Ahmed Rashid (Urdu:; born 1948 in Rawalpindi) is a Pakistani journalist and best-selling foreign policy author of several books about Afghanistan, Pakistan, and Central Asia.

Life and career
Rashid was born in Rawalpindi, Pakistan. He attended Malvern College, England, Government College Lahore, and Fitzwilliam College, Cambridge at Cambridge University in the late 1960s.

After graduating, Rashid spent ten years in the hills of Balochistan, attempting to organise an uprising against the Pakistani military dictatorships of Ayub Khan and Yahya Khan. He ended his guerrilla fighting days frustrated and defeated and turned his attention to writing about his homeland.

He has been the Pakistan, Afghanistan and Central Asia Correspondent for  The Daily Telegraph for more than 20 years  and a correspondent for Far Eastern Economic Review. He also writes for The Wall Street Journal, The Nation, Daily Times (Pakistan) and academic journals. He appears regularly on international TV channels and radio networks such as CNN, BBC World and many Pakistani TV channels. Rashid is often sought after for advice by diplomats in Islamabad and Kabul, and by policy makers in NATO capitals and Washington."

He is a well known and vocal critic of the Bush administration in relation to the Iraq war and its alleged neglect of the Taliban issue. Rashid's 2000 book, Taliban: Militant Islam, Oil and Fundamentalism in Central Asia, was a New York Times bestseller for five weeks, translated into 22 languages, and has sold 1.5 million copies since the September 11, 2001 attacks, "an astonishing number for an academic press." The book was used extensively by American analysts in the wake of the 9/11 attacks. Rashid charged that former President George W. Bush plagiarized his work in writing  his memoirs.

His commentary also appears in The Washington Post's Post Global segment. "Rashid is a regular columnist for leading national and international publications and a frequent guest on NPR's (National Public Radio) Fresh Air."

"An expert on the Taliban -- until 9/11 he knew them better than almost any outsider -- Mr. Rashid has over the decades turned out to be something of a prophet in the region, though mostly of the Cassandra type, issuing repeated warnings that are ignored by policy makers."

Ahmed Rashid is married with two children and lives in Lahore, Punjab, Pakistan.

Selected works
The Resurgence of Central Asia: Islam or Nationalism?, St. Martin's Press (May 1994), .
Taliban: Militant Islam, Oil and Fundamentalism in Central Asia, Yale University Press (March 2000) .
Jihad: The Rise of Militant Islam in Central Asia, Yale University Press (January 25, 2002) . (Hyderabad: Orient Longman, 2002)
Descent into Chaos: The United States and the Failure of Nation Building in Pakistan, Afghanistan, and Central Asia, Viking, 2008, .
Taliban: The Power of Militant Islam in Afghanistan and Beyond, 2nd ed, I.B.Tauris (April 2010),
Pakistan on the Brink: The Future of America, Pakistan, and Afghanistan, Viking Adult (March 15, 2012), .

See also
The Great Game
The Oil Factor

References

External links

Ahmed Rashid Official website
Contributor from The New York Review of Books
Ahmed Rashid's Columns archive at The Guardian (newspaper)
Ahmed Rashid's Columns archive at Aljazeera (aljazeera.com website)
 TV Networks
C-SPAN Q&A interview with Rashid, May 2, 2010

Profile, The New York Times, 5 July 2008
After the Death of Osama bin Laden: Now to Break the Al-Qaeda Franchise, 19 May 2011
"Worse than Afghanistan" Pakistani writer and Taliban expert Ahmed Rashid reports on the failures of the international community in Mali.

Pakistani male journalists
Pakistani non-fiction writers
Foreign policy writers
Central Asian studies scholars
Alumni of Fitzwilliam College, Cambridge
People educated at Malvern College
1948 births
Living people
Government College University, Lahore alumni
Journalists from Lahore
Pakistani television journalists
Historians of the Islamic State of Iraq and the Levant
Carnegie Council for Ethics in International Affairs
Writers from Lahore

Ahmed Rashid


Anna Mąka, née le  à Zakopane, est une biathlète polonaise.

Carrière
Membre du club de Koscielisko, elle fait son entrée en équipe nationale en 2008, en participant aux Championnats du monde jeune. À la fin de la même année, elle dispute sa première course en IBU Cup. Elle marque ses premiers points dans cette compétition en 2011. En 2012 et 2013, elle court les Championnats du monde junior et obtient comme meilleur résultat individuel une  place (individuel en 2013 à Osrblie). Elle dispute son premier championnat international chez les séniors aux Championnats d'Europe 2014 à Nové Město.

Elle fait ses débuts en Coupe du monde en fin d'année 2014 à Östersund. En décembre 2016, elle réalise sa meilleure performance jusque-là avec une cinquième place à l'individuel d'Obertilliach en IBU Cup (20/20 au tir). Plus tard dans l'hiver, elle participe aux Championnats du monde pour la première fois à Hochfilzen, prenant la  de l'individuel. Lors des trois saisons suivantes, elle reste essentiellement cantonnée à l'IBU Cup et les Championnats d'Europe, ne réussissant pas à retrouver le top dix dans ces compétitions. En janvier 2021, à Antholz, elle marque ses premiers points en Coupe du monde en se classant () de l'individuel. Quelques semaines, elle honore sa deuxième sélection pour les Championnats du monde à Pokljuka, aidant notamment le relais féminin polonais à finir sixième.

En janvier 2022, la Polonaise améliore sa meilleure performance dans l'élite en signant une douzième place sur l'individuel d'Antholz (19/20 au tir) et se qualifie alors pour sa première mass-start en Coupe du monde. Elle obtient également sa sélection pour les Jeux olympiques de 2022 à Pékin, où elle se classe  de l'individuel,  du sprint et  du relais.

Palmarès

Jeux olympiques

Légende :
 — : non disputée par Maka

Championnats du monde

Légende :
 — : non disputée par Maka
  : pas d'épreuve

Coupe du monde
 Meilleur classement général :  en 2022.
 Meilleur résultat individuel : .

Classements en Coupe du monde

Notes et références

Liens externes

Biathlète polonaise
Naissance en mai 1992
Naissance à Zakopane
Biathlète (femme) aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Anna Mąka


Civilizația cicladică a apărut pe insulele din Marea Egee din 3300 î.Hr. până în 1100 î.Hr. Împreună cu civilizația minoică și civilizația miceniană, poporul cicladic este considerat printre cele trei mari culturi ale Mării Egee. Prin urmare, arta cicladică cuprinde una dintre cele trei ramuri principale ale artei de la Marea Egee.

La sfârșitul neoliticului, în arhipelagul cicladelor de jurul insulei Delos înflorește o civilizație strălucită care marchează începuturile artei grecești. Locuitorii acestor insule trăiau în sta sau mici târguri aproape de mare. Activitățile lor agricole principale sunt: cultivarea cerealelor, a viței-de-vie și a măslinului. Printre ei se aflau și artiști care au extins o mare măiestrie în cioplirea mermurii și care au sculptat "idoli". Majoritatea au fost descoperiți în morminte, mai ales la Paros, Naxos, Amorgos și Syros. Totuși nu se știe prea bine ce ar trebui să reprezinte. Acești idoli, capete sau statuete, cu înălțimi de la 10 centimetri până la 1,5 metri, ne fascinează prin formele lor stilizate, fiind o formă de artă abstractă. Accentuând anumite volume sau reducând o figură la starea de epură, artiștii cicladici eliminau toate elementele secundare ca sa scoată la iveală esențialul.

Arta neolitică
Aproape toate informațiile cunoscute despre arta neolitică cicladică provin de la situl de excavare al Saliagos din Antiparos. Ceramica din această perioadă este similară celei din Creta și a restul Grecia. Sinclair Hood scrie: "O formă distinctivă este un castron pe un picior înalt comparabil cu un tip care apare în continentul neolitic târziu."

Sculpturile cicladice
Cea mai cunoscută formă de artă a acestei perioade e reprezentată de figurile de marmură numite de obicei "idoli" sau "figurine", deși niciun nume nu este prea clar. Primul termen sugerează o funcție religioasă care nu este în niciun caz agreată de experți, iar cel din urmă nu se aplică în mod corespunzător celor mai mari figuri, care sunt aproape de dimensiunile oamenilor.

Totuși majoritatea acestor figuri, sunt reprezentări foarte stilizate ale formei umane feminine, de obicei având o calitate stilizată și geometrică ce le conferă o asemănare izbitoare cu arta modernă de astăzi. Cu toate acestea, se poate să fie o concepție greșită modernă, deoarece există dovezi că figurile au fost inițial vopsite luminos. Majoritatea figurinelor sunt feminine, sub formă de nuduri și cu brațele pliate peste stomac, de obicei cu brațul drept ținut sub cel stâng. Majoritatea scriitorilor ce au privit aceste artefacte dintr-o perspectivă antropologică sau psihologică au presupus că sunt reprezentative pentru o Mare Zeiță a naturii, într-o tradiție continuă cu cea a figurilor feminine neolitice, cum ar fi Venus din Willendorf.

Galerie

Bibliografie
 Doumas, Christos (1969). Early Cycladic Art. Frederick A. Praeger, Inc.
 Higgins, Reynold (1967). Minoan and Mycenaean Art. Thames and Hudson.
 Hood, Sinclair (1978). The Arts in Prehistoric Greece. Penguin Books.

Legături externe

 The Cycladic sculptures
 The Museum of Cycladic Art
 The Museum of Antiquities

Artă antică
Artă preistorică

Arta cicladică


بوعبدالله داود من مواليد 3 فبراير 1978 في عين تموشنت، لاعب كرة قدم جزائري. يلعب مع نادي مولودية وهران، وقد لعب 19 مباراة مع المنتخب الجزائري.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تونس
جزائريون في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ولاية عين تموشنت
رياضيون جزائريون مغتربون في تونس
لاعبو اتحاد مغنية
لاعبو الترجي الرياضي التونسي
لاعبو الرابطة الجزائرية المحترفية الثانية لكرة القدم
لاعبو الرابطة الجزائرية المحترفة الأولى لكرة القدم
لاعبو أولمبي الشلف
لاعبو شباب رياضي تموشنت
لاعبو شبيبة القبائل
لاعبو كرة قدم جزائريون
لاعبو كرة قدم مغتربون في تونس
لاعبو كرة قدم من وهران
لاعبو منتخب الجزائر لكرة القدم
لاعبو مولودية وهران
لاعبو وداد تلمسان
مغتربون جزائريون في تونس
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1398 هـ
مواليد 1978
مواليد في وهران
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون

بو عبد الله داود


Danielle Petit, née Renée Contini le  à Morhange (Moselle) et morte le  à Chaumont (Haute-Marne) est une peintre d'art naïf.

Elle peint à Chaumont, expose à Paris, en province et à l'étranger (Rio de Janeiro, Londres, Tokyo, Bruxelles, Amsterdam, Morges, Baden-Baden).

Nombre de ses œuvres sont reproduites dans les ouvrages dédiés à l'art naïf et font partie des collections de musées français.

Biographie
Ses parents sont originaires de Torcenay, elle passe son enfance à Morhange et en Allemagne où son père est en garnison, puis vient habiter Chaumont en 1929 où elle fréquente l'école publique jusqu'à l'âge de , puis le pensionnat privé à Langres jusqu'à .

Elle apprend la sténodactylographie avant d'être secrétaire pendant la Seconde Guerre mondiale à la préfecture de Haute-Marne. Arrêtée par les Allemands sous l'Occupation pour falsification de pièces d'identité, elle contracte la tuberculose à la suite de mauvaises conditions d'internement ce qui la contraint à plusieurs cures en sanatorium après sa libération.

Elle épouse Robert Petit, instituteur et professeur d'État de karaté en 1950. Elle travaille de 1952 à 1963 comme secrétaire au Génie militaire de Chaumont. Répondant à une note invitant le personnel à participer au Salon de l'armée au Ministère à Paris, elle réalise en 1956 sa première œuvre (gouache) La Bataille de Fontenoy qui lui vaut le premier prix.

En 1968, après une nouvelle rechute de tuberculose et un nouveau séjour en sanatorium, elle obtient une pension pour invalidité à titre définitif.

Fragilisée par sa maladie, elle ne quitte guère sa maison et se consacre entièrement à sa peinture à Chaumont où elle vit avec son mari et ses chiens en 1967 jusqu'à sa mort en décembre 1997. Sa dernière œuvre est Le Cirque de Moscou qu'elle mettra plusieurs mois à terminer avant qu'elle soit livrée au Musée Jakovsky.

En son honneur, la ville de Chaumont baptise l'une de ses rues (quartier dédié aux peintres) la rue Danielle Petit-Contini.

Parcours
C'est une autodidacte comme tous les naïfs. Bien que reçue à l'École des Beaux-Arts à l'âge de , elle s'en voit interdire les portes par son père qui juge cela peu convenable pour une jeune fille. Elle continue à dessiner et à peindre seule, à sa manière, là où sa fantaisie et ses rêves la conduisent.

En 1967, encouragée par le critique d'art André Cœuroy, elle se lance dans une première exposition dans les salons de la mairie de Chaumont.

Rencontre avec la Galerie Séraphine
Elle peint à l'instinct, ignorant encore que ses œuvres sont assimilables à l'art naïf.

En mars 1969 une amie parisienne guide la provinciale devant la Galerie Séraphine, galerie d'arts de tradition populaire à Paris. Elle se sent attirée par les œuvres de l'artiste présenté et, se sentant en terrain familier, s'enhardit à ouvrir ses cartons à dessin à la directrice de la galerie qui lui offre l'opportunité de participer, dès juin, à une exposition sur le thème du mariage dont le catalogue est préfacé par Louise de Vilmorin. Le bouquet de la mariée est la première œuvre de Danielle Petit exposé à Paris, à la Galerie Séraphine.

Danielle Petit signe un contrat d'exclusivité avec la Galerie Séraphine: elle y exposera en compagnie d'autres peintres naïfs et fera l'objet d'une exposition dédiée en mai 1970, et une autre en 1974.

La Galerie Séraphine, au 22 rue de l'Odéon (galerie aujourd'hui disparue) est dirigée par Marie Cuttoli, créatrice et mécène de la tapisserie moderne en France qui a remis au goût du jour cet art en faisant réaliser des cartons aux plus prestigieux artistes de son époque (Picasso, Rouault, Derain, Dufy, Léger, Mirò, Man Ray). Elle possède un solide carnet d'adresses dans le monde des arts en Europe et outre Atlantique ce qui va permettre à Marie Cuttoli d'inviter Danielle Petit à participer à de nombreuses expositions en France comme à l'international.

À partir de 1970 lui seront consacrés des articles dans des revues d'art: Jardin des arts, L'Œil, Plaisir de France, L'officiel de la Mode de Paris Art Look, et des revues comme Racing, La Lorraine populaire, Le Californien de San Francisco et Cosmopolitan.

Œuvre
Un support unique : du papier cartonné pour des formats modestes (30 x 40), suffisamment petits pour être exécutés sur un pupitre sur sa table de cuisine. De la gouache avec une technique personnelle: elle mélange la gouache pure à de l'albumine, ce qui donne une matière épaisse et brillante à la fois. Elle aime les rouges éclatants, les bleus profonds et les jaune d'or puissants: pour les obtenir elle procède par superposition de couleurs de la même gamme jusqu'à ce que ces couleurs « jaillissent de leur environnement, même pour le plus petit des détails ».

La minutie qui caractérise sa peinture exige l'usage d'une loupe, elle travaille jusqu'à  par jour et parfois plusieurs mois sur chacune de ses œuvres, pour produire naturellement assez peu.  ont été répertoriées à ce jour.

Pas d'esquisse, ni de dessin préalable: elle commence par remplir l'arrière plan avec un paysage qu'elle commence par le haut pour le finir en bas. Elle construit son décor autour du thème choisi.

Elle aime décrire avec minutie et poésie, dans une ambiance très colorée à la manière des enluminures du Moyen Âge, des scènes de la vie à la campagne et les fêtes populaires. Les ciels sont majoritairement lumineux, les prairies fourmillent d'espèces arbustives, de fleurs, et d'animaux terrestres ou volants. Elle interprète librement ses sujets et peut mêler poésie et imaginaire à des éléments architecturaux, des personnages et des faits historiques bien réels.

Thèmes
«Je peins ce que j'aime, ce qui me rend heureuse. Des paysages et la vie des gens heureux, des petites maisons gaies qui ont une âme, les saisons. Les maisons ouvertes, qui ressemblent aux maisons de poupée de mon enfance, avec des gens dans leur contexte intérieur et la nature autour. Des sujets plus mystiques, inspiré de la Bible et de l'Orient, le jour, la nuit, la féerie, une légende, une histoire… Je préfère peindre des pays où il fait bon vivre, des pays de bonheur, de bonté. Pas le monde tel qu'il est, mais comme j'aimerais qu'il soit. Est-ce là ce que recherchent, comprennent et aiment les amateurs de peinture naïve? La joie simple de nos paradis terrestres.» Danielle Petit.Les maisons ouvertes, comme Le Noël des poupées ou encore Les Arts martiaux qui lui permettent de proposer plusieurs scènes principales dans le même tableau.

Les fêtes populaires, comme Le grand pardon des filles de joie de Sainte-Marie-Madeleine du Bassigny, Carnaval à Venise, ou religieuses comme La première communion.

La vie à la campagne, comme L'heure des vêpres, Les Nailles (fête de la moisson au Musée Van Gogh), des paysages empreints de «nostalgie bucolique» comme J'irai au paradis avec mes chiens, des arbres et des bouquets comme Le bouquet de la mariée et des jardins merveilleux Le jardin des bonheurs, La Chapelle aux Tournesols.

Le rêve, comme Belle nuit, douce nuit, des scènes mystiques ou mythiques, comme Les jardins de Babylone, Les jardins de Mélusine, L'Atlantide Le pèlerinage des maris trompés à Saint-Gengoulf.

Des descriptions de lieux ou des scènes historiques : Langres (Si Langres m'était conté), la Mecque, Colombey-les-Deux Églises.

Expositions

 1967 : Danielle Petit-Contini et ses miniatures. Mairie de Chaumont.
 1970 :  prix du Conseil Général de la Haute-Marne.
 1970 : Galerie Séraphine. Paris, exposition personnelle catalogue préfacé par Raymond Cogniat.
 1970 : Exposition d'Art Figuratif International. Tokyo (Japon).
 1972 : Exposition de prestige à la Galerie R.G. à la Suite du  prix de la peinture à l'eau à Paris en 1971 pour ses œuvres L'arbre de joie et Le Toine est mort.
 1972 : Galerie Isy Brachot. Bruxelles
 1974 : Galerie Séraphine. Exposition personnelle, catalogue préfacé par Colette Decluzeau.
 1975 : Galerie Séraphine: exposition Floralies. Le jardin des bonheurs, La Chapelle aux Tournesols, Les jardins de Babylone, Les jardins de Mélusine, L'Atlantide y seront exposés.
 1974 : Le forum des Arts. Paris avec André Parineau.
 1975 : Salon mondial de la peinture naïve. Levallois-Perret sous la présidence de Max Pol Fauchet.
 1975 : Féérie de l'art naïf. Le Vésinet avec Max Pol Fauchet.
 1976 : Panorama de la peinture naïve en France. Tours.
 1977 : Naïfs Français. Amsterdam.
 1978 : Salon de l'aquarelle et de la peinture à l'eau. Paris, Grand Palais.
 1978 : Exposition Internationale à la galerie Pro Arte. Morges (Suisse) sous la présidence d'Anatole Jakovsky, sélectionnée pour se confronter à plus de  de cet art, parmi les plus reconnus de son époque.
 1980 : Les Naïfs rue de Nesle. Paris, sous la présidence du Prince Thibaut d'Orléans.
 1981 : Les Naïfs et la fête. Exposition organisée par la ville de Paris sous la présidence de Jacques Chirac, maire de Paris.
 1982 : L'Art naïf international contemporain. Paris, sous la présidence de Michel Droit de l'Académie Française.
 1982 : Primitifs du . Annecy, Atelier Roudnoff, sous la présidence de Marie-Kristine Hugonot.
 1982 :  Biennale Internationale. Mérignac.
 1982 : Académie du Vernet. Vichy, avec la participation du Musée d'art naïf d'Île-de-France.
 1983 : Exposition internationale d'Art naïf. Baden-Baden (Allemagne).
 1985 : L'Art naïf international. Brive, catalogue préfacé par Max Fourny, 110 exposants de tous pays.
 1993 : Rétrospective Danielle Petit. Chaumont, Office de la culture.
 1989 : Exposition Internationale. Nice, musée Anatole Jakovsky à Nice sous la présidence de  Jakovsky.
 1993 : Les miniatures de Danielle Petit :  originales. Chaumont.

Unicef
Elle est sélectionnée deux fois pour illustrer la carte de vœux de l'Unicef, chaque tirage d'environ  d'exemplaires. En 1971 : French village on snow, 1972 et en 1980 : Children's Christmas (1979) (titre original : Noël des enfants éblouis).

Musées
Certaines de ses œuvres ont été sélectionnées ou offertes par des mécènes pour rejoindre diverses collections de musées.
 Metropolitan Museum of Art. New-York.
 Musée international d'art naïf Anatole-Jakovsky. Nice: L'arbre de Jessé (1982) et Le cirque de Moscou.

 Musée d'art naïf d'Île-de-France. Vicq (Yvelines), collection Max Fourny : Belle Nuit, douce nuit.
 Musée des arts et traditions populaires. Paris.
 Musée d'art naïf Max Fourny. Paris, Halle Saint-Pierre: L'arbre des amours (1987)(autre titre : La cueillette des maris).
 Musée Daubigny. Auvers-sur-Oise (Musée Van Gogh): Les Nailles (1987).
 Musée d'art et d'histoire de Chaumont (Haute-Marne): Le grand pardon des filles de joie à Ste Marie Madeleine des Bassigny (1984).

Bibliographie

 Raymond Nacenta, Les naïfs, Nouvelles Editions Françaises, Encyclopédie des peintres naïfs, coll. Grands Peintres Modernes. 1973.
 Anatole Jakovsky, Lexique des peintres naïfs du monde entier, Editions Basileus Presse- Bâle. 1975.
 Jean Cusenier, L'art populaire en France, Société Française du Livre, . 1975. .
 Anatole Jalovsky, Les proverbes et les naïfs, Editions Max Fourny, 1977.
 Madeleine Gavelle, Les peintres naïfs illuminés de l'instinct, Editions Filipacchi, , Paris. 1977. Page 55.
 Jean-Claude LAURET et Josip DEPOLO, La fête et les naïfs, Editions Max Fourny, Art et industrie, Vilo, 1979,  avec une représentation couleurs pleine page de La première communion (1979).
 Marie Kristine Hugonot, La peinture naïve en France, un art vivant, Editions Sous le Vent de Paris.
 Philippe Camby, Editions Max Fourny. 1983. ,  avec une représentation couleurs pleine page de J'irai au paradis avec mes chiens (1983).
 Robert Thilmany, Critériologie de l'Art Naïf, Vilo - Paris, Editions Max Fourny Art et industrie, 176 pages, 15 octobre 1984, Page 115 : reproduction couleurs pleine page de J'irai au paradis avec mes chiens (1983).
 Marie Kristine Hugonot, Guide naïf des provinces de France, Editions Hervas, 1985,  . et 156 avec une reproduction couleurs Le grand pardon des filles de joie à Ste Madeleine du Bassigny.
 Jacques Brosse, L'arbre et les naïf, Arbre symbolique et peinture naïve, Max Fourny Art et industrie, 15 octobre 1990, .
 Max Fourny, Album mondial de la peinture naïve, Paris, Editions Hervas, 1990, . Reproduction couleurs pleine page de L'heure des vêpres.
 Hélène Renard, Le rêve et les Naïfs, Editions Max Fourny. 1983. . Reproduction de Belle Nuit, Douce Nuit .
 Bernard Masson, Peintres en Haute-Marne au , Langres, Editions Dominique Guéniot, décembre 1998, . , reproduction couleurs pleine page de Carnaval à Venise (1970).
 François Veillerette, Illustres chaumontais.
 Raymond Cogniat, Danielle Petit, Le jardin des Arts, avril 1970, . Page 79
 Raymond Nacenta, Danielle Petit, revue L'Œil : mai 1974
 Léone de Grandville, Danielle PETIT, revue Plaisir de France, mai 1974.
 Jean-Paul Crespelle, Les naïfs explorateurs du merveilleux : Jacqueline Benoit et Danielle Petit, revue L'officiel de la Mode de Paris, juillet 1975.

Notes et références

Liens externes
Site présentant ses créations : https://danielle-petit.jimdofree.com/

Peintre naïf français
Naissance en avril 1925
Décès en décembre 1997
Naissance à Morhange
Décès à Chaumont (Haute-Marne)
Décès à 72 ans

Danielle Petit


Aphanopetalum, biljni rod smješten u vlastirtu porodicu Aphanopetalaceae, dio reda Saxifragales. Postoje dvije vrste, obje australski endemi

Vrste
 Aphanopetalum clematideum (J.Drumm. ex Harv.) Domin
 Aphanopetalum resinosum Endl.

Izvori

Kamenikolike

Aphanopetalum


The Penrose stairs or Penrose steps, also dubbed the impossible staircase, is an impossible object created by Oscar Reutersvärd in 1937 and later independently discovered and made popular by Lionel Penrose and his son Roger Penrose. A variation on the Penrose triangle, it is a two-dimensional depiction of a staircase in which the stairs make four 90-degree turns as they ascend or descend yet form a continuous loop, so that a person could climb them forever and never get any higher. This is clearly impossible in three-dimensional Euclidean geometry but possible in some non-Euclidean geometry like in nil geometry.

The "continuous staircase" was first presented in an article that the Penroses wrote in 1959, based on the so-called "triangle of Penrose" published by Roger Penrose in the British Journal of Psychology in 1958. M.C. Escher then discovered the Penrose stairs in the following year and made his now famous lithograph Klimmen en dalen (Ascending and Descending) in March 1960. Penrose and Escher were informed of each other's work that same year. Escher developed the theme further in his print Waterval (Waterfall), which appeared in 1961.

In their original article the Penroses noted that "each part of the structure is acceptable as representing a flight of steps but the connections are such that the picture, as a whole, is inconsistent: the steps continually descend in a clockwise direction."

History of discovery

The Penroses

Escher, in the 1950s, had not yet drawn any impossible stairs and was not aware of their existence. Roger Penrose had been introduced to Escher's work at the International Congress of Mathematicians in Amsterdam in 1954. He was "absolutely spellbound" by Escher's work, and on his journey back to England he decided to produce something "impossible" on his own. After experimenting with various designs of bars overlying each other he finally arrived at the impossible triangle. Roger showed his drawings to his father, who immediately produced several variants, including the impossible flight of stairs. They wanted to publish their findings but did not know in what field the subject belonged. Because Lionel Penrose knew the editor of the British Journal of Psychology and convinced him to publish their short manuscript, the finding was finally presented as a psychological subject. After the publication in 1958 the Penroses sent a copy of the article to Escher as a token of their esteem.

While the Penroses credited Escher in their article, Escher noted in a letter to his son in January 1960 that he was:

Escher was captivated by the endless stairs and subsequently wrote a letter to the Penroses in April 1960:

At an Escher conference in Rome in 1985, Roger Penrose said that he had been greatly inspired by Escher's work when he and his father discovered both the Penrose tribar structure (that is, the Penrose triangle) and the continuous steps.

Oscar Reutersvärd
The staircase design had been discovered previously by the Swedish artist Oscar Reutersvärd, but neither Penrose nor Escher was aware of his designs. Inspired by a radio programme on Mozart's method of composition—described as "creative automatism"; that is, each creative idea written down inspired a new idea—Reutersvärd started to draw a series of impossible objects on a journey from Stockholm to Paris in 1950 in the same "unconscious, automatic" way. He did not realize that his figure was a continuous flight of stairs while drawing, but the process enabled him to trace his increasingly complex designs step by step. When M.C. Escher's Ascending and Descending was sent to Reutersvärd in 1961, he was impressed but didn't like the irregularities of the stairs (). Throughout the 1960s, Reutersvärd sent several letters to Escher to express his admiration for his work, but the Dutch artist failed to respond. Roger Penrose only discovered Reutersvärd's work in 1984.

Escherian Stairwell
The Escherian Stairwell is a viral video based on the Penrose stairs illusion. The video, filmed at Rochester Institute of Technology by Michael Lacanilao, was edited to create a seemingly cyclic stairwell such that if someone walks in either direction, they will end up where they started.  The video claims that the stairwell, whose name evokes M.C. Escher's impossible objects, was built in the 1960s by the fictitious architect Rafael Nelson Aboganda. The video was revealed to be an Internet hoax, as individuals have travelled to Rochester Institute of Technology to view the staircase. Additionally, the YouTuber Captain Disillusion was one major source in debunking the stairwell by nitpicking all the visual effects and making it clear what was actually happening.

In popular culture
The Penrose stairs appeared twice in the movie Inception. This paradoxical illusion can only be realized in the dream worlds of the film. In the film, the hero descends the stairs fleeing from a guard. In the real world, the hero should always be in front of the villain throughout this chase. However, in the case of the Penrose stairs the hero descends another flight of stairs to catch up to the antagonist and catch him unawares.
The cover of the 2011 album Angles by American rock band The Strokes depicts a complex set of Penrose stairs.
In their 2015 single called "Greek Tragedy," English rock band The Wombats mentions the Penrose steps.

See also

 Mathematics and art
 Shepard tone
 Strange loop

Notes

References

Optical illusions
Stairways
Impossible objects

Penrose stairs


Tendens er et centralt begreb i kildekritikken, der ofte går for at være en central del af historiefagets metode. Man siger, at "der er tendens i kilden", hvis kilden – i sin beskrivelse af en person eller et forløb – implicit giver udtryk for en holdning om det, kilden beskriver. På denne måde kan en persons selvbiografi være præget af tendens, hvis personen bag biografien prøver at fremstille sig selv i et positivt lys eller, hvis der er udeladt visse ting. Nogle tekster er mere tendensladede end andre, men det er generelt vigtigt i kildekritikken at være opmærksom på tendens.

Noter

Historie
Humaniora

Tendens


The Cupola ist ein Berg im Süden des australischen Bundesstaates Tasmanien. Er liegt am Nordwestende der Frankland Range über dem Lake Pedder.

Westlich anschließend befindet sich der Redtop Peak.

Der Name ist auf die Form des Berges zurückzuführen und ist vom Wort Laterne () abgeleitet.

Quellen
Tasmap-Karte 1 : 25 000: Solitary, Blatt 4224, 1. Auflage 2001

Berg in Australien und Ozeanien
Berg in Tasmanien
Tasmanische Wildnis

The Cupola


Babel fue una revista literaria fundada en 1921 en Buenos Aires, Argentina por Samuel Glusberg, que usaba el nombre de Enrique Espinoza, quien había nacido en Kishinev, que por entonces pertenecía al Imperio Ruso y vivía desde corta edad en Buenos Aires. Luego de publicarse por siete años a partir de 1921 la revista desapareció para ser refundada por el mismo Glusberg en Santiago de Chile en 1939.

En la primera etapa de Babel colaboraron eminentes literatos de la generación madura y jóvenes como Jorge Mañach, Juan Marinello Vidaurreta, Mariano Picón-Salas, Arturo Uslar Pietri, Augusto d'Halmar, Pedro Prado, José Carlos Mariátegui y Jorge Basadre.

En los números publicados en Chile a partir de 1939 -de los cuales hay una reedición en tres volúmenes de 2008- estuvieron presentes, entre otros, Baldomero Lillo con El obrero chileno en la pampa salitrera, Manuel Rojas con Entrada a Chile (trozo de la novela Hijo de ladrón), José Santos González Vera con Luis Emilio Recabarren.

Enlaces externos

Revistas en español
Revistas literarias de Argentina
Revistas literarias de Chile
Revistas desaparecidas de Argentina
Revistas desaparecidas de Chile
Publicaciones fundadas en 1921

Babel (revista)


Višecijevni bacač raketa (VBR) raketno je topničko oružje uglavnom s nevođenim (balističkim) projektilima za napade na ciljeve na zemlji. Sastoji se od samohodne ili vučene platforme (lansera) s cijevima ili spremnicima za ispaljivanje projektila u nizu (najčešće do 40). Odlikuje se pokretljivošću, velikom vatrenom moći i velikim dometom (do 60 km ). Glavni nedostatak je relativna nepreciznost, tj. disperzija pogodaka zbog različitih vanjskih utjecaja kao što su različita gustoća atmosfere, promjena brzine ili smjera vjetra te vlažnost zraka. Klasični se VBR-ovi stoga uglavnom koriste za gađanje relativno velikih ciljeva, kao što su neprijateljski položaji raspoređeni na većem području. Rakete višecijevnih bacača većeg kalibra mogu imati različite tipove bojnih glava. Suvremeni razvoj višecijevnih raketnih bacača započeo je početkom Drugog svjetskog rata s poznatim sovjetskim raketnim bacačima Kaćušama, koji su u nekoliko sekundi mogli ispaliti od 16 do 54 rakete kalibra 82, 132 ili 300 mm, dometa od 2500 do 11 800 metara.

Literatura

 Višecijevni bacač, Hrvatska enciklopedija (LZMK)
Raketno topništvo

Višecijevni bacač raketa


Nacionalni park planine Tumucumaque (port.:Parque Nacional Montanhas do Tumucumaque; izgovor [tumukuˈmaki]) nalazi se u amazonskoj prašumi u brazilskim državama Amapá i Pará. Na sjeveru graniči s Francuskom Gvajanom i Surinamom.

Povijest
Tumucumaque je nacionalnim parkom 23. kolovoza 2002. godine proglasila vlada Brazila, nakon suradnje sa WWF-om. Dio je Koridora biološke raznolikosti Amapá, stvorenog 2003. Jedinicu za očuvanje podržava Program zaštićenih područja Amazonske regije. Njegov plan upravljanja objavljen je 10. ožujka 2010.

Geografija
Nacionalni park planine Tumucumaque ima površinu veću od 38 800 kvadratnih kilometara, što ga čini najvećim nacionalnim parkom tropskih šuma na svijetu i većim od Belgije. Ovo područje doseže čak 59  000 kvadratnih kilometara kada se uključuje graniči s Gvajanskim amazonskim parkom, nacionalnim parkom u Francuskoj Gvajani. Ova kombinacija zaštićenih područja još uvijek je manja od sustava tri nacionalna parka na granici između Brazila i Venezuele, gdje nacionalni parkovi Parima-Tapirapeco, Serranía de la Neblina i Pico da Neblina imaju ukupnu površinu od preko 73 000 kvadratnih kilometara.

No, zadnje navedeno sigurno je manje ako se Nacionalni park planine Tumucumaque (Brazil) i Gvajanski amazonski park (Francuska Gvajana) kombiniraju s velikim susjednim zaštićenim područjima u sjevernoj Pará, dijelu Brazila, kao što su ekološka postaja Grão-Pará, biološki rezervat Maicuru i mnogi drugi. Važno je da to čini Gvajanski štit jednim od najbolje zaštićenih i najvećih ekoloških koridora tropskih prašuma na svijetu. To je nenaseljeno područje i visoke je ekološke vrijednosti: većina njegovih životinjskih vrsta, uglavnom riba i vodenih ptica su endemske vrste. To je stanište jaguara, primata, vodenih kornjača i orlao harpija.

Tu se nalazi najviša točka brazilske države Amapá visoka 701 metar.

Klima
Klima je tropska monsunska (Köppen: Am), uobičajena u područjima sjevernog Brazila na prijelazu iz bioma u Amazonsku šumu. Ima prosječnu temperaturu od 25 °C i akumuliranih padalina u rasponu od 2000 (7,87 in) do 3250 mm godišnje.

Turizam
Turizam u Parku odvija se u dva različita sektora: sektoru Amapari i sektoru Oiapoque.

U sektoru Amaparí, parku se pristupa iz grada Serra do Navio (najčešći) ili iz zajednice u Pedra Branca do Amapari (obično ljeti). Putuje se rijekom Amapari, aluminijskim čamcima (90 km od Serra do Navio) do rustične baze parka, gdje je moguće boraviti u kampu prilagođenom amazonskim uvjetima (hammocks) i baviti se aktivnostima poput šetnje stazama, kupanja u rijekama i promatranja životinja i biljaka.

U sektoru Oiapoque možete kampirati u Cachoeira do Anotaie, koji se nalazi na rijeci Anotaie, pritoci rijeke Oiapoque. Ovaj vodopad udaljen je 40 km od grada Oiapoque, na izletu aluminijskim čamcima. Također postoji mogućnost posjete Vila Brasil, zajednice koja se nalazi na desnoj obali rijeke Oiapoque i nalazi se ispred francusko-gvajanske autohtone zajednice Camopi. Na ovoj lokaciji nalaze se mali hoteli i može se razumjeti njegov socio-kulturni kontekst, gdje stanovnici, uglavnom trgovci, pružaju usluge autohtonom stanovništvu susjedne zemlje.

Ostavština
Kodni naziv beta verzije Firefoxa 4 Mozille Firefox je Tumucumaque.

Bilješke

Izvori

Literatura
Corredor de Biodiversidade do Amapá Biodiversity Corridor (PDF) - na portugalskom
AMAZON REGION PROTECTED AREAS PROGRAM (PDF) -  na engleskom

Nacionalni parkovi u Brazilu

Nacionalni park Tumucumaque


النيابة الإدارية في مصر، هي هيئة قضائية مستقلة وفقا للمادة 197 من الدستور، أنشئت بموجب القانون رقم 480 لسنة 1954 الصادر في مصر، وتم تعديل نظامها بالقانون 117 لسنة 1958 والقانون رقم 19 لسنة 1959و القانون رقم 12 لسنة 1989 لتمارس سلطاتها في الفحص والتحقيق طبقاً لأحكام الدستور والقانون، وهي الأمينة على الدعوى التأديبية تتولى إقامتها ومباشرتها أمام المحاكم التأديبية، كما تتولى الطعن في أحكام هذه المحاكم ومباشرة كافة الطعون أمام المحكمة الإدارية العليا. وهي النائبة عن المجتمع في تعقب المخالفات التأديبية التي تقع من الفئات الخاضعة لولايتها مستهدفة حماية المال العام، وضمان حسن سير المرافق العامة وتحقيق العدالة التأديبية واكتشاف أوجه الخلل والقصور في النظم والإجراءات الإدارية والمالية

تشكل الهيئة من رئيس يعين بقرار من رئيس الجمهورية ويؤدى اليمين أمامه، ومن عدد كاف من المستشارين نواب الرئيس ومن الوكلاء العامين الأولين والوكلاء العامين ورؤساء النيابة ووكلائها ومساعديها ومعاونيها ويعينون جميعا بقرارات من رئيس الجمهورية، ويدير شئونها المجلس الاعلي للنيابة الادارية اعلى سلطة قضائية بالهيئة والمكون من رئيس الهيئة واقدم ستة نواب للرئيس.

و تتكون النيابة الادارية من 180 نيابة و26 مكتب فنى و15 فرع للدعوى التأديبية والتفتيش القضائي ودارة النيابات ووحدة قضايا الاستثمار على مستوى الجمهورية

اختصاصاتها
تختص النيابة الإدارية بالتحقيق في المخالفات التأديبية التي تتضمنها البلاغات الواردة إليها من الجهات الخاضعة لولايتها، أو من أي جهة رسمية أو رقابية، أو شكاوى العاملين بالجهات أو شكاوى غيرهم من آحاد الناس.

كما تتولى النيابة الادارية إصدار القرارات التأديبية بتوقيع الجزاءات التأديبية على الموظفين في القضايا التي باشرت التحقيق فيها اعمالا للمادة 197 من الدستور.

و تتولى النيابة الادارية تحريك ومباشرة الدعاوى التأديبية أمام المحاكم التأديبية باعتبارها جزء من تشكيل المحكمة اذ تبطل جلسات المحكمة إذا لم يحضر فيها عضو النيابة الادارية.

و تتولى النيابة الادارية فحص الاحكام الصادرة من المحاكم التأديبية بمجلس الدولة للتحقق من صحتها ولرئيس هيئة النيابة الادارية الطعن على أحكام المحاكم التأديبية إذا رأى وجها لذلك ومباشرة الطعون امام المحكمة الادارية العليا.

و تختص النيابة الادارية بتحريك الدعوى الجنائية عن الجرائم الجنائية التي تكشف عنها تحقيقات النيابة الادارية باحالتها إلى النيابة العامة، وكذلك تحريك دعوى الكسب الغير مشروع باحالة جرائم الكسب التي تتكشف لها إلى إدارة الكسب الغير مشروع بوزارة العدل وتتولى النيابة الادارية اعداد الدراسات والبحوث التي يكلفها بها رئيس الجمهورية عن المرافق العامة المختلفة.

اختصاصاتها
تختص النيابة الإدارية بالتحقيق في المخالفات التأديبية التي تتضمنها البلاغات الواردة إليها من الجهات الخاضعة لولايتها، أو من أي جهة رسمية أو رقابية، أو شكاوى العاملين بالجهات أو شكاوى غيرهم من آحاد الناس. كما تتولى النيابة الادارية إصدار القرارات التأديبية بتوقيع الجزاءات التأديبية على الموظفين في القضايا التي باشرت التحقيق فيها اعمالا للمادة 197 من الدستور.
و تتولى النيابة الادارية تحريك ومباشرة الدعاوى التأديبية أمام المحاكم التأديبية باعتبارها جزء من تشكيل المحكمة اذ تبطل جلسات المحكمة إذا لم يحضر فيها عضو النيابة الادارية.
و تتولى النيابة الادارية فحص الاحكام الصادرة من المحاكم التأديبية بمجلس الدولة للتحقق من صحتها ولرئيس هيئة النيابة الادارية الطعن على أحكام المحاكم التأديبية إذا رأى وجها لذلك ومباشرة الطعون امام المحكمة الادارية العليا.
و تختص النيابة الادارية بتحريك الدعوى الجنائية عن الجرائم الجنائية التي تكشف عنها تحقيقات النيابة الادارية باحالتها إلى النيابة العامة، وكذلك تحريك دعوى الكسب الغير مشروع باحالة جرائم الكسب التي تتكشف لها إلى إدارة الكسب الغير مشروع بوزارة العدل
و تتولى النيابة الادارية اعداد الدراسات والبحوث التي يكلفها بها رئيس الجمهورية عن المرافق العامة المختلفة.

الفئات الخاضعة لسلطاتها

تختص النيابة الإدارية بالتحقيق في المخالفات الإدارية والمالية التي تقع من كل من الفئات التالية:
 العاملين بوزارات الحكومة ومصالحها والأجهزة التي لها موازنة خاصة ووحدات الحكم المحلى.
 العاملين بالهيئات والمؤسسات العامة.
 العاملين بهيئات القطاع العام وشركاته التي لم تسر عليها أحكام القانون 203 لسنة 1991 في شأن قطاع الأعمال العام.
 العاملين بالشركات القابضة المنشأة وفقاً لأحكام قانون قطاع الأعمال العام والذين يحالون إلى النيابة الإدارية للتحقيق.
 العاملين بالشركات التابعة المنشأة وفقاً لأحكام قانون قطاع الأعمال العام والذين يحيلم رئيس الشركة أو الوزير المختص إلى النيابة.
 العاملين بالشركات والهيئات القائمة على التزامات المرافق العامة طبقاً لأحكام القانون 129 لسنة 1947.
 العاملين بالشركات التي تساهم فيها الحكومة أو الهيئات العامة بنسبة لا تقل عن 25 % من رأس مالها أو تضمن لها حداً أدنى من الأرباح.
 العاملين بالجمعيات والهيئات الخاصة التي صدر أو يصدر بتحديدها قانون أو قرار من رئيس الجمهورية.
 أعضاء مجالس إدارة التشكيلات النقابية المشكلة طبقاً للقانون 35 لسنة 1976 بإصدار قانون النقابات العمالية، وأعضاء مجالس الإدارة المنتخبين طبقاً لأحكام القانون رقم 73 لسنة 1973 في شأن تحديد شروط وإجراءات انتخاب ممثلي العمال في مجالس إدارة وحدات القطاع العام والشركات المساهمة والجمعيات والمؤسسات الخاصة، وكذا أعضاء مجالس الإدارة المنتخبين بالشركات التابعة
 العاملين المؤقتين المعينين براتب ثابت أو مكافأة شاملة سواء شغلوا وظائف بالموازنة وطبق عليهم نظام العاملين المدنيين بالدولة، أو لم يشغلوا إحدى هذه الوظائف وطبق عليهم القرار الجمهوري رقم 861 لسنة 1974 في شأن أحوال وشروط تعيين العاملين بمكافأة شاملة، وفي الحالة الأخيرة تسرى عليهم بالنسبة لتأديبهم الأحكام المنصوص عليها في القرار الجمهوري سالف الذكر.
 العاملين بغرفة الصناعات التعدينية.
 العاملين الذين تنص قوانين الجهة التي يعملون بها على اختصاص النيابة الإدارية بالتحقيق معهم.
 المحامين بشركات قطاع الأعمال العام الذين لا يخضعون لأحكام قانون الإدارات القانونية رقم 47 لسنة 1973 .

و لا تختص النيابة الإدارية بالتحقيق مع أعضاء الإدارات القانونية الخاضعين لأحكام قانون 47 لسنة 1973 في حالة احالتهم إلى المحاكم التأديبية اعمالا للمادة 21 من القانون رقم 47 لسنة 1973، ولا تختص النيابة الادارية في جميع الاحوال بالتحقيق مع أعضاء الإدارات القانونية لصدور فتاوى واحكام قضائية مفادها ذلك، حيث أن فتوى الأمانة العامة للجنة العليا لشئون الإدارات القانونية بوزارة العدل جاء فيها "التفتيش الفني على الإدارات القانونية بوزارة العدل هي جهة الاختصاص الوحيدة بالتفتيش والتحقيق مع أعضاء الإدارات القانونية الخاضعين لقانون 47 لسنة 1973 بشأن الإدارات القانونية ، وأن أعضاء الادارات القانونية الخاضعين لاحكام قانون 47 لسنة 1973، هم أعضاء بنقابة المحامين، وقد نص قانون المحاماة رقم 17 لسنة 1983  وتعديلاته عليهم، تحت مسمى " محامي الادارات القانونية " حيث ورد ذكرهم في المادة 3 و 4 و7 و8 و22 من ذات القانون، كما نص عليهم الدستور المصري لسنة 2014 في المادة 198  منه، والخاصة بالمحاماة، تحت مسمى " محامو الهيئات وشركات القطاع العام وقطاع الأعمال العام "، وهم بذلك يختلفون عن موظفي الشئون القانونية والباحثين القانونين، الخاضعين للتحقيق بمعرفة النيابة الادارية، والخاضعين لذات القواعد والقوانين التي تحكم الوظيفة العامه، لانهم ليسم أعضاء في نقابة المحامين وينظم عملهم قانون الخدمة المدنية،  على خلاف محامي الادارات القانونية، والذين يخضعون لقانون خاص، ونظام تأديبي خاص، وهم أعضاء بنقابة المحامين.

كما تختص النيابة الإدارية دون غيرها بالتحقيق في المخالفات التأديبية التي يرتكبها شاغلي الوظائف العليا من العاملين المدنيين بالدولة وبالقطاع العام وبالشركات القابضة. وتختص دون غيرها بالتحقيق فيما يقع من العاملين المدنيين بالدولة من مخالفات لأحكام ضبط الرقابة على تنفيذ الموازنة العامة، وكذا ما يقع منهم من إهمال أو تقصير يترتب عليه ضياع حق مالي للدولة أو لأحد الأشخاص العامة أو الهيئات الخاضعة لرقابة الجهاز المركزي للمحاسبات، أو المساس بمصالحها المالية أو يكون من شأنه أن يؤدى إلى ذلك بصفة مباشرة.ركما تختص النيابة الادارية بالتحقيق في المخالفات المتعلقة بالاعمال الانتخابية بناء على طلب الهيئة الوطنية للانتخابات اعمالا للمادة 21 من القانون رقم 198 لسنة 2017

التصرفات
يكون تصرف النيابة الإدارية في التحقيق بأحد التصرفات التالية:
 حفظ التحقيق بقرار تصدره النيابة الادارية اعمالا للمادة 197 من الدستور
 توقيع الجزاء التأديبي المناسب للجريمة التأديبية التي ارتكبها المتهم بقرار تصدره النيابة الادارية اعمالا للمادة 197 من الدستور
 إحالة المتهم الذي أسفرت التحقيقات عن ثبوت إدانته إلى مجلس التأديب.
 إحالة المتهم للمحاكمة التأديبية إذا اتسم الفعل أو الامتناع الذي ثبت ارتكابه بالجسامة أو رأت النيابة الادارية مبرراً لذلك.
 كما أنه للنيابة الإدارية أن تحيل المتهم للنيابة العامة متى توافرت في الفعل الصادر من المتهم أركان الجريمة الجنائية.
 احالة المتهمين بارتكاب جرائم كسب غير مشروع إلى إدارة الكسب الغير مشروع بوزارة العدل
 احالة المحامين بالهيئات العامة وشركات القطاع العام وقطاع الأعمال العام إلى المحاكم التأديبية بناء على طلب إدارة التفتيش الفنى للادارات القانونية بوزارة العدل ومباشرة الدعوى التأديبية ضدهم والطعن على الاحكام الصادرة بغير الإدانة بحقهم امام المحكمة الادارية العليا
 متابعة تنفيذ القرار الصادر في شأن الموظف العام من النيابة الادارية، ضماناً لتنفيذ العقوبة الموقعة عليه وعدم التلاعب بها.
 متابعة تنفيذ الاحكام التأديبية باخطار جهات الإدارة بهذه الاحكام ومتابعتها للتحقق من تنفيذها.
و للنيابة الادارية سلطة إصدار عدد من القرارات اثناء مباشرة التحقيق
 للنيابة الادارية أن تصدر قرار بوقف المتهمين عن العمل احتياطيا إلى حين انتهاء التحقيق
 للنيابة الادارية أن تقوم بتفتيش اشخاص ومنازل الموظفين المتهمين واماكن العمل الحكومية.
 للنيابة الإدارية الإطلاع على المستندات والتحفظ عليها
 للنيابة الإدارية سلطة إصدار امر بضبط الشاهد وإحضاره للتحقيق أمامها.

مصادر

تأسيسات سنة 1954 في مصر
وكالات حكومية في مصر
هيئات قضائية مصرية

هيئة النيابة الإدارية (مصر)


Tanycolagreus é um gênero de dinossauro terópode celurossauros do Jurássico Superior da América do Norte. A espécie-tipo é denominada Tanycolagreus topwilsoni. Junto com Coelurus, é classificado como parte do clado duvidoso Coeluridae. Seus restos foram encontrados em 1995 no estado do Wyoming, Estados Unidos, sendo nomeado oficialmente em 2005 pelos paleontólogos Kenneth Carpenter, Clifford Miles e Karen Cloward.

Descoberta

Em 1995, a Western Paleontological Laboratories, Inc. descobriu o esqueleto parcial de um pequeno terópode na localidade leste da Pedreira Bone Cabin, Condado de Albany (Wyoming), no Membro Salt Wash da Formação Morrison, datado dos estágios Oxfordiano-Tithoniano do Jurássico Superior. A princípio, o achado foi considerado um espécime de Coelurus, mas estudos posteriores indicaram que representava uma espécie nova para a ciência, e foi nomeado e descrito como Tanycolagreus topwilsoni por Kenneth Carpenter, Clifford Miles e Karen Cloward em 2005. A etimologia do nome genérico Tanycolagreus, sugerida por Ben Creisler, é baseada no maior comprimento de seus membros anteriores e posteriores em comparação com Coelurus. É derivado do prefixo grego τανυ~, tany~: 'longo, esticado', κῶλον, kolon: 'membro' e ἀγρεύς, agreus: 'caçador'. O nome específico homenageia George Eugene "Top" Wilson, o pai de um benfeitor que apoia financeiramente a pesquisa científica.

O fóssil, holótipo TPII 2000-09-29, foi doado à ciência por um benfeitor anônimo. Faz parte da coleção do Thanksgiving Point Institute, Inc. e está exposto no Museu Norte-Americano de Vida Antiga em Lehi (Utah). Inclui um crânio e mandíbula incompletos (mandíbulas inferiores) e grande parte do esqueleto pós-craniano, ou seja, as partes atrás da cabeça. O crânio de Tanycolagreus é menos conhecido do que sua anatomia pós-craniana, e apenas os seguintes elementos foram encontrados: nasal esquerdo, lacrimal esquerdo, pré-maxilar esquerdo e um dente pré-maxilar, pós-orbital esquerdo, quadratojugal esquerdo, esquamosal esquerdo incompleto, quadrado direito, esplenial direito , articular esquerdo e dois dentes da bochecha. Um parátipo foi atribuído à espécie: espécime AMNH 587 consistindo de uma mão incompleta também coletada da  Pedreira Bone Cabin e originalmente em 1903 por Henry Fairfield Osborn referiu-se a Ornitholestes hermanni. Dois outros fósseis foram referidos a Tanycolagreus: UUVP 2999, um premaxilla, originalmente em 1974 referido a Stokesosaurus clevelandi,, da Pedreira Cleveland-Lloyd de Utah; e USNM 5737, um par de pubes distais do Colorado no início de 1920 por Charles Whitney Gilmore referido a Coelurus.<ref>{{citar periódico|ultimo=Gilmore|primeiro=C.W.|autorlink=Charles W. Gilmore|ano=1920|titulo=Osteology of the carnivorous Dinosauria in the United States National Museum, with special reference to the genera Antrodemus (Allosaurus) and Ceratosaurus|periódico=Bulletin of the United States National Museum|volume=110|páginas=1-154}}</ref> Esses espécimes são do último membro da bacia de Brushy.

Descrição

Carpenter et al. determinaram que o holótipo de Tanycolagreus representa um indivíduo adolescente que media aproximadamente 3,3 metros de vida. No entanto, um dos referidos fósseis, a pré-maxila da Pedreira Cleveland-Lloyd, teria pertencido a um indivíduo maior, medindo 4 metros de comprimento. Em 2010, Gregory S. Paul estimou o peso de um animal de quatro metros de comprimento em 120 kg. A cabeça de Tanycolagreus é grande, alongada e de perfil retangular devido a um focinho rombudo. A perna é bastante longa e levemente construída, de forma bastante similar ao seu irmão de táxon, o Coelurus.

Carpenter e sua equipe diagnosticaram Tanycolagreus topwilsoni da seguinte forma:

O único dente pré-maxilar preservado com o holótipo está muito danificado, mas exibe a seção transversal assimétrica típica dos dentes terópodes; os dentes da bochecha estão muito mal preservados para mostrar qualquer detalhe. No pé, o segundo dedo do pé é levemente mais extenso, mas não possui uma garra alargada.

Classificação
Carpenter et al. originalmente atribuíram Tanycolagreus ao clado Coeluridae. Eles  afirmam que, dos outros terópodes de Morrison conhecidos, este gênero se assemelha mais a Coelurus, embora retenha características mais "primitivas". Uma análise filogenética detalhada em 2007 por Philip Senter incluindo Tanycolagreus mostrou que tinha uma posição basal no Tyrannosauroidea. Análises posteriores indicaram uma posição basal no Coelurosauria.

Abaixo está um cladograma colocando Tanycolagreus em Coelurosauria por Cau et al. em 2015.

Paleoecologia
Tanycolagreus está presente na zona estratigráfica 2 do Morrison. Restos possivelmente referentes ao Stokesosaurus'' foram recuperados da zona estratigráfica 5 da Formação Morrison.

Bibliografia

Coelurosauria
Dinossauros do Jurássico
Dinossauros da América do Norte
Espécies fósseis descritas em 2005
Coeluridae

Tanycolagreus


{{Ficha de medicamento
| Nombre_IUPAC=N-benzil-3-(''N-(piridina-4-carbonil)hidrazino)propanamida
| Imagen=Nialamide.svg
| Ancho=200px

| Nombre_comercial=
| Drugs.com =
| Estado_legal=No controlado
| Vías_administración= Oral

| CASNo_Ref =
| Número_CAS= 51-12-7
| Prefijo_ATC= N06
| Sufijo_ATC= AF02
| PubChem = 4472
| DrugBank_Ref =
| DrugBank = DB04820
| ChemSpiderID_Ref =
| ChemSpiderID = 4317
| UNII_Ref =
| UNII = T2Q0RYM725
| KEGG_Ref =
| KEGG = D07337

| C=16 | H=18 | N=4 | O=2
| masa= 298,34
| SMILES= O=C(NNCCC(=O)NCc1ccccc1)c2ccncc2
| InChI = 1/C16H18N4O2/c21-15(18-12-13-4-2-1-3-5-13)8-11-19-20-16(22)14-6-9-17-10-7-14/h1-7,9-10,19H,8,11-12H2,(H,18,21)(H,20,22)
| InChIKey = NOIIUHRQUVNIDD-UHFFFAOYAU
| StdInChI_Ref =
| StdInChI = 1S/C16H18N4O2/c21-15(18-12-13-4-2-1-3-5-13)8-11-19-20-16(22)14-6-9-17-10-7-14/h1-7,9-10,19H,8,11-12H2,(H,18,21)(H,20,22)
| StdInChIKey_Ref =
| StdInChIKey = NOIIUHRQUVNIDD-UHFFFAOYSA-N
}}
La nialamida (o niamida''') es un inhibidor de la monoaminooxidasa (IMAO) irreversible y no selectivo derivado de la hidrazina utilizado como antidepresivo y ansiolítico. En conjunto con la fenelzina e isocarboxazida, es una de las pocas hidrazinas IMAOs aún en uso clínico.

Indicaciones

Depresión
Nialamide

Misceláneos
La nialamida es algunas veces utilizada en el tratamiento de la neuralgia trigeminal, desórdenes generalizados de ansiedad y fobia social.
Se ha estudiado también su uso para el alcoholismo, vitiligo, menstruación irregular, angina, desórdenes cerebrovasculares, y para la prevención de la sordera inducida por la estreptomicina.

Efectos adversos
Entre los efectos adversos sobre el sistema nervioso central se encuentran: euforia, agitación psicomotora, insomnio, ansiedad, cefalea, vértigo, entre otros.

Referencias

Hidrazidas
Antidepresivos

Nialamida


Robert James Manion  (November 19, 1881 – July 2, 1943) was a Canadian politician who led the Conservative Party of Canada from 1938 to 1940. Prior to his leadership of the party, he served in Prime Minister Arthur Meighen and R.B. Bennett's cabinets.

A Liberal prior to World War I, Manion was elected to the House of Commons in 1917 as a member of the pro-conscription Unionist Party led by Prime Minister Robert Borden. After the war, he served as a Conservative Member of Parliament until his defeat in 1935. In 1938, Manion was elected leader of the Conservatives, which was shortly relabeled as National Government. Despite his pro-conscription stance in World War I, Manion campaigned against conscription in World War II in the 1940 federal election. Manion also ran on a platform of forming a wartime coalition national unity government. In the election, the National Government lost in a landslide, keeping their seat count exactly the same as in the 1935 federal election. Manion also lost his seat of London, and subsequently resigned as leader. Shortly after, Manion was appointed director of Civilian Air Raid Defence. He died in 1943 in Ottawa.

Early life

Manion was born in Pembroke, Ontario, of Irish Catholic descent, the son of Mary Ann (O'Brien) and Patrick James Manion. He studied medicine at Queen's University, Kingston, Ontario, and at the University of Edinburgh before settling in his hometown of Fort William, Ontario, where his parents had lived since 1888.

In 1915, he enrolled in the Canadian Army Medical Corps. Attached to the 21st Canadian Battalion, he was awarded the Military Cross for heroism at the battle of Vimy Ridge.

Political career

Manion was elected to the House of Commons during the conscription election of 1917 as a Unionist Member of Parliament (MP) for Fort William, Ontario. A member of the Liberal Party before the war, he supported Conservative Prime Minister Robert Borden's pro-conscription Union government that was formed as a result of the Conscription Crisis of 1917. Manion remained with the Conservative Party after the war. The new prime minister, Arthur Meighen, appointed him Minister of Soldiers' Civil Re-establishment in 1921. He spent most of the 1920s on the opposition benches, except for a few months in 1926 when he served as a minister in the second Meighen administration, including the position of Postmaster-General.

Following the federal election of 1930, the new Conservative Prime minister R. B. Bennett appointed Manion Minister of Railways and Canals. However, the economic crisis of the Great Depression destroyed the Bennett government, and Manion, with many others, lost his seat in the 1935 election. According to historian Roy Piovesana, Manion's loss was partly attributable to his failure to cultivate his Fort William riding.

Conservative Party leader
Despite not having a seat, Manion won the Conservative leadership convention with backing of an "improbable coalition" of Orange Order delegates from Ontario and delegates from Quebec. Conservative Party members hoped that his Catholicism and marriage to a French-Canadian, Yvonne Desaulniers, would help the party in Quebec where the perception of the Tories as being anti-French and anti-Catholic Orangemen had hurt their prospects. Manion entered the House of Commons through a by-election in 1938 in London.

Following his by-election win, Manion subsequently campaigned against conscription despite the fact that he had joined the Unionists in 1917 because he favoured the draft. Manion moved the Conservatives to the left and was criticized as a socialist due to his call for action against unemployment and his desire to, in his words, "bring a greater measure of social justice to all our citizens."

He hoped to come to power due to the criticism the King government was facing after the brokerage of an agreement with the Union Nationale Premier of Quebec, Maurice Duplessis in which he promised federal funds for unemployment relief in Quebec in exchange for the Union Nationale's support for the Conservatives in the federal election. The onset of World War II and the re-emergence of conscription as an issue in Canada stymied Manion's hopes. In the 1939 Quebec election the federal Liberals warned that the Duplessis government's support for Manion would lead to conscription, despite Manion's claims that he opposed mandatory military enlistment. The defeat of the government of Maurice Duplessis in Quebec dashed Manion's hopes of building an electoral alliance with the conservative premier. As well, his stand against conscription turned much of the Tory base in Ontario against the leader.

1940 federal election

King had promised Manion that he would not call an election due to the war but reversed his pledge and called a March 1940 general election taking  Manion's Tories by surprise and unprepared. They campaigned under the name "National Government" with the platform of forming a wartime coalition government. King and his Liberal Party were quite popular, especially after his government helped Canada recover from the depression. Therefore, the Liberals won a second consecutive landslide majority government, the renamed Tories were unable to make any gains from their 1935 result, and Manion failed to win his seat, leading to his resignation as party leader two months later.

Later life
After his election loss, Manion was appointed director of Civilian Air Raid Defence. He died in 1943 in Ottawa.

See also
Conscription Crisis of 1944
Liberal-Unionist

Archives
There is a Robert James Manion fonds at Library and Archives Canada.

Bibliography
Manion, Robert James. A surgeon in arms. Toronto: McClelland, Goodchild & Stewart, 1918.
Manion, R.J. Life is an adventure. Toronto : Ryerson Press, 1936.
Naugler, Harold Adelbert. R.J. Manion and the Conservative Party 1938-1940. M.A. thesis 1966, Queen's University, Kingston, Ont.
Piovesana, Roy H. Robert J. Manion member of Parliament for Fort William 1917-1935. Thunder Bay : Thunder Bay Historical Museum Society, 1990.

References

External links

1881 births
1943 deaths
Canadian recipients of the Military Cross
Canadian Ministers of Railways and Canals
Canadian military doctors
Canadian people of Irish descent
Canadian Roman Catholics
Leaders of the Opposition (Canada)
Leaders of the Conservative Party of Canada (1867–1942)
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
Members of the King's Privy Council for Canada
People from Pembroke, Ontario
Postmasters General of Canada
Unionist Party (Canada) MPs
Liberal-Unionist MPs in Canada
Alumni of the University of Edinburgh
Politicians from Thunder Bay

Robert James Manion


Sagalassos (), Antalya'ya 110, Isparta'ya 41 km uzaklıkta, Burdur'un Ağlasun ilçesinin 7 km kuzeydoğusunda yer alan antik bir kenttir.

Antik Yunan'da Pisidya'nın başkenti olan bu şehrin çoğu yapısı kısmen de olsa ayakta kalabilmiştir. Bunların en iyi durumda olanı ise tiyatro bölümüdür.

Batı Toroslar'ın bir parçası olan Ağlasun dağının güney eteklerinde, 1450–1700 m yükseklikteki meyilli bir arazi üzerine kurulu kentin kalıntıları, doğu-batı yönünde 2.5 km, kuzey-güney yönünde ise 1,5 km'yi kapsayan bir alana yayılır. İlk olarak, 1706'da Paul Lucas tarafından keşfedilen Sagalassos'ta arkeolojik kazılar 1990'da başlatılmıştır.

Çeşmelerinin görkemiyle anılan Sagalassos, dünyanın en yüksek rakımlı, 9.000 kişilik tiyatrosu ve kendine has kaya mezarlarıyla bilinir. Sagalassos'ta bulunan ve Traian dönemine tarihlenen Ares, Herkül, Hermes, Zeus, Athena ve Poseidon büstleri Antik Dönem  heykeltıraşlığının önemli örneklerinden sayılıyor. Ayrıca, içinde pek çok havuz bulunan Roma hamamının da iki katı korunmuş şekilde günümüze kadar ulaşmıştır. Antik kent turist ziyaretine açılmıştır, bölgedeki kazılar ise sürmektedir. Kentten çıkan eserler Burdur Müzesi'nde sergilenmektedir.

Bir disiplinler arası araştırma projesi
Kazı çalışmalarının başlangıcı olan 1990'dan itibaren, Sagalassos'taki arkeolojik araştırma, anıtsal şehir yapıları ile arkeolojiyi daha çok temsil eden heykel ya da benzeri sanat eserlerine odaklanan klasik arkeoloji geleneklerinden ayrılmak niyetindeydi. Bu konulara da gerekli özen gösterilse de, alana uygulanan genel yaklaşım, doğası ne olursa olsun günümüze kadar korunmuş her türlü kanıtsal malzemenin örneklerinin alınıp ve incelendiği ve bu sayede antik dönemdeki çevrenin ve gündelik hayatın her yönünün belgelendiği dallararası bir yaklaşımdır. Sagalassos Arkeolojik Araştırma Projesinin esas hedefi Sagalassos kentinin çevresi ile ilişkili olarak kökenini, büyümesini ve sonunda çöküşünü araştırmaktır. Arkeolojik Araştırma Projesi bir yandan şehrin 1800 km² genişliğindeki kontrol sahasındaki yerleşim geçmişini, yöresel doğadan nasıl etkilendiğini ve aynı zamanda doğayı nasıl değiştirdiğini belirlemeye çalışmaktadır. Diğer yandan insanların yaşama yöntemleri, ekonomisi, ticaret düzenleri ve kentin sosyal geçmişi araştırılmaktadır. Bu dallararası yaklaşım sayesinde jeologlar (mineral kaynaklarını çalışıp, çanak çömleklerin örneklerini alıp inceleyerek), jeomorfologlar (alan dahilinde arazi şekillerini, tortulaşmayı ve erozyonu inceleyerek) ve arkeo zoologlar (yaşam düzenlerini ve hayvanların ekonomide kullanımı ile geride bıraktıkları ekolojik izleri inceleyerek) en baştan itibaren projenin içinde bulunmuşlardır. Bu 19 seneden daha uzun süredir devam eden dallararası işbirliği, Sagalassos'un gelişiminin fiziksel ve kültürel özellikleri hakkında bir bilgi hazinesi ortaya çıkarmıştır.

Jeomorfologlar ve sismologlar, MÖ 13000 civarında yakınlarda bulunan Gölcük Yanardağlarının patlaması, MS 500 civarındaki ve MS 7. yüzyıl ortası arasındaki depremler, bunlara bağlı sismik fay hatları, alanın yerleşim amaçlı kullanılmasından önce, bu dönemde ve daha sonrasında meydana gelen toprak kaymaları gibi arazinin oluşumunda rol oynayan birden fazla felaketi belirlemiştir,

Palinologlar Holosen dönemin başlangıcından itibaren bitki örtüsünün geçmişini ortaya çıkarmıştır ve jeologlar kentin zanaat ve inşa endüstrileri tarafından kullanılan hammaddelerin kökenlerinin yerlerini belirlemiştir. Arkeozoologlar alandan gelen hayvan kalıntılarını sistematik olarak incelemiş ve, örneğin, ithal edilmiş tatlı su ile Akdeniz balıklarının kaynaklarını saptamıştır. Lambaların, pişirme kaplarının ve depolama kaplarının kalıntı analizi ile flotasyon'a dayalı makrobotanik araştırma yaşam düzeni ile palinolojiye dayalı çevrenin ekolojik durumu hakkında bilgi dağarcığına katkıda bulunmuştur.

Keramolojik araştırmalar, arkeometri yöntemlerin yardımı ile Sagalassos'un İmparatorluk döneminde önemli bir çömlek üretim merkezi olduğunu belirlemiştir ve cam üretimi ile metajurjiye kadar uzanan yerel zanaat üretimini ayrıntılı olarak kavramamızı sağlamıştır. Egzotik mimari malzemelerin ve sikkelerin incelenmesi ile birlikte bütün bu kanıtlar şehrin bölgesel ve uluslararası ticaret ilişkilerinin resminin geliştirilmesini sağlamıştır. Son olarak epigrafik çalışmalar, özellikle İmparatorluk döneminin ilk iki yüzyılı boyunca, şehrin alt yapısında ve süslenmesinde üst tabakanın rolü ile yerel tarih hakkında bilgi vermektedir. Yüzey taramaları, kazılar, restorasyon çalışmaları ve dallararası araştırmalardan elde edilen kanıtların birleşimi kent ve tarihi hakkında, sadece kazı çalışmalarından elde edilebilecek bilgiden çok daha fazlasını sağlamıştır. Bunun yanı sıra yukarıda belirtildiği gibi sürekli gelişen incelemeler için uygun altyapıyı da oluşturmaktadır.

Kazı programı

Çömlekçiler mahallesinde yapılan sınırlı bir kurtarma kazısının ardından, Leuven Katolik Üniversitesi'nden Marc Waelkens'e 1990 senesinde tam kazı yapma yetkisi verilmiştir. Kentin politik geçmişi hakkında herhangi bir bilgi elimizde olmadığı için, kazıların ilk odak noktaları onursal anıtların genelde bulunması beklenen ve sırasıyla Yukarı ve Aşağı Agora olarak isimlendirilen büyük kent meydanları olmuştur. Zamanla her iki meydan ve onlara bakan anıtsal yapılar açılmıştır. Bu alanlardan yerel üst tabakanın kentin anıtsal gelişimindeki etkisi ile kendi aralarındaki sosyal hareketliliği belgeleyen düzinelerce kamu yazıtı çıkarılmştır. Bunların yanı sıra meydanların çevrelerinde bulunan anıtların mimari süslemelerinin incelenmesi, Sagalassos'taki yerel ve dış kaynaklı imar loncalarının ya da Bauhütten'lerin tanımlanarak kentin yerel imar tarihi dahilinde mimarisinin daha kesin bir şekilde yerine oturtulmasına yardımcı olmuştur. Kentin politik organizasyonu ile ilgili yapılar arasında açığa çıkarılan en önemli örnek, MÖ 100'e tarihlenen ve kentin polis durumunu belirleyen kent konsey salonudur.

Aynı zamanda anıtsal merkezin doğu sınırında bulunan Neon kütüphanesinde ve Dorik çeşme evinde şehrin politik geçmişi ile birlikte şehirleşme sistemi hakkında bilgi elde etmek amacıyla kazı çalışmalarına başlanmıştır. Bu sayede elde edilen bilgi kentin alt yapısı ile şehircilik açısından gelişimini belirlemek amacıyla yapılan deneme sondajları ile desteklenmiştir. Bu sondajlar sonucunda birden fazla sokak açığa çıkarılmış ve yüzey taramaları ile jeofizik taramaları sayesinde ortaya çıkarılan haritaya eklenmiştir. Ek olarak elde edilen başka bilgiler ise Yukarı ve Aşağı Agora'nın anıtsal görünümünü destekleyen en az dört tane MS 2. yüzyıl nymphaea'ların(çeşmelerin) varlığıdır. Örneğin bu nymphaea'ların su havzalarının korkulukları tarafından yarıda kesilen su çıkışlarının varlığı, kentin yerleşiminin son dönemlerinde su seviyesinde bir değişiklik olduğu ve su miktarında sürekli bir azalma görüldüğüne işarettir. 1993 senesinden beri süren kazı çalışmaları kentin en çok su tüketen yapısının, yani büyük Roma hamamının açığa çıkmasını sağlamaktadır. Bu yapı grubu yaklaşık MS 120 ile MS 165 arasında inşa edilmiş ve geç MS 4. yüzyıl ile erken 5. yüzyıl arasında, son olarak da MS 500'den sonra anıtsal bir şekilde restore edilmiştir. MS 7. yüzyılın başlarına kadar kısmen kullanım görmüş, zeminin bir kısmı insan dışkısının toplandığı, daha sonra da olasılıkla yakınlardaki tarlalarda kullanmak üzere bir nevi gübre elde etmek için kireç ile karıştırıldığı bir mekân halini almıştır.

Kazının ilk senelerinin ardından kentin doğusunda bir çömlekçiler mahallesinin varlığı kesin olarak belirlenmiş, bunun sonucunda o bölgedeki kazı çalışmaları geçici olarak durdurularak, önce şehir kazılarındaki stratigrafik buluntu gruplarından elde edilen yerel çanak çömlek üretiminin çalışılmasına karar verilmiştir. Bu çalışmalar buluntu gruplarının içinde çıkan diğer kronolojik belirleyiciler olan sikkeler, mimari süslemeler ve yazıtlar sayesinde onlarla bulunan çanak çömleklerin göreceli kronolojik sıralamasının belirlenmesini sağlamış, bunun sayesinde de yerel çanak çömleklerin tipolojik ve kronolojik sıralamasının belirlenmesi için daha uygun bir temel atılmıştır. Bu yaklaşım kaliteli malların üretiminde dokuz ana dönem belirlenmesini mümkün kılmış, kaba mallarda ise göreceli olarak daha az kesin kronolojik temel ortaya çıkarılmıştır. Dahası çanak çömleklerde kullanılan kilin arkeometrik incelemesi sonucunda bölgedeki hangi kil yataklarından çömlekçilerin üretimi için hammadde elde edildiği belirlenmiştir. Şehir kazıları yerel üretim hakkında temel bilgi sağladıktan sonra, kazılar tekrar çömlekçiler mahallesine yönelmiştir. Burada iki atölye açığa çıkarılmış, bir tanesi aralıklı olarak 1. yüzyıldan 5. yüzyıla kadar kaliteli mallar üretmiş, diğeri ise MS 5. yüzyıldan 6. yüzyılın ortasına kadar figürinler, lambalar, yolcu mataraları (oinophoroi) pişirmiştir. Açıkça yerel keramik üretimi derin bir uzmanlaşma göstermektedir ve imparatorluk döneminde ilkel endüstriyel seviyede olmalıdır.

Kamu alanlarının kazıları Sagalassos'un üst tabakası hakkında bize değerli kanıtlar sunarken, kent sınırları dahilindeki yaşam koşullarını belgelemek amacıyla domestik mahallede çalışmalara başlanmasına karar verilmiştir. Böylece, 1995 senesinde, tiyatronun güney batı yamacında bulunan doğu domestik alanında kazılara başlanmıştır. Bu alanda, günümüzde hâlen devam eden kazı çalışmaları sonucunda birbirini takip eden üç teras üzerine dağılmış en az elli odalı geniş kent konağı açığa çıkarılmıştır. Bu kent konağının yanı sıra kentin ana meydanlarının çevresinde bulunan birkaç daha ufak yerleşim üniteleri/dükkanlar incelenerek yerel toplum içinde değişik tabakaların yaşam koşullarının karşılaştırılması sağlanmıştır.

Son olarak, şehrin Hristiyanlaşmasının belgelenmesi (ör. Eski Apollo Klarios Tapınağı'ndaki değişiklikler) ve kentin 7. yüzyıl ortasında terk edilmesinin ardından bölgedeki yerleşimi incelemek (ör. İskender tepesinin burnundaki Hadrianus ve Antoninus Pius'a adanan tapınak gibi) amacıyla sözde gymnasium gibi şehrin bazı büyük binalarında bir dizi keşif sondajı yapılmıştır.

DNA araştırmaları
1999 yılındaki Sagalassos kazılarında bulunan iskeletler ve yerel halkın DNA testlerinde akrabalık bulunmasıyla, Anadolu'ya gelen Türklerin; Rumların ve Ermenilerin yanında yerel halkla da kaynaşmış olduğunun göstergesi kabul edildi. Ayrıca iskeletler  üzerinde yapılan çalışmalar kendilerinden önceki Roma Dönemi halkından daha sağlıksız olduğunu göstermiştir.

Kent yapıları

Neon kütüphanesi
Kütüphane pek çok bakımdan Efes'te yer alan Celsus Kütüphanesi'ne benzer. MS 114-117 yıllarına yapılmış olan Efes'teki kütüphane de bir oğul tarafından ölen babasına ithafen inşa edilmiştir. İki kütüphanenin mimarileri de benzerlik gösterir. Neon Kütüphanesi'nin bugünkü halinde, yalnızca arka duvarın alt kısmı, özgün yapım evresine aittir. Bu taş podyumda küçük heykeller için nişler ve
üzerinde bir sıra yazıt yer alır. Yazıtlarda, kent konseyi ve halk konseyi Neon'u ve onun ailesinden önemli kişileri onurlandırır. Kütüphane yüzyıllar içinde çeşitli değişiklikler geçirir. Arka duvarda taş podyum üzerinde yer alan tuğla duvar, ikinci yapım evresi MS 200 yılında olduğu bilinmektedir.
Binanın çatısı yapısal sorunlar gösterdiği için MS 200'de salon küçültülür. Bugün görülen yan duvarlar bu onarıma aittir. Yerde görülen siyah beyaz mozaik döşeme ise ikinci bir onarım evresine aittir; İmparator Julianus zamanına tarihlenir (MS 361-363). Mozaik tabanın ortasında, bugün bozulmuş durumdaki panelde Truva Savaşı destanından bir sahne yer alır. Panelde, Achilles Truva
Savaşı'na gitmek üzere Yunanistan'dan ayrılırken annesi Thetis'e veda eder.

Galeri

Dış bağlantılar
 Sagalassos Arkeolojik Araştırma Projesi Resmî Sayfası
 Huge statue of Roman ruler found
 Sagalassos Interactive Dig
 Ağlasun Sagalassos Kültür Merkezi

Şehir hakkında kitaplar

Kaynakça

Burdur ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki Romalı arkeolojik sitler
Pisidya
Göller Yöresi
Bizans döneminde Anadolu
MÖ 8. binyılda kurulan yerleşim birimleri

Sagalassos


Charles Gilbert Chaddock (1861-1936) était un neurologue américain connu pour avoir décrit le réflexe Chaddock.

Biographie
Charles Gilbert Chaddock est né en 1861 à Jonesville, au Michigan. Il a obtenu son diplôme de médecine en 1885 et a travaillé au North Michigan Asylum à Traverse City. Il a passé un an à étudier en Europe en 1888. Il est devenu professeur de neurologie et de psychiatrie au Marion-Sims College de l'Université St. Louis.

Il est retourné en Europe en 1897, passant la plupart de son temps comme assistant de Joseph Babinski. À son retour aux États-Unis en 1899, il a initié les médecins américains au signe de Babinski, publiant plus tard une traduction de l'œuvre de Babinski.

Il mourut en 1936 et fut inhumé par un révérend protestant.

Héritage
Chaddock a introduit son réflexe éponyme en 1911, l'appelant le signe Malléolaire Externe. Il a également décrit un signe analogue au membre supérieur.

On lui attribue également la première utilisation du mot homosexuel en anglais, ainsi que la première utilisation du mot bisexuel dans son sens d'être sexuellement attiré par les femmes et les hommes, dans sa traduction de Psychopathia Sexualis de Richard von Krafft-Ebing en 1892. Avant la nouvelle utilisation du terme par Richard von Krafft-Ebing, « bisexuel » était généralement utilisé pour désigner les plantes hermaphrodites, c'est-à-dire ayant à la fois des structures reproductrices mâles et femelles, ou pour désigner des situations mixtes telles que les écoles.

Références

Liens externes

Naissance en 1861
Neurologue américain
Décès en 1936
Pages avec des traductions non relues

Charles Gilbert Chaddock


Aydın Toscalı (* 14. August 1980 in Aydın) ist ein ehemaliger türkischer Fußballspieler, der zuletzt für MKE Ankaragücü spielte.

Karriere

Vereinskarriere
Toscalı begann seine Fußballerkarriere bei Yeni Nazillispor. Hier machte er in der Saison 1997/98 als Amateurspieler vier Spiele in der damaligen dritthöchsten Spielklasse. Zur Saison 1999/00 wechselte er dann zu Aydınspor und spielte hier zwei Spielzeiten lang.

2001 unterschrieb er mit Muğlaspor seinen ersten Profi-Vertrag und setzte sich auf Anhieb als Stammspieler durch. Ein Jahr später wechselte er zu Tarsus İdman Yurdu. Auch hier schaffte er auf Anhieb den Sprung in die Startformation und spielte drei Spielzeiten lang.

2005/06 wechselte er zum Süper-Lig-Verein Kayserispor. Hier kam er in den ersten beiden Spielzeiten zu regelmäßigen Einsätzen. In der dritten Spielzeit eroberte er sich einen Stammplatz und gewann zum Saisonende mit seinem Team den Türkischen Fußballpokal.

Zum Anfang der Saison 2010/11 wurde ihm vom neuen Trainer Schota Arweladse mitgeteilt, dass er nicht mit Toscalı plane.

So wechselte er innerhalb der Liga zu MKE Ankaragücü. In den ersten Wochen der Saison 2011/12 geriet sein Verein in finanzielle Engpässe und konnte über lange Zeit die Spielergehälter nicht zahlen. So verließen viele Spieler Ankaragücü. Toscalı hielt dem Verein die Treue und führte sein Team als Mannschaftskapitän durch den Abstiegskampf.

Nachdem sein Vertrag mit Ankaragücü zum Sommer 2012 ausgelaufen war, verließ er diesen Verein und wechselte ablösefrei zum Erstligisten Mersin İdman Yurdu.

Anfang September 2013 kehrte er zu seinem alten Verein MKE Ankaragücü zurück und spielte hier eine Spielzeit lang.

Nationalmannschaftskarriere
Toscalı wurde 2007 vom Nationaltrainer Fatih Terim zum ersten Mal für die türkische Nationalmannschaft nominiert und machte dann sein erstes und bisher einziges Länderspiel.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Türkei)
Fußballspieler (Aydınspor)
Fußballspieler (Kayserispor)
Fußballspieler (MKE Ankaragücü)
Fußballspieler (Mersin İdman Yurdu)
Fußballspieler (Muğlaspor)
Fußballspieler (Nazilli Belediyespor)
Fußballspieler (Tarsus İdman Yurdu)
Türkischer Fußballpokal-Sieger
Person (Aydın)
Geboren 1980
Türke
Mann

Aydın Toscalı


O Moinho de Vento da Pereira é um edifício histórico na freguesia de freguesia de São Luís, no concelho de Odemira, na região do Alentejo, em Portugal.

Descrição e história
O imóvel consiste num moinho de vento com torre fixa e capelo giratório, tipo de estrutura comum na região mediterrânica. Apresenta uma planta circular, e um volume de forma cónica. É um dos poucos exemplares sobreviventes da antiga indústria de moagem na freguesia de São Luís, em conjunto com os moinhos da Agonia, Toca do Mocho e Quintas.

O edifício foi provavelmente construído no século XIX. Em 2013 já não se encontrava em funcionamento, embora ainda mantivesse as estruturas de moagem no seu interior. Situa-se nas imediações da povoação de Garatuja, num local com uma boa vista panorâmica sobre a área em redor, principalmente a aldeia de São Luís, sendo possível visualizar a Serra de Monchique nos dias sem nevoeiro.

Insere-se na área protegida do Parque Natural do Sudoeste Alentejano e Costa Vicentina.

Ver também
Lista de património edificado em Odemira
Ermida de Santa Catarina (São Luís)
Ermida de São Domingos (São Luís)
Fábrica do Miranda
Fábrica de Moagem de Sabóia
Igreja Paroquial de São Luís
Moinho de Água da Assenha
Moinho de Vento da Agonia
Moinho de Vento da Longueira
Moinho de Vento de Odemira
Moinho de Vento das Quintas
Moinho de Vento da Toca do Mocho
Moinho de vento das Verdigueiras

Leitura recomendada

Ligações externas

Património edificado em Odemira
Fundações em Portugal do século XIX
Moinhos de vento de Portugal

Moinho de Vento da Pereira


Nentón es un municipio del departamento de Huehuetenango de la región nor-occidente de la República de Guatemala. Se encuentra a una distancia de 138 km de la cabecera departamental Huehuetenango y a 367 km de la Ciudad de Guatemala. En el norte y oeste del municipio se encuentra la México, al este se encuentran los municipios de San Mateo Ixtatán y San Sebastián Coatán y al sur se encuentran los municipios de San Sebastián Coatán, San Miguel Acatán y Jacaltenango.

Durante la época colonial estaba muy alejado y no hubo poblados establecidos formalmente en la región, aunque en 1754 pasó a ser parte de la parroquia que estableció el clero secular en Jacaltenango, que hasta entonces había sido una doctrina mercedaria.

Luego de la Independencia de Centroamérica en 1825, la Asamblea del Estado de Guatemala dividió los territorios del país y asignó a San Benito Nentón al departamento de Totonicapán/Huehuetenango; ahora bien, a partir del 3 de abril de 1838 Nentón fue parte de la región que los criollos liberales establecieron como el Estado de Los Altos, hasta que este fue reintegrado a la fuerza por el general conservador mestizo Rafael Carrera en 1840.

Su frontera con México fue establecida en 1896, tras el Tratado Herrera-Mariscal que suscribiera el presidente Justo Rufino Barrios en 1882 con el gobierno de México, y por medio del cual el gobierno guatemalteco renunció definitivamente a sus reclamos sobre el territorio de Soconusco y Guatemala perdió cerca de 10,300 km, catorce pueblos, diecinueve aldeas y cincuenta y cuatro rancherías, mientras que México perdió solamente un pueblo y veintiocho rancherías.  Fue tan nefasto el convenio para Guatemala, que el informe del director de la Comisión de Límites, el ingeniero Claudio Urrutia, fue confiscado por el gobierno del presidente Manuel Estrada Cabrera cuando se hizo público en 1900, y luego por el gobierno del licenciado Julio César Méndez Montenegro cuando se reimprimió en 1968.

Desde 1970 es parte de la región conocida como Franja Transversal del Norte.

División política
El municipio cuenta con muchos centros poblados; entre los más importantes están sus trece aldeas y veinticuatro caseríos:

{| class="mw-collapsible wikitable" width=70%
|+style="color:black;"|División política de Nentón
|- style="color:white;"
!style="background:#659ec7;"|Clasificación
!style="background:#659ec7;"|Listado
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Aldeas
|

Aguacate
Bili
Cajtaví
Canquitic
El Aguacate
Gracias a Dios
La Nueva Esperanza
Nueva Concepción
Salamay
Quixal
Subajasum
Yalambojoch
Yuxquén
|-
!style="background:lemonchiffon;"|Caseríos
|Buena Vista
Chacaj
Ciénega Yalcastán
El Campamento Salamay
El Carmen
El Limón Chiquial
Jom Tzalá
La Unión
Nueva Esperanza Chaculá
Ojo de Agua
Paleguá
Patictenam
Pocobastic I
Pocobastic II
Río Jordán
San Francisco
San José Yulaurel Frontera
Santa Elena
Santa Rosa
Tzalá Chiquito
Tzalá Grande
Tzojbal
Xoxctac
Yalcastán Buena Vista
|}

Demografía
El municipio tiene una población aproximada de 47.210 habitantes según el Censo de Población del año 2018 con una densidad de 36 personas por kilómetro cuadrado. Existe una población superior del 78% de gente indígena mayoritariamente de etnia chuj.

Geografía física

El municipio de Nentón es el segundo municipio más grande que tiene el departamento de Huehuetenango con una extensión territorial de 787 km². Está por debajo únicamente por Santa Cruz Barillas que cuenta con 1,112 km².

Clima

El clima de la cabecera municipal de Nentón es templado. Aunque en los últimos dos años, ha habido una confusión del clima por el calentamiento global, como consecuencia se toma el 2018 de creciente temperatura. (Calurosa : 22 °C-32 °C.

Ubicación geográfica

Las colindancias de Nentón son las siguientes:

 Norte, noroeste y oeste: Estado de Chiapas, México
 Sur: San Sebastián Coatán, San Miguel Acatán y Jacaltenango, municipios del departamento de Huehuetenango
 Este: San Mateo Ixtatán, municipio del departamento de Huehuetenango

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:

 2012-2016: Rafael Cruz Carrillo

Historia

El asentamiento no fue muy poblado en sus primeros años de existencia por su gran distancia de la cabecera departamental. Los primeros pobladores fueron gente de raza quiché, pero no fue un territorio de relevancia para ellos ya que solo poblaron la parte interior de la sierra de los Cuchumatanes. Cuando los españoles llegaron al departamento tampoco se establecieron al lugar debido a la poca población y la gran distancia de los demás municipios.

Se desconoce la verdadera fecha de fundación del Nentón. A finales de la época colonial formó parte de la parroquia de Jacaltenango como una aldea y fue llamado San Benito Nentón.

Tras la Independencia de Centroamérica

En el año de 1825 el gobierno del Estado de Guatemala dividió el territorio en siete departamentos, siendo uno de ellos Totonicapán-Huehuetenango, el cual tenía siete municipios, entre ellos Jacaltenango; la constitución de 1825 también dividió el territorio en diez distritos con varios circuitos cada uno para la impartición de justicia y Jacaltenango fue sede del circuito del mismo nombre en el distrito N.º 9 (Totonicapán) al que pertenecían también Santa Ana Huista, San Antonio Huista, San Andrés, San Marcos, Concepción, Nentón, Petatán, Acatán, San Juan Ixcoy, San Sebastián Coatán, Santa Eulalia, Istatán, Ishcán, Ixcacao, Sajnabac, Paduano, Cajtavi, Lo de Alvarado, Tierra Negra y Montenegro, esta última ahora parte de México.

El Estado de Los Altos

Cuando la Asamblea Constituyente del Estado de Guatemala dividió los territorios del país en el año 1825, San Benito Nentón pasó a formar parte del departamento de Totonicapán/Huehuetenango; ahora bien, a partir del 3 de abril de 1838 Nentón fue parte de la región que formó el efímero Estado de Los Altos y que forzó a que el Estado de Guatemala se reorganizara en siete departamentos y dos distritos independientes el 12 de septiembre de 1839:

 Departamentos: Chimaltenango, Chiquimula, Escuintla, Guatemala, Mita, Sacatepéquez, y Verapaz
 Distritos: Izabal y Petén

La región occidental de la actual Guatemala había mostrado intenciones de obtener mayor autonomía con respecto a las autoridades de la ciudad de Guatemala desde la época colonial, pues los criollos de la localidad consideraban que los criollos capitalinos que tenían el monopolio comercial con España no les daban un trato justo.  Pero este intento de secesión fue aplastado por el general Rafael Carrera, quien reintegró al Estado de Los Altos al Estado de Guatemala en 1840.

Tras la Reforma Liberal

El municipio San Mateo Ixtatán se vio obligado a renunciar una parte de su territorio para crear el municipio de Nentón en 1876.

Comisión de Límites con México

Los límites del municipio de Nentón y del resto de la frontera con los municipios en México fueron producto de una ardua labor que llevó varias décadas.  Todo se inició cuando en virtud del convenio celebrado en la capital de México el 7 de diciembre de 1877 por los representantes de ambos países, fueron nombradas dos comisiones de ingenieros, una por cada nación para que reconocieran la frontera y levantaran un plano que sirviera para las negociaciones entre los dos países; aunque sólo se hizo un mapa de la frontera comprendida entre las faldas del volcán Tacaná y el océano Pacífico, se celebró la reunión del presidente Justo Rufino Barrios y Matías Romero, representante mexicano, en Nueva York el 12 de agosto de 1882, en la que se sentaron las bases para un convenio sobre límites, en las cuales hizo constar que Guatemala prescindía de los derechos que le asistieran sobre Chiapas y Soconusco y se fijaron los límites definitivos.  En noviembre de 1883, se dio principio al trazado de la frontera y al levantamiento del plano topográfico de sus inmediaciones, siendo jefe de la comisión guatemalteca el astrónomo Miles Rock, y sus colaboradores Edwin Rockstroh, Felipe Rodríguez, Manuel Barrera y Claudio Urrutia. En el primer año de trabajo se llegó únicamente al cerro Ixbul, y en el siguiente se buscó llegar al Río Usumacinta o al Río Chixoy, pero fue en extremo difícil debido a que no había caminos en el área.

En su informe al Gobierno de la República de Guatemala en 1900, el ingeniero Claudio Urrutia indicó que: «[...] el tratado fue fatal para Guatemala. En todo con lo que la cuestión de límites se relacionó durante aquella época, existe algo oculto que nadie ha podido descubrir, y que obligó a las personas que tomaron parte en ello por Guatemala a proceder festinadamente o como si obligados por una presión poderosa, trataron los asuntos con ideas ajenas o de una manera inconsciente». Y luego continúa: «Guatemala perdió por una parte cerca de 15.000 km y ganó por otra, cosa de 5,140 km. Resultado: Una pérdida de 10,300 km. Guatemala perdió catorce pueblos, diecinueve aldeas y cincuenta y cuatro rancherías, con más de 15,000 guatemaltecos, mientras que México perdió un pueblo y veintiocho rancherías con 2500 habitantes: júzguese la equidad en las compensaciones».

Demarcación política de Guatemala de 1902

En 1902, el gobierno del licenciado Manuel Estrada Cabrera publicó la Demarcación Política de la República, y en ella se describe a Nentón así: «su cabecera es el pueblo del mismo nombre, a 138 km de Huehuetenango, ocupa un área de 290 caballerías, 24 manzanas y 4167 varas cuadradas.  Su clima es templado en unas partes, en otras es frío y en algunas caliente. Sus principales producciones son: maíz, frijol, caña de azúcar y banana.  Sus habitantes se dedican a la agricultura, a la crianza de ganado y a la fabricación de petates. Está limitado: al Norte, por el Estado de Chiapas en México; al Este por los municipios de San Mateo Ixtatán y San Miguel Coatán; al Sur, por el mismo municipio de San Andrés, río Catarina de por medio y Jacaltaenango, y al Oeste, por el mismo Jacaltenango, la Hacienda La Libertad, y el Estado de Chiapas».

Franja Transversal del Norte

Al formarse originalmente la Franja Transversal del Norte en 1964, la importancia de la región estaba en la ganadería, la explotación de madera preciosas para exportación y la riqueza arqueológica.  Contratos madereros se dieron a empresas trasnacionales, como la Murphy Pacific Corporation de California, que invirtió 30 millones de dólares para la colonización del sur de Petén y Alta Verapaz, y formó la Compañía Impulsadora del Norte, S.A.  La colonización del área se hizo por medio de un proceso por el que se otorgaban tierras en zonas inhóspitas de la FTN a campesinos. En 1964, el INTA definió la geografía de la FTN como la parte norte de los departamentos de Huehuetenango, Quiché, Alta Verapaz e Izabal y ese mismo año sacerdotes de la orden Maryknoll y de la Orden del Sagrado Corazón iniciaron el primer proceso de colonización, junto con el INTA, llevando a pobladores de Huehuetenango al sector de Ixcán en Quiché.

La Franja Transversal del Norte fue creada oficialmente durante el gobierno del general Carlos Arana Osorio en 1970, mediante el Decreto 60-70 en el Congreso de la República, para el establecimiento de desarrollo agrario. La franja se originó luego del establecimiento de Zonas de Desarrollo Agrario en el área comprendida dentro de los municipios: San Ana Huista, San Antonio Huista, Nentón, Jacaltenango, San Mateo Ixtatán, y Santa Cruz Barillas en Huehuetenango; Chajul y San Miguel Uspantán en El Quiché; Cobán, Chisec, San Pedro Carchá, Lanquín, Senahú, Cahabón y Chahal, en Alta Verapaz y la totalidad del departamento de Izabal.

Al descubrir petróleo en el área de Ixcán y Chisec, el área se convirtió en uno de los puntos más conflictivos durante la Guerra Civil de Guatemala.

Cuando terminó la Guerra civil de Guatemala en 1996, los pobladores reconstruyeron y restauraron el municipio en donde se encuentra actualmente.

Sitios arqueológicos
Existen varios sitios arqueológicos que contiene el municipio de Nentón que son:

{| class="mw-collapsible wikitable" width=80%
|+style="color:black;"|Sitios arqueológicos en Nentón
|- style="color:white;"
!style="background:#659ec7;"|Listado
|-
|K'atepan (Chanhk'ejelb'e)
Cimarrón
Chaculá
Onh (El Aguacate)
Ixb'u'ul (Gracias a Dios)
Miramar
Pájaros
Paluwa'
Piedra Redonda
K'en Santo
K'ixal
Samran (San Francisco)
Tres Lagunas
Wajxak K'annha
Yalanhb'ojoch
Ux G'een (Yuxquen)
|}

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2023
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Bibliografía adicional

Enlaces externos

Franja Transversal del Norte de Guatemala
Frontera Guatemala-México
Municipios de Huehuetenango
Nentón
Poblados del extinguido Estado de Los Altos

Nentón


Maltepe Camii, Ankara Maltepe semtinde bulunan bir camidir.

Recai Akçay tarafından tasarlanan cami, 1954-1959 yılları arasında inşa edildi. Caminin yapımını 1950 yılında kurulan "Ankara Maltepe'de Bir Cami Yaptırma Derneği" üstlendi (Dernek daha sonra "Ankara Maltepe Camii Yaptırma ve Yaşatma Derneği" adını almışıtr).

Mimari açısından klasik Osmanlı camilerine benzeyen ve kesme taştan yapılan cami, tek kubbeli, iki minarelidir.  Kare planlı ibadet mekânı çok sayıda vitraylı pencere ile aydınlatılır.  Kubbenin tepe kısmında Fatiha Suresi yazar. Cami duvarları 5 metre yüksekliğe kadar Kütahya çinileri ile kaplıdır. Kuzey yönündeki dış cemaat mekanı beş küçük kubbe ile örtülüdür.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Maltepe Camii web sitesi

Ankara'daki camiler
Maltepe, Çankaya
1959'da Ankara
Çankaya'daki yapılar
1959'da tamamlanan yapılar
1950'lerde tamamlanan camiler
Türkiye'deki taş camiler

Maltepe Camii


Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü (kısaca İŞKUR), Türkiye'de istihdamın korunmasına, geliştirilmesine, yaygınlaştırılmasına ve işsizliğin önlenmesi faaliyetlerine yardımcı olmak ve işsizlik sigortası hizmetlerini yürütmek üzere kurulmuş, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'nın ilgili kuruluşu olup, özel hukuk hükümlerine tâbi, tüzel kişiliği haiz, idarî ve malî bakımdan özerk bir kamu kuruluşudur.

Tarihçe
II. Dünya Savaşını müteakip dönemde sosyal devlet prensibinin dünyada revaç bulması dolayısıyla Türkiye'de de bir kamu istihdam kurumu kurulması gündeme gelmiş ve 21 Ocak 1946 tarihinde 4837 sayılı kanun ile "İş ve İşçi Bulma Kurumu" adı ile bir kurum kurulmuştur. Bölge Müdürlükleri şeklinde tesis olunan İş ve İşçi Bulma Kurumu, iş arayanları ve işverenleri bir araya getirmek şeklinde özetlenebilecek olan temel istihdam hizmeti yanında özellikle 1960'lardan itibaren yoğun olarak yurt dışına işçi gönderilmesi ile ilgili görev ifa etmiştir.

Uluslararası ILO sözleşmeler gereği tamamen lağvedilmeyen ancak oldukça küçülen kurum, Soğuk Savaş sonrası dönemde gelişen 3. kuşak insan hakları anlayışının hükûmetler üzerindeki oluşturduğu etki ile reformlardan payını almıştır. 2003 yılında çıkarılan 4857 sayılı yeni İş Kanunu yanında İş ve İşçi Bulma Kurumu da 4904 sayılı kanun ile Türkiye İş Kurumu'na dönüştürülmüştür. Bu doğrultuda özellikle 2000'lerden itibaren bir sosyal politika aracı olarak çıkan işsizlik sigortası kavramının uygulamaya 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu ile bir İşsizlik Sigortası Fonu kurularak görevin İŞKUR'a verilmesi üzerine kurumun kayıtlı iş arayan ve işveren veri tabanları çok büyümüştür.

2008 Dünya Ekonomik Krizi dolayısıyla işsizlik sigortası hizmetlerinin yanı sıra Ücret Garanti Fonu, İş Kaybı Tazminatı ve Kısa Çalışma Ödeneği hizmetlerinin fiilen uygulamaya girmesi ile yetki ve sorumluluğu genişlemiştir. Öte yandan bu dönemde İşgücü Yetiştirme Kursları ve Toplum Yararına Çalışma Programları (TYÇP) ile işgücü piyasasında etkisi artan kurumun özellikle 665 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'nın taşra teşkilatı olan Bölge Çalışma Müdürlüklerinin lağvedilerek İŞKUR il müdürlüklerine katılması ile genişleyen insan kaynakları, 2012 yılında yapılan 4000 kişilik iş ve meslek danışmanı (kısaca İMD) alımları ile bambaşka bir çehre kazanarak 8000 kişiye kadar çıkmıştır.

Hizmetler
 Başlıca kurum hizmetleri şunlardır:
 İş ve Meslek Danışmanlığı: İŞKUR'un temel hizmetlerini tek masadan düzenlemek ve yönetmek üzere kayıtlı her iş arayana ve işverene bir iş ve meslek danışmanı atanmaktadır. Danışmanlar iş arayanla danışmanlık görüşmesi yapmak, düzenli işyeri ziyaretlerinde bulunmak, okullar, cezaevleri ve diğer eğitim-rehabilitasyon kuruluşları ile koordineli olarak iş arama süreci, meslek seçimi noktasında birebir veya toplu programlar düzenlemek gibi pek çok görevleri ifa etmektedirler. Danışmanlar iş arama sürecinde danışma görüşmesi ile kişinin ilgi, yetenek ve eğitim durumlarını -gerekirse testlerle- tespit ederek kişiyi en uygun işe yönlendirmek, bunun için işgücü uyum programları (kurs, staj vs.), iş arama becerileri konusunda destek vermek, kısacası kişi işe yerleştirilinceye kadar ona yardımcı olmakla görevlidirler.
 İstihdam: İş arayan ve kanunen çalışma yaşında olan herkes işe yerleştirme hizmetlerinden yararlanma talebinde bulunabilir, yani işsiz olmak şart değildir. İş arayan kişi bizzat kurum birimlerine gelerek veya resmî internet sayfasına kayıt yaptırıp özgeçmiş düzenlemek suretiyle kurum hizmetlerini takip edebilir. İŞKUR kanalıyla işe girmek, ilanda işçi talebinde bulunan işverene ulaşarak yapılacak iş görüşmesi sonucu işverenin de kabul etmesi ile mümkün olmaktadır. Bu süreç boyunca iş ve meslek danışmanlarından yardım alınabilir.

Engelli, eski hükümlü ve terör mağduru gibi dezavantajlı grupların istihdamları ve bu konudaki mükellefiyet, müeyyide ve teşvikler İŞKUR tarafından takip edilmektedir.

 İşsizlik Ödeneği: İŞKUR, kendi isteği dışında işini kaybetmiş olanlara yeni işe girinceye kadar maddi destekte bulunmaktadır. Alınacak ödenek, yatırılan sigortanın süre ve miktarına göre değişmekle birlikte 6-10 ay arasında sürmektedir. İşsizlik ödeneğinden yararlanmak için çıkıştan önce 120 gün kesintisiz olmak kaydıyla son 3 yıl içerisinde 600 gün sigortalı olmak, uygun bir çıkış kodu ile ayrılmış olmak ve İŞKUR'a 30 gün içerisinde başvurmuş olmak gerekmektedir.
 Ücret Garanti Fonu: İşverenin iflas etmesi, borç ödemekten aciz vesikası alması, konkordato ilan etmesi vs. durumlarında işçiler alamadıkları son 3 aylık maaşlarını İŞKUR'a başvurarak almaları mümkündür.
 İş Kaybı Tazminatı: Özelleştirme sonucu işlerini kaybedenler için öngörülmüş bir destektir.
 Kısa Çalışma Ödeneği: Kriz dönemlerinde çalışma saatlerini kısaltmakla beraber işçilerini çıkarmayan işverenlere verilen bir destektir.
 İşgücü Yetiştirme Kursları: İşgücü piyasasında geçerli bir mesleği olmayan veya mesleğini değiştirmek isteyenler İŞKUR'un koordinatörlüğünde düzenlenen işgücü uyum programlarından yararlanabilirler. İstihdam garantili, engellilere, işsizlik ödeneğinden yararlananlara, tutuklu ve hükümlülere, eski hükümlülere yönelik çeşitli kurslar düzenlenmektedir. Kurs süresi boyunca kursiyerlerden herhangi bir ücret alınmadığı gibi cep harçlığı ödenmekte ve kaza sigortası yapılmaktadır.
 İşbaşı Eğitim Programları: Mesleki bir eğitim ihtiyacı olmadığı halde iş tecrübesi kazandırmak için işyerlerinde çalışmakla düzenlenen staj programlarıdır.
 Toplum Yararına Çalışma Programları: Yararlananların asgari ücret üzerinden maaş ve sigortalarının tamamının bizzat İŞKUR tarafından üstlenildiği geçici istihdam niteliğindeki programlardır. Kamu kurumları (özellikle okullar ve belediyeler) bünyesinde temizlik, çevre ve orman işleri gibi hizmetleri görmek suretiyle yararlanılabilmektedir.
 Girişimcilik Programları: KOSGEB ile işbirliğinde kendi işini kurmak isteyenlere yönelik olarak girişimcilik, iş fikri, yatırım, proje hazırlama konularında yapılan eğitim programlarıdır. Başarılı olarak tamamlayanlar daha sonra KOSGEB'e başvurularında ilave destekler alabilmektedir.
 Çalışma İlişkileri Hizmetleri: Eski Çalışma Müdürlüklerince yerine getirilen bu hizmetler arasında çalışma hayatı ile ilgili olarak şikâyet ve sendika servisleri görev yapmaktadır. Bir yargı dışı uyuşmazlık çözüm yöntemi olarak uygulamada işçiler alamadıkları haklarını İŞKUR şikâyet masasına bildirerek kurumun yardımı ile işverenlerden alabilmektedirler.
 İşgücü Piyasası Hizmetleri: İşverenlerin çalışma hayatına dair devlet desteklerinden faydalanabilmeleri için İŞKUR'a kayıt yaptırmaları gerekmektedir. Özel istihdam bürosu kurmak, işe yerleştirmeye aracılık etmek, internette kariyer sitesi işletmek, yurt dışına işçi götürmek, tarım aracılığı gibi faaliyetler için İŞKUR'dan izin alma zorunluluğu bulunmaktadır.
 Yarım Çalışma Ödeneği: Doğum sonrası 2 aylık süt izninden sonra 1. Çocuk için 2, 2. çocuk için 4, 3. Çocuk için 6 ay süreyle asgari ücretin yarısı tutarında çalışan annelere  verilen ödenektir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi internet adresi
 İŞKUR tarafından açılan kurslar

Türkiye İş Kurumu