Teritorij Bosne i Hercegovine nalazi se pod minskim poljima od Rata u Bosni i Hercegovini koji je trajao od 1992.  do 1995. godine. Tijekom rata, vojske svih tri zaraćenih snaga (Hrvatsko vijeće obrane, Armija Republike Bosne i Hercegovine i Vojska Republike Srpske) postavljale su nagazne mine.

Minska situacija

Do 1996. godine u Bosni i Hercegovini nalazilo se oko dva milijuna nagaznih mina i neeksplodiranih eksplozivnih sredstva. Prema stanju od rujna 2013. godine nagazne mine i neeksplodirana eksplozivna sredstva nalazila su se na 28.669 lokacija unutar Bosne i Hercegovine. Ukupno je minirano 1230,70 km2, tj. 2,4 % Bosne i Hercegovine. Zbog ekstenzivnih klizišta i najgorih poplava od 19. stoljeća, u svibnju 2014. godine došlo je do izbijanja mina na površinu zbog čega su vlasti bile prisiljene da pošalju pirotehničare kako bi se locirale i deaktivirale mine koje su prijetile naseljima.

Razminiranje obavljaju razne vladine i nevladine organizacije, te neke jedinice NATO-a. Između 1996. i 2017. godine razminirano je više od 3000 km2. Strateška vizija Bosne i Hercegovine u 2008. godini bila je uklanjanje svih mina do 2019. godine. U travnju 2017. godine, stručnjaci su smatrali da će za potpuno razminiranje Bosne i Hercegovine biti potrebno još najmanje pet godina, navodeći nedostatak sredstva kao glavnu prepreku. Procjenjuje se da je na teritoriju Bosne i Hercegovine preostalo još 80.000 mina koje se nalaze na 1125 km2, tj 2,2 % Bosne i Hercegovine.

Dana 4. travnja, kada se obilježava Međunarodni dan svjesnosti o opasnosti od mina i pomoći u protuminskom djelovanju, Vlada Bosne i Hercegovine, Ujedinjeni narodi i lokalne nevladine organizacije informiraju stanovnike Bosne i Hercegovine o opasnostima koje pružaju nagazne mine i naporima na njihovom uklanjanju.

Žrtve nagaznih mina
Od 1992. do 2008. godine od nagaznih mina ili neeksplodiranih eksplozivnih sredstva poginulo je ili ozlijeđeno 5005 osoba. Tijekom rata broj poginulih i ozlijeđenih iznosi je 3339. Nakon rata, od 1996. do 2008. godine, umrlo je 486 osoba, a 1180 ih je ozlijeđeno. Od 1996. do 2017. broj žrtava iznosi 1750, od kojih je barem 486 poginulo.

Izvori

Vidi još
 Minska polja u Hrvatskoj
 Popis minskih polja u Hrvatskoj

Vanjske poveznice

 Web stranica Centra za uklanjanje mina u Bosni Hercegovini

Bosna i Hercegovina
Rat u Bosni i Hercegovini

Minska polja u Bosni i Hercegovini


Dağcılık, dağlarda yürüyüş ve kamp kurmanın yanı sıra tırmanma sporunu da kapsayan bir doğa sporudur. 18 ile 19. yüzyıllarda Avrupalı (İngiliz ve Fransızlar başta olmak üzere) zenginlerin boş zamanlarını değerlendirme ve hayatlarının rutinlerini yeni maceralarla süsleme arayışı neticesinde bir spor sayılmaya başlanan dağcılık, 20. yüzyılın başında diğer ulusların da ilgisini çekmeyi başarmıştır. Uluslararası bir spor haline gelmesi ise, 1931 yılında, merkezi Cenevre'de olan Uluslararası Dağcılar Birliği (UIAA)'nin kurulmasıyla mümkün olmuştur. İzleyen yıllarda, belirli teknik ve emniyet yöntemlerinin geliştirilmesine paralel olarak kendine özgü disiplini ve ilkeleri olan bir spor haline dönüşen dağcılık, birçok doğa sporunun da önünü açmıştır.

Günümüzde en çok rağbet gören doğa sporlarından biri olsa da, bu spora eklenebilecek yeniliklerin azalması, yeni neslin yeni doğa sporlarına daha fazla ilgi duyması ya da bu tür sporlara yönelmesi nedeniyle, 20. yüzyılın başındaki popülaritesini kaybetmeye başlamıştır.

Dağcılık Stilleri

Alpin Stil

Hafifliğin ve hızın ön plana çıktığı ve aynı zamanda teknik tırmanış içeren dağcılık sporunun esas ruhunu temsil eden tırmanış stilidir. Ana ve ara kamp yoktur. Hızlı ve hafif olmak için tek kamp noktasından hareket edilir. Temiz tırmanış diye tabir edilen ve tırmanış sonrası rotayı değiştirmeyen doğal yöntemler kullanılır.

Yapay yöntemlerden tamamen uzak olan bu tırmanış stilinde tırmanıcılar bütün zorluklar ve risklerle kendi başlarına başa çıkarlar. Temelindeki bu yöntemlerden dolayı macera ruhu ile beslenir.

Trekking ve hiking
Türkçede Dağ veya doğa yürüyüşü olarak kullanılmasına karşılık dağ ve doğa yürüyüşünün tam karşılığı 'hiking'dir. Günü birlik olarak yapılır ve kamplı konaklama içermez. Eğer bu aktivite kamplı olacaksa adı 'trekking' olur.

Ekspedisyon
Uzun zaman gerektiren ve tırmanılan yükseklik bakımından vücudun iklime uyum sağlayabilmesine olanak sağlamak amacı ile bol miktarda iniş çıkış içeren Yüksek İrtifa Tırmanışı'nın İngilizce adıdır. Tırmanıcılar zirveye çıkana kadar kendi kamp yüklerini bir üst kampa taşırlarken birden fazla gitgel yaptıkları faaliyettir.

Via Ferrata
Kayaya sabitlenmiş metal merdivenleri kullanarak tırmanma stilidir. Dağcılıkta en kolay stillerden birisidir.

Sportif tırmanış (Sport climbing)
Genellikle kaya üzerinde ya da yapay duvarlarda kullanılan tırmanma stilidir. Kendi içinde dört ana kısma ayrılır.

Serbest stil
En çok kullanılan tırmanış türü. Free climbing denilen bu tırmanışta, yükselmek için yapay teknikler kullanılmamaktadır. İp ise tırmanan kişiyi, düşüş ihtimaline karşı, tehlikeden korumak için kullanılır.

Free-solo
Hiçbir emniyet aleti kullanılmadan, kaya tırmanış ayakkabısı ve toz torbasıyla yapılmaktadır. Free solo fazlasıyla deneyim gerektirir. Dünya genelinde Bu türde tırmanıcı sayısı oldukça azdır. Bu stilde tırmanmak için fiziksel olduğu kadar psikolojik olarak da hazır olmak gerekiyor. Çünkü, yapılan hata çoğunlukla ölümle sonuçlanabilmektedir.

Yapay tırmanış
Yükselmek için çeşitli aletlerden faydalanılarak yapılan tırmanış türüdür. Yapay tırmanışta, sikke, jumar, hook, ip, merdiven gibi aletler kullanılır. Çıkışta, lider tırmanıcının örneğin sikkeye (emniyet noktası oluşturmak için kayaya çakılan metal) basması durumuna yapay çıkış adı verilir.

Eğitim
Kaya tırmanışı eğitimi veren birçok doğa sporu merkezi vardır. Eğitimin ilk aşaması teorik dersler; Öncelikle, tırmanış teknikleri, stilleri, tırmanış ve iniş istasyonlarının kurulması, top rope (tırmanış ipi) ve malzemeler hakkında ayrıntılı teorik eğitim alınıyor.

Bir sonraki aşamada uygulamaya geçiliyor. Malzeme takıp çıkartmak, yerden birkaç metre yükselerek yapılan egzersizlerle ip inişi ve top rope tırmanış uygulaması yapılıyor.

En son aşamada lider tırmanışın (eğitim alındıktan sonraki uzmanlaşılan tırmanış) temel bilgileri alınıyor ve tecrübeli bir kaya tırmanışçısıyla beraber uzun rotalarda tırmanışlara başlanıyor.

Uzun duvar tırmanışı
Kaya tırmanma tekniklerini ve emniyet malzemelerini kullanarak bir ip boyundan daha yüksek olan kaya üzerinde yapılan tırmanış şeklidir.

Yapay duvar tırmanışı
Çoğunlukla kapalı alanlarda kimyasal malzemeler kullanılarak yapılan, sabit veya ayarlanabilen duvar sistemlerine tırmanma etkinliğidir. Yarışma etkinlikleri veya antrenmana yönelik hazırlanan yapay duvarlar, farklı biçimlerde ve aralıklarda basamak ve tutamakları içerir.

Yapay duvar tırmanışlarında, duvara dağcılıkta kullanılan teknik malzemelerin yerleştirilmediği, "top rope" (üstten emniyetli ip) tekniği de kullanılmaktadır.

Kaynakça

Dağcılık


Hail Satan? er en amerikansk dokumentarfilm fra 2019 instrueret af Penny Lane. Filmen handler om Det Sataniske Temple, deres historie og deres politiske aktivisme.

Eksterne henvisningers

Satanisme
Dokumentarfilm fra USA
Amerikanske film fra 2019
Engelsksprogede film

Hail Satan?


Rochester é uma cidade no condado de Strafford, estado de Nova Hampshire, nos Estados Unidos, com 32492 habitantes (2020). Foi incorporada em 1722, e batizada em honra a Laurence Hyde, 1º Conde de Rochester.

Cidades de Nova Hampshire

Rochester (Nova Hampshire)


අන්තර් ආණ්ඩුවාදය - තීරණ ගැනීමේ ක‍්‍රමයක් ලෙස

මෙහි සාමාන්‍යයෙන් ජාත්‍යන්තර සංවිධානවල තීරණ ගැනීමේ ක‍්‍රමයක් ලෙස ක‍්‍රියාත්මක වේ. එහිදී, බලය සාමාජික රාජ්‍යයන් සතුව පවතින අතර, හැම විටම නොවුණත් තීරණ සියල්ලන්ගේ එකඟත්වය මත ගනු ලබයි. රාජ්‍යන් විසින් පත් කළ ස්වාධීන පුද්ගලයන් හෝ තෝරා ගත් නියෝජිතයන් විසින් එම කාර්යය සිදු කරනු ලැබේ. මෙය වර්තමානයේ බොහෝ ජාත්‍යන්තර සංවිධාන විසින් අනුගමනය කරනු ලබන ක‍්‍රමයකි.

ජර්මන් ෆෙඩරල් ක‍්‍රමය තුළ උත්තර මන්ත‍්‍රී මණ්ඩලය වන "Bundesrat of Germany" හි ආසන දරන්නේ ඉඩම් හිමියන් ය. එහෙයින් මෙම ක‍්‍රමය ෆෙඩරල් ක‍්‍රමය හා නොගැටෙන්නකි.

මීට ප‍්‍රතිවිරුද්ධ ක‍්‍රමය වන්නේ 'උත්තරජාතිකවාදය යි.'

සටහන්

අන්තර් ආණ්ඩුවාදය


Nicodim Cristea (n. secolul al XIX-lea – d. secolul al XX-lea) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A studiat teologia și științele juridice. Studiile de Drept le-a făcut la Cluj între anii 1912-1914. A fost președintele Asociației Studenților din Cluj în 1913. A desfășurat o bogată activitate culturală, susținând mai multe conferințe în Cluj, Abrud și împrejurimi. În perioada februarie 1916-decembrie 1919 îl înlocuiește în funcție pe protopopul Tuliu Roșescu.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918, Nicodim Cristea a fost delegat al cercului electoral II al orașului Cluj, dar și locțiitor al protopopului Tuliu Roșescu.

A fost membru al Comitetului Executiv al Senatului Național Român din Ardeal, înființat de Amos Frâncu.

Note

Bibliografie
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7.

Lectură suplimetară
Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri cu dată necunoscută
Decese cu dată necunoscută
Avocați români
Preoți români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Membri ai Marelui Sfat Național Român

Nicodim Cristea


El apellido Brel se puede referir a las siguientes personas:
 Marisa Brel, periodista, escritora y conductora televisiva y radial argentina.
 Jacques Brel, cantante belga francófono.
 Brel, álbum del cantante Jacques Brel (1977).

Brel


André Holland (, 28. prosinca 1979.) je američki glumac najpoznatiji po ulogama dr. Algernona Edwardsa u Cinemaxovoj dramskoj televizijskoj seriji Kirurg te Matta Millera u FX-ovoj seriji Američka horor priča: Kolonija Roanoke. Također je portretirao političara i aktivista Andrewa Younga u filmu Selma iz 2014. godine te sportskog novinara Wendella Smitha u filmu 42 iz 2013. Godine 2016. nastupio je kao Kevin u hvaljenom filmu Moonlight koji je, između ostalih, osvojio prestižnu nagradu Oscar u kategoriji najboljeg filma godine.

Rani život
Holland je rođen u gradu Bessemeru (država Alabama) gdje je završio katoličku srednju školu John Carroll. Njegova prva kazališna uloga bila je u produkciji predstave Oliver! u kazalištu Birmingham Summerfest u dobi od 11 godina. Pohađao je državno sveučilište na Floridi, a diplomirao 2006. godine na sveučilištu u New Yorku.

Karijera
Holland je nastupio u nekoliko kazališnih produkcija. Godine 2006. portretirao je tri lika u predstavi naziva Blue Door. Charles Isherwood iz New York Timesa upravo je toj performansi dao pozitivnu kritiku. Dvije godine potom nastupio je kao Eric u kazališnoj predstavi Wig Out!. Sljedeće godine glumio je Elegbu/Marcusa u kazališnim komadima The Brother/Sister. Godine 2010. dobio je ulogu u predstavi Matthewa Lopeza naziva The Whipping Man za koju je osvojio nagradu Vivian Robinson u kategoriji najboljeg sporednog glumca. Godine 2017. nastupio je kao Youngblood u predstavi Augusta Wilsona Jitney on Broadway.

Holland je do danas postigao uspjeh kako na televiziji tako i na filmu. Godine 2011. nastupio je kao Julian "Fith" Fitzgerald u NBC-jevoj humorističnoj seriji Friends with Benefits. Također je nastupio i nasuprot Clivea Owena u Cinemaxovoj dramskoj seriji Kirurg koja je trajala dvije sezone. Godine 2014. portretirao je Andrewa Younga u povijesnoj drami Selma redateljice Ave DuVernay. Godine 2016. nastupio je kao Kevin u filmu Moonlight redatelja Barryja Jenkinsa za koji je pobrao hvalospjeve filmskih kritičara i brojne nagrade (sam film osvojio je prestižnu nagradu Oscar u kategoriji najboljeg filma godine). Hollandove sljedeće uloge uključuju nastup u fantastičnoj avanturi A Wrinkle in Time redateljice DuVernay i Widows redatelja Stevea McQueena - oba filma s kino distribucijom trebala bi krenuti tijekom 2018. godine.

Izvori

Vanjske poveznice

Američki filmski glumci
Američki televizijski glumci

André Holland


An Rytidosperma dimidiatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joyce Winifred Vickery, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henry Eamonn Connor och Elizabeth Edgar. An Rytidosperma dimidiatum in nahilalakip ha genus nga Rytidosperma, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rytidosperma

Rytidosperma dimidiatum


Črna mati zemla kazališna je predstava nastala prema romanu Kristijana Novaka u režiji Dore Ruždjak-Podolski, a u produkciji Zagrebačkog kazališta mladih.

Povijest
Predstava Črna mati zemla premijerno je izvedena 1. travnja 2017. godine, te je vrlo brzo postala hit predstava kazališta ZKM. Nastala je po popularnom istoimenom romanu Kristijana Novaka, a u adaptaciji Tomislava Zajeca. Predstava je gostovala na brojnim kazališnim festivalima u regiji te je dobila desetak kazališnih nagrada uključujući Nagradu hrvatskog glumišta za najbolju predstavu u sezoni 2016./2017. Kritike su bile odlične pa je tako Tomislav Čadež napisao kako je u pitanju "komad snažne energije i čiste nepatvorene tuge" Predstava je tjednima unaprijed bila rasprodana, a Kristian Novak se preko noći pretvorio u najveću književnu senzaciju novije povijesti hrvatske književnosti.

Predstava je snažno obilježila novo razdoblje u razvoju Zagrebačkog kazališta mladih nakon odlaska dugogodišnje ravnateljice Dubravke Vrgoč i dolaska Snježane Abramović Milković. Uz predstave Hinkeman (redatelj: Igor Vuk Torbica) i Eichmann u Jeruzalemu (redatelj: Jernej Lorenci) najuspješnija je predstava novog razdoblja ZKM-a. Ključna je i za predstavljanje pomlađenog ansambla na čelu kojeg su Dado Ćosić, Adrian Pezdirc, Mia Biondić i Mateo Videk, a koji će obilježiti novo razdobolje ovog kazališta.

Svečana 50. izvedba predstave održana je 20. rujna 2018. godine.

Autorski tim

Režija: Dora Ruždjak-Podolski
Autor dramatizacije i dramaturg: Tomislav Zajec
Kostimografija: Doris Kristić
Suradnica za scenski pokret: Petra Hrašćanec
Skladatelj: Stanko Kovačić
Scenografija: Stefano Katunar
Jezična savjetnica: Ines Carović

Igraju:
Adrian Pezdirc - Matija
Dado Ćosić - Franjo
Doris Šarić-Kukuljica - Majka
Urša Raukar - Baka
Pjer Meničanin - Dr. Miholjek Lazanin; Hešto
Milica Manojlović - Dr. Perković; Pujto
Nataša Dorčić - Iva
Mia Biondić - Dina
Dora Polić - Teta; Lidija; Terezika Kunčec
Suzana Nikolić/Nataša Dangubić - Dejanova majka; Učiteljica
Barbara Prpić - Suzana; Milica
Nađa Perišić - Silvija; Franjina majka
Damir Šaban - Zvonko Demokracija; Svećenik
Danijel Ljuboja - Mladen Horvat
Zoran Čubrilo - Franjin otac; Dejanov otac; Šogor; Stankec; Imbro Perčić
Jasmin Telalović - Dejan; Zdravko Tenodi
Mateo Videk - Krunek; Mario Brezovec
Stanko Kovačić - Glazbenikc
Nikola Ljutić/Leon Bujanović - Krunek; Mario Brezovec

Nagrade

32. Gavelline večeri, Zagreb
- Nagrada za najbolju režiju: Dora Ruždjak Podolski

26. Nagrada hrvatskog glumišta, Zagreb
- Najbolja dramska predstava u cjelini
- Najbolje redateljsko ostvarenje: Dora Ruždjak Podolski
- Najbolja sporedna ženska uloga: Urša Raukar

28. Marulićevi dani, Split
- Nagrada Marul za najbolju predstavu u cjelini
- Nagrada Marul za režiju: Dora Ruždjak Podolski
- Nagrada Marul za dramaturgiju/dramatizaciju /adaptaciju predstave: Tomislav Zajec
- Nagrade Marul za umjetničko ostvarenje za oblikovanje kostima: Doris Kristić
- Nagrada generalnog medijskog pokrovitelja Festivala, dnevnog lista Slobodna Dalmacija za glumačko ostvarenje: Urša Raukar

63. Sterijino pozorje, Novi Sad
- Nagrada publike

Izvori

 ZKM - stranica predstave

Hrvatsko kazalište
Kazališne predstave

Črna mati zemla (predstava)


Beatriz Pacheco d'Ascalana (; c. 1520/1510 — 1555) foi condessa d'Entremont como esposa de Sebastião de Montbel, e mãe de Jaqueline Montbel d'Entremont, segunda esposa do líder huguenote Gaspar II de Coligny.

Família
Beatriz era filha de João, conde de Cifuentes e duque de Ascalana, um descendente de João Pacheco da Silva, um pajem português que serviu ao Príncipe das Astúrias por volta de 1440, batalhou com distinção na Batalha de Olmedo, e foi feito duque de Ascalana pelo rei de Castela e Leão.  Sua mãe era Ana Coldemario Barrietos.

Os seus avós paternos eram Afonso de Silva e Acuña, Conde de Cifuentes
e Beatriz Pacheco Alfón de Ludeña.

Os seus avós maternos eram Gabriel Coldemario e Ana Barrietos.

Biografia
Beatriz foi a madrinha de honra da rainha Leonor da Áustria, no seu segundo casamento com Francisco I de França, em 1530. O seu primeiro marido foi  falecido rei Manuel I de Portugal.

Leonor levou consigo suas damas de companhia e cortesãos espanhóis para o Palácio do Louvre - uma delas era Beatriz. Luísa de Montmorency, condessa de Coligny e mãe de Gaspar II de Coligny, também vivia no Palácio na mesma época. Outra dama de companhia da rainha era Diana de Poitiers, esposa de Luís de Brézé, e futura amante do rei Henrique II de França.

Após o Ducado de Saboia ter sido ocupado pelas tropas francesas em 1536, os senhores de Saboia foram convidados à corte. Carlos III, Duque de Saboia adoeceu e foi forçado ao exílio em Nice, obrigando os senhores à abandonar Turim, e ir se encontrar com o rei Francisco I. Um deles era Sebastião, conde de Entremont e Montbel, senhor de Montellier, Natage e Saint-Maurice.

Foi em Paris que ele conheceu Beatriz, e com quem se casou em Le Chesnay, , na data de 17 de setembro de 1539, na presença do Delfim, que viria a se tornar Henrique II. Outros presentes na cerimônia também foram: Jean de Menthon, Philibert de Gilly e Luísa de Montmorency.

Eles apenas tiveram uma filha, Jaqueline, nascida em 1521, em Paris, que cresceu no Palácio do Louvre até os 6 anos de idade.

Quando Francisco I morreu em 1547, a rainha viúva Leonor se refugiou nos Países Baixos Espanhóis, lar de sua irmã Maria, Governadora dos Países Baixos. Beatriz e Jaqueline seguiram a rainha, e Jaqueline permaneceu na corte real de Bruxelas até os seus 16 anos, quando foi escolhida para ser madrinha de honra da princesa Margarida de Valois, irmã de Henrique II, futura duquesa consorte de Saboia.

Assim, Jaqueline retornou ao Louvre em 1557, enquanto que sua mãe se mudou para o Castelo de Saint-André, em Briord, em Bugey.

Beatriz faleceu com cerca de 35 anos, em 1555.

Um desenho de Beatriz por Jean Clouet encontra-se na coleção do Museu Condé.

Descendência
 Jaqueline de Montbel d'Entremont (16 de fevereiro de 1541 - 17 de dezembro de 1599), foi primeiramente casada com Cláudio de Bastarnay, conte de Bouchage, sobrinho de Diane de Poitiers, sendo favorecido por sua mãe, Beatriz. Ela adotou um filho, Claúdio Antônio Mius. Ironicamente, a morte de seu primeiro marido na Batalha de Saint-Denis ocorreu pelas forças protestantes lideradas por Gaspar II de Coligny,  que tornou-se o segundo marido de Jaqueline. Ela teve uma filha com ele, Beatriz, Condessa d'Entremont. Viúva, teve um caso com o duque de Saboia, e dele teve uma filhada chamada Margarida, que foi adotada por Cassandra, condessa de None, irmã de André Provana de Leyni, um militar e diplomata do Ducado de Saboia.

Condessas da França
Damas de companhia da França
Mulheres do século XVI

Beatriz Pacheco d'Ascalana


A  is generally a flat or shallow basket made from bamboo used in the preparation and presentation of Japanese cuisine. It also has variations made of plastic or metal similar to a strainer, sieve or colander.

Zaru are air dried after use to prevent the growth of bacteria or fungi on the mat and extend their lifespan. However, drying in harsh sunlight can cause the bamboo of the zaru to crack.

Reflecting the zaru's capacity to soak up liquid, this term is also used as slang for a person who can drink a lot of alcohol without showing signs of inebriation.

See also
 List of Japanese cooking utensils
 Chinois
 Filter
 Sieve
 Sokuri

References

External links

Japanese food preparation utensils

Zaru


Bartol I. Krčki (? - ?, prije 5. svibnja 1198.), hrvatski velikaš iz velikaške obitelji knezova Krčkih, poznatih od 15. stoljeća pod imenom Frankapani. Bio je sin Dujma I., prvog krčkog kneza i rodonačelnika obitelji. Imao je dvojicu braće: Vida I. i Bartola II.

Dana 23. kolovoza 1163. godine dobio je, zajedno s bratom Vidom I., od Mletačke Republike pravo na doživotno uživanje vlasništva nad otokom Krkom uz obavezu plaćanja godišnjeg danka u iznosu od 350 bizantskih zlatnika. Godine 1181. pomogao je Mlečanima u borbi protiv hrvatsko-ugarskog kralja Bele III. (1172.-1196.). Zbog blizine ugarske vlasti, braća su 1191. godine utvrdila grad Krk izgradivši kaštel sa sudnicom i tamnicom. Poslije bratove smrti  1193. godine nastavio je sam upravljati Krkom kao mletački podanik.

Godine 1197. našao se u sporu sa stanovnicima Krka koji mu nisu isplatili dužne dače, zbog čega je izaslanik dužda Enrica Dandola (1192.-1205.) presudio u korist kneza Bartola I. i odredio stanovnicima da mu nadoknade dugovanja.

Iza sebe je ostavio dvojicu sinova: Vida II. i Henrika I.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Bartol I. Frankapan - Hrvatski biografski leksikon

Hrvatsko plemstvo
Frankapani

Bartol I. Krčki (Frankapan)


قناة دبي الرياضية تتبع مؤسسة دبي للإعلام وهي كما يدل اسمها قناة تختص بالرياضة وتبث على مدى 24 ساعة في اليوم على السواتل الفضائية عرب سات ونايل سات والهوتبيرد. تأسست القناة عام 1998. أهم ما تبثه القناة دوري الخليج العربي بالشراكة مع قناة أبوظبي الرياضية الناقل الرسمي للبطولة وكاس ديفيز للتنس والدوري الإسباني لكرة السلة إلا أنها تخلت عن حقوق بثه لصالح قناة أخرى. وكانت القناة تنقل الدوري الألماني حصريا لمدة ثمانية سنوات من موسم 2005/2006 ولغاية موسم 2013/2014 وقامت بعد ذلك ببيع حقوق بث الدوري الألماني إلى قناة beIN sports القطرية. وكانت تبث مباريات الدوري الصيني لكرة القدم.

القنوات
 دبي الرياضية
 دبي الرياضية 2
 دبي الرياضية 4
 دبي الرياضية 5
 دبي الرياضية 6
 دبي الرياضية 7
 دبي ريسينج

الحقوق

 كأس هولندا
 الدوري الإماراتي للمحترفين
 كأس رابطة المحترفين الإماراتية
 كأس رئيس دولة الإمارات
 كأس السوبر الإماراتي
 الدوري الياباني الدرجة الأولى
 تصفيات كأس العالم 2022 (آسيا)
 كأس الخليج العربي
 تصفيات آسيا الأولمبية تحت 23 سنة
 كأس الاتحاد الأسيوي
 دوري الدرجة الأولى الإماراتي
 بطولة اتحاد غرب آسيا للشباب تحت 20 سنة
 الدوري الإماراتي لكرة اليد
 بطولة دبي للتنس
 كأس آسيا 2023
 دوري أبطال آسيا
 كأس الاتحاد الآسيوي

البرامج
 المنصة
 على مسؤوليتي
 مباشر دبي
 الجماهير

إدارة القناة
 راشد أميري (مدير عام قناة دبي الرياضية)
 حسن حبيب (نائب مدير قناة دبي الرياضية)
 عبد القادر الزيتوني (مدير البرامج)
 عصام أبو غربية (مدير إدارة الإنتاج وتنفيذ البرامج)

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للمؤسسة
 موقع دبي الرياضية
 بث مباشر دبي الرياضية

الترددات

مراجع

فوكس سيريز وفوكس أكشن موفيز (قناة تلفزيونية) وفوكس موفيز وفوكس فاميلي موفيز وفوكس لايف وفوكس بيزنس وفوكس نيوز وفوكس سبورتس (الشرق الأوسط) وفوكس (تركيا) وناشيونال جيوغرافيك (قناة آسيوية) وناشيونال جيوغرافيك أبوظبي ناشيونال جيوغرافيك وناشيونال جيوغرافيك وايلد وناشيونال جيوغرافيك بيبول وناشيونال جيوغرافيك كيدز أبوظبي

ألعاب رياضية التلفاز في الإمارات العربية المتحدة
الإعلام في دبي
قنوات تلفزيونية في الإمارات العربية المتحدة
قنوات تلفزيونية في دبي
قنوات فضائية رياضية
قنوات وشبكات تلفزيونية أسست في 1998
مؤسسة دبي للإعلام

دبي الرياضية


Washington College is a private liberal arts college in Chestertown, Maryland. Maryland granted Washington College its charter in 1782. George Washington supported the founding of the college by consenting to have the "College at Chester" named in his honor, through generous financial support, and through service on the college's Board of Visitors and Governors. Washington College is the 10th-oldest college in the United States and was the first college chartered after American independence. The school became coeducational in 1891.

History

Washington College evolved from the Kent County Free School, an institution of more than 200 years' standing in "Chester Town," which by the college's founding date of 1782 had reached considerable strength and importance as a port city. George Washington consented to the fledgling college's use of his name, pledged the sum of 50 guineas to its establishment, and extended his warm wishes for the "lasting and extensive usefulness" of the institution. He later served on Washington College's Board of Visitors and Governors — his only such involvement with an institution of higher learning.

The college's first president, the Reverend William Smith, was a prominent figure in colonial affairs of letters and church, and he had a wide acquaintance among the great men of colonial days, including Benjamin Franklin. Joining General Washington on the Board of Visitors and Governors of the new college were such distinguished figures as U.S. Senator John Henry, Congressman Joshua Seney and William Paca, Governor of Maryland. The Maryland legislature granted its first college charter upon Washington College in May 1782. The following spring, on May 14, 1783, the college held its first commencement.

President Smith had envisaged Washington College as the Eastern Shore Campus of a public "University of Maryland" with St. John's College as its Western Shore counterpart, a proposal incorporated into the later institution's 1784 state charter, but the Maryland General Assembly's reluctance to provide funding meant this was never more than a paper institution and the relationship ended with Smith's return to Philadelphia in 1789.

With his election as first President of the United States, General Washington retired from the Board of Visitors and Governors and accepted the honorary degree of doctor of laws, which a delegation from Chestertown presented to him on June 24, 1789, in New York, then the seat of Congress. Since Washington's last visit to campus, Washington College has hosted five U.S. presidents: Franklin Delano Roosevelt, Harry S Truman, Dwight Eisenhower, John F. Kennedy and George H. W. Bush.

The original college building cornerstone was laid in May 1783, it opened in 1788 after selling off acreage and starting a lottery to fund the project. The hall was still incomplete by 1794 and was destroyed by a basement fire January 11, 1827. The oldest existing building, Middle Hall, was erected in 1844 on the site of the original college building. By 1860, Middle Hall was joined by East and West Halls. All three structures, known as the Hill Dorms, are on the Maryland Register of Historic Places.

Academics

Student body and admissions

Washington College offers 34 majors, and 35 minors or concentrations. The most popular majors, based on 2021 graduates, were:
Business Administration & Management (36)
Psychology (36)
Biology/Biological Sciences (32)
Economics (21)
English Language & Literature (18)
Political Science & Government (16)

1,367 undergraduate students attended Washington College during the 2018–2019 academic year along with approximately 100 graduate students. During that year, 74% of applicants were accepted. (The acceptance rate for 2018–2019 was much higher than in previous years, likely due to the drop in total applications for the 2018–2019 academic year. Washington College received 5,515 applications for 2017–2018 and 3,109 for 2018–2019.) For the 2017–2018 academic year, the acceptance rate was 47%. The mean high school GPA of admitted students has risen from 3.53 in Fall 2013 to 3.62 in Fall 2018.

During the 2018–2019 academic year, 40.6 percent of incoming freshmen were from Maryland and the balance many other US states and 23 foreign nations. 18.8 percent of undergraduates are minority students with 9.2 percent identifying as African-American, 5.6 percent identifying as Hispanic-American, 3.2 percent identifying as Asian-American, and with .8 percent identifying as either Native American or Pacific Islander. 7.4 percent of undergraduates are international citizens. Approximately 5 percent of the college's student body is "non-traditional" (25 years old or older). 83% of students lived in an on-campus residence during the 2018 Fall term; the rest commute either from off-campus housing or from home.

Tuition for the 2020–2021 year is $48,678 and total expenses per annum (including room, board, and mandatory student fees) are $62,806.  During the 2018–2019 academic year, 99.4 percent of incoming freshmen received financial aid, along with 95.0 percent of all undergraduates. The cost of attendance has been rising in recent years, with the overall costs (including room and board) increasing by roughly $2,000 per year.

Rankings
In 2015, Washington College was ranked by The Princeton Review as 16th in the United States among "Colleges With The Happiest Students In 2015–16". In the 2011 edition of U.S. News & World Report Best Colleges, Washington College rose 19 positions to 93rd in the nation in the National Liberal Arts Colleges category.

Literary prizes
Each year, Washington College awards the nation's largest undergraduate literary prize. Since 1968, the Sophie Kerr Prize has been presented to one graduating senior who demonstrates the greatest literary promise. The endowment created by Sophie Kerr, a writer who published 23 novels and dozens of short stories, has provided more than $1.4 million in prize money to young writers.  At a ceremony held at the Poets House in New York City on May 17, 2011, Lisa Jones was selected as the winner of the $61,000 Sophie Kerr Prize.

In 2005, Washington College inaugurated another literary prize, the George Washington Book Prize, administered by the college's C.V. Starr Center for the Study of the American Experience and awarded in partnership with the Gilder Lehrman Institute of American History and George Washington's Mount Vernon. The prize is awarded annually to the most significant new book about the founding era. At $50,000, the prize is one of the most generous book awards in the United States. Richard Beeman won the 2010 George Washington Book Prize for his work, Plain, Honest Men: The Making of the American Constitution.

In 2015 the Rose O'Neill Literary House, Washington College's center for literature and the literary arts, established the Douglass Wallop Fellowship as a nationwide competition, with the first fellowship going to playwright Sheri Wilner.   The award will be granted biennially to a playwright.

Student life
The school has over 90 student clubs.

Freshmen, unless local, are required to live on-campus.  On-campus housing is available for approximately 900 students. Most students (70–75 percent) stay on-campus over the weekend to participate in various social and recreational activities.

Approximately 30 percent of students attend graduate school in the first year following graduation and approximately 45 percent do so within five years.

In Fall 2018, the student to faculty ratio was 10.5:1. The average class size is 17.

The school confers the degrees of Bachelor of Arts, Bachelor of Science, and Master of Arts (in English, psychology and history).

Washington College has joined American College & University Presidents Climate Commitment with a Campus carbon neutrality goal. The Center for Environment and Society oversees the Chesapeake Semester program, four interdisciplinary courses that use the college's location in the Chesapeake Bay watershed to explore environmental issues and advocacy.

Washington College is host to the Harwood Series, which includes speeches by national politicians and media pundits. Because of its reputation as a liberal arts school with creative writing being a strength, writers such as John Barth, Ray Bradbury, Bobbie Ann Mason, Colum McCann, Neil Gaiman, Tim O'Brien, Junot Diaz, Lawrence Ferlinghetti, and Robert Pinsky have given readings at the campus.

Greek life

Greek life at Washington College comprises four men's fraternities and three women's sororities. Approximately 25 percent of the student body joins Greek life. Fraternities are mainly housed on the "quad", and sororities line the Western Shore housing.

Men's fraternities:
Kappa Sigma Omicron-Phi – Chartered April 14, 2007
Phi Delta Theta MD Gamma – Chartered April 25, 1992

Sororities:
Alpha Chi Omega Beta Pi – Chartered May 21, 1937
Alpha Omicron Pi Sigma Tau – Chartered May 14, 1938
Zeta Tau Alpha  Gamma Beta – Chartered April 30, 1938

Traditions

George Washington Birthday Ball: A college-wide dance where students, faculty, staff, alumni, and friends of the college come together to celebrate George Washington's birthday. The event usually takes place on, or around, the actual date of George Washington's birth.

War on the Shore: The annual men's lacrosse game, held in late spring between Washington College and Salisbury University, two of Maryland's Eastern Shore's undergraduate schools.  Beginning in 2004, the winner of the game has been awarded the Charles B. Clark Cup.

May Day: Started in 1968 by Professor Bennett Lamond of the English Department, who retired in 2004. He brought a class out onto the green, where they read poetry and drank wine. Later that night some of the students returned, and Washington College's May Day celebration was born. Since then, May Day has become a two-day festival on April 30 and May 1, often involving public nudity by some of the student body. Most students use paint, glitter, and other forms of art to cover their bodies at this festival. The event draws many students as spectators. The college's Public Safety officers stand at the perimeter of the campus green to prevent students from being publicly indecent off campus grounds.

Athletics

Varsity sports

Washington College has competed in intercollegiate athletics since the 19th century.  Its oldest current varsity sports are the baseball team, which dates back to at least the early 1870s, and the men's basketball team, which played its 100th season in 2011–12. Men's teams are known as the Shoremen; women's teams are known as the Shorewomen.

While men have been playing varsity sports at Washington College for well over a century, varsity opportunities for women have been a more recent development. The first varsity sports for women – rowing, tennis, and volleyball – were added in the mid-1970s and were followed by the additions of softball, lacrosse, field hockey, and swimming by the mid-1980s. Varsity women's basketball began play during the 1993–94 season, while co-ed sailing was elevated to varsity status four years later. The women's soccer team is the college's newest varsity sport; it began play during the fall of 1998.

Washington College fielded a varsity football team through 1950, a men's track and field team through 1982, and a men's cross country team through 1989. The college previously sponsored varsity men's golf and varsity wrestling.

14 of Washington College's 18 varsity teams compete in the Centennial Conference. The men's and women's rowing teams compete in the Mid-Atlantic Rowing Conference (MARC), while the sailing team competes in the Middle Atlantic Intercollegiate Sailing Association (MAISA) of the Inter-Collegiate Sailing Association (ICSA).

The rowing and sailing teams host regattas on the Chester River and call the college's Truslow Boat House and Lelia Hynson Boating Park home.

The college's 18 varsity teams are:

Baseball (m)
Basketball (m, w)
Field hockey (w)
Lacrosse (m, w)
Rowing (m, w)
Sailing (co-ed)
Soccer (m, w)
Softball (w)
Swimming (m, w)
Tennis (m, w)
Trap and skeet (co-ed)
Volleyball (w)

Lacrosse
The college is known for its men's lacrosse team. It won the 1998 NCAA Division III National Championship and a share of the 1954 USILA Laurie Cox Division National Championship. The men's lacrosse team has participated in the NCAA Division II or III Tournament 28 times since 1974 and the NCAA Division III Championship game eight times. Washington College Men's Lacrosse players have earned All-America honors 226 times.

The men's and women's lacrosse teams, men's and women's soccer teams, and field hockey teams, compete on Kibler Field at Roy Kirby, Jr. Stadium. Completed in 2006, the stadium was named one of the top 10 venues for collegiate lacrosse by Lacrosse Magazine.

Housing
There are 24 housing options located on campus. Freshmen are required to live on campus unless they permanently reside nearby and fill out required exemption forms. There are 5 freshmen dedicated residence halls on campus- Minta Martin Hall, Reid Hall, Queen Anne's House, Caroline House, and Kent House. The other 19 residence halls on campus are available for upperclassmen, and in some scenarios- some freshmen as well, some particular housing options are reserved for Greek life and some for specific areas of study. The remaining 19 residence halls are as follows: West Hall, Middle Hall, East Hall, Cullen Hall, Dorchester House, Cecil House, Talbot House, Chester Hall, Sassafrass Hall, Corsica Hall, Harford Hall, Garrett House, Anne Arundel House, Calvert House, Allegany House, Frederick House, Carroll House, Howard House, Montgomery House, St. Mary's House, Charles House, and Prince George's House.

Facilities
Middle, East and West Halls stand on the crest of a low hill (the terrace) at the center of campus. Middle Hall (built 1844) and East and West Halls (built 1854) hold a special place in the history of Washington College, as they are the oldest surviving campus buildings.  They serve as monuments to the original Common Building (completed in 1789), whose site they occupy.  They are all three-story buildings constructed of brick.

They were listed on the National Register of Historic Places in 1979.

They now function as follows:
East Hall – The International House is a three-floor coed building that serves as a home for students interested in international relation and foreign language study. This theme house has a faculty advisor.
Middle Hall – The Creative Arts House is a coed building for students interested in drama, music, visual art, literature, and the creative arts in general.
West Hall – The Science House is a three-floor coed building that serves as a home for students interested in the natural sciences. This theme house has a faculty advisor.

People

Principals and presidents

At least 31 people have been the principal or president of Washington College since 1782, four of whom have been interim. Of the 31 presidents only one, Joseph McLain, was an alumnus of the college and only one, Sheila Bair, was a woman. The presidents of the college have been drawn from a variety of areas including religion, military service, governmental service, and academia. Six Washington College presidents were ordained in the Episcopal Church or the Methodist Protestant Church before their term. Several were also the rector of either Emmanuel Parish or St. Paul's in Chestertown concurrent to their term as president. Washington College presidents have come from many parts of public life. Two were engaged in military service before their term and four were in public service. A singular president, Kurt M. Landgraf, was working in the private sector before his term. Most of the remaining presidents were academics before becoming president of the college. Two were presidents of other colleges, seven were academic administrators, five were faculty members at other colleges, and three were faculty members at Washington College before their terms.

Alumni

Alumni of Washington College includes two Governors of Maryland, a Governor of Delaware, four United States Senators, seven members of the United States House of Representatives, and nine State senators. Outside of the world of politics, nine alumni of Washington College played at least one game in Major League Baseball including Jake Flowers who was on two World Series winning teams. John Emory, the namesake of Emory University and Emory & Henry College, graduated from Washington College. Several alumni were successful writers including James M. Cain and Đỗ Nguyên Mai. Mary Adele France, who was the first president of St. Mary's College of Maryland, and Robert K. Crane, who discovered sodium-glucose cotransport, both found success in academia. H. Lawrence Culp Jr. has found success in business as the CEO of Danaher Corporation and the CEO of General Electric.

References

Notes

Citations

Bibliography

External links

 Official athletics website

Liberal arts colleges in Maryland
1782 establishments in Maryland
Educational institutions established in 1782
Universities and colleges in Kent County, Maryland
University and college buildings on the National Register of Historic Places in Maryland
Eastern Pennsylvania Rugby Union
National Register of Historic Places in Kent County, Maryland
Private universities and colleges in Maryland

Washington College


La Alianza Nacional Tamil (en inglés "Tamil National Alliance") es una alianza política tamil cingalésa en Sri Lanka.

Fue formada como una amalgama de partidos tamiles moderados así como varios grupos rebeldes de antaño. Ha participado en elecciones desde 2001.

La alianza originalmente apoyó la auto-determinación en un estado autónomo para los tamiles de la isla, pero quitó la demanda por un estado indepnediente en el 2010, diciendo que era tiempo de aceptar una ley regional.

Referencias

Enlaces externos
Sitio oficial

Partidos políticos de Sri Lanka
Tamil
Alianzas

Alianza Nacional Tamil


Dado Coletti, réttu nafni Riccardo Broccoletti (f. 27. ágúst 1974, í Róm), er ítalskur kvikmyndaleikari, raddleikari og útvarps- og sjónvarpsstjóri.

Tenglar

Dado Coletti


Mönchengladbach Süd ist einer von vier Stadtbezirken der kreisfreien Großstadt Mönchengladbach im Westen des deutschen Bundeslandes Nordrhein-Westfalen. Innerhalb Mönchengladbachs wird die erst seit dem 22. Oktober 2009 bestehende Verwaltungseinheit meist kurz als Stadtbezirk Süd bezeichnet. Im Stadtbezirk Süd wurden im Jahr 2009 die bisherigen Stadtbezirke Rheydt-West, Rheydt-Mitte und Odenkirchen zusammengefasst. Diese Verwaltungsreform wurde am 27. Februar 2008 vom Mönchengladbacher Stadtrat mit der knappen Mehrheit von nur einer Stimme beschlossen. Der Sitz der Bezirksverwaltung befindet sich im Rathaus Rheydt.

Gliederung des Stadtbezirks
Der Mönchengladbacher Stadtbezirk Süd gliedert sich in 14 amtliche Stadtteile, von denen sich einige aus wiederum mehreren kleinen Ortsteilen zusammensetzen:

Bezirksvertretung
Bei der letzten Kommunalwahl 2009 wählte die sich an der Wahl beteiligende Bevölkerung des Stadtbezirks zu 33,4 Prozent CDU, zu 29,5 Prozent SPD, zu 14,4 Prozent Grüne, zu 9,0 Prozent FDP, zu 4,4 Prozent FWG, zu 6,6 Prozent Die Linke. Die restlichen 2,7 Prozent der Stimmen entfielen auf die übrigen Parteien. Der Bezirksvertretung gehören 18 Mitglieder an.

Landtagswahl
Bei der vorgezogenen Landtagswahl am 13. Mai 2012 wählten die stimmberechtigten Einwohner des Stadtbezirks bei den Zweitstimmen wie folgt:

Einteilung der Postleitzahlen
Die Postleitzahlen 41199, 41236, 41238 und 41239 sind im Mönchengladbacher Stadtbezirk Süd gültig.

Weblinks

Fußnoten

Einzelnachweise

Sud

Mönchengladbach Süd


Macedônia do Norte participou dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022, realizados em Pequim, na China.

Foi a sétima aparição do país em Olimpíadas de Inverno. Foi representado por três atletas: Dardan Dehari, no esqui alpino, Ana Cvetanovska e Stavre Jada, no esqui cross-country.

Competidores
Esta foi a participação por modalidade nesta edição:

Desempenho

Masculino

Masculino

Feminino

Ligações externas

Macedonia do Norte
2022
Desporto na Macedônia do Norte em 2022

Macedônia do Norte nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022


Das 25. Tobago Cycling Classic fand am 2. Oktober 2011 auf der zu Trinidad und Tobago gehörenden Insel Tobago in der Karibik statt. Das Eintagesrennen war Teil der UCI America Tour 2012, in der es das erste Rennen der Saison war. Es war in der Kategorie 1.2 eingestuft. Die ersten acht Fahrer erhielten Punkte für die Rangliste der America-Tour. Das Tobago Cycling Classic 2011 war das erste internationale Radrennen in der Karibik überhaupt. Neben dem internationalen Wettbewerb standen ab dem 29. September auch noch Rennen für Kinder und die unteren Amateurklassen auf dem Programm.

Den Sieg bei der ersten Auflage des Rennens als internationaler UCI-Wettbewerb sicherte sich der Österreicher Riccardo Zoidl (RC ARBÖ Gourmetfein Wels), der im Sprint einer größeren Spitzengruppe den Belgier Nick Daems und den Deutschen Matthias Wiele auf die Plätze verwies.

Teilnehmer
Am Start stand mit dem RC ARBÖ Gourmetfein Wels aus Österreich ein einziges Continental Team. Deutschland wurde vertreten durch das Team Jenatec und das BQ Cycling Team, zwei Amateurmannschaften. Mit Henner Rodel startete auch ein deutscher Fahrer in einem internationalen Team. Ansonsten nahmen Fahrer und Teams aus vielen unterschiedlichen Länder teil, so zum Beispiel aus Kuba oder Schweden.

Strecke und Ergebnis
Das Rennen startete in Tobagos größter Stadt Scarborough und führte die Fahrer erst einmal an die Nordküste der Insel. Schließlich ging der Weg an die Südküste und dort zurück nach Scarborough, wo noch eine Runde durch die Stadt gedreht wurde. Insgesamt standen sechs Bergwertungen auf dem Programm, eine davon maximal 20 % steil. Eine sechzehnköpfige Spitzengruppe machte das topografisch anspruchsvolle Rennen schließlich unter sich aus, wobei der Österreicher Riccardo Zoidl nach 112 Kilometern im Sprint der Schnellste war. Zuvor hatte Nick Daems lange Zeit als Ausreißer das Geschehen bestimmt, wurde aber 20 Kilometer vor dem Ziel am letzten Berg eingeholt. Später sicherte er sich neben dem Bergpreis aber auch noch den zweiten Platz im Rennen. Unter den besten Zehn fanden sich sieben deutschsprachige Fahrer – drei Österreicher und vier Deutsche.

Ergebnis

Weblinks
 Offizielle Webseite des Rennens (englisch)
 Ergebnisse des Rennens auf der offiziellen Webseite der UCI America Tour
 Technischer Führer des Veranstalters zum Herunterladen (PDF; 1,9 MB)

Eintagesrennen
Radrennen 2011
Radsportwettbewerb in Trinidad und Tobago
Tobago

Tobago Cycling Classic 2011


Ikarus Bus a fost un producător de vehicule de transport public (autobuze și troleibuze) din Ungaria.
A fost înființat în 1895 și desființat în 2003. Sediul se afla în Budapesta. Autobuzele produse de Ikarus Bus au fost exportate în mai multe țări comuniste (URSS, România, R.D.G.).

Societatea a fost desființată în 2003.

Modele

Ikarus 260 - autobuz standard
Ikarus 280 - autobuz articulat
Ikarus 415T - troleibuz

Constructori de autovehicule
Companii din Ungaria
Fondări în 1895

Ikarus Bus


Taha Akyol (d. 10 Ekim 1946; Yozgat), Türk gazeteci ve yazardır.

10 Ekim 1946 tarihinde Yozgat'ta doğdu. Babası Mustafa, annesi Fatma Akyol'dur. İlkokul, ortaokul ve lise öğrenimini Yozgat'ta tamamladı. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. Burada Yeniden Millî Mücadele Hareketi'ne yakınlık duydu ve Aykut Edibali, Ahmet Taşgetiren ve Ali Müfit Gürtuna gibi isimlerle tanıştı. Gazetecilik mesleğine 1977 yılında Her Gün gazetesinde başladı. 12 Eylül 1980 darbesi öncesinde Milliyetçi Hareket Partisi yönetiminde bulundu. Darbe sonrasında tutuklandı ve uzunca bir süre Mamak Cezaevi'nde yattı. Askeri mahkemede yargılandı ve beraat etti.

Yankı dergisinde, Tercüman, Meydan ve Milliyet gazetelerinde çalıştı. 80'li yılların ortalarından itibaren milliyetçi çizgiden uzaklaşarak muhafazakâr-liberalizme yöneldi. Siyasi ve iktisadi olarak kendisi tam bir klasik liberal iken, kültür ve dış politika alanında sağ-kanat yaklaşımı benimsemektedir. TOBB Ekonomi ve Teknoloji Üniversitesi Mütevelli Heyeti Üyesi olan Akyol, CNN Türk program yapımcısı ve Hürriyet gazetesinde yazar olarak çalışmıştır. 1992 yılında Nazlı Ilıcak ile beraber Söz Meclisten İçeri adlı bir tartışma programını hazırlayıp sunmuştur. Demirören Holding'in Hürriyet gazetesini satın almasından kısa bir süre sonra buradaki görevinden ayrıldı. Akyol, Karar gazetesinde köşe yazılarına devam etmektedir.

Taha Akyol, evli ve iki çocuk babasıdır. Gazeteci ve yazar Mustafa Akyol'un babasıdır.

Eserleri
 Türk'ün Ateşle İmtihanı 1921-1922 / 2018
 1919-1920 Mondros, Sevr ve Kuva-yı Milliye / 2016
 Bilinmeyen Lozan / 2014
 Atatürk'ün İhtilal Hukuku / 2012
 Demokrasiden Darbeye Babam Adnan Menderes / 2011
 Ortak Acı 1915 Türkler ve Ermeniler / 2009
 Ama Hangi Atatürk / Ocak 2008 / 3. baskı Mart 2008
 Medine'den Lozan'a / Kasım 2004
 Kitaplar Arasında / Haziran 2002 / 2. baskı Aralık 2005
 Hariciler ve Hizbullah, İslam Toplumlarında Terörün Kökleri / Mart 2000 / 3. baskı Nisan 2000
 Mezhep ve Devlet, Osmanlı'da ve İran'da / Ocak 1999 / 7. baskı Kasım 2006
 Hayat Yolunda, Gençler İçin Anılar ve Öneriler / Kasım 1997 / 8. baskı Ekim 2007
 Bilim ve Yanılgı / 1997 / 5. baskı Aralık 2005
 1980'lerde Türkiye
 Azerbaycan, Sovyetler ve Ötesi
 Bilim ve Yanılgı
 Haricîlik ve Şia
 Hayat Yolunda
 Lenin'siz Komünizm
 Politikada Şiddet
 Sovyet Rus Stratejisi ve Türkiye (2 cilt)
 Tarihten Geleceğe
 Osmanlı Mirasından Cumhuriyet Türkiyesi'ne
 Kuvvetler Ayrılığı Olmayınca, Otoriter Demokrasi 1946-1960 / Mart 2021
 Laf Dinlemedi (Merkez Bankası Nereden Nereye?) / Nisan 2022

Ödülleri

 Prof. Dr. Mehmet Kaplan Sosyal Bilimler Lisesi Yılın Gazetecisi Ödülü (2007)

Notlar

İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
1946 doğumlular
Milliyet (gazete) kişileri
Yozgat doğumlu siyasetçiler
Yaşayan insanlar
Abhaz asıllı Türkler
Hürriyet (gazete) kişileri

Taha Akyol


Rande foi uma freguesia portuguesa do concelho de Penafiel, foi extinta sendo o seu território integrado na freguesia de Milhundos, freguesia essa tambem extinta hoje fazendo parte da freguesia de Penafiel.

A freguesia de São João Baptista de Rande esteve anexada à de Duas Igrejas.

Pertenceu ao extinto bispado de Penafiel. Arcediagado de Penafiel (século XII).

Antigas freguesias de Penafiel

Rande (Penafiel)


Patrick Chaslerie, né le  à Baugé (Maine-et-Loire), est un footballeur français.

Il évolue au poste de gardien de but.

Carrière
Repéré au club de Baugé, Patrick Chaslerie effectue sa formation au SCO Angers. En 1976, il est prêté à l'Angoulême CFC, en Division 2. Il joue son premier match avec Angers en Division 1 pendant la saison 1979-1980 et devient progressivement titulaire la saison suivante. En 1981 le club est relégué et Chaslerie reste effectuer deux saisons pleines en Division 2.

Arrivé en fin de contrat, il signe au Brest Armorique, en Division 1. Arrivé comme suppléant de Daniel Bernard, de huit ans son aîné, il devient titulaire en cours de saison et réalise trois saisons pleines entre 1984 et 1987, alors que le club atteint ses sommets ( en 1985 et  en 1987). Après la descente du club en D2 en 1988, il signe au CS Louhans-Cuiseaux (D2), puis est prêté en cours de saison à l'En avant de Guingamp. En 1990 il signe à l'AS Cherbourg, ou il joue deux dernières saisons en D3 avant de prendre sa retraite de footballeur.

Il s'installe par la suite dans le Finistère où il travaille comme taxi.

Statistiques

Notes et références

Liens externes

Gardien de but français de football
Gardien de but du SCO Angers
Gardien de but de l'Angoulême CFC
Gardien de but du Stade brestois
Gardien de but du Louhans-Cuiseaux FC
Gardien de but de l'En avant Guingamp
Joueur de l'AS Cherbourg
Naissance en avril 1957
Naissance à Baugé

Patrick Chaslerie


Charles Boli, né le  à Dundee en Écosse, est un footballeur français qui évolue au poste de milieu offensif au Pau FC.

Biographie

RC Lens
Natif de Dundee en Écosse, Charles Boli grandit dans le Nord-Pas-de-Calais, région où son père Roger Boli a fait le bonheur du RC Lens. Il débute au Club sportif avionnais avant d'atteindre le club phare voisin du Racing Club de Lens en 2009 à l'âge de 11 ans. De 13 à 15 ans, il est pensionnaire du Pôle Espoirs de Liévin, en compagnie de Colin Dagba. Pur produit de la Gaillette il signe son premier contrat professionnel le 16 mai 2019   et joue son premier match le 13 août. Il prolonge son contrat pour 4 nouvelles saisons en janvier 2020.

Paris FC

Utilisé sous l'ère Montanier, il le fut moins sous les ordres de Franck Haise et trouva plus de temps de jeu en Ligue 2 au sein du Paris FC. Il marqua son premier but professionnel le 23 janvier 2020 contre l'Amiens SC sur une victoire 4-2.

L.R Vicence

Toujours en manque de temps de jeu, il est prêté une seconde fois par le Racing le 7 janvier 2022 cette fois-ci en Italie en Série B sous les couleurs du L.R. Vicence.

Pau FC
En 2022, il rejoint le Pau FC de Didier Tholot en Ligue 2.

Vie personnelle

Charles est le fils de Roger Boli , attaquant ivoirien notamment passé par le LOSC et le RC Lens, neveu de l'international français Basile Boli. Il est également cousin de Yannick Boli. Il est également le frère de deux internationaux ivoiriens : Kévin Boli et Yohan Boli. Natif de Dundee, il possède la nationalité britannique mais également ivoirienne via son père.

Statistiques

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur du Paris FC
Joueur du Racing Club de Lens
Naissance en août 1998
Naissance à Dundee
Joueur du Pau FC

Charles Boli


Sýslur í New York eru 62 talsins.

Listi

New York-fylki

New York

Sýslur í New York


Karađoz
Karađoz-begova medresa u Mostaru
Karađoz-begova džamija u Mostaru
Karađoz-begov most u Blagaju
Mehmed-beg Karađoz
Rom (pren.)
Karađoz (1969.), televizijska serija

Karađoz (razdvojba)


Yönetime katılma, ekonominin düzenlenmesi yöntemlerinden birinidir. Tamamen birbirine zıt iktisadi sistemleri ve çıkar gruplarını yakından ilgilendirmektedir.

Yönetime katılma sanayi devrimi sonucunda ortaya çıkmış bir sorundur. Modern teknolojiye dayalı sanayileşme, iktisadi hayatta köklü değişikliklere neden olmuştur. Temelini; Bırakınız yapsınlar, Bırakınız geçsinler düşüncesinden alan piyasa ekonomisi, emek ve sermaye arasında şiddetli bir gerginlik yaratmıştır. Bugün de kapitalist ekonomide ciddi anlaşmazlıklar bulunmaktadır. Esasen yönetime katılmada sorun, sermaye ile çalışanlar arasında bir denge kurabilmektedir.

Günümüz piyasalarındaki sert rekabet koşulları, işletmeleri çalışanlardan nasıl daha iyi verim elde ederiz sorusuna cevap aramaya itmiştir. Modern yönetim anlayışlarının kurumlarda etkili olmaya başlamasıyla birlikte insana verilen değer artmış ve çalışanlarında alınan kararlarda görüşünün alınabileceği fikri ortaya çıkmıştır. Bu durumda karar verme gücünün tek bir merkezden genele ve tabana doğru yayılabileceği anlaşılmaktadır.

Katılımcı yönetim anlayışının çalışanlara verilen değeri arttıracağı muhakkaktır. Fikirlerine ve görüşlerine değer verilen bir çalışan topluluğunun örgüte bağlılığının artacağı, verimliliklerinin ve yaptıkları işlerin kalitesinin artacağı açıktır. Sosyal bir varlık olan insanın kendisine değer verildiğinde daha özverili davranışlar sergileyeceğini tahmin etmek hiç de zor değildir.

Katılımcı Yönetim anlayışında özellikle alınan kararı etkileme gücü dağılımının adilane olması şarttır. Çalışanlara alınana kararları etkileme gücünün özde değil de sözde verilmesi işletmeyi örgüt amaçlarına ulaşma yolunda daha zor bir duruma düşürebilir.

Yönetime katılma


Središnja knjižnica Slovenaca u Hrvatskoj (slovenski: Osrednja knjižnica Slovencev na Hrvaškem) osnovana je 1993. godine od kada djeluje u okviru Gradske knjižnice "Ivan Goran Kovačić" u Karlovcu. Od svoga osnivanja središnja je knjižnica slovenske zajednice u Hrvatskoj. Knjižnica omogućuje međuknjižničnu posudbu dijela slovenskog fonda u drugim gradovima u Hrvatskoj. Središnja knjižnica blisko surađuje s Knjižnicom Mirana Jarca iz Novog Mesta. Na osnovu te suradnje prikupljen je veliki dio knjižne građe koja je danas dostupna u knjižnici.

Izvori

Vidi još
 Slovenci u Hrvatskoj
 Manjinski jezici u Hrvatskoj

Slovenci
Slovenci u Hrvatskoj
Karlovac


White Noise  é um filme apocalíptico de humor negro de 2022. Escrito e dirigido por Noah Baumbach, foi adaptado do romance homônimo de 1985 de Don DeLillo. É o décimo primeiro longa-metragem de Baumbach e o primeiro longa do diretor que não foi baseado em uma história original de sua autoria.

White Noise estreou no 79º Festival Internacional de Cinema de Veneza no dia 31 de agosto de 2022 e tem o lançamento previsto para o dia 25 de novembro de 2022 nos cinemas, antes do lançamento no serviço de streaming Netflix, marcado para 30 de dezembro de 2022.

Enredo
Ambientado na Região Centro-Oeste dos Estados Unidos, White Noise conta a história de um ano na vida de Jack Gladney, um professor universitário que, embora não fale alemão, ganhou notoriedade por ser uma autoridade em Adolf Hitler. Jack já foi casado várias vezes e tanto ele quanto sua atual esposa, Babette, têm filhos de casamentos anteriores.

Um derramamento de produto químico de um vagão de trem causa a formação de uma nuvem tóxica na área onde Jack e sua família vivem, exigindo evacuação. Preocupado por ter se exposto à toxina, Jack é forçado a aceitar o fato de que pode morrer.

O filme reflete sobre o medo da morte na sociedade moderna e sua obsessão por cuidados médicos, com Babette e posteriormente Jack tentando comprar no mercado negro um medicamento chamado "Dylar", que acredita-se aliviar o medo da morte.

Elenco

Prêmios e indicações

Recepção
No site agregador de críticas Rotten Tomatoes, White Noise tem uma classificação de 86%, com base em 50 comentários com uma classificação média de 7,4/10. O consenso do site diz: "White Noise pode ocasionalmente lutar com seu material de origem supostamente infilmável, mas Noah Baumbach consegue encontrar o coração humorístico de sua história surpreendentemente oportuna".

Filmes baseados em romances de autores dos Estados Unidos
Filmes com trilha sonora de Danny Elfman
Filmes de comédia da década de 2020
Filmes de comédia dos Estados Unidos
Filmes de humor negro
Filmes dirigidos por Noah Baumbach
Filmes dos Estados Unidos de 2022
Filmes em língua inglesa
Filmes gravados em Ohio
Filmes premiados no Festival de Veneza
Filmes produzidos pela A24
Filmes sobre transporte ferroviário

Ruído Branco (filme)


An Aloe castanea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Selmar Schönland. An Aloe castanea in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe castanea


دوري أبطال أوروبا 2005–2006 هي البطولة رقم 51 في تاريخ بطولة دوري أبطال أوروبا والبطولة رقم 14 في نظامها الحديث. فاز بهذه البطولة نادي برشلونة الإسباني على نادي آرسنال الإنجليزي بهدفين مقابل هدف في المباراة التي أقيمت على ملعب فرنسا في باريس في فرنسا.

الأدوار التمهيدية

الدور التمهيدي الأول

|}

الدور التمهيدي الثاني

|}

الدور التمهيدي الثالث

|}

دور المجموعات

16 فائزاً من الدور التمهيدي الثالث مع 10 أبطال لدورياتهم (الدوريات في التصنيف من 1-10) مع 6 فرق أصحاب المركز الثاني في دورياتهم (الدوريات في التصنيف من 1-6) بمجموع 32 فريقاً مُوّزعين في ثمانيّة مجموعات حيث كل مجموعة تضم أربعة فرق. مع التنويه بأن ليفربول حلّ خامساً في الدوري الإنجليزي مع ذلك تأهل إلى دور المجموعات مع أبطال الدوريات بديلاً لتشيلسي وذلك بسبب كونه حامل لقب النسخة الماضية، أما تشيلسي بطل الدوري الإنجليزي فقد تأهل بصفته ثانياً رغم حصوله على اللقب بسبب تأهل ليفربول.

مجموعة A

مجموعة B

مجموعة C

مجموعة D

مجموعة E

مجموعة F

مجموعة G

مجموعة H

دور خروج المغلوب

الرسم البياني

الدور الأول

|}

ربع النهائي

|}

نصف النهائي

|}

النهائي

الإحصائيات

مراجع

كرة القدم الأوروبية في 2005–06
مواسم دوري أبطال أوروبا

دوري أبطال أوروبا 2005–06


السمكة العظْميَّة (الاسم العلمي: Albula vulpes) سمكة تعيش في مياه المحيطات الدافئة. وهناك نوعان، السمك العظمي العادي، واسع الانتشار، وسمك جزر الهند الغربية الذي تم اكتشافه عام 1910م. ويمتد خطم السمكة العظمية بعد فمها الصغير لمسافة كبيرة. ويصل وزن بعض أنواع السمكة العظْميَّة إلى 9كجم ويزيد طولها على 90سم، لكن معظم أنواعها أصغر من ذلك كثيرًا. وتأكل السمكة العظمية الصغيرة الرخويات والقشريات التي توجد في قاع البحر. وتسبح أثناء طلبها الغذاء في مجموعات تشق طريقها إلى القاع ورأسها إلى أسفل.

مراجع

أسماك البحر الأحمر
أسماك الكاريبي
أسماك المحيط الأطلسي
أسماك المحيط الهندي
أسماك جمهورية الدومينيكان
أسماك كوبا
أسماك وصفت في 1758
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أنواع القائمة الحمراء القريبة من الخطر
سمك هاواي

سمكة عظمية


Die Gabbiano-Klasse (dt. "Möwe-Klasse") war eine Korvetten-Klasse der italienischen Marine. Während des Zweiten Weltkrieges wurden insgesamt 60 dieser Schiffe in Auftrag gegeben. Ihre Hauptaufgabe war der Geleitschutz und die U-Boot-Jagd.

Geschichte
Ab 1940 setzte die Regia Marina für den Schutz von Geleiten von Italien nach Nordafrika verschiedene Schiffstypen ein, darunter Zerstörer und auch Torpedoboote aus dem Ersten Weltkrieg. 1941 beschloss man die Beschaffung einer großen Anzahl relativ einfach und daher schnell zu bauender Korvetten. Die rund 700 Tonnen verdrängenden, gut bewaffneten Korvetten der Gabbiano-Klasse verfügten neben einem Dieselmotor auch über einen Elektromotor und über ein Sonar zur U-Jagd.

Die Schiffe wurden in fünf Serien oder Unterklassen von verschiedenen italienischen Werften gebaut. Von den 60 geplanten Einheiten wurden 29 Schiffe ab 1942 in Dienst gestellt. Bis zum Waffenstillstand am 8. September 1943 gingen drei Korvetten verloren. Danach übernahm die deutsche Kriegsmarine sieben Schiffe, weitere 21 wurden unter deutscher Regie auf den Werften fertiggebaut. Sechs weitere, im Bau befindliche Korvetten konnten bis Kriegsende nicht mehr fertiggestellt werden. Die Beschaffung von zwei Einheiten wurde kriegsbedingt annulliert, zwei Schiffe liefen erst nach dem Krieg vom Stapel. Insgesamt 22 Korvetten der Gabbiano-Klasse wurden nach 1946 von der Marina Militare der Republik Italien übernommen. 16 Einheiten wurden zunächst modifiziert, um Minenräumaufgaben zu übernehmen. In den 1950er-Jahren erfolgten größere Umbauten und Modernisierungsarbeiten. Elf Schiffe übernahmen danach vorwiegend U-Jagd-Aufgaben, die anderen elf Einheiten waren auf die Flugabwehr spezialisiert. In dieser Form blieben sie bis Ende der 1960er-, Anfang der 1970er-Jahre in Dienst. Sie wurden von den Korvetten der Klassen Albatros und De Cristofaro ersetzt.

Unterklassen
Bei den Schiffskennungen kam es während des Krieges zu einer Abweichung vom Standard. Italienische Zerstörer, Torpedoboote und andere Schiffstypen führten als Kennung zwei große Buchstaben am Schiffsrumpf, die als Abkürzung des Schiffsnamens dienten. Im Falle der Gabbiano-Klasse verzichtete man von Anfang an auf dieses System, das angesichts der vielen geplanten Einheiten zu unübersichtlich geworden wäre. Stattdessen griff man auf einen alphanumerischen Kode zurück. Anwendung fand der Buchstabe C für Corvetta, es folgten Zahlen von 11 bis 70. Nach dem Krieg wurde wegen der geringeren Anzahl der verfügbaren Schiffe wieder die Abkürzung des Schiffsnamens durch zwei Buchstaben verwendet. Ab 1953 wurde das standardisierte NATO-Kennungssystem eingeführt, wobei die Schiffe der Gabbiano-Klasse den Buchstaben F (für Fregatten und Korvetten) erhielten, dem eine Nummer im 500er Bereich (für Italien reserviert) folgte. In nachstehender Liste sind unter dem Abschnitt "Kennung" alle drei verwendeten Schiffskennungen angeführt. Tauchen im Abschnitt "Verbleib" Bezeichnungen des Musters UJ 2222 auf, so verweisen sie auf die Nutzung als U-Jagd-Boote durch die deutsche Kriegsmarine. Die ersten beiden Zahlen verweisen dabei auf den jeweiligen Marineverband (hier: 22. U-Jagd-Flottille).

Serie Gabbiano
Die insgesamt zwölf Schiffe dieser Unterklasse waren nach Seevögeln benannt. Die ersten vier Korvetten (Gabbiano, Procellaria, Cormorano, Pellicano) wurden auf der Cerusa-Werft in Voltri (Genua) gebaut, die übrigen acht von Ansaldo in Genua.

Die Korvette Cicogna versenkte am 14. März 1943 vor San Vito lo Capo das britische U-Boot HMS Thunderbolt. Gabbiano war am 24. April 1943 an der Versenkung des U-Bootes HMS Sahib beteiligt. Ibis schoss am 25. August 1943 eine britische de Havilland DH.98 Mosquito ab.

Serie Antilope
Diese Serie von neun Korvetten war nach Säugetieren (Hornträger) benannt. Gebaut wurden sie von OTO in Livorno.

Serie Ape
Diese zwölf Einheiten trugen die Namen von Insekten. Gebaut wurden sie von Navalmeccanica in Castellammare di Stabia bei Neapel.

Serie Scimitarra
Die neun Schiffe dieser Unterklasse waren nach Waffen benannt. Sie wurden von Breda in Marghera bei Venedig gebaut.

Serie Artemide
Die insgesamt 18 Korvetten der Artemis-Unterklasse waren nach weiblichen Gottheiten der Antike benannt. Die ersten zehn Schiffe wurden von CRDA in Monfalcone gebaut, die übrigen acht Einheiten in Triest

Euterpe war am 24. April 1943 an der Versenkung des britischen U-Bootes HMS Sahib beteiligt. Zusammen mit der Korvette Minerva versenkte Euterpe am 14. August 1943 bei Bastia das U-Boot HMS Saracen.

Literatur
 Erich Gröner, Dieter Jung, Martin Maass: Die deutschen Kriegsschiffe 1815–1945, Bd. 8/1-2, Flußfahrzeuge, Ujäger, Vorpostenboote, Hilfsminensucher, Küstenschutzverbände, Kleinkampfverbände, Beiboote, Bernard & Graefe, München 1993, ISBN 3-7637-4808-3
 Zvonimir Freivogel: Die Korvetten der Gabbiano-Klasse, Verlag Simon Frey, Düsseldorf 2009, ISBN 3-938494-08-5

Weblinks

 Darstellung auf den Webseiten der italienischen Marine
 Liste der Korvetten mit Kurzinformationen
 Kurzbeschreibung aller Gabbiano-Korvetten
 Sicherungsstreitkräfte der deutschen Kriegsmarine im Südraum

Militärschiffsklasse (Regia Marina)
Militärschiffsklasse (Marina Militare)
Militärschiffsklasse (Kriegsmarine)
Korvettenklasse

Gabbiano-Klasse


Filo (İtalyancadan), aynı hizmeti yapmaları için görevlendirilen ve bir kumanda altında bulunan gemi veya uçaklardan meydana gelen birliğin adı. Ticaret ve balıkçı gemilerinden meydana gelen birliklere de filo adı verilir. Hava Kuvvetlerinde uçakların cinsine ve yaptıkları görevlerine göre filolara isim verilir: Avcı filosu, av bombardıman filosu, keşif filosu, nakliye filosu gibi.

Eskiden yelkenli gemilerin kullanıldığı zamanlarda, fırkateynden daha küçük gemilerden meydana gelen gemi birliklerine de filo denirdi. Bugün bir milletin denizlerde gezdirdiği gemiler, taşıtlar ve ticaret araçlarının hepsine birden ticaret filosu adı verilmektedir.

Savaş gemileri

Filo


Em 14 de janeiro de 2022, um ataque cibernético derrubou mais de uma dúzia de sites do governo da Ucrânia durante a crise russo-ucraniana de 2021-2022. De acordo com autoridades ucranianas, cerca de 70 sites governamentais, incluindo o Ministério das Relações Exteriores, o Gabinete de Ministros e o Conselho de Segurança e Defesa, foram atacados. A maioria dos sites foi restaurada poucas horas após o ataque. Um mês depois, em 14 de fevereiro, outro ataque cibernético derrubou vários serviços governamentais e bancários.

Contexto

No momento do ataque, as tensões entre a Rússia e a Ucrânia eram altas, com mais de 100.000 soldados russos estacionados perto da fronteira com a Ucrânia e as negociações entre a Rússia e a OTAN em andamento. O governo dos EUA alegou que a Rússia estava se preparando para uma invasão da Ucrânia, incluindo "atividades de sabotagem e operações de informação". Os EUA também supostamente encontraram evidências de "uma operação de bandeira falsa" no leste da Ucrânia, que poderia ser usada como pretexto para invasão. A Rússia negava as acusações de uma invasão iminente, mas ameaçou "uma ação técnico-militar" se suas exigências não forem atendidas, especialmente um pedido para que a OTAN nunca admita a Ucrânia na aliança. A Rússia se manifestou fortemente contra a expansão da OTAN para suas fronteiras.

Ataque de janeiro

Os ataques de 14 de janeiro de 2022 consistiram nos hackers substituindo os sites por textos em ucraniano, polonês errôneo e russo, que afirmavam "tenha medo e espere o pior" e alegavam que informações pessoais vazariam para a Internet. Cerca de 70 sites governamentais foram afetados, incluindo o Ministério das Relações Exteriores, o Gabinete de Ministros e o Conselho de Segurança e Defesa. A SBU afirmou que nenhum dado vazou. Logo após a mensagem aparecer, os sites foram retirados do ar. A maioria dos sites foram restaurados em poucas horas. O vice-secretário do NSDC, Serhiy Demedyuk, afirmou que a investigação ucraniana do ataque suspeita que os direitos de administração de uma empresa terceirizada foram usados para realizar o ataque. O software da empresa não-identificada era usado desde 2016 para desenvolver sites do governo, a maioria dos quais foi afetada no ataque.

Um ataque de malware destrutivo separado ocorreu na mesma época, aparecendo pela primeira vez em 13 de janeiro. Detectado pela primeira vez pelo Microsoft Threat Intelligence Center (MSTIC), o malware foi instalado em dispositivos pertencentes a "vários governos, organizações sem fins lucrativos e de tecnologia da informação" na Ucrânia. Mais tarde, isso foi relatado para incluir o Serviço de Emergência do Estado e o Departamento de Seguro de Transporte Motorizado. O software, designado DEV-0586 ou WhisperGate, foi projetado para se parecer com um ransomware, mas não possui um recurso de recuperação, indicando a intenção de simplesmente destruir arquivos em vez de criptografá-los para resgate. O MSTIC relatou que o malware foi programado para ser executado quando o dispositivo de destino for desligado. O malware substituiria o registro mestre de inicialização (MBR) por uma nota de resgate genérica. Em seguida, o malware baixa um segundo arquivo .exe, que substituiria todos os arquivos com determinadas extensões de uma lista predeterminada, excluindo todos os dados contidos nos arquivos de destino. A carga útil do ransomware difere de um ataque de ransomware padrão de várias maneiras, indicando uma intenção exclusivamente destrutiva. No entanto, avaliações posteriores indicam que os danos foram limitados, provavelmente uma escolha deliberada dos atacantes.

Reações ao ataque de janeiro

Rússia

A Rússia negou as alegações da Ucrânia de que estava ligada aos ataques cibernéticos.

Ucrânia

Instituições governamentais ucranianas, como o Centro de Comunicações Estratégicas e Segurança da Informação e o Ministério das Relações Exteriores, sugeriram que a Federação Russa foi a perpetradora do ataque, observando que esta não seria a primeira vez que a Rússia atacaria a Ucrânia.

União Europeia

O Alto Representante da União Europeia, Josep Borrell, disse sobre a origem do ataque: "Pode-se muito bem imaginar com certa probabilidade ou margem de erro, de onde pode vir".

OTAN

O Secretário-Geral da OTAN, Jens Stoltenberg, anunciou que a organização aumentaria sua coordenação com a Ucrânia em ciberdefesa diante de possíveis ataques cibernéticos adicionais. A OTAN anunciou mais tarde que assinaria um acordo concedendo à Ucrânia acesso à sua plataforma de compartilhamento de informações de malware.

Ataque de 15 de fevereiro

Em 15 de fevereiro, um grande ataque DDoS derrubou os sites do Ministério da Defesa, do Exército e dos dois maiores bancos da Ucrânia, PrivatBank e Oschadbank. O monitor de segurança cibernética NetBlocks informou que o ataque se intensificou ao longo do dia, afetando também os aplicativos móveis e caixas eletrônicos dos bancos. O The New York Times descreveu-o como "o maior ataque desse tipo na história do país". Autoridades do governo ucraniano afirmaram que o ataque provavelmente foi realizado por um governo estrangeiro e sugeriram que a Rússia estava por trás dele. Embora houvesse temores de que o ataque de negação de serviço pudesse ser coberto por ataques mais sérios, uma autoridade ucraniana disse que nenhum ataque desse tipo foi descoberto.

De acordo com o governo do Reino Unido e com o Conselho de Segurança Nacional dos EUA, o ataque foi realizado pelo Departamento Central de Inteligência (GRU). A autoridade americana de segurança cibernética Anne Neuberger afirmou que a infraestrutura GRU conhecida foi notada transmitindo grandes volumes de comunicações para endereços e domínios IP baseados na Ucrânia. O porta-voz do Kremlin, Dmitry Peskov, negou que o ataque tenha se originado da Rússia.

Ataque de 23 de fevereiro

Um terceiro ataque DDoS derrubou vários sites do governo, militares e bancos ucranianos. Embora os sites militares e bancários tenham sido descritos como tendo "uma recuperação mais rápida", o site da SBU ficou offline por um longo período. Pouco antes das 17h, um malware de limpeza de dados foi detectado em centenas de computadores pertencentes a várias organizações ucranianas. A ESET Research apelidou o malware de HermeticWiper, nomeado por seu certificado de assinatura de código genuíno da empresa Hermetica Digital Ltd, com sede em Chipre. O limpador foi compilado em 28 de dezembro de 2021, o que implica que o ataque havia sido planejado com meses de antecedência. Um dia antes do ataque, a União Europeia havia implantado uma equipe de resposta rápida cibernética composta por cerca de dez especialistas em segurança cibernética da Lituânia, Croácia, Polônia, Estônia, Romênia e Holanda. Não se sabe se essa equipe ajudou a mitigar os efeitos do ataque cibernético.

O ataque coincidiu com o reconhecimento russo das regiões separatistas no leste da Ucrânia e a autorização do envio de tropas russas para lá. Os EUA e o Reino Unido culparam a Rússia pelo ataque. A Rússia negou as acusações e os chamou de "russofóbicos".

2022 na Ucrânia
2022 na informática
Ciberataques
Guerra Russo-Ucraniana

Ataques cibernéticos na Ucrânia em 2022


Cucao e Huillinco são dois lagos no centro da Ilha de Chiloé, Chile, ligados por um estreito que forma um lago hidrológico. Os dois lagos estão orientados no sentido oeste-leste, cortando a cordilheira da costa chilena na Ilha de Chiloé em duas faixas; Piuchén ao norte e Pirulil ao sul. A saída dos lagos, Desaguadero ou Rio Cucao, fica na extremidade ocidental do Lago Cucao e desagua no Pacífico.

Lagos do Chile

Cucao e Huillinco


Limbodessus es un género de coleópteros adéfagos  perteneciente a la familia Dytiscidae.

Especies
Limbodessus amabilis	(Clark 1862)
Limbodessus atypicalis	Watts & Humphreys 2006
Limbodessus barwidgeeensis	Watts & Humphreys 2006
Limbodessus bialveus	(Watts & Humphreys 2003)
Limbodessus bigbellensis	(Watts & Humphreys 2000)

Referencias

 ;  2004: Jumping across Wallace's line: Allodessus Guignot and Limbodessus Guignot revisited (Coleoptera: Dytiscidae, Bidessini) based on molecular-phylogenetic and morphological data. Australian journal of entomology, 43(2): 114-128.  PDF PDF
  1994: Boongurrus rivulus, a new genus and species of water beetle (Coleoptera: Dytiscidae: Bidessini) from northern Queensland, Australia. Journal of the Australian Entomological Society, 33(3): 217-221.
 ;  1999: Three new genera and five new species of Dytiscidae (Coleoptera) from underground waters in Australia. Records of the South Australian Museum, 32: 121-142. PDF
 ;  2000: Six new species of Nirridessus Watts and Humphreys and Tjirtudessus Watts and Humphreys (Coleoptera: Dytiscidae) from underground waters in Australia. Records of the South Australian Museum, 33: 127-144. PDF
 ;  2003: Twenty-five new Dytiscidae (Coleoptera) of the genera Tjirtudessus Watts & Humphreys, Nirripirti Watts & Humphreys and Bidessodes Regimbart from underground waters in Australia. Records of the South Australian Museum, 36(2): 135-188. PDF
 ;  2004: Thirteen new Dytiscidae (Coleoptera) of the genera Boongurrus Larson, Tjirtudessus Watts & Humphreys and Nirripirti Watts and Humphreys, from underground waters in Australia. Transactions of the Royal Society of South Australia, 128: 99-130. PDF
 ;  2006: Twenty-six new Dytiscidae (Coleoptera) of the genera Limbodessus Guignot and Nirripirti Watts & Humphreys, from underground waters in Australia. Transactions of the Royal Society of South Australia, 130: 123-185.
 ;  2009: Fourteen new Dytiscidae (Coleoptera) of the genera Limbodessus Guignot, Paroster Sharp, and Exocelina Broun from underground waters in Australia. Transactions of the Royal Society of South Australia, 133: 62-107.

Enlaces externos

 ION

Bidessini

Limbodessus


Skálafell ist der Name folgender Berge:
 Skálafell (Borgarbyggð), in der Gemeinde Borgarbyggð östlich des Ortes Bifröst im Westen Islands
 Skálafell (Seljadalur), nordöstlich von Mosfellsbær in der Gemeinde Kjósarhreppur im Westen Islands, am Seljadalur
 Skálafell (Þverárdalur), nordöstlich von Mosfellsbær in der Gemeinde Kjósarhreppur und Reykjavíkurborg im Westen Islands, am Þverárdalur
 Skálafell (Grindavík), im äußersten Westen der Gemeinde Grindavík im Südwesten Islands
 Skálafell (Fljótsdalshérað), in der Gemeinde Fljótsdalshérað im Osten Islands
 Skálafell (Helgafellssveit), in der Gemeinde Helgafellssveit im Westen Islands
 Skálafell (Hornafjörður), in der Gemeinde Hornafjörður im Südosten Islands am Skálafellsjökull
 Skálafell (Ísafjarðarbær), in der Gemeinde Ísafjarðarbær im Nordwesten Islands
 Skálafell (Ölfus), in der Gemeinde Ölfus im Südwesten Islands
 Skálafell (Rangárþing ytra), in der Gemeinde Rangárþing ytra im Süden Islands
 Skálafell (Suðurnes), in der Südwest-Region (Suðurnes) Islands

Siehe auch:
 Skálafellsjökull

Skálafell


Justine Willmott (* 30. März 1971) ist eine englische Badmintonspielerin.

Karriere
Justine Willmott war 1995 und 1996 bei den Mauritius International erfolgreich. 1998 siegte sie im Dameneinzel bei den Irish Open. Im Folgejahr nahm sie im Dameneinzel an der Badminton-Weltmeisterschaft teil und wurde dort 17. in der Endabrechnung.

Sportliche Erfolge

Referenzen

Badmintonspieler (England)
Engländer
Brite
Geboren 1971
Frau

Justine Willmott


Das Auslandsamt der Deutschen Dozentenschaft war eine Einrichtung in der Zeit des Nationalsozialismus.

Das Amt hatte seinen Sitz in Berlin. Im  Zweiten Weltkrieg betreute es viele Hunderte Hochschullehrer und Wissenschaftler aus 45 verbündeten oder neutralen Staaten, die an deutschen Hochschulen arbeiteten. In der Betreuung halfen 43 Hauptämter und Stützpunkte in allen Hochschulstädten von Hamburg, Kiel, Danzig und  Königsberg bis Innsbruck, Graz und Wien, von  Straßburg bis Prag und Posen.

Literatur
 Tätigkeitsbericht des Auslandsamtes der Dozentenschaft der Deutschen Universitäten und Hochschulen (1938)
 Bulgarisch-deutsches Akademikertreffen. Das Auslandsamt der Dozentenschaft der Deutschen Universitäten und Hochschulen. Leipzig, 8.–14. Juni 1941
 Jahresarbeitsbericht. Auslandsamt der Dozentenschaft der Deutschen Universitäten und Hochschulen (1941–1943)

Einzelnachweise

Universitätswesen
Wissenschaft im Nationalsozialismus


Der Mount Pelion West  ist ein Berg im Zentrum des australischen Bundesstaates Tasmanien. Er liegt im Zentrum des Cradle-Mountain-Lake-St.-Clair-Nationalparks und am östlichen Rand des Einzugsbereiches des Murchison River. Mit 1.560 m ist er der dritthöchste Berg Tasmaniens und damit einer von nur 8 Gipfeln über 1.500 m.

Lage
Die Netzkoordinaten im UTM-Koordinatensystem lauten 152682 UTM Zone 55S, und eine hochauflösende topografische Karte (1 : 25.000) gibt es von Tasmap (Nr. 4036). Im Westen liegt ausgedehntes, relativ flaches Grasland, im Norden der Cradle Mountain und der Barn Bluff, im Nordosten der Mount Oakleigh, im Osten der Mount Pelion East und gleich anschließend im Süden der Mount Achilles. Am Nordfuß des Berges fließt der Pelion Creek, der in den Oberlauf des Forth River mündet. Der Forth River entspringt unmittelbar östlich des Mount Pelion West in den Frog Flats (720 m), dem niedrigsten Punkt des gesamten Overland Track. Dieser Fernwanderweg passiert den Mount Pelion West in einem Abstand von 2 km.

Geschichte
Der Wanderer und Bergsteiger Keith Ernest Lancaster (1910–2003) erstieg den Mount Pelion West am 30. Januar 1946 nach einem langsamen und quälenden Weg (auf allen vieren) durch Dornengestrüpp (Richea scoparia), das man oft in den alpinen Region um die Berge Tasmaniens findet. Lancaster nannte den Mount Pelion West als einen der Giants of the Reserve. In seinem Bericht über den Aufstieg erwähnte er "das Gewirr enormer Felsblöcke" in der Gipfelregion.

Aufstieg
Auf der Tasmap-Karte ist die ungefähre Lage des Wanderweges verzeichnet, auf dem man den Berg über seinen Nordostsporn besteigt. Der nicht markierte Weg beginnt ca. 250 m östlich der Brücke des Overland Track über den Pelion Creek und führt zwischen zwei Baumstämmen hinauf, die über dem Track hängen. Der Berg ist deutlich schwieriger zu ersteigen als der Mount Pelion East oder der Mount Ossa, die beiden anderen beliebten Abstecher vom 65 km langen Overland Track. Vor allen Dingen liegt dies an dem schwierigen, 500 m langen Quergang durch riesige Diabas-Felsblöcke zum Erreichen des obeliskartigen Gipfelaufbaus.

Weblinks

Einzelnachweise

West Coast Municipality
Tasmanische Wildnis

Mount Pelion West


Izbijanje tornada je pojava više tornada izazvanih istim vremenskim sustavom sinoptičke ljestvice. Broj tornada potrebnih da bi se odredio kao izbijanje obično je najmanje šest do deset.

Tornadi se obično javljaju u toku istog dana, ili se nastavljaju u ranim jutarnjim satima sljedećeg dana, te unutar iste regije. Većina definicija omogućava prekid aktivnosti tornada (vrijeme proteklo od kraja posljednjeg tornada do početka sljedećeg tornada) od šest sati. Ako se aktivnost tornada doista nastavi nakon takvog zatišja, mnoge definicije smatraju da je događaj novo izbijanje. Niz kontinuiranih ili gotovo neprekidnih dana izbijanja tornada je redoslijed izbijanja tornada. Izbijanja tornada obično se javljaju od ožujka do lipnja na velikim ravnicama Sjedinjenih Američkih Država i Kanade, srednjeg zapada Sjedinjenih Država i na jugoistoku SAD-a na području koje se kolokvijalno naziva Aleja tornada. Međutim, epidemije tornada događaju se tijekom drugih doba godine i u ostalim dijelovima svijeta. Sekundarna manje aktivna i godišnje nedosljedna "sezona" tornada u SAD-u događa se u kasnu jesen.

Najveće zabilježeno izbijanje tornada bilo je Veliko izbijanje 2011. godine, s 362 tornada i oko 10 milijardi dolara izravne štete. Ono nadmašuje Veliko izbijanje iz 1974. godine u koje je uračunato 148 tornada. Oboje su se dogodili u Sjedinjenim Državama i Kanadi. Ukupni broj tornada problematična je metoda uspoređivanja izbijanja iz različitih razdoblja, međutim, u SAD-u je posljednjih desetljeća zabilježeno mnogo slabijih tornada, ali ne i jačih nego u prethodnima, zbog poboljšanja njihovog otkrivanja.

Izvori

Meteorologija
Tornadi

Izbijanje tornada


Wilhelm Reinhard (* 4. September 1860 in Neuwied; † 17. Dezember 1922 in Stettin) war ein deutscher evangelischer Theologe und Politiker. Er fungierte für die Evangelische Landeskirche der älteren Provinzen Preußens u. a. als Generalsuperintendent der Kirchenprovinz Westpreußen (1911–1920) und des Westsprengels der Kirchenprovinz Pommern (1921–1922), sowie als Präsident der Verfassunggebenden Versammlung bzw. des Volkstags der Freien Stadt Danzig (1920–1921).

Leben
Nach dem Besuch des Gymnasiums in Neuwied studierte Reinhard Theologie in Halle, Leipzig und Bonn.
Reinhard war Mitglied der Schwarzburgverbindung Nordalbingia Leipzig.

Nach Tätigkeiten als Provinzialvikar der Kurmark und Hilfsprediger am Berliner Dom war er von 1886 bis 1888 in der Inneren Mission tätig, bis 1895 war er Pfarrer in Paplitz bei Baruth, bevor er als Stadtsuperintendent und Erster Pfarrer nach Freystadt in Westpreußen wechselte. 1899 wurde er Generalsuperintendent der Provinz Westpreußen. Zum Reformationsjubiläum 1917 promovierte ihn die Theologische Fakultät der Albertus-Universität Königsberg ehrenhalber zum Doktor der Theologie.

Ab 1907 war Reinhard Mitglied der Generalsynode. Er saß in der Preußischen Landesversammlung und wurde 1920 als Listenführer der Deutschnationalen Volkspartei (DNVP) Abgeordneter des Volkstages in Danzig.

Einzelnachweise

Evangelischer Theologe (20. Jahrhundert)
Evangelischer Theologe (19. Jahrhundert)
DNVP-Mitglied
Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Landtagsabgeordneter (Danzig)
Generalsuperintendent (Kirchenprovinz Pommern)
Christlicher Geistlicher (Danzig)
Korporierter im Schwarzburgbund
Deutscher
Geboren 1860
Gestorben 1922
Mann
Ehrendoktor der Albertus-Universität Königsberg

Wilhelm Reinhard (Theologe)