idi.

Akademik kariyeri
O, habilitasyon tezinin tamamlanması ile Münih'te ücretsiz olarak çalışan özel öğretim üyesi oldu. O sıralarda Max, akademik pozisyon için teklif bekliyordu. Başlangıçta akademik topluluk tarafından göz ardı edilmesine rağmen, ısı teorisi alanında yaptığı çalışmalarını daha da ilerletti ve farkında olmadan aynı Gibbs gibi başka termodinamik formalizmine katkıda bulundu. Entropi ile ilgili Clausius'un fikirleri eserlerinde merkezi bir rol oynadı.

1885 yılında Planck, Kiel Üniversitesi'nde teorik fizik alanına doçent olarak atandı. Entropi ve özellikle fiziksel kimya uygulanan tedavisiyle ilgili daha fazla çalışmalar yaptı. 1897 yılında Treatise'sını (bilimsel çalışma) yayınladı.. O, elektrolitik ayrışma Svante Arrhenius teorisi için bir termodinamik temel önerdi. 4 yıl içerisinde Berlin Üniversite'sinde Kirchhoff'un konumuna varis gösterildi. Bu olay muhtemelen Helmholtz'un aracılığı sayesinde gerçekleşti ve 1892 yılında profesör oldu. 1907 yılında Planck, Viyana'da Boltzmann'ın pozisyonu teklif edildi ama Berlin'de kalmak için teklifi reddetti. 1909 yılı süresince, Berlin Üniversitesin'de profesör olarak O, New York Columbia Üniversitesinde Teorik Fizik Ernest Kempton Adams Öğretim Üyesi olmaya davet edildi. Onun derslerinden bir dizisi Columbia Üniversitesi profesörü AP Wills tarafından tercüme edildi ve yayımlandı.. 10 Ocak 1926 tarihinde Berlin'den emekli oldu.

Ailesi
1887 Mart ayında Planck, Marie Merck (1861-1909) ile evlendi. Kiel'de bir apartman dairesi kiraladı ve onunla oraya taşındı. Dört tane çocukları oldu. İsimleri Karl (1888-1916), ikizler Emma (1889-1919) ve Grete (1889-1917); ve Erwin (1893-1945).

Planck ailesi, Berlin'de oturdukları apartman dairesinden sonra, Berlin-Grunewald, Wangenheimstrasse 21'de bir villada yaşamaya başladılar. O bölgede birçok profesör oturuyordu. Bunların içinde ilahiyat profesörü Adolf von Harnack da vardı. Harnack yakın zamanda Planck'ın en iyi arkadaşlarından biri olmuştu. Planckların evi, yakın zamanda kültür ve sosyal merkezine dönüştü. Albert Einstein, Otto Hahn ve Lise Meitner gibi çok sayıda tanınmış bilim adamları sık sık ziyaret ederlerdi. Ortaklaşa performans sergiledikleri müzik geleneği zaten Helmholtz evinde kurulmuştur.

Birkaç mutlu yıldan sonra, 1909 Temmuz ayında Marie Planck muhtemelen veremden öldü. 1911'in Mart ayında Planck, Marga von Hoesslin (1882-1948) ile evlendi. Aralık ayında beşinci çocukları dünyaya geldi.

Birinci Dünya Savaşı sırasında ikinci oğlu Erwin, 1914 yılında Fransızlar tarafından esir alınmıştı. Bu sırada en büyük oğlu Karl, Verdun eyleminde öldürüldü. Grete ilk çocuğunu doğururken öldü. Bu olaydan iki yıl sonra kız kardeşi de aynı şekilde öldü. Bu doğan iki kız çocuğuna annelerinin isimleri verildi. Planck, bu acıya metanetle dayandı.

1945 Ocak ayında Erwin, Hitler'e suikast girişiminde bulundu ancak başarılı olamadı. Nazi Volksgerichtshof tarafından ölüm cezasına çarptırıldı. Erwin, 23 Ocak 1945 tarihinde idam edildi. Eşleri: Marie Merck (evlenme tarihi 1887), von Marga Hoesslin (evlenme tarihi 1910)
-Çocukları: Karl (1888-1916), ikizler Emma (1889-1919) ve Grete (1889-1917), Erwin (1893-1945), Hermann (1911-1954)

Berlin Üniversitesi'nde profesörlüğü
Planck, Berlin'deyken yerel Fizik Derneği'ne katıldı ve şu sözleri yazdı: "Ben o günlerde orada teorik fizikçi olarak bulunuyordum. Bu benim için kolay olmadı. Çünkü sözüme entropi ile başladım. Bu konuya o zamanlarda rağbet görülmüyordu. Bu yüzden matematiksel bir hortlak gibi olarak kabul edildi.". Onun girişimi sayesinde, Almanya'nın çeşitli yerel Fiziksel Dernekleri 1898 yılında birleşti çünkü Alman Fizik Derneği (Deutsche Physikalische Gesellschaft, DPG) oluşturmak istiyorlardı. 1905 ve 1909 yılları arasında Planck, orada başkanlık yaptı.

Planck, altıncı dönemin teorik fizik derslerine başlamıştı. Lise Meitner'e göre, dersleri kuru ve biraz kişiliksizdi. Ama İngiliz katılımcı James R. Partington, dersler için şunları söyledi: "Not kullanmadan, hiçbir hata yapmayarak, konuşmasında hiçbir tutukluk olmadan geçti. Dinlediğim en iyi dersti." Sözlerine şu cümle ile devam etti: "Ayakta dersi dinleyen birçok kişi vardı. Konferans salonu, iyi ısıtılmış ve oldukça yakın olduğu için dinleyicilerin bazıları zaman zaman yere düştü. Ama bu dersin akışını bozmadı. Planck, aslında gerçek bir okul kurmadı. Sadece 20 tane yüksek lisans yapan öğrencisi oldu. Bunlardan yedisi:
1897 Max Abraham (1875–1922)
1904 Moritz Schlick (1882–1936)
1906 Walther Meissner (1882–1974)
1906 Max von Laue (1879–1960)
1907 Fritz Reiche (1883–1960)
1912 Walter Schottky (1886–1976)
1914 Walther Bothe (1891–1957)

Siyah-cisim Işıması
1894 yılında Planck, siyah cisim radyasyon sorununa ilgi gösterdi. Sorun 1859 yılında Kirchhoff tarafından ifade edilmişti: "Neden siyah bir cisim tarafından yayılan elektromanyetik radyasyonun yoğunluğu sıklığına ve cismin sıcaklığına bağlıdır?" Soru deneysel olarak incelenmiştir ve hiçbir teorik değer deneysel değer ile eşleşmemiştir. Wilhelm Wien, Wien yasasını önerdi. Bu yasaya göre doğru bir şekilde yüksek frekanslarda davranış tahmin edilebilir, ancak düşük frekanslarda başarısız şekilde tahmin edilebilirdi. Rayleigh-Jeans yasası da ayrıca o probleme yönelik bir yasaydı. Bu yasa daha sonra "ultraviyole felaket" olarak bilineni yarattı, ancak birçok ders kitaplarının aksine bu Planck için bir motivasyon kaynağı oldu.

Planck, 1899 yılında problemin çözümüne bir çözüm önerdi ve buna "temel bozukluğun ilkesi" adını verdi. Bu ona Wien'in yasasının türetmek için ideal bir osilatör entropi hakkında varsayımlar sağladı. Yakında deneysel kanıtlar yeni bir yasa olmadığını ispat etti. Bu yüzden Planck, hayal kırıklığına uğradı. Planck'ın yaklaşımı ünlü "siyah cisim radyasyon yasası"nın ilk versiyonunu türetmek oldu. Bu yasa deneysel olarak gözlemlenebilen siyah cisim spektrumu olarak nitelendirdi. İlk olarak 19 Ekim 1900 tarihinde DPG bir toplantıda önerildi ve 1901 yılında yayınlandı. Bu ilk türevde enerji kantizasyonu içermiyordu ve istatistiksel mekaniği kullanamadı. 1900 yılının Kasım ayında Planck'ın ilk yaklaşımı  termodinamiğin ikinci yasasının Boltzmann'ın istatistiksel yorumuna dayanarak o radyasyon yasasının arkasında ilkeleri daha temel bir anlayış kazanma yolu arıyordu. Planck Boltzmann yaklaşımının böyle  felsefi ve fiziksel etkileri derinden şüphelenerek daha sonra şu cümle ile bitirdi: "bir umutsuzluk eylemi... Fizik hakkındaki önceki kanaatlarımdan herhangi birini feda etmeye hazırdım." 14 Aralık 1900'de DPG'ye sunulan yeni türetiminin arkasındaki temel varsayım, şu anda Planck postülatı olarak bilinen, elektromanyetik enerjinin yalnızca nicelenmiş biçimde yayılabileceğiydi. Başka bir deyişle enerji sadece bir temel birimi <math>E = h \nu</math> ve katları olabilir. Burada <math>h</math> Planck sabiti ayrıca (1899 yılında zaten tanıtıldı) Planck'ın kuantum kuramı olarak da bilinir. <math>\nu</math> ise (Yunan harfi olarak nu, Roman alfabesindeki v değildir) radyasyon frekansıdır. Burada tartışılan konu enerjinin temel birimini <math>h \nu</math>'den ve  sadece <math>h</math> ifade edildiğidir. Fizikçiler şimdi bu niceliklere proton diyorlar ve frekans olan bir foton kendine özgü ve eşsiz enerjiye sahiptir. Bu frekanstaki toplam enerji, frekanstaki fotonların sayısının <math>h \nu</math> çarpımına eşittir.

İlk başlarda Planck, kantizasyonu "saf formel bir varsayım... Aslında ben bu konuda pek düşünmedim..." Günümüzde bu varsayım ile klasik fizik ile uyumsuzdur ancak kuantum fiziğinin doğumu olarak kabul edilir ve Planck'ın kariyerinin büyük entelektüel başarısıdır. (Ludwig Boltzmann 1877'de teorik kağıdın da fiziksel bir sistemin enerji halleri ayrık olabilme olasılığını tartışılıyordu) Planck sabitinin keşfi fiziksel birimlerin yeni bir dizi evrensel tanımlamaya etki ediyordu (Planck uzunluğu ve Planck kütlesi gibi). Bütünüyle kuantum teorisinin dayandığı temel fiziksel sabitler dayanmaktadır. Planck'ın fizik temeline katkısı ona 1918 yılında Nobel Fizik Ödülü'nü kazandırdı.
Daha sonra enerjideki kuantumu anlamaya çalıştı. Ama boşuna uğraşmıştı. Hatta birkaç yıl sonra Rayleigh, Jeans ve Lorentz gibi diğer fizikçiler klasik fizik ile uyum sağlayacak Planck sabiti sıfır yapma amacını gösterdiler ama Planck bu sabitin sıfır olmayan bir değer olduğunu biliyordu. O "Jeans'in inadını anlamak mümkün. Varolanı asla gerektiği gibi kullanmayan bir kuramcı örneği. Aynı filozof Hegel gibi. Kendi iradeleri yoksa gerçekle onlar için çok kötü" dedi. Max Born bir yazısında Planck için "O doğası gereği muhafazakâr bir zihin oldu. O spekülasyonlar konusunda oldukça şüpheli birisi." ifadelerinde bulundu.

Einstein ve görelilik teorisi
1905 yılında, şimdiye kadar tamamen bilinmeyen Albert Einstein'ın üç çığır açan kâğıtları Annalen der Physik dergisinde yayınlandı. Planck özel görelilik teorisinin önemini hemen kabul eden birkaç kişi arasındaydı. Onun etkisi sayesinde, bu teori yakında yaygın olarak Almanya'da kabul edildi. Planck, aynı zamanda görelilik teorisini uzatmak için epeyce katkıda bulunmuştur.

Einstein'ın ışık alanı (foton) hipotezi (Fotoelektrik etki, Philipp Lenard'a ait 1902 keşfetmiştir) başlangıçta Planck tarafından reddedildi. O tamamen Maxwell'in elektrodinamik teorisini atmak için isteksizdi. Ona göre "ışık teorisi onlar onlarca yıl geriye atacaktı."

1910 yılında Einstein klasik fiziğin bir başka fenomen örneğine yani düşük sıcaklıklarda özgül ısı anormal davranışlarına dikkat çekti. Planck ve Nernst çelişkilerin açıklamak için Birinci Solvay Konferansı (Brüksel 1911) düzenlediler. Bu toplantıda Einstein Planck'ı ikna etmeyi başardı. Bu arada, Planck Berlin Üniversitesi'nin Dekanı olmuştu. Bu da ona 1914 yılında Einstein'a üniversitede profesörlük için teklifte bulunmayı sağladı. İki bilim insanı yakın arkadaş oldu ve birlikte müzik çalmak için sık sık bir araya geldiler.

Birinci Dünya Savaşı
Planck Birinci Dünya Savaşı sırasında halkın yaşadığı telaşı şu sözlerle dile getirdi "O kadar korkunç ki, ama ayrıca o kadar güzel ve beklenmedik şeyler var ki; en zoru iç siyasi tüm tarafların birleşmesi ile sorunlar ve yumuşak çözümüdür. O iyi ve soylu her şeyi öven birisi." Bununla birlikte, Planck'ın milliyetçiliği aşırıya kaçtı. 1915 yılında, İtalya İtilaf Devletleri'ne katılmak üzereyken bir anda O, İtalya'dan gelen bir bilimsel kağıdı başarıyla onaylattı. Bu da ona Prusya Bilimler Akademisi'nden bir ödül almayı sağladı. Planck, oranın dört daimi başkanından biriydi. Planck, ayrıca kötü ünlü "93 Aydının Manifestosu"nu imzaladı. Ama 1915 yılında Planck, Hollandalı fizikçi Lorentz ile birkaç toplantıdan sonra, Manifesto'nun parçalarını iptal etti. Sonra 1916 yılında Alman yayılmacılığına karşı bir deklarasyon imzaladı.

Savaş sonrası ve Weimar Cumhuriyeti
Çalkantılı savaş sonrası yıllarda, Planck Alman fizik otoritesinin yüksek makamındayken meslektaşlarına "Direnin ve çalışmaya devam edin" sloganını yayınladı.
1920 Ekim ayında Planck ve Fritz Haber Notgemeinschaft der Deutschen Wissenschaft'ı (Alman Bilim Acil Örgütü) kurdu. Amaçları bilimsel araştırma için mali destek sağlanmaktı. Örgütü yaymak istiyorlardı ve paraların büyük bir kısmını yurt dışından temin ediyorlardı.

Planck, aynı zamanda Berlin Üniversitesi'nde, Prusya Bilimler Akademisi'nde, Alman Fizik Derneği'nde ve Kaiser-Wilhelm-Gesellschaft'ta (1948 yılında Max-Planck-Gesellschaft hâline geldi) liderlik pozisyonunda bulundu. Bu zamanlarda Almanya da araştırma için ekonomik koşullar pek de parlak değildi. İki savaş arası dönemde, Planck Deutsche Volkspartei (Alman Halk Partisi) üyesi oldu. Bu partinin kurucusu Nobel Barış Ödülü almış Gustav Stresemann'dı. Planck, genel oy kullanma hakkı ile aynı fikirde değildi.

Kuantum Mekaniği

1920'lerin sonunda Bohr, Heisenberg ve Pauli kuantum mekaniğinin Kopenhag yorumunu üzerine çalışmışlardı ancak Planck tarafından reddedildi ve daha sonra Schrödinger Laue ve Einstein tarafından yapıldı. Fazla çalışması sadece kuantum teorisini pekiştirdi. Hatta onun ve Einstein'ın felsefesine kuvvetli tepki gösterdiler. Planck, daha önceden gözlem deneyimi yaşadı. Şu cümleyi söyledi: "Bilimsel gerçekleri rakipleri yenmek için değil onları ikna etmek ve onların ışığı görmek için kullanılır. Çünkü ileride var olan rakipler ölebilir. Ve yeni yetişen nesil bununla aşina olur."

Nazi diktatörlüğü ve İkinci Dünya Savaşı
Naziler 1933 yılında iktidarı ele geçirdiğinde Planck 74 yaşındaydı. O, Yahudi olan arkadaşlarının ve meslektaşlarının kovulmalarına ve aşağılanmalarına tanık oldu. Yüzlerce bilim insanı Almanya'dan göç etti. O, yine de "Dayanın ve çalışmaya devam edin" sloganını yayınladı ve göç etmeyi planlayan arkadaşlarına Almanya'da kalmalarını istedi. Çünkü bu krizin yakın zamanda azalacağını umuyordu. Otto Hahn Yahudi profesörlerine yapılan bu muameleyi kamuya bildirmek amacıyla tanınmış Alman profesörleri toplamak için Planck'tan yardım istedi. Planck şu sözlerini yayınladı: "Bugün 30 adamı alırsanız, yarın 150 tanesi gelip konuşma yapacaktır. Çünkü onlar başkalarının pozisyonlarını devralmak için inanılmaz istekli olacaktır." Planck'ın liderliğinde Kaiser-Wilhelm-Gesellschaft (KWG) Fritz Haber ile ilgili olanlar haricinde, Nazi rejimi ile açık bir çatışma kaçınılması lazımdı. Planck Adolf Hitler ile konuyu görüşmek için çalıştı ama başarısız oldu. Ertesi yıl 1934 yılında Haber sürgünde öldü.

Bir yıl sonra Planck, KWG tarafından düzenlenen biraz kışkırtıcı tarzda Haber için resmi bir anma toplantısı oldu. Ayrıca Planck Yahudi bilim adamlarını KWG'da çalışmaya devam etmelerini gizlilikle sağlamıştır. 1936 yılında KWG başkanlığı sonlandırılmış ve Nazi Hükûmeti ona baskın yapmıştır. Almanya'daki siyasi iklim giderek daha düşmanca davranmaya başladı. Planck'a saldırdılar. Planck'ı kökenine dair bir soruşturmaya aldılar. 1'de 16 ihtimalle Yahudi olduğu ortaya çıktı. Ama Planck bunu inkâr etti.

1938 yılında, Planck, 80. doğum gününü kutladı. Fransız fizikçi Louis de Broglie'ye Max-Planck madalyası verildi ve bir kutlama düzenlendi. 1938 sonunda, Prusya Akademisi kalan bağımsızlığını kaybetmiş ve Naziler tarafından ele geçirilmişti. Planck başkanlığından istifa ederek protesto etti. Planck bu zamanlarda sık sık seyahatlere katılıyordu. Hatta 5 yıl sonra Alp Dağının üç bin metre tepesine tırmanmıştır.

Planck ve eşini şehirden ayrılıp kırsal yerlerde yaşamaya zorlandılar. Çünkü İkinci Dünya Savaşı sırasında Müttefikler Berlin'e karşı bombardımanları artırıyordu. 1942 yılında şunları yazdı: "Benim içinde ateşli bir şekilde direnme arzusu büyüdü ve yeni bir yükselişin başlamasına tanık olabilmek için uzun yaşadım." Şubat 1944'te Berlin'de yaptığı evi tamamen bir hava saldırısıyla imha ettiler. Bütün bilimsel kayıtları ve yazışmaları yok oldu. Yaşadığı kırsal yere iki taraftan Müttefik askerleri geliyordu. Savaşın sonunda o Göttingen'de bir akrabasının yanına gitti.

Planck, elli yaşından sonra birçok kişisel trajediler dayandı. 1909 yılında, ilk eşi evlendiklerinden 22 yıl sonra öldü. Onu iki erkek çocuk ile ikiz kızlar ile bıraktı. Planck'ın büyük oğlu Karl, 1916 yılında öldürüldü. İki tane kızı doğum sırasında öldüler. Margarete 1917 yılında, Emma ise 1919 yılında öldü. İkinci Dünya Savaşı sırasında 1944 yılında bir bomba ile Berlin'deki evleri yok oldu. 20 Temmuz'da en küçük oğlu Erwin, Hitler'e suikast yüzünden tutuklandı ve 1945 yılında öldü. Bunlara rağmen yaşamaya devam etti. Savaşın sonunda oğlu, ikinci eşi ile Göttingen'deki akrabalarına gittiler ve 4 Ekim 1947 yılında burada öldü.

Dini görüşleri
Planck alternatif görüşe ve dinlere karşı çok hoşgörülü birisiydi. Sembollerle alay ettiği için ateistleri eleştirmişti. Çünkü aşırı dindar kişiler için bazı semboller çok önemliydi ve o bunun önemini vurguladı.

Planck, hayal gücü kuvvetli ve inançlı bir bilim insanı kabul edilir. Buradaki inanç "hipotez üzerinde çalışma" ile benzer özelliği taşımaktadır. Örneğin nedensellik ilkesi doğru ya da yanlıştır, burada bir inanç eylemi vardı. Ve şunları söylemiştir: "Dinde ve bilimde tanrı inancı gerekebilir. İnananlar için tanrı bir başlangıçtır. Fizikçiler için her şeyin sonundadır."

Daha sonraki yaşamında Planck, Tanrı'nın var olduğuna kanaat etti ve deist oldu. Bir söylentiye göre Planck'ın ölümünden altı ay önce Katolik olduğu açıklandı.

Onur ve ödüller
"Pour le Mérite" 1915 yılında
Nobel Fizik Ödülü 1918 yılında
Lorentz Madalyası 1927 yılında
Franklin Madalyası 1927 yılında
Adlerschild des Deutschen Reiches 1928 yılında (Almanya Cumhurbaşkanlığı tarafından)
Max-Planck Madalyası 1929 yılında Einstein ile beraber
Copley madalyası 1929 yılında
 Planck Frankfurt, Münih (TH), Rostock, Berlin (TH), Graz, Atina, Cambridge, Londra ve Glasgow üniversitelerinden fahri doktora aldı.

Yayınları
 Translated in
 Translated in

 Translated in

Kaynakça

1858 doğumlular
1947 yılında ölenler
Alman fizikçiler
Alman Nobel Ödülü sahipleri
Nobel Fizik Ödülü sahipleri
Münih Ludwig Maximilian Üniversitesinde öğrenim görenler
Berlin Humboldt Üniversitesinde öğrenim görenler
Kuantum fizikçileri
Termodinamikçiler
Deistler
Teorik fizikçiler
Prusya Bilim Akademisi üyeleri
St Petersburg Bilimler Akademisi'nin muhabir üyeleri
Rusya Bilimler Akademisi'nin muhabir üyeleri (1917-1925)
SSCB Bilimler Akademisi'nin şeref üyeleri
Almanya'da ölenler

Max Planck


Henrik 6. (også Henry 6., Heinrich 6., Henri 6. og Henrique 6.) kan henvise til:

Regenter
 Henrik 6. (Tysk-romerske rige) (1165-1197) – tysk konge 1190-1197, tysk-romersk kejser 1191-1197, konge af Sicilien 1194-1197
 Henrik 6., greve af Luxembourg (ca. 1240-1288) – greve af Luxembourg og Arlon
 Henrik 6. af England (1421-1471) – konge af England 1422-1461 og 1470-1471
 Henrik 6. af Reuss-Köstritz (1707-1783) – rigsgreve af Reuss-Köstritz

Skuespil af William Shakespeare
 Henrik den Sjette (skuespil) – serie med tre skuespil af William Shakespeare om Henrik 6. af England
 Henrik den Sjette, del 1
 Henrik den Sjette, del 2
 Henrik den Sjette, del 3

Henrik 6.


Navotas, officially the City of Navotas (), is a 1st class highly urbanized city in the National Capital Region of the Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 247,543 people.

It was formerly part of the Province of Rizal in southern Luzon. It comprises what is known as the CAMANAVA area along with the cities of Caloocan, Malabon, and Valenzuela.

It is known as the Commercial Fishing Hub of the Philippines, for the city has the third largest fish port in Asia and the largest in Southeast Asia. Although it was established on February 16, 1859, Navotas celebrates its foundation day every January 16, the day in 1906 when it finally separated from Malabon. Navotas became a highly urbanized city on June 24, 2007.

Etymology
The entire region of Navotas was once part of Malabon. According to one legend, the long and narrow delta extended unbroken from north to south along the seashore. The strip of land between the former district of Tondo, Manila and this town was eaten away by the sea until an opening was made. Water began to flow through the opening. The geographical change prompted the people to refer to the place as "butas", "nayon ng butas", or "nabutas", a Tagalog word that means breached or pierced through. What began as a natural channel developed into a regular waterway, now known as the Navotas River. In later years, the place came to be known as "Nabotas", then "Navotas".

It was also known as Hacienda de Navotas; it was once owned by the Dominican friars until it was sold to the Pascual family during the early days of the American regime and developed into a residential estate.

San Jose de Navotas was the name given to the locality after its patron saint, Saint Joseph. On June 11, 1859, a "Superior Decreto" established a new parish and municipality under the supervision of Friar Matias Navoa. The populace was divided into two distinct groups, the naturales (locals) and the mestizos. Mariano Estrellas was the gobernadorcillo (petty governor) of the naturales and Mariano Israel, of the mestizos. Today, because records are incomplete, recognition is only given to the gobernadorcillos for the mestizos. A school in honor of San Jose was built and known as "San Jose Academy."

History

Spanish colonial era
The movement for the separation of barrios San Jose, Navotas, and Bangkulasi from Tambobong (now Malabon), then a town in the province of Tondo (later Manila), began on December 20, 1827. Led by the principales of such barrios, such separation was petitioned before the Spanish colonial government when the locals experienced difficulties in doing business transactions and accessing Tambobong's poblacion across what is now the Navotas River for religious events.

On February 16, 1859, the petition was finally granted, separating barrios San Jose, Navotas, and Bangkulasi from Tambobong to form a new distinct town. The town initially composed of four barrios (villages): San Jose, Tangos, Bangkulasi, and Tanza. Later on June 11, the Real Audiencia enacted a Superior Decreto, which established the San Jose de Navotas Parish with a church and parochial school.

On August 6, 1898, Navotas joined the revolutionary government of General Emilio Aguinaldo.

American invasion era
On June 11, 1901, Navotas was eventually incorporated into the newly created province of Rizal with the enactment of Act No. 137.

On October 12, 1903, the town was returned to Malabon by virtue of Act No. 942. On January 16, 1906, Navotas regained its independent municipality status with the enactment of Act No. 1442 which separated it from Malabon.

Philippine independence
On November 7, 1975, Navotas was transferred from the province of Rizal to the newly formed National Capital Region or Metro Manila, by virtue of Presidential Decree No. 824.

Cityhood
On June 24, 2007, Navotas became a highly urbanized city by virtue of Republic Act No. 9387 dated March 10, 2007, after a plebiscite was conducted.

Geography

Topography
Navotas is a coastal town in the northwest part of Metro Manila. It is a narrow strip of land with an aggregated shoreline of approximately . It is bordered on the north by Obando, Bulacan along Sukol Creek which separates it from Balt; on the south by the city of Manila; on the east by the cities of Malabon and Caloocan and bodies of water such as Binuangan River, the Daang Cawayan River, the Dampalit River, the Batasan River, the Navotas River, the Bangculasi Channel, the Malabon Channel and the Estero de Maypajo; and on the west by Manila Bay.

Climate

Barangays

Navotas is politically subdivided into 2 districts, with 18 barangays:

Population Changes

Some barangays in Navotas experienced dramatic population change between 2010 and 2020.  This is because of an ongoing effort by the government to relocate informal settlers from hazard-prone areas to socialized housing built in Barangay Tanza 2.

Navotas East
Navotas East is bounded by Barangay Sipac-Almacen to the north, Barangay Tañong of Malabon (via Estrella Bridge over Navotas River) to the east, Barangay Navotas West to the west, and Brgy. Bagumbayan North to the south. Their patron saint is San Ildefonso.

San Jose

The name of Barangay San Jose was derived from the Diocesan Shrine and Parish of San Jose de Navotas, the first place of worship in the town.

San Roque
Barangay San Roque is bounded by Tangos South to the northwest and north, Tangos North and Tanza, Navotas (via Badeo 5) to the northeast, Brgy. Hulong Duhat, Malabon and Brgy. Flores, Malabon in Malabon to the east (via Navotas River, Badeo 4), Manila Bay to the west and Brgy. Daanghari to the south. Its name is derived from San Roque de Navotas Parish, the first place of worship in the town.

It is famous for its annual fiesta, every last Saturday and Sunday of the month of January. Every fiesta the whole barangay (including Brgy's Tangos North and Tangos South) is filled with stalls and stores. Also every fiesta of San Roque, A. Dela Cruz St. is full of stalls which sell kalamay, from Batangas.

Sipac-Almacen
Barangay Sipac-Almacen is famous for the location of the Navotas City Hall and some points of interest like Navotas National High School, the main high school of Navotas, Navotas Playground, Jollibee, McDonald's and others.

Former Barangays
Until 2018 Navotas had 14 barangays.

Northbay Boulevard South
In accordance with Republic Act No. 10933, approved by President Rodrigo Duterte on August 23, 2017, and ratified in a plebiscite on January 5, 2018, Northbay Boulevard South was divided into Barangays NBBS Kaunlaran, NBBS Dagat-dagatan, and NBBS Proper.

Tangos
Pursuant to Republic Act No. 10934, approved by President Rodrigo Duterte on August 23, 2017, and ratified in a plebiscite on January 5, 2018, Tangos was divided into Barangays Tangos North and Tangos South.

Tanza
Barangay Tanza occupied the northernmost portion of the city, including Isla Pulo which is separated from the city proper, and was bounded by Barangay Binuangan and Salambao in Obando, Bulacan to the north, Manila Bay and Barangay San Roque to the west, Barangay Hulong Duhat and Dampalit, Malabon to the east, and Barangay Tangos to the south.

By virtue of Republic Act No. 10935, approved by President Rodrigo Duterte on August 23, 2017, and ratified in a plebiscite on January 5, 2018, Tanza was divided into Barangays Tanza 1 and Tanza 2.

Both Tanza 1 and Tanza 2 are accessible via Badeo 5 in Barangay San Roque, Navotas and the Tanza-Malabon Bridge in Barangay Hulong Duhat in Malabon.

Demographics

Economy

Fishing and Aquaculture

Navotas has been dubbed as the Fishing Capital of the Philippines. The city is home to the Navotas Fish Port Complex, which is considered as the Philippines's premier fish center.

Shipbuilding and repair
In the ship repair sector, the Navotas complex is expected to accommodate 96 vessels for repair.

Government

Local government

Elected officials

Political profile

With regards to the separation of Navotas from Malabon in 1859 and the organization thereof as a distinct municipality or "pueblo" with its own government and church, this town was headed by the
gobernadorcillos who exercised executive and judicial functions.
However, as this locality was composed of two groups the naturales and the mestizos, each of which had its own gobernadorcillo appointed by the governor-general who was the supreme authority in all local matters, since the inhabitants did not allow choosing their officials. This political system was somehow revoked at the end of the Spanish Regime through the Maura Law of 1883, which guided some of the selected officials to the supervision of an insular authority. During the revolutionary period (from 1898 to 1902), as the democratic system of local governance was being established via the First Philippines Republic and Malolos Constitution, people of Navotas with high character, social position and honorable conduct gathered in a meeting and elected the chief of the town, the
headman of the barrio (barangay) and three officials viz., for police and internal order, justice and civil registry, and taxes and property. In this situation, these elected officials constitute an assembly wherein the chief of the
town was the president, the headman, the vice-president, and the justice officer the secretary. In this period, the name of Navotas LGU and its head were changed from "pueblo to municipality" and from "President to Mayor". Philippine Commission, which exercised supervision over local government, appointed the first local
official. Gradually, election of officials was allowed.

During the period of the Philippine Commonwealth (from 1935 to 1945), the 1935 constitution ushered.
This provided that the President of the Philippines should exercise general supervision over all local
governments. This allowed Navotas to have three leaders. This trend from 1946 to 1972 (during the second Philippine Republic) was toward decentralization. Congress passed laws giving more autonomy to Local Government Units through the grant of additional powers and lessening of national control affairs. This created four Mayors of Navotas. During the Martial Law Period, President Marcos had changed the structure and functions of LGU's, thus
decentralization suffered the set back with the concentration of power on his hands. After December 31, 1975 (expiration of tenure of office of the local elective officials), the President assumed the power of appointment of
the officials as authorized by the people in a referendum held on February 27, 1975. During the Marcos Regime, Navotas had two Mayors.

Navotas was proclaimed as a full-fledged city by virtue of RA 9387 that converted the municipality of Navotas into a highly urbanized city. A plebiscite was held on June 24, 2007, which was ratified the conversion of Navotas into a highly urbanized city.

Education

Navotas has 15 public elementary schools and 6 public secondary schools including Navotas National High School and Kaunlaran High School. The Navotas Polytechnic College located at the North Bay Boulevard South in Kaunlaran Village is owned and operated by the city.

Sports
Navotas was home to the Navotas Uni-Pak Sardines, a founding member of the Maharlika Pilipinas Basketball League during its inaugural season and played for three seasons until the 2019–20 season.

Transportation

Transportation in Navotas is composed of different vehicles.

Notable personalities

 Lean Alejandro,  student leader and left-wing nationalist political activist
 Luz Oliveros-Belardo, National Scientist of the Philippines for Phytochemistry
 Engracia Cruz-Reyes, chef and entrepreneur
 Jorella Marie de Jesus, professional volleyball player
 Froilan Baguion, professional basketball player
 Gerald Santos, singer and actor
 Jelo Acosta, rapper & actor
 Wendy Valdez, beauty queen, and an actress.
 Ate Negi, Comedian, Host

Sister cities
  Parañaque, Philippines
  Manila, Philippines

Notes

References

External links

 [ Philippine Standard Geographic Code]

Cities in Metro Manila
Populated places on Manila Bay
Populated places established in 1859
1859 establishments in the Philippines
Port cities and towns in the Philippines
Highly urbanized cities in the Philippines

Navotas


Orchestra Hall is a concert hall that is located on 11th Street at Peavey Plaza in downtown Minneapolis, Minnesota. The home of the Minnesota Orchestra, it is a major landmark of the southern portion of Nicollet Mall and hosts many events throughout the year, in addition to being the Orchestra's home.

The auditorium seats 2,089, of which about 1,200 are accommodated on the main floor. The remaining seats are placed in three balconies above and along the sides of the main floor. The auditorium is actually a second building separated for acoustical reasons by a one-inch gap from the "shell" which contains the lobby and various administrative offices. The stage contains an unusual feature: a large cube motif in the rear stage wall which continues along the ceiling towards the rear of the auditorium.  The cubes were added for acoustic reasons, successfully, and turned out to be visually striking as well.

History
The Hall was designed by Hardy Holzman Pfeiffer Associates (New York City) with Hammel Green & Abrahamson (Minneapolis) and acoustical engineer Cyril Harris (New York City)[ and opened for the 1974 concert season.

Originally noted for its modernist design, chosen to represent an orchestra for everyone, not what was then perceived to be the formal "elitist" designs of the past.  The exterior of the building was recognizable by its large, blue ventilation ducts. Their unusual size was chosen to reduce air velocity and hence noise.  The lobby area's original "power plant" design was meant to remove tones of class and privilege from the symphony-going experience; it was upgraded in late 1997 and included several bars.  Expansive windows overlooked the street.

Built in 1975, Peavey Plaza was designed by landscape architect M. Paul Friedberg who also designed the Loring Greenway. The plaza holds an amphitheater and water fountain, and is considered one of the endangered historic properties in Minnesota.

Renovation
In April 2007, it was announced that the hall would be undergoing a multimillion-dollar renovation. This renovation was to emphasize the lobby and patron areas.

On April 9, 2010, plans were revealed for a $40 million renovation and expansion. The lobby and public areas were doubled in size and the former utilitarian exterior was replaced with stone and glass. A grand new entrance was also added. KPMB of Toronto were the architects and MBJ of Minneapolis were the structural engineers. Construction began in June 2012 and was completed in June 2013. The lobby was doubled in size, a cross-aisle in the auditorium was added, and new and larger seats were installed, reducing their number by 365 for a total of 2085. A new atrium was added as were new rehearsal rooms, and the women's locker room was expanded.

Acoustics
While aspects of the interior design in the auditorium had a mixed reception, the acoustics were highly praised,  and called "almost too good to be true".

See also
List of concert halls

References

External links
 About Orchestra Hall
 KPMB Architectural Vision

Concert halls in Minnesota
Buildings and structures completed in 1974
Buildings and structures in Minneapolis
Music venues in Minnesota
Tourist attractions in Minneapolis
KPMB Architects buildings

Orchestra Hall (Minneapolis)


الإتريوم (أو السَّحْمَن، رمزه الكيميائي العربي سح، من السَّحَمَة وهي الكُتْلَةُ من الحديد، ذلك أنه فلزّ صلب رماديّ اللون، يشبه لونه لون الحديد) عنصر كيميائي له الرمز Y والعدد الذري 39 في الجدول الدوري. وهو من الفلزات الانتقالية التي تنتمي إلى العناصر الأرضية النادرة وذلك للتشكيل الإلكتروني الخاص بها.
أطلق عليه هذا الاسم نسبة لمنطقة اسمها غروبي إتيربي بالقرب من ستوكهولم في السويد.

مراجع

عناصر كيميائية
فلزات انتقالية

إتريوم


كورت كلابر  كان كاتب يهودي ولد بألمانيا في 4 نوفمبر 1897 وتوفي في 9 ديسمبر 1959 في سويسرا. نزح كلابر من ألمانيا خلال الحرب العالمية الثانية وكان ينشر مؤلفاته باسم كورت هيلد .

كتبه
 Die Barrikaden an der Ruhr
 Die rote Zora und ihre Bande
 Der Trommler von Faido
 Matthias und seine Freunde
 Giuseppe und Maria
 Mein Bruder Georg

روابط خارجية

مراجع

أعضاء في المقاومة الألمانية
الحزب الشيوعي في ألمانيا
عائلات يهودية ألمانية
كتاب أطفال ألمان
كتاب ألمان
كتاب شيوعيون
مواليد 1897
مواليد في ينا
وفيات 1959

كورت هيلد


Will Shetterly (născut 1955) este un scriitor american de fantasy și science fiction. Este cel mai cunoscut pentru romanul său din 1997 Dogland. Acesta a fost inspirat de copilăria autorului și de atracția turistică Dog Land deținută de părinții săi.A primit Minnesota Book Award for Fantasy & Science Fiction pentru romanul său Elsewhere (1991) și a fost finalist cu Nevernever (1993); ambele cărți având acțiunea în același univers Terri Windling's The Borderland Series. A mai scris povestiri pentru diverse antologii Borderland.

Biografie
Este căsătorit cu scriitoarea Emma Bull. Cei doi locuiesc în Minneapolis, MN și sunt membri ai grupului  de autori The Scribblies, alături de Pamela Dean, Kara Dalkey, Nate Bucklin, Patricia Wrede sau Steven Brust. Shetterly și Bull au creat și editat antologiile Liavek care au loc în același univers fictiv.

Shetterly este creatorul personajului de benzi desenate Captain Confederacy, a jucat un rol minor în filmul Toxic Zombies (Bloodeaters) și a candidat pentru postul de guvernator de Minnesota în 1994 din partea partidului Grassroots.

În 2009, a donat arhiva sa departamentului de cărți rare și colecții speciale (department of Rare Books and Special Collections) de la Northern Illinois University.

Bibliografie

Povestiri
 "Bound Things" (Liavek. Ace Books, 1985)
 "A Happy Birthday" (Liavek: The Players of Luck. Ace Books, 1986)
 "Six Days Outside the Year" (Liavek: Festival Week. Ace Books, 1990)
 "Nevernever" (Life on the Border, Terri Windling, ed., Tor Books, 1991)
 "Time Travel, the Artifact, and a Significant Historical Personage" (Xanadu, Jane Yolen, ed., Tor Books, 1993)
 "Danceland" (with Emma Bull) (Bordertown, Edited by Terri Windling. Signet Books and Tor Books, 1996)
 "The Princess Who Kicked Butt]" (A Wizard's Dozen, edited by Michael Stearns. Harcourt Brace, 1993;
Year's Best Fantasy and Horror, Seventh Annual Collection, Ellen Datlow and Terri Windling, eds., St. Martin's Press, 1994; Cricket (Feb 1997))
 "Oldthings" (Xanadu 2, edited by Jane Yolen. Tor Books, 1994)
 "Brian and the Aliens," - tradusă în română ca "Brian și extratereștrii" (Bruce Coville's Book of Aliens: Tales to Warp Your Mind, Bruce Coville, ed., Scholastic, 1995)
 "Dream Catcher" (The Armless Maiden, edited by Terri Windling. Tor Books, 1995)
 Taken He Cannot Be]" (Peter Beagle's Immortal Unicorn, edited by Peter S. Beagle and Janet Berliner. HarperPrism, 1995; Eos 1999 (paperback ed.))
 "Secret Identity]" (from A Starfarer's Dozen, edited by Michael Stearns. Harcourt, 1995)
 "Splatter" (The Sandman Book of Dreams, Neil Gaiman & Ed Kramer, ed. Harper Prism, 2002)
 "Little Red and the Big Bad" (Swan Sister, edited by Ellen Datlow and Terri Windling. Simon & Schuster, 2003)
 "The People Who Owned the Bible" (Self-published on Will Shetterly's blog, 10 ianuarie 2005)
 "Kasim's Haj" (Self-published on Will Shetterly's blog and given into the public domain, 1 ianuarie 2006)

Romane
 Cats Have No Lord (1985)
 Witch Blood (1986)
 The Tangled Lands (1989)
 Elsewhere (1991)
 Nevernever (1993)
 Dogland (1997)
 Chimera (2000)
 Thor's Hammer (The Voyage of the Basset) (2000)
 The Gospel of the Knife (July 2007)
 Midnight Girl ( An Online Novel; scroll to External Links, and it is [2])

Colecții
Double Feature (1995, colecție realizată împreună cu Emma Bull) pentru NESFA Press

Serii antologice
Liavek (1985, Ace Books, editată cu Emma Bull)
Liavek: The Players of Luck (1986,  Ace Books, editată cu Emma Bull)
Liavek: Wizard's Row (1987, Ace Books, editată cu Emma Bull)
Liavek: Spells of Binding (1988, Ace Books, editată cu Emma Bull)
Liavek: Festival Week (1990, Ace Books, editată cu Emma Bull)

Nonfiction

Premii

A câștigat Minnesota Book Award for Fantasy & Science Fiction pentru romanul Elsewhere.  Romanul său The Gospel of the Knife a fost nominalizat în 2008 pentru Premiul World Fantasy.

Referințe și note

Legături externe
Official website
Will Shetterly's weblog
Bibliography  on SciFan
 Bio page on Endicott Studio website

Spoilers — Elsewhere & Nevernever review
Minor spoilers — another Elsewhere & Nevernever review
http://www.scribd.com/doc/23015360/Midnight-Girl

Nașteri în 1955
Scriitori americani de literatură științifico-fantastică
Romancieri americani
Scriitori americani de literatură fantastică

Will Shetterly


Prema kineskim legendama, Hou Ji (ili Houji; kineski 后稷, Hòu Jì, Hou Chi) bio je junak koji je unaprijedio kinesku agrikulturu tijekom dinastije Xije. Njegovi su roditelji bili car Ku i Kuova supruga Jiang Yuan, koja je rodila Hou Jija nakon što je stala u otisak stopala boga neba Shangdija. Preko oca, Hou Ji je bio potomak Žutog Cara.

Osobno ime Hou Jija bilo je Qi (棄) – "napušteni". Kralj Tang od Shanga je Qiju dao postumno ime Hou Ji. Hou Ji je bio otac sina Buzhua te predak kraljeva iz dinastije Zhou.

Izvori

K. C. Wu (1982). The Chinese Heritage. Crown Publishers. .

Kineska mitologija

Hou Ji


Victor Georg Kühnel (født 9. april 1889 i Aarhus, død 27. april 1971 i Haderslev) var en dansk maler og søn af Sophus Frederik Kühnel.

Kühnel er uddannet på Kunstakademiet i København og hos Harald Giersing på hans malerskole.

Victor Georg Kühnel malede især landskaber og portrætter, ofte mørke og præget af en alvorsfuld stemning. Kühnel stor indsats for kunstlivet i Sønderjylland. Hans signatur er VGK.

Eksterne henvisninger

Malere fra Danmark

Victor G. Kühnel


Bånd på livet er en dansk kortfilm fra 2000, der er instrueret af Annette K. Olesen efter manuskript af hende selv, Jens Korse, Oliver Zahle og Lars le Dous.

Handling

Medvirkende
 Oliver Zahle - Kristian/Jacob
 Iben Hjejle - Alberte
 Lars le Dous - Modedesigner
 Ellen Hillingsø - Modedesigner
 Anne Louise Hassing - Pige ved busstoppested
 Thure Lindhardt - Modedesigner
 Jacob Thuesen - Modedesigner
 Meliha Saglanmak - Rengøringsdame
 Jens Korse - Arbejder
 Lars Kaalund - Meningsleverandør
 Ingolf Gabold - Museumsgæst
 Kirsten Nørskov - Museumsgæst

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2000

Kortfilm fra Danmark

Bånd på livet


Die Coppa Italia 1988/89, den Fußball-Pokalwettbewerb für Vereinsmannschaften in Italien der Saison 1988/89, gewann Sampdoria Genua. Sampdoria traf im Finale auf den SSC Neapel und konnte die Coppa Italia zum dritten Mal gewinnen. Weiterhin konnte Sampdoria seinen Vorjahrestriumph wiederholen. Als italienischer Pokalsieger nahm Sampdoria Genua in der nächsten Saison am Europapokal der Pokalsieger teil.

1. Gruppenphase

Gruppe 1

|}

Gruppe 2

|}

Gruppe 3

|}

Gruppe 4

|}

Gruppe 5

|}

Gruppe 6

|}

Gruppe 7

|}

Gruppe 8

|}

2. Gruppenphase

Gruppe 1

|}

Gruppe 2

|}

Gruppe 3

|}

Gruppe 4

|}

Gruppe 5

|}

Gruppe 6

|}

Viertelfinale

|}

Halbfinale

|}

Finale

Hinspiel

Rückspiel

Siehe auch

 Serie A 1988/89

Weblinks
 Informationen zur Coppa Italia auf rsssf.com

1988/89
Fußballsaison 1988/89

Coppa Italia 1988/89


Onthophagus obliviosus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Balthasar em 1935.

Referências

Ligações externas

obliviosus
Coleópteros descritos em 1935

Onthophagus obliviosus


Zakir Hussain () may refer to:

 Zakir Hussain (actor), Bollywood actor
 Zakir Hussain (field hockey) (1934–2019), Pakistani field hockey player
 Zakir Hussain (Haryana politician), Indian politician
 Zakir Hussain (Hyderabad cricketer) (born 1964), Indian cricketer
 Zakir Hussain (musician) (born 1951), Indian classical tabla player
 Zakir Hussain (Pakistani cricketer), Pakistani cricketer who played for Pakistan Air Force

See also
 Zakir Hasan (disambiguation)
 Zakir Husain (1897–1969), 3rd President of India
 Zakir Husain (governor) (1898–1971), governor of East Pakistan
 Zakir Hossain (born 1977), cricketer

Zakir Hussain


Olaylar
 3 Temmuz - Kösedağ Muharebesi gerçekleşti.

Doğumlar
 28 Haziran - İmparator Go-Fukakusa, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 89. imparatoru (ö. 1304)

Ölümler

1243


An Lepanthes otopetala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Lepanthes otopetala in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes otopetala


Quitman este numele a mai multor locuri (șase localități și două comitate) din Statele Unite ale Americii,

Localități
Quitman, statul
Quitman, statul
Quitman, statul
Quitman, statul
Quitman, statul  și
Quitman, statul

Comitate
Comitatul Quitman, statul  și
Comitatul Quitman, statul

Personalitate
Toate au fost denumite după

John A. Quitman, general de armată și guvernator al statului

Pagini de dezambiguizare referitoare la denumiri geografice
Nume proprii

Quitman


Bird Box er en amerikansk film fra 2018, instrueret af Susanne Bier for Netflix.

Produktionen er en psykologisk thriller i gysergenren. Hovedrollen spilles af Sandra Bullock.

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 2018
Film fra Netflix

Bird Box


LARC Tayrona (pennant number : S-28) est un sous-marin colombien des années 1970, l'un des deux sous-marins allemands de type 209/1200 achetés par la Colombie. Il a été lancé le  au chantier naval Howaldtswerke-Deutsche Werft à Kiel et mis en service dans la Marine nationale colombienne le . Le navire, réparé et modernisé à plusieurs reprises, est toujours en service actif en 2017.

Conception
L'ARC Tayrona est l'un des dizaines de navires de Type 209 allemand, conçus au bureau d'études Ingenieurkontor Lübeck et construits pour l'exportation. Le navire appartient à la deuxième série (projet IK 68), sur la base du déplacement approximatif du type 209/1200, rallongé de 1,6 m par rapport aux premiers navires du type.

Le Tayrona est un sous-marin côtier à double coque de taille moyenne. La longueur totale est de , la largeur de  et le tirant d'eau de . La hauteur, du bas de la quille au sommet du kiosque, est de , et le diamètre de la coque rigide en acier amagnétique HY-80 est de . Le déplacement en surface est de 1140 tonnes, et sous l'eau de 1248 tonnes. Le navire est propulsé, à la surface comme en immersion, par un moteur électrique à courant alternatif Siemens d'une puissance de 5000 ch à 200 tours/minute, alimenté par des batteries rechargées par des générateurs AEG actionnés par quatre moteurs diesel MTU 12V 493 à quatre temps et . Le système de propulsion à arbre unique permet d'atteindre une vitesse de  en surface,  au schnorchel et  en immersion. Le rayon d'action est de 6000 milles marins à une vitesse de  au schnorchel et de  à une vitesse de  en immersion. Le gouvernail cruciforme est situé devant l'hélice à cinq pales. Les réservoirs de carburant contiennent  de gazole, et l'électricité est stockée dans quatre batteries de 120 cellules, d'une capacité de 11 500 Ah et d'un poids de . La profondeur d'immersion autorisée est de , et l'autonomie est de .

Le navire est équipé de huit tubes lance-torpilles d'étrave de calibre 533 mm, avec un approvisionnement total de . L'équipement radioélectronique comprend un radar de navigation, un téléphone sous-marin UT-Anlage, un système de conduite de tir H.S.A.M-8, un sonar actif SRS M-1 H Atlas, un sonar passif AN 5039A1(GES). De plus, le navire dispose de deux périscopes, de deux radeaux de sauvetage, d'un ponton, d'une ancre et d'une boucle de démagnétisation MES.

L'équipage du navire se composait initialement de  et  et marins. Après la modernisation de 2009-2013, il se compose de  dont .

Engagements
L'ARC Tayrona a été commandé par le gouvernement colombien en 1971. et construit au chantier naval Howaldtswerke-Deutsche Werft à Kiel (numéro de chantier 62). Sa quille a été posée le , il a été lancé le  et mis en service dans la marine colombienne le .

En 1991, le navire a été réparé au chantier naval HDW. Les batteries ont été remplacées. Une autre révision plus longue a eu lieu entre 1999 et 2002, cette fois au chantier naval national COTECMAR à Carthagène. Le sonar a été remplacé par un bloc d'alimentation de type CSU 2-2 83-55) . En , la Colombie a commandé un lot de matériel au chantier naval HDW et a demandé un soutien technique pour la modernisation du navire au chantier naval COTECMAR. L'accord a été signé le  et la modernisation du navire a commencé à la mi-2009. Elle comprenait l'installation de nouveaux moteurs et batteries de propulsion, le remplacement du système de conduite de tir par un ISUS 90-III et du système de reconnaissance électronique par un UME-100, ainsi que l'adaptation des tubes à de nouvelles torpilles lourdes et la réparation des périscopes. Le navire a repris du service au début de l'année 2013.

Notes et références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

 .

Liens externes
 .

Voir aussi

Liens internes

 Liste des sous-marins de la Colombie

Sous-marin de la Marine colombienne
Navire construit à Kiel
Bateau lancé en 1974
Nom de bateau

ARC Tayrona


بوبكر دجيدي كيبي ( في واغادوغو)  لاعب كرة قدم بوركينابي يحمل أيضا الجنسية المالية يلعب حاليا في نادي الهلال السوداني في مركز المهاجم .

لعب كيبي في أندية بوردو (2003-2007) ليبورن بالإعارة (2006-2007) ليبورن (2007-2008) نيم (2008) . ويلعب الآن في الهلال السوداني

أخيه الأكبر يحيى كيبي يلعب مهاجما في نادي الدرجة الوطنية تروا الفرنسي .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
بوركينابيون في القرن 21
بوركينابيون مغتربون في فرنسا
بوركينابيون من أصل مالي
رياضيون من واغادوغو
لاعبو الدوري السوداني الممتاز لكرة القدم
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الخامسة
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الرابعة
لاعبو إنتينت
لاعبو بوردو
لاعبو داماش غيلان
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو دوري أنغولا الممتاز
لاعبو ستراسبورغ
لاعبو كرة قدم بوركينابيون
لاعبو كرة قدم رجالية ماليون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيران
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم ماليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيران
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من واغادوغو
لاعبو ليبورن
لاعبو منتخب بوركينا فاسو لكرة القدم
لاعبو منتخب مالي لكرة القدم
لاعبو نادي استقلال طهران
لاعبو نادي الرائد
لاعبو نادي الهلال (السودان)
لاعبو نادي تشيربورغ
لاعبو نيم
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1407 هـ
مواليد 1987
مواليد في واغادوغو

بوبكر كيبي


El Aeropuerto Vinh    está localizado en Vinh, Vietnam.

Aerolíneas y destinos
 Vietnam Airlines (Ciudad Ho Chi Minh, Hanoi, Da Nang, Buon Ma Thuot)
 Air Mekong (Buon Ma Thuot, Pleiku)

Véase también
 Lista de Aeropuertos en Vietnam

Enlaces externos

Vinh

Aeropuerto de Vinh


June Jedicke-Zehr (1963.), kanadska astronomka amaterka. Braća su joj poznati kanadski astronom amater Peter Jedicke (1955.) i Robert Jedicke (1963.), otkrivatelj kometa. June je često sudjelovala s braćom u promatračkim sesijama.
  Ovoj obitelji u čast nazvan je 5899 Jedicke.

Izvori

Kanadski astronomi
Astronomi amateri

June Jedicke-Zehr


Inverness Caledonian Thistle Football Club profesionalni je nogometni klub iz Invernessa u Škotskoj. Trenutno igra u škotskom Championshipu.

Klub je osnovan u kolovozu 1994. godine nakon spajanja klubova Caledonian F.C. i Inverness Thistle F.C.. Prvotno je nastupio u Trećoj diviziji. U škotskoj Premier ligi prvi put je igrao u sezoni 2004./05. Od 1996. godine igra domaće utakmice na stadionu Caledonian.

Uspjesi

Nacionalna prvenstva:

 Škotski Championship:
 Pobjednici (2): 2003–04, 2009–10
 Škotska druga divizija (treća liga):
 Doprvaci (1): 1998–99
 Škotska treća divizija (četvrta liga):
 Pobjednici (1): 1996–97
 Sjeverno-kaledonska liga (rezervni tim):
 Pobjednici (2): 1994–95, 1997–98

Nacionalni kupovi:

 Kup Škotske :
 Pobjednici (1): 2014–15
 Škotski Liga kup :
 Doprvaci (1): 2013–14
 Škotski Challenge kup :
 Pobjednici (2): 2003–04, 2017–18
 Doprvaci (2): 1999–00, 2009–10
 Inverness kup :
 Pobjednici (7): 1995–96, 1997–98, 1998–99, 1999–00, 2001–02, 2004–05, 2009–10
 Sjevernoškotski kup :
 Pobjednici (4): 1999–00, 2007–08, 2009–10, 2011–12
 Chic Allan Cup:
 Pobjednici (2): 1994–95, 1998–99
 Football Times kup:
 Pobjednici (1): 1998–99
 PCT kup:
 Pobjednici (1): 1998–99

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica
 Inverness na Soccerbaseu
 Inverness na Transfermarktu
 Inverness na službenim stranicama UEFA-e

Škotski nogometni klubovi

Inverness Caledonian Thistle F.C.


Genome: The Autobiography of a Species in 23 Chapters is a 1999 popular science book by the science writer Matt Ridley, published by Fourth Estate. The chapters are numbered for the pairs of human chromosomes, one pair being the X and Y sex chromosomes, so the numbering goes up to 22 with Chapter X and Y couched between Chapters 7 and 8.

The book was welcomed by critics in journals such as Nature and newspapers including The New York Times. The London Review of Books however found the book  "at once instructive and infuriating", as "his right-wing politics lead him to slant the implications of the research.

Context
The book's author, Matt Ridley, is a British journalist and businessman, known for writing on science, the environment, and economics. He studied zoology, gaining his DPhil in 1983.

Structure
The book devotes one chapter to each pair of human chromosomes.  Since one (unnumbered) chapter is required to discuss the sex chromosomes, the final chapter is number 22.  Ridley was inspired to adopt this model by Primo Levi's book The Periodic Table.

Chapter 1, Life

The first chapter begins with a quote from Alexander Pope on the cycle of life.  The very broad topic "Life" is also the topic of the chapter.  Ridley discusses the history of the gene briefly, including our "last universal common ancestor".

Chapter 2, Species

Ridley discusses the history of human kind as a genetically distinct species.  He compares the human genome to chimpanzees, and ancestral primates.  He also points out that until the 19th century, most scholars believed that there were 24 sets of genes, not 23 as known today.

Chapter 3, History

This chapter discusses the interplay between early geneticists, including Gregor Mendel, Charles Darwin, Hermann Joseph Muller and Francis Crick.

Chapter 4, Fate

Huntington's chorea is used to discuss the use of a particular sequence on Chromosome Four to cause traumatic health consequences.  The search for the chromosomal source of this and other related diseases is discussed through the work of Nancy Wexler, someone who may have inherited the gene but who turns to scientific work to study it in others.

Chapter 5, Environment

The concepts of pleiotropy and genetic pluralism are introduced.  A brief history of the study of asthma is used as the case study.  Asthma is related to as many as fifteen different genes, many on chromosome five.  Specifically, this includes a change from adenosine (A) to guanine (G) at position 46 on the ADRB2 gene.  The ADRB2 gene is related to the control of bronchodilation and bronchoconstriction.

Chapter 6, Intelligence

Robert Plomin's announcement in 1997 of the discovery of "a gene for intelligence" on chromosome 6 is the foundation for this chapter's lengthier discussion of the genetic basis for intelligence.  This included gene IGF2R on the long arm of chromosome 6, which may also be related to liver cancer.  Ridley continues his premise in this chapter that the use of simple genetic markers is inadequate to describe the complete function of the genome, or the causation of disease.

Chapter 7, Instinct

This chapter discusses whether the form and existence of language has a genetic component. In particular, "specific language impairment" is possibly related to a gene on chromosome 7.  Ridley discusses the scientific disagreement between Canadian linguist Myrna Gopnik and others on whether this disorder relates to difficulties with grammar formulation, or is a broader intellectual disorder.

Chapter X and Y, Conflict

Ridley contemplates evolutionary psychology using the genes SRY on the Y chromosome, and DAX1 and Xq28 on the X chromosome.  The theory of genetic conflict and evolution is debated using the rhetorical question, are we bodies containing genes, or genes in bodies?

Chapter 8, Self-Interest

Richard Dawkins's concept of the "selfish gene" is described by Ridley through a discussion of retrotransposons.  This includes the behavior of the LINE-1 and Alu transposons.  Further, Ridley discusses the possible purposes of cytosine methylation in development. The chapter also discusses how, through reverse transcriptase, retroviruses like HIV copy themselves to the human genome.

Chapter 9, Disease

For chromosome 9, the book examines the discussion of the blood-typing genetic sequences.  Namely, the ABO blood groups and their impact on evolution are discussed.  Other genes mentioned include CFTR for cystic fibrosis.  Ridley concludes that the Human Genome Project is largely based on the inaccurate belief that there is one single human genome.  Proof that this is wrong comes from answering the question, which of the several choices of blood typing genetic sequence is selected, since each one has different disease-resistant and evolutionary consequences?

Chapter 10, Stress

The impact of stress on the human body is described starting with the creation of hormones by the CYP17 gene on chromosome 10. Ridley points out the relationship between cholesterol, steroidal hormones such as progesterone, cortisol, aldosterone, testosterone and oestradiol.

Chapter 11, Personality

Ridley chooses the gene D4DR which codes for the manufacture of dopamine and is located on the short arm of chromosome 11. Interactions between dopamine, serotonin and other serotonin neurochemistry are lightly covered.

Chapter 12, Self-Assembly

This chapter relates to how understanding the genetic code matches models for embryonic development among vertebrates.  Ridley discusses 'gap' genes, 'pair-rule' genes, and 'segment-polarity' genes.  Homeotic genes and Hox genes are described briefly.  Walter Gehring's discovery of the homeobox set of codes in 1983 is related to an on and off switch metaphorically.

Chapter 13, Pre-History

Ridley describes the relationship between the development of Indo-European and other ancient root languages and the classical polymorphisms which map genetic frequencies in Eurasia.  The interplay between the breast cancer genes BRCA2 on chromosome 13 and BRCA1 on chromosome 17 help to illustrate these larger concepts.  Ridley also describes genetic studies of different types of peoples to isolate why people developed a mutation allowing adults to digest lactase in adulthood.  He concludes that since the herding tribes of the world all evolved this mutation earliest, these people's genes adapted to their environment. This may sound like Lamarck's tale of the blacksmith's strong arms 'handed down' to his sons, but it is not. The controversial conclusion is that willed action can alter our evolutionary history and genetic composition, by changing the environment to which we have to adapt.

Chapter 14, Immortality

This chapter examines the so-called "immortality" of the genetic code - i.e. how is it that genetic code can remain as precise as it has been for 50 billion copyings since the dawn of life?  Part of the answer is in the protein enzyme telomerase, lying on chromosome 14 and coded by the gene TEP1.

Chapter 15, Sex

Ridley discusses two chromosome 15 genetic diseases, Prader-Willi syndrome and Angelman's syndrome: Prader-Willi inherited from the father, Angelman's from the mother, through sexual antagonism and the placenta's control by paternal genes.

Chapter 16, Memory

Ridley debates the old knowledge versus instinct problem, claiming that natural selection will be the explanation of the instinct for grammar, and noting that many animals including invertebrates can learn. All the same, he argues that the brain is controlled by genes and gene products.

Chapter 17, Death

The TP53 gene on chromosome 17 suppresses cancer cells, while oncogenes stimulate cell growth and can cause cancer if kept switched on, while TP53 can cause cancer when kept switched off. Other mutator genes like BRCA1 and BRCA2 contribute to breast cancer.

Chapter 18, Cures

Recombinant DNA enabled genetic manipulation with restriction enzymes and a ligase. Genetic engineering has been highly controversial, especially in food production; it might, writes Ridley, one day be used in humans.

Chapter 19, Prevention

It might be possible to prevent or cure Alzheimer's disease and coronary heart disease. APO genes like APOE influence fat and cholesterol metabolism. The E4 allele of EPOE contributes to the plaque buildup of Alzheimer's. Genetic testing may help patients take early preventative action.

Chapter 20, Politics

The sheep brain disease scrapie appeared to be infectious but did not involve a microorganism. The disaster of Creutzfeldt–Jakob disease in humans was found to be caused by the PRP gene which produces a prion protein that aggregates into clumps, destroying brain cells. Ridley attacks the panicky handling of prion disease outbreaks by governments.

Chapter 21, Eugenics

Eugenics a century ago, based on faulty knowledge of genetics, led to immoral actions by governments and the US Supreme Court, pushing through compulsory sterilization of people such as those with trisomy 21 which causes Down syndrome. Ridley discusses the conflict between society, in the form of the state, and the individual.

Chapter 22, Free Will

Ridley addresses the heated debate between genetic determinism and freedom. Children are moulded both by their peers (other children) and by their genes. He argues that behaviour is in the short term unpredictable, but "broadly" predictable in the long term.

Reception
Genome has been reviewed in scientific journals including Nature and in medical journals such as the New England Journal of Medicine, where Robert Schwartz notes that Ridley speculates, "sometimes wildly". The book is a "gambol" through the human chromosomes. All the same, Schwartz writes, the book is "instructive, challenging, and fun to read. I envy Ridley's talent for presenting, without condescension, complex sets of facts and ideas in terms comprehensible to outsiders."

Lee M. Silver, reviewing Genome in The New York Times, argues that the book's theme is that each individual's genome contains "echoes" (Ridley's word) of their ancestors' lives. Silver calls Ridley "adamant" in believing that the use of "personal genetics" must not be left for doctors or governments to control, following on from the mistakes of eugenics a century ago, but that it's a fundamental human right to "see and use the messages in their own DNA as they see fit." Silver describes the book as remarkable for focusing on "pure intellectual discovery", providing "delightful stories". He suggests that even practising geneticists will gain a sense of wonder from the "hidden secrets" in the book.

The biologist Jerry Coyne, writing in the London Review of Books, criticises Genome as "at once instructive and infuriating. For each nugget of science, Ridley also includes an error or misrepresentation. Some of these derive from poor scholarship: others from his political agenda." For example, Coyne mentions Ridley's incorrect claim that "half of your IQ is inherited"; that Ridley assumes that the marker used by Robert Plomin, IGF2R, is the purported "intelligence gene" that it marks; and that social influences on behaviour [always] work by switching genes on and off, something that Coyne states is "occasionally true". Coyne argues that Ridley is an "implacable" genetic determinist, denying the influence of the environment, and calling his politics "right-wing".  He calls the book's structure "eccentric" and "bizarre", the chapters matching the 23 pairs of human chromosomes, and notes that Genome is the third of Ridley's books that "tries to popularise" evolutionary psychology.

The science writer Michael Shermer finds Ridley's technique "at once clever and delimiting: Each chapter represents a chromosome, for which he has chosen a single entity supposedly determined or influenced by that chromosome." In Shermer's view, "It is a facile literary device to help readers get their minds around this illimitable subject, but I fear that it gives the wrong impression, disclaimers notwithstanding, that such things as intelligence, instinct, or self-interest are wholly located on that chromosome (and, therefore, genetically programmed and biologically determined)."

Awards and distinctions
Genome was shortlisted for the Samuel Johnson Prize in 2000.

References

1999 non-fiction books
Books by Matt Ridley
Genetics books
Genetics in the United Kingdom
Human evolution books

Genome (book)


My Abdellah é uma comuna Marroquina situada a 11 km a sul de El Jadida e 82 km a norte de Oualidia. Administrativamente pertence ao circulo de El Jadida, província de El Jadida e região de Casablanca-Settat. Tem uma área de 160 km² e uma população de 74.671 habitantes (em 2014).

História
A povoação de Moulay Abdellah remonta ao século XII onde era chamada de Tit. Na altura era um ribat, ou mosteiro fortificado, construido em torno do culto do santo Mulei Abdallah e cujo objectivo era guardar a costa. Com o tempo tornou-se um porto movimentado, mas foi destruido no século XVI para impedir que fosse tomado pelos Portugueses, que já se tinham establecido em Azamor. A pesca revitalizou  a aldeia, que então adoptou o nome do santo em honra de quem foi fundada.

Patrimônio histórico

 Ruínas da povoação Almóada de Tit (Seculo XII) .
 Minarete de Moulay Abdellah datado do mesmo período do da Mesquita Koutoubia de Marraquexe.

Festividades
No inicio de Agosto festeja-se o Moussem de Moulay Abdellah Amghar. Este evento inclui atividades religiosas (leitura coletiva do Alcorão, recitação de invocações do profeta), falcoaria, shows e concurso de fantasia (onde se mostra os costumes e tradições da região).

Clima
O clima de estepe prevalece na área. A temperatura média anual na área é de 20° C. O mês mais quente é agosto, quando a temperatura média é de 28°C, e o mais frio é janeiro, com 12°C. A precipitação média anual é de 411 milímetros. O mês mais chuvoso é novembro, com média de 125 mm de precipitação, e o mais seco é julho, com 1 mm de precipitação.

Principais povoações da comuna
As principais povoações da comuna são: a povoação piscatória de Moulay Abdellah com 12.456 habitantes (em 2014), Oulad Ghadbane com 6.152 habitantes (em 2014) e Sidi Bouzid com 6.174 habitantes (em 2014).

Comunas de Marrocos
Estâncias balneares de Marrocos
Localidades de Doukkala-Abda
Localidades da costa atlântica de Marrocos
Casablanca-Settat

My Abdellah


Vitalizm, ilke olarak hem ruhtan hem de organizmadan ayrı bir hayatı kabul eden fizyolojik öğreti. Bu görüş, bütün uzvi aksiyonları kapsar.

Dirimselcilik bir yandan animizme ve özellikle ruh ile beden arasında aracı bir güç kabul ettiği için Van Helmont'un animizmine, öte yandan da, tekçiliğe veya biyolojik monizme bağlanır. Zira hayati kuvvet, ne mutlaka akla uygun ne de mutlaka ölümsüzdür; böylece tabiatın diğer güçleri ile aynı değerde sayılabilir, ilk dirimselciler Pythagoras ve Aristoteles olmuştur. Ama bu görüş, en mükemmel ifadesini, Montpellier okulunda ve özellikle, Barthez'de buldu.

Barthez'e göre, hayati olaylar, canlıların dışında, benzerine rastlanmayan bir gücün sonuçlarıdır. Bu fikirler, Bichat, Cuvier, Johannes Müller gibi birçok fizyolojist tarafından kabul edilmiştir. Hattâ bugün bile, bu fikirleri tutanlar vardır.

Legallois tarafından soğancığın rolünün keşfi, ayrıca eski hekimlerin pek sevdikleri hayati sacayağı, yani hayatın üç kaynağı kavramı hayat merkezleri konusunda bir kesinliğe varılmasına yol açtı, böylece hayata nesnel bir varlık verilmiş olduğu sanıldı. Fakat, çok geçmeden, özellikle Bichat'nın etkisiyle, hayatın tek bir merkezde bulunduğu varsayımı önemini kaybetti, öyle ki, dirimselcilik, Rostan'ın örgencilik nazariyesiyle aynı şey oldu. Bu görüş de, daha sonraki buluşların etkisiyle yeni dirimselcilik görüşüne yol açtı. Yeni dirimselcilikten bugün yalnız yön fikri kalmıştır.

Kaynakça

Vitalizm
Biyoloji tarihi
Bilim felsefesi
Sözdebilim
Yürürlükte olmayan bilimsel teoriler

Vitalizm


K-54 (frem til 1977 var navnet K-33) var en sovjetisk atomdrevet undervandsbåd af typen Projekt 658 (NATO-rapporteringsnavn "Hotel II"). Skibet var tilknyttet Nordflåden og havde pennantnummereret 921.
K-54 blev bygget på Fabrik nummer 902 i Severodvinsk i Sovjetunionen som en Hotel I-klasse undervandsbåd. Undervandsbåden blev søsat den 6. august 1960 og hejste kommando den 5. juli 1961. I 1964 undergik K-54 en modernisering og blev derefter betegnet som projekt "658M" (Hotel II). Den primære opgradering af undervandsbåden bestod i installationen af et nyt missilsystem, der gjorde undervandsbåden i stand til at affyre sine missiler, mens den var neddykket. Skibet udgik fra tjeneste i 1990.
I sin karriere var undervandsbåden en del af to forskellige kontroversielle episoder.

Kattegatepisoden

Den 12. april 1963 kolliderede K-33 med det finske handelsskib M/S Finnclipper i Kattegat.

M/S Finnclipper, som var ejet af Enso Gutzeit, var på vej til USA med en last på 6.000 ton papir. Da skibet nåede det nordlige Kattegat var det tåget, besætningen bemærkede klokken 11.05 en motorlyd fra skibets bagbord side, kort efter dukkede en undervandsbåd frem af tågen. Finnclipper drejede kraftigt mod styrbord og forsøgte at undgå en kollision, men det var ikke muligt at undgå ubåden.

Finnclipper vendte tilbage til undervandsbåden for at se om der var behov for assistance. To russiske officerer fortalte den finske kaptajn at undervandsbåden havde lidt større skade på skroget og at skibssiden var blevet trykket ind. De sovjetiske officerer afslørede ikke skibets identitet, men fortalte dog at ubåden tilhørte Warszawapagten. Finnerne kunne dog tydeligt aflæse pennantnummeret 921 på ubådens tårn.
K-33 var på vej til en patrulje i Nordatlanten. Det finske fartøj var i stand til at fortsætte sin sejlads over Atlanterhavet, selvom skibet havde slået læk. K-33 humpede tilbage til Murmansk på trods af sine store skader. Kaptajnen på det finske handelsskib, Runar Lindholm, afgav søforklaring ved ankomsten til New York, men den efterfølgende rapport forblev hemmeligstemplet i 44 år, frem til 2007. Sovjetunionen benægtede, at der var tale om en atomubåd på trods af finnernes sikre identifikation. Der har været spekulationer om hvorvidt episoden blev hemmeligholdt på grund af en finsk-sojvetiske traktat fra 1948, som forhindrede finnerne i at fortælle historien til medierne.

Den 4. april 2007 udgav den finske kaptajn og marineforfatter Jaakko Varimaa, som på tidspunktet var førstestyrmand på samme skib, bogen Sukellusvene sumussa ("Undervandsbåd i tågen"), hvorved episoden blev offentligt kendt.
Enkelte russiske kilder hævder, at K-33 var dokket ved Nordflåden i perioden 25. oktober 1962 til 29. december 1964.  I samme kilde nævnes det dog senere, at K-33 var på vej til en patrulje i Atlanterhavet.

Uheld i Arktis
I 1965 var K-33 involveret i et radioaktivt uheld i Arktis i forbindelse med en hermetisk forsegling af skibets kernebrændsel.

Referencer

Eksterne henvisninger
Ilta-Sanomat 4 April 2007

Undervandsbåde fra Sovjetunionen
Begivenheder i 1963

K-54


මහාචාර්ය මොහාන් ද සිල්වා  (ඉංග්‍රීසි: Mohan De Silva) යනු සභාපති විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව - ශ්‍රී ලංකා සහ ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයයේ වෛද්‍ය විද්‍යා පීඨ පීඨාධිපතිවරයායි.  ඔහු ශල්‍යකර්ම වෛද්‍ය මහාචාර්යවරයෙකි.

මොහු එවකට සිලෝන් විශ්වවිද්‍යාලයයේ වෛද්‍ය පීඨය, කොළඔ විශ්වවිද්‍යාලය යෙන් වෛද්‍යවේදී සහ ශල්‍යවේදී උපාධිය ලබාගත්තේය.

ඔහු ශ්‍රී ලංකා ශල්‍ය වෛද්‍යවරුන්ගේ සංගමයේ 22 සභාපතිවරයාදවේ.

මොහාන් ද සිල්වා  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි. ඔහු විද්‍යාලයේ ජේෂ්ට ක්‍රිකට් පිලට ක්‍රීඞා කල අතර ඔහු සරා කුසලානය සඳහා එවකට සිලෝන් විශ්වවිද්‍යාලයයේ ක්‍රිකට් පිළෙහිද නායකත්වය දැරීය.

ආශ්‍රිත
  මහාචාර්ය මොහාන් ද සිල්වා ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු මහාචාර්ය වරුන්

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු ව්‍යෛද්‍යවරුන්

 ආදි නාලන්දයීය ව්‍යෛද්‍යවරුන්ගේ සංගමය

 PROF. MOHAN DE SILVA APPOINTED AS UGC CHAIRMAN

 RETIREMENT OF PROFESSOR MOHAN DE SILVA

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
මහාචාර්යවරු - ශ්‍රී ලංකා

මොහාන් ද සිල්වා


First love er en dansk ungdomsfilm fra 2003, der er instrueret af Judith Lansade.

Handling
Marie er 16 år og går i niende klasse, da hun møder sin første kærlighed. Han hedder Aske og går i gymnasiet og er alt det, hun drømmer om. Med en blanding af eufori og usikkerhed, fortæller Marie til kameraet om sine forventninger til kærligheden. Filmen følger Marie til fest, sammen med veninderne og den dag, hun lykkeligt fortæller, at hun har fået en kæreste. Virkeligheden lever dog ikke op til drømmen, og forholdet slutter lige så brat, som det begyndte. Så melder skuffelsen og rastløsheden sig. Var det bare det? Et portræt af en ung pige, der søger at forstå verden og ikke mindst sig selv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003

Ungdomsfilm fra Danmark

First love


Petrohua, monotipski rod crvenih alga iz porodice Batrachospermaceae opisan 2007. godine. Jedina vrsta je slatkovodna alga P. bernabei. Tipski lokalitet vrste je Saltos del Río Petrohué u Čileu.

Izvori

Vanjske poveznice
 Large subunit rDNA and rbcL gene sequence data place Petrohua bernabei gen. et sp. nov. in the Batrachospermales (Rhodophyta), but do not provide furtherresolution among taxa in this order

Batrachospermaceae

Petrohua


قصر السكاكيني من أقدم قصور مصر. تم بناؤه سنة 1897 م على يد حبيب باشا السكاكيني. يقع القصر في ميدان السكاكيني في وسط مدينة القاهرة، وتحديدا في منطقة الظاهر المزدحمة بالسكان وعرف محيط القصر لاحقا بحي السكاكيني.

بني قصر السكاكيني على يد معماريين إيطاليين جاؤوا خصيصا للمشاركة في بنائه، وتتداخل فيه الطرازات المختلفة من حول العالم، ويعتبر نموذج لفن الروكوكو،

السكاكيني باشا

سميت المنطقة بعد بناء القصر على اسم صاحب القصر حبيب باشا السكاكيني (غابرييل حبيب السكاكيني) (1841-1923) فهو من مواليد دمشق في سوريا وصل إلى مصر بعمر يتراوح بين 16-17 عاما ليتولي وظيفة بشركة قناة السويس الوليدة في بورسعيد. على مدى السنوات الأربع القادمة هذا السوري عمل لحسابها بمبلغ تافه من 3-4 فرنكات فرنسية في الشهر تحرك إلى القاهرة في نهاية المطاف كان ذلك من أجل التنمية الاقتصادية وليس لأسباب صحية كما اشيع تقول الأسطورة ان حبيب السكاكيني جذب اهتمام الخديوي إسماعيل عندما صدر بواسطة الشحن على الجمال طرود من القطط الجائعة إلى المنطقة التي تنتشر فيها الفئران في قناة السويس. في غضون أيام، تم حل مشكلة هذا الوباء من القوارض. ونظرا لقدرته على الحل السريع والابتكار والمبادرة قام الخديوي، باستخدام هذا السوري النبيه، وكلفه بمهمة شاقة وهى استكمال بناء الأوبرا الخديوية. وأصبح يعمل تحت يد المعماري الإيطالي Pietro Avoscani، قام السكاكيني بعمل نظام شيفت عمل 3 فترات في 8 ساعات للفترة الواحدة لمدة ال 90 يوما المقبلة. ولقد نجح وانتهت أعمال بناء دار الأوبرا في الوقت المناسب لوصول وزيارة الملوك الأوروبيين، إلى مصر لحضور افخم احتفال لافتتاح قناة السويس في 17 نوفمبر 1869. وكان الخديوي سخي بطريقة لا حدود لها. فمن الآن فصاعدا البناء وعقود الأشغال العامة لا يمكن ان تفشل لأنها كانت تدار بواسطة وعلى طريقة السكاكيني. في ال 39 من عمره، نال حبيب السكاكيني اللقب العثماني 'بيك'، وتم الموافقة في القسطنطينية من قبل السلطان عبد الحميد. بعد عقدين من الزمن، في 12 مارس 1901 منح Rome's Leon الثالث عشر السكاكيني اللقب البابوي 'الكونت' تقديرا لخدماته لمجتمعه.

والذي أصبح في النهاية من المقاولين الأثرياء في ذلك الزمان وقد اشترك في دور بارز في أعمال حفر قناة السويس، ومن اللقب الذي لقب به (السكاكيني) يقال أنه جمع ثروته قبل العمل في المقاولات من تجارة السكاكين والأسلحة.
وقد بنى القصر على قطعة أرض منحت له على بركة أرض تسمى بركة الشيخ قمزيحي الظاهر.

وصف القصر
بني القصر على الطراز الإيطالي حيث بنته شركة إيطالية كلفها حبيب باشا السكاكيني على أن يكون نسخة من القصر الذي شاهده في إيطاليا ووقع في غرامه وقد اختار لقصره موقعا جذابا يشع منه 8 طرق رئيسية وبالتالي أصبح القصر نقطة مركزية في المنطقة ولم يكن الحصول على مثل هذا الموقع سهلا في ذلك الوقت لكن علاقة السكاكيني باشا مع الخديوي سهلت هذه المهمة.

القصر بقبابه مخروطية الشكل وبتصميمه البيزنطي المنتمي للعصور الوسطى يبدو الآن في غير مكانه وسط المباني الحديثة والزحام الشديد والنظرة للقصر من الخارج لن تعطى الانطباع الصحيح ابدا عن مساحته الشاسعة، حيث بني القصر على مساحة 2698 متر مربع يضم أكثر من 50 غرفة ويصل ارتفاعه لخمسة طوابق يحتوى القصر على أكثر من 400 نافذة وباب و 300 تمثال ومنهم تمثال نصفي لحبيب باشا السكاكيني بأعلى المدخل الرئيسي للقصر وعلى الرغم من عدم اتساع الحديقة المحيطة بالقصر إلا أنها ساعدت على عزل القصر نوعا من المباني الحديثة من حوله.

في عام 1923 توفى حبيب باشا السكاكيني قسمت ثروته بين الورثة الذين قاموا بإعطاء القصر للحكومة حيث قام أحد أحفاد السكاكيني وكان طبيبا بالتبرع بحصته لوزارة الصحة والتي لم تكن الجهة المؤهلة لوراثة مثل هذا القصر.

وفي 1961 تم نقل متحف التثقيف الصحي من عابدين إلى قصر السكاكيني وذلك بأمر من محافظ القاهرة، وفي سنة 1983 صدر قرار وزاري من وزارة الصحة بنقل متحف التثقيف الصحي إلى المعهد الفني بامبابة، وتم نقل بعض المعروضات إلى امبابة والبقية تم تخزينها وقتئذ في بدروم أسفل القصر.
وقد تم تسجيل هذا القصر في عداد الآثار الإسلامية والقبطية بقرار رئيس مجلس الوزراء رقم 1691 لسنة 1987، ليتم وضعه تحت رعاية المجلس الأعلى للآثار.

القصر اليوم مفتوح للزوار الذين يكون أغلبهم من طلبة الفنون حيث يقضون فيه الساعات الطوال لدراسة التماثيل والزخارف التي تملأ القصر ويكفى أن تتجول في أروقة القصر وغرفه الفارغة لتشعر برهبة وروعة المكان وتسنتشق عبير المجد الغابر.

معرض صور

مصادر

آثار مصر
بيوت القاهرة
عمارة عربية
قصور القاهرة
تأسيسات سنة 1897 في مصر

قصر السكاكيني


Popis hrvatskih šahista s naslovom velemajstora (GM)
i velemajstorica (WGM), u klasičnom šahu, dopisnom šahu,
problemskom šahu, kao i u razvijanju šahovskih zadaća dobili naslov
počasnog velemajstora (HGM), priznavši im uspjehe iz prošlosti.
Popis nije potpun.

Klasični šah

Velemajstori

Velemajstorice (WGM)

Dopisni šah

Velemajstori

Velemajstorice (LGM)

Problemski šah

Velemajstori šahovske kompozicije

Velemajstori rješavanja šahovskih problema

Vidi
 Šah u Hrvatskoj

Vanjske poveznice
 Hrvatski velemajstori na sadašnjoj Fidinoj listi (eng.)
 Hrvatske velemajstorice na sadašnjoj Fidinoj listi (eng.)
 International Correspondence Chess Federation: Ratinglist (eng.)
 Titles for composers and solvers (eng.)
 HŠS - hrvatski velemajstori

Hrvatska

Šah u Hrvatskoj
Športski popisi

Popis hrvatskih šahovskih velemajstora


Arthur Asher Miller (17 Ekim 1915 – 10 Şubat 2005) Amerikalı yazar.

Biyografi
Miller, yüzyılımızın en önemli Amerikalı dram yazarlarından biri kabul edilmektedir. Miller'in kahramanları, haşin bir toplum içerisinde, kendi vicdanlarıyla yaşayabilmek için bireysel suç ve sorumluluklarıyla uzlaşmaya çalışırlar. İlk bakışta oyunları, genellikle aile hikâyelerini anlatan bireysel dramlar gibi gözükse de, çağının önemli toplumsal, siyasi ve ahlaki sorunlarına eğilirler.

Miller New York'un Harlem mahallesinde dünyaya geldi. Avusturya-Macaristan'dan ABD'ye gelmiş Yahudi bir göçmen olan babası, bir kumaş mağazasının sahibiyken dünya ekonomik buhranından sonra 1929'da iflas etti. Ekonomik durumun güvensizliği spora meraklı genci derinden etkiledi. 1934-38 yılları arasında Ann Arbor/Michigan'da edebiyat ve İngiliz dili yüksek eğitimini sürdürebilmek için Michigan Daily gazetesinde redaktörlük yaptı. Miller'in bu dönemde yazdığı ilk dramlar üniversitede takdirle karşılandı. Haziran 1956 tarihinde eşi Mary Slattery'den boşanan Miller, yine haziran ayının 29'unda ünlü fotomodel Marilyn Monroe ile evlendi. Monroe ve Miller Nisan 1951'den beri görüşmekteydi. Bu birliktelikleri 5 Ağustos 1962'de Monroe'nun ölümüyle sona erdi.

1947: All My Sons
1938'de New York'a dönen Miller, burada federal hükûmetin bir tiyatro projesine katıldıysa da bu proje sözümona Komünist eğilimi nedeniyle 1939'da rafa kaldırıldı. Miller 1940 yılında kız arkadaşı Mary Slattery ile evlendi (iki çocuğu var). İlk romanlarından, röportaj ve pek başarılı sayılmayan bir dramdan sonra Miller, 1947'de All My Sons [Hepsi Oğlumdu](Bütün Oğullarım) adlı tiyatro oyunuyla ünlenmeyi başardı. İkinci Dünya Savaşı'nda orduya bozuk parçalar üretip satan bir iş insanı, o parçalarla yalnızca pilotların değil en yakınındakilerin de ölümüne sebep olacaktır. Daha sonraki yapıtlarının tümünde olduğu gibi, burada da, Norveçli yazar Henrik İbsen'in dramlarını örnek alan Miller, toplumu eleştirmektedir.

1949: Satıcının Ölümü (Death of a Salesman)
Yazar bundan iki yıl sonra Death of a Salesman (Satıcının Ölümü) ile en büyük başarısını elde etti. 1985'te Volker Schlöndorff tarafından filme uyarlanan bu dramında Miller, uzun yıllardan sonra çalıştığı firma tarafından işten çıkarılan Willy Loman'ın yıkılışını gözler önüne sermektedir. Geriye dönüşlerle kaçırılmış fırsatları gözünün önünden geçirir, özel hayata bir dönüş yapar, oğulları tarafından reddedilir ve hayatına son verir. Miller'in dramları için karakteristik olan, başkişilerinin vicdanlarıyla hesaplaşırken aklanmaya çalışmalarıdır. Miller'in karakterleri, ahlaki tutumlarına bağlı olarak toplumda bir yere sahip olurlarken, bireyler tekrar tekrar toplumun istekleri karşısında başarısızlığa uğrarlar. Yalnızlıkları ve kendi suçlarıyla hesaplaşmaları, Miller'in sayısız deneme yazısında da işlediği ana konuları oluşturur. Yine 1949 yılında Miller Pulitzer Ödülünü aldı.

1950'li yılları McCarthy ile çelişmeleri
Zaman zaman sosyalist görüşlere yakınlık duyan Miller'in toplumsal eleştirileri Amerikan Karşıtı Faaliyetleri İzleme Komitesinin dikkatini çekti.

Miller The Crucible (Cadı Kazanı) (1953, filme alınışı: 1956, senaryo: Jean-Paul Sartre) adlı tiyatro oyununda, adı geçen komite başkanı Joseph R. McCarthy'yi eleştirmişti. Bu oyunda Salem'de 1692 yılında cadı olmakla ve şeytanla işbirliği yapmakla suçlanan insanların idam edilmeleri dramını anlatır. (Bakınız : Salem Cadı Olayları) Yazar bu oyununda 1950 McCarthy dönemini eleştirmiştir. Bu dönemde Senatör McCarthy çok sayıda sanatçıyı komünist olmakla suçlamıştı. Bu dramın yorumlanmasına bağlı olarak Miller, komünizmi desteklemekle suçlanarak 1957'de ifade vermeyi kabul etmemesi üzerine komiteyi hiçe sayması nedeniyle sonradan ertelenen bir yıllık hapis ve para cezasına mahkûm edildi (1958'de düzeltildi).

1964: After the Fall
Miller, Marilyn Monroe ile yaptığı evlilik (1956-61) yüzünden gazete manşetlerine girdi. Monroe için The Misfits (Uygunsuzlar, 1959) adlı filmin (1960) senaryosunu yazdı. Monroe'nun kendi yaşamına son vermesi üzerine Miller 1962'de Avusturyalı Inge Morath ile evlendi. Eşinin intihar olayını ve 50'li yıllardaki özel sorunlarını Miller, After the Fall (Düşüşten Sonra, 1964) adlı dramında işleyerek her şeye yeniden başlayabilmek için gerekli güce kavuşabilmek üzere kendini bulmaya çalıştı. Aynı yıl içinde Incident in Vichy (Vichy'de Olay) adlı oyunu ilk kez sahnelendi. Miller bu oyununda rastgele yoldan geçen insanların masa başı Nazi suçluları tarafından "Yahudi" olarak tutuklanıp, sorguya çekilmelerini ve gösterdikleri tepkileri dile getirmektedir. Playing for Time (Zaman Kazanmaya Çalışırken, 1980) adlı televizyon senaryosunda da Nazi dönemini ele alarak bu sefer Auschwitz toplama kampının orkestrasını konu alır. Miller 70'li ve 80'li yıllarda yazdığı dramlarla eski başarılarına ulaşamadı.

Miller'in diğer oyunları
1955: A Memory of Two Mondays (İki Pazartesinin Anısı): Miller'in, 30'lu yılların başında çalıştığı bir araba yedek parçası deposundaki deneyimlerini anlatan otobiyografik yapıtı.

1955: A View from the Bridge (Köprüden Bakış): New York'ta yaşayan Sicilyalı göçmenlerin dünyasında geçen bir kıskançlık dramı ve toplumsal suçlama.

1968: The Price (Bedel): İki erkek kardeşin geriye bakarak hayatlarındaki suçlarla ve sorumluluklarla hesaplaşması.

Arthur Miller'ın tiyatro dışındaki çalışmaları arasında ise, Anti-Semitizm üzerine ironik bir öykü anlatan 1945 tarihli romanı Focus, iki özgün film senaryosu; o zamanki eşi Marilyn Monroe için yazdığı The Misfits / Uygunsuzlar (1961) ile Everybody Wins / Kaybeden Yok (1990), bazı gezi yazıları (In Russia (1969), Chinese Encounters (1979)) sayılabilir. Ayrıca tiyatro üstüne denemelerini 1978'de bir kitapta toplamış, Satıcının Ölümü'nün Çin'deki sahnelenişi sırasında yaşadıklarını 1984'te yazdığı Salesman in Beijing'de anlatmış, 1987'de ise Timebends: A Life adıyla otobiyografisini yazmıştır.

Elia Kazan'ın sahnelediği 'Satıcının Ölümü' ile 1949'da Pulitzer alan Miller, çağdaş tiyatroda trajedi sayılabilecek oyunlar yazılabileceğini ileri sürmüştü. 'Bütün Oğullarım'la ününe ün katan Miller bu konuda "Trajedi, ancak insanın iç dünyası varsa var olabilir. Benim amacım, toplumu yıkmak değil. Onu ahlak yoluyla yeniden kurmaktır. Burada, kurulu düzen ile özgürlük arasında bir savaşım söz konusudur. Ben iki şey arasında bir denge kurmaya çalıştım. İnsanın düşünen ve duyan bir varlık olduğunu hesaba katarak," demişti.

'Cadı Kazanı', 'Bütün Oğullarım', 'Bedel' ve 'Satıcının Ölümü' Türkiye'de de sahnelenmişti. Miller'ın Marilyn Monroe ile yaşadığı evliliğine gönderme yaptığı 'Finishing the Picture' adlı son oyunu prömiyeri 2004 Ekim ayında Chicago'da sahnelendi.

Yazdığı bazı oyunlar
 Cadı Kazanı
 Satıcının Ölümü
 Köprüden Bakış
 Bütün Oğullarım
 Bedel
 Vichy'de Olay
 Bir Hanımefendiye Ağıt
 Bir Tür Sevda Öyküsü
 İki Pazartesinin Anısı
 Mr. Peters'in bağlantıları

1915 doğumlular
Harlem doğumlular
New York doğumlu yazarlar
2005 yılında ölenler
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
21. yüzyıl Amerikalı yazarları
Amerikalı oyun yazarları
Amerikalı ateistler
Polonya asıllı Amerikalılar
Yahudi asıllı Amerikalılar
Michigan Üniversitesinde öğrenim görenler
Emmy Ödülü sahipleri
Laurence Olivier Ödülü sahipleri
Pulitzer Ödülü alan yazarlar
Tony Ödülü sahipleri
Hollywood kara listesi
Marilyn Monroe
Connecticut'ta ölenler
Kalp yetmezliğinden ölenler
Mesane kanserinden ölenler
Connecticut'te defnedilenler
Drama dalında Pulitzer Ödülü sahipleri
Pulitzer Ödülü sahipleri
Ateist yazarlar
Yaşam Boyu Başarı Tony Onur Ödülü sahipleri
Özel Tony Ödülü sahipleri

Arthur Miller


Ljublinsko-Dmitrovskajalinjen (, ) (Linje 10) er en af linjerne i Moskvas metro. Den var kendt som "Ljublinskajalinjen" () før 2007. Den åbnede første gang i 1995 som en semi-chordial radius, og er på nuværende tidspunkt i gang med at blive forlænget gennem centrum og mod nord. Linjen strækker sig over 34 kilometer bane og har 20 stationer.

Skift

Referencer

Moskvas metro

Ljublinsko-Dmitrovskajalinjen


Achnopogon steyermarkii, biljna vrsta iz porodice glavočika. Endem je iz venezuelske države Bolivar (Auyán-tepui).

Vrsta je opisana 1967.

Sinonimi
 Achnopogon quelchioides Aristeg.

Izvori

Stifftioideae
Flora Venezuele

Achnopogon steyermarkii


Die Tschechische Badmintonmeisterschaft 2011 fand vom 4. bis zum 6. Februar 2011 in Přerov statt.

Medaillengewinner

Weblinks
http://www.czechbadminton.cz/category/akce/mcr-2011
http://www.czechbadminton.cz/turnaj/mistrovstvi-cr-dospelych

2011
Badminton 2011
Sportveranstaltung in Přerov


nslookup (from "name server lookup") is a network administration command-line tool for querying the Domain Name System (DNS) to obtain the mapping between domain name and IP address, or other DNS records.

Overview
nslookup was a member of the BIND name server software. Early in the development of BIND 9, the Internet Systems Consortium planned to deprecate nslookup in favor of host and dig. This decision was reversed in 2004 with the release of BIND 9.3 and nslookup has been fully supported since then.

Unlike dig, nslookup does not use the operating system's local Domain Name System resolver library to perform its queries, and thus may behave differently. Additionally, vendor-provided versions may include output of other sources of name information, such as host files, and Network Information Service. Some behaviors of nslookup may be modified by the contents of resolv.conf.

The Linux version of nslookup was written by Andrew Cherenson.

The ReactOS version was developed by Lucas Suggs and is licensed under the GPL.

Usage
nslookup operates in interactive or non-interactive mode. When used interactively by invoking it without arguments or when the first argument is - (minus sign) and the second argument is a hostname or Internet address of a name server, the user issues parameter configurations or requests when presented with the nslookup prompt (>). When no arguments are given, then the command queries the default server. The - (minus sign) invokes subcommands which are specified on the command line and should precede nslookup commands. In non-interactive mode, i.e. when the first argument is a name or Internet address of the host being searched, parameters and the query are specified as command line arguments in the invocation of the program. The non interactive mode searches the information for a specified host using the default name server.

See also
 dig, a utility interrogates DNS servers directly for troubleshooting and system administration purposes.
 host is a simple utility for performing Domain Name System lookups.
 List of DNS record types - possible types of records stored and queried within DNS
 Root name server - top-level name servers providing top level domain name resolution
 whois
 BIND name server

References

Further reading

External links

Microsoft Windows
 nslookup – Microsoft TechNet library
 Using NSlookup.exe, Microsoft Knowledge Base
Unix-like OSs

 nslookup source code in ISC Gitlab repository (Mozilla Public License)

DNS software
Internet Protocol based network software
OS/2 commands
Unix network-related software
Windows communication and services
Windows administration

Nslookup


Biserica reformată din Crăciunești este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Crăciunești, comuna Crăciunești. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 116297.05.

Note

Monumente istorice din județul Mureș

Biserica reformată din Crăciunești


Chromebook es un ordenador personal que trabaja con el sistema operativo Google Chrome OS. Los dispositivos son distintos de la computadora personal, que tiende a ser una combinación entre el cliente en nube puro y los portátiles tradicionales.
Los primeros dispositivos que se lanzaron a la venta con este sistema operativo fueron de la mano de Acer y Samsung, anunciados oficialmente durante el congreso de desarrolladores Google I/O en mayo de 2011 y empezando a comercializarse a partir del 15 de junio de 2011.

Diseño
Los Chromebooks se comercializan con el sistema operativo Google Chrome OS, que utiliza el núcleo Linux y el navegador web Chrome y con un reproductor de medios integrado. Su tiempo de arranque promete ser de 6 segundos y todos los contenidos, ya sean juegos, programas o documentos personales se sincronizan con el servidor, siempre que se disponga de conexión, ya sea 3G o Wi-Fi, pudiendo acceder a toda la información desde cualquier punto o dispositivo compatible. Por otro lado, el diseño del Chromebook está pensado para que se actualice solo, sin que el usuario tenga que realizar actualizaciones manualmente.

Al estar basado puramente en la nube, su capacidad fuera de línea es limitada. En lugar de que el usuario tenga que instalar software de la forma tradicional, los Chromebooks funcionan con aplicaciones que se pueden descargar desde el Chrome Web Store o Google Play, ya sean gratuitas o de pago. Según Google, afirma que gracias a la arquitectura multicapa, elimina la necesidad de tener ningún tipo de software antivirus., aun así, se puede ser infectado con virus y malware por aplicaciones descargadas de Google Play. El sistema soporta dispositivos USB tales como web cam, ratones, teclados externos, así como memorias flash con un funcionamiento muy similar al plug and play de otros sistemas operativos.
Al estar enfocado en la navegación web, el teclado del Chromebook incluye varias teclas específicas para mejorar la experiencia en línea.

El Chromebook requiere poseer una cuenta de Gmail, que es la que se usará para acceder al portátil y mediante la cual se realizarán todas las actualizaciones, además de mantener abiertas las cuentas relacionadas de Google como YouTube, Google Maps y otros servicios de la compañía del mismo modo que ocurre con el sistema operativo Android que Google lanzó para teléfonos inteligentes.

Características
 Los Chromebooks prometen iniciar más rápido y son compatibles con los estándares web actuales.
 Integra funciones WI-FI Y 3G/4G.
 Las aplicaciones, los documentos y la configuración de cada usuario se almacenan en la nube, mientras que las Descargas se almacenan de forma local.
Tiene integrado el acceso a Google Drive, Google Docs, Google Slides, Google Sheets y otras.
En estado Beta, Chromebook pueden ejecutar herramientas, editores e IDEs de Linux.
 Incluye un Modo de invitado para usar el dispositivo de forma privada.
 El dispositivo se actualiza de manera automática.
 Posee funciones de seguridad integradas.
 Para desarrolladores de aplicaciones el Chromebook tiene una maquina virtual de Linux, que puede ser habilitada desde Configuración > Desarrolladores > Habilitar entorno de desarrollo de Linux.

Problemas encontrados
 No se puede acceder a una segunda pantalla,o si Google prometió que arreglaría este error en futuras actualizaciones de software.

 Un error de Google en una letra bloquea todos los Chromebook, los usuarios que intentaban iniciar sesión, eran expulsados.
 Varios usuarios se quejan de no poder colocar Bloqueo de mayúsculas, en Google lanzo un anuncio explicando la solución.
Aunque Google promete un arranque de 6 segundos en los Chromebook, no siempre logra ese tiempo de arranque prometido.
Las actualizaciones de Chromebook a veces producen bloqueos y errores en el dispositivo.
Desde 2020, no puedes usar las aplicaciones de la suite de Office, tales como Word o PowerPoint, sin conexión a Internet en un Chromebook, pero si se puede usar Office.com con conexión a internet.
Al funcionar el Chromebook a partir de Google Chrome, si el navegador se para o hace "crash" el sistema operativo también lo hace, Esto se puede probar poniendo en la barra de busqeuda del navegador.
No se pueden correr archivos .EXE u otros archivos ejecutables de otros sistemas operativos en el Chromebook fuera de los archivos .deb en la maquina virtual de Linux que trae el mismo.

Modelos
Google al inicio desarrolló un prototipo conocido como Cr-48, sin llegarse a comercializar. Los primeros que llegaron a los mercados, fueron los modelos muy similares al prototipo de Google, lanzados por Samsung y Acer. Ambas salieron con la opción de ser adquiridas tanto Wi-Fi y/o 3G, además de una webcam de alta definición y dos puertos USB 2.0.

Referencias

Enlaces externos

 Web oficial

Google
Computadoras portátiles
Introducciones relacionadas a la ciencia de la computación de 2011

Chromebook


වීරඹුගෙදර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය යනු,  ශ්‍රී ලංකාවේ, වයඹ පළාතේ,   කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ, පිහිටි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයකි.

ජනගහනය

ග්‍රාම නිළධාරි වසම්

ආර්ථිකය

ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන දිස්ත්‍රික්ක

මූලාශ්‍ර
 Divisional Secretariats Portal

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කය

වීරඹුගෙදර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය


En heldig kartoffel er en dansk kortfilm fra 1981, der er instrueret af Annette Mari Olsen.

Handling
Eventyret om den dumme trold, som skal giftes med prinsessen for at få det halve kongerige.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1981

Kortfilm fra Danmark

En heldig kartoffel


Tulio Luis Ramírez Padilla (Caracas, 28 de fevereiro de 1960) - sacerdote católico venezuelano, bispo auxiliar de Caracas em 2012-2020, bispo diocesano de Guarenas a partir de 2021.

Em 5 de agosto de 1984 foi ordenado sacerdote e incardinado na Arquidiocese de Valência na Venezuela. Ele trabalhou principalmente como pároco. Em 2011 tornou-se vigário geral da arquidiocese e chanceler da cúria.

Em 4 de abril de 2012, o Papa Bento XVI o nomeou bispo auxiliar da Arquidiocese de Caracas, com a sé titular de Ausucura. Foi ordenado bispo em 8 de julho de 2012 pelo cardeal Jorge Liberato Urosa Savino. Em 11 de dezembro de 2020, o Papa Francisco o transferiu para o cargo de bispo diocesano de Guarenas. A entrada na catedral ocorreu em 6 de fevereiro de 2021.

Ver também

Bispos católicos da Venezuela

Tulio Luis Ramírez Padilla


Claus Bøhling (født 2. juli 1949 i Gentofte) er en dansk musiker og sanger, der mestrer guitar og mundharmonika.

Han har spillet med i Hurdy Gurdy og Secret Oyster og 1990'erne været aktiv musiker i England.

Siden 2019 har Claus spillet i bandet Astro Hatch med Ivan Tønder på bas og Nigel Tilbury på trommer.

Eksterne henvisninger

 Claus Bøhling Discography at Discogs

Referencer

Rockmusikere fra Danmark

Claus Bøhling