In mathematics, the field trace is a particular function defined with respect to a finite field extension L/K, which is a K-linear map from L onto K.

Definition
Let K be a field and L a finite extension (and hence an algebraic extension) of K. L can be viewed as a vector space over K. Multiplication by α, an element of L,
,
is a K-linear transformation of this vector space into itself. The trace, TrL/K(α), is defined as the trace (in the linear algebra sense) of this linear transformation.

For α in L, let σ(α), ..., σ(α) be the roots (counted with multiplicity) of the minimal polynomial of α over K  (in some extension field of K). Then

If L/K is separable then each root appears only once (however this does not mean the coefficient above is one; for example if α is the identity element 1 of K then the trace is [L:K ] times 1).

More particularly, if L/K is a Galois extension and α is in L, then the trace of α is the sum of all the Galois conjugates of α, i.e.,

where Gal(L/K) denotes the Galois group of L/K.

Example
Let  be a quadratic extension of . Then a basis of  is  If  then the matrix of  is:
,
and so, . The minimal polynomial of α is .

Properties of the trace
Several properties of the trace function hold for any finite extension.

The trace  is a K-linear map (a K-linear functional), that is
.

If  then

Additionally, trace behaves well in towers of fields: if M is a finite extension of L, then the trace from M to K is just the composition of the trace from M to L with the trace from L to K, i.e.
.

Finite fields
Let L = GF(qn) be a finite extension of a finite field K = GF(q). Since L/K is a Galois extension, if α is in L, then the trace of α is the sum of all the Galois conjugates of α, i.e.

In this setting we have the additional properties:
 .
 For any , there are exactly  elements  with .

Theorem. For b ∈ L, let Fb be the map  Then  if . Moreover, the K-linear transformations from L to K are exactly the maps of the form Fb as b varies over the field L.

When K is the prime subfield of L, the trace is called the absolute trace and otherwise it is a relative trace.

Application
A quadratic equation,  with a ≠ 0, and coefficients in the finite field  has either 0, 1 or 2 roots in GF(q) (and two roots, counted with multiplicity, in the quadratic extension GF(q2)). If the characteristic of GF(q) is odd, the discriminant  indicates the number of roots in GF(q) and the classical quadratic formula gives the roots. However, when GF(q) has even characteristic (i.e.,  for some positive integer h), these formulas are no longer applicable.

Consider the quadratic equation  with coefficients in the finite field GF(2h). If b = 0 then this equation has the unique solution  in GF(q). If  then the substitution  converts the quadratic equation to the form:

This equation has two solutions in GF(q) if and only if the absolute trace  In this case, if y = s is one of the solutions, then y = s + 1 is the other. Let k be any element of GF(q) with  Then a solution to the equation is given by:

When h = 2m + 1, a solution is given by the simpler expression:

Trace form
When L/K is separable, the trace provides a duality theory via the trace form''': the map from  to K sending  to Tr(xy) is a nondegenerate, symmetric bilinear form called the trace form. If L/K is a Galois extension, the trace form is invariant with respect to the Galois group.

The trace form is used in algebraic number theory in the theory of the different ideal.

The trace form for a finite degree field extension L/K has non-negative signature for any field ordering of K.  The converse, that every Witt equivalence class with non-negative signature contains a trace form, is true for algebraic number fields K.

If L/K'' is an inseparable extension, then the trace form is identically 0.

See also
 Field norm
 Reduced trace

Notes

References

Further reading

 Section VI.5 of

Field (mathematics)

Field trace


Dave Hause (* 12. März 1978 in Philadelphia, Pennsylvania, USA) ist ein amerikanischer Sänger und Songwriter.

Leben

Im Elternhaus wuchs Dave Hause mit Musik von Bob Dylan, The Beatles und Bruce Springsteen auf. Ein Onkel nahm Dave im Alter von acht Jahren mit auf ein Konzert seiner ersten Lieblingsband The Hooters, was bei ihm früh die Begeisterung für Livemusik weckte. Als Jugendlicher wurde Hause durch Metal und Punk von Bands wie Aerosmith, Iron Maiden, Metallica, Misfits und The Clash geprägt. Noch als Teenager begann Dave Hause seine Karriere zunächst als Gitarrist, später auch als Sänger und Frontmann in diversen Hardcore- und Punkbands in Philadelphia.

In den 1990er Jahren war Dave Hause der Gitarrist in einer Hardcore-/Punk-Band namens Step Ahead. Nachdem sich die Band auflöste, starteten Hause (Gitarre, Hintergrundgesang) und Brendan Hill die Band The Curse. Den Zugang zur Punk-Szene erarbeitete er sich mit Anfang 20 als Merchandiser für Kid Dynamite, sowie als Roadie für Sick Of It All und The Bouncing Souls, was ihm wichtige Kontakte und Erfahrungen ermöglichte. Von 2002 bis 2004 war Hause Gitarrist in der Band Paint It Black.

Im April 2004 gründete Dave Hause die Punkband The Loved Ones, in der er erstmals neben der Gitarre auch den Part des Leadsängers und Haupt-Songwriters übernahm. Die Band tourte u. a. mit The Bouncing Souls und NOFX. 2010 stellten The Loved Ones ihre Aktivität ein, woraufhin Dave Hause seine Karriere als Solo-Künstler fortführte.

Bereits 2009 begann Dave Hause mit den Aufnahmen für sein erstes Soloalbum namens Resolutions, das im Januar 2011 erschien. Am 12. April 2011 wurde ein Musikvideo für den Song Time Will Tell veröffentlicht.
Das Video ist eine Hommage an Martin Scorseses Kurzfilm The Big Shave (1967). 2011 war Dave Hause Teil der Revival Tour, nebst Chuck Ragan, Brian Fallon (The Gaslight Anthem) und Dan Adriano (Alkaline Trio). Diese Tour verhalf ihm vor allem in Europa zu einem wachsenden Publikum und bekräftigte ihn in der Fokussierung auf seine Solo-Karriere.

Am 8. Oktober 2013 erschien sein zweites Soloalbum Devour. Im Dezember 2014 wurde der Song "Seasons Greetings From Ferguson" in Form eines Lyric-Videos veröffentlicht. Das Lied thematisiert die Polizeigewalt gegen Schwarze in den USA und bezieht sich auf den Todesfall Michael Brown. Das Lied wurde später auch in einem Video der Kampagne "Ferguson Action" verwendet.

Das dritte Soloalbum von Dave Hause Bury Me In Philly erschien am 3. Februar 2017, aufgenommen und produziert in Philadelphia von Eric Bazilian (The Hooters) und William Wittman. Einige Tage vor der offiziellen Veröffentlichung war das Album bereits auf mehreren Internetseiten in ganzer Länge zu hören. Vom Rolling Stone als Vereinigung von Punk und Americana beschrieben, ist dieses – im Gegensatz zu Devour – positive und hoffnungsvolle Album im Wesentlichen durch eine neue Liebe, den Umzug von Philadelphia nach Kalifornien und die neue musikalische Zusammenarbeit mit Daves Bruder Tim Hause geprägt.

Nachdem Dave Hause mit seinem Solo-Material live bisher lediglich allein oder als Duo aufgetreten war, wurde für die Bury Me In Philly Tournee erstmals eine Begleitband zusammengestellt. Mit Daves Bruder Tim an der Leadgitarre, Miles Bentley am Bass, Kevin Conroy am Schlagzeug und Kayleigh Goldsworthy am Keyboard spielten Dave Hause & The Mermaid 2017 insgesamt 139 Konzerte. Nach einigen Record Release Konzerten in den USA führte die Bury Me In Philly Tournee nach Europa, wo das erste Konzert der Band am 1. März 2017 in Köln vom WDR für die Fernsehsendung Rockpalast aufgezeichnet wurde.

Stil
In seiner musikalischen Entwicklung trat die anfänglich aggressive Art der Darstellung immer weiter in den Hintergrund zugunsten eines melodischeren Sounds und stärkeren Fokus auf die Texte. Mit Anfang 30 startete er schließlich seine Solo-Karriere als Singer-Songwriter. Heute nennt Dave Hause Musiker wie Tom Petty, Patty Griffin oder Brandi Carlile als seine größten musikalischen Vorbilder.

Diskografie

EPs
 "Melanin" 7" (Bantic Media, 2010)
 "Resolutions" (2010)
 "Resolutions" 7" (Side One Dummy Records, 2012)
 "Heavy Heart" 7" (Jade Tree Records, 2012)
 "Pray for Tucson" 7" (Bridge Nine Records, 2012)
 "Time Will Tell" 7" (Chunksaah Records, 2012)
 "C'mon Kid" 7" (Sabot Productions, 2012)
 "C'mon Kid" 7" (Xtramile Recordings, 2013)
 "Home Alone" (Rise Records, 2015)
 "September Haze" (End Hits Records, 2019)

Alben
 Resolutions (Xtra Mile Recordings, 2011)
 Devour (Cargo Records, 2013)
 Bury Me in Philly (Rise Records, 2017)
 Kick (Rise Records, 2019)
 Blood Harmony (Rise Records, 2021)

Videographie
 "Time Will Tell" (2011)
 "C'mon Kid" (2011)
 "C'mon Kid" (PIV session – 2011)
 "The Flinch" (2017)

Weblinks
 Dave Hauses offizielle Internetpräsenz

Einzelnachweise

Sänger
US-Amerikaner
Geboren 1978
Mann

Dave Hause


كانت مقدونيا  مملكة قديمة على محيط اليونان العتيقة والكلاسيكية، ولاحقًا الدولة المهيمنة في اليونان الهلنستية. تأسست المملكة وحكمتها في البداية السلالة الأرغية الملكية، تبعتها السلالات الأنتيبترية والأنتيغونية. كان موطن المقدونيين القدماء في أقرب مملكة تتمركز في الجزء الشمالي الشرقي من شبه الجزيرة اليونانية، ويحدها إبيروس من الغرب، وبايون من الشمال، وتراقيا من الشرق، وثسلي من الجنوب.

قبل القرن الرابع قبل الميلاد، كانت مقدونيا مملكة صغيرة خارج المنطقة التي تسيطر عليها دول المدن الكبرى مثل أثينا وأسبرطة وطيبة، وخضعت لفترة وجيزة للإمبراطورية الأخمينية. في عهد الملك أرجيد فيليب الثاني (359- 336 قبل الميلاد)، أخضعت مقدونيا اليونان القارية والمملكة الأودراسية والتراقية من خلال الغزو والدبلوماسية. بمساعدة جيشه الذي أعاد تنظيمه، ليتكوّن من فيالق تستخدم الساريسا (رمح طويل)، هزم فيليب الثاني القوات العسكرية في أثينا وطيبة في معركة خيرونيا في 338 قبل الميلاد. حقق ابن فيليب الثاني الإسكندر الأكبر، الذي قاد اتحادًا من الولايات اليونانية هدف والده في قيادة اليونان بأكملها عندما دمر طيبة بعد اندلاع الثورة. خلال حملة الفتح اللاحقة للإسكندر، أطاح بالإمبراطورية الأخمينية وغزا الأراضي التي امتدت حتى نهر السند. لفترة وجيزة، كانت إمبراطوريته هي الأقوى في العالم (الدولة الهلنستية النهائية)، وأعلنت الانتقال إلى فترة جديدة من الحضارة اليونانية القديمة. ازدهرت الفنون والأدب اليوناني في الأراضي المحتلة الجديدة وشهدت البلاد تطورات فلسفية وهندسية وعلمية انتشرت في معظم أنحاء العالم القديم. ويعود الفضل الكبير إلى مساهمات أرسطو معلم الإسكندر، الذي أصبحت كتاباته حجر الزاوية الأساس في الفلسفة الغربية.

بعد وفاة الإسكندر في 323 قبل الميلاد، تلا ذلك حروب ملوك طوائف الإسكندر، وتقسيم إمبراطورية الإسكندر قصيرة العمر، ظلت مقدونيا مركزًا ثقافيًا وسياسيًا يونانيًا في منطقة البحر الأبيض المتوسط إلى جانب مصر البطلمية والإمبراطورية السلوقية ومملكة بيرغامون. شاركت مدن مهمة مثل بيلا وبدنا وأمفيبولس في صراعات على السلطة للسيطرة على الإقليم. أُسّسَت مدن جديدة، مثل سالونيك، التي أسّسها كاساندر (سميت باسم زوجته ثيسالونيكي المقدونية). بدأ تراجع مقدونيا مع الحروب المقدونية وصعود روما كقوة متوسطية رائدة. في نهاية الحرب المقدونية الثالثة في مَعْرَكة بَيدناْ عام 168 قبل الميلاد، ألغيت المَلَكية المقدونية واستبدلت بالدول العميلة الرومانية. أعيد إحياء الملكية لفترة قصيرة خلال الحرب المقدونية الرابعة في 150-148 قبل الميلاد، قبل أن تنتهي بإنشاء مقاطعة مقدونيا الرومانية.

سهّل الملوك المقدونيون، الذين استحوذوا على السلطة المطلقة وقادوا موارد الدولة مثل الذهب والفضة، عمليات التعدين لسك العملة، وتمويل جيوشهم. وفي عهد فيليب الثاني البحرية المقدونية. على عكس الدول الخلف الأخرى بعد حرب ملوك الطوائف، لم يتم تبنّي العبادة الإمبراطورية التي رعاها الإسكندر في مقدونيا، ومع ذلك فقد تولى الحكام المقدونيون أدوارًا ككهنة كبار للمملكة ورعاة بارزين للطوائف المحلية والدولية للدين الهلينستي. كانت سلطة الملوك المقدونيين محدودة نظريًّا من قبل مؤسسة الجيش، في حين تمتعت بعض البلديات داخل الكومنولث المقدوني بدرجة عالية من الحكم الذاتي وكان لديها حكومات ديمقراطية مع تجمعات شعبية.

التاريخ

التاريخ الباكر والأسطورة
أفاد المؤرخون اليونانيون الكلاسيكيون هيرودوت وثوقيديدِس إنّه بحسب الأسطورة الملوك المقدونيون من السلالة الأرغية هم أحفاد تيمينوس ملك أرغوس، وبالتالي يمكن أن يزعموا أن هرقل الأسطوري أحد أسلافهم وبأنّهم ينحدرون من سلالة مباشرة عن زيوس، رئيس مجموعة الآلهة اليونانية. تقول الأساطير المتناقضة إنّ بيرديكاس الأول المقدوني أو كارانوس المقدوني مؤسس السلالة الأرغية، مع خمسة أو ثمانية ملوك قبل أمينتاس الأول. قبلت سلطات الهيلانوديكاي (مجموعة القضاة) في الألعاب الأولمبية القديمة بفرضية انحدار السلالة الأرغية من تيمينوس، ما سمح للإسكندر الأول المقدوني (498-454 قبل الميلاد) بالدخول في المسابقات بسبب إرثه اليوناني. لا يُعرف الكثير عن المملكة قبل عهد والد ألكسندر الأول أمينتاس الأول المقدوني (حكم 547- 498 قبل الميلاد) خلال الفترة العتيقة.

تقع مملكة مقدونيا على طول نهري هالياكمون وفاردار في مقدونيا السفلى، شمال جبل أوليمبوس. يقترح المؤرخ روبرت مالكولم إرينغتون أن أحد أقدم ملوك الأسرة الأرغية أسس أغاي (فيرغينا الحديثة) كعاصمتهم في منتصف القرن السابع قبل الميلاد. قبل القرن الرابع قبل الميلاد، غطّت المملكة منطقة تتطابق تقريبًا مع الأجزاء الغربية والوسطى من منطقة مقدونيا في اليونان الحديثة. توسّعت تدريجيًا في منطقة مقدونيا العليا، التي تسكنها قبائل لينسيتي وإليميوتاي اليونانية، وفي مناطق إيماثيا، وإرديا، وبوتي، وميغدونيا، وكريستونيا، والموبيا، التي كانت تسكنها شعوب مختلفة مثل التراقيين والفريجيين. يضم جيران مقدونيا غير اليونانيين التراقيين، الذين يسكنون مناطق في الشمال الشرقي، والإيليريون في الشمال الغربي، والبايونيون في الشمال، في حين أن أراضي ثيساليا في الجنوب وإبيروس في الغرب يسكنها الإغريق مع ثقافات مماثلة للمقدونيون.

بعد عام من بدء داريوس الأول من بلاد فارس (حكم 522- 486 قبل الميلاد) غزواته إلى أوروبا ضد السكوثيين أو الإصقوث، والبايونيين، والتراقيين، والعديد من المدن اليونانية في البلقان، استخدم الجنرال الفارسي ميغابازوس الدبلوماسية لإقناع أمينتاس الأول بالخضوع كدولة تابعة للإمبراطورية الأخمينية، ممّا أعلن بداية فترة مقدونيا الأخمينية. توقفت الهيمنة الأخمينية الفارسية على مقدونيا لفترة وجيزة مع اندلاع الثورة الأيونية (499- 493 قبل الميلاد)، لم يستمرّ ذلك طويلًا وأعاد الجنرال الفارسي ماردونيوس البلاد تحت الهيمنة الأخمينية.

على الرغم من أن مقدونيا تمتعت بدرجة كبيرة من الحكم الذاتي ولم تكن أبدًا ساتراب (أي مقاطعة) من الإمبراطورية الأخمينية، كان عليها أن تقدم قوات للجيش الأخميني. قدم الإسكندر الأول الدعم العسكري المقدوني إلى خشايارشا الأول (حكم 486- 465 قبل الميلاد) خلال الغزو الفارسي الثاني لليونان 480-479 ق.م، وقاتل الجنود المقدونيون إلى جانب الفرس في معركة بلاتيا سنة 479 ق.م. بعد الانتصار اليوناني في سلاميس عام 480 ق.م، وُظَّف ألكسندر كدبلوماسي أخميني لاقتراح معاهدة سلام وتحالف مع أثينا، الأمر الذي قوبل بالرفض. بعد ذلك بوقت قصير، اضطرّت القوات الأخمينية إلى الانسحاب من البر الرئيسي لأوروبا، معلنةً نهاية السيطرة الفارسية على مقدونيا.

المجتمع والثقافة

الأدب والتربية والفلسفة والرعاية
كان بيرديكاس الثاني المقدوني قادرًا على استضافة زوار من المثقفين اليونانيين الكلاسيكيين المشهورين في بلاطه الملكي، مثل الشاعر الغنائي ميلانيبيدس والطبيب الشهير أبقراط، ويحتمل أن بندار ألف كتابه أنكوميون المكتوب للإسكندر الأول المقدوني في بلاطه. استقبل أرخيلاوس الأول في بلاطه علماء وفنانين ومشاهير يونانيين أكثر من أسلافه. وكان من ضيوفه المحترمين الرسام زيوكس، والمهندس المعماري كاليماخوس، والشعراء خوريلوس من ساموس، وتيموثيوس من ميليتوس، وأغاثون، بالإضافة إلى الكاتب المسرحي الأثيني الشهير يوريبيديس. انتقل الفيلسوف أرسطو، الذي درس في أكاديمية أثينا الأفلاطونية وأنشأ المدرسة الأرسطية للفكر، إلى مقدونيا، ويقال إنه درس الإسكندر الأكبر الشاب، بالإضافة إلى عمله كدبلوماسي محترم لفيليب الثاني. كان بيرو من إليس من حاشية الإسكندر من الفنانين والكتاب والفلاسفة، وهو مؤسس البيرونية، مدرسة شكوكية فلسفية. في خلال الفترة الأنتيغونية، عزز أنتيغونوس غوناتاس العلاقات الودية مع مينديموس من إريتريا، مؤسس المدرسة الإريترية للفلسفة، وزينون، مؤسس الرواقية.

الرياضة والترفيه
عندما قدم الإسكندر الأول المقدوني طلبًا للمنافسة في سباق العدو في الألعاب الأولمبية القديمة، رفض منظمو الحدث في البداية طلبه، موضحين أنه لا يُسمح إلا لليونانيين بالمنافسة. ولكن، قدم الإسكندر الأول دليلًا على أصل السلالة الأرجيدية الملكية يظهر نسب السلالة التيمينوسية الأرغوسية القديمة، وهي خطوة أقنعت في النهاية سلطات هلانوديكاي (قضاة الإغريق) الأولمبية بأصله اليوناني وقدرته على المنافسة. بحلول نهاية القرن الخامس قبل الميلاد، توج الملك المقدوني أرخيلاوس الأول بإكليل الزيتون في كل من أولمبيا ودلفي (في الألعاب البثيادية) للفوز في مسابقات سباقات العجلات الحربية. يُزعم أن فيليب الثاني سمع عن الانتصار الأولمبي لحصانه (إما في سباق خيول فردي أو سباق عجلات حربية) في نفس اليوم الذي وُلد فيه ابنه الإسكندر الأكبر، إما في 19 أو 20 يوليو 356 قبل الميلاد. تنافس المقدونيون غير الملكيين أيضًا وفازوا في العديد من المسابقات الأولمبية بحلول القرن الرابع قبل الميلاد. بالإضافة إلى المسابقات الأدبية، نظم الإسكندر الأكبر مسابقات للموسيقى وألعاب القوى في أنحاء إمبراطوريته.

التكنولوجيا والهندسة

العمارة
لم تمثل العمارة المقدونية، رغم استخدامها مزيجًا من الأشكال والأنماط المختلفة من بقية اليونان، أسلوبًا فريدًا أو متباينًا عن العمارة اليونانية القديمة الأخرى. فضل المعماريون المقدونيون النظام الأيوني، من بين النظم الكلاسيكية، خاصةً في الفناءات المعمدة في المنازل الخاصة. توجد العديد من الأمثلة الباقية، وإن كانت أطلال، من العمارة المقدونية الفخمة، تشمل قصر في موقع العاصمة بيلا، ومقر صيفي في فيرغينا بالقرب من العاصمة القديمة إيغاي، والمقر الملكي في ديميترياس بالقرب من فولوس المعاصرة. توجد في فيرغينا أنقاض ثلاث صالات ولائم ذو أرضيات مبلطة بالرخام (مغطاة بحطام بلاط السقف) بأبعاد مخطط أرضية تقارب 16.7 × 17.6 متر (54.8 × 57.7 قدم) ومقدمةً على الأرجح أقدم الأمثلة على السطح الجملوني الخشبي الضخم، إذا يعود تاريخها إلى عهد أنتيغونوس الثاني غوناتاس أو حتى إلى بداية الفترة الهلنستية. تميزت العمارة المقدونية اللاحقة أيضًا بالأقواس والأقبية. تحتوي قصور فيرغينا وديمترياس على جدران مصنوعة من الطابوق المجفف، في حين يملك القصر الأخير أربعة أبراج زاوية حول فناء مركزي على شكل مقر محصن مناسب لملك أو على الأقل حاكم عسكري.

رعى الحكام المقدونيون أيضًا أعمال الهندسة المعمارية خارج مقدونيا. أقام فيليب الثاني، مثلًا، بعد انتصاره في معركة خيرونيا (338 قبل الميلاد)، مبنى تذكاريًا دائريًا في أولمبيا يُعرف باسم فيليبيون، مزينًا بتماثيل تصوره، ووالديه أمينتاس الثالث المقدوني ويوريديس الأول المقدوني، وزوجته أوليمبياس وابنه الإسكندر الأكبر.

التكنولوجيا والهندسة العسكرية
بحلول الفترة الهلنستية، أصبح شائعًا بالنسبة للدول اليونانية تمويل تطوير ونشر معدات حصار أكثر قوة تعمل بالفتل، وسفن بحرية، وتصميمات موحدة للأسلحة والدروع. في عهد فيليب الثاني والإسكندر الأكبر، أجريت تحسينات على مدفعية الحصار مثل عرادة قذف الرماح ومعدات الحصار مثل أبراج الحصار المتحركة الضخمة. أكد كل من ي. دبليو. مارسدن وم. ي. تريستر أن الحاكمين المقدونيين أنتيغونوس الأول مونوفثالموس وخليفته ديمتريوس الأول المقدوني امتلكا أقوى مدفعية حصار في العالم الهلنستي في نهاية القرن الرابع قبل الميلاد. استلزم حصار سالاميس، قبرص، في عام 306 قبل الميلاد، بناء معدات حصار كبيرة وتجنيد حرفيين من أجزاء من غرب آسيا. بني برج الحصار بتكليف من ديمتريوس الأول للحصار المقدوني لرودس (305-304 قبل الميلاد) والذي أداره أكثر من ثلاثة آلاف جندي وبني على ارتفاع تسعة طوابق. امتلك قاعدة مساحتها 4,300 قدم مربع (399 متر مربع)، وثماني عجلات توجه في أي اتجاه بواسطة محاور، وثلاثة جوانب مغطاة بألواح حديدية لحمايته من الحرق، ونوافذ تفتح ميكانيكيًا (محمية بستائر جلدية محشوة بالصوف لتخفيف صدمات قذائف العرادة) بأحجام مختلفة لاستيعاب إطلاق القذائف التي تراوحت من السهام إلى الرماح الأكبر حجمًا.

أثناء حصار فيليب الخامس المقدوني لإخينوس عام 211 قبل الميلاد، بنى المحاصرون أنفاقًا لحماية الجنود والمنقبون أثناء تنقلهم ذهابًا وإيابًا من المعسكر إلى أعمال الحصار. وشمل برجي حصار متصلين بحائط ساتر مؤقت من الخوص ومثبت عليهما عرادة قذف الحجارة، وسقائف لحماية المسلك من ضربات المدق. رغم سمعة مقدونيا المبكرة كدولة رائدة في تكنولوجيا الحصار، أصبحت الإسكندرية في مصر البطلمية مركزًا للتحسينات التكنولوجية للمنجنيق بحلول القرن الثالث قبل الميلاد، كما يتضح من كتابات فيلون الإسكندري.

انظر أيضًا
 النزاع على تسمية مقدونيا
 جمهورية مقدونيا

ملاحظات

مراجع

146 ق م
اليونان القديمة
انحلالات الألفية 1 ق.م في اليونان
أنظمة ملكية سابقة في أوروبا
إمبراطوريات سابقة في أوروبا
تاريخ جمهورية مقدونيا
تاريخ قديم
تأسيسات القرن 9 ق م في اليونان
دول هلنستية
دول وأقاليم انحلت في القرن 2 ق م
دول وأقاليم أسست في القرن 9 ق م
مقدونيا القديمة
مقدونيون قدماء
ممالك في اليونان القديمة

مملكة مقدونيا


Tibet Budizmi. Tibet, Moğolistan ve Bhutan başlıca olmak üzere Nepal, Hindistan, Çin, Rusya ve bazı Orta Asya Türklerinde takip edilen Budizm koludur. Kimi yerlerde Lamacılık olarak da adlandırılmaktadır. Tibetçe Lama (= öğretmen) den doğan bu kelime, aynı zamanda bir unvan olarak da kullanılmaktadır. Budizmin Vajrayana koluna aittir.

Tarihsel Gelişimi

Budizm, Tibet'e  M.S. 5. yüzyılda gelmiş ve 7. yüzyılda Tibet Kralı Srongtsen Campo tarafından yaygın hâle getirilmiştir. Sekizinci yüzyılda ilk defa, Tibet budistleri kurumsal bir yapı kazanmıştır. Bugünkü kırmızı şapkalılar lakaplı Niyingma okuluna ait Tibet rahipleri, bu ilk yapının devamıdır. Tibet Budizmi'nin uygulanan şeklinde, Buda Dharma'nın öğrenilmesi, ahlâkî öğütler, nefisle mücadele, tefekkür ve meditasyon gibi içe bakış yöntemleri önemli yer tutar.

On birinci yüzyılda yaşamış bir Hint Budist üstat olan Atisha ve 14. yüzyılda yaşamış Tibetli Budist üstad Je Tsongkhapa'nın Budist öğretiye çok önemli katkıları olmuş ve bu da sarı şapkalılar lakaplı Gelugpa okulunun doğmasına yol açmışdır. Tibet'in ruhani lideri Dalai Lama da Gelugpa kolundandır.

Ana olarak Nyingma ve Gelugpa okulları dışında Tibet Budizminde bir de Sakya ve Kagyu okulları bulunur. Özünde aynı Buda Dharma'yı paylaşan okullarda sadece ileri uygulamalarda ufak farklılıklar görülür.

Budist terimi daha çok batıda kullanılan bir terim olup, bu terimin Tibetçedeki karşılığı Nangpa'dır. Kelime olarak içe bakan, içte araştıran anlamına gelmektedir.

31 mart 1959'da Komünist Çin'in Tibet'in kutsal şehri Lhasa'yı kuşatmaya almaya başlamasıyla, zamanın Hindistan başbakanı Nehru'nun daveti üzerine Dalai Lama ile birlikte yaklaşık 80.000 Tibetli Hindistan'a geçiş yapmış ve buradan Hindistan'ın değişik yerlerine, Nepal, Bhutan ve dünyanın değişik yerlerine mülteci olarak yerleşmiştir. Tibet Budizminin lideri Dalai Lama ve birçok Tibet Budist manastırları bugün Hindistan sınırları içerisindeki Dharamsala'da yerleşik durumdadır.

Tibet Budizmi, insan ruhunun ölüm olayından tekrar doğmasına dek içinde bulunacağı koşulları ve geçireceği bilinç hallerini ayrıntılı bir biçimde açıklayan ve ruha ölüm sonrasında geçirebileceği haller konusunda rehberlik yapan Tibet'in Ölüler Kitabı-Bardo Thödol, farkındalık uygulamaları, ileri seviye içebakış-meditasyon teknikleri ve şefkat geliştirme uygulamaları ile öne çıkan, Budizm'in önemli bir koludur.

Yayılma
Başlangıçta, Vajrayana öğretisi Tibet-Moğolistan bölgesinde, Buryatya ve Tuwinien'den Moğolistan'a kadar yayılmıştır. En geniş kapsamdaki öğreti Hindistan'dan çıkmıştır; ancak Hindu Advaita-Vedanta olarak adlandırılan öğretiler bazı farklılıkları ile muhafaza edilmiştir. Ayrıca tantrik öğretiler Çin'e ve Japonya'ya tanıtılmıştır. Vajrayana Budizm'i Bhutan'da devlet dinidir. Önemli farklılıklar ile de olsa geleneksel olarak meydana gelmiş Lamaist bir halk Avrupa'da yaşamaktadır ve bu halka Kalmücken denmektedir. Son yüzyılın 70'li ve 80'li yıllarından beri Vajrayana topluluğu Batı'da giderek artmaktadır. Tibet Budizm'i özellikle Avrupa ve ABD içinde yerleşmiştir.

Tibet Vajrayana'sında okullar
Tibet'te Budizm farklı okullara ve yayılma alanlarına ayrılmıştır. Nyingma, Kagyü, Sakya ve Gelug okulları bunların en önemlilerindendir. Dışarıdan bakıldığında Budizm'in Tibet versiyonunun bölümleri farklı farklı okulların içinde ortaya çıkmıştır. Bu okulların destekçileri tarafından günümüzdeki okulların özgünlüğüne büyük değer verilmektedir. Bütün bu özverilere rağmen bu okullar arasında öğretiler ve uygulamalar alanında yoğun bir alış veriş meydana gelmiştir. Oluşumlarındaki bütün farklılıklara rağmen birbirleri arasındaki ortak noktaların ağır bastığı söylenmektedir.

Nyingma
Nyingma geleneği, Tibet Budizm'inin 4 büyük okulundan en eski olanıdır. Tantra üstadı Padmasambhava'yı yeniden canlandırır. Bu gelenek 8. yüzyıl Budizm yazıtlarının Sanskritçeden Tibetçeye olan ilk çeviri aşamaları ile oluşmuştur. Bu yazıtların içerisinde, Buda'nın öğretilerinin Tibet'e yayılmasının nedenleri bulunmaktadır. Bu geleneğin içinde tam mükemmellik anlamına gelen Dzogchen'in öğretileri büyük öneme sahiptir.

Tibet Budizm'inin dört büyük okulundan bu en eskisi "Ataların Okulu" olarak da adlandırılır. Bu okulun üyelerine Nyingmapa adı verilir.

Tarihi
Budizm, 8. yüzyılda Hindistan'dan Tibet'e aktarılmıştır. Tibet'e Budizm'i bu yüzyılda Padmasambhava getirmiştir. Padmasambhava ismi, Sanskritçede "nilüfer çiçeğinden doğmuş" anlamına gelmektedir. Padmasambhava, Bhutan ve Tibet'te, Nyingma okulunun mensupları tarafından daha çok 2. Buda olarak görülür ve Guru Rinpoche olarak da bilinir.

Guru Rinpoche Budizm'in her şeyden önce tantrik eğilimlerini vurgular. Bu, onun gücü ve yaptırımı aracılığıyla Tibet'in şeytan ve ruhlarını mağlup ettiğinin, koruyucu olarak ettiği yemin ile de Buda'nın öğretilerine bağlı olduğunun göstergesidir. Bu nedenle, o zamana kadar Tibet'te geçerli olan Bön dinine karşı Vajrayana Budizm'i üstün gelmiştir. Nyingma Geleneği "Eski çevirilerin" okulu olarak da tanımlanır ve Guru Rinpoche ve Shantarakshita'nın (Başrahip) öğreti faaliyetleri ile başlayan ilk geleneksel düşünceye doğru yol açar.

Guru Rinpoche ve Shantarakshita, Tibet'teki ilk Budist manastır Samye'yi kurmuşlardır. Bu manastır, zamanının en önemli öğreti merkezi haline gelmiştir. Kral Trisong Detsen, (Trisong Detsen 756 ve 796 yılları arasındaki Tibet kralıdır. Budizm'in Tibet'e kesin ve resmi olarak girişi onun zamanında olmuştur) Guru Rinpoche ve öğrencilerine Budist öğretilerin Sanskritçeden Tibetçeye çevirme görevini vermiştir. Guru Rinpoche ve Shantarakshita, bu görevi yerine getirebilmek için 108 çevirmen yetiştirmiştir. Bu büyük çeviri sürecinin yazılı ürünleri Tibet Budizm'inin bütün okullarının temelini oluşturur. Sadece tantrik eserlerde ve aktarım esnasında farklılıklar olmuştur. 8. yüzyıldan 11. yüzyıla kadar Nyingma Geleneği Tibet'teki tek Budist okuluyken, 11. yüzyıldan itibaren "Yeni Çevirilerin" okulları (Tibet Sarma) ortaya çıkmıştır. Bu yeni çeviriler esas olarak Tantra'nın o güne dek henüz çevrilmemiş aktarımlarına dayanır.

Nyingma'nın Altı Büyük Merkezi
Tibet'te 55 yıl bulunması ve bu süre zarfında birçok öğrencinin kurtuluşuna öncülük etmesi konusunda Padmasambhava'nın hayat hikâyeleri en geniş anlamıyla diğerleriyle örtüşmektedir. Nyingma geleneğine göre, bu Dünyada Padmasambhava halen hassas varlıkların kurtuluşuna öncülük etmek için çalışır. O'nun inayeti (ihsanı); kendisine yönelen, yakınlık gösteren bütün kişiler içindir. Tibet'teki Nyingma okullarının manastırları Samye, Mindröl-Ling, Dorje Drag, Pelyül, Dzogchen, Schechen ve Kathog'dur. Nyingma manastırlarının büyük bir kısmının oluşumu Nyingma'nın bu büyük merkezlerinden ayrılmasıyla oluşmuştur.
Kaynak

Termalar ve Tertönler
Tibet Budizm'inin bir özelliği de gizli hazineleridir (Tibet Terma). Guru Rinpoche ve onun yakın öğrencileri ayin eşyalarını ve kutsal emanetleri, metinlerin yüzlercesini gizli bir yerde saklamıştır. Bu saklama işi Budizm öğretilerini,  836–842 yıllarının Budizm'e düşmanca bakan Tibet kralı Langdarma'nın tahriplerinden korumak için yapılmıştır. Bu sebeple özellikle Nyingma geleneğinde, iki değişik aktarım doğmuştur. Bunlar; üstattan öğrenciye kesintisiz bir dizge içindeki "uzun" aktarım yolu ve gizli hazinelerin "kısa" aktarım yolu olarak adlandırılmıştır. Termalar, sonraları "hazine bulucuları" olarak adlandırılan özel yetenekli üstatlar tarafından yeniden keşfedilmiş ve öğrencilere aktarılmıştır. Genellikle bu üstatlar Guru Rinpoche'nin 25 asıl öğrencisinin somutlaşmış halidir. Böyle yüzyıllar boyunca, Nyingma okulunun öğretilerinin yeni öğretilerle sürekli olarak tamamlandığı aktarım yolunda çok katmanlı bir sistem oluşmuştur. Bu yeni öğretilerin her biri kendi zamanına uygundur ve birçok öğrenci bu öğretilerle aydınlanmıştır.

Bilgeler
Nyingma Geleneğinde birçok büyük bilge vardır. Longchen Rabjam bu kişiler arasında en önemlisidir. Longchen'in en önemli eserleri "Yedi Hazine", "Rahatlamanın Üç Aşaması", "Doğal Kurtuluşun Üç Aşaması" ve "Kalbin Özünün Dört Dalı"  metinleridir. Ayrıca Longchen Rabjam, Nyingma yolunun Dzogchen öğretilerinin aktarımını da sistemleştirmiştir. Bu öğretiler ise Garab Dorje tarafından çıkarılmıştır. O zamandan beri bu aktarım yolu "Longchen Nyingthik" olarak öğretilmiştir.

100.000 Nyingmapa-Tantra
Nyingma'nın tantrik öğretileri, 100.000 Nyingmapa ve Tantra'nın toplamından oluşmuştur. Nyingma'ya ait tantrik sistemin Tantra'yı kendi içinde sınıflara ayırması, Nyingma'nın ayırt edici bir özelliğidir. Nyingma okulları tantrik öğretileri "İç ve Dış Tantralar" olarak adlandırılan iki bölüme ayırır.

Dış Tantralar:
 Kriyayoga
 Caryayoga
 Yogatantra
İç Tantralar
 Mahayoga
 Anuyoga
 Atiyoga/Dzogchen (Büyük Mükemmellik hakkındaki öğretiler)

Yeni Çeviri okullarında (Sarma) İç Tantralar, Anuttaratantra tarafından "Ulu Yogatantra" olarak adlandırılır. Bu Ulu Yogatantra birkaç yönüyle Mahayoga'ya benzemektedir. Anuyoga ve Atiyoga'nın temsilcilerinden bazıları bu yogaları uygulayıp daha sonra tek tek Tantralar'ı farklı okullara aktarsalar bile ilk başlarda yeni çeviri geleneklerinde Anuyoga ve Atiyoga'ya yer verilmemiştir.

Nyingma Geleneğinde Liderlik
Nyingma Geleneğine tarihsel olarak bakıldığında, 20. yüzyılın sonlarına doğru lider konumunda hiç kimse bulunmamaktadır. Bu gelenek aktarım yollarının çok çeşitliliği ve çok yönlülüğü nedeniyle çok az gelişmiştir. Tibet okullarının tek temsilcisi olarak Nyingma Geleneğinin Tibet'teki politik tartışmaların dışında tutulduğu bir durum ortaya çıkmıştır. Büyük okul geleneklerinin her bir temsilcisinin ortaya çıkmaya başladığı dönem olan Tibet'teki işgalden sonra Tibet hükümetinin sürgünün gerçekleşmesi ile şimdiki (ilgili) bu büyük okulların liderlerinin tanınması önem kazanmıştır. İlk bakışta Nyingma liderinin bütün Nyingma yollarının ve aktarımının öncüsü olduğu düşünülebilir, ama bununla birlikte daha çok sürgün (devrik) Tibet hükümetindeki siyasi bir görevli olarak algılanması da söz konusudur. Önemli Nyingma üstatlarından Dudjom Rinpoche (1904–1987) ilk olarak 14. Dalai Lama'nın ricası üzerine Nyingma liderliği pozisyonunda görev yapmıştır.

Kaynak

Kadam
Kral Langdarma (Langdarma Tibet krallarına verilen addır) hâkimiyetindeki Tibet Budizmi'nin devamında, 11. yüzyılda eski Kadam üstatlarının geleneği olarak ortaya çıkmıştır. Bu eski Kadam geleneği, Tibet Budizm'inin üç merkez okulunun ilk öncüsüdür. Bu, Hindistan'dan Tibet'e kadar uzanan ikinci çeviri aşamaları ile anlaşılmaktadır; ancak bu okullar kendilerinin özgünlüğünü ve bağımsızlıklarını devam ettirememişlerdir.

Tibet Budizm'inin Kadam geleneği, Budizm metinlerinin Sanskritçeden Tibetçeye çevirisi olan "yeni çeviriler" (Sarma) olarak adlandırılan okulların ilkidir. Bu okul, Drom Tönpa tarafından Kadam manastırı Radreng ya da Radreng manastırı olarak Kadam geleneğinin ana merkezi Lhündrub çevresinde yapılıp kurulmuştur. Okulun kökenleri her şeyden önce Atisha'nın (Hindistan da Pala Hanedanlığı zamanında üniversite manastırının ünlü başrahibi) öğretilerine ve onun Lamrim adındaki öğretilerin temsili ve uygulama biçimlerinin sunulduğu "aydınlanma yolunun ışıklarına" dayanır. 14. yüzyılın sonları 15. yüzyılın başlarında, Kadam geleneği mensupları özellikle "yeni Kadampalar" olarak tanımlanan Gelug Okuluna doğru yönelmişlerdir. Günümüzde Tibet Budizm'inin dört Vajrayana geleneğinin hepsinin içinde Kadam geleneğinin izlerine rastlanmaktadır.

Oluşumu
Atisha her şeyden önce üç tane çizgiyi sürdürmüş ve Tibet'te bunları yaymıştır. Bu çizgiler şunlardır:

 Buda Shakyamuni (Siddhartha Gautama), Manjushri, Nagarjuna üzerine derin oluşum felsefesinin çizgisi,
 Buda Shakyamuni, Maitreyanatha, Asanga üzerine sonsuz faaliyetlerin çizgisi ve
 Buda Vajradhara, Tilopa, Naropa'nın nimet ve uygulamalarının aktarım çizgisi.

Atisha'nın açıklamalarında, "sığınma" (Budizm) ve Bodhichitta (Mahayana Budizm'inde insanlara yardım ederek onları aydınlatan, Buda gibi görülen kimse) merkezi bir role sahiptirler. Bunun devamında Atisha Budist tarikat kurallarının yerine getirilmesine büyük değer vermektedir. Atisha'nın yöntemi Kadam okulları için ayırt edici bir unsurdur. Kadampa'nın öğretileri daha çok Sutralara dayanır ve öncelikli olarak Buda Shakyamuni'yi (Siddhartha Gautama) öğrenme sürecinde oluşturulmuştur.
Sutra ve Tantra derneklerinin tutarlı uygulama yöntemini gösteren "dört tanrı" ve "üç hakikat" (Dharma'nın) geleneği, Atisha'nın Drom Tönpa'ya vasiyetinin ilki olarak kabul edilir. Daha sonra ise "yedi ilahi hakikatin" (Dharma'nın) görkemli mirası adı altında Atisha'nın Kadam Geleneği oluşmuştur.

Kadam çizgisinin destekçisi, vücudunu "dört tanrı" (Buda Shakyamuni, Avalokiteshvara, Tara ve Achala) ile süsler, dilini "üç sepet" (Tripitaka) ile, ruhunu ise kişisel ahlak disiplini olan Meditasyon ve bilgi ile, yani "üç dersin" uygulamaları ile süsler. Kadampa'nın yedi ilahi hakikati "üç sepet" ve "üç derse" böylece "dört tanrı da" dâhil olmuştur.

Kagyü
Tibet Budizmi'nin Kagyü okulları çevirmen Marpa' ya dayanmaktadır. Marpa ise Kagyü'nün babaları olarak bilinen Tilopa ve Naropa'nın büyük sembolünün (Mahamudra) aktarılmasını daha ileriye götüren kişidir. Kagyü sözlü aktarım anlamına da gelip, meditasyona özel anlamlar yüklemektedir.

Oluşumu
Tibet Budizmi'ne ait Kagyü okul geleneği, Tilopa ve Naropa'nın Mahamudra aktarım çizgisini devam ettiren çevirmeni Marpa'ya dayanır. Marpa "yeni çeviri" (Sarma) geleneğinin kurucuları olan çevirmenlerden biridir. Günümüzde Sakya-, Kagyü- ve Gelug Okulları "yeni çeviri" sürecinin Sarma okullarından sayılmaktadır. "Eski çeviri" geleneğinin gelişip ortaya çıktığı Nyingma geleneği ise 9. yüzyıldaki eski çevirilere dayanmaktadır.

Marpa'nın baş okulları Yogi Milerapa adıyla anılmaktadır. Bu okullar daha çok Tibet'teki ülkenin mahrumiyet bölgesinin çıraklık devresi ve ilahileriyle bilinmektedir. Milerapa'nın hayat hikâyesini nesillere aktaran ve aynı zamanda son Tertön olan en önemli öğrencileri Rechung Dorje Dragpa (Rechungpa 1084–1161) ve Dagpo yöresinden keşiş Gampopa'dır.
Gampopa engin bilgisi ile meşhurdur. Batıda da "Kurtuluşun Mücevherli Süsü" adlı eseriyle tanınır. O, eski Kadampa manastır geleneğini ve Hint üstatların Yogi geleneğini birbiriyle kaynaştırarak derslerin Kagyü okullarına ait tipik şeklini oluşturmuştur.

Kagyü Geleneğinin Okulları
Büyük ve küçük Kagyü okulları Gampopa Dagpo Lhaje'ye dayanır. Bu geleneğin okulları geleneksel olarak 4 büyük ve 8 küçük olmak üzere 12 okula ayrılmıştır. Daha sonraları ise Kagyü okul geleneği yörüngesinde bu çizgiye yakın duran yeni oluşumlar ortaya çıkmıştır.

4 Büyük Kagyü Okulu

Gampopa Dagpo Lhaje sonraları "4 okul" olarak anılacak olan 4 büyük okulu kurmuştur. Bu okullar şunlardır:

1.Barom Kagyu: Barom Darma Wangchug tarafından kurulmuştur. Aynı zamanda Latö'nün kuzey bölgesinde, Barom manastırının da kurucusudur.

2. Phagdru Kagyu: Phagmo Drupa Dorje Gyelpo tarafından kurulmuştur. Ayrıca Phagmodru içindeki Densa Thil manastırının da kurucusudur.

3.Karma Kagyu: Kamtshang Kagyü adıyla da bilinir. 1. Karmapa Je Düsum Khyenpa tarafından kurulmuştur.

4. Tshelpa Kagyu: Lama Shang tarafından kurulmuştur. Aynı zamanda Gungthang Manastırının da kurucusudur.

Sekiz Küçük Kagyü Okulu

Küçük Kagyü Okulları olarak adlandırılan bu okulların kaynağı Gampopa'nın öğrencisi Phagma Drupa Dorje Gyelpo'dur (1110–1170).
Kagyu okulları şunlardır:

1.Drigung Kagyu (T.: 'bri tion BKA' brgyud) Jigten Gönpo tarafından kurulmuştur. (T.: 'jig rten mgon po, 1143-1217).

2.Drukpa Kagyu (T.: 'brug pa BKA' brgyud) Lingrepa Pema Dorje (T.: ras pa tampon ma Rdo rje gling, 1128-1188) ve onun öğrencisi Tsangpa Gyare tarafından kurulmuştur. (T.: gtsang pa rgya ras, 1161-1211).

3.Shugsep Kagyu (T.: Shug gseb BKA 'brgyud): Gyergom Tshülthrim Sengge tarafından kurulmuştur (1144-1204), 1181 de Shugsep manastırını da kurmuştur.

4. Throphu Kagyu (T.: KHRO Phu BKA 'brgyud): Rinpoche Gyatsa, Phagmo Drupa'nın yeğeni ve öğrencisi ve onun da öğrencisi Throphu Lotsawa Champa Pel tarafından kurulmuştur. (1173–1225) Aynı zamanda Tsang'daki Throphu Manastırı da pel tarafından kurulmuştur.

5. Taglung Kagyu (T.: Stag akciğer BKA 'brgyud): Taglung Thangpa Trashi Pel (T. tarafından kurulan: Stag akciğer thang pa bKra dpal shis, 1142-1210).

6.Marpa Kagyu (T.: Smar pa BKA 'brgyud) Marpa Drubthob T. Sherab Sengge tarafından kurulmuştur. (: Smar pa thob grub shes rab ye shes) Kham'daki Sho manastırın da kurucusudur.

7.Yasang Kagyu (T.: g.ya 'bzang BKA' brgyud): Sarawa Kelder Yeshe Sengge tarafından († 1207) kurulmuştur.

8.Yelpa Kagyu (T.: yel pa BKA 'brgyud): Yelpa Drubthop Yeshe Tsegpa tarafından kurulmuştur, Yelphug manastırının da kurucusudur.

Kagyü Geleneği ile Bağlanısı Olan Diğer Okullar
Kagyü okul geleneği çerçevesinde Rechungpa'ya dayanan, kendine özgü yoğun Yoga uygulamalarının olduğu söylenen aktarım çizgisi bulunmaktadır.

Shangpa Kagyu (T.: Shang pa BKA 'brgyud): Marpa'ya ait Kagyü geleneğinin öğretilerine yakın olan bir çizginin adıdır. Bu okullarını her birinin kendilerine özgü kökenleri vardır, Marpa'ya dayanmamaktadır. Bugün bu okullar diğer okulların ayrılmaz bir parçası haline gelmişlerdir.

Dagpo Kagyu (TIB: dwags po BKA 'brgyud): dört büyük Kagyü okulu için kullanılan ortak tanım olarak ortaya çıkmıştır. Gampopa'nın amca ve yeğenlerine dayanan bir başka tanımlama ise kendine özgü bir çizginin sadece bir parçası olduğu şeklindedir.

Marthsang Kagyü: Marhsang Sherab Sengge tarafından kurulmuştur.

Öğretiler
Kagyü okullarının asıl aktarımı Mahamudra'nın öğretilerinden oluşur. Mahamudra, Gampopa tarafından farklı farklı eserlerde açıklanmış ve Naropa'dan Marpa'ya aktarılmıştır. Tibet Budizmi'nin hemen hemen bütün okul geleneklerinde bulunan Naropa'nın altı Yogası olarak da adlandırılan bu aktarım Kagyü okullarında büyük öneme sahiptir. Kagyü okullarında nesilden nesile geçen önemli tantrik uygulamalar, Chakrasamvara, Hevajra ve Vajravarahi ile alakalı Yidam uygulamalarıdır.

Rime
Rime, üstat Jamgön Kongtril Lodrü Thaye kökenli olan Kagyü çizgisi ekseninde 19. yüzyılda ortaya çıkmıştır. Diğer bir deyişle Tibet'in bütün bölgelerinden sınıf atlatan öğretilerin ve bütün geleneklerin üstatlarının bir araya getirdiği Rime Hareketi olarak da adlandırılır.

1958 yılında Kagyü Okulu 103 manastır ve 9600 civarında keşişe sahipti. 1995'in sonlarında bu sayı manastırda 105, keşişlerde ise 3643 olmuştur. Kökeninin dayandığı Tibet ve Moğolistan'daki yayılma alanlarının yanı sıra Kuzey Asya'nın bir kısmı, Avrupa ve Amerika'da da yayılmıştır.

Sakya
Khön Könchog Gyalpo tarafından 1073'te kurulan Sakya Tibet Budist manastırlarının adıdır. Bu Sakya geleneğine ait Güney Tibet'te Shigatse yakınlarında merkez bir Sakya manastırı bulunmaktadır. Sakyapa'nın (Sakya mensupları), tantrik öğretileri 11. yüzyılda Bari Lotsawa tarafından Sanskritçeden çevrilmiştir. Bu nedenden ötürü Sakya geleneği beş saygıdeğer üstat tarafından kurulmuştur da diyebiliriz. Bu kişiler Hint üstatlarının Mahamudra geleneğini devam ettirmektedirler.

Sakya Khön Könchog Gyelpo (1034–1102) tarafından kurulmuş 1073 yılının Budist manastırlarının adıdır. Bu manastırlar aynı isimlerle Çin Halk Cumhuriyeti, Bağımsız Tibet Bölgesi ve Shigatse Yönetim Bölgesinde Bir Sakya çemberi oluşturmuşlardır. Bu gövde mahiyetindeki manastırlardan oluşan Sakya Geleneği Tibet Budizmi'nin dört büyük geleneğinden (Nyingma, Sakya, Kagyü ve Gelug) biri olmuştur.

Sakya Öğretileri
Aralarında Hevajra-Tantra ve Guhyasamaja-Tantranın da bulunduğu Sakyapa'ya ait tantrik öğretilerin en önemli bölümleri Bari Lotsawa tarafından (1040–1112) çevrilmiştir. Doğu Kham doğumlu Bari Hindistan'a seyahat etmiş ve orada üstat Virupa ile karşılaşmıştır. Bunun yanında farklı farklı tantrik öğretileri çevirmiş ve Tibet'e bırakmıştır.

Sözü edilen beş büyük üstat öğretileri, Hint büyük üstatların ve Virupa'nın öğretilerinden yola çıkarak oluşturmuşlardır. Virupa'nın Mahamudra deneyimi ve diğer birçok büyük liderin öğretileri benimsenmiştir. Sachen Künga Nyingpo hem Avalokitesvara adı verilen Bodhisattva anlayışının hem de Buda bilgisi anlamına gelen Manjushri'nin tezahürü olarak görülmektedir.
Lamdre'nin (yol ve meyve) Sakya sistemi, Hevajra- Tantra metinleri ile tanınmıştır. Büyük üstat Sakya Pandita Künga Gyelhtsen –aynı zamanda Sakya çizgisinin 6.taht sahibi- kendi zamanında Sutra ve Tantra alanlarındaki bilgisi ile Sakya okulları arasında oldukça ünlüydü. Mantık üzerine olan çalışmaları bu konuda başvurulan standart bir eserdi.

Sakya çizgisinin öğretileri eski Kadam okulunun takipçilerinden devralınmıştır. Vajrakila hakkındaki öğretiler 9. yüzyılda Khön ailesinin üyesi olan Guru Rinpoche tarafından zaten aktarılmıştı. Daha sonraları bu aktarım çeşidi, ortaya çıkan Sakya okulunun öğretim kadrosunun tarzına uyum sağlamıştır. Ayrıca Vajrayogini ile alakalı uygulamalar Naropa tarafından Khön ailesinin bir üyesine aktarılmıştır. Ra aktarım çizgisine göre Kalachakra'ya ait tantrik uygulamalar da bütün bunların devamında eklenmiştir.

Sakya Çizgisinin Lideri ve Yayılması
Sakya geleneğinin günümüzdeki taht ve çizgisinin lideri 41.Sakya Thridzin Ngawang Künga Thegchen Pelbar'dır. Taht sahibinin görevi Khön ailesinin iki evi arasındaki düzeni sağlamaktır.

Sakya Thridzin ara sıra Avrupa'da da eğitim vermektedir. Bu çizginin diğer önemli üstadı Kanada'da yaşayan Sakya Thridzin'in kız kardeşi bayan üstat Jetsün Chime Luding'dir. Jetsün batıda düzenli olarak öğretim ve konferans faaliyetlerinde bulunmuştur. Bayan üstat bu çizgi içinde insansı Dakini ve Tara, Prajnaparamita ve Vajrayogini olarak görülmektedir. O, nitelikli 12 üstattan biri ve Lamdre ya da amaca götüren yolun aktarımını gerçekleştiren kişidir. Lamdre, Sakya geleneğinin yüksek düzeydeki ve derinlemesine işlenilen sözlü dersleridir. Dzogchen, Cö ve Kalachakra gibi Lamdre de meditasyon uygulamalarının Tibet'teki tek ve eksiksiz sistemlerine aittir. Sakya geleneğinde Hevajra-Tantra'sının önemi büyüktür; ama aynı zamanda diğer Tantralar da aktarılmaktadır. Amerika ve Avrupa'ya yerleşen Sakya toplulukları Almanya'da da mevcuttur.

Rime
Kökeni Sakya çizgisinden gelen Tertön (hazine bulucu) Jamyang Khyentse Wangpo'nun hâkimiyetinde 19. yüzyılda ortaya çıkmıştır. Diğer bir deyişle Tibet'in bütün bölgelerinden sınıf atlatan öğretilerin ve bütün geleneklerin üstatlarının bir araya getirdiği Rime Hareketi olarak da adlandırılır.

Gelug
Gelug "erdemlilerin okulu" anlamına da gelip Tsongkhapa tarafından kurulmuştur.
Eski Kadampa okulunun fikirlerini savundu ve Vinayana kurallarının anlamını ulvileştirdi. Bu sebepten dolayı Gelug geleneği keşişlik disiplinlerine ve zorunlu bekârlığa büyük önem vermektedir. Gelug geleneği uygulamasının temelinde eski Kadampa geleneğinin öğretileri bulunmaktadır.

Gelug okulları Tibet Budizmi'ne (Vajrayana) ait dört büyük okulun en genç olanıdır. Bu okulun mensuplarına Gelugpa adı verilir. Başlangıçta Gelug okulları daha çok duru Mahayana'ya yakın duruyordu. Bu okulların sözde yöneticisi (başı) Ganden Thripa'dır.

Tantrik Öğretiler
Kalachakra-Tantra'nın öğretileri Gelug okullarında da büyük bir öneme sahiptir. Gelug geleneğinde tantrik değerler taşıyan temel aktarımlardan bazıları Guhyasamaja, Chakrasamvara ve Yamantaka uygulamalarıdır. Naropa'nın altı Yoga'sı örneğinde olduğu gibi yüzyıllar boyunca bu gelenek diğer okullardan birçok farklı farklı tantrik öğretileri kendine mâl etmiştir. Hâlihazırdaki bu öğretilere Tsongkhapa yeni yorum getirmiştir. Tibet Budizmi'nin bütün okullarında bu yorumları konuların geniş kapsamlı araştırmasından sonra ortaya koymuştur. Nyingma'nın farklı tantrik öğretileri gibi Sakya ve Kagyü okullarından çıkmış farklı Mahamudra öğretileri de Gelug okulları tarafından aktarılmıştır. 5. Dalai Lama Ngawang Lobsang zamanında Gelug geleneğine "tam mükemmellik" ile ilgili öğretiler aktarılmıştır.

Yayılması
Tibet-Moğol kültür çevrelerinin yanı sıra Amerika ve Avrupa'da da Gelug topluluklarına rastlamak mümkündür. Birçok Tibetli mültecinin İsveç'e yerleşmesi bu geleneğin Avrupa'ya yayılmasındaki ağırlık merkezidir. Almanya ve Avustralya'da da Gelug toplulukları bulunmaktadır.

Rime
Rime hareketi 19. yüzyılda ortaya çıkmıştır. Rime hareketi denmesindeki sebep, bütün geleneklerin üstatlarının ve bütün Tibet karşıtlarının sınıf atlatan öğretilerinin bir araya getirilmesidir. Bundaki amaç ise Tibet'teki okullarda yaygınlaşan rekabete bir son vermekti.

Rime Hareketi
Tibet'in tüm bölgesinden bütün geleneklerin üstatları tarafından grup atlatıcı öğretiler bir araya toplanmış ve bu oluşuma Rime Hareketi olarak adlandırılmıştır. Rime Hareketi, 19. yüzyılda eski metinleri keşfediciler (Tertön) olarak bilinen Jamyang Khyentse Wangpo, Jamgön Kongtrül, Lodrö Thaye ve Orgyen Chogyur Lingpa'dır. Bütün bunlara Rinchen Terdzö'nün Terma (hazine) derlemeleri de dâhildir.

Yayılma
Nyingma okulları için özel anlamı olan Terma geleneğinin de var olduğu ve Nyingma geleneğin ilk olarak yayılmaya başladığı Tibet, Bhutan, Nepal ve Sikkim bölgelerinin yanı sıra bu geleneğin toplulukları Amerika ve Avrupa'da da yayılmıştır. Aynı şekilde Almanya, Avusturya ve İsveç'teki sayıları da azımsanacak miktarda değildir.Kaynak

Geshe
Geshe, Tibet Budizmi'nde Budist bilginlerinin kullandığı unvanlardan birinin adıdır. Budist bilginlere (Geshe) Tibet manastır üniversitelerinde eğitim verilir. Bir Geshe, Budizm bilgisinin öğrenimini görür ve mantık, metin, tören ve doğru bir başlangıç konusunda uzmanlaşır. Geshe'ler Budist bilgisinin koruyucularıdır. Geshe öğrenimi 4 Geshe derecesi kazanılmış olarak sona erer. Bu dereceler Dorampa, Lingte, Tsorampa ve Lharampa'dır ve en üst seviyedeki de Lharampa'dır. Bu en üst seviyedeki derece için gerekli olan eğitim yaklaşık 20 yıl sürer ve bu süre zarfında yıllık girdikleri sınavları sırasına göre geçerler. Bu sınavlar, Budist teoloji ve felsefesinin bütün alanları hakkındaki karşılıklı tartışmalarda aydın yetilerini sınama olanağı sunar. Öğrenimin geleneksel 6 bölümü bu sınamanın sonucuna bağlı olarak gerçekleşir:
 Duyular üstü bilgeliğin öğretileri Prajnamarita (Prajnamarita: Mahayana Budizm'inde mükemmel bilgelik olarak tanımlanır.)
 Orta yol öğretileri Madhyamika (Madhyamika: Mahayana Budizm'inde felsefe okullarından biridir.)
 Budist mantık Pramana
 Disiplin (Bilimsel alan öğretileri) Vinaya (Vinayapitaka: Budist tarikat kurallarının bir derlemesidir.)
 Yüce Bilgi öğretileri Abhidharma (Abhidharma: Buda öğretilerine ve baş talebelerine psikolojik ve felsefi gerekçe ve formüller sağlar.)

Geshe bir bilgindir, manevi bir üstat (Lama) değildir. Bir Lama öğrencilerinin ruhsal gelişimlerini destekleyerek manevi deneyime sahip olur. Esas itibarıyla Lama tanımı için hiçbir resmi unvan ayrımı yoktur. Keşişlerin belirli niteliklerine bakılmaksızın (Geshe olsun ya da olmasın) manastır üniversitelerinde Lama olarak adlandırılırlar (Lama Tongo). Lamalar ve Rinpocheler (Rinpoche: Vajrayana'da rütbeli bir kişi ya da bir Lama için onur unvanı.) genellikle Geshe'liğin geleneksel eğitimini almış olarak mezun olurlar (Örneğin; 14. Dalai Lama aynı zamanda bir Lama Lharampa'dır.); ancak Lama olarak kabul edilme konusunda bu seviyede mezun olmanın hiçbir etkisi yoktur. Kültür devrimi süresince devam eden din yasakları nedeniyle Tibet'te Tulkular'a örnekler bulabiliriz. Tulkular Vajrayana Budizm'inde eski üstadın selefi olarak bilinen Budist üstadıdır. Tulkular Lama olarak çok saygındırlar ve bunun yanı sıra bu yaşamın içinde hiçbir eğitim görmemişlerdir.
Kaynak

Kaynakça
 Dalai Lama, Thupten Jinpa, ed. (1995). The World of Tibetan Buddhism: An Overview of Its Philosophy and Practice. Wisdom Publications Inc. ISBN 0-86171-097-5.
 Geshe Rapten, ed. (2003). The Preliminary Practices of Tibetan Buddhism. Library of Tibetan Works & Archives ISBN 81-85102-62-7.

Galeri

Dış bağlantılar
 Dharamsala, Tibet Budizmi

Popüler kültürde Tibet Budizmi
 Tibet'te Yedi Yıl (film, 1997)

Tibet Budizmi


De Excidio et Conquestu Britanniae (latinski za "O rušenju i osvajanju Britanije"), također De excidio Britanniae, De excidio et conquestu Britanniae liber querulus, dokument iz 6. stoljeća britskog klerika sv. Gildasa.

Dokument
To je trodijelna propovijed u kojoj se osuđuje Gildasove suvremenika, i vjernike i sekularne, koje krivi za loše stanje stvari u poslijerimskoj Britaniji. Jedan je od najvažnijih vrela za povijest Britanije u 5. i 6. stoljeću, jer je jedino značajno vrelo za to razdoblje koje je napisala osoba koja je vremenski skoro suvremenik opisanih osoba i događaja. Prva povijesna referencija na apel Gemitus Britannorum je u ovom dokumentu. Gildas je ovim djelom bio uzor mlađim autorima.
Beda Časni je u Historia ecclesiastica gentis Anglorum bavio se anglosaskim invazijama,  Alcuin vikinškim, posebice kad piše o pljačkanju Lindisfarnea 793. godine. Zazivanje Gildasa kao povijesni primjer služi za predložiti zamisao o moralnoj i vjerskoj reformi kao lijeku za invazije. Wulfstan Yorški posiže za Gildasom da bi postigao što želi reći u svojim propovijedima, posebice u Sermo Lupi ad Anglos.

Prvi dio sadrži ispripovijedanu britansku povijest od rimskog osvajanja Britanije do Gildasovog vremena. Uključuje referencije na Ambrozija Aurelijana i britsku pobjedu nad Sasima u bitki na gori Badonu (Mons Badonicus). Drugi dio je osuda petorice kraljeva za razne njihove grijehe, uključujući opskurne osobe i one odnosno dobro dokumentirane poput Maelgwna Gwynedda. Trećim dijelom slično napada britske klerike tog vremena.

Gildasov rad je od velike važnosti povjesničarima. Premda ga Gildas nije primarno namjeravao napisati kao povijesno, ipak je gotovo jedino preživjelo vrelo koje je napisao vremenski donekle blizak autor zbivanjima na Britaniji u 5. i 6. stoljeću. Dokument znanastvenici obično datiraju u 540.-te, a danas se smatra da je možda stariji, iz prve četvrtine šestog stoljeća ili prije toga. Cambridgeska povjesničarka Karen George u svojoj iscrpnoj studiji Gildasova teksta, nudi vremenski raspon od oko 510. do 530. godine.

Vidi
Gemitus Britannorum
Bitka na Badonu
Gododdin
Kraljevstvo Gwent
Kraljevstvo Wessex
Britanski latinski jezik
Izvornik na engleskome

Literatura
De Excidio Britannae, preveo: John Allen Giles
Rosenbaum, Sabin,   "The Gemitus Britannorum, A Restoration and English Translation of De Excidio, Chapters 19-25"

Izvori

 — English translation
 — na latinskom

 Miller, Molly. "Bede's use of Gildas." English Historical Review (1975): 241-261 in JSTOR.
 Standardno suvremeno izdanje i prijevod.

Vanjske poveznice
De excidio et conquestu britanniae na latinskome
Projekt Gutenberg Engleski prijevod
Engleski prijevod De Excidio et Conquestu Britanniae u besplatnom pdf-u

Bilješke

Povijest Engleske

De excidio et conquestu Britanniae


La rue du Président-Franklin-Roosevelt est une voie de la commune de Reims, située au sein du département de la Marne, en région Grand Est.

Situation et accès
La rue appartient administrativement au quartier St-Thimoté.

La voie est à double sens.

Origine du nom

Historique

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
Le Musée de la Reddition et le Lycée Franklin-Roosevelt.

Notes, sources et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des voies de Reims.

Rue à Reims

Rue du Président-Franklin-Roosevelt


Šutnja, hrvatska dramska kriminalistička serija autora Miodraga Sile i Nebojše Tarabe, temeljena prema romanima književnika i novinara Drage Hedla, "Izborna šutnja", "Ispovjedna tajna" i "Kijevska piletina" u kojima priča o dječjoj prostituciji i trgovini bijelim robljem, istinitim događajima koji su se zbili u Osijeku početkom 2010.

Serija je nastala u suradnji Hrvatske radiotelevizije, Drugog plana i koprodukcije u prvoj sezoni Beta Filma, Star Media, OLL.TV i ZDF/ARTE, u drugoj sezoni umjesto Star Mediu zamjenjuje Up Hub i ostaje samo Beta Film. Od ukupno 14 odabranih serija iz cijeloga svijeta uvrštena je u prestižni program "Berlinale Series Market", na kojemu se predstavljaju projekti iznimne umjetničke kvalitete i velikog tržišnog potencijala, gdje je prikazana u veljači 2022.

Serija je prikazana u Ukrajini na streaming platformi OLL.TV, 10. prosinca 2021., u Hrvatskoj je prikazana na prvom programu HRT-a, 7. ožujka 2022.

Na dan premijere prije prikazivanja prve epizode na HRT-u, ekipa serije uputila je ukrajinskim prijateljima i kolegama riječi podrške te još jednom osudili krvavu rusku agresiju koja prijeti uništenjem ne samo ljudskih života već i uništenjem svih civilizacijskih vrijednosti. S porukom:

Sada, suočeni s nepojmljivom prijetnjom, ne smijemo šutjeti već moramo govoriti glasno. U protivnom će nas šutnja odvesti u potpunu tamu.

Radnja serije smještena je u Osijeku i Kijevu, a problemi dječje prostitucije i trgovine bijelim robljem vješto su isprepleteni s preispitivanjem intimnih odnosa, gubicima i traumama glavnih junaka te ekonomskom i socijalnom slikom tranzicijskih društava.

Radnja

Prva sezona
Dramatični događaji odvijaju se u Hrvatskoj i Ukrajini. Prva djevojka se utopila, druga je umrla od predoziranja drogom. Glavni osumnjičeni za ove smrti, međutim, uskoro ispada da je nevin, i mrtav. Dok se detektiv Vladimir i novinar Stribor bore za rješavanje tih ubojstava u Hrvatskoj, Olgina nećakinja, ukrajinskog filantropa, nestala je u Kijevu. Olgin hrvatski suprug Ivan Hrvatic, jedan od najutjecajnijih ljudi u Osijeku, obvezuje se pomoći u istrazi. U međuvremenu, nestala djevojka pronađena je mrtva u Osijeku, ona je sada treća žrtva. Izgleda da serijski ubojica djeluje u Hrvatskoj. Vladimir, Stribor i Olga na kraju će doći do istine, ali ne prije nego što svaki od njih plati visoku cijenu za to. Novinar Stribor će morati zamijeniti svoje moralne principe, a detektiv Vladimir će možda morati strpati svoju bivšu ženu u zatvor zbog ubojstva. A Olgin sretan brak uskoro će biti ugrožen zbog šokantne priče o trgovini oružjem i mladim djevojkama u Europu.

Druga sezona
Godinu dana od završetka prve sezone Olga se fokusira na humanitarnu pomoć u Ukrajini, dok je Stribor dočekao objavljivanje Horvatićeve autobiografije koja je postigla veliki uspjeh. Vesna radi kao glavna inspektorica na važnim slučajevima nakon što je napadnuta od strane Vladimira

Pregled serije
Serija je obnovljena za drugu sezonu, koja se premijerno poćela prikazivati od 4. listopada 2023. na prvom programu HRT-a, dok na multimedijskog platformi HRTi je dostupna cijela druga sezona.

Glumačka postava

Glavni

Prva sezona

 Zlatko Burić kao Igor Kožul, svjedok, branitelj i ribič
 Viktor Saraykin kao Nikolaj, Olgin tjelohranitelj
 Andrey Isaenko kao Sergej Grinjov, direktor zaklade Romanchenko
 Dariana Isaenko kao Katja, Olgina kči
 Yelyzaveta Kolzova kao Julija
 Petro Ninyovsky kao Victor Kravchenko, fotograf
 Livio Badurina kao Dr. Vodopija

Ostali
 Goran Marković kao Saša, urednik novina
 Vladimir Tintor kao Darko Pek
 Rada Mrkšić kao Vladimirova majka
 Zdenka Šustić kao Sanja, druga ubijena cura, Ivanina prijateljica
 Chiara Moretti Smolčić kao Ivana, prva ubijena cura, Sanjina prijateljica
 Aljoša Čepl kao forenzički tehničar
 Martina Mandek kao Mirna
 Olha Tsitsilinska kao Tanja
 Lajla Avdić kao Horvatićeva tajnica
 Areta Ćurković kao susjeda Mila
 Georgiy Povolotskiy kao Jegor (ukr. Iegor)
 Franjo Kuhar kao Dr. Bobetić, Kožulov psihijatar
 Miroslav Čabraja kao Roko
 Tatjana Bertok-Zupković kao Magda, bivša Kovačeva supruga
 Ihor Hnizdilov kao Pavel Krasjuk, načelnik kijevske policije
 Oleksandr Mironov kao Aleksej
 Goran Koši kao inspektor Gračan
 Jona Zupković kao Višnja
 Anastasiia Kolesnykova kao Marina
 Vjekoslav Janković kao , Policaj Vjeko, Matejev kolega
 Teodor Palm kao Filip
 Ivica Lučić kao Gost #1
 Đorđe Dukić kao Gost #2
 Filip Nola kao ravnatelj Delić
 Dean Lalić kao Krijumčar #1
 Tomislav Kostelac kao Krijumčar #2
 Anabela Sulić kao Djevojka #1
 Mladen Kovačić kao Matej
 Lota Ljubičić kao Djevojka iz doma #1
 Magdalena Živaljič Tadić kao Djevojka iz doma #2
 Hana Schönfeld kao Djevojka iz doma #3
 Tena Nemet Brankov kao Goga
 Marica Vidušić kao Ruža
 Draško Zidar kao odvjetnik Drago Majić
 Roman Yakymchuk kao Maks
 Josip Ledina kao Robert, prvi osumljičeni za ubojstvo Kožula
 Ivan Simon kao Vito, drugi osumljičeni za ubojstvo Kožula
 Gloria Bubelj kao liječnica hitne
 Kateryna Vaivala kao recepcionerka
 Goran Smoljanović kao Borko, IT-ijevac u policiji
 Iryna Melnyk kao Nikolajeva žena
 Maryna Koshkina kao Nikolajeva kćerka Nastja
 Olha Kviatkovska kao hostesa
 Duško Modrinić kao Darko
 Katarina Šestić-Baotić kao reporterka
 Roko Juka kao Beba
 Dražen Mirković kao čovjek u crnom
 Marina Kostelac kao glavna sestra
 Darko Stazić kao Branimir Radić
 Duško Modrinić kao Darko
 Katarina Šestić-Baotić kao reporterka
 Roko Juka kao Beba
 Dražen Mirković kao čovjek u crnom
 Marina Kostelac kao glavna sestra
 Blanka Bart kao Slavica
 Igor Golub kao Lukas Perić
 Ivan Rebić kao drugi muškarac
 Nika Barišić kao volonterka
 Ružica Maurus kao volonterka Bela
 Zdenko Brlek kao susretljivi susjed
 Meri Andraković kao čuvarica konja
 Maria Shtofa kao izbjeglica Maria
 Zoya Avdienko kao žena izbjeglica 2
 Nino Klobas kao policajac iz patrole
 Domgaoj Mrkonjić kao Mihail Janjić Miha
 Mladen Kovačić kao Matej
 Branimir Vugrinec kao Velimir Gačić
 Mijo Pavelko kao Janko Filc
 Petra Tunjić kao Ivanka Calkaš
 Matija Kačan kao Lucijan Matić

Glazba
Glazba korištena u seriji:

Međunarodna emitiranja

Snimanje
Snimanje serija počelo je u ožujku 2021. na području Zagreba, snimanje je trajalo 38 dana u Osijeku i 18 dana u Kijevu gdje je i završeno u lipnju iste godine. –

Druga sezona je bazirana na drugoj Hedlovoj knjizi "Ispovjedna tajna" gdje se radnja seli u Beograd. Snimanje druge sezone iako je planirano za listopad 2022, počelo je 29. studenoga 2022. u Osijeku, snimanje je trajalo 11 tjedana i završeno je 20. veljače 2023. u Beogradu i Kijevu. U siječnju su se tražili statisti koji bi glumili ukrajinske izbjeglice, volontere i novinare u izbjegličkom centru. Obzirom da je u Ukrajini ratno stanje, u scenariju je dosta toga promijenjeno, iako rat nije osnova priče i nije fokus na tome nisu ga mogli ignorirati "Naši junaci svakako imaju poveznicu s ratom, posebno Olga na koju rat dosta utječe, i na nju i na odluke koje donosi" rekao je Dalibor Matanić za politički tjednik Nacional. Snimalo se i u Zagrebu gdje su se snimali interijeri koji su djelomično glumili Osijek i Kijev, kadrove iz Ukrajine snimala je ukrajinska ekipa koja je već surađivala sa serijom u prvoj sezoni, jer zbog situacije u Ukrajini bilo je teško i rizično putovati pa su ipak samo neke završne scene snimane u Kijevu. Kučki most je glumio granicu između Ukrajine i Mađarske (Kuče je bilo na ukrajinskoj strani a Rakitovec mađarsku stranu), snimanja na lokaciji su bila u noćnim satima kada nije bilo prometa.

Izvori

Vanjske poveznice

Hrvatske dramske serije
Kriminalističke serije
Televizijske serije iz 2022.

Šutnja (televizijska serija)


Borgporten i Aarhus var måske blandt de ældste byporte, og måske med tilknytning til det gamle voldanlæg. Fæstningsporten kan spores tilbage til 1300-årene. Bygningen havde fire trappegavle og henover midten rejste der sig et højere tårn, hvori var anbragt en vagtklokke. I kælderen var der indrettet en arrest for kriminelle, der var fradømt livet. Galgen stod ikke langt derfra på Store Torv. Udviklingen medførte en øget trafik gennem porten mellem Vestergade-kvarteret og centrum ved Domkirken. Borgporten gav besvær for trafikken, hvorfor den blev nedrevet i 1683. Vagtklokken blev da flyttet til Domkirken.

Indkøbscenter

På nordsiden af gaden Borgporten lå en større købmandsgård som på 1800-tallet tilhørte Marcus Galthen Bech og kom til at lyde hans navn. Marcus Bechs gård blev købt og nedtaget i 1915 af hotelejer og restauratør F.E. Gaarde. Efterfølgende blev den gamle købmandsgård genopført i Købstadmuseet Den Gamle By. Et nyt bygningskompleks, hvor facaden blev trukket ca. 4 meter tilbage, blev opført 1915-16 efter tegninger af arkitekt Christian Frühstück Nielsen. Ejendommen danner en karré med en 7 meter bred arkade mellem de langsgående bygninger, der ligger som en randbebyggelse til henholdsvis Volden og Badstuegade. Inspirationen til arkadebygningen synes at være hentet fra Paris eller London. Oprindeligt var der 16 butikker omkring arkaden og 30 lejligheder i etagerne ovenover. Det var byens første overdækkede butiksgade eller indkøbscenter.

Ejendommens officielle adresse er Store Torv 18, men lejlighedsvis ser man Borgporten 18 anvendt.

Aarhus
Byporte i Danmark

Borgporten


Villa del Carmen ist der Name folgender Orte:

 Villa del Carmen (Formosa), Ort in Argentinien
 Villa del Carmen (San Luis), Ort in Argentinien
 Villa del Carmen (Uruguay), Ort in Uruguay

Villa del Carmen


Scoreturen er en britisk teenage komediefilm fra 2011, baseret E4 sitcom The Inbetweeners, skrevet af serieskaberne Damon Beesley og Iain Morris og instrueret af Ben Palmer. Filmen følger en gruppe teenage-venner på ferie på Kreta efter slutningen på deres sidste år i gymnasiet og skulle fingere som en slutning på tv-serien. I hovedrollerne ses Simon Bird, Joe Thomas, James Buckley og Blake Harrison.

Medvirkende

 Simon Bird som Will McKenzie
 James Buckley som Jay Cartwright
 Blake Harrison som Neil Sutherland
 Joe Thomsom som Simon Cooper
 Emily Head som Carli D'Amato
 Laura Haddock som Alison
 Tamla Kari som Lucy
 Jessica Knappett som Lisa
 Lydia Rose Bewley som Jane
 Theo James som James
 Theo Barklem-Biggs som Richard
 Anthony Head som Mr. McKenzie
 Belinda Stewart-Wilson som Polly McKenzie
 Martin Trenaman som Alan Cooper
 Robin Weaver som Pamela Cooper
 David Schaal som Terry Cartwright
 Victoria Willing som Mrs Cartwright
 Alex MacQueen som Kevin Sutherland
 Greg Davies som Mr. Gilbert
 Henry Lloyd-Hughes som Mark Donovan
 Lauren O'Rourke som Nicole
 David Avery som Nicos
 Storme Toolis som mands datter i kørestol

Noter

Eksterne henvisninger

Komediefilm fra Storbritannien
Britiske film fra 2011

Scoreturen


The University of Nottingham Malaysia is a private university branch campus of the University of Nottingham. The university is situated in Semenyih, Selangor, Malaysia. The university has been ranked as "excellent" or tier 5 in a scale of tier 1-6 and is classified as a private institution, by the Malaysian Ministry of Higher Education.

The campus is run as a company called The University of Nottingham Malaysia Sdn Bhd (473520-K) with the provost being dual hatted as the CEO. The majority shareholder is Boustead Holdings.

The Malaysia campus was the first campus of a British university in Malaysia and one of the first to open outside Britain thus earning the distinction of the Queen's Awards for Enterprise 2001 and the Queen's Award for Industry (International Trade) 2006.

The University of Nottingham's other overseas campus is located in Ningbo, China.

History
Following an invitation from the Ministry of education to establish an overseas campus, a partnership between Boustead Holdings Berhad, YTL Corporation Berhad and the University of Nottingham was formally announced in 1998.

This development was the first ever branch campus of a British University established outside of the UK.

The University of Nottingham welcomed its first 89 students in September 2000 in Kuala Lumpur. In 2005, the university relocated to 48-hectare campus in Semenyih, in the valley of Broga Hill. In 2006, the campus reopened a Kuala Lumpur branch in Chulan Tower on Jalan Conlay to teach MBA students.

Campus

Semenyih campus
The Malaysia campus is primarily based on a  plot situated in Semenyih, Selangor.

KL Teaching Centre (KLTC)
Besides the main campus in Semenyih, a city teaching facility is maintained in Chulan Tower in Kuala Lumpur's central business district. Postgraduate programmes, such as applied psychology, business and management, are taught at the KL Teaching Centre.

Academic
Being a branch campus of the University of Nottingham, students are not necessarily taught with similar course materials and generally do not sit the same exam papers as those in the UK, but are still under the jurisdiction of the Quality Assurance Agency for Higher Education (QAA). Upon completing a degree at the Malaysia campus, students are awarded a University of Nottingham degree certificate at a convocation held locally which is indistinguishable from the certificates awarded at the Nottingham campus. The degrees that are awarded are accredited by international professional bodies such as the Association of MBAs and the UK Engineering Council.

The Engineering Degree courses are accredited by the Board of Engineering Malaysia (BEM) and the Malaysian Qualifications Agency (MQA).

Research
The university was given a five-star rating in the Malaysia Research Assessment (MyRA) for research excellence in 2020. The only foreign university in Malaysia to be awarded two consecutive MyRAs.

Comprising 280 academic staff, the university's research focuses on future food Malaysia and developing sustainable societies, nanotechnology, inclusion in the workplace, data analytics and artificial intelligence, among others.

Apart from the taught undergraduate and postgraduate programmes, the university conducts projects for research-based postgraduate studies. There are more than 20 research programmes being carried out at the Malaysia Campus.

Biotechnology Research Centre
The Biotechnology Research Centre is a  research centre specialising in the applied research of biotechnology products, specifically palm oil crop. The building cost RM3.5M, excluding internal fittings and scientific equipment. Inside the main research building there are two labs, one for the teaching of UNMC biotechnology students and the other for research.

The research centre is operated as a joint collaboration with Applied Agricultural Resources Sdn. Bhd (AAR), a start-up company.

Student life

Mobility programme
As part of Nottingham's advantage scheme, students may be exchanged to other campuses. In the words of Vincenzo Raimo, director of Nottingham's International Office "Students can continue studying exactly the same modules available at Nottingham in the UK but overseas instead — experience the excitement of Asia but within the familiar academic setting of Nottingham University, ... Transfers are open to anyone getting good grades and whose degree subject is among those taught overseas. Air fares may not be cheap, but the cost of living is — and anyone spending the full year at a branch pays just half the UK tuition fee. "

Besides exchanging to the UK campus or the China campus, students may also take part in Universitas 21 mobility programme in which students may also be exchanged with universities partner to Universitas 21 in Australia, France, Germany, the Netherlands, United States, United Kingdom, Italy, Denmark, Canada, Mexico, Chile, Japan, China, and South Korea.

These exchanges are not guaranteed but subject to agreement by the exchange partners at the time.

Transportation

Shuttle bus services are offered free as a university incentive to alleviate on-campus parking issues. However, shuttle bus services are by regulations restricted to students and staff of the university. The nearest public bus route is at the nearest town of Semenyih, approximately 3 km from campus.

The university provides free transportation to the nearby Tesco super store and IOI City Mall which located in Putrajaya, special bus service to the Semenyih mosque for Friday prayers, and a shuttle bus service for students living in the student town of Taman Tasik Semenyih or Semenyih Lake park. A pedestrian bridge connects the neighbouring Taman Tasik Semenyih to the North entrance.

See also
 List of University of Nottingham people
 University of Nottingham Ningbo, China

References

Educational institutions established in 2000
2000 establishments in Malaysia
Law schools in Malaysia
Private universities and colleges in Malaysia
Universities and colleges in Selangor
Malaysia, University of Nottingham in
Engineering universities and colleges in Malaysia
Satellite campuses
Malaysia–United Kingdom relations

University of Nottingham Malaysia


Juan III Crispo (1450 - 1494), era hijo de Francisco II Crispo y hermano de Jacobo III Crispo. Fue el decimoctavo duque de Naxos, barón de Astrogidis, señor de Milos, de Santorini, Delos, Siros, Astipalea, y co-señor de Amorgos. Sucedió a su hermano en 1480.

Se casó con Catalina Morosini. Dejó un hijo, Francisco III Crispo, que lo sucedió.

Referencias
 Crispo family

Duques de Naxos
Casa de Crispo

Juan III Crispo


Înainte de tăcere este un film românesc din 1978 scris și regizat de Alexa Visarion (debut regizoral). Rolurile principale au fost interpretate de actorii Liviu Rozorea, Valeria Seciu și Ion Caramitru. Este o ecranizare a nuvelei "În vreme de război" de I.L.Caragiale.

Rezumat

Povestea are loc la țară în timpul Războiului de Independență al României. Hangiul Stavrache este un obsedat până la demență de avere și de faptul că nevasta sa îl iubește pe fratele său.

Distribuție

 Liviu Rozorea — Stavrache, hangiul din Podeni
 Valeria Seciu — Ana, soția hangiului, îndrăgostită de preot
 Ion Caramitru — Iancu Georgescu, fratele mai mic al hangiului, preotul satului și căpetenie de tâlhari
 Mircea Diaconu — Dumitru, un tânăr soldat întors de pe front cu mințile rătăcite
 Florin Zamfirescu — Petre, un țăran băjenit tânăr care se angajează ca argat la hanul lui Stavrache
 Gilda Marinescu — Marghioala, țărancă săracă, mama lui Dumitru
 Vasile Mureșanu — moș Tănase, țăran băjenit din cauza sărăciei
 Nicolae Praida — Gheorghe, țăran sărac
 Cornel Dumitraș — Vasile, țăran băjenit din cauza sărăciei
 Elisabeta Jar-Rozorea — Maria, țărancă băjenită, mama lui Petre (menționată Elisabeta Jar Rozorea)
 Constantin Petrican — învățătorul satului
 Corado Negreanu — comandantul unității de voluntari în care se înrolează preotul
 Sabin Făgărășanu
 Adrian Vișan
 Marga Anghelescu — Maria Ion, țărancă băjenită bătrână, soția lui moș Tănase
 Gheorghe Nuțescu — avocatul lui Stavrache
 Zoe Muscan
 Dorel Vișan — un târgoveț ce poposește la hanul lui Stavrache
 Vasile Ichim — primarul comunei
 Gheorghe Negoescu — țăran băjenit din cauza sărăciei
 Luminița Gheorghiu — țărancă îmbrăcată în negru cu un copil în brațe
 Traian Dănceanu — un invalid de război decorat
 Adriana Trandafir — Rafila, țăranca tânără care se iubește cu Petre
 Aristide Teică — circarul de la bâlci
 Iarodara Negrim
 Radu Panamarenco — țăran sărac
 Ștefan Tivodaru
 Octavian Teucă
 Elefterie Mihalache
 Romeo Pop — un camarad de arme al lui Iancu Georgescu
 Fabrian Gavriluțiu — țăran băjenit din cauza sărăciei
 Răzvan Vasilescu — fostul camarad de arme al lui Iancu Georgescu care-i aduce o scrisoare lui Stavrache
 Cornel Ciupercescu (menționat Corneliu Ciupercescu)
 Constantin Cojocaru
 Cristian Pisoschi
 Nicolae Iliescu
 Gelu Nițu
 George Bănică
 Rodica Mandache — femeia cu pălărie neagră ce asistă la mica defilare a lui Dumitru
 Ioan Georgescu
 Mugur Arvunescu
 Octavian Dibrov
 Victor Ianculescu
 Ion Colomieț
 Constantin Chiriac
 Laurențiu Lazăr (menționat Lazăr Laurențiu)
 Dan Micu
 Gheorghe Dobre
 Ion Anghel — țăran sărac
 Mircea Dumitru
 Radu Gh. Zaharia
 Ion Chițoiu
 Cristian Ierimia
 Marioara Sterian
 Romanița Chiorpec
 Mirela Cioabă

Producție
Filmările au avut loc în octombrie 1977 la Herești. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 2.988.000 lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.211.835 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

 1978 - ACIN - Premiul "Opera Prima"; Premiile pentru imagine și interpretare feminină (Valeria Seciu)
 1979 - San Sebastian - Premiul pentru imagine oferit de municipalitate

Note

Vezi și
 Caragiale în cinematografie
 1978 în film

Legături externe

Filme din 1978
Filme regizate de Alexa Visarion
Filme românești
Filme în limba română
Filme Casa de Filme 1
Filme Româniafilm
Debuturi regizorale
Filme despre Războiul de Independență al României
Ecranizări de opere literare românești
Filme dramatice românești

Înainte de tăcere


Podocarpus teysmannii er sígrænt tré frá Indónesíu og Malasíu.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Podocarpus teysmannii


Titanic es un telefilme estadounidense sobre el desastre del buque RMS Titanic, ocurrido el 15 de abril de 1912. La película (que después se convirtió en miniserie) fue estrenada en la CBS, en noviembre de 1996. Está protagonizada por Peter Gallagher, George C. Scott, Eva Marie Saint, Tim Curry, Marilu Henner y Catherine Zeta-Jones.

Argumento
La película se inicia el 9 de abril de 1912 en Londres (Reino Unido). Un joven carterista, Jaime Perse (interpretado por Mike Doyle), le roba un pasaje a un hombre ebrio, para poder viajar en el Titanic. Los miembros de la alta sociedad están presentes, incluyendo a la famosa Hazel Foley (Eva Marie Saint), el empresario John Jacob Astor (Scott Hylands), el millonario Wynn Park (Peter Gallagher) y la extrovertida estadounidense Molly Brown (Marilu Henner). Pero a bordo también está Simon Doonan (Tim Curry), un criminal decidido a asaltar a los pasajeros de primera clase y simultáneamente arruinar la última posibilidad de que Jaime recomience su vida.
Después de que el buque chocase con un iceberg y se hundiese, 1523 hombres, mujeres y niños fallecen, y sólo 705 personas logran sobrevivir.

Reparto

Referencias

Enlaces externos

Películas de Canadá
Cine catástrofe
Películas sobre el RMS Titanic

Titanic (película de 1996)


ولفريد ميشال فونيش (31 أكتوبر 1865-30 مارس 1930) ولد كـMichał Habdank-Wojnicz، كان ثائراً بولندا، كان مهووساً بالكتب وبالآثار من جنسيتين بريطانية وأمريكية، وصاحب المخطوط الهام الحامل لأسمه مخطوطة فوينيتش.

روابط خارجية

مصادر

أشخاص من الإمبراطورية الروسية من أصل بولندي
أشخاص من تلسياي (مدينة)
أشخاص من غوبرنيه كوفنو
الشعب الروسي الإمبراطوري من أصل بولندي
بولنديون مغتربون في الولايات المتحدة
ثوريون بولنديون
جامعو كتب ومقتنيات
كتاب غير روائيين ذكور بولنديون
مهاجرون من الإمبراطورية الروسية إلى المملكة المتحدة
مواليد 1865
مواليد في تلسياي (مدينة)
ميدان سوهو
مؤرخون بولنديون
وفيات 1930
وفيات في نيويورك

ويلفريد فوينيتش


Spanskrør kan betyde flere forskellige ting:
 Spanskrør (afstraffelsesmiddel) - en pind, der tidligere blev brugt i skoler til at straffe elever
 Spanskrør (dessert) - også kaldet Churro, en aflang spansk doughnut

Spanskrør


Tobías  es un nombre propio  masculino en su variante en español. Procede del hebreo טוביאס (Tobiah), derivado del nombre «Tobijah» y significa  «Aquel que agradece su vida a Dios.
Significado del nombre Tobías: El nombre de Tobías, «Tobiyyahu», está formado por «tob», bueno, y «Yahveh»; su significado es «Yahveh es bueno» o «Dios es bueno».

Origen
Tobías  es el nombre de varios personajes bíblicos del Antiguo Testamento:
 Tobías fundador  de una familia que volvió del cautiverio babilónico, (Esdras 2:60).
 Tobías amonita que se opuso a la restauración de las murallas de Jerusalén, (Nehemías 2:20; 4:3,7).
 Tobías levita  que, por orden  del rey Josafat, enseñaba la Ley por las ciudades  de Judá, (2ª de Crónicas 17:8).
 Tobías judío que llevó al profeta Zacarías, (Zacarías 6:10, 11, 14).
 Tobías había un territorio asignado a los descendientes de Tobias (1 Macabeos 5:13).

Equivalencias en otros idiomas

Santoral
La celebración del santo de Tobías se corresponde con el día 7 de febrero.

Referencias

Nombres masculinos
Nombres hebreos
Nombres bíblicos
Personajes del Antiguo Testamento

Tobías (nombre)


Janjetović ist der Familienname folgender Personen:

 Željko Janjetović (* 1963), bosnischer Diplomat
 Zoran Janjetović (* 1967), serbischer Historiker

Janjetović


An Erianthecium bulbosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Parodi. An Erianthecium bulbosum in nahilalakip ha genus nga Erianthecium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Erianthecium

Erianthecium bulbosum


بلدية غيساندو (بالإسبانية: Guisando) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية غيساندو 571 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية غيساندو

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

غيساندو


طيبة الجديدة هي مدينة مصرية جديدة من مدن الجيل الثالث، تقع في محافظة الأقصر، وتتبع إدارياً لهيئة المجتمعات العمرانية الجديدة، أنشأت بقرار رئيس جمهورية مصر العربية رقم 198 لسنة 2000، تقع المدينة على بعد 14 كيلومتر شمال شرق مدينة الأقصر وتبعد 10 كيلومتر عن مطار الأقصر الدولي.

المخطط العام
تبلغ المساحة الإجمالية للمدينة 9594 فدان والكتلة العمرانية الحالية 8557 فدان وتم اعتماد المخطط التفصيلي لمساحة 6050 فدان بالقرار الوزاري رقم 239 بتاريخ 26 أبريل 2020.

البنية التحتية
 تم تنفيذ محطة تنقية مياه الشرب للمدينة بطاقة 35 ألف م3/يوم على مرحلتين.
 تم تنفيذ محطة معالجة بسعة 9 ألف م3/يوم على مرحلتين جاري تطويرها لتصبح ذات معالجة ثالثية الستخدام المياه المنتجة في ري المسطحات الخضراء داخل الكتلة العمرانية.
 تم تنفيذ المرحلة الأولى من محطة الصرف بالمدينة بطاقة 5 ألف م3/يوم من إجمالي 20 ألف م3/يوم.
 جاري تنفيذ استكمال محطة الصرف بالمدينة بطاقة 15ألف م3/يوم من إجمالي 20 ألف م3/يوم.
 تم تنفيذ شبكات طرق بطول 138 كم. ط.
 تم تنفيذ محطة محوالت بطاقة 50 م.ف.أ
 تم تخطيط منطقة صناعية بمساحة 382 فدان تضم 655 قطعة أرض بمساحات مختلفة تتراوح من 300 إلى 7200 م2.

التعليم

جامعة الأقصر
يقع الحرم الجامعي بمدينة طيبة على مساحة 100 فدان، ويضم:

 كلية العلوم : وتضم ملعب متعدد الأغراض وعدة معامل منها؛ «معمل الكيمياء، الجيولوجيا، الفيزياء، النبات، ومعمل الحيوان»، ومكاتب إدارية وقاعات التدريس.
 كلية التربية : وتضم قاعة السيمنار ومعملي الكيمياء العضوية وغير العضوية، ومدرج وقاعات للتدريس ومكاتب إدارية، ومعلب متعدد الأغراض.
 كلية الطب على مساحة 13 ألف متر مربع ويضم مدرجات وقاعات التدريس، بالإضافة إلى فصول دراسية ومكاتب للعميد والوكلاء وأعضاء هيئة التدريس ومعاونيهم ومكاتب للإداريين ومعامل لقسم التشريح الآدمي ومعمل الفسيولوجي والهستولوجي والطفيليات والميكروبيولوجي والباثولوجي والفارماكولوجي والطب الشرعي والسموم الإكلينيكية والمكتبة، ومركزا للاختبارات الإلكترونية بالإضافة إلى مباني للرعاية الطبية والخدمات ومسجد وكافتريا ومسطحات خضراء وجراج للسيارات خدمة العملية التعليمية بكلية الطب.
 المستشفى الجامعي : على مساحة 5 فدان بطاقة 150سرير، وفقًا لمعايير الرقابة والجودة الخاصة بمنظومة التأمين الصحي الشامل، وعلى أحدث النظم التكنولوجية.

جامعة مصر للعلوم والتكنولوجيا
 حصلت جامعة مصر للعلوم والتكنولوجيا علي قطعة أرض مساحتها 44 فدانا بمدينة طيبة الجديدة بقيمة إجمالية 175 مليون جنيه بعدما تقدمت بطلب التخصيص لهيئة المجتمعات العمرانية الجديدة لإنشاء فرع في الصعيد. تخطط الجامعة لإنشاء 10 كليات بفرع الجامعة المنتظر في ظل اهتمامها بالتوسع في المدن العمرانية الجديدة وتحديدا في محافظات الصعيد.
 ويضمُ فرع الجامعة كليات: الطب وجراحة الفم والأسنان، والعلاج الطبيعي، والتمريض، وتكنولوجيا العلوم الصحية، والصيدلة، والتربية الخاصة، والهندسة، وتكنولوجيا المعلومات، والإدارة والاقتصاد، واللغات والترجمة، والإعلام وفنون الاتصال، وإدارة المواقع الأثرية وعلوم المتاحف، والتكنولوجيا الحيوية.

جامعة طيبة التكنولوجية

 تضم الجامعة 3 معامل كيميائية بالإضافة إلى معامل الحاسوب، و4 ورش نجارة و4 قاعات تدريسية و4 مدرجات، و5 ملاعب خماسية ومتعددة، ومسجد ومسرح ومطعم وكافيتريا وفندق تعليمي ومطعم تعليمي، بالإضافة إلى سكن الطلاب وسكن الطالبات وسكن أعضاء هيئة التدريس، ويحصل الطالب على الدبلوم العالي التكنولوجي والبكالوريوس التكنولوجي في أي من تخصصاتها وكذلك تمنح الجامعة الماجستير المهني والدكتوراه المهنية في التكنولوجيا، وبدأت الدراسة في الجامعة في سبتمبر 2022.

الصحة

مستشفى شفاء الأورمان

 يقع مستشفى علاج الأورام بالمجان في مدينة طيبة الجديدة شمالي محافظة الأقصر، تعد أول وأكبر مستشفى متكامل لعلاج السرطان في صعيد مصر بالمجان تماماً، حيث تم تجهيزه بأحدث أجهزة التشخيص والعلاج على مستوى العالم في مجال الأورام السرطانية، ويخدم سكان محافظات بجنوب الصعيد.
 المستشفى يضم أقسام العيادات الخارجية للكشف على المرضى يومياً، وقسم علاج اليوم الواحد ويضم العلاج الكيماوي بـ45 مقعدا تستوعب حوالي 200 مريض يومياً طوال الأسبوع، ويضم أيضًا قسم العلاج الإشعاعي الذي يضم جهاز المحاكي لتحديد منطقة العلاج باستخدام الأشعة المقطعية، كما يوجد بالقسم غرفة قوالب لصناعة الأقنعة وعلاج الإشعاعي عن قرب وجهاز التخطيط ثلاثي الأبعاد، وجهاز المعجل الخطى للعلاج بالأشعة الخارجية.
 يضم المستشفى أيضًا معامل تضم أقسام (أمراض الدم – الكيمياء الإكلينيكية – المناعة – الميكروبات – الوراثة الخلوية – الوراثة الجينية)، ودار لضيافة المرضى داخله، ويوجد أجهزة أشعة متنوعة تضم (جهاز الأشعة العادية – جهاز الماموجرافي – جهاز الموجات فوق الصوتية – جهاز الرنين المغناطيسي – جهاز الأشعة المقطعية متعددة المقاطع)، بالإضافة لوحدة الطب النووي والمعمل الحار الذي يضم (جهاز قياس الجرعة الإشعاعية – جهاز الكاشف الإشعاعى المكاني – دولاب الغازات – غرفة رسم القلب بالمجهود)، يضم المستشفى كذلك قسم الصيدلية الإكلينيكية والتي تشمل تخصصات (صيدلي العيادات – صيدلي وحدة التحضير للأدوية الوريدية – صيدلي وحدة صرف الأدوية – صيدلي وحدة علاج اليوم الواحد – صيدلي وحدة العلاج الخارجي).

انظر أيضًا
 الأقصر الجديدة.
 أسوان الجديدة.

مراجع

مدن جديدة في مصر
طيبة جديدة
مدن مصرية جديدة من الجيل الثالث

طيبة الجديدة


Caronia (Sicilian: Carunìa, Greek:  (Ptol.) or   (Diod. et al.), Latin: Calacte or Cale Acte) is a town and comune on the north coast of Sicily, in the province of Messina, about half way between Tyndaris (modern Tindari) and Cephaloedium (modern Cefalù). The town has 3,555 inhabitants.

History
Kale Akte (or Caleacte, Calacta, Calacte) derived its name from the beauty of the neighboring country; the whole of this strip of coast between the Montes Heraei and the sea being called by the Greek settlers of Magna Graecia from an early period, the Fair Shore ( – he Kale Akte). Its beauty and fertility had attracted the particular attention of the Zanclaeans, who in consequence invited the Samians and Milesians (after the capture of Miletus by the Persians, 494 BC) to establish themselves on this part of the Sicilian coast. Events, however, turned their attention elsewhere, and they ended with occupying Zancle itself. At a later period the project was resumed by the Sikel leader Ducetius, who, after his expulsion from Sicily by Syracuse and his exile at Corinth, returned at the head of a body of colonists from the Peloponnese; and having obtained much support from the neighbouring Siculi, especially from Archonides, dynast of Herbita, according to Diodorus Siculus founded a city on the coast, which was called Kalè Akté (The Fair Shore or Beautiful Coast).  The date given by Diodorus is 446 BC, but in another passus the same author says that Ducetius colonised Kale Akte in 440 BC, the same year he died. In addition, recent excavations at Caronia, which is clearly the site of the Hellenistic and Roman town  Kale Akte, have revealed only very sparse remains from the 5th century BC, and show that a Sikel settlement already existed here in the early 5th century BC. It is possible that Ducetius founded the colony on the site of this already existing Sikel settlement, just as he had done at Menai and Paliké.

Some scholars have hypothesised that Ducetius returned without the consent of Syracuse, but this is very improbable. He must have had the permission of Syracuse to end the exile at Corinth (the mother city of Syracuse), and he brought according to Diodorus partly Corinthian settlers for the colonising project at Kale Akte. Syracuse would have had an interest of establishing an allied Sikel-Greek colony on the north coast, without risking too much in a potentially hostile Sikel-dominated area.

There are little subsequent account of its fortunes. It appears to have been in Cicero's time a considerable municipal town. Silius Italicus speaks of it as abounding in fish, litus piscosa Calacte and its name, though omitted by Pliny, is found in Ptolemy, as well as in the Antonine Itineraries; but there is considerable difficulty in regard to its position. The distances given in the Tabula Peutingeriana, however (12 M. P. from Alaesa, and 30 M. P. from Cephaloedium), coincide with the site of the modern town of Caronia, on the shore below which Fazello tells us that ruins and vestiges of an ancient city were still visible in his time. Cluverius, who visited Caronia, speaks with admiration of the beauty and pleasantness of this part of the coast, littoris excellens amoenitas et pulchritudo, which rendered it fully worthy of its ancient name.

The Greek rhetorician Caecilius of Caleacte, who flourished in the time of Augustus, was a native of Caleacte, whence he derived the surname of Calactinus.

In 2004–2005 and 2014 two series of unusual fires were reported in the village of Canneto,  west of Messina. Official investigations suggested that all of these fires were cases of arson and arrests were made in 2015.  However, persistent speculation has ascribed the fires to other natural and supernatural causes.  From January to August 2004, appliances, including a television,  a cooker and vacuum cleaner, were reported to have caught fire spontaneously. Fires also reportedly struck wedding presents and a piece of furniture. At least one person was said to have observed an unplugged electrical cable ignite spontaneously. the outbreaks reportedly continued after ENEL, the Italian power utility, cut off the town's power supply. In 2008 investigators concluded that the 2004–2005 fires were caused by arson. Mysterious fires again occurred in mid-2014. On March 5, 2015 police arrested and charged Giuseppe Pezzino, 26, with arson, conspiracy to commit fraud, and sounding a false alarm in association with the mysterious fires.  His father, Antonino Pezzino, has also been implicated.  The Italian military police had installed hidden cameras in the streets after the fires started again (July 2014).  Video captured about 40 incidents implicating Giuseppe (and occasionally, Antonino).  Further evidence was gathered by phone taps.

References

Sources

Municipalities of the Metropolitan City of Messina
Ancient cities in Sicily
Milesian colonies
Zanclean colonies
Ruins in Italy

Caronia


Projekt 22160 je serija velikih ophodnih brodova, koja se grade za rusku mornaricu. Plovila su prvenstveno namijenjena za dužnosti poput ophodnje, nadzora i zaštite na otvorenom i zatvorenom moru. Prvi brod položen je u veljači 2014. i pridružio se ruskoj mornarici u prosincu 2018. Do siječnja 2018. u izgradnji je bilo šest brodova.

Dizajn
Naoružanje klase uključuje: krstareću raketu Kalibr-NK, aerosolnu kamuflažu, dva bacača granata, dva mitraljeza te dvonamjenski 76,2 mm top (AK-176). Brod također ima helikoptersku palubu i hangar za jedan helikopter Ka-27 ili Ka-226. Brod također nosi desantni gliser i ima opremu za bespilotne letjelice, podvodne letjelice bez posade i brodove bez posade. Postoji smještaj za dodatnih 60 putnika.

Godine 2020. najavljeno je da će ruska mornarica započeti s ispitivanjima ugradnje modularnih kontejnera na ophodne brodove, koji bi takvim brodovima omogućili da nose znatno unaprijeđeno naoružanje prilagođeno različitim misijama. Kontejneri su bili predviđeni za prijevoz različitog oružja uključujući sonare i torpeda ili protubrodske i krstareće projektile. Ispitivanja su se odvijala u Arktičkom moru od lipnja 2020. i trajala su dva mjeseca.

Ruska mornarica planirala je naručiti 6 dodatnih brodova od 2014., no ti su planovi napušteni u lipnju 2022. nakon nezadovoljstva učinkom brodova tijekom ruske invazije na Ukrajinu. Nedostaci uključuju nedovoljnu plovnost, lagani oklop i nedostatak odgovarajuće protuzračne obrane. Naime, nakon potonuća Moskve, ruska mornarica počela je pričvršćivati Tor-M2km raketni sustav na helikopterske palube ophodnih brodova.

Dana, 17. kolovoza 2022. izvršni direktor Ak Barsa Renat Mistakhov izjavio je da se mogu konstruirati daljnja plovila koja će biti naoružana novim protuzračnim projektilima.

Povijest
Brod Vasily Bykov sudjelovao je u napadu na Zmijski otok 24. veljače 2022. tijekom prvog dana ruske invazije na Ukrajinu 2022. zajedno s ruskom krstaricom Moskva. Ovaj sukob završio je ruskim preuzimanjem Zmijskog otoka.

Dana, 7. ožujka 2022., ukrajinski izvori tvrdili su da su Oružane snage Ukrajine pogodile Vasily Bykov raketnim topništvom kod obale Odese, navodno ga teško oštetivši ili potopivši. Međutim, 16. ožujka 2022. Vasily Bykov je viđen kako ulazi u Sevastopolj bez vidljivih oštećenja.

Dana 5. kolovoza 2022. jedan od brodova te klase viđen je kako ulazi u Sevastopolj s oštećenom krmom od požara, za što obavještajni analitičar otvorenog izvora smatra da je rezultat napada prethodnog dana.

Izvoz
U travnju 2018. objavljeno je da su pregovori u tijeku nakon što je Alžir pokazao interes za nabavu četiri ophodna broda projekta 22160, opremljenih raketnim sustavom Club-N i protuzračnim sustavom Palma koji uključuje vođene projektile Sosna. Potražnja za brodovima naoružanim krstarećim projektilima Kalibr porasla je nakon što je Rusija upotrijebila te projektile u borbama u Siriji.

Izvori

Projekt 22160

Ophodni brodovi projekta 22160


Aceasta este o listă de filme americane din 1908:

Referințe

Legături externe

Listă de filme americane din 1908 la Internet Movie Database

 *Listă
america
Liste de filme americane

Listă de filme americane din 1908


حرف أ

حرف ب
 بازين با لحم ( لحوم حمراء )
 بازين با دجاج
 بازين بالحوت «السمك»
 بازين باللبن
 بازين مع طبيخة الفول المدشش
 بازين بالحسي
 بازين باللوسة
 بازين بالصفايا
 بسيسة
 بيض مطبوخ بطماطم
 بيض مقلي با الزبدة
 بيض مقلي با الماء
 بيض مقلي با الزيت ( زيتون \ سبول )
 بيض مقلي با طماطم حب
 بيض مقلي با طماطم حكية ( معجون الطماطم )
 بيض مسلوق مع طماطم و هريسة
 بيض با التن
 بيض با سردينة
 بيض با الخضرة ( سلاطة )
 بيض با الحرايمي
 بيض با فاصوليا
 بيض الجان محشي با الخلطة ( ارز الخ )
 بيض الجان محشي با لحم
 بيض الجان محشي با دجاج
 بيض الجان مقلي
 بيض الجان مطبوخ و مفروم
 براك ( سلك )
 براك ( عنب )
 براك ( ملفوف )

حرف ح
 حساء با قديد
 حساء با دجاج
 حساء با لحم ( لحوم حمراء )
 حساء با لحم مشوي
 حساء با حوت
 حساء با الخضروات
 حساء با الحمص و الفول
 حرايمي با التن
 حرايمي با لحم كلب البحر
 حرايمي با السردينة
 حرايمي با دجاج
 حرايمي با لحم ( لحوم حمراء )
 حوت مقلي
 حوت مشوي
 حو?

حرف خ
 خروف محشي
 خبزة ملة بالطبيخة

حرف د
 دجاج مشوي
 دجاج محشي
 دجاج مطبوخ
 دجاج مقلي
 دشيشة

حرف ز
 زميتة با السكر
 زميتة با البصل
 زميتة با الهريسة
 زميتة با الرب
 زميتة با التمر

حرف س
 سبانخ
سامبوسه

حرف ش
 شربة لحم ( لحوم حمراء )
 شربة دجاج
 شربة بيضاء
 شربة خضار
 شربة حوت
 شرمولة
 شرمولة با لحم مشوي ( لحوم حمراء )
 شرمولة با دجاج مشوي
 شرمولة با حوت مشوي
 شرمولة با التن
 شرمولة با السردينة
 شرمولة مشوية
 شرمولة حارة
 شكشوكة دحي ( بيض )
 شكشوكة با لحم ( لحوم حمرا )
 شكشوكة با دجاج
 شكشوكة با حوت
 شكشوكة با قلايا
 شوايات لحم ( لحوم حمراء )
 شويات ( كبدة )

حرف ط
 طبيخة بطاطة
 طبيخة فول
 طبيخة عدس
 طبيخة فاصولية
 طبيخة بازيلة
 طبيخة بامية
 طبيخة كوسة
 طبيخة قعمول
 طبيخة بكيوة
 طبيخة خضره
 طبيخة
 طبيخة دجاج
 طبيخة لحم ( لحوم حمراء)
 طبيخة حوت
 طبيخة طاجين
 طاجين حوت
 طاجين مكمور
 طاجين حوت با البطاطة
 طاجين بطاطة
 طبانج

حرف ق
 قلاية
 قرنيطة مشوي ( اخطبوط )

حرف ع
 عصبان
 عصبان با الحوت
 عصبان با القديد
 عصبان با بيض الجان و البطاطة
 عصبان با لحم راس
 عصبان با البطاطة
 عصبان با الكسكسو
 عصبان با قلايا
 عصبان شمس
 عصيدة با الرب
 عصيدة با السكر
 عصيدة با الخروب
 عصيدة با العسل
 عصيدة بالملوخية
 عصيدة بالبامية

حرف ف
 فول امدشش
 فاصولية
 فاصولية با الكرشة
 فاصولية مع بيض مطبوخ
 فاصولية مع بيض مقلي
 فلفل محشي با اللحم
 فلفل محشي ( فلفل حلو )

حرف ك
 كسكسي مع الفول
 كسكسي مع الحمص
 كسكسي با الخضرة و المرقة
 كسكسي با الدجاج
 كسكسي با الحوت
 كسكسي با اللحم ( لحوم حمراء )
 كسكسي با البطاطة
 كسكسي با قلايا
 كسكسي با قديد
 كسكسي با عصبان
 كسكسي با تقلية حمص و زبيب
 كسكسي با تقلية لحم مفروم
 كوسة محشية
 كوسة محشية با لحم
 كوسة محشية با دجاج
 كوسة مقلية
 كوسة مطبوخة
 كيمياة بيض
 كيمياة با دجاج
 كيمياة با لحم مفروم
 كيمياة با قديد
 كيمياة

حرف ل
 لحم راس مشوي
 لحم راس مطبوخ
 لحم راس مقلي

حرف م
 مرفوسة
 مكرونة ادويدة
 مكرونة امبكبكة
 مكرونة با دجاج
 مكرونة با اللحم
 مكرونة بلاو
 مكرونة جارية
 مكرونة امبوخة
 مكرونة امبوخة بصلصة
 مكرونة با الصلصة
 مقطع ( مربعات )
 مقطع ( طويلة )
 مقطع با اللحم
 مثرودة با لحم
 مثرودة با الرب
 مثرودة با العسل
 مثرودة با السكر
 مثرودة با الخروب
 مفروم
 معيز محشي
 مقبلات السمك و ارز
بطاطا مبطنة

قوائم متعلقة بليبيا
مطبخ ليبي

قائمة أكلات ليبية


Moon Jae-in (Geoje, 24. siječnja 1953. –) je južnokorejski političar koji je obnašao dužnost predsjednika Južne Koreje od 2017. do 2022. godine.

Izvori

Vanjske poveznice

Ostali projekti

Južnokorejski predsjednici
Političari nakon 1989.

Moon Jae-in


Um cobertor de botões é uma coberta de lã adornada com botões de madrepérola. Foram criados por tribos da Costa Noroeste, e são usados para fins cerimoniais.

De modo similar a brasões de armas exibem os animais totem do clã de seus portadores, e sinalizam o seu status.

As cobertas são usadas como capas e presentes em danças cerimoniais e potlatches.

Essas vestes são declarações poderosas de identidade e, ao vesti-las, as pessoas se tornam em um sentido real o que vestem.

As cobertas foram a princípio adquiridos dos comerciantes da Hudson's Bay Company em meados do século XIX. Os cobertores comerciais eram tipicamente azuis escuros e decorados com botões feitos de conchas de abalone ou dentalium . A crista central normalmente retratava um símbolo da herança familiar do usuário.As mantas costumam ter uma borda vermelha nas bordas superior e lateral. Uma figura de crista central é criada a partir dos botões e apliques de flanela vermelha. Cobertores de botão são usados sobre os ombros e o design do brasão fica nas costas do usuário.

Os cobertores não são pendurados nas paredes, exceto em funerais ou perto dos túmulos dos chefes.

A artista haida Florence Davidson (1896–1993) era conhecida por seus cobertores de botões.

Em 2015, a estudante de direito Christina Gray, da nação Lax Kw'alaams Tsimshian, obteve formalmente o direito de usar um cobertor de botões e um chapéu de cedro com suas vestes de advogada durante a cerimônia em que se bacharelou em Ontário. Ela citou o uso do cobertor de botões como um símbolo das tradições legais de sua nação.

!Mais Teoria da História na Wiki (Povos originários)

Cobertor de botões


John McLane (February 27, 1852 – April 13, 1911) was a Scottish-American furniture maker and politician who served as the 50th governor of New Hampshire from 1905 to 1907.

Biography
McLane was born in Lennoxtown, Stirlingshire, in Scotland, the son of Mary, née Hay and Alexander McLane, and was brought to America with his family in 1853, when he was one year old. They settled in Manchester, and moved to Milford in 1869. On finishing school he became a cabinetmaker's apprentice, going on to open his own shop in 1876. The business's success as one of the largest manufacturers of post-office furniture in North America secured other business opportunities for him including becoming director of the Milford Granite Company, the Souheagan National Bank and the New Hampshire Fire Insurance Company.

On 10 March 1880 he married Ellen Luetta Tuck (1855–1927), and together they had four children, Clinton Averill McLane (born 1881), Hazel Ellen McLane (born 1885), John Roy McLane (born 1886), and Charles Malcolm McLane (born 1895). His great-granddaughter, Ann McLane Kuster, is the New Hampshire Representative in the 2nd District in the House of Representatives.

McLane was elected, as a Republican, to the New Hampshire House of Representatives in 1885, and to the New Hampshire Senate in 1891, representing the 16th District 1891-92 and the 15th District 1893-94. He was president of the senate during his two terms. He was a delegate to the Republican National Convention from New Hampshire in 1900, and was elected governor in 1904.

As governor, McLane was instrumental in securing funding for highway improvement, and welcomed delegates to the Russo-Japanese War Peace Conference, which was held in Portsmouth during his term in office.

He died in Pinehurst, Moore County, North Carolina, and was interred at the West Street Cemetery, Milford, New Hampshire.

See also
List of U.S. state governors born outside the United States

References

1852 births
1911 deaths
Republican Party members of the New Hampshire House of Representatives
Republican Party New Hampshire state senators
Republican Party governors of New Hampshire
People from Lennoxtown
Scottish emigrants to the United States
British emigrants to the United States
Politicians from East Dunbartonshire
19th-century American politicians
McLane family of New Hampshire

John McLane


Clawhand veya pençe el, parmak kaslarındaki atrofi sonucu elin pençe şeklini alması ile belirgin durumdur. Metakarpofalangeal eklemlerde kasılma, interfalangeal eklemlerde gevşeme söz konusudur.

Nadir hastalıklar
Konjenital bozukluklar
Kas iskelet hastalıkları

Clawhand


Religija u Lihtenštajnu zastupljena je s nekoliko vjerskih zajednica.

Povijest
U starom vijeku ovdje su se na području Lihtenštajna štovali plemenski kultovi. U starorimskoj državi štovala su se rimska božanstva. Kršćanstvo se širi iz obližnje Italije.
Protestantizam se djelimice proširio ali nije se zadržao u bitnom obujmu.

Vjerska struktura
Procjene koje navodi CIA za 2010. govore o sljedećem vjerskom sastavu:
 rimokatolici (službena) 75,9%
 protestanti - reformirani 6,5%
 muslimani 5,4%
 luterani 1,3%
 ostali 2,9%
 nikoje vjere 5,4%
 nespecificirani 2,6%

Galerija

Izvori

Lihtenštajn
Lihtenštajn

Religija u Lihtenštajnu


Martín García Moritán (Buenos Aires, 12 mars de 1955) est un diplomate argentin. Entre 2016 et 2020 il est représentant permanent de l'Argentine devant les Nations unies (ONU).

Biographie
Il est avocat diplômé de la Faculté de Droit de l'Université de Buenos Aires et diplômé en Relations Internationales à l'Université Complutense de Madrid, l'Espagne. Il a ensuite étudié à l'Instituto del Servicio Exterior de la Nación et a rejoint le ministère des affaires étrangères et du culte de l'Argentine en 1983.

En 1984 il fait partie de la Mission Spéciale devant le Saint Siège pendant la Médiation du conflit du Beagle entre l'Argentine et le Chili. Entre 1987 et 1992 il accomplit des fonctions dans la représentation argentine au Brésil, de 1993 à 1994 en Bolivie, et entre 1994 et 1997 devant les Nations unies à New York, où il est revenu entre 2003 et 2009. Il a été consul d'Argentine à Recife, au Brésil, entre 1997 et 1999, et commissaire général du pavillon argentin à l'exposition universelle de Shanghai en 2010. En 2004, il a également été membre de la délégation brésilienne au Conseil de sécurité des Nations unies.

Au ministère des affaires étrangères et du culte, il a été représentant spécial pour le terrorisme et les infractions connexes en 2010 et directeur des affaires fédérales et électorales entre 2012 et 2013. Il a également travaillé au sous-secrétariat des affaires méridionales et frontalières et au sous-secrétariat de la politique étrangère, en plus d'être chef de cabinet du vice-ministre des affaires étrangères et directeur adjoint de la direction de l'Amérique centrale, des Caraïbes et du Mexique.

Le 27 janvier 2016, par décret 246 publié au Journal officiel de la République argentine, il a été nommé représentant de l'Argentine auprès des Nations unies. Il a présenté ses lettres de créance au Secrétaire général Ban Ki-moon le 16 février de la même année.

Sur la question des îles Malouines, il a exprimé l'intention de revenir aux négociations pour le transfert de souveraineté des îles des années 1960-1980.

Vie personnelle
Martín García Moritán est marié et a cinq enfants. Son frère Roberto García Moritán aussi est diplomatique et il a occupé des fonctions en la Cancillería l'Argentine. Son neveu, Roberto García Moritán, est le mari du mannequin Pampita, ce qui fait de Martín l'oncle du mari de Pampita. En 2020, il a eu le COVID-19 mais s'est rétabli.

Décorations

 Mandat de San Gregorio Grand, Saint Siège
 Mandat de Rivière Branco, le Brésil

Références

Ordre de Saint-Grégoire-le-Grand
Diplomate argentin
Avocat argentin

Martín García Moritán


Das Kabinett Kekkonen V war das 39. Regierungskabinett in der Geschichte Finnlands. Es amtierte vom 20. Oktober 1954 bis zum 15. Februar 1956 (501 Tage).

Minister

Weblinks
 Kabinett Kekkonen V Finnische Regierung

Kekkonen 5

Kabinett Kekkonen V