Elizabeth de Mowbray, Duchess of Norfolk (née Lady Elizabeth Fitzalan; 1366 – 8 July 1425) was an English noblewoman and the wife of Thomas Mowbray, 1st Duke of Norfolk.

Through her eldest daughter, Lady Margaret Mowbray, Elizabeth was an ancestress of Queens consort Anne Boleyn and Catherine Howard, and the Howard Dukes of Norfolk. Her other notable descendants include Charles Brandon, 1st Duke of Suffolk; Thomas Stanley, 1st Earl of Derby; Sir Thomas Wyatt, the younger; and Lady Jane Grey (by both parents).

Marriages and children
Lady Elizabeth was born in Derbyshire, England, a daughter of Richard Fitzalan, 4th Earl of Arundel and his first wife Elizabeth de Bohun, daughter of William de Bohun, 1st Earl of Northampton and Elizabeth de Badlesmere.

Elizabeth had five husbands and at least seven children:
 Sir William Montacute, the eldest son of William de Montagu, 2nd Earl of Salisbury (before December 1378).
 Thomas de Mowbray, 1st Duke of Norfolk (1384), married July 1384.
Thomas de Mowbray, 4th Earl of Norfolk (b. 17 September 1385)
Margaret de Mowbray (b. 1388), who married Sir Robert Howard (1385-1436) of Stoke by Nayland in Suffolk, by whom she was the mother of John Howard, 1st Duke of Norfolk.
John de Mowbray, 2nd Duke of Norfolk (b. 1392)
Isabel de Mowbray (b. 1396), married James Berkeley, 1st Baron Berkeley
Elizabeth de Mowbray (b.1398), who married Michael de la Pole, 3rd Earl of Suffolk.
 Sir Robert Goushill or Gousell of Hoveringham, Nottinghamshire (d. 21 July 1403), married before 19 August 1401.
Elizabeth Goushill or Gousell (b. ~1402), wife of Sir Robert Wingfield of Letheringham, Suffolk (1403-1451), they were great-grandparents to Charles Brandon, 1st Duke of Suffolk.
Joan or Jean Goushill or Gousell (b. 1409), wife of Thomas Stanley, 1st Baron Stanley, King of Mann, and parents of Thomas Stanley, 1st Earl of Derby. Through their daughter Katherine, they are ancestors of U.S. President James Madison.
Sir Gerard Usflete, son of Sir Gerard Usflete (d. 1406), MP, married before 3 July 1414.
 Edward Le Despencer, son of Edward Le Despencer (d. 1342) and his wife, Anne de Groby de Ferrers.

She died 8 July 1425 in Wighill, Yorkshire, and was buried with her third husband in St Michael's Church, Hoveringham, Nottinghamshire.

Ancestry

External links
 Assignment of Dower #306, dated 1400.

References

1366 births
1425 deaths
People from Derbyshire
Daughters of British earls
Elizabeth Fitzalan
Date of birth unknown
14th-century English people
14th-century English women
15th-century English people
15th-century English women
Wives of knights

Elizabeth Fitzalan, Duchess of Norfolk


HAYÓN s. n. partea din spate (rabatabilă) a unui automobil. (< fr. hayon)

Termenul se folosește pentru autoturismele hatchback și break.

Hayon-ul reprezintă capota portbagajului care are geam (lunetă).

Hayon-ul este considerat a fi și a 3-a sau a 5-a ușă, tocmai din cauza formei de ușă respectiv cu geam.

Automobile

Hayon


Torres is a German-style board game designed by Wolfgang Kramer and Michael Kiesling and published in 1999 by FX Schmid in German and by Rio Grande Games in English. The game strongly influenced Kramer and Kiesling's Mask Trilogy of games, but is not considered to be a part of the trilogy. The game has since been reprinted (in 2005).

Game play
Game play revolves around constructing an abstract set of castles set on a grid. Each player is allotted several knight pieces, which are placed within the castles. The higher the knights' placement during a scoring round, the greater the payoff for the controlling player.

The number of points a player receives per phase is based on the height times the surface area of the highest point of the castle that the knight is standing upon. If the knight is on the 3rd level of a castle, and the castle occupies 5 squares on the board, the player receives 15 points. A King piece is also placed on the board and acts as a bonus modifier to any knights that occupy the same level and castle as the King at the end of a phase.

The game is composed of three different phases, with each phase having three to four rounds each depending on the number of players. Each player has five action points (AP) to spend during a round. The following moves may be performed during a round:
Place a new knight (2 AP) All new knights must be adjacent to existing knights, and may only occupy a level equal to or lower than the existing knight on the board.
Place a new castle piece (1 AP) Castle pieces must be placed next to or on top of existing castle pieces. A castle's level cannot exceed the surface area, i.e., a castle occupying two squares on the map may only reach two levels in height. New castle pieces may not join two existing castles.
Pick up an action card (1 AP) There are 40 different action cards which allow the player to perform special moves, such as moving the King piece, moving castle pieces, or moving knights diagonally. In the master version, each player begins with a full set of action cards in their hand. Purchasing an action card is no longer a possible action.
Move a knight (1 AP/square) Knights may move one square per AP point spent, but may only move up one level, and may not move diagonally. Knights can go down any number of levels without spending AP.
Gain one victory point (1 AP) Action points may be exchanged for victory points on a one-to-one basis.

Players receive three or four stacks of castle pieces per phase with two or three pieces per stack, depending on the current phase and number of players. A player may only use pieces from one stack per phase, but may transfer unused pieces to another stack for the next phase. After the last phase is reached all unused castle pieces are returned to the common supply and points are calculated. The king gives a bonus of five, ten, or fifteen points based on the scoring phase.

The number of victory points per player is kept by individual markers on the edge of the game board. Since no two markers can occupy the same victory point number, the last player to occupy the space will automatically be moved ahead by one victory point. The person in last place after each scoring phase may then move the King piece to another castle.

After the third phase, all victory points are calculated and the person with the highest number of points wins the game.

Reception
The game won the Spiel des Jahres.

References

External links

Torres e-Games

Board games introduced in 1999
Board games using action points
Board games about history
Michael Kiesling games
Rio Grande Games games
Spiel des Jahres winners
Wolfgang Kramer games

Torres (board game)


Terrorangrebene i Sri Lanka 21. april 2019 var en række koordinerede bombeangreb i Sri Lanka. Angrebene var koordinerede bombninger på forskellige steder såsom: 3 internationale hoteller, 2 katolske kirker, 1 evangelisk kirke, 1 zoologisk have og et hus. Terrorangrebene i de tre kirker fandt sted under påskemessen på påskedag, hvor mange mennesker var forsamlede i kirkerne.

2 dage efter terrorangrebene, tog terrororganisationen Islamisk Stat skylden for angrebene.

Ofre
258 personer blev dræbt og mere end 500 blev såret som følge af angrebene. Udenrigsministeriet har bekræftet, at 3 danskere er blandt de døde.
Senere blev det bekræftet af Bestseller A/S, at tre af Anders Holch Povlsens børn var blevet dræbt under terrorangrebet.

Referencer

Sri Lanka
Terrorhandlinger


عبد الله عبد أحمد باجبير هو إعلامي وكاتب صحافي ورئيس تحرير مجلة سيدتي سابقا، اشتهر بزاويته اليومية «قهوة الصباح» في صحيفة الشرق الأوسط، له عدة مؤلفات منها (قل لي .. من أنت) و(إحذر أن ينكسر قلبك)، (صداع كوني اسمه الحب) و( من أجل عينيك) و( حوار مع امرأة مجهولة) و( خلف الأبواب الموصدة) و(الفلوس والحب) و( قلت وقالوا).

النشأة
عبد الله باجبير ولد في مدينة جدة في السعودية عام 1945م، وتلقى تعليمه في هذه المدينة الساحلية على البحر الأحمر، ليدخل بعد دخل إلى عالم الصحافة المكتوبة عبر الصحافة الرياضية في صحيفة عكاظ السعودية، وترأس هذا القسم عام 1386 هـ، ثم أصبح مديرا لمكتب جريدة عكاظ في لندن وممثلاً لها في أوروبا، ثم أصبح رئيس تحرير مجلة سيدتي من عام 1409 هـ إلى عام 1421 هـ.

مصادر ووصلات خارجية
 عبد الله باجبير - الشرق الأوسط
 عبد الله باجبير - مجلة سيدتي

رؤساء تحرير سعوديون
رؤساء تحرير مجلة سيدتي
كتاب عرب
مواليد 1945

عبد الله باجبير


صالح بن عبد القدوس أبو الفضل البصري هو صالح بن عبد القدوس بن عبد الله بن عبد القدوس الأزدي الجذامي. وهو شاعر عباسي كان مولى لبني أسد. كان حكيماً متكلماً يعظ الناس في البصرة، له مع أبي الهذيل العلاف مناظرات، واشتهر بشعر الحكمة والأمثال والمواعظ، يدور كثير من شعره حول التنفير من الدنيا ومتاعها، وذكر الموت والفناء، والحثّ على مكارم الأخلاق، وطاعة الله، ويمتاز شعره بقوة الألفاظ، والتدليل، والتعليل، ودقة القياس.

مرت أحداث في حياة الشاعر جعلته يقارن بين الأسباب كما يقارن بين النتائج؛ فيَصل إلى آراء مُحكمة مستخلصة من تجاربه وتجارب غيره. قال المرتضى: (قيل رؤي ابن عبد القدوس يصلي صلاة تامة الركوع والسجود، فقيل له ما هذا ومذهبك معروف؟ قال: سنة البلد، وعادة الجسد، وسلامة الولد!) وعمي في آخر عمره.

وفاته
اتهم بالزندقة وقتل بها؛ قيل إن الخليفة المهدي العباسي قتله وقيل أيضاً أن هارون الرشيد قتله وصلبه على جسر بغداد.

وصل إلى الرشيد عن صالح بن عبدالقدوس أبيات شعر يعرض فيها بالنبي صلى الله عليه وآله، فقال له الرشيد: أنت القائل هذه الأبيات؟ قال: لا، والله يا أمير المؤمنين، ما أشركت بالله طرفة عين، ولا تسفك دمي على الشبهة، فقد قال النبي صلى الله عليه وآله: " ادرءوا الحدود بالشبهات ما استطعتم " وأخذ يرقق قلبه، ويستنزله عما عزم عليه بفصاحته وبيانه، ويتلو القرآن، حتى رقّ له وأمر بتخلية سبيله، فلما أراد أن يخرج من بين يديه قال: أنشدني قصيدتك السينية فأنشده حتى إذا بلغ قوله:
والشيخ لا يترك أخلاقه … حتى يواري في ثرى رمسه
قال: يا شيخ، هذا الكلام يشبه هذا الكلام، وهذا الشعر من نمط ذلك الشعر - يعني الأبيات التي نسبت إليه - ونحن نتمثل وصيتك، ثم أمر فضربت عنقه وصلب على الجسر.

مراجع

أشخاص من البصرة
شعراء العصر العباسي
شعراء بالعربية في القرن 8
كتاب عراقيون
وفيات في بغداد

صالح بن عبد القدوس


The Nineteenth Air Force (19 AF) is an active Numbered Air Force of the United States Air Force.   During the Cold War it was a component of Tactical Air Command, with a mission of command and control over deployed USAF forces in support of United States foreign policy initiatives.   The command was reactivated in 1993 under Air Education and Training Command with a mission of conducting AETC's flying training.

19th Air Force was inactivated on 9 July 2012 as a cost-cutting measure by the Secretary of the Air Force, but was reactivated on 1 October 2014 when it was determined that the cost-cutting measures did not reap the savings expected.  AETC commander General Robin Rand directed the reactivation to consolidate the management of the AETC flying mission again under a Numbered Air Force instead of the AETC Headquarters.

History

Cold War

Origins
In the aftermath of the Korean War in 1953, the United States Air Force began to institutionalize a quick response force to deploy personnel, aircraft and equipment to bases with minimal facilities and to develop an air refueling capacity for its fighter aircraft.

From this initiatives, Tactical Air Command (TAC) developed the Composite Air Strike Force (CASF), a small tactical air force composed of a command element and of fighter, reconnaissance, tanker, troop carrier, and communications support units. While it could fight, if necessary, the principal function of the CASF was to deter Communist aggression in such areas as the Middle East or Latin America, beyond the reach of American forces already stationed overseas. Its primary characteristic was fast reaction, and it would be as self-sufficient as possible. Each of its elements would prepare and store flyaway kits of spare parts and supplies, and each of its members would have specific deployment tasks assigned. Upon arrival in-theater, the unit would be able to sustain operations for 30 days on minimum logistics support, with the addition of required food, fuel, and munitions. Air-to-air refueling not only made rapid response possible, it enabled the various elements of the CASF to maintain themselves economically on their home bases until the need to deploy arose. Once the CASF concept was fully implemented and tested by the late 1950s, the first strike elements of a CASF could arrive in the Middle East within 16 hours of notification, with the total force in place and ready for operations in 48 hours. In the Far East the lead elements would arrive within 36 hours, with the full force in operational status within 72 hours.

On 8 July 1955, under the command of Brig. Gen. Henry Viccellio, TAC activated the command element of the CASF, the Nineteenth Air Force.

Structure

The headquarters of the Nineteenth Air Force was considered one of the most unusual HQs the U.S. Air Force created at the time. It had no permanently assigned aircraft or combat units. Nor did it have, since it was an operational headquarters only, any units or bases to supervise, train, or inspect. When not deployed, the Nineteenth had a close working relationship with the Ninth Air Force, which supported its administrative functions with many of its own people. These circumstances allowed the Nineteenth to limit its staff to approximately 85 military and 6 civilian personnel.

The mission of Nineteenth Air Force was to prepare contingency plans for and to command short-notice deployments of the CASF anywhere in the world. It required each individual member to be ready for instant departure from the United States, and its staff sections maintained 30-day flyaway kits prepared for shipment. The Nineteenth worked closely with U.S. Army contingency units, and at one point, one-third of its staff was jump-qualified, able to parachute in with U.S. Army airborne troops. In the event of a crisis, the Nineteenth (working from a prepared plan which designated specific units, travel routes, en route support, and timing) would take command of the deploying CASF and serve as part of a joint task force, as a senior air command, or as a component command. At first glance the Nineteenth had a normal headquarters organization with major sections for planning, operations, and logistics. However, these sections had an important secondary function: each served as the lead command element for various geographical contingencies.

The plans section would lead Europe and Middle Eastern deployments; the operations section would lead those to the Pacific; and the logistics section would lead deployments to Latin America, the Caribbean, and Africa. This unique arrangement allowed for continuity of planning and expertise and helped overcome some of the disadvantages inherent in the U.S. armed forces policy of churning personnel through different assignments every three or so years. Within the service, the Nineteenth soon earned its nickname: The Suitcase Air Force.

In keeping with its mission of deterrence, a CASF, in theory, consisted of three task forces, each of which could vary in size and composition, according to its assigned task.

 The first task force had only a limited combat capability and consisted of a show-the-flag or a good-will package. It could fulfill the role of gunboat diplomacy. A force such as this went to Turkey, Iran, and Pakistan (Operation Quick Span) in February 1960.
 The second task force consisted of the basic CASF combat element and would serve as the initial force for a small war. TAC kept the units of the second task force on a progressive 24-hour alert system and planned for the first portion to move within four hours of alert and the entire force to deploy in 24 hours.
 The third task force, composed of additional fighter squadrons, would augment the second if the situation required an expanded force.

1958 Lebanon Crisis
On 15 July 1958, President Dwight Eisenhower, acting at the request of the Lebanese government, ordered the U.S. Marine Corps (USMC) into Beirut, Lebanon to help preserve that small country from a wave of popular discontent that was sweeping the Middle East, toppling monarchies in Syria and Iraq and replacing them with military regimes hostile to United States interests.

To support the Marines, the National Command Authorities (NCA) alerted the CASF. Under the command of Maj. Gen. Henry Viccellio, within three hours, B-57 Canberra tactical bombers of the 345th Bombardment Wing, Langley AFB, left for the only friendly major operating airfield in the region, Adana Air Base, Turkey, fifteen minutes' flight time from Beirut. In another three hours, TAC KB–50J Superfortress tankers from the 427th Air Refueling Squadron left Langley AFB to refuel F-100 Super Sabre fighters from the 354th Tactical Fighter Wing departing Myrtle Beach Air Force Base, South Carolina, while RF-101 Voodoos and RB-66 Destroyers from the 363d Tactical Reconnaissance Wing left Shaw AFB, South Carolina. Sixty C–130 Hercules ferried support personnel, spare parts, and equipment. Thirteen hours and 6,700 miles after the initial alert, the F–100s were taxiing to alert ramps at Adana. All deployed aircraft came from the Ninth Air Force. Within two days an underutilized Turkish Air Force gunnery base had become an American air center, with an operations center manned by Nineteenth Air Force personnel (flown in on a single C–130) and integrated with USN, USMC, and U.S. Army forces in the Middle East.

1958 Taiwan Straits Crisis
Because the entire Nineteenth Air Force headquarters had deployed to Lebanon, TAC ordered its Twelfth Air Force to form another command element similar to that of the Nineteenth, should another emergency arise. Given the upsurge in tension between the Communist Chinese government on the Asian mainland and the Nationalist Chinese regime on Taiwan, the new command element focused its planning on the Far East. The People's Republic of China had announced its intention to reincorporate a series of small Nationalist-held islands within artillery range of the mainland, in particular the islands of Quemoy and Matsu. During the summer of 1958, the magnitude and duration of the Communists' bombardments increased dramatically.

The United States responded by supplying the Nationalists with tanks and new heavy and longer-ranged artillery as well as by beefing up its own forces in the region. TAC placed on alert a squadron of F–100s; transport aircraft loaded with supplies, parts, and equipment; and a communications and control squadron. It also began to "lean forward", sending tankers, weathermen, maintenance crews, and control units to islands on the air route between California and Thirteenth Air Force headquarters at Clark AB in the Philippine Islands.

Late on 29 August 1958, the second CASF received the "go" order. F–100s from the 31st Tactical Fighter Wing, George Air Force Base carrying AIM-9 Sidewinder air-to-air missiles took off on 30 August and spent that night at Hickam AFB, Hawaii. The next night they were at Andersen AFB, Guam, where Typhoon Lola  delayed their movement for 24 hours. On 2 September, they landed at Clark AB, after a flight of 9,500 miles and an elapsed time of 96 hours. RF–101s from the 432d Tactical Reconnaissance Wing Shaw AFB arrived soon after, and C–130s formed an airlift bridge carrying support personnel, equipment, tools, and workstands to Clark. On 5 and 6 September, the CASF, with much assistance from both the Thirteenth Air Force and the Fifth Air Force in Japan, flew to Chia-ti AB, a Nationalist air base on Taiwan where they came under the control of a joint operations center established the previous day by CASF personnel.  Nine days later, a squadron of F-104 Starfighters of the 83d Fighter-Interceptor Squadron, Hamilton AFB, California, occupied another Nationalist air base (Taoyuan Air Base). Two more fighter squadrons at Kadena AB, and a B-57 Canberra squadron at Naha AB, Okinawa backed up this force. The mission of all units was to defend the straits between Formosa and the mainland.

1962 Cuban Missile Crisis
In mid-October 1962, the Nineteenth moved from its home base, Seymour Johnson AFB, North Carolina, to Homestead AFB, Florida. Once at Homestead, the Nineteenth spearheaded the deployment of TAC units at the beginning of the Cuban Missile Crisis. The Nineteenth's commander headed the main air operations center, the Air Force Atlantic Advanced Operational Nucleus (AFLANT ADVON), which activated shortly after President Kennedy's speech declaring a quarantine of Soviet missile shipments into Cuba. Augmented by airmen and officers from other TAC air forces, AFLANT ADVON soon controlled nearly 1,000 aircraft and 7,000 men and women. The Nineteenth returned to North Carolina in December 1962 when the crisis ended.

Other missions
In September 1962, when racial tension over the integration of the state university in Oxford, Mississippi, caused the federal government to send in troops, personnel of the Nineteenth coordinated airlift activities.

In 1963 Nineteenth Air Force conducted two show-the-flag exercises. The first went to Saudi Arabia in early May. There, the Nineteenth helped to train Saudi pilots and supervised a tactical demonstration at Jidda International Airport for 30,000 spectators that included Crown Prince Faisal, the Prime Minister, the Saudi Foreign Minister, and other royalty and officials.

The second went to India in October. There, in Exercise Shiksha (Sanskrit for training), the Nineteenth, in cooperation with the British and Australian Royal Air Forces, helped to improve Indian Air Force air defense capabilities and provide other tactical training. This effort was partially in response to the earlier division-sized Sino-Indian conflict. Throughout its existence, the Nineteenth also participated in numerous joint exercises within the United States as well as in practice alerts.

For practical purposes, the Vietnam War ended the work of the Nineteenth Air Force, as that conflict absorbed a large proportion of the USAF's assets not directly dedicated to the nuclear deterrent and consequently lessened the nation's ability to intervene in other crisis areas. At the beginning of the Vietnam War, a CASF deployed in response to the Tonkin Gulf incidents, and in 1968 the last CASF deployment came in support of American forces in the Republic of Korea during the USS Pueblo incident.

Legacy
The Nineteenth Air Force was inactivated in July 1973, as part of the economies enacted after the end of the Vietnam War.  On 4 August 1998, the Chief of Staff of the United States Air Force (CSAF), General Michael E. Ryan, and the Acting Secretary of the Air Force (SECAF), F. Whitten Peters, announced their plans to implement a major change in the structure of the Air Force. They proposed to divide the USAF's combat strength and the elements directly supporting it into ten Air Expeditionary Forces (AEFs). The concept was described as a major step in recasting the operations, outlook, and culture of the USAF.

Air Education and Training Command
As a part of the realignment and re-organization of the Air Force after the end of the Cold War, Nineteenth Air Force was re-activated on 1 July 1993 as part of the new Air Education and Training Command (AETC).   It was assigned to Randolph AFB, Texas with a mission of conducting AETC's flying training.

Air Force pilot candidates began with introductory flight training (IFT). In IFT, civilian instructors provided 50 hours of flight instruction to pilot candidates who completed requirements for a private pilot license.   Upon graduation, pilot candidates then attended either Euro-NATO joint jet pilot training (ENJJPT) or joint specialized undergraduate pilot training (JSUPT).

 ENJJPT is located at Sheppard AFB, Texas. The entire course lasts about 54 weeks. Students learn with, and are taught by, USAF officers and officers from various air forces of our European allies. Student pilots first fly the T-6 Texan II mastering contact, instrument, low-level and formation flying. Next, they train on the supersonic T-38 Talon and continue building the skills necessary to become a fighter pilot.
 JSUPT students accomplish primary training in the T-6 Texan II at one of three Air Force bases – Columbus AFB, Mississippi, Laughlin AFB, Texas, or Vance AFB, Oklahoma; or in the T-34C Turbomentor at Naval Air Station Whiting Field, Florida. Joint training is conducted at Vance AFB, and NAS Whiting Field for students from the Air Force and Navy.  During the primary phase of JSUPT, students learn basic flight skills common to all military pilots.
 Prospective airlift and tanker pilots are assigned to the airlift/tanker track and train in the T-1 Jayhawk at Columbus AFB, Laughlin AFB, or Vance AFB. Student pilots headed for bomber or fighter assignments are assigned to the bomber/fighter track and train in the T-38 Talon at Columbus, Laughlin or Vance. Students assigned to the multi-engine turboprop track fly the T-44 Pegasus turboprop trainers at NAS Corpus Christi, Texas, and will eventually fly the C-130 Hercules.
 Those students selected to fly helicopters are assigned to the helicopter track and fly the UH-1 Huey at Fort Rucker, Alabama.

Nineteenth Air Force also provided follow-on training for most Air Force pilots in their assigned aircraft. Pilots assigned to fighter aircraft complete the introduction to fighter fundamentals course at Randolph AFB or Sheppard AFB, Texas, or Columbus AFB, Mississippi, flying the AT-38B Talon, and then move on to train in either the F-15 Eagle at Kingsley Field ANGB, Oregon, or the F-16 Fighting Falcon at Luke AFB, Arizona.

Altus AFB, Oklahoma hosts training for pilots and enlisted aircrew assigned to KC-135 Stratotanker, C-17 Globemaster III, and KC-46 Pegasus aircraft.

Aircrews assigned to fly the C-130 train at Little Rock AFB, AR

Pilots assigned to fly MC-130 Combat Talon, HC-130 Hercules, CV-22 Osprey, UH-1N, MH-53 Pave Low or HH-60 Pave Hawk helicopters receive their training at Kirtland AFB, New Mexico.

Keesler AFB, Mississippi, provides training for pilots assigned to the C-21 Learjet

The Army at Fort Rucker, provides training in the C-12 Huron.

In addition to pilot training, Nineteenth Air Force provides joint specialized undergraduate navigator training. JSUNT is conducted at Randolph AFB and NAS Pensacola, Florida, and provides training for Air Force, Navy and Marine student navigators. Students at Randolph complete training in the T-43 Bobcat and move to follow-on assignments in transport and tanker aircraft such as the C-130 and KC-135.

Students at NAS Pensacola, complete primary and intermediate training in the T-34C and T-1 aircraft, and then enter the one of two tracks in the next phase. Students in the strike track will serve as navigators in the B-52 Stratofortress or as weapon systems officers in the B-1B Lancer. Navigators assigned to the B-1B attend a special training program at Randolph. Students in the strike/fighter track will receive follow-on assignments in the F-15E Strike Eagle as weapon systems officers and attend special training in the IFF course.

Nineteenth Air Force also provided enlisted aircrew training for a wide variety of aircrew specialties including flight engineers, air-to-air refueling boom operators, loadmasters, aerial gunners, airborne communications specialists and weapons directors. Flight engineers and boom operators train at Altus AFB, loadmasters train at Sheppard AFB, helicopter flight engineers and aerial gunners train at Kirtland AFB, airborne communications specialists train at Keesler AFB, and Air Battle Managers train at Tyndall AFB.

As a cost-cutting measure, Nineteenth Air Force was inactivated on 9 July 2012.  An inactivation ceremony was held for the 19th Air Force at Joint Base San Antonio, Texas.

Lineage
 Established as Nineteenth Air Force on 1 July 1955
 Activated on 8 July 1955
 Inactivated on 2 July 1973
 Re-activated on 1 July 1993
 Inactivated on 13 July 2012
 Re-activated on 1 October 2014

Assignments
 Tactical Air Command*, 8 July 1955 – 2 July 1973
 Attached to: Ninth Air Force, 8 July 1955 – 30 June 1957
 Air Education and Training Command, 8 June 1993 – 9 July 2012, 1 October 2014–

Note: In its first two years, Nineteenth Air Force was directly attached to Ninth Air Force. On 1 July 1957 it moved to the direct control of TAC headquarters but it maintained its working relationship with the Ninth Air Force, whose support enabled the Nineteenth to retain its small footprint

Stations
 Foster AFB, Texas, 8 July 1955
 Seymour Johnson AFB, North Carolina, 1 September 1958 – 2 July 1973
 Randolph AFB, Texas, 8 June 1993 – 9 July 2012, 1 October 2014 – Present

AETC Components

 12th Flying Training Wing, Randolph AFB, TX
 14th Flying Training Wing, Columbus AFB, MS
 33d Fighter Wing, Eglin AFB, FL
 47th Flying Training Wing, Laughlin AFB, TX
 49th Wing, Holloman AFB, NM
 54th Fighter Group, Holloman AFB, NM
 56th Fighter Wing, Luke AFB, AZ

 58th Special Operations Wing, Kirtland AFB, NM
 71st Flying Training Wing, Vance AFB, OK
 80th Flying Training Wing, Sheppard AFB, TX
 97th Air Mobility Wing, Altus AFB, Ok
 314th Airlift Wing, Little Rock AFB, AR
 336th Training Group, Fairchild AFB, WA
 479th Flying Training Group, NAS Pensacola, FL

List of commanders

References

External links

19
Military units and formations in Texas
1955 establishments in Texas

Nineteenth Air Force


An Cenchrus elymoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller. An Cenchrus elymoides in nahilalakip ha genus nga Cenchrus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cenchrus

Cenchrus elymoides


An Epidendrum sanctalucianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Gordon Jones. An Epidendrum sanctalucianum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Epidendrum

Epidendrum sanctalucianum


EPO este o editură belgiană independentă. Compania a fost înființată în 1978 și are sediul la Berchem (Anvers). Inițial a purtat numele Education Prolétarienne/Proletariese Opvoeding. EPO publică anual aproximativ 35 de cărți. EPO este o editură independentă care urmează o linie politică pronunțată de stânga și își organizează fondul de carte ca atare. Editura a jucat de zeci de ani rolul de mediu de difuzare a ideilor de stânga în dezbaterea politică.

Editura este cunoscută mai ales pentru publicarea de non-ficțiune. Pe lângă cărțile în limba neerlandeză, apar în mod regulat și traduceri. Temele politice, economice, sociale, socio-culturale, social-psihologice și istorice sunt abordate cu precădere.

Începând din aprilie 2008 EPO a iniția un parteneriat cu  editura SWP din Amsterdam pentru publicarea revistelor PIPPO și POMPOEN pe piața flamandă.

Compania a încheiat, de asemenea, parteneriate internaționale cu Coutinho, (,ik,), o editură academică neerlandeză specializată mai ales în domeniul pedagogiei, lingvisticii și metodelor de învățare a limbilor străine, cu Serena Libri (Amsterdam), o editură de literatură italiană în traducere, și cu Le Temps des cerises (Paris), editura care a publicat Cartea neagră a capitalismului. De asemenea, mai multe reviste culturale și importante importante precum Yang, Revolver și De Brakke Hond sunt reprezentate.

Editura EOP este, de asemenea, acționarul majoritar al librăriei De Groene Waterman din Anvers.

Printre autorii publicați de OEB sunt:

 Noam Chomsky
 Erik De Bruyn
 Peter Tom Jones
 Els Keytsman
 Jaap Kruithof
 Ludo Martens
 Peter Mertens
 Marco Van Hees
 Paul Van Nevel
 Howard Zinn
 Jacques Pauwels
 Bleri Lleshi

Note

Legături externe
 Site-ul oficial

Edituri din Belgia

EPO (editură)


සිංහල නාමය හා විද්‍යාත්මක නාමය

කහ කොරලියා

දේශීය නාමය-Orange chromide කහ කොරලියා

විද්‍යාත්මක නාමය-Etroplus maculatus

හඳුනා ගැනීම

ආකආකර්ෂණීය පෙනුමක් ඇත.උදරීයව කහ පැහැවන අතර ගුද වරලට ඉහළින් කළු පැහැය දක්නට ලැබේ.දේහය පුරාම පාහේ රතුපැහැ තිත් කුඩාවට පැතිරී ඇත.කළු පැහැ ගැන්වුණු මදක් විශාල තිත් පහක් පමණ දක්නට ඇත.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු 7cm පමණ දිගින් යුක්ත වේ.ගැහැණු මත්ස්‍යයාට සාපේක්ෂව පිරිමි මත්ස්‍යයා කුඩාය.ගැහැණු මත්ස්‍යයාගේ පෞව්ච වරලෙහි සුදු පාට හෝ ලා නිල් පාට තිත් දක්නට ලැබේ.

පරිසරය

කලපු වැව් හා කුඩා ඇළ දොළ වල දක්නට ලැබේ. (ලංකාවට විෙද්ශයකින් හඳුන්වා දුන් මත්ස්‍ය විෙශ්ෂයකි.

ආහාර

ස්වභාවික පරිසරයේදී මාළු පැටවුන් සත්ව ප්ලවාංග හා ඇල්ගී වර්ග ආහාරයට ගන්නා අතර කෘතීම පරිසරය තුළ සාමාන්‍ය මත්ස්‍ය කැම වර්ග ආහාර ලෙස ගනී.

අභිජනනය

බිත්තර දමනුයේ නොගැඹුරැ ජලය සහිත ස්ථාන වල සාදාගත් 3cm ක් පමණ ගැඹුරැ හා විශ්කම්භය 5cm ක් පමණ වන අවපාතනයකය.මෙය ගැහැණු හා පිරිමි මත්ස්‍යයින් දෙදෙනා විසින් සාදනු ලැබේ.වරකට බිත්තර 200ක් පමණ දමනු ලැබේ.මත්ස්‍ය ටැංකියක් තුළදී මෙය සිදු කිරීම සඳහා ටැංකි පතුලේ කුඩා ප්‍රමාණයේ මල් පෝච්චියක් වැලි වලින් පුරවා තැබිය යුතුය.බිත්තර දමා දින පහකට පමණ පසු ඵ්වා පිපීරී පැටවුන් බිහිවේ.ඵම කාලය අතරතුර ඵක් මත්ස්‍යයෙක් ඩිම්බ වලට අවශ්‍ය වාතනය සපයන අතර අනෙක් මත්ස්‍යයා භෝජනය සඳහා පිට වී යයි.පැටවුන් ලිංගිකව පරිනත වන තෙක්ම පාහේ මව්පියන් විසින් රැක බලාගනු ලැබේ.පාරිසරික විචලන තාවයට ඔරොත්තතු දිය හැකි වර්ගයක් වන මුත් සමහර විටෙක ඉක්මනින් ජලයේ සිදුවන වෙනස්කම් මොවුන්ට දරාගත නොහැකි වේ.

මේ අඩවියත් බලන්න.

බුලත් හපයා

දේශීය නාමය-Black ruby barb බුලත් හපයා

විද්‍යාත්මක නාමය-Puntius nigrofasciatus

හඳුනා ගැනීම

ශරීරයේ කළු පාට ඉරි තුනක් ඇත.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකුගේ දිග 5.8 cm පමණ දිගින් යුක්ත වේ.ප්‍රජනන අවධිය එළඹෙත්ම පරිමි සතුන්ගේ දේහය අධික ලෙස රතු පැහැයට හැරේ. සාමාන්‍ය වර්ණය කහ රන්වන් පාට වේ.දේහයේ සිරස් අතට වැටුණු කළු රේකාවන් තුනකි.මේවා තරමක පළලින් යුක්ත වේ.පිරිමි මත්ස්‍යයින්ගේ වරල් වල පැහැය විනිවිද පෙනෙන සුළුය.මත්ස්‍යයින්ට ඉතා ඉක්මනින් වැළඳෙන රෝගයක් වන සුදු තිත් රෝගයට ඉතා පහසුවෙන් ගොදුරැ වේ.සුදුසු ප්‍රතිකාර කිරීමෙන් මෙම රෝගයට සතුන් ගොදුරැවීම වලක්වා ගත හැකිය.ශ්‍රී ලංකාවෙන් බහුල ලෙස සුරතල් මත්ස්‍යයන් ලෙස පිටරට යවනු ලැබේ.මොවුන් මත්ස්‍ය ටැංකි වල පරිසරයට ඉතා ඉක්මනින් හුරැවන බැවින් පහසුවෙන් ඇති කළ හැකිය.

පරිසරය

ගල් සහිත දියපහර වලත් වැලි සහිත පතුලක් ඇති දිය පහරවලත් දක්නට ලැබේ.

ආහාර

ස්වභාවික පරිසරයේදී සුත්‍රිකාමය ඇල්ගී වර්ග ආහාරයට ගන්නා අතර කෘතිම පරිසරය තුළ සාමාන්‍ය මත්ස්‍ය කැම වර්ග ආහාර ලෙස ගනී.

මේ අඩවියත් බලන්න.

දෙපුල්ලියා

දේශීය නාමය-Two spot barb දෙපුල්ලියා

විද්‍යාත්මක නාමය-Barbus ticto

හඳුනා ගැනීම

ඉතාමත් අලංකාර වරල් සහිතය.වරල් කහ පාට වන අතර දේහය රිදී පාටය.පිරිමි මත්ස්‍යයාගේ වරල් රතු පාටය.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු 5cm පමණ දිගින් යුක්ත වේ.ගැහැණු මත්ස්‍යයාට වඩා පිරිමි මත්ස්‍යයා කුඩාය.පිරිමි මත්ස්‍යයාගේ දේහය ප්‍රජනන සමයේදී තරමක් රෝස පාටට හැරේ.පෘෂ්ඨීය වරල පිරිමි මතස්‍යයින්ගේ එම කාලයේදී රතු පාට වේ.

7.2පරිසරය

ගලායන ජලයේ පතුලේ දක්නට ලැබේ.

7.3ආහාර

ස්වභාවික පරිසරයේදී හරිත ඇල්ගී වර්ග හා ශාඛ ප්ලවාංගත් කෘතිම පරිසරය තුළ සාමාන්‍ය මත්ස්‍ය කැම වර්ගත් ආහාර ලෙස ගනී.

7.4අභිජනනය

වරකට බිත්තර 20 බැගින් බිත්තර 150ක් පමණ දමනු ලැබේ.දිනකින් පමණ බිත්තර පිපිරී පැටවුන් බිහිවේ.ඊළඟ දිනයේ දී පැටවුන් පිහිනා යනු ලැබේ.

මේ අඩවියත් බලන්න.

9.ලේ තිත්තයා

දේශීය නාමය-Cherry barb ලේ තිත්තයා

විද්‍යාත්මක නාමය-Puntius titteya

9.1හඳුනා ගැනීම

පැහැය චෙරි රතු පාටය.ශරීරය මැදින් දිග අතට ඉරක් ඇත.කුඩා අංකුට යුගලක් ඇත.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙක් 2-3cm පමණ දිගින් යුක්ත වේ.ගැහැණු මත්ස්‍යයාගේ වර්ණ රටා පිරිමි මසුන් තරම් අලංකාර නොවන අතර පිරිමි මසුන් ප්‍රජනන කාලයේදි තවත් අලංකාර වේ.

9.2පරිසරය

කුඩා දියපහර වල පමණක් ජීවත් වේ.

9.3ආහාර

ස්වභාවික පරිසරයේදී  ශාඛ ප්ලවාංග හා මදුරු කීටයන් ආහාරයට ගන්නා අතර කෘතිම පරිසරය තුළදී Pellets හා Tubifex යන පනුවන් ආහාර ලෙස ගනී.

9.4අභිජනනය

වරකට බිත්තර 200ක් පමණ දමනු ලැබේ.ඒවා ශාක අතර විසිරැවනු ලැබේ.බිත්තර පිපිරීම දින 1ත් 2ත් අතර කාලය තුළ සිදු වේ.බිත්තර පිපීරී  දින දෙකකට පමණ පසු පැටවුන් පිහිනා යයි.මින් මැදුරැ පරිසර වලට අනුවර්ථනය කළ හැකිය.

මේ අඩවියත් බලන්න.

11.ගල් පාඬියා

දේශීය නාමය-Lanka stone sucker ගල් පාඬියා

විද්‍යාත්මක නාමය-Garra ceylonensis

11.1හඳුනා ගැනීම

ශරීරයේ යට පැත්ත කෙළින් පිහිටා ඇත.කුඩා අංකුට යුගල 2ක් ඇත.මුඛය යට පැත්තට හැරී ඇත.මුඛයට පහළින් චුෂතරයක් පිහිටා ඇත.ලය වරල් පහළට වන්නට රවුම්ව පිහිටයි.ශ්‍රෝණි වරල් දෙපැත්තට විසිරී පිහිටයි.ශරීරය අඳුරු පැහැයක් ගනී.වරල් අඳුරු තැඹිලි  පාටය.කළු මහත ඉරක් ශරීයේ හරස් අතට ඇත.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු දිගින් අඟල් 6ක් පමණ වේ.

11.2පරිසරය

වේගයෙන් ගලායන ගල්සහිත දිය පහරවල සිටී.කඳු හා අර්ධ කඳු පිහිටි ප්‍රදේශ වල ජීවත් වේ.

11.3ආහාර

ස්වභාවික පරිසරයේදී ගල් මතුපිට සිටින කුඩා ජීවීන් ආහාරයට ගන්නා අතර කෘතිම පරිසරය තුළදී සාමාන්‍ය මත්ස්‍ය කැම වර්ග ආහාර ලෙස ගනී.

මේ අඩවියත් බලන්න.

13.හික මස්සා

දේශීය නාමය-Sidestriped barb  හික මස්සා

විද්‍යාත්මක නාමය-Puntius pleurctaenia

13.1හඳුනා ගැනීම

ශරීරය මැදින් කළු ඉරක් දිග අතට වැටී ඇත.අංකුට යුගල 2ක් ඇත.වරල් කහ පැහැයෙන් යුක්තය.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු දිගින් අඟල් 6ක් පමණ වේ.

13.2පරිසරය

වේගයෙන් ගලායන ගල් සහිත තරමක් පළල දිය පහරවල පමණක් ජීවත් වේ.

14.පතිරණ සාලයා

දේශීය නාමය-Barred danio පතිරණ සාලයා

විද්‍යාත්මක නාමය-Danio pathirana

14.1හඳුනා ගැනීම

ශරීරය දෙපැත්තෙන් පැතලිය.මුඛය තරමක් උඩට හැරී ඇත.ශරීරය නිල් හා කොළ පැහැයෙන් යුක්තය.ශරීරයේ කහ පාට  වෛරම් කෙළින් අතට පිහිටා ඇත.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු දිගින් අඟල් 2-
3ක් අතර පමණ වේ.

14.2පරිසරය

ජල පෘෂ්ඨයට ආසන්නයේ ජීවත් ව්.මාතර වල්පිට ප්‍රදේශයේ දිය පහර වලින් හමුවේ.

මේ අඩවියත් බලන්න.

16.ගඩයා

දේශීය නාමය-Green labeo ගඩයා

විද්‍යාත්මක නාමය-Labeo fisheri

16.1හඳුනා ගැනීම

මුඛය හිසේ යට පැත්තේ පිහිටා ඇත.ඉතා කුඩා අංකුට යුගල 2ක් ඇත.මුඛයේ ඉදිරි ප්‍රදේශයේ කුඩා බිබිලි පිහිටා ඇත.වලිගයට ඉදිරියෙන් කළු ලපයක් ඇත.ශරීර වර්ණය අඳුරු කොළ පාටය.

16.2පරිසරය

ගලායන ජලය සහිත දිය පහරවල් වල පතුලට වන්නට සිටී.මහවැලි ගඟේ සමහර ප්‍රදේශ වල සිටී.

මේ අඩවියත් බලන්න.

==18.රැවුල් දන්ඩියා
==

දේශීය නාමය-spotted loach පුල්ලි ගිරවා

විද්‍යාත්මක නාමය-lepidocephlichtys jonklaasi

18.1හඳුනා ගැනීම

තරමක් සිලින්ඩරාකාර දිගටි ශරීරයක් ඇත.අංකුට යුගල 3ක් ඇත. ශරීරයේ තද දුඹුරැ පාට පුල්ලි වැටී ඇත.වලිගය මුල කළු දිගටි තිතක් ඇත.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු දිගින් අඟල් 2 1/2ක් පමණ වේ.

18.2පරිසරය

වැලි සහිත තරමක් ගලා යන දිය පහරවල ජීවත් වේ.

19.බන්ධුල පෙතියා

දේශීය නාමය-Bandula barb බන්ධුල පෙතියා

විද්‍යාත්මක නාමය-Puntius bandula

19.1හඳුනා ගැනීම

ශරීරයේ කෙලින් අතට ඉරි 2ක් ඇත.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු දිගින් අඟල් 2ක් පමණ වේ.වරල,ගුද වරල හා යෝනි වරල් කළු පාටය.ගැහැණු සතාගේ මෙම වරල් වලින් බාගයක් පමණ කළු පාටය.

19.2පරිසරය

වැලි සහිත පතුලක් ඇති සෙවන සහිත දිය පහරවල පතුලට කිට්ටුව ජීවත් වේ.

මේ අඩවියත් බලන්න.

21.විල්පිට දණ්ඩියා

දේශීය නාමය- Wilpita rasbora විල්පිට දණ්ඩියා

විද්‍යාත්මක නාමය-Rasbora wilpita

21.1හඳුනා ගැනීම

වරල් රන් තැඹිලි පාටය.ශරීරයේ පිටුපස යට කොටස රන් පැහැයක් ගනී.ශරීරය මැදින් කළු නිල් ඉරක් ඇත.එම ඉරට උඩින් රෝස පාට ඉරක් ද ඇත.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු දිගින් අඟල් 4ක් පමණ වේ.

21.2පරිසරය

වැලි හා කුඩා ගල් සහිත ගලා යන සෙවන සහිත දිය පහරවල  ජීවත් වේ.විල්පිට හා ලබුගම ප්‍රදේශ වලින් වාර්තා වේ.

මේ අඩවියත් බලන්න.

23.හාල්මල් දණ්ඩියා

දේශීය නාමය-Vateria flwoer rasbora හාල්මල් දණ්ඩියා

විද්‍යාත්මක නාමය-Rasboraides vaterifloris

23.1හඳුනා ගැනීම

ශරීර වර්ණය හා වරල් තැඹිලි පාටය.මෙම වර්ණයට අමතරව කහ,අළු,නිල්,කොළ යන ශරීර වර්ණ සහිත උන් ද සිටී.පිරිමි සතා ප්‍රමාණයෙන් විශාලය.වරල් ද විශාලව වැඩී. ඇත.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු දිගින් අඟල් 2ක් පමණ වේ.

23.2පරිසරය

ගලා යන ජලයේ සෙවන සහිත ස්ථාන වල  ජීවත් වේ.තෙත් කලාපයේ කළුතර,රත්නපුර,ගාල්ල යන දිස්ත්‍රික්ක වලින් හමු වේ.

24.තිත් පෙතියා
දේශීය නාමය-Tic tac toe barb තිත් පෙතියා

විද්‍යාත්මක නාමය-Puntius ticto

24.1හඳුනා ගැනීම

දේහය ඔලිව් පැහැයක් ගනී.ඉහළ ඇති වරලෙහි හා පැතිවල කුඩා තිත් දැකිය හැකිය.දේහයේ පැතිවල කළු පැහැ ලප දෙක බැගින් ඇත.අභිජනනයට සුදානම් පිරිමි සතුන්ගේ දේහයේ පැති රෝස පැහැයක් ගනී.ඔවුන්ගේ ඉහළ ඇති වරල මත රෝස පාට පටියක් දැකිය හැකිය.තවද දේහයේ රතු පැහැ ලප මෙම කාලයේදී මතු වේ.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු දිගින්  5cm පමණ වේ.

24.2පරිසරය

ජලාශ හා ගංගා වල ජීවත් වේ.

24.3ආහාර

ස්වභාවික පරිසරයේදී ක්‍රිස්ටේෂියාවන්,කෘමීන් හා ප්ලවාංග ආහාරයට ගන්නා අතර කෘතිම පරිසරය තුළදී සාමාන්‍ය මත්ස්‍ය කැම වර්ග ආහාර ලෙස ගනී.

25.දුම්බර පෙතියා

දේශීය නාමය-Martenstyn's barb දුම්බර පෙතියා

විද්‍යාත්මක නාමය-Puntius martenstyni

25.1හඳුනා ගැනීම

වරල් අඳුරු රතු පැහැතිය.අංකුට යුගල 2ක් ඇත.කොරපොතු වල කුඩා කළු ඉරි පේළියට පිහිටා ඇත.වලිගයට කිට්ටුවෙන් කළු ලපයක් ඇත.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු දිගින් අඟල් 8-10ක්  පමණ වේ.

25.2පරිසරය

ගල් සහිත ගලා යන දිය පහරවල  ජීවත් වේ.

26.අසෝක පෙතියා

දේශීය නාමය-Asoka barb අසෝක පෙතියා

විද්‍යාත්මක නාමය-Puntius asoka

26.1හඳුනා ගැනීම

කුඩා අංකුට යුගල 2ක් ඇත.කොරපොතු වල පේළියට කුඩා තිත් පිහිටා ඇත.වරල් කහ පැහැතිය.වලිගයට කිට්ටුවෙන් කළු ලපයක් ඇත.වලිගයේ උඩු හා යටි දාර වල රතු පාට ඉරි 2ක් දක්නට ලැබේ.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු දිගින් අඟල් 4-4 1/2ක්  පමණ වේ.

26.2පරිසරය

ගල් සහිත ගලා යන දිය පහරවල  ජීවත් වේ.කිතුල්ගල සිට අවිස්සාවේල්ල දක්වා සීතාවක ඔයේ හමු වේ.

මේ අඩවියත් බලන්න.

28.පොඩි පෙතියා

දේශීය නාමය-Silver barb පොඩි පෙතියා

විද්‍යාත්මක නාමය-Puntius gonionotus

28.1හඳුනා ගැනීම

දේහය ලා ඔලිව් පැහැයක් ගනී.වලිග වරලට ඉදිරියෙන් හා ගුදය ආසන්නයේ කුඩා කළු ලපයක් ඇත. දේහයේ ඉහළින් ඇති වරලෙහි කළු ඇල ඉරක් ඇත.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු දිගින් 4cm පමණ වේ.

28.2පරිසරය

සෙමින් ගලා යන දිය පහරවල යටට වන්නට ජීවත් වේ.

28.3ආහාර

ස්වභාවික පරිසරයේදී නීල හරිත ඇල්ගී වර්ග ආහාර ලෙස ගන්නා අතර කෘතිම පරිසරය තුළ දී සාමාන්‍ය මත්ස්‍ය කැම වර්ග ආහාර ලෙස ගනී.

මල් පෙතියා

දේශීය නාමය-Sri Lanka barb මල් පෙතියා

විද්‍යාත්මක නාමය-Puntius srilankensis

හඳුනා ගැනීම

කුඩා අංකුට යුගලක් ඇත.ශරීරයේ කළු පාට ලප 3ක් කෙළින් අතට ඇත.පිරිමි සතාගේ පෘෂ්ඨීය වරලේ කිරණ කිහිපයක් දිස් වේ.ප්‍රජනන කාලයට පිරිමි සතා දම් පාටක් ගනී.වැඩුණු මත්ස්‍යයෙකු දිගින් අඟල් 41/2 පමණ වේ.

30.පින්තූර එකතුව

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ

 "විසිතුරු මසුන් ඇති කරමු."වී.සෙනරත්".වාසනා ප්‍රකාශකයෝ,කටුකෙන්ද-දංකොටුව.

  දෙහිවල ජාතික සත්ව උද්‍යානයේ ලිපි.

 සිරිකත පුවත්පත් වල ලිපි.

සුරතල් මසුන්

ශ්‍රී ලංකාව ආවේණික මසුන්


Aérospatiale, stundum kallað Aerospatiale, var flugvélaframleiðandi í eigu franska ríkisins. Fyrirtækið hannaði og framleiddi loftför, eldflaugar og gervihnetti bæði fyrir almennan markað og heri. Fyrirtækið hét upprunnulega Société nationale industrielle aérospatiale (SNIAS). Nafninu var breytt í Aérospatiele árið 1970. Skrifstofur fyrirtækisins voru staðsettar í París, Frakklandi.

Á 10. áratugnum fór fyrirtækið í gegnum margar og stórar breytingar. Þyrlusvið fyrirtækisins, ásamt þýska flugvélaframleiðandanum Daimler-Benz Aerospace AG (DASA), var sameinað til að mynda Eurocopter Group árið 1992. Önnur svið fyrirtækisins fóru í gegnum breytingar og sameiningar við önnur fyrirtæki á sömu sviðum. Eurocopter Group ásamt flestum öðrum sviðum fyrirtækisins sameinuðust að endanum við evrópska flugvélaframleiðandann Airbus sem hét þá European Aeronautic Defence and Space Company (EADS).

Vörur

Flugvélar með föstum vængjum

CM.170 Magister
CM.175 Zephyr
Concorde (Ásamt British Aircraft Corporation)
N.262
N.500
SE 210 Caravelle
SN 601 Corvette
TB 30 Epsilon
Ludion

Þyrlur

AS 332 Super Puma
AS 350 Ecureuil/AStar
AS 355 Ecureuil 2/TwinStar
AS 532 Cougar
AS 550 Fennec
AS 565 Panther
SA 313/SA 318 Alouette II
SA 315B Lama
SA 316/SA 319 Alouette III
SA 321 Super Frelon
SA 330 Puma
SA 341/SA 342 Gazelle
SA 360 Dauphin
SA 365/AS 365 Dauphin 2
HH-65 Dolphin

Ómönnuð loftför
C.22

Eldflaugar

AS 15 TT
AS-20
AS-30
M1
M20
M45
S1
S2
S3
SS.11
SS.12/AS.12
Air-Sol Moyenne Portée
ENTAC
Exocet
Hadès
HOT
MILAN
Pluton
Roland

Geim tengdar vörur

AMC-5 (gervihnöttur)
Arabsat (gervihnöttur)
 Ariane geimflaug (Ariane 1-5)
 Astra 5A (gervihnöttur)
 Atmospheric Reentry Demonstrator
 Diamant geimflaug
Hermes geimflugvél (ekki byggð)
Huygens (geimfar)
Infrared Space Obsevratory
INSAT-1C (gervihnöttur)
INSAT-2DT (gervihnöttur)
Meteosat (gervihnöttur)
Nahuel 1A (gervihnöttur)
Proteus (gervihnöttur)
 Spacebus (gervihnöttur)
 Symphonie (gervihnöttur)
 Tele-X (gervihnöttur)
Turksat (gervihnöttur)
Topaze (rannsóknar eldflaug e: sounding rocket)
TV-SAT 1 (gervihnöttur)

Listi af forstjórum
1970-1973: Henri Ziegler
1973-1975: Charles Cristofini
1975-1983: général Jacques Mitterrand
Henri Martre (1983 - 1992)
Louis Gallois (1992 - 1996)

Heimildir

Frönsk fyrirtæki

Aérospatiale


Cetatea Jimborului este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Jimbor, comuna Homorod. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 41266.04.01.

Note

Galerie

Monumente istorice din județul Brașov
Cetăți din județul Brașov

Cetatea Jimborului


Prim-ministrul Georgiei este șeful guvernului acestei țări. Funcția a apărut în momentul declarării independenței Republicii Democrate Georgiene în 1918. Ulterior, țara a fost cucerită de Armata Roșie și anexată Uniunii Sovietice sub numele de RSS Gruzină.

În perioada de existență a Republicii Democrate Georgiene, funcția se numea "președintele guvernului" (în ). După intrarea trupelor sovietice pe teritoriul Georgiei, funcția de prim-ministru a fost abolită, dar, în schimb, au apărut posturile de președinte al consiliului comisarilor poporului (în ) și mai târziu Președinte al consiliului de miniștri (în ).

Funcția de prim-ministru, în accepțiune modernă, a fost restaurată în august 1991, dar a fost desființată în decembrie 1995. În locul prim-ministrului a fost creat un post de ministru de stat (în ). La 6 februarie 2004, au fost efectuate reforme constituționale, în urma cărora funcția a recăpătat numele de "prim-ministru".

Conform legislației în vigoare, președintele desemnează un candidat la funcția de prim-ministru, pentru aprobarea parlamentului. În caz de aprobare a candidaturii, prim-ministrul își constituie cabinetul de miniștri, în acord cu președintele.

Lista șefilor guvernului Georgiei

Georgia
Georgia

Prim-ministrul Georgiei


×Anacamptorchis, hibridni rod orhideja iz Europe. Postoji nekoliko vrsta

Formula hibrida Anacamptis × Orchis.

Vrste
 ×Anacamptorchis bassoulsii (Balayer) B.Bock, Francuska
 ×Anacamptorchis celtiberica (Pau) B.Bock Španjolska, Grčka
 ×Anacamptorchis christiani-bernardii B.Bock, Francuska
 ×Anacamptorchis grazianiae (Conrad) B.Bock, Francuska
 ×Anacamptorchis ladurneri (Murr) B.Bock, Italija
 ×Anacamptorchis lauzensis (Balayer) B.Bock, Francuska
 ×Anacamptorchis morioides (Brand) Stace, Francuska, Švedska, otok Velika Britanija
 ×Anacamptorchis neogennarii (E.G.Camus) B.Bock, Francuska
 ×Anacamptorchis perretii (K.Richt.) B.Bock, Francuska, Njemačka
 ×Anacamptorchis richardiorum (Soca) J.M.H.Shaw, Sardinija
 ×Anacamptorchis salkowskiana (C.Alibertis & A.Alibertis) J.M.H.Shaw, Kreta

Izvori

Orchideae

×Anacamptorchis


O roabă (popular tărăboanță) este un instrument ce permite transportul obiectelor grele și voluminoase sau materialelor lichide pe distanțe scurte. Acest instrument este folosit în ferme mici, în grădinărit și în construcții, pentru transportul de ciment, mortar, cărămizi sau alte materiale.

Istoric

Grecia antică
Nu este încă clar unde și când a fost inventată roaba, dar există mai multe teorii ce văd prima apariție ale acestui instrument în Grecia antică, în jurul anului 400 î.Hr., iar apoi a fost folosit și de romani.

China

O altă teorie presupune că roaba a fost inventată în China în jurul anului 100 î.Hr.  În Imperiul Chinei, deja în secolul al II-lea, au fost folosite roabe cu două roți pentru a transporta răniți. Acestea au fost inventate de Chuko Liang (181-234).

Evul mediu

Roaba a apărut în Europa medievală între 1170 și 1250. Spre deosebire de roabele din China, ale căror roți erau situate central sub suprafața de transport, roaba din Evul Mediu avea roata în mod constant în față sau aproape în față. Cele mai vechi roabe din Europa centrală au fost găsite în 2014 și 2017 în timpul săpăturilor arheologice din Ingolstadt. Datele de tăiere ale copacilor care alcătuiesc scândurile roabelor, ar putea data dendrocronologic pentru o roabe în anul 1537, iar pentru cealaltă în anii 1530.

Imaginile vechi indică faptul că roaba europeană a evoluat de la targă, la suportul frontal înlocuit cu roata. Acest lucru ar explica, de asemenea, contenitorul și o construcție complet diferită de roaba chineză.

O legendă mai spune că Leonardo da Vinci ar fi inventat-o, văzând cu ce dificultate unii lucrători transportau niște greutăți.

Epoca modernă

Roabele în Europa sunt, de obicei, până la sfârșitul secolului al XIX-lea făcute din lemn, dar încă din 1822 erau în Anglia roabe din fier. În jurul anilor 1950, există roabe cu anvelope pneumatice și contenitorul într-o singură bucată.

Componente
Din punct de vedere tehnic, roaba este o pârghie de tipul II.

De obicei o roabă este compusă de:
 O roată centrală sau două roți laterale, de obicei cauciucate
 Două mânere, care sunt extensia arborilor conectați la axul roții.
 Două picioare, care permit roabei stabilitate când este lăsată.
 Un container, unde se pun obiectele ce necesită transportul. Contenitorul se sprijină pe un chenar și poate fi realizat din plastic sau din oțel, pentru a asigura o rezistență sporită la impact ș lai presiune. Mai demult era făcută din scânduri din lemn.

Note

Legături externe

 The Wheelbarrow , The Medieval Technology Pages.
 How to Downsize a Transport Network: The Chinese Wheelbarrow, Low-Tech Magazine.

Unelte de grădinărit
Vehicule terestre
Transport de marfă

Roabă


Bünsow-Land ist eine Halbinsel auf der Insel Spitzbergen in Svalbard.

Geografie
Bünsow-Land liegt nördlich von Nordenskiöld-Land und westlich von Sabine-Land. Im Norden und Osten grenzt es an Olav-V-Land. Die Grenzgletscher sind der Nordenskiöldbreen, Lomonosovfonna und Tunabreen. Auf diesen führt die übliche Route nach Norden, etwa für Exkursionen nach Pyramiden oder zum Newtontoppen. Im Süden und Westen wird die Halbinsel durch die drei innersten Arme des Isfjorden begrenzt: Tempelfjorden, Sassenfjorden und Billefjorden.

Tourismus
Bünsow-Land liegt in der Management Area 10, darf also von Touristen ohne Bewilligung frei betreten werden. Beliebt sind Ausflüge mit Motor- oder Hundeschlitten von Longyearbyen an den Tempelfjord, wo im Frühjahr meist die Noorderlicht im Eis eingefroren liegt und als temporäres Hotel dient, oder nach der verlassenen Bergbausiedlung Pyramiden nordwestlich von Bünsow-Land. In der Adolfbukta im Norden von Bünsow-Land, auf dem Weg nach Pyramiden, wurde kürzlich eine neue Hütte als Ausgangspunkt für touristische Expeditionen errichtet.

Etymologie
Bünsow-Land trägt seinen Namen zu Ehren von Friedrich Christian Ernestus Bünsow, einem schwedischen Geschäftsmann, der sich wesentlich an Gerard Jakob De Geers Spitzbergen-Expedition von 1896 beteiligt hat.

Quellen

 Rolf Stange: Spitzbergen – Svalbard. Zweite Auflage, November 2008. ISBN 978-3-937903-08-8, Weblink

Geographie (Spitzbergen, Insel)
Halbinsel (Grönlandsee)
Halbinsel (Norwegen)
Halbinsel (Europa)

Bünsow-Land


Avusturya millî futbol takımı, Avusturya'yı uluslararası organizasyonlarda temsil eden ve Avusturya Futbol Federasyonu'nun kontrolünde olan futbol takımı.

Avusturya, sonuncusu 1998'de olmak üzere 7 kez Dünya Kupası'nda mücadele etti. Avrupa Şampiyonası'na ise ilk kez, İsviçre ile birlikte ev sahipliği yaptığı 2008'de katıldı.

Tarihçe
1930'larda, tam 18 yıl boyunca Avusturya millî takımının hocalığını yapmış Hugo Meisl yönetiminde 14 maç boyunca yenilgi yüzü görmeyen takım, Josef Simstik ve Matthias Sindelar gibi oyuncuların katkısıyla 1934 FIFA Dünya Kupası'nın yarı finalinde ev sahibi ve daha sonra şampiyonluğa ulaşacak İtalya'ya 1-0 mağlup oldu. 3.'lük maçında Almanya'ya 3-2 mağlup olan Avusturya, turnuvayı 4. sırada tamamladı. 1938 FIFA Dünya Kupası'na da katılma hakı kazanan Avusturya, 12 Mart 1938'deki ilhak dolayısıyla Nazi Almanyası ile birleşmesinden ötürü turnuvadan çekildi. II. Dünya Savaşı'nın ardından katıldığı 1954 FIFA Dünya Kupası'nın çeyrek finalinde ev sahibi İsviçre'yi 7-5 mağlup eden Avusturya, kupa tarihinin en gollü maçı oynamıştır. Bu maçtan sonra, yarı finalde Almanya'ya 6-1 mağlup olan Avusturya, kupa tarihindeki en ağır Dünya Kupası mağlubiyetini almıştır. Üçüncülük maçında ise Uruguay'ı 3-1 mağlup eden Avusturya'nın ülke tarihindeki en iyi derecesi bu kupada aldığı 3.'lük oldu.

1982 FIFA Dünya Kupası'nda ise ilk iki maçını kazanan Avusturya, grubun son maçında Almanya ile karşı karşıya geldi. Beraberlik veya Avusturya galibiyetinin Almanları, Almanya'nın 3 farklı galibiyetinin de Avusturya'yı turnuva dışına iteceği maçta, her iki takıma da yarayan ve gruptaki Cezayir'i turnuva dışına iten skorlar 1 veya 2 farklı Almanya galibiyetidir. Almanlar Hrubesch'in golüyle 1-0 öne geçtikten sonra kalan 80 dakikayı, Almanca konuşan 22 adam aralarında pas yaparak bitirince oynanan bu maç büyük bir tepki çekti. Bu maç sonra, FIFA gruplardaki son maçların aynı saatte başlaması kararını aldı.

Avusturya'nın son sahne aldığı Dünya Kupası ise 1998 FIFA Dünya Kupası oldu. Takım, grup maçlarında 2 beraberlik 1 mağlubiyet aldı ve attığı 3 gol de 90. dakikada geldi. Grupta İtalya'ya 2-1 kaybettikleri son maçta Andreas Herzog millî takımın kupadaki 43. ve son golünü kaydetmiştir.

Turnuvalar tarihi
 Şampiyon   İkincilik   Üçüncülük   Dördüncülük    Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü   Finaller ev sahibi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi

Güncel kadro
Aşağıdaki oyuncular, sırasıyla 17 ve 20 Haziran 2023 tarihlerinde Belçika ve İsveç'e karşı oynanan UEFA Euro 2024 elemeleri için çağrıldı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site
 RSSSF'deki 1902-2003 arası istatistikleri

Avrupa'da millî futbol takımları
Avusturya'da futbol
Avusturya merkezli kuruluşlar
Futbol

Avusturya millî futbol takımı


بئر كولا العميق (بالروسية: Кольская сверхглубокая скважина) مشروع علمي أجري في الاتحاد السوفيتي لاستكشاف قشرة الأرض وهي أعمق بئر استكشافية في العالم. بدأ الحفر في 24 مايو 1970 واكتمل في عام 1989 مخلفاً ثقباً عمقه 12,262 متر.

الحفر

اقترح هذا المشروع في 1962 وكلف به المجلس العلمي المشترك لدراسة الأرض (Межведомственный научный совет по проблемам изучения недр Земли и сверхглубокого бурения). تم اختيار موقع الحفر في عام 1965 في الشمال الغربي من الاتحاد السوفيتي بإحداثيات  في الغرب من مدينة زابوليارني.

حدد الهدف الأصلي نحو 15،000 متر. في 6 يونيو من عام 1979 تم الوصول إلى رقم قياسي عالمي جديد متجاوزاً عمق بئر البرثية روجرز المتواجد في أوكلاهوما (9583 م). في عام 1983 تجاوز البئر عمق 12،000 متر، وتوقف عن العمل سنة كاملة للاحتفال بالحدث. فترة العمل البطيء أدت إلى انهيار مخيب للآمال في 27 سبتمبر 1984، بعد بلوغ +12.066 م، سقطت 5،000 متر من التربة في البئر. كان عليهم الحفر مرة أخرى من مستوى 7000 م، حيث بلغوا 12.262 م في عام 1989.

في تلك السنة كان من المتوقع أن يصل عمق البئر 13500 م في نهاية عام 1990 وإلى نحو 15000 مترا في عام 1993، لكن عند العمق 12262 متر تبين أنه من المتعذر الوصول إلى الأهداف المخطط لها وتوقف العمل في عام 1992. ويعزى ذلك إلى ارتفاع درجة الحرارة التي تصل إلى 180 درجة مئوية (356 فهرنهايت)، بينما كان متوقعاً 100 درجة مئوية (212 فهرنهايت) فقط مما يعني أن حفر ما تحت 15 كم هو العمل في 300 درجة مئوية (572 فهرنهايت).

النتائج والبحوث العلمية
أتاحت هذه التجربة الكشف عن أسرار كثيرة. فعندما بلغ عمقها 9450 متراً تم اكتشاف مكامن غنية بالذهب والألماس. كما تم اكتشاف كميات ضخمة من غاز الميثان في أعماق الأرض حيث كان يُفترض ألا يوجد هناك أي شيء حيوي، وهو ما اقتضى إعادة النظر في نظرية المنشأ البيولوجي للنفط والغاز.

وكشفت دراسة أجراها علماء مركز كولا للبحوث عندما طُلِب منهم أن يدرسوا عينة من التربة القمرية عادت بها سفينة فضائية سوفيتية من القمر أن هذه العينة بنفس مواصفات التربة التي استخرجوها من باطن الأرض من عمق يتراوح بين 3 و4 كيلومتر. وهذا يعزز الفرضية القائلة بأن القمر والأرض كانا شيئا واحدا في وقت ما.

إن مشروع بئر كولا مكن العلماء من مشاهدة ما كان يحدث في كوكب الأرض قبل ما يزيد على 2,5 مليار سنة والعثور على ما يدل على أن الحياة في كوكبنا بدأت قبل 1,5 مليار سنة على الأقل. وسوف يبقى ما تم استخراجه من بئر كولا الاستكشافية موضع الدراسة من قبل الباحثين خلال سنوات طويلة، وسوف تبقى البئر قائمة لكنها ستخلو من أجهزة الحفر.

توقف المشروع
بعد اشاعات تقول أن السبب الرئيسي لتوقف المشروع هو سماع أصوات بشرية تحت باطن الأرض، نفى رئيس مركز بحثي في شبه جزيرة كولا في شمال غرب روسيا، صحة ما أشيع من أن عفاريت أوقفت العمل على تعميق «بئر كولا». مشيرا إلى أن السبب هو وقف التمويل من قبل الدولة السوفيتية التي خرجت من حيز الوجود. ويعتقد ان هذه البئر هي أصل حكاية بئر الجحيم

مراجع

العلم والتقنية في روسيا
العلوم والتقنية في الاتحاد السوفيتي
القشرة الأرضية
بنية الأرض
تأسيسات سنة 1970 في الاتحاد السوفيتي
تقنية ثقب
مبان ومنشآت في مقاطعة مورمانسك
مشاريع وأحداث ملغاة

بئر كولا العميق


The sacrifice er en film instrueret af Kristoffer Mendel.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1995

Animationsfilm fra Danmark

The sacrifice


Hilfield Castle, également Hilfield Lodge  est un domaine et une maison de campagne à environ 2 milles est de Watford et à 1 milles sud-ouest d'Aldenham, dans le Hertfordshire, à la périphérie de Londres au Royaume-Uni. Le domaine contient deux grands réservoirs, dont l'un est construit par des prisonniers de guerre français dans les années 1790. Les motifs forment maintenant Aldenham Country Park. L'Aérodrome d'Elstree est situé juste à l'est et l'autoroute M1 passe à l'ouest.

Histoire et description
Le château date de 1798-99, lorsqu'il est construit par l'architecte Jeffry Wyatville pour George Villiers, frère du comte de Clarendon, pour remplacer le château de Slys. C'est une conception gothique pittoresque, et le domaine comprend de nombreux cottages, granges et un hangar à bateaux sur le réservoir.

Nikolaus Pevsner note qu'il s'agit d'une « maison crénelée, à tourelles et cimentée avec une guérite avec herse ». Il note également que l'entrée et les côtés sud sont symétriques et que le conservatoire est d'« aspect ecclésiastique ». Le château est construit en brique avec une tour centrale de 4 étages « flanquée de tourelles octogonales à des baies inférieures de 4 étages avec des baies extérieures de 2 étages avec un grenier mansardé plus tard ». Les tourelles ont des fenêtres à fente, qui sont à mâchicoulis et crénelées. A noter la "salle de petit-déjeuner octogonale avec un plafond voûté et une véranda gothique". Il devient un bâtiment classé Grade II* le  juin 1984. Il est une maison privée qui appartient à la famille Jefferis et n'est pas ouvert au public.

Il est vendu en 1818 par Villiers à John Fam Timins, qui travaille pour la Compagnie britannique des Indes orientales, pour laquelle il commande plusieurs hommes des Indes orientales ; il a notamment participé à la bataille de Pulo Aura. À sa mort en 1843, son fils William Raikes Timins lui succède. Il meurt en 1866 et est remplacé par son neveu Douglas Cartwright Timins, décédé en 1872, lorsque Hilfield passe à son fils Douglas Theodore, qui vend la maison et le parc en 1906 à Lord Aldenham.

Réservoirs
Le réservoir le plus proche de la maison s'appelle le réservoir Hilfield et appartient à Affinity Water. Il est géré comme une réserve naturelle par le Herts and Middlesex Wildlife Trust et n'est pas ouvert au public, sauf sur rendez-vous. Il est construit en 1953.

Le réservoir le plus au sud s'appelle le réservoir d'Aldenham et fait partie du parc national d'Aldenham. Il est ouvert au public avec des sentiers et autres attractions et accueille un club de voile . Il a été construit par des prisonniers de guerre français pendant la guerre napoléonienne.

Lieu de tournage
La proximité du château avec les studios de Borehamwood et son apparence le font figurer dans plusieurs séries télévisées et films, dont le film de Stanley Kubrick Lolita (1962) lorsqu'il sert de "Pavor Manor" à Peter Sellers, dans le film de George Pollock, Meurtre au galop (1963), et un épisode de Randall et Hopkirk (Décédé) (" Pour la fille qui a tout ", 1969) lorsqu'il est occupé par Lois Maxwell.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade II* dans le Herefordshire

Hilfield Castle


Eurybatos () ist eine Gestalt der griechischen Mythologie.

Laut einer vom griechischen Mythographen Antoninus Liberalis überlieferten Verwandlungssage war Eurybatos der Sohn des Euphemos und Nachkomme des Flussgottes Axios. Eines Tages begegnete er Alkyoneus, der dem Ungeheuer Sybaris geopfert werden sollte, damit dessen Verheerungen der Umgebung von Delphi aufhörten. Eurybatos war ein junger, unerschrockener Mann und empfand Mitleid mit dem zur Opferung ausersehenen schönen Knaben, so dass er sich an dessen Stelle zur im Berg Kirphis gelegenen Höhle des Untiers führen ließ, das er besiegen konnte und einen Felsen herabstürzte.

Literatur

Einzelnachweise

Person der griechischen Mythologie

Eurybatos (Sohn des Euphemos)


The de Havilland Canada DHC-4 Caribou (designated by the United States military as the CV-2 and later C-7 Caribou) is a Canadian specialized cargo aircraft with short takeoff and landing (STOL) capability. The Caribou was first flown in 1958 and although mainly retired from military operations, is still in use in small numbers as a rugged bush airplane.

The design was further developed as the de Havilland Canada DHC-5 Buffalo, adding turboprop engines and other changes that further improved its short-field performance to the point where it competes with light aircraft even with a full load.

Design and development

The de Havilland Canada company's third STOL design was a big increase in size compared to its earlier DHC Beaver and DHC Otter, and was the first DHC design powered by two engines. The Caribou was similar in concept in that it was designed as a rugged STOL utility aircraft. The Caribou was primarily a military tactical transport that in commercial service found itself a small niche in cargo hauling. The United States Army ordered 173 in 1959 and took delivery in 1961 under the designation AC-1, which was changed to CV-2 Caribou in 1962.

The majority of Caribou production was destined for military operators, but the type's ruggedness and excellent STOL capabilities requiring runway lengths of only 1200 feet (365 metres) also appealed to some commercial users. U.S. certification was awarded on 23 December 1960. Ansett-MAL, which operated a single example in the New Guinea highlands, and Amoco Ecuador were early customers, as was Air America (a CIA front in South East Asia during the Vietnam War era for covert operations). Other civil Caribou aircraft entered commercial service after being retired from their military users.

Today only a handful are in civil use.

The Turbo Caribou Program

PEN Turbo Aviation of Cape May, NJ, has undertaken the re-engineering of the DHC-4A Caribou to a turbine powered variant, designated DHC-4A Turbo Caribou. The conversion utilizes the PT6A-67T engines and Hartzell 5 Bladed HC-B5MA-3M Constant Speed/Reversing propellers. Overall performance has improved and "new" basic weight is reduced while maximum normal take-off weight remained at 28,500 lbs. Maximum payload is 10,000 lbs. Both Transport Canada (11/14/00) and Federal Aviation Administration (2/27/01) have issued Supplemental Type Certificates for the Turbo Caribou. As of Sept 17, 2014, only 3 air frames have gone through the conversion process. PEN Turbo has stockpiled dozens of air frames at their facility in NJ for possible future conversion. . PEN Turbo Aviation named their company after Perry E. Niforos, who died in the 1992 crash of an earlier turboprop Caribou converted by a different firm, NewCal Aviation.

Operational history

In response to a United States Army requirement for a tactical airlifter to supply the battlefront with troops and supplies and evacuate casualties on the return journey, de Havilland Canada designed the DHC-4. With assistance from Canada's Department of Defence Production, DHC built a prototype demonstrator that flew for the first time on 30 July 1958.

Impressed with the DHC4's STOL capabilities and potential, the U.S. Army ordered five for evaluation as YAC-1s and went on to become the largest Caribou operator. The AC-1 designation was changed in 1962 to CV-2, and then C-7 when the U.S. Army's CV-2s were transferred to the U.S. Air Force in 1967. U.S. and Australian Caribou saw extensive service during the Vietnam War.

The U.S. Army purchased 159 of the aircraft and they served their purpose well as a tactical transport during the Vietnam War, where larger cargo aircraft such as the Fairchild C-123 Provider and the Lockheed C-130 Hercules could not land on the shorter landing strips. The aircraft could carry 32 troops or two Jeeps or similar light vehicles. The rear loading ramp could also be used for parachute dropping (also, see Air America).

Under the Johnson-McConnell agreement of 1966, the Army relinquished the fixed wing Caribou to the United States Air Force in exchange for an end to restrictions on Army rotary wing operations. On 1 January 1967, the 17th, 57th, 61st Aviation Companies (12th Combat Aviation Group) and the 92nd, 134th, and 135th Aviation Companies of the U.S. Army were inactivated and their aircraft transferred respectively to the newly activated 537th, 535th, 536th, 459th, 457th, and 458th Troop Carrier Squadrons of the USAF (This was Operation "Red Leaf"). On 1 August 1967 the "troop carrier" designations were changed to "tactical airlift".

Some U.S. Caribou were captured by North Vietnamese forces and remained in service with that country through to the late 1970s. Following the war in Vietnam, all USAF Caribou were transferred to Air Force Reserve and Air National Guard airlift units pending their replacement by the C-130 Hercules in the 1980s.

All C-7s have now been phased out of U.S. military service, with the last example serving again under U.S. Army control through 1985 in support of the U.S. Army's Golden Knights parachute demonstration team. Other notable military operators included Australia, Canada, India, Malaysia and Spain.

In September 1975, a group of 44 civilians, including armed supporters of the Timorese Democratic Union (UDT), commandeered a Royal Australian Air Force (RAAF) Caribou, A4-140, on the ground at Baucau Airport in the then Portuguese Timor, which was in the middle of a civil war. The Caribou had landed at Baucau on a humanitarian mission for the International Committee of the Red Cross. The civilians demanded that the RAAF crew members fly them to Darwin Airport (also RAAF Base Darwin) in Australia, which they did. After the Caribou arrived there, the Australian government detained the civilians for a short period, and then granted refugee visas to all of them. The Guardian later described A4-140 as "the only RAAF plane ever hijacked", and the incident as "one of the more remarkable stories in Australia's military and immigration history".

The RAAF retired A4-140, by then its last Caribou, on 27 November 2009. The aircraft, which was manufactured in 1964, was donated to the Australian War Memorial, Canberra.

Civilian operations
After retirement from military use, several examples of the Caribou have been purchased by civilian operators for deployment in areas with small airfields located in rugged country with few or poor surface transport links.

Variants

DHC-4 Caribou
STOL tactical transport, utility transport aircraft.
CC-108
Royal Canadian Air Force designation for the DHC-4 Caribou.
YAC-1
This designation was given to five DHC-4 Caribou, sold to the United States Army for evaluation.
AC-1
United States Army designation for the first production run of 56 DHC-4 Caribou. Later redesignated CV-2A in 1962.
CV-2A
United States Army AC-1 redesignated in 1962.
CV-2B
This designation was given to a second production run of 103 DHC-4 Caribou, which were sold to the U.S. Army, with reinforced internal ribbing.
C-7A/B
These designations were applied to all 144 Caribou transferred to the U.S. Air Force by the U.S. Army.
DHC-4A Caribou
Similar to the DHC-4, but this version had an increased takeoff weight.
DHC-4T Turbo Caribou
A conversion of the baseline DHC-4 Caribou powered by the PWC PT6A-67T turboprop engines designed, test flown and certified by the Pen Turbo Aviation company.

Operators

Military operators
/
 Abu Dhabi Defence Forces Air Wing – Abu Dhabi operated five Caribou.
 United Arab Emirates Air Force

 Royal Australian Air Force – 18 ordered in 1963, with further orders for seven in 1964 and four more aircraft ordered individually between 1968 and 1971. Retired 2009.
 No. 35 Squadron RAAF 1966–2000 – transferred to No 38 Squadron RAAF.
 No. 38 Squadron RAAF 1964–2009 – all retired.
 RAAF Transport Flight Vietnam – seven operated from 1964 to 1971 and returned to Australia 1972

 Royal Canadian Air Force – nine delivered; retired from Canadian Forces in 1971.
 424 Transport and Rescue Squadron

 Cameroon Air Force – two delivered in 1971. The surviving Caribou was sold in 1987.
 Air Surveillance Service – Two ex-USAF C-7As delivered in the 1980s. Refurbished in July 2010 for the Fuerza Publica.

 Khmer Air Force. Operated unspecified number of C-123's. Several were seized by the Khmer Rouge in the Cambodian Civil War

 Ghana Air Force – Ghana acquired eight new-build Caribou in 1963, which were operated until replaced by Fokker F.27-400Ms in 1975.

 Indian Air Force – India received 20 new build Caribou, supplementing them with four ex-Ghanaian Caribou in 1975.

 Imperial Iranian Air Force – One aircraft delivered to Iran. It was retired after Iran–Iraq War.

 Kenya Air Force – received six DHC-4As, operating the type from 1966 to 1987.

 Kuwait Air Force – received two aircraft in 1963.

Liberian Army – Two refurbished aircraft were delivered to the Air Reconnaissance Unit in 1989. The aircraft were destroyed during the civil war.

 Royal Malaysian Air Force – retired their Caribou from active service.

 Sultanate of Oman Air Force

 Spanish Air Force – received 12 new Caribou later supplemented by 24 former United States Air Force C-7As. Final retirement 12 June 1991.

 Republic of Vietnam Air Force

 Swedish Air Force – operated one DHC-4 Caribou designated Tp 55 between 1962 and 1965 for evaluation purposes at Skaraborg Wing (F 7).

 Tanzanian Air Force

 Royal Thai Police – used three DHC-4A from 1966 to 2005.

 Uganda Police Force Air Wing

 United States Army
 United States Air Force

 Vietnam People's Air Force – captured several ex-VNAF airplanes.

 Zambian Air Force – operated four Caribou.

Civil operators

 Ansett-MAL – operated one aircraft in the New Guinea highlands.

 La Sarre Air Services
 acquired C-GVGX in 1977 (delivered 1961) and unknown status after 1981 when Propair formed from merger of La Sarre Air Services (used in El Salvador to Nicaragua 1986)

 Air Vigillance Service

 Amoco Ecuador
 Anglo-Ecuador Oilfields
 Aerolíneas Cóndor of SA

 Air Inter Gabon

 Municipal Government of Puncak Regency
 Trigana Air

 New Cal Aviation

 Garamut Exploration Services
 Vanimo Trading

 Air Asia

 Air America
 Bannock Aerospace
 Chieftain Air
 Deutsche Aviation
 Environmental Research Institute of Michigan
 Fowler Aeronautical Service
 HAT Aviation
 John Woods Inc
 New Cal Aviation
 Pen Turbo Aviation
 Flightworks

Aircraft on display

Australia
Airworthy
 A4-210 – DHC-4 airworthy with the Historical Aircraft Restoration Society, Shellharbour Airport, Albion Park, New South Wales. Now carries civil registration.
 A4-234 – DHC-4 airworthy with the Historical Aircraft Restoration Society, Shellharbour Airport, Albion Park, New South Wales. Now carries civil registration.
On display
 A4-134 - DHC-4 on display at The Army Museum Bandiana, Bandiana, Victoria.
 A4-140 – DHC-4 in storage at the Treloar Technology Centre of the Australian War Memorial in Mitchell, Australian Capital Territory. This airframe was gifted to the museum in November 2009.
 A4-152 – DHC-4 on static display at the RAAF Museum in Point Cook, Victoria. This airframe was gifted to the museum in November 2009.
 A4-159 - DHC-4 forward section at the Queensland Air Museum in Caloundra, Queensland.
 A4-173 – DHC-4 on static display at the Queensland Air Museum in Caloundra, Queensland (fitted with the wings and tail off A4-164).
 A4-195 – DHC-4 with the Australian Army Flying Museum in Oakey, Queensland.
 A4-199 – DHC-4 gate guard at RAAF Base Townsville in Townsville, Queensland
 A4-204 - DHC-4 on display at National Vietnam Veterans Museum, Phillip Island, Victoria
 A4-225 - DHC-4 on display at South Australian Aviation Museum, Port Adelaide, South Australia.

 A4-228 - DHC-4 on display at Caboolture Warplane and Flight Heritage Museum, Caboolture Airfield, Caboolture, Queensland.
 A4-231 - DHC-4 on display at National Vietnam Veterans Museum, Phillip Island, Victoria.
 A4-236 – DHC-4 on static display at the Aviation Heritage Center, RAAF Base Amberley, Queensland.
 A4-275 - DHC-4 stored at Historical Aircraft Restoration Society, Albion Park, New South Wales.
 A4-299 - DHC-4 on static display at Evans Head Memorial Aerodrome Heritage Aviation Association Museum at Evans Head, New South Wales.

Costa Rica
On display
 MSP002 - DHC-4 on static display at Daniel Oduber Quiros International Airport, Liberia, Costa Rica

India
On display
 BM769 – DHC-4 on static display at the Eastern Air Command Headquarters in Shillong, Meghalaya
 BM774 – DHC-4 on static display at the Indian Air Force Museum in Palam, Delhi.

Malaysia
On display
 M21-04 – DHC-4A on static display at the Royal Malaysian Air Force Museum in Sungai Besi, Kuala Lumpur.
 A ex-RMAF DHC-4A on static display at the Malaysian Army Museum at Port Dickson, Negeri Sembilan.

Spain
On display
 T.9-9 – DHC-4A on display in San Torcuato, La Rioja.
 T.9-10 – DHC-4A on display in Fuenlabrada, Madrid.
 T.9-23 – C-7A on static display at the Villanubla Air Base in Villanubla, Castile and León. This airframe was previously operated by the 37th Transport Wing.
 T.9-25 – C-7A on static display at the Museo del Aire in Madrid. This airframe was previously operated by the former 37th Transport Wing.

Thailand
On display
 12271 – DHC-4A on display at Camp Naresuan, Hua Hin District, Thailand.

United States

Airworthy
 2 – DHC-2 airworthy with John K. Bagley of Rexburg, Idaho.
 62-4149 – CV-2B airworthy at the Cavanaugh Flight Museum in Dallas, Texas.

On display
 57-3079 – YC-7A on static display at the U.S. Army Transportation Museum at Joint Base Langley–Eustis near Newport News, Virginia.
 57-3080 – YC-7A on static display at the United States Army Aviation Museum at Fort Rucker near Daleville, Alabama.
 57-3082 – YC-7A (4th of original 5 on order) on static display at Dyess Air Force Base, Abilene, TX Linear Air Park. The U.S.Army accepted delivery at the DeHavilland plant in Toronto, Ontario during late November, early December 1959. On 31 December 1966 this aircraft and equipment was transferred from U.S. Army ownership to U.S. Air Force ownership. The aircraft served the U.S. Air Force at headquarters, U.S.Air Force Logistics Command at Wright Petterson AFB, Dayton, Ohio. until 1975. It was then transferred to Pope AF at Fayetteville, NC to serve the "Golden Knights" parachute team as a jump aircraft. Later, when Dyess was seeking a C-7 for display, they sent a team down to Pope AFB and secured this particular machine in 1992. The 463rd Maintenance Squadron deployed to Pope AFB to break this aircraft down so it could be brought to Dyess by a C5B Galaxy. It was officially dedicated here 2 May 1992.
 57-3083 – YC-7A on static display at the 82nd Airborne Division War Memorial Museum at Fort Bragg near Fayetteville, North Carolina.
 60-3767 – C-7A on static display at the Travis Air Force Base Heritage Center at Travis Air Force Base near Fairfield, California.
 62-4188 – C-7A on static display at the New England Air Museum in Windsor Locks, Connecticut.
 62-4193 – C-7A on static display at the National Museum of the United States Air Force in Dayton, Ohio.
 63-9756 – C-7B on static display at the Museum of Aviation in Warner Robins, Georgia.
 63-9757 – C-7B on static display at the Hill Aerospace Museum at Hill Air Force Base near Ogden, Utah.
 63-9760 – C-7A on static display at the Air Mobility Command Museum at Dover Air Force Base near Dover, Delaware.
 63-9719 – C-7B stored at the Texas Air & Space Museum in Amarillo, Texas.
 63-9765 – C-7B in storage at the Air Force Flight Test Center Museum at Edwards Air Force Base near Edwards, California. Last known Caribou delivered to U.S. Army, in U.S. Army Golden Knights markings.

Specifications (DHC-4A)

See also

References

Notes

Bibliography
 Andrade, John. Militair 1982. London: Aviation Press, 1982. .
 The C-7A Caribou Association
 Caribou Roster  deHavilland Caribou (DHC-4) and Buffalo (DHC-5) website.
 "Caribou to Bow Out Early". Air International, Vol. 76. No. 4, April 2009, p. 5.
 Green, William. Macdonald Aircraft Handbook. London: Macdonald & Co. (Publishers) Ltd., 1964.

 Henley, Don and Ken Ellis. "Globetrotting Reindeers: De Havilland Canada's Caribou – an Airlift Legend". Air Enthusiast, No. 74, March/April 1998, pp. 20–33. .
 Hotson, Fred W. The de Havilland Canada Story. Toronto: CANAV Books, 1983. .
 Kuwait Air Force (KAF) entry at the Scramble (magazine) website:
 Malaysian Forces Overview entry at the Scramble magazine website.
 Royal Air Force of Oman entry at the Scramble magazine website.
 Soupart, Roger. "Adios Muchachas!". Air Enthusiast, No. 45, March–May 1992. pp. 44–51. .
 Taylor, John W.R. (ed.). Jane's All The World's Aircraft 1971–72. London: Janes's Yearbooks, 1971. .

External links

 The C-7A Caribou Association
 "Handling the DHC-4 Caribou" a 1959 Flight article
   "The brave caribous in the dark: How a transport aircraft was converted into a bomber",  The Probe, 17 December 2021.

DHC-4
1950s Canadian civil utility aircraft
1950s Canadian military transport aircraft
High-wing aircraft
STOL aircraft
Cruciform tail aircraft
Aircraft first flown in 1958
Twin piston-engined tractor aircraft

De Havilland Canada DHC-4 Caribou


El Vossische Zeitung fue un diario de Berlín con influencia nacional en Alemania que desapareció en 1934. Su ideología era burguesa liberal. En la prensa berlinesa tenía un papel especial ya que era el periódico más antiguo de la ciudad.

Historia

Inicios del periodismo en Berlín
En el  se habían desarrollado las comunicaciones postales y mensajes escritos o verbales de lugares distantes eran enviados a través de los carteros a caballo. En Cölln, cerca de Berlín se encontraban en la primera posta donde Christoff Frischmann recogía las noticias entrantes, y daba copias escritas a mano copias de las mismas a la Corte del Elector, a los estudiosos interesados y a los ciudadanos ricos. Finalmente la recolección de información fue sistematizada, Frischmann se encargó de "mantener contactos y reunirse en todos los principales sitios de noticias del Sacro Imperio Romano Germánico". Sus primeros periódicos impresos se publicaron en 1617. La copia más antigua que se conserva es el número 36 y contiene las noticias de entre el 16 de agosto y el 5 de septiembre. Los periódicos no siempre aparecen con periodicidad semanal, tenían ocho páginas en formato de octavilla (formato de libro , 18,5 cm de alto), y después de leer la mayoría pasa al siguiente lector. Christoff Frischmann y su hermano Veit llamaron a sus primeras ediciones de periódicos "avisos", luego Botenmeister Berliner Zeitung. Los ejemplares de 1618 ya contenían la correspondencia regular de Ámsterdam, La Haya, Colonia, Roma, Venecia, Praga y Viena. La censura del Elector de Brandeburgo ataca frecuentemente la información, especialmente debido a su actitud a favor de los protestantes durante la Guerra de los Treinta Años con la corte imperial y católica de Viena. A veces, la hoja no podía salir. Agotado por la preocupación constante por su periódico, Veit Frischmann cedió la concesión en 1655 a su impresor Christoph Runge, que le dio un nuevo nombre en 1658: Berliner einkommende Ordinar- und Postzeitungen. En 1704 el impresor Johann Lorenz compró el diario a la viuda de Runge, su privilegio era por el rey Federico I de inmediato confirmado. Lorentz llamó al que en aquel momento seguía siendo el único periódico de Berlín Berlinische Ordinaire Zeitung.

Monopolio controvertido
El cómodo monopolio se vio amenazado poco después. Desde el final de 1704 se recibía un periódico semanal diario publicado por Johann Michael Rüdiger en el sur de Alemania. Lorentz apeló y ganó el juicio después de dos años y la nueva concesión fue retirada. Después de 1713 la situación cambió de nuevo. Federico Guillermo I (el rey de los soldados) había iniciado su reinado, los privilegios tradicionales se verificaron y Lorentz disponía solamente de un derecho limitado, revocable en cualquier momento. Así, el hijo del viejo rival, Johann Andreas Rüdiger inició un nuevo juicio. En una carta a la corte real señaló que la impresora Lorentz y el privilegio que "por muchos años han disfrutado de forma gratuita" tiene, a través de caja y en especie, podría persuadir al rey, la concesión de Lorentz periódico a partir del 25. Para cancelar en febrero de 1721 y transferido a sí mismo. Rudiger dio el diario, que ahora se llamaría Berlinische Privilegirte Zeitung sin interrupción y sin grandes cambios, por lo que pudo conservar la continuidad de sus lectores.

Los diversos cambios de propiedad han llevado a la confusión sobre la "fecha de nacimiento" del Vossische Zeitung. Algunas fuentes dan el año 1721. La propia publicación celebra sus 200 años de aniversario en 1904 e indica la fecha en su primera página. Los datos iniciales se refieren a la familia del editor Rudiger. En general puede decirse que hay una existencia continuada (o casi) desde 1617, cuando fue publicado por primera vez por Christoff Frischmann.

Al príncipe heredero Federico, más tarde rey Federico II (Federico el Grande) el periódico le parecía aburrido. Debido a que su padre, el rey Federico Guillermo I, había decretado que no se imprimieran opiniones ni crítica la publicación contenía sólo mensajes triviales, compuestos en su mayoría por fiestas y recepciones en la corte, sucesos criminales y ejecuciones . Él dio paso a la competencia, el periodismo de calidad para mejorar. En el segundo día después de su accesión en 1740, Federico II encargó a su librero Ambrose Haude , en Berlín aparecieron dos nuevos diarios, uno en alemán, el segundo - que duró sólo un año - en lengua francesa. Parecía tan en junio de 1740, la sección "Berlinischen Nachrichten von Staats- und gelehrten Sachen" (noticias berlinesas del estado y de las cosas ilustradas), y el Spenersche Zeitung. Durante el reinado de Federico II entre 1750 y 1783 fueron admitidos otros dos periódicos.

En 1742 se produjo el levantamiento de la censura, lo cual afectó a las primeras guerras de Silesia por lo que se puso en práctica otra vez en 1749 y luego la intervención en la libertad de prensa apareció para mantenerse lo más bajo posible en tiempos de guerra. Los periódicos de Berlín en ese momento gozaban de mayor libertad que los de los otros estados alemanes, y tenían la idea de propagar la Ilustración, prácticamente sin obstáculos.

Panfleto contra el Vossische Zeitung de 1848
Después de que Johann Andreas Rüdiger muriera en 1751 sin un heredero varón, el librero Christian Friedrich Voß se hizo cargo del periódico. Se publicaba tres veces por semana, tenía cuatro páginas, se imprimían de 150 a 200 ejemplares y se vendía sólo en las librerías. Muy pronto la gaceta fue llamada por los berlineses sólo "la Vossische", conocida popularmente como la "tía Voss". Su título real, era desde 1785 "Königlich-berlinische privilegirte Staats- und gelehrte Zeitung". En 1806 apareció como nota en la cabecera "Editores herederos Vossische". Esto se refería originalmente a la hija de Friederike Voss 'Marie, quien se casó con Karl Gotthelf Lessing , hermano del poeta Gotthold Ephraim Lessing. Ella había tomado control del periódico en 1801 después de una prolongada disputa legal, y por lo tanto la familia Lessing se encargó de llevar adelante el negocio.

En 1800 el periódico se publicaba con 16 páginas y desde 1802 con unas dimensiones económicas y una unidad de visualización que fueron muy bien recibidas por su temática amplia y variada que era debida a la censura, muy estricta respecto a los principios de la religión, el Estado y el orden público y que provocaba un periodismo bastante superficial. Durante las guerras napoleónicas, la editorial del periódico al igual que Federico Guillermo III, escapó de Berlín a Breslau, en Silesia. Allí, el periódico apareció temporalmente como un "periódico privilegiado de Silesia" (Schlesische privilegirte Zeitung). Entre 1824 y 1875, ya de vuelta en Berlín, salía una vez al día y con posterioridad dos veces al día. La publicación representa los intereses de la burguesía liberal que desde 1843 defendía la abolición de la censura de prensa y que en el momento de la revolución burguesa se levantó con claridad del lado de las fuerzas liberales. En el funeral de los "caídos de marzo", las 183 víctimas civiles del 18 de marzo de 1848 en Berlín, tuvo toda la editorial parte. Después del levantamiento de la censura de prensa en el mismo mes en Berlín con ocasión sacó una "edición especial de la Alegría". Sin embargo, en noviembre de 1848 en pleno desarrollo de la contrarrevolución conservadora en la que los periódicos democráticos fueron clausurados, el Vossische Zeitung relativiza su actitud progresista y tuvo que soportar la crítica y el ridículo.

A mediados del  era el primer periódico en difusión y el líder de la opinión en Berlín, pero en las siguientes décadas perdió esa posición. Se dieron frecuentes diferencias entre los accionistas, las cuales bloquearon el desarrollo técnico y periodístico. Hacia el final del siglo el Vossische todavía tenía una buena posición de mercado en Berlín, pero por el momento no llegó a la necesidades de la editorial Ullstein, Scherl y Mosse .

La propiedad se complicó. Los dueños de las acciones de la compañía eran miembros de diferentes familias. Desde el 1 de enero de 1914 el Vossische Zeitung fue editado por Ullstein. Ya en 1910 había cambiado su nombre por Vossische Zeitung. En 1918, tras el fin de la monarquía en Alemania, la referencia al privilegio real ya no era pertinente. Las publicaciones de la casa editorial Ullstein, se decía en un editorial del Vossische Zeitung, están por la República y de la constitución de una asamblea nacional de representantes. Entre 1918 y 1930 el redactor-jefe fue el famoso escritor George Bernard .

Cierre forzoso
El 31 de marzo de 1934 la editorial Ullstein declaró la desaparición del periódico. Siete días antes, el editorial indicaba en una breve nota en portada - "A los lectores del Vossische Zeitung" - explica: "La tarea de una hoja de estilo del Vossische Zeitung se realiza en nuestra opinión. Por lo tanto hemos tomado voluntariamente la decisión dolorosa pero lógica de abandonar el Vossische Zeitung y parece que será después del final del mes ya no se puede. " Esta formulación prudente no puede ver el drama de la situación en ese momento. De hecho, la actuación de los censores del régimen nazi afectó de modo significativo al trabajo de la prensa. Muchos periodistas, entre ellos muchos judíos, fueron expulsados de sus cargos. Unas semanas más tarde le tocó a la editorial Ullstein, y todos los periódicos publicados en esa época, ser víctima de la arianización.

Colaboradores destacados
Personalidades como los escritores que trabajaban para el Vossische Zeitung. Desde 1751 hasta 1755 Gotthold Ephraim Lessing fue redactor, Christian Friedrich Voss le había dado la dirección del "artículo ilustrado", En 1751 Lessing fue también el encargado, durante nueve meses, del suplemento mensual "novedades del reino del ingenio". El escritor y novelista Willibald Alexis fue empleado temporal del diario y apoyó el avance de la revolución burguesa de 1848 en su lucha por la libertad de prensa. Gracias a su amistad con Fontane el historiador Johann David Erdmann Preuss entregó entre los años 1860-1865 una serie de contribuciones a la historia de Federico el Grande y su corte. Entre 1870 y 1890, el mismo Theodor Fontane escribió reseñas de teatro sobre las actuaciones en el Berlin Schauspielhaus, su colega temporal y posterior sucesor fue el escritor Paul Schlenther. En 1908, el redactor jefe adjunto EM Grunwald se trasladó a Constantinopla , donde fue redactor jefe de la recién fundada Lloyd otomana y se hizo cargo del Ministerio de Relaciones Exteriores , el Banco S. Bleichroder y el ferrocarril de Bagdad fue financiado. Entre 1918 y 1930, el periodista George Bernard se encargó del editorial. En la década de 1920, dirigido por Richard Lewinsohn - bajo el seudónimo de Tomás Moro y los empleados del "escenario mundial"- la sección de negocios, Monty (Montague) Jacobs era conocido como articulista y crítico de teatro. En la primavera de 1924 Kurt Tucholsky fue corresponsal del Vossische Zeitung y el "escenario mundial" de París. Paul Schlesinger escribió, con el nombre de Sling sus informes judiciales ejemplares (1921-1928), y estableció así un nuevo periodismo de género. En noviembre de 1928, antes de la publicación del libro Sin novedad en el frente de Erich Maria Remarque, el mismo se publicó por entregas en el Vossische Zeitung.

Bibliografía
 Klaus Bender: Die Vossische Zeitung. In: Heinz-Dietrich Fischer (Hrsg.): Deutsche Zeitungen des 17. bis 20. Jahrhunderts. Verlag Dokumentation, Pullach 1972, ISBN 3-7940-3602-6, S. 25–40 (Publizistik-historische Beiträge 2).
 Peter de Mendelssohn: Zeitungsstadt Berlin. Menschen und Mächte in der Geschichte der deutschen Presse. Überarbeitete und erweiterte Auflage. Ullstein, Frankfurt am Main u. a. 1982, ISBN 3-550-07496-4.
 Jörg Kuhn: Frau Münzdirektor M. F. Lessing geborene Voß und die Geschichte einer Grabplatte auf dem Südwestkirchhof Stahnsdorf. In: Der Bär von Berlin 55. Folge, 2006, , S. 55–67 (u. a. Darstellung der Geschichte der Vossischen Zeitung anhand der Eigentümer aus den Familien Voß, Lessing und Müller).

Enlaces externos

 Preußen-Chronik
 FH Augsburg
 Einige Artikel der "Vossischen" aus der Frühzeit deutscher Eisenbahnen.
 Digitalisate einiger Ausgaben (1918-1934) im Zeitungsinformationssystem (ZEFYS) der Staatsbibliothek zu Berlin
 Digitalisate einiger Ausgaben im Zeitungsinformationssystem (ZEFYS) der Staatsbibliothek zu Berlin

Periódicos de Alemania
Periódicos en alemán
Periódicos desaparecidos de Alemania
Publicaciones fundadas en 1721
Publicaciones desaparecidas en 1934

Vossische Zeitung


Tanah'ta, Habil ve Kabil/Kayin, Adem ve Havva'nın ilk iki oğludur. İlk doğan Kabil bir çiftçi, kardeşi Habil ise bir çobandır. Tanah'a göre Kabil, kardeşi Habil'i kıskandığından dolayı ona karşı kin ve nefret beslemiş, en sonunda da kardeşini öldürerek İnsanlık tarihindeki ilk cinayeti işlemiştir. Bunun üzerine YHVH, Kabil'i cehennem azabıyla cezalandırmıştır.

Mitolojik köken

Sümer mitolojisinde Emeş-Enten ve Lahar - Aşnan hikâyesi Habil ve Kabil hikâyesine benzer anlatımlar içermekte, daha sonra bu anlatımların Musevi kaynaklarına aktarıldığı ifade edilmektedir.

Kitâb-ı Mukaddes'te
Eski Ahit'te Habil ve Kayin ikisi de Âdem'in oğlu olup Tanrı'ya ikisi de kurban sunar;
1.	"Âdem karısı Havva ile yattı. Havva hamile kaldı ve Kayin'i doğurdu. "RAB'bin yardımıyla bir oğul dünyaya getirdim" dedi.
2.	Daha sonra Kayin'in kardeşi Habil'i doğurdu. Habil çoban oldu, Kayin ise çiftçi.
3.	Günler geçti. Bir gün Kayin toprağın ürünlerinden RAB'be sunu getirdi.
4.	Habil de sürüsünde ilk doğan hayvanlardan bazılarını, özellikle de yağlarını getirdi. RAB Habil'i ve sunusunu kabul etti.
5.	Kayin'le sunusunu ise reddetti. Kayin çok öfkelendi, suratını astı."

Kabil buna çok kızar ve kıskançlık içinde Habil'i öldürür. Tanrı Kabil'e kardeşinin nerede olduğunu sorunca "Ben kardeşimin bekçisi miyim?" diye cevap verir. Habil'in kanı yerden bağırır. Bunu duyan Rab, Kabil'i lanetler ve durmadan yeryüzünü dolaşmaya mahkûm eder. Kabil, Tanrıya yalvarır ve diğer insanların kendini öldüreceklerini söyler. Bunun üzerine Tanrı, Kabil'e diğer insanların onu öldürmesine engel olacak bir iz yapar ve şöyle der: "Her kim Kabil'i öldürürse, intikam yedi kat fazlasıyla onun üzerine olsun." Bunun üzerine Kabil dünyayı dolaşmak üzere yola çıkar. Çocukları olur ve bir şehir kurarak oğlu Hanok'un adını verir (Tekvin, 5:17). Bazı kaynaklara göre bahsi geçen bu şehir Urfa'dır.

Kabil'i kardeşini öldürmeye iten güdüler

Bazı yorumculara göre Habil'in adağı sürüsünün ilk doğan kuzularından ve en besililerinden olduğu halde, Kabil'in adağı olan meyve ve tahıl, özenle seçilip hazırlanmış değildi.

Tevrat yorumcusu Rashi'ye göre Tanrının Kabil'in adağını geri çevirmesinin nedeni, Kabil'i bütünüyle reddetmesi değil, bir dahaki sefere daha dikkatli olması için uyarmaktı.

Diğer yandan Yeni Ahit'te Habil adağını inancının göstergesi olarak sunarken (İbraniler, 11:4), Kabil'inkinin, onda zaten var olan kötülüğün yansıması olduğu ima edilir (Yuhanna I, 3:12).

Tevrat'ın Tekvin kısmında cinayetin nedeni, "Habil'in Tanrı'nın favorisi olduğunu düşünen Kabil'in kıskançlığı" olarak anlatılsa da bazı yorumculara göre durum bundan ibaret değildir. Eski Ahit'in Aramice çevirilerine göre Habil ve Kabil'in birer ikiz kız kardeşi vardı ve birbirlerinin kardeşiyle evlenmeleri istenmişti. Kabil'in ikizi, Habil'inkinden daha güzel olduğu için Kabil bu değiştirmeyi kabul etmedi.

Mormonlara ve İsa Toplumu'na göre ise Kabil'i kardeşini öldürmeye iten güdü Musa'nın Kitabı'nda belirtildiği üzere yine kıskançlıktır ancak bu kıskançlığın nedeni Habil'in sahip olduğu hayvan sürüsüdür.

Habil'in ölümü

Tevrat'ta sadece Kabil'in Habil'i öldürdüğü söylenir. Eski Ahit'in Aramice tefsirlerinde ise kardeşlerin dövüştüğü, daha güçlü olan Habil'in yendiği ancak ağabeyinin hayatını bağışladığı belirtilir. Buna rağmen Kabil, Habil farkında değilken saldırmış ve onu öldürmüştür. Kaynaklarda cinayet yöntemi farklılık göstermekle beraber, yaygın inanış Kabil'in cinayeti taşla, sopayla veya boğarak işlediği yönündedir. Ortaçağda ortaya atılan bazı iddialara göre ise cinayet sabanla işlenmiştir.

Hristiyanlıkta zaman zaman İsa ve Habil'in ölümleri karşılaştırılmıştır. Matta İncili'ne göre (23:35) İsa, Habil için salih sıfatını kullanır. Bununla birlikte İsa'nın havarileri tarafından yazılan mektupta "(İsa'nın) akan kanının Habil'inkinden daha iyi şeyler söylediği" belirtilmektedir (İbraniler, 12:24), zira İsa'nın kanı merhamet dilerken Habil'inki intikam dilemiş ve Kabil'in lanetlenerek işaretlenmesine neden olmuştur.

Habil'in mezarı

Eski Ahit'in Aramice tefsirlerine göre mezar yeri "sonsuza kadar ıssız kalmakla" lanetlenmiş olsa da daha sonraki dönemlere ait Musevi kaynaklarında mezarın Şam'da olduğu iddia edilir.

Kur'an'da

Kur'an'da Kabil ve Habil'den Maide suresinde bahsedilir. Kur'an'da isimleri geçmez ancak diğer İslami kaynaklarda Kabil ve Habil olarak adlandırılır.

Habil'in avı
Âdem'in çocuklarından Habil bir ava çıktı ve bir Ceylan görünce birden avını unuttu ama sonra Ceylan'ın peşinden koşarak girdi sonradan Ceylan kaçmıyordu ve oğlunu bularak Habil birden mutluluğu bozmadı ve diğer fertler geldi ve Habil'in eve gitme vakti gelmişti ve Habil diğer fertlerin pek de masum olmadığını düşündü ve koşarak eve gitti.

Kabil'in kıskançlığı
Habil avdan eli boş döndü ve Kabil birden Habil arasında bir yarışa girmişti sanki. Dedi ki: Demek elin boş döndün, Habil'den ise iyi cevaplar geldi, babasının kızacağı hakkında Kabil'e soru sordu ve hayır dedi, ben olsam kızardım diye yanıt verdi. Habil bu sözlerin çok yanlış olduğunu söyledi ve babasının bu sözlerden üzüleceğini söyledi.

Kabil'i kardeşini öldürmeye iten güdüler
Habil ve ağabeyi Allah'a birer kurban sunmuşlardı. Kabil, kendi kurbanı Allah tarafından kabul edilmediği için kardeşini öldürmeye karar verdi (Maide Suresi, 27-32).

İbn-i İshak tarafından rivayet edilen ve sahih olmayan bir hadise göre Habil ve Kabil'in ikiz kız kardeşleri vardı ve birbirlerinin kardeşiyle evlenmeleri istenmişti. Kabil'in ikizi Aklimâ, Habil'in ikizi Lebudâ'an daha güzel olduğu için Kabil bu değiştirmeyi kabul etmedi.

Bir gün ikisi de Ava gitti ve Habil ile Kabil bir Leopar gördüler ve Kabil kibirlenerek Leopar'a saldırmak istedi ama Leopar Kabil'e eziyet etti ve Habil Leopar'ı öldürüp Kabil'i kurtardı.

Sonra Habil uyuyarak bir rüya görüp Kabil'in Cehennem'de yandığını gördü.

Habil'in ölümü
Kabil Habil'e onu öldüreceğini söylediğinde, Habil, Allah'tan korktuğunu söyleyerek karşı koymadı ve ağabeyine el kaldırmadı. Ancak Kabil'in cehennem ateşinde yanmasını diledi. Bazı liberal İslami akımlara göre Habil pasifizmin ve şiddet karşıtlığının ilk savunucusudur.

Daha sonra ağabeyi, Habil'i öldürdü ve yeryüzündeki ilk cinayeti işlemiş oldu. Kur'an'da cinayetin ne şekilde işlendiğine dair bir açıklama yoktur.

Habil'in gömülmesi
Allah Habil'in cesedini nasıl gömeceğini göstermek üzere bir karga gönderdi. Yeri eşeleyen kargayı gören Kabil, kargadan bile aciz olduğunun farkına vararak yaptığından pişmanlık duydu (Maide Suresi, 27-32).

Kabil'in aileden ayrılması
Kabil artık hem kardeşini hem de ailesini kaybetmişti ve babasına hiçbir yalan uyduramayarak çok uzaklarda hayatını sürdürdü ve soyu ilerledi.

Habil öldükten sonra Allah Adem ve Havva'ya Şit adında bir çocuk verdi ve ikinci peygamber dünyaya geldi.

Konu ile ilgili ayet ve hadisler
 Onlara, Adem'in iki oğlunun haberini gerçek olarak oku. Hani ikisi de birer kurban sunmuşlardı da, birinden kabul edilmiş, ötekinden kabul edilmemişti. Kurbanı kabul edilmeyen, "Andolsun seni mutlaka öldüreceğim" demişti. Öteki, "Allah ancak kendisine karşı gelmekten sakınanlardan kabul eder" demişti. (Maide: 27)
 "Andolsun! Sen beni öldürmek için elini bana uzatsan da ben seni öldürmek için sana elimi uzatacak değilim. Çünkü ben âlemlerin Rabbi olan Allah'tan korkarım." (Maide: 28)
 "Ben istiyorum ki, sen benim günahımı da, kendi günahını da yüklenip cehennemliklerden olasın. İşte bu zalimlerin cezasıdır." (Maide: 29)
 Derken nefsi onu kardeşini öldürmeye itti de onu öldürdü ve böylece ziyan edenlerden oldu. (Maide: 30)
 Nihayet Allah, ona kardeşinin ölmüş cesedini nasıl örtüp gizleyeceğini göstermek için yeri eşeleyen bir karga gönderdi. "Yazıklar olsun bana! Şu karga kadar olup da kardeşimin cesedini örtmekten aciz miyim ben?" dedi. Artık pişmanlık duyanlardan olmuştu. (Maide: 31)
 Bundan dolayı İsrailoğullarına şunu yazdık: "Kim, bir insanı, bir can karşılığı veya yeryüzünde bir bozgunculuk çıkarmak karşılığı olmaksızın öldürürse, o sanki bütün insanları öldürmüştür. Her kim de birini yaşatırsa sanki bütün insanları yaşatmıştır. Andolsun ki, onlara resûllerimiz apaçık deliller getirdiler. Ama onlardan birçoğu bundan sonra da yeryüzünde aşırı gitmektedir. (Maide: 32)

Kabil ve Habil ile ilgili tek sahih hadiste, olayla ilgili isim verilmemiştir: "Zulümle öldürülmüş hiç kimse yoktur ki, onun kanında Âdem'in ilk oğluna bir pay düşmesin. Çünkü adam öldürenlerin ilki odur."

Tefsir ve siyer kitapları ile sahih olmayan hadislerde konuyla ilgili daha çok ayrıntı ile birlikte Âdem'in ilk oğlu olarak Kabil'in adı verilmektedir.

Konu ile ilgili yapımlar

2001 yılında Anatolia Film tarafından Habil ve Kabil adı ile çizgi filmi yapılmıştır. Çizgi filmde olaylar tasvir edilmiştir.

Tanah'a göre soyağacı

Konuyla ilgili yayınlar
 Yetik, Zübeyir, Kabil, Beyan Yayınları, İstanbul, 1985
 Kuran, çev. Hüseyin Atay, Yurt Yayıncılık, İstanbul, 1998
 Kuran, çev. Prof. Dr. Ali Özek başkanlığındaki heyet, Kral Fehd Mushaf Basım Kurumu, Suudi Arabistan Krallığı, 1992
 Fransızca Vikipedi, Kabil maddesi
 İngilizce Vikipedi, Kabil ve Habil maddesi

Notlar

Kaynakça

Yaratılış Kitabı
Efsanevî ilk insanlar

Habil ve Kabil