Mircan Kaya (d. 1963), müzisyen, müzik prodüktörü, inşaat mühendisi, deprem yüksek mühendisi. Seslendirdiği ilk albümü, alanında ilk olan Bizim Ninnilerden sonra Kül, Sala, Numinosum, Outim, Elixir, Nanni ve Minor adlı albümleri piyasaya çıktı.

Hayatı
Batum göçmeni Laz bir aileden gelen Mircan Kaya anne tarafından Gürcü dedesi nedeniyle melez bir etnik kimliğe sahip olup, ilkokula Artvin'de başlayıp, dokuz yaşında geldiği İstanbul'da tamamlamış, orta okulu birincilikle bitirip Nişantaşı Kız Lisesi'nden sonra önce Yıldız Teknik Üniversitesi İnşaat Mühendisliğ bölümünü bitirmiş, daha sonra,Boğaziçi Üniversitesi'nde Deprem Mühendisliği üzerine master yapmıştır. Müzik ve mühendislik çalışmalarını bir arada yürüten Mircan Kaya, önemli mühendislik projelerinde lider mühendis veya proje lideri olarak görev yapmıştır. İstanbul SCADA (Spervisory Control and Data Acquisition System) kapsamında İstanbul İçme Suyu Şebekesinin Bilgisayar Destekli Matematik Modellemesi Projesi üzerinde Fransız bir kuruluş ile kilit mühendis olarak çalışmış, öngerme ve ard-çekme teknolojilerinin Türkiye'de kullanımının yaygınlaştırılması amaçlı pek çok seminer düzenlemiş, araştırmalar yapmış, makaleler yazmış ve bu konuda yine Fransızlarla çalışmış ve Fransa'da eğitim almıştır. Pek çok diğer projenin yanı sıra, Azerbaycan Samur Apsheron Projesi'nde proje müdürü olarak görev yapmıştır. Son yıllarda, alanında dünya lideri bir firma ile Türkiye'de ileri deprem koruma teknolojilerinin kullanılması için çalışmalar yapmakta, önemli pek çok projede anti-sismik cihazların kullanılması için hizmet vermektedir.

Şarkı söylemeye çok küçük yaşlarda başladığı bilinen Mircan Kaya, dinleyici önünde performans göstermeye ilkokul yıllarında başlamıştır. On iki yaşında gitar çalmaya başlamış, Yıldız Teknik Üniversitesi Klasik Türk müziği Korosu'nda Türk Sanat Müziği söylemiş, yine üniversite yıllarında arkadaşları ile kurmuş oldukları senfonik rock grubu ile şarkı söyleyip besteler yapmış, bir dönem Ergüder Yoldaş ile çalışmıştır. İlk çocukluk yıllarını geçirmiş olduğu, farklı etnik dilleri ve kültürlerin beşiği olan Doğu Karadeniz, bölgeden ayrılış, dokuz yaşında iken ailesi tarafından eğitim amaçlı İstanbul'da kurulan ikinci hayat, topraktan, doğadan kopuş, yeni hayata uyum, beraberinde yaşanan travmalar ancak çok parlak bir eğitim hayatı, sanata, bilime, araştırmaya ve en çok da müziğe düşkünlük; bu çok kültürlü, çok disiplinli hayat, sanatçının müziğine, yaratmış olduğu özgün sounduna yansımıştır. Mircan Kaya, kendi iç sesini bulabilmiş, hem yurt içinde, hem de yurt dışında, önemli müzik otoritelerinden övgüler alan ve giderek daha çok tanınan bir sanatçıya dönüşmüştür. FROOTS, BBC World Music, Fly Global Music, Expose, The New Internationalit, Cyclic Defrost çalışmalarında övgüyle söz eden yayın organlarından bazılarıdır. Müzikle ilgili olarak profesyonel anlamdaki ilk ürünlerini, Emin İgüs ile birlikte yapmış olduğu yaklaşık olarak dört yıl süren geleneksel müzik çalışmasının ardından çıkarmış olduğu "Bizim Ninniler" albümü ile vermiştir. Müzik direktörlüğünü Emin İgüs'ün yapmış olduğu Anadolu ninnilerini kapsayan ilk ciddi çalışma olan Bizim Ninniler albümü, dünya ninnileri anlamında da, yurt dışında önemli bir referans olarak kabul görmüştür. Bizim Ninniler albümünü, Anadolu türkülerinin yanı sıra, Boşnakça ve Gürcüce geleneksel parçaları da yorumladığı Kül albümü izlemiştir.

Müziği ve sözlerinin çoğu kendisine ait olan "Sâlâ" albümü doğu ile batının, egemen olanla öteki olanın ters yüz edilerek uzlaştırıldığı, müziğin duyguda birlik yaratan birleştirici özelliğini yansıtan bir yaşam yolculuğudur. Ölülerin ardından okunan Sâlâ cenaze namazı duasını İngilizce olarak yorumlayarak ilk çocukluk yıllarında kendisini çok etkilemiş olan bu ölüm duasını, kaybedilmiş sevgilinin ardından okunan bir ilahiye dönüştürmüştür. Türk Müziği ustalarının yanı sıra bağımsız sanatsal projeler üzerindeki çalışmaları ile bilinen Roger Mills ve Osman Kent gibi batılı müzisyenleri buluşturan bir albümdür. Grafik tasarımda, ressam Arzu Başaran'ın imgelerini İngiltere'den Neil Jenkins'in yaratısı ile harmanlayan, metin editörlüğü için Yeni Zelandalı yazar Vivienne Jepsen'ın (The House of Olaf Krull- Winner of the Reed Fiction Award) ve Türkiye'den Pelin Özer'in (Latife Tekin Kitabı) edebi desteğini alan ve uluslararası ruhani buluşma platformu diye tanımlanabilecek albüm, tüm müzisyenlerin kolaboratif bir anlayışla katıldığı bir çalışmadır. Etnik seslerin cesurca ve sınırsızca kullanıldığı albümdeki Lazca yapılmış iki caz parçası, türünde yine bir ilke imza atmış, ilk kez bir kadın sanatçı Lazca-Megrelce dilini bu biçimde kullanmıştır. Dünya müziği alanından en önemli yayın organlarından biri olan ünlü FOLK ROOTS dergisi, sala albümüne, "zekice kotarılmış, Pre-Raphaelit dönemine ait bir kanaviçe" yorumunu yapmıştır. Mircan Kaya, Kül albümünde de, Gürcüce bir parça olan Tushuri'yi, daha önce hiç denenmemiş bir biçimde akapella olarak yorumlamış, köklerinde var olan Gürcü polifonik müziğine çağdaş bir selam göndermiştir.

Bu albümden sonra çıkardığı "Numinosum" albümü, sanatçının İngiltere'de post caz grubu Limbo, Osman Kent ve ünlü Portishead grubunun bas gitarcısı ve kayıt mühendisi olan Jim Bar ile kaydettiği bir caz albümü olup kendi sözlerinin yanı sıra, Mevlana'nın sözlerini kullanarak yarattığı bir düşsel yolculuktur. İngiltere'de kaydedilmiş bir post caz albümü olmasına rağmen, albümün merkezine koyduğu "Silence in Cxala" ile doğmuş olduğu dağ köyü Cxala'ya ve John Cage'in sessizlik kavramına selam göndermek üzere bu parçada yalnızca müziğinin çıkış noktası olan doğa seslerine yer vermiştir.

2006 yılında, ileri mühendislik ve deprem teknolojileri alanında çalışan şirketinin faaliyet kapsamını genişleterek, bağımsız kültür ve sanat projeleri üzerinde idealist bir anlayışla çalışacak UCM (Uncataloğued Music Production) production'ı kurmuştur. 2008 yılında Avustralya asıllı avangard müzisyen, besteci ve yazar Roger Mills'in ilk solo trompet albümü Antipodesia'yı yapımcı olarak Türkiye'de yayınlamıştır. Sidney, Hollanda, Venedik, Slovenya ve Londra gibi dünyanın farklı bölgelerinden saha kayıtlarını da içeren Antipodesia albümü Türkiye'de deneysel müzik alanında bir ilk denebilecek aykırı bir çalışma olarak yabancı müzik otoritelerinden övgülü yorumlar almıştır.

İngiltere'den emprovize caz grubu Limbo kaydettiği diğer albüm OUTIM (Once Upon a Time in Mingrelia) albümünde Doğu Karadeniz tulumu yerine Kelt gaydası kullanmış, Gürcüstan ve Doğu Karadeniz'e defalarca yapılan seyahatleri de kapsayan üç yıllık bir çalışma sonucunda ortaya çıkan albüme  kendi kaleme aldığı 144 sayfalık ve üç dilde (Türkçe, İngilizce, Lazca) yazılmış bir kitapçıkta ekleyen sanatçı kitapta, bir Doğu Karadeniz dağ köyünü merkez alıp müziğinin merkezine oturttuğu bu dağ köyünün yerlilerinden dinlediği anılardan derlediği öyküler, haikular, fotoğraflar ve resimlerle çok boyutlu bir yapıt çıkarmıştır. Laz dilini, müzik çalışmalarında farklı bir biçimde kullanarak bu cesur çalışmayla bu dili daha çağdaş bir platforma taşımış ve Laz müziğinde adeta bir devrim başarmıştır.

Mircan Kaya, 2008 yılında kazanmış olduğu Avrupa Komisyonu bursu ile Avrupa tarihi ve kültürel mirasının korunmasına yönelik, Avrupa Komisyonu destekli, "Tarihi Eserlerin Yapisal Analizler/ Structural Analysis of Historic Constructions" konulu ileri master çalışmasını İtalya'daki Padova Üniversitesi ve İspanya'daki Katalonya Teknik Üniversitelerinde yürütmüştür. Aynı dönemde, İngiltere üzerinden batı müziği üzerine de eğitim almıştır.

Sinematografik bir yapıya sahip olan Mircan müziği en önemli meyvelerinden birini Kar Beyaz adlı film ile vermiştir. 47. Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde, yönetmenliğini Selim Güneş'in yaptığı filmin müziği ile en iyi film müziği ödülü almıştır. Selim Güneş'in Sabahattin Ali'nin "Ayran" adlı öyküsünden uyarlayarak yazdığı senaryo ile çektiği ilk filmi olan Kar Beyaz filminde Mircan, "Sala", "Outim", "Numinosum" ve Kül albümlerinden parçalarının yanı sıra film için özel olarak, yaşayan en önemli kadın ozanlarımızdan Gülten Akın'ın sözleri ile bestelediği, yurt içinden ve yurt dışından müzisyenlerle kaydettiği parçaları ile Türkiye, Avustralya ve İngiltere'de yaşayan müzisyenlerin katılımlarıyla  uluslararası bir müzik prodüksiyonuna daha imza atmıştır.

Gülten Akın şiirleri üzerine kurduğu en son albümü Elixir Kar Beyaz filminde kullanmış olduğu "Karşı Korku İlahisi" ve "Bunalan Ozan İlahisi" adlı eserleri de kapsamakta olup Mircan Kaya albümde ayrıca Metin Eloğlu'nun Eşçil adlı şiirini de bestelemiştir.

2012 yılında çıkarmış olduğu ilk Lazca çağdaş ninni albümü Nanni ve Türkiye'de yaşayan azınlık dillerinin halk şarkılarını yorumladığı Minor albümlerinin ardından ilk kitabı "Gece Karanlık Çekirge ve Sen" yayınlandı.
Kendi annesinin yaşamı üzerinden Doğu Karadeniz geleneksel yaşamına içeriden bir bakışla epik bir mini roman olan kitap Çiviyazıları Yayınevi tarafından yayınlandı.

Dış bağlantılar
 Resmi Sitesi
 http://www.ucmproduction.com
 http://www.fip-group.it
 http://karbeyazfilm.com
 Sanatçıyla bir söyleşi

Türk kadın şarkıcılar
Türk inşaat mühendisleri
Laz asıllı Türkler
Yaşayan insanlar
1963 doğumlular
Yıldız Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesinde öğrenim görenler
Boğaziçi Üniversitesinde öğrenim görenler

Mircan Kaya


NorgesGruppen est une entreprise norvégienne de grande distribution.

Histoire

Références

Liens externes

Entreprise ayant son siège à Oslo
Entreprise ayant son siège en Norvège par secteur
Entreprise fondée en 1994

NorgesGruppen


قائمة بالمعابد اليهودية في مصر:

الإسكندرية

 معبد عزوز: لا يعرف تاريخ إنشاؤه على وجه الدقة و قد أعيد بناؤه عدة مرات آخرها عام 1853م.
 معبد كاسترو: أنشأه موسى كاسترو بحي محرم بك عام 1920م.
 معبد النبي إلياهو: بني بشارع النبي دانيال عام 1354م، دمره الفرنسيون عام 1798 بالمدافع ثم أعيد بناؤه عام 1815م بأمر الوالي محمد علي.
 معبد إلياهو حزان: بشارع فاطمة اليوسف بحي سبورتنج، و أنشيء عام 1928م.
 معبد جرين: أشأته عائلة جرين بحي محرم بك عام 1901م.
 معبد منشة: أنشأه البارون يعقوب دي منشة بميدان المنشية عام 1860م.
 معبد نزاح إسرائيل: أنشيء عام 1920م.
 معبد ساسون: أنشأه يعقوب ساسون بحي جليم عام 1910م.
 معبد شعار تفيلة: أنشيء بواسسطة عائتلين هما انزاروت و شاربيه بحي كامب شيزار عام 1922م.
 معبد زاراديل: أنشأته عائلة زراديل عام 1391م، وتهدم عام 1880م ثم أعيد بناؤه، وهو قائم في حارة اليهود بسوق السمك القديم.

القاهرة

 معبد بن عزرا: يقع هذا المعبد بحي مصر القديمة بني في القرن 9 الميلادي.
 معبد شاعار هاشاميم (معبد الإسماعيلية): يقع في وسط القاهرة، وقد شيدته عائلة موصيري عام 1903م.
 معبد العباسية (معبد حنان اتزحايم) أو (معبد عص حاييم): أنشأه عام 1900 عميد عائلة حنان إبراهيم يوسف حنان.
 معبد حاييم كابوسي: حاييم كابوسي من علماء التوراة البارزين الذين تنسب لهم الكرامات والمعجزات، وقد توفي عام 1631م، وتم تجديده كلياً في بدايات القرن العشرين.
 معبد ابن ميمون (راب موشي): بني في حارة اليهود عام 1204م بعد وفاة ابن ميمون، تم ترميمه في مايو 1967م وفي 1973م انهار سقفه مرة أخرى.
 معبد نسيم أشكينازي (معبد أشكينازي): تم بناؤه عام 1894م بحي الظاهر.
 معبد مائير عيناييم (مضيء العيون): يقع في حي المعادي.
 معبد القرائين (معبد موسى الدرعي): بني عام 1933م بشارع الخازندار.
 معبد باحاد اسحاق (معبد كرايم): يقع بحي السكاكيني وقد أنشئ عام 1932 على يد زكي كرايم.
 معبد فيتالي مجار: يقع في حي مصر الجديدة.

المحلة الكبرى
 خوخة اليهود يقع في منطقة سوق اللبن.

مقابر
 جبانة البساتين.
 مقابر أبو السعود في مصر القديمة.

مراجع

كنس في مصر

قوائم كنس حسب البلد
قوائم مبان ومنشآت دينية في مصر

قائمة كنس مصر


Michael Masi, né à Sydney en 1978, est un dirigeant de course automobile australien.

Après la mort de Charlie Whiting en mars 2019, il devient le directeur de course de la Formule 1, supervisant, pour la FIA, le déroulement d'un week-end de Grand Prix (avant, pendant et après la course). Il est amené à prendre de nombreuses décisions en s'accordant avec les règlements régissant la piste, la sécurité, les essais et la course. Ses actions lors de la saison 2021, et notamment lors de la manche finale à Abou Dabi, sont fortement mises en cause et il est démis de ses fonctions par la FIA en février 2022.

Carrière

Origines et débuts dans le sport automobile
Michael Masi, d'ascendance italienne, naît à Sydney en 1978 et grandit dans les banlieues de Fairfield et de Canada Bay dans l'agglomération de Sydney. Il étudie le marketing à l'université  avant de se diriger vers une carrière dans le sport automobile.

Il commence en sport automobile comme bénévole en Super Touring alors qu'il est encore étudiant. Il travaille ensuite comme directeur de course adjoint dans les séries V8 Supercars et Tourisme en Australie, ainsi que pour Rally Australia.

En 2018, il est recruté par la FIA comme directeur de course adjoint en Formule 2 et Formule 3 puis accède au poste de directeur de course adjoint de la Formule 1 aux côtés de Charlie Whiting. Quand ce dernier meurt brutalement à Melbourne, le 14 mars 2019 à la veille du Grand Prix d'Australie, il est chargé de le remplacer.

Controverses lors de la saison 2021
Durant le championnat 2021, ponctué par un duel acharné pour le titre mondial des pilotes entre Lewis Hamilton et Max Verstappen et leurs écuries respectives Mercedes Grand Prix et Red Bull Racing, plusieurs de ses décisions le propulsent sur le devant de la scène et entraînent des polémiques. Il doit par exemple justifier sa décision de sortir le drapeau rouge pour faire repartir la course pour un seul tour lors du Grand Prix d'Azerbaïdjan. Il est responsable du déroulement décrié du Grand Prix de Belgique où, sous un déluge ne permettant pas de courir, il lance une course de trois tours derrière la voiture de sécurité pour entériner un classement. Il est également impliqué dans le marchandage avec les deux écuries rivales pour modifier les positions sur la grille du troisième départ du Grand Prix d'Arabie saoudite.

Le retentissement de ses décisions, qui connaît un point d'orgue lors de la manche finale du championnat, à Abou Dabi, vient aussi d'une nouveauté décidée par la Formule 1 en 2021 : l'ouverture au public du canal de communication de la FIA permettant d'entendre les discussions entre les chefs d'équipe et la direction de course. Le fait qu'ils puissent lui parler durant l'épreuve en le mettant ainsi sous pression est, par la suite, fortement mis en cause. Ainsi, tout ce qui se passe à Yas Marina le 12 décembre 2021 est sous la loupe du public : quand à trois tours de l'arrivée, alors que Hamilton est un solide leader qui entrevoit son huitième titre mondial et que Nicholas Latifi crashe sa Williams dans les barrières, ce n'est pas le drapeau rouge qui est brandi mais la voiture de sécurité qui est de sortie. Verstappen en profite pour chausser des pneus tendres neufs alors que Hamilton reste en piste avec ses pneus durs usés pour ne pas perdre sa position. Michael Masi décide au  des 58 tours de ne pas laisser les voitures retardataires intercalées entre Hamilton et Verstappen et d'autres roulant plus loin se dédoubler. Cependant, à l'abord du dernier tour, il invite ces cinq retardataires à dépasser la voiture de sécurité (mais pas ceux intercalés entre Verstappen et le troisième, Carlos Sainz Jr.) et relance immédiatement la course sans suivre la procédure qui recommandait d'attendre un tour de plus pour laisser les retardataires rejoindre le peloton. Cela aurait conduit la course à s'achever derrière la voiture de sécurité, avec Hamilton en tête de la course et du championnat du monde. Au lieu de cela, Hamilton se retrouve à la merci de Verstappen qui, avec des pneus plus frais, le dépasse et remporte le titre. Pendant ces événements, toutes les conversations entre Toto Wolff, Christian Horner et Michael Masi sont audibles sur le canal de communication de la FIA.

Mercedes fait appel de deux décisions auprès des commissaires de course. Le premier concerne les décisions prises derrière la voiture de sécurité. Cet appel est rejeté, l'avis de rejet précisant que ne pas avoir attendu le délai réglementaire (un tour après que les cinq retardataires se sont dédoublés) fait que « l'article 48.12 n'a pas été appliqué pleinement », mais expliquant que la décision du directeur de course est prioritaire sur tout le reste. Dans cet avis, Michael Masi note également qu'offrir une arrivée « sous drapeau vert » était hautement souhaitable et que la volonté de ne pas terminer une course derrière la voiture de sécurité était partagée de longue date par toutes les équipes. La polémique enfle quand Hamilton, dépassé par Verstappen, s'écrie dans son casque .

La FIA décide ultérieurement de lancer une commission d'enquête sur ces événements, ce qui entraîne Mercedes à revenir sur sa volonté de faire appel de la décision des commissaires auprès de la cour internationale d'appel de la FIA.

Démis de ses fonctions en 2022
Lorsque la FIA publie son organigramme 2022 sans Michael Masi, une rumeur court disant que Mercedes a négocié son renvoi avec la FIA (ainsi que celui du responsable technique Nikolas Tombazis) afin de convaincre Hamilton de ne pas prendre sa retraite.

Le 28 janvier, Peter Bayer, le secrétaire général de la FIA qui participe aux réunions de la commission d'enquête avec les équipes et le pouvoir sportif, n'exclut pas que Michael Masi soit remplacé mais évoque qu'il pourrait être secondé par une ou plusieurs personnes afin de le décharger de quelques-unes des nombreuses tâches qu'il doit assurer durant un week-end de Grand Prix. Il explique aussi que désormais, les chefs d'équipe ne pourront plus lui parler directement, un employé recueillant les doléances durant la course.

Le 17 février 2022, le nouveau président de la FIA Mohammed Ben Sulayem annonce que Michael Masi est démis de ses fonctions principales, et remplacé par un duo constitué par Eduardo Freitas et Niels Wittich, assisté par Herbie Blash nommé conseiller spécial permanent ; il continue toutefois d'effectuer certaines de ses tâches précédentes hors des circuits. Il quitte définitivement la FIA en juillet 2022.

Retour au sein d'instance locales
Après son passage à la FIA, Michael Masi va reprendre ses activités de dirigeant de course automobile au sein d'instance sportives de son pays natal en Australie à partir du second semestre 2022.

En , il prend la présidence de la Commission Supercars qui supervise le Supercars Championship, championnat australien de course de voitures de tourisme.

En , il est nommé au sein du South Australian Motorsport Board, entité organisatrice de l'.

Le , il rentre dans le conseil d'administration de la  au sein de la commission internationale de karting.

Notes et références

Liens externes

Personnalité de la Formule 1
Dirigeant sportif australien
Naissance en juin 1978
Naissance à Sydney

Michael Masi


Matillas es una estación de ferrocarril situada en el municipio español de Matillas, en la provincia de Guadalajara, región de Castilla-La Mancha. Dispone de servicios de Media Distancia operados por Renfe.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 115,442 de la línea férrea de ancho ibérico que une Madrid con Barcelona a 817,8 metros de altitud, entre las estaciones de Jadraque y de Baides. El tramo es de doble vía y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 2 de julio de 1862 con la apertura del tramo Jadraque - Medinaceli de la línea férrea Madrid-Zaragoza por parte de la Compañía de los Ferrocarriles de Madrid a Zaragoza y Alicante o MZA. En 1941, la nacionalización del ferrocarril en España supuso la integración de la compañía en la recién creada RENFE.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
En su diseño es prácticamente idéntica a las estaciones de Yunquera o Humanes de Mohernando. Está formada por una estructura de planta baja con cubierta en raso y disposición lateral a la vía. Su fachada principal posee siete huecos repartidos entre puertas de acceso al recinto y cuatro ventanas rectangulares. Aún conserva parte de su señalización de origen realizada con cerámica blanca y azul.

Está formada por dos andenes, uno lateral y otro central y tres vías. La via 2 se encuentra entre el andén lateral y el central. La via 1 se ubica entre el andén central y la vía 3, esta última vía es derivada y sin acceso a andén.

Servicios ferroviarios

Media Distancia

Los servicios de Media Distancia de Renfe operados con trenes Regionales y Regionales Exprés tienen como principales destinos Madrid, Lérida, Sigüenza y Barcelona

Referencias

Enlaces externos
 Media Distancia Castilla-La Mancha en la web de Renfe.
 Federación Castellanomanchega de Amigos del Ferrocarril. Línea 200 Madrid-Chamartín a Barcelona-Sants

Matillas
Matillas
Matillas
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1862
Estaciones de ferrocarril de Castilla y León inauguradas en el siglo XIX

Estación de Matillas


Jane Austen (16 Aralık 1775 - 18 Temmuz 1817) 19. yüzyılda yaşamış İngiliz roman yazarı. Steventon, Hampshire'da 1775'te doğan Jane Austen; 1783'te Oxford'da bir akrabası sayesinde okumuş; eğitimine Southampton'da devam etmiş; en sonunda da kadınlar için bir okul olan Reading, Berkshire'da Abbey okulunda okumuştur. Roman yazmaya 1789'da başlar, 1802'de kendi tanımıyla büyük ve garip biri tarafından (Mr. Wisley) evlenme teklifi alsa da kabul etmez. İkilinin yaşadığı ilişki Aşkın Kitabı (Becoming Jane) adlı filmde işlenmiştir. Babasının 1805'te ölmesinden sonra Southampton'a taşınır. 1809'da Chawton'a zengin kardeşinin yanına taşınır ve günümüzde bu ev bir müze ve turistler için popüler bir yer haline gelir.

Jane Austen, dünyanın en ünlü yazarlarından biridir. Yaşadığı döneme ilişkin tasvirleri ve kahramanlarının karakterleri romanlarının klasikler arasında yer almasını sağlamıştır. Jane Austen bir köy papazının yedinci çocuğuydu. Babası tarafından eğitilmişti. O dönemdeki kadınlardan daha iyi bir eğitim aldığı için şanslıydı. Ebeveyni, çocukların hayal gücüne dayalı oyunlarını cesaretlendirdi. Papaz evinin ahırını, yaz tatillerinde ailelerin oyunlar sahneye koyabileceği küçük bir tiyatroya çevirdiler. Austen, 12 yaşına geldiğinde kendi hikâyelerini yazıyordu; fakat ilk romanının yayımlanması için yaklaşık 25 yıl daha geçmesi gerekecekti. Austen'in romanları, günümüzde oldukça popülerdir. İnsanların zaaflarını esprili bir anlayış ve zarif bir mizahla eserlerinde işlemiştir. Romanlarının başkahramanlarının hepsi kadındır ve romanlarının hepsi de mutlu bir evlilikle sona ermiştir. İlk olarak Sağduyu ve Duyarlılık (1811) adlı kitabı basıldı. Bunu Gurur ve Önyargı (1813), Mansfield Parkı (1814) ve Emma (1816) takip etmiştir. Northanger Manastırı ve İkna romanlarının her ikisi de Austen'in ölümünden sonra 1818'de basılmıştır. Bütün bu romanlar anonim olarak yayımlanmıştır.

Austen, hiç evlilik yapmamış, bunun yerine romanlarının birçok bölümünün geçtiği Bath dahil birkaç yerde ailesiyle birlikte yaşamıştır. Mayıs 1817'de aile, Austen'in hastalığına çare aramak için Winchester'e taşınmışlardır fakat 18 Haziran 1817'de meme kanserinden ölmüştür; öldüğünde henüz 41 yaşındaydı. Winchester Katedrali'ne gömülmüştür.

Jane Austen'in tüm romanları, televizyon veya sinemaya uyarlanmış, en başarılı 3 romanı film yapılmıştır. Bunlar: Aşk ve Gurur (1995), Emma ve İkna (her ikisi de 1996'da gösterime girdi.) Gurur ve Önyargı 1995'te çok başarılı bir televizyon dizisi oldu. 2013 yılında yayımlanışının 200. yıl dönümü özel etkinliklerle kutlanan Aşk ve Gurur (Pride and Prejudice) romanı ortalama her on yılda bir ya bir sinema filmi, ya da televizyon filmi veya dizisi haline getirilmiştir.

Romanları
 Sense and Sensibility - Sağduyu ve Duyarlılık - 1811
 Pride and Prejudice - Gurur ve Önyargı - 1813
 Mansfield Park/Mansfield Parkı - 1814
Emma -1815

Ölümünden Sonra Yayımlananlar

Northanger Abbey - Northanger Manastırı - 1818(Ölümünden sonra yayımlandı.)
Persuasion - İkna - 1818(Ölümünden sonra yayımlandı.)
The Watsons / Watson Ailesi - 1892 (Ölümünden sonra yayımlandı.)

 Ayrıca bakınız Emma'' (Sinema Filmi)

Dış bağlantılar
 Jane Austen müzesi
Jane Austen
Jane Austen Eserleri

Kaynakça

1775 doğumlular
1817 yılında ölenler

18. yüzyılda İngilizler
19. yüzyılda İngilizler
İngiliz roman yazarları
İngiliz Anglikanlar
Winchester tarihi
Birleşik Krallık'ta veremden ölenler
Winchester Katedrali'nde defnedilenler

Jane Austen


Skanör-Höll er et strandområde og naturreservat lige øst for Skanör og er Falsterbonæssets ældste fiskerleje. Pladsen var frem til slutningen af 1970'erne ladeplads. I dag findes i stedet stalde og en stor motocrossbane samt en sommerbebyggelse med landingsbroer. Området har givet navn til bugten Höllviken, som igen senere har givet navn til den yngre by Höllviken.

Eksterne kilder og henvisninger
 Vellinge kommun: Om Skanör Höll
 Skanör - Höllviken, Länsstyrelsen i Skåne län

Naturreservater i Skåne
Skånes geografi

Skanör-Höll


Nørreskov Bakke ligger i den nordlige del af Silkeborg som en del af forstaden Gødvad.

Bydele i Silkeborg

Nørreskov Bakke


An Cyrtopodium saintlegerianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Cyrtopodium saintlegerianum in nahilalakip ha genus nga Cyrtopodium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Cyrtopodium

Cyrtopodium saintlegerianum


Moskva-papyrussen eller Papyrus Moskva 4676 er en papyrusrulle om egyptisk matematik. Den kaldes også Golenishchev Matematik Papyrus efter rullens første ejer uden for Egypten, ægyptologen Vladimir Golenishchev. Golenishchev købte papyrussen i 1892 eller 1893 i Theben. Senere kom den ind i Pusjkinmuseets samling i Moskva, hvor den findes i dag.

Baseret på palæografi og orthografi i den hieratiske tekst blev den sandsynligvis nedskrevet under det 13. dynasti og er baseret på ældre materiale, som givetvis stammer fra det 12. egyptiske dynasti, omkring 1850 f.v.t. Papyrussen er omkring 5½ m lang og mellem 3,8 og 7,6 cm bred. Den blev delt op i 25 problemer med løsninger af den sovjettiske orientalisten Vasily Vasilievich Struve i 1930. Sammen med Rhind-papyrussen er den blandt de berømte papyrusser, og disse to ruller er hovedkilder til ægypternes matematik. Moskva-papyrussen er ældre end Rhind-papyrussen, mens sidstnævnte er den største.

Opgaver i Moskvapapyrussen
Problemerne i Moskva-papyrussen følger ikke nogen speciel orden, og løsningerne af problemerne er langt mindre detaljerede end dem, der findes i Rhind-papyrussen- Papyrusrullen er særlig kendt for geometriske problemer. Problem 10 og 14 beregner henholdsvis overfladearealet og volumen af en keglestub. De resterende problemer er af mere almindelig natur.

Shipes delingsproblemer
Problem 2 og 3 handler om opdeling af et skib. Et problem beregner længden af et skibs ror og det andet beregner længden af et skibs mast, givet at den er 1/3 + 1/5 af længden på en cedertræsstamme der er 30 cubit lang.

Aha-problemer

Aha-problemerne er at finde ukendte kvantiteter (refereret til som Aha), hvis en del af kvantiteten og dele af den er givet. Rhind-papyrussen indeholder også fire af disse problemer. Problem 1, 19 og 25 på Moskva-papyrussen er Aha-problemer. Eksempelvis er problem 19 at beregne antallet, når man har 1 og ½ gange og lægger 4 til for at få 4. I new math går opgaven ud på at løse

Pefsu-problemer
De fleste af problemerne er pefsu problemer: 10 af de 25 problemer er af denne type. En pefsu måler styrken på en øl lavet fra en heqat af korn

Et højere pefsu-nummer betyder svagere brød eller øl. PEfsu-tallet bliver nævnt på mange offerlister. Eksempelvis oversættes problem 8 til:
 (1) Eksempel på at beregne 100 stykker brød af pefsu 20
 (2) Hvis nogen siger til dig: "Du har 100 skiver brød af 20 pefsu
 (3) som skal byttes med øl af pefsu 4
 (4) lige 1/2 1/4 malt-øl"
 (5) Først beregnes det korn, der skal bruges til at lave 100 skiver brød af pefsu 20
 (6) Resultatet er 5 heqat. Derefter udregner du, hvad du skal bruge for en des-kande med øl, ligesom øllen kaldet 1/2 1/4 malt-øl
 (7) Resultatet er 1/2 af den målte heqat skal bruges til en des-kande med øl lavet med korn fra det Øvre Egypten.
 (8) Beregn 1/2 af 5 heqat, resultat vil være 2 1/2
 (9) Tag disse 2 1/2 fire gange
 (10) Resultatet er 10. Så siger du til ham:
 (11) "Se! Mængden af øl findes at være korrekt."

Baku-problemer
Problem 11 og 23 er Baku-problemer. De beregner arbejderes produktion. Problem 11 spørger: hvis én bringer 100 stammer, der måler 5 × 5, hvor mange stammer der måler 4×4 svarer det til? Problem 23 beregner, hvor meget en skomager kan lave ved at han skærer og dekorerer sandaler.

Geometriproblemer
Syv af de 25 problemer omhandler geometri og går fra at beregnes arealet af trekanter til at finde overfladen på en halvkugle (problem 10) og at finde volumenet af en keglestub eller pyramidestub.

To interessante geometriske problemer

Problem 10
Det tiende problem i Moskva-papyrussen spørger om at overfladen på en halvkugle skal beregnes (Struve, Gillings) eller muligvis af en semi-cylinder (Peet). Nedenfor antages at beregningerne omhandler en halvkugle.

Teksten lyder: "Eksempel på at beregnet en kurv. Du får en kurv med en åbning på 4 1/2. Hvad er overfladen? Tag 1/9 af 9 (da) kurven er en halv æggeskal. Du får 1. Beregner resten, hvilket er 8. Beregn 1/9 af 8. Du får 2/3 + 1/6 + 1/18. Find ud af hvad resten af disse 8 er efter at fratrække 2/3 + 1/6 + 1/18. Du får 7 + 1/9. Multiplicer 7 + 1/9 med 4 + 1/2. Du får 32. Se dette er dens overflade. Du har fundet det korrekt."

Løsningen svarer til at beregne er areal som

Dette betyder at teksten i Moskva-papyrussen brug  til at approksimere pi].

Problem 14: Volumen af en kvadratisk pyramidestub

Det fjortende problem i Moskva-prapyrussen beregner volumen af en pyramidestub. Den går også under navnet "Den største ægyptiske pyramide".

Problem 14 skriver, at en pyramide er forkortet, så toppen et kvadrat med enhedslængden 2, og bunden er et kvadrat med enhedslængden 4, og højden er 4. Volumen findes at være 56 kubikenheden, hvilket er korrekt.

Teksten lyder: "Hvis du får at vide: 6 høj og grundfladen har 4, mens topstykket har 2, så skal du kvadrere de 4. Det bliver 16; du skal gange de 2 med 4, det er 8; du skal kvadrere de 2, det er 4. Nu skal du lægge 16, 8 og 4 sammen, det er 28. Nu skal du tage en tredjedel af de 6. Det er 2. Du skal gange de 28 med de 2, resultatet er 56. Det er sandelig rumfanget af pyramidestubbet!"

Løsningen på problemet indikerer at egypterne kendte til den rigtige formel til at beregne volumen af en pyramidestub:

Forskere har spekuleret på, hvordan egypterne har fundet frem til formlen for volumen på en keglestub, men udledningen af formlen bliver ikke beskrevet i papyrussen.

Andre papyrus
 Berlin Papyrus 6619
 Egyptisk matematisk læderrulle
 Lahun-papyrussen
 Rhind-papyrussen

Generellse papyrusruller:
 Papyrus Harris I
 Rollin Papyrus

Referencer

Fuld tekst af Moskva-papyrussen
 Struve, Vasilij Vasil'evič, og Boris Turaev. 1930. Mathematischer Papyrus des Staatlichen Museums der Schönen Künste in Moskau. Quellen und Studien zur Geschichte der Mathematik; Abteilung A: Quellen 1. Berlin: J. Springer

Andre referencer
 Allen, Don. April 2001. The Moscow Papyrus and Summary of Egyptian Mathematics .
 Imhausen, A., Ägyptische Algorithmen. Eine Untersuchung zu den mittelägyptischen mathematischen Aufgabentexten, Wiesbaden 2003.
 Mathpages.com. The Prismoidal Formula.
 O'Connor and Robertson, 2000. Mathematics in Egyptian Papyri.
 Truman State University, Math and Computer Science Division. Mathematics and the Liberal Arts: Ancient Egypt and The Moscow Mathematical Papyrus.
 Williams, Scott W. Mathematicians of the African Diaspora, containing a page on Egyptian Mathematics Papyri.
 Zahrt, Kim R. W. Thoughts on Ancient Egyptian Mathematics .

Matematikkens historie
Værker om matematik
Egypten i antikken

Moskva-papyrussen


Júlíana María af Brúnsvík-Wolfenbüttel-Bevern (danska: Juliane Marie; 4. september 1729 — 10. október 1796) var drottning Danmerkur og Noregs á árunum 1752 til 1766. Hún var önnur kona Friðriks 5. konungs Danmerkur og Noregs. Hún varð þjóðhöfðingi sjálf frá 1772 til 1784. Júlíana var móðir Friðriks erfðaprins af Danmörku og Noregi. Kristján 8. Danakonungur og hver einasti danskur konungur að undanskildum Kristjáni 9. kemur frá henni.

Drottningar Danmerkur

Júlíana María af Braunschweig-Wolfenbüttel


السرمق أو أثِينَة أو رَغْل أو تَاخِم أو رِجْل الإوز  جنس يضم حوالي 150 نوعاً من النباتات البرية العشبية معظمها نباتات حولية مثل الزربيح الأبيض وبعضها مخشوشبة معمرة. كان قديماً يصنف ضمن الفصيلة السرمقية  التي ضمت حديثاً كأسرة للفصيلة القُطَيفية ، من ثنائيات الفلقة.

أسماء مرادفة
الضربيح أو رجل الإوز أو ركب الجمل أو فساء الكلاب (وله أسماء أخرى كثيرة)

من أنواعه الواطنة في الوطن العربي

 السرمق الأبيض  في بلاد الشام
 السرمق الأحمر  في بلاد الشام
 السرمق تيني الأوراق  في بلاد الشام
 السرمق الجداري  في بلاد الشام وشبه الجزيرة العربية
 السرمق رباطي الأوراق  في بلاد الشام
 السرمق الرمادي  دخيل في مصر والمغرب العربي وأصيل في أوروبا
 السرمق المنتن  في بلاد الشام
 السرمق النافذي  في بلاد الشام
 السرمق الورقي  في بلاد الشام

من أنواعه الأخرى
 السرمق الضيق  في أوروبا
 سرمق كينوا
 سرمق برلنديري

مراجع

أجناس القطيفية
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أعشاب
سرمق
سرمق

سرمق


An Lepanthes mayordomoensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni L.Jost ngan Carlyle August Luer. An Lepanthes mayordomoensis in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes mayordomoensis


Varberg Fæstning, historisk Varbergs slot, er et forsvarsanlæg i Varberg i Hallands län, Sverige. Fæstningen blev opført i slutningen af 1200-tallet som borg af Grev Jakob af Halland, og blev udvidet i 1500-tallet og begyndelsen af 1600-tallet til en stærk fæstning, og en af de mest moderne i Nordeuropa. Borgen var en vigtig under Den Nordiske Syvårskrig. Efter oprustningen og udbyggelsen har fæstningen ikke været en del af nogle militære konflikter. Den tilhørte i mange år Danmark, men i 1645 blev den en del af Sverige med Freden i Brömsebro, hvor Halland blev svensk for en periode på 30 år, som senere blev udvidet. Den blev fjernet fra rigets forsvar i 1830.

Fra middelalderen og fer til 1931 fungerede fæstningen også som fængsel. Både de middelalderlige fængselsceller og de individuelle celler fra 1852 er bevaret.

Fæstningen forvaltes af Statens fastighetsverk.

På fæstningen findes, Hallands kulturhistoriska museum er et regionalt museum, som bl.a. udstiller Bockstenmanden, der er et meget velbevaret moselig fra middelalderen.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Länsmuseet Varberg
 Artikelbiblioteket: Historia kring Varbergs fästning
 Varbergs fästnings historia

Byggnadsminnen i Hallands län
Fæstningsanlæg i Sverige
Bygninger, konstruktioner og anlæg fra middelalderen i Sverige
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Varberg

Varberg Fæstning


Portuguesa State (, ) is one of the 23 states of Venezuela. Located in the west of the Republic, it is often considered the "breadbasket of Venezuela" for the large amount of agricultural products produced there. The state is bordered by the state of Lara to the north, to the east by Cojedes, to the west by Trujillo and to the south by Barinas.

As of the 2011 census, it had a population of 876,496. The state capital is the city of Guanare.

Origin of the name
The state was designated Portuguesa on August 4, 1909, named after the Portuguesa River. The name of the river is in turn said to be derived from a local legend about a young woman of Portuguese descent who drowned in the Portuguesa River, possibly accompanying the conquistadors who founded the city of Guanare, the capital of the state.

History

Pre-Columbian era
In the pre-Hispanic era, the territory of the Venezuelan plains was inhabited by groups that arrived from the Amazon region by river (probably Colombia or Ecuador).

The oldest known human presence dates to between 300 and 600 BC in Barinas and the Portuguesa plains, with the migrants perhaps attracted by the region's relatively predictable flooding cycle.

Over the next 1200 years, these communities moved northwards and were also influenced by groups from the Orinoco. Among the traces left by these pre-Columbian inhabitants are numerous petroglyphs of geometric, anthropomorphic and zoomorphic figures, as well as a complex network of roads believed to have served to drain swamps or control water. They also left a system of mounds that possibly had functions of surveillance, funerary or refuge for the periods of greatest flooding.

Spanish colonization
Several expeditions of the Welser Family, originating in Coro under the command of Nikolaus Federmann and Georg von Spira, in the year 1534 and arriving in the Andean foothills crossed the current territory of the Llanos.

In 1542, the armies of Philipp von Hutten from Coro visited the region on their way to Barinas, but were repulsed by the Omaguas Indians and Hutten was wounded.

The Spanish conquerors Diego Ruiz de Vallejo and Juan Ruiz de Villegas explored the lands to the east of the Andes in 1549. Decades later, on November 3, 1591, Juan Fernandez de Leon founded Espiritu Santo of the Guanaguanare Valley, today's Guanare. Its name in the indigenous language means 'Place of seagulls' or 'Land between rivers'.

19th century
The Battle of Araure, in which Simon Bolivar defeated Jose Ceballos, occurred in Portuguesa in 1813. At the time, Venezuela was under the control of the patriots in mid-1813, except for the provinces of Guayana and Maracaibo. In September 1813, the royalists received reinforcements from Cadiz, taking the offensive across the country, although the patriots' successes continued until the end of 1813.

On December 3, 1813, Simón Bolívar learned that the royalist forces (3,500 men), under the command of Brigadier José Ceballos, had met with those of José Yáñez in the town of Araure, and as a result, he arranged for all able bodied men in El Altar and Cojedes to muster in the town of Agua Blanca.

On the 4th, the patriots marched towards Araure and camped about 1,000 m from the village, opposite the royalists, who had deployed at the entrance of the Acarigua River with their wings supported by a forest and a small lagoon and their back protected by a forest. The royalists possessed ten artillery pieces.

The battle began at dawn and lasted approximately six hours. The royalist troops were numerically superior to the patriot troops. The patriots captured 200 prisoners, four flags, and numerous artillery pieces. In this single clash, the royalists lost more than 500 cavalry.

On April 10, 1851, by decree of the Congress of the Republic under the mandate of General José Gregorio Monagas, the territory that currently makes up the state of Portuguesa became a province, with Guanare as its capital.

Federal War
The federal war was even more devastating than the emancipatory war in the states of Portuguesa, Apure and Barinas, and especially in Portuguesa, as in addition to the outrages and loss of life in the fighting, the departures of uncontrolled guerrillas, the passions and quarrels produced more deaths and misfortunes than the combats; furthermore, the arson attacks on houses, farms and cattle yards plunged many families of the time into ruin.

In the days of this uncontrolled movement and in the vicinity of Araure, specifically in Tapa de Piedra, on April 4, 1859, a bloody combat was staged between the revolutionary forces of General Zamora and those of the conservative Manuel Herrera. After almost three hours of confrontation, Herrera lost the fight and had to flee with the survivors on the way to Ospino. Following the Federal Revolution in 1866, it was decided to unite the Zamora and Portuguesa entities into one and call it Zamora State. Later, with Antonio Guzmán Blanco in power, the territorial division was reduced to seven states, so Portuguesa became part of the South West state, along with Cojedes and Zamora.

20th century
At the end of the 19th century, the Restoration Revolution brought back the country's political division into 20 states and, consequently, Portuguesa and Cojedes became Zamora again. Finally, on August 5, 1909, the National Constitution was promulgated, which established that Venezuela would be composed of a Federal District, two Federal Territories and 20 states, one of which would be Portuguesa with the capital in the city of Guanare.

Like most of the Llanos states, Portuguesa was practically isolated from the center of the country until the middle of the 20th century. The only way to move from this entity to another was by means of carts pulled by horses or oxen, or by using the waterways. After the overthrow of General Isaías Medina Angarita, the Revolutionary Government Board began to materialize the existing projects designed by the previous rulers on sustainable agricultural development based on the colonization of large areas. It was in the 1940s, when work began on the Los Llanos road, which meant the economic take-off of the region. The foundation of the Turén Agricultural Colony through the work of 20,000 immigrant refugees, mostly Italian, drove the rice plan, and the incorporation of hundreds of hectares of irrigated land were key to the development and growth of this state known as the granary of Venezuela.

Within this reality, a developmentalist model was adopted with evident influence from the United States. This model made possible the establishment of social relations of production in the agricultural sector based on capitalism. In this vein, at the end of the 1940s and beginning of the 1950s, a "State Project" was initiated called the Turen Agricultural Unit (U.A.T.), which was successively implemented in the Turen Agricultural Colony. To this end, the government, through itinerant diplomacy, made use of the international agreements signed during the post-war period on aid to refugees and put into practice the open border policy of selective immigration promoted by General Marcos Pérez Jiménez, where Europeans (mostly Italians, Spaniards and Germans) with an agricultural tradition entered and shared work with Venezuelan citizens from various regions of the Republic. In 1949, the Agricultural Unit or Colony of Turen, the most ambitious experience of its kind ever carried out in a Caribbean country, was initiated. Located, as well as the Tovar colony, in an area of mountains, the future Granary of Venezuela sheltered, together with a minority of local farmers, a babel of immigrants from several countries. Initially, they were mainly Eastern Europeans, who arrived through the "International Refugee Organization", many of them ethnic Germans from Romania, but already in the beginning of the 50's the Italians and Germans became the relative majority of the immigrant population.

Geography

It is located in the Midwestern Region of the country, extending approximately between latitudes 08°06 and 09°50 north latitude, and meridians 68°30 and 70°11 west longitude. It has an area of  representing 1.67% of the national territory. Most of its territory is flat and corresponds to the Western Plains. To the northwest it has mountains and hills of the Andes Mountains. The Andean mountainous area to the West and Northwest, with heights above 3,000 m, where the valleys of Chabasquén and Biscucuy open, in whose hills coffee and smaller fruits are grown. With 1,024,300 inhabitants for 2017 it occupies the 12th place among the most populous federal entities in Venezuela. The Portuguesa state is divided into 14 municipalities and 28 parishes.

Hydrography

Some water courses include: Portuguese Red, Caño Guamal, and Caño Amarillo, which corresponds to the old riverbed of the Acarigua River that is fed by the above-mentioned channel during the summer season; in addition to Caño Turen, Caño El Toro, Caño Durigua, Caño Colorado, Caño Canaguapa, Caño Maratán, Quebrada Paso Real, Quebrada Cupra, Quebrada Cambural, and Quebrada de Araure.

The Acarigua River passes through the west of the Acarigua municipality and serves as a border with the Esteller Municipality.

Climate
It has a relatively homogeneous climate, where the average minimum temperature varies between 20º and 35 °C., being this one regulated by the winds coming from the gulf of Venezuela and the trade winds that go up the Llanos, which produce areas of cloudiness and frequent torrential rains.
A typical Sabana climate of the plain area of Venezuela where Guanare is located. It has two well-defined periods, a dry period from December to April, and a rainy period from May to November.

During the beginning of the drought (December, January and February) it is characterized by the scarcity of rain, and a great thermal amplitude, where the nights are usually cool, early mornings with up to 19 °C, and during the day very hot (max 29-31 °C). This is also the windiest time of the year. Around March and the beginning of April, the daily temperature range decreases a little, bringing with it the hottest season in the village. The lowest temperature recorded is 17 °C on 5 April 1984 and the highest is 41 °C during several occasions and heat waves occurring with the El Niño phenomenon.

The average annual temperature (Max-Min) is between 22 °C and 26 °C, in the area of flat lands and in the area of mountain and piedmont landscapes the climatic conditions vary according to height variations. Precipitation is persistent throughout the year, causing rivers to maintain an abundant flow, even overflow and therefore flooding.

Flora and fauna
The dominant vegetation is savanna, but are also gallery forests along the river bends, and dense forests in the foothills of the Andes. There are abundant hardwoods which are a major income source, represented by the dwarf oak, mahogany, eucalyptus, teak and pine.
The fauna is represented by: spectacled bears, jaguars, (both endangered species), armadillos, parrots, opossums, howler monkeys, deer, ocelots, pumas and southern tamandua. There are birds like the crested curassow, hummingbird, great kiskadee and cardinal. One of the largest species of moth in the world can be found: the Thysania agrippina, with wingspan of 30.5 cm.

In some places of the state, wildlife can be distributed as follows:

Mammals: rabipelado (common opossum, Didelphis marsupialis); wooly weasel (bare-tailed woolly opossum, Caluromys philander); common marmosa (Robinson's mouse opossum, Marmosa robinsoni);  rabbit (eastern cottontail, Sylvilagus floridanus); and agoutis or mountain acures (Brazilian guinea pig, Cavia aperea)
Birds: ponchas or soisolas (red-legged tinamou, Crypturellus erythropus); whistling ducks (Dendrocygna spp.); diving duck (lesser scaup, Aythya affinis); paují culo blanco (black curassow, Crax alector); and common parrot (Amazonia spp.)
Reptiles: galápago llanero (savanna side-necked turtle, Podocnemis vogli); terecay (yellow-spotted river turtle, Podocnemis unifilis); and iguana (Iguana iguana)
Crustaceans: elf shrimp (Dendrocephalus geayi); crab (Dilocarcinus dentatus); and shrimp (Macrobrachium amazonicum, Macrobrachium jelskii, Macrobrachium reyesi, Palaemonetes mercedae).
Molluscs: river clams (Anodontites gunarensis and Mycetopoda pittieri); aquatic snails (Aplexa rivalis and Thiara granifera); ,  and  (snails, Pomacea aurostoma, Pomacea crassa, Pomacea dolioides, Pomacea falconensis, Pomacea interrupta, Pomacea glauca, Pomacea glauca, Pomacea glauca, Pomacea interrupta, Pomacea glauca, Pomacea glauca, Pomacea interrupta, Pomacea glauca, Pomacea interrupta)

Politics and government
The Portuguese State, as an autonomous federal entity with constitutional rank, has the five branches of Public Power: Executive (Government), Legislative (Legislative Council of the Portuguese State), Judicial (Judicial District of the Portuguese State), Electoral and Citizen. Its authorities are elected by the people in a universal, direct and secret way. It is represented by 6 main deputies in the National Assembly. Like the other 23 federal entities of Venezuela, the State maintains its own police force, which is supported and complemented by the National Police and the Venezuelan National Guard.

Executive Power
It is exercised by the Governor of the Portuguese State, the Secretary General of the Government and the Secretaries of State who fulfil the powers determined by the Constitution of the State and the Republic.

Since 1989, governors have been selected in direct elections by the population. The first governor to be elected under direct elections was Elias D'Onghia, of the AD party, and he won with 38.40% of the votes. The current governor is Rafael Calles, of the PSUV party, who won the elections for the period 2017- 2021

Legislature
It is exercised by the Legislative Council of the Portuguese State, a unicameral regional parliament elected every four years, which, according to the State Constitution, has 11 legislators who sanction the laws that have state rank and whose members are elected in a universal, direct and secret manner.

Municipalities

Portuguesa State is divided in 14 municipalities (municipios) and 28 Parroquias:

Demographics

By 2001 the state had a population of 873,375 inhabitants, representing 3.34% of the national total. It has a growth rate of 2.1% per year, and a density of 57.5 inhabitants per km2. According to the estimate for 2012 the state population is 1,056,000 inhabitants, of whom 517,780 were female and 538,243 male. Acarigua city in the north, is the largest conurbation in the state, being the second largest in the center-west of the country, along with Araure form an area with over 460,000 inhabitants (2001 Census). The state capital, Guanare, in recent years has grown at a rapid pace, at present estimated population is over 200,000 just in the town itself. Due to its recent momentum Portuguesa State has become a major recipient of migrants from other regions of the country.

Race and ethnicity

According to the 2011 Census, the racial composition of the population was:

Religion

Most of the population professes the Christian religion in its Catholic denomination, although other religious minorities such as Protestants, Jews or Muslims can also be found in smaller numbers. Portuguesa is the Center of one of the largest religious centers of the country the Basilica and Sanctuary of Our Lady of Coromoto, patroness of Venezuela. Also highlights in the State the Cathedral of Our Lady of the Bark in Acarigua whose history dates back.

The National Shrine of Our Lady of Coromoto or more formally Minor Basilica National Shrine of Our Lady of Coromoto is located 25 kilometers from the city of Guanare, Portuguesa, The Sanctuary is built on the place where Catholics believe that the second appearance of the Virgin Mary to the Coromoto Indian occurred.

The construction project was drawn up by the Spanish architect Juan Capdevila Elías and the Venezuelan architect Erasmo Calvani in 1975.The temple was consecrated on January 7, 1996, and inaugurated with a mass by Pope John Paul II on February 10 of the same year.

Economy
The main economic activity in Portuguesa State is agriculture: crop farming as well as livestock. Recently tourism as well as oil exploration are gaining momentum.

In the cities of Guanare and Acarigua-Araure industry has grown as a sector, especially sugar, rice and corn processing. This conurbation has for the last 10 years had a huge growth in the housing and commercial sectors, with the construction of large urban projects in the area north of the city, among the largest urban projects include:

 Urb. Bosques de Camoruco
 Urb. Llano Alto
 Villa Antigua
 Plaza Antigua
 Plaza Colonial
 Agua clara
 Parque residencial miraflores

The main commercial projects are:

 Guanare Mall (under construction)
 Llano Mall Shopping City
 Buenaventura Mall

Tourism

The Quebrada de Araure spa is one of its main attractions. It is a ravine with clear and clean waters, located on the Araure-Acarigua road, where tourists can enjoy a pleasant time. It also has a recreational park where the whole family can have fun.

Among the historical sites that stand out is El Túmulo, a monument to the Battle of Araure, which is located on the side of the Pan-American Highway. This fight was special because it was one of the only two hand-to-hand battles that Simon Bolivar fought.

The church of Nuestra Señora del Pilar in Zaragoza, located in front of Plaza Bolívar, is another obligatory stop in Araure. Its architecture preserves the colonial style, typical of the 18th century, mixed with the baroque style that gives it great majesty. It is the only colonial church in Venezuela that has a choir independent of the main entrance doors of the temple. José Antonio Páez was baptized there, and it was here that in 1813 the Liberator Simón Bolívar prayed before the triumph of the Battle of Araure. It was declared a National Monument in 1955.

Another outstanding place is the Mittar Nakicenovic Park. He was an environmental engineer of Yugoslavian origin, who arrived in this area in 1949 with the noble task of reforesting vast areas, found until then in a deplorable state. This park was created to protect the hydrographic basin where the Araure Gorge begins.

Natural heritage
Chorro de San Miguel

Balneário Quebrada de Araure, This is a ravine of clear and clean waters, located on the road Araure-Acarigua, where tourists can enjoy a pleasant time. It also has a recreational park used by many local families.
Balneario Sagas River, located on the Biscucuy - Chabasquén road
Balneario Acarigua River Natural, and Fishing Site, (in Winter Time)
Sabanetica Spa.
Balneario Estación (Ospino Municipality)
Balneario Quebrada de Leña
Balneario El Mamón
Balneario Los Arroyos
Balnearies Quebrada de Araure, known as "El Dique".
Balneario Cupra  (Municipality of Paez)
Balneario Quebrada de Williams Rumbos, known as "La Loba".

Parks
Dinira National Park
Samanes Park, was built in 1983. Tradition has it that under the leafy samans that currently make up the park, the army of the Liberator Simón Bolívar camped out during the Admirable Campaign of 1813.
José Antonio Páez Park, southwest of Guanare, is this fair complex that has 13.8 developed hectares. The 5% of the land has facilities such as the Exhibition Pavilion, the Convention Center and the Museum of the Plains. It was inaugurated in 1993 and is considered the vegetable lung of the municipality of Guanare.
Mittar Nakicenovic Park
Musiu Carmelo Park, located next to the Acarigua Araure Passenger Terminal
Curpa Park, popularly known as José Antonio Páez Park, a place where there are many leafy trees and a river that borders the east of the city of Acarigua, is also a huge natural lung and a must for all locals.
Musiu Carmelo Park (future Acarigua Zoo)
Park "Mano" Nerio Duin Anzola Zoo.
Raul Leoni Park.
Acarigua Recreational Park I.
Las Majaguas Recreational Park
Algarrobo Park, headquarters of Indera (Municipality of Paez)
Los Samanes de Guanare Park

Built heritage
Sanctuary of Our Lady of Coromoto
 Los Llanos Museum in Guanare
Our Lady of the Pillar Church
Our Lady of the Bark Cathedral
Inés Mercedes Gómez Álvarez de Guanare Museum
Doll Museum
 Former Guanare prison
Monument The Tumulus
José Antonio Páez Museum
Casa de la Cultura "Guillermo Gamarra Marrero"
Argimiro Gabaldon Convention Center
 Old San Francisco Convent in Guanare

Transport

The state has the Oswaldo Guevara Mujica de Araure Brigadier General Airport, which is located west of the city and maintains private flights, mainly to Caracas, is operated by the Autonomous Institute of Airports of the Portuguese State (IABAEP). It was expanded and reconstructed due to the need to incorporate "Bomberos Aéreos" (air firefighters), where the vertical growth of the airport facilities, the establishment of commercial premises, the improvement of the medical service and navigation services are contemplated; in addition to the maneuvering area (runway). It also has a transport terminal to the north, near the road to San Carlos, which is responsible for covering urban and interurban routes. An important point to highlight is that the Instituto Autónomo de Ferrocarriles within the macro-project "Sistema Ferroviario Nacional" is carrying out the Simón Bolívar Section that contemplates the connection of Puerto Cabello with Acarigua, which by rehabilitating existing structures, seeks to satisfy the demand for transportation in an efficient manner and significantly improve communication between the population centers that are positively impacted.

Sports

In Acarigua the Julio Hernández Molina Bachiller Stadium (baseball) with capacity for 12,000 fans; The Portuguese Soccer Club first division team operates, whose headquarters is the José Antonio Paéz Stadium, with a capacity for 18,000 spectators. In the municipality of San Genaro de Boconoíto el Bocaito FC is now extinct and in the city of Turén, Atlético Turén and Turén International, which plays in the lower divisions of Venezuelan football.

Guanare owns the first division team Llaneros de Guanare Football Club, which operates at the Rafael Calles Pinto Stadium facilities with a capacity for 13,000 people; recently, the Guanare citizen security secretariat formed a team called Atlético Guanare that is participating in the Second Division of Venezuela in the 2017 season. The Carl Herrera Allen Coliseum, more recently called the Guanare City Coliseum, is a multipurpose sports infrastructure which has an approximate capacity for 7,500 people. It was inaugurated in honor of the renowned Venezuelan basketball player Carl Herrera by former governor Iván Colmenarez; It serves as the headquarters of the Llaneros de Guanare FutSal. In the Sports Village of Guanare, erected by former governor Antonia Muñoz, various improvements were currently made, including remodeling work and a new air conditioning system, work undertaken by former state governor Wilmar Castro Soteldo.

In Piritu there is the Limoncito Stadium, the Recreational Park of Piritu, the Covered Gymnasium of Piritu, a Softball Stadium, the Minor Baseball Stadium of Piritu, the Choro Gonzalez Soccer Stadium, the Choro Gonzalez Baseball Stadium, the Stadium de Choro Araguaia, the Maporal Soccer Stadium and the Paujicito Soccer Stadium.

Education

Among the main educational centers of the state we can mention:

Simón Rodríguez Núcleo Araure National Experimental University.
National Experimental University of Los Llanos Ezequiel Zamora
Francisco de Miranda National Experimental University (UNEFM)
National Experimental University Romulo Gallegos Portuguese Extension.
National Open University Guanare Extension
Portuguesa Polytechnic University of J.J. Montilla (UPTP) Guanare Extension
Fermín Toro Nucleo Araure-Acarigua University.
Bolivarian University of Venezuela.
Yacambú University.
Universidad de los Andes, Guanare Extension School of Medicine
Monseñor De Talavera University College Portuguesa-Araure Extension.
Portuguesa Open National University-Araure Extension.
Fermín Toro University College Extension Acarigua - Araure
Unearte: Experimental University for the Arts
Libertador Experimental Pedagogical University
National Polytechnic Experimental University of the Bolivarian Armed Forces U.N.E.F.A. Guanare core.

Culture

Holidays and traditions

The llaneras traditions are closely related to each other, among them we can mention: The Tourist Carnivals of the Páez Municipality with their fabulous floats and presentation of regional, national and international artists, Christmas in Acarigua turns out to be of great attraction with the decoration of the monument La Espiga, in which it is bordered with Christmas lights in the form of the Flag of Venezuela and the "Samán" tree located next to it is wrapped with Christmas lights for the enjoyment of outsiders and visitors, on the other hand there is the celebration of the city's birthday every September 29 and its «Tree Lighting», as well as «El Pesebre» and «La Cruz de Mayo», the toilets in the squares, the «Dance of the Holy Innocents» every December 28 . In the same way it is celebrated on June 13, the day of San Antonio, at the home of the Goyo Ramírez family in Barrio Ajuro, together with the Civic Parade in honor of the Birth of José Antonio Páez Herrera, «Horseback Riding», «Afternoons of Coleados Bulls »,« Llaneros Sunrises », among others. The Joropo Llanero, is the dance that accompanies the typical Portuguese music. To the rhythm of the Harp, the Four and the Maracas, the couples zapatean, while they make synchronized turns that symbolize the subtle flirtation of the woman and the gallantness and chivalry of the man, together with the challenging spirit of the Venezuelan Llanero.

Among the traditional games are the rounds of the "Game of the Blind Little Chicken", "The Cat and the Mouse", "The Rooster and the Chicken", "The Rice with Milk", "The Tombola", "The Wheelbarrow", «El Escondite», «El Fusilado», «La Zaranda», «Palito Mantequillero». And the Hand Games like the "Spins", "Metras" (Marbles), "Whirligig", "Gurrufios", "Parrots", "The Old One", "The Plane", "Creole Balls" among many others.

In Pirit, with national and international projection, the sending of orchids stands out. This was a tradition initiated by Humberto Gallegos - Chronicler who died of Pituation - who along with his family sent a bouquet of orchids that are sent to Zaragoza-Spain on behalf of the Portuguese state. The orchid bouquet is made with orchid flowers of different varieties and colors from different regions of the country, which are artistically prepared and intertwined with ribbons of the three that form the flag of Venezuela. This religious event was held every October 10 since 1971 starting with the branches that are exhibited on the main street of the town from the first hours of the day and then be taken in parade to the San Rafael Arcángel de Pitu church, where they receive the father's status . In this ceremony the parishioners of different colonies participate as; Italian, Portuguese, Arabic, Spanish, among others, who carry their own orchids to be sent to the Virgen del Pilar de Zaragoza in Spain.

 Tourist carnivals. They begin in 1977. Pioneers in the Portuguese State. Colorful and cheerful parades parade through the main streets and avenues. Pirit acquires the nickname "Capital of Joy" due to the joy and cordiality of its people in the celebration of events, especially in the Tourist Carnivals and Patron Saint Festivities.
Easter week. Religious activity that brings together a number of parishioners at masses and processions on Thursday and Good Friday.
The night of remembrance. Adults participate highlighting the music of yesteryear. It takes place on Ash Wednesday, at night in race 10 between streets 9 and 10, although this tradition was born in 1972 at the Caney de Florentino and the devil.

 The retro night. Melodies from the 1960s - 70s and 80s. Presentation of musical ensembles. It begins in 2008 at the age of 25 the night of remembrance on Fridays before the eighth carnival.
 Patron Festivities of Piritu. Celebrated in honor of San Rafael Arcángel every October 24. Procession of the Saint, Burning of Arbolito of fireworks, bulls, sports and recreational activities, exhibitions, cultural events, presentation of orchestras, ensembles and artists among others.
Coromotan orchids Bouquet of orchids that in the name of the Virgen del Coromoto is sent to Zaragoza - Spain. The ceremony is held every October 10 since 1971 in race 8 and the San Rafael Arcángel Church. It is received on October 12 in Zaragoza Hispanic and Discovery Day of America.

See also
States of Venezuela
Administrative divisions of Venezuela

References

https://web.archive.org/web/20130210021033/http://iies.faces.ula.ve/Proyecciones_de_Poblacion/Portuguesa.htm

States of Venezuela
States and territories established in 1909

Portuguesa (state)


Verdens største nationalpark er en naturfilm fra 1991 instrueret af Tue Ritzau efter manuskript af Tue Ritzau.

Handling
Naturfilm fra Grønland, hvor planter og dyr har fået lov til at være i fred på et område, der er meget større end Danmark. Gennem flere årstider følger filmen det rige natur- og dyreliv i området, som er meget besøgt af videnskabsmænd og meteorologer fra hele verden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film om Grønland
Naturfilm fra Danmark
Danske film fra 1991

Verdens største nationalpark


Makine, düzenli yapısal ve işlevsel özellikleri olan herhangi bir fiziksel sistemdir. Makine, iş yapmak için hareket kontrolü ve kuvvet uygulamak için güç kullanan insan yapımı veya doğal bir moleküler makineyi temsil edebilir. Makineler hayvan,  insan, rüzgar ve su gibi doğal güçlerle ve/veya kimyasal, termal veya elektrik gücüyle çalışır ve belirli çıkış kuvvetleri ve hareket uygulamasını elde etmek için tahrik elemanı (ing: actuator) girişini şekillendiren mekanizma sistemini içerebilir. Ayrıca mekanik sistem denilen, hareketi planlayan ve performansı izleyen bilgisayar ve sensörler de içerebilirler.

Rönesans doğa filozofları, yükü harekete geçiren altı basit makineyi tanımladılar ve bugün mekanik avantaj olarak bilinen çıkış kuvvetinin giriş kuvvetine oranını hesapladılar.

Modern makineler, yapısal elemanlar, mekanizmalar ve kontrol bileşenlerinden oluşan ve rahat kullanım için ara yüzlü karmaşık sistemlerdir. Otomobil, tekne ve uçak gibi çeşitli taşıtlar; bilgisayarlar dahil ev ve ofisteki cihazlar, bina hava işleme ve su işleme sistemleri; tarım makineleri, takım tezgâhları, fabrika otomasyon sistemleri ve robotlar bazı makine örnekleridir.

Mekanik sistemler

Mekanik sistem, kuvvet ve hareket gerektiren bir görevi yapmak için gücü yönetir.
Modern makineler kuvvet ve hareket üreten tahrik elemanları ve güç kaynağı, (ii) çıkış kuvvetlerinin ve hareketin özel bir uygulaması için motor girişini düzenleyen mekanizma sistemleri, (iii) çıkışı performans hedefiyle karşılaştıran ve ardından motor girişini yönlendiren sensörlere sahip kontrolör ve (iv) levye kolları, elektrik anahtarları ve ekrandan oluşan operatöre arayüzlerinden oluşan sistemlerdir.

Bu, pistonu itmek için genleşen buhar tarafından gücün sağlandığı Watt'ın buhar motorunda görülebilir. Hareketli kiriş, bağlantı kolu (İngilizce:coupler) ve krank pistonun doğrusal hareketini çıkış kasnağında dönüş hareketine çevirir. Sonuçta bu kasnak dönüşü, piston silindirine buhar veren valfi kontrol eden uçan top (ing:flyball) regülatörünü çalıştırır.
"Mekanik" sıfatı, bir sanat veya bilimin pratik uygulamasında ve ayrıca mekanik tarafından ele alınan hareket, fiziksel kuvvetler, özellikler veya etkenlerle ilgili veya bunların neden olduğu beceriyi belirtir. Benzer şekilde Merriam-Webster Sözlüğü "mekanik" kelimesini makine veya aletlerle ilgili olarak tanımlar.
Bir makineden geçen güç akışı levye kolları, dişliler, otomobiller ve robotik sistemlere kadar çeşitli cihazların performansını anlama yolunu verir. Alman mekanist Franz Reuleaux, "makine, doğanın mekanik kuvvetlerinin belirli hareketlerle birlikte iş yapmaya zorlanabileceği şekilde düzenlenmiş dirençli cisimlerin bir bileşimidir" diye yazmıştır. Kuvvet ve hareketin gücü tanımlamak için birleştiğine dikkat edin.
Daha yakın zamanlarda, Uicker ve diğerleri bir makinenin "güç uygulamak veya yönünü değiştirmek için bir cihaz" olduğunu belirtti. McCarthy ve Soh makineyi "genellikle bir güç kaynağından ve bu gücün kontrollü kullanımı için bir mekanizmadan oluşan sistem olarak tanımlar.

Makine elemanları
Bir makinenin temel mekanik bileşenleri makine elemanları olarak adlandırılır. Bu elemanlar üç temel türden oluşur (i) gövde parçaları, yataklar, miller, kamalar, bağlantı elemanları, contalar ve yağlayıcılar gibi "yapısal bileşenler", (ii) dişli takımları, kayış veya zincir tahrikleri, bağlantılar, kam ve İzleyici sistemleri,  frenler ve kavramalar dahil gibi çeşitli şekillerde hareketi kontrol eden mekanizmalar ve (iii) düğmeler, elektrik anahtarları, göstergeler, sensörler, tahrik elemanları ve bilgisayar kontrolörleri gibi "kontrol bileşenleri" 'dir.

Makine elemanı olmasa da makinenin mekanik parçaları ile kullanıcıları arasında stil ve operasyonel arayüz ü sağlayan makine gövdesinin şekli, dokusu ve rengi önemlidir.

Yapısal bileşenler
Bir dizi makine elemanı, çerçeve, yataklar, kamalar, yay ve contalar gibi önemli yapısal işlevler sağlar.
 Bir mekanizmanın çerçevesinin önemli bir makine elemanı olduğunun anlaşılması, üç çubuklu bağlantı adını dört çubuklu bağlantı olarak değiştirdi. Çerçeveler genellikle kafes veya kiriş elemanlardan monte edilir.
 Yataklar, hareketli elemanlar arasındaki arayüzü yönetmek için tasarlanmış bileşenlerdir ve makinelerdeki sürtünme kaynağıdır. Genel olarak, rulmanlar saf dönüş veya düz hat hareketi için tasarlanmıştır.
 Yivler ve kamalar, bir mili bir tekerleğe, kasnağa veya dişliye güvenilir şekilde sabitlemenin iki yoludur, böylece bağlantı yoluyla tork aktarılabilir.
 Yaylar, ya bir makinenin bileşenlerini yerinde tutabilen veya bir makinenin parçasını desteklemek için süspansiyon görevi gören kuvvetleri sağlar.
 Contalar, su, sıcak gazlar veya yağlayıcı gibi akışkanların eşleşen yüzeyler arasında sızmamasını sağlamak için makinenin eşleşen parçaları arasında kullanılır.
 Vidalar, cıvatalar, yaylı klipsler ve perçinler gibi bağlantı elemanları bir makinenin bileşenlerinin montajı için kritik önemi vardır. Bağlantı elemanları genellikle çıkarılabilir. Buna karşılık, kaynak, lehimleme, kıvırma ve yapıştırıcı uygulamaları gibi birleştirme yöntemlerinde genellikle bileşenleri sökmek için parçaların kesilmesi gerektir.

Kaynakça

Makine


Juan Introini (* 13. Februar 1948 in Montevideo, Uruguay; † 6. Juli 2013) war ein uruguayischer Schriftsteller, literarischer Essayist und Hochschullehrer.

Introini erwarb 1971 einen geisteswissenschaftlichen Abschluss (Licenciado en Letras) an der Facultad de Humanidades y Ciencias (FHC) der Universidad de la República (UdelaR) in Montevideo. 1977 beendete er dann ein Literaturstudium am Instituto de Profesores Artigas (IPA). In der Folgezeit erhielt er diverse Stipendien, unter anderem von der italienischen Regierung und dem Instituto Cooperación Iberoamericana (IBI). Bereits ab 1969 arbeitete er auch in der Funktion eines wissenschaftlichen Assistenten als Universitäts-Dozent an der UdelaR. Von 1972 bis 1992 wirkte er als Lehrer im Bereich der Sekundarstufe sowohl an privaten als auch öffentlichen Liceos. Anfang des 21. Jahrhunderts war er zudem als Profesor Agregado an der Universidad de la República und als Direktor der dortigen Philologie-Abteilung der Facultad de Humanidades y Ciencias de la Educación (FHCE) tätig. Introini schrieb unter anderem die Romane El intruso, La llave de plata, La tumba und Enmascarado.

Veröffentlichungen
 El intruso, 1989
 Naturaleza muerta in Extraños y extranjeros (Anthologie), 1991
 La llave de plata, 1995
 La tumba, 2002
 Descartes in El cuento uruguayo (Anthologie), 2002
 Enmascarado, 2007

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 168

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Spanisch)
Roman, Epik
Essay
Person (Montevideo)
Uruguayer
Geboren 1948
Gestorben 2013
Mann
Uruguayische Literatur

Juan Introini


John Tyler (d. 29 Mart 1790 Charles City ilçesi, Virginia - ö. 18 Ocak 1862 Richmond, Virginia) Amerikalı siyasetçi.

1840 başkanlık seçimlerini kazanan William Henry Harrison'un göreve başlamasından bir ay sonra zatürreden vefat etmesi üzerine Başkan Yardımcısı olarak seçim yapılmadan Başkan oldu. 4 Nisan 1841 - 4 Mart 1845 tarihleri arasında 10. Amerika Birleşik Devletleri başkanı olarak görev yaptı.

Kaynakça

|-

|-

|-

1790 doğumlular
Charles City County doğumlular
1862 yılında ölenler
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
İngiliz asıllı Amerikalılar
Virginia valileri
William H. Harrison
Virginia'da ölenler
Hollywood Cemetery (Richmond, Virginia)'da defnedilenler
Virginia'nın ABD Temsilciler Meclisi üyeleri
Amerika Birleşik Devletleri başkan yardımcıları
Amerikalı siyasetçiler
Virginia'nın ABD senatörleri

John Tyler


كيفن فيرغسون  (مواليد 8 فبراير 1974 - 6 يونيو 2016)، المعروف باسم كيمبو سلايس، هو لاعب للعديد من الفنون القتالية بهامي أميركي. أنه هو معروف أفضل لمعارك شوارع عدة التي انتشرت في المقام الأول على شبكة الانترنت، مما يؤدي رولينج ستون أن ندعوه ''"ملك المشاكسون
". شريحة غادرت مسرح القتال تحت الأرض ووقع عقد احتراف مع النخبة في عام 2007. بعد النخبة أعلنت إفلاسها في عام 2008، أصبحت شريحة صفقة انتقال حر. شريحة سيكون جزءا من الدفعة العاشرة والمقاتلة في نهاية المطاف، والتي سوف يذهب بها والمقاتلة في نهاية المطاف : الأوزان الثقيلة.

المراجع

وصلات خارجية

 Kimbo305.com (Official Website of Kimbo Slice)

بطولة القتال النهائي للمقاتلين الذكور
فنانو الدفاع عن النفس المختلطون من الوزن الثقيل
أشخاص من كورال سبرنغز
أشخاص من ميامي (فلوريدا)
أمريكيون من أصل بهاماسي
المنشطات في الفنون القتالية المختلطة
الموت في فلوريدا
بهاميون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
خريجو جامعة ميامي (فلوريدا)
رياضيون أمريكيون تناولوا منشطات
رياضيون بهاميون في قضايا منشطات
رياضيون من ناساو
مصارعون محترفون أمريكيون
مقاتلو فنون قتالية مختلطة أمريكيون
مقاتلو فنون قتالية مختلطة بهاميون
ملاكمو الوزن الثقيل
ملاكمون أمريكيون
ملاكمون بهاميون
ملاكمين عراة الأيدي
ممثلون وممثلات أمريكيون
مواليد 1974
مواليد في ناساو
وفيات 2016
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في كورال سبرنغز
أشخاص من كوتلر باي

كيمبو سلايس


Great Harwood es una villa del distrito de Hyndburn, en el condado de Lancashire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Great Harwood tiene una superficie de 1,98 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Great Harwood tenía 11 217 habitantes (48,66% varones, 51,34% mujeres) y una densidad de población de 5665,15 hab/km². El 21,41% eran menores de 16 años, el 70,49% tenían entre 16 y 74 y el 8,09% eran mayores de 74. La media de edad era de 38,88 años.

El 92,78% eran originarios de Inglaterra y el 2,25% de otras naciones constitutivas del Reino Unido, mientras que el 1,13% eran del resto de países europeos y el 3,84% de cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 92,39% de los habitantes eran blancos, el 0,5% mestizos, el 6,87% asiáticos, el 0,04% negros, el 0,18% chinos y el 0,03% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 78,49%, el budismo por el 0,1%, el hinduismo por el 0,07%, el judaísmo por el 0,03%, el islam por el 6,74%, el sijismo por el 0,04% y cualquier otra religión por el 0,11%. El 7,84% no eran religiosos y el 6,59% no marcaron ninguna opción en el censo.

Del total de habitantes con 16 o más años, el 26,64% estaban solteros, el 52,48% casados, el 2,69% separados, el 9,19% divorciados y el 9,01% viudos. Había 4702 hogares con residentes, de los cuales el 30,9% estaban habitados por una sola persona, el 9,15% por padres solteros con o sin hijos dependientes, el 36,22% por parejas casadas y el 10,04% sin casar, con o sin hijos dependientes en ambos casos, el 9,04% por jubilados y el 4,66% por otro tipo de composición. Además, había 274 hogares sin ocupar y 4 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Lancashire

Great Harwood


El síndrome de enclaustramiento (locked-in syndrome del inglés) se debe a una lesión en el tallo cerebral a nivel de la protuberancia anular. Es una enfermedad en la que el paciente está alerta y despierto pero no puede moverse o comunicarse verbalmente debido a una completa parálisis de casi todos los músculos voluntarios en el cuerpo excepto por los ojos. El síndrome de enclaustramiento total es una versión donde además hay oftalmoplejía (parálisis ocular). El término para esta dolencia fue acuñado por Fred Plum y Jerome Posner en 1966. Las causas pueden ser daño traumático del cerebro, enfermedad del sistema circulatorio, daño de las células nerviosas y sobredosis de medicamentos. El síndrome de enclaustramiento es conocido además como pseudocoma, desconexión cerebrobulboespinal, síndrome de cautiverio y síndrome protuberancial central.

Presentación

El síndrome de enclaustramiento suele resultar en cuadriplejía y la incapacidad de hablar en individuos de otro modo cognitivamente intactos. Aquellos con síndrome de enclaustramiento pueden llegar a ser capaces de comunicarse con las demás personas a través de mensajes codificados por el parpadeo y el mover de sus ojos, los cuales a menudo no son afectados por la parálisis. Los síntomas remedan a los de la parálisis fisiológica que se da al dormir (parálisis del sueño). Los pacientes que tienen síndrome de enclaustramiento están conscientes y alertas, con ninguna pérdida de función cognitiva. Ellos a veces pueden retener la propiocepción y la sensibilidad en toda la extensión de sus cuerpos. Algunos pacientes pueden incluso tener la habilidad de mover ciertos músculos faciales, y muy a menudo la musculatura extrínseca de los ojos. A los individuos con el síndrome les falta coordinación entre el respirar y la voz; esto les impide la emisión de sonidos voluntarios, aunque las cuerdas vocales no se hallan paralizadas.

El electroencefalograma (EEG) es normal en el síndrome de enclaustramiento.

Causas

A diferencia del estado vegetativo persistente, en el cual las porciones superiores del encéfalo están dañadas y las porciones inferiores están ilesas, el síndrome de enclaustramiento está causado por daño a porciones específicas del encéfalo inferior y tallo cerebral, con ningún daño al encéfalo superior.

Las posibles causas del síndrome de enclaustramiento incluyen:

a) Lesión encefálica traumática

b) Enfermedades del sistema circulatorio

c) Sobredosis medicamentosa

d) Daño a las neuronas, particularmente destrucción de la vaina mielínica, causada por enfermedad (por ej., mielinolisis protuberanial central secundaria a corrección rápida de una hiponatremia)

e) Un ACV (accidente cerebrovascular) isquémico o hemorrágico, usualmente de la arteria basilar

Tratamiento
Ningún tratamiento normatizado ni una cura se hallan disponibles. La estimulación de los reflejos musculares con electrodos (EEM) ha demostrado ayudar a los pacientes a recuperar algo de la función muscular. Otros métodos de tratamiento son a menudo sintomáticos. La tecnologías de interfaz computacional auxiliar, tales como Dasher y el rastreo ocular (eye tracking de los anglosajones), pueden llegar a usarse para ayudar a los pacientes a comunicarse.
Los nuevos mecanismos de interfaz cerebral directa pueden llegar a proveer futuras soluciones; una experiencia en 2002 permitió a un paciente totalmente enclaustrado responder a preguntas con "sí" o un "no". Algunos científicos han reportado que han desarrollado una técnica que permite a pacientes enclaustrados comunicarse vía ruidos de olfateo.

Pronóstico
Muy raramente regresa alguna función motora significativa. La mayoría de los pacientes enclaustrados no recupera el control motor, pero se hallan disponibles artificios que ayudan a los pacientes a comunicarse. Dentro de los primeros cuatro meses después de instalarse los síntomas, el 90% de los pacientes con esta condición muere. Sin embargo, algunas personas con la condición continúan viviendo durante muchos años. Aunque extremadamente raro, algunos casos excepcionales como el de Kerry Pink, Gareth Shepherd, Jacob Haendel, Kate Allatt y Jessica Wegbrans han demostrado que se puede lograr una recuperación casi total con fisioterapia intensiva.

Casos notables

El síndrome de enclaustramiento afecta a alrededor del 1% de las personas que sufren un accidente cerebrovascular. Es una condición para la que no existe tratamiento ni cura, y es extremadamente raro que los pacientes recuperen funciones motoras significativas. Entre los pacientes más conocidos de síndrome de enclaustramiento se puede citar a Jean-Dominique Bauby, Rom Houben, Gary Parkinson o Martin Pistorius. La fascinación que genera el síndrome de enclaustramiento ha hecho que sea un tema ampliamente tratado en la literatura, el cine, la televisión y los medios de comunicación.

Casos en la literatura

El Conde de Montecristo
El personaje M. Noirtier de Villefort en la novela de Alejandro Dumas titulada El conde de Montecristo aparentemente sufre de síndrome de enclaustramiento. Se lo describe como un "cadáver con ojos vivos", que se comunica con movimientos oculares y expresiones. Su nieta Valentine lo ayuda a formar frases mediante el acto de recitar el alfabeto y recorrer páginas del diccionario con su dedo hasta el momento que él indique qué letras y palabras quiere.

La escafandra y la mariposa
Le Scaphandre et le Papillon, autobiografía del editor francés con síndrome de enclaustramiento Jean-Dominique Bauby, fue posteriormente llevada al cine por Julian Schnabel en 2007.

El último secreto
El personaje de Jean-Louis Martin, en la novela de ciencia ficción de Bernard Werber L'Ultime Secret, padece síndrome de enclaustramiento después de quedar paralizado en un accidente automovilístico. Capaz al principio de comunicarse solamente mediante pestañeos -una vez para "sí" y dos veces para "no"- gracias a la alta tecnología, el personaje eventualmente gana control no solamente sobre su propia mente, sino también sobre las ajenas.

Thérèse Raquin
En la novela de Émile Zola Thérèse Raquin, Thérèse Raquin y su segundo marido Laurent accidentalmente revelan a la tía de Thérèse, Madame Raquin (quien padece síndrome de enclaustramiento a causa de un ACV), que ellos han asesinado a Camille Raquin (el hijo de Madame Raquin). Un buen día, mientras algunos amigos la están visitando, Madame Raquin eventualmente junta una enorme cantidad de fuerza para mover su dedo en una mesa, trazando palabras que revelan la obra de Thérèse y Laurent. Pero es interrumpida y sus palabras son malinterpretadas como "Thérèse y Laurent han cuidado bien de mí".

Enclaustrada
Sharon McCone, la protagonista de la novela de suspenso de Marcia Muller publicada en 2009 Enclaustrada, es la fundadora de una exitosa agencia de detectives de San Francisco. Cuando se hallaba regresando a su oficina tarde una noche, ella recibe un disparo en la cabeza. Ella se despierta en un hospital con la capacidad de mover solamente sus ojos, forzada a luchar para rehabilitarse mientras busca al atacante,

Johnny Got His Gun / Johnny cogió su fusil
Johnny Got His Gun / Johnny cogió su fusil es una novela escrita por el autor y guionista cinematográfico Dalton Trumbo y adaptada al cine. La novela describe a un joven soldado estadounidense que a causa de la explosión de un obús queda sin cara, sordo, mudo y ciego, además de perder ambos brazos y piernas, durante la Primera Guerra Mundial. La novela (y el filme que se rodó de ella) relatan, en efecto, como podría llegar a sentirse un ser humano al estar "completamente enclaustrado", un cerebro atrapado en su propio cuerpo, incomunicado, pero en este caso no se trata de una lesión cerebral y por tanto solo coincide en parte con el "síndrome de enclaustramiento", según la definición de la OMS.

Casos en otros medios
La película Sublime (2007) cuenta la historia de George Grieves, un hombre que va al hospital para una revisión de rutina. Pero por una confusión, debido a otro paciente con nombre similar, George es operado indebidamente. A partir de ese momento quedará atrapado en una aterradora pesadilla.
En la serie House M.D., capítulo 19 de la quinta temporada, se narra el capítulo desde la perspectiva de un enfermo que sufre síndrome de enclaustramiento y solo puede comunicarse con los ojos.

Condiciones miméticas

El envenenamiento con curare mimetiza un síndrome de enclaustramiento total al causar parálisis de todos los músculos esqueléticos controlados voluntariamente. La musculatura respiratoria se halla también paralizada, pero la víctima puede ser mantenida con vida mediante respiración artificial, como por ejemplo respiración boca-a-boca.

En un experimento de 27 voluntarios del ejército que fueron paralizados con curare, la respiración artificial logró mantener una saturación de oxígeno en sangre siempre mayor de 85 %, un nivel al cual no hay evidencia de estado alterado de la conciencia. La respiración espontánea es reasumida después que finaliza la duración de acción del curare, la cual es generalmente entre media hora y ocho horas, dependiendo de la variedad de la toxina y de la dosis.

Véase también
 Estado vegetativo
 Muerte cerebral
 Anexo:Personas con síndrome de enclaustramiento

Referencias

Síndrome de enclaustramiento


Ildy Modrovich est une scénariste, directrice de série, productrice et chanteuse américaine.

Ses principaux travaux de scénaristes passés incluent Les Experts : Miami, pour lequel elle a écrit vingt-deux épisodes, Forever et Californication. Ildy Modrovich a écrit, produit et était le co-showrunner de la série Lucifer qui a été diffusée sur Fox pendant les trois premières saisons et a ensuite été reprise par Netflix pour une quatrième, cinquième et sixième saisons.

Modrovich était également la chanteuse principale du groupe de rock , basé à Los Angeles.

Notes et références

Liens externes

Producteur américain de télévision
Chanteuse américaine du XXIe siècle

Ildy Modrovich


Akinwande Oluwole Babatunde Soyinka (f. 13. júlí 1934) er nígerískt ljóðskáld og leikskáld sem hlaut Nóbelsverðlaunin í bókmenntum árið 1986.

Ævi og störf
Wole Soyinka fæddist í borginni Abeokuta í vesturhluta Nígeríu. Hann stundaði háskólanám í Ibadan og síðar í Leeds í Bretlandi. Eftir útskrift starfaði hann við leikhús og útvarp bæði í Bretlandi og í heimalandinu. Hann var virkur þátttakandi í sjálfstæðishreyfingu þjóðar sinnar og tók þátt í ýmsum róttækum aðgerðum. Í tengslum við borgarastríð í landinu vegna sjálfstæðisbaráttu Bíafra var hann handtekinn af stjórnvöldum og haldið í stofufangelsi í tvö ár.

Soyinka hefur alla tíð verið ötull gagnrýnandi spilltra einræðisstjórna í Afríku og sjálfur var hann útlagi frá heimalandi sínu frá 1993 til 1999.

Eftir hann liggur mikill fjöldi leikrita sem samin voru á árabilinu 1954 til 2006, auk fjölda ljóða. Baldur Óskarsson hefur þýtt ljóð eftir Soyinka á íslensku.

Hann hlaut Nóbelsverðlaunin árið 1986 fyrstur rithöfundar frá Afríku sunnan Sahara.

Soyinka, Wole
Handhafar bókmenntaverðlauna Nóbels

Wole Soyinka


León Şehri Romalıların 7. Lejyonu tarafından kurulmuştur. Bağımsız bir Leon Krallığı 910 yılında kurulmuştur. Krallık 13. yüzyıla kadar devam etmiş daha sonra Kastilya Krallığı ile birleşmiştir. Modern Leon İli ise 1833 yılında kurulmuştur.

León Krallığı


Genevra may refer to:

Places
 Geneva, Genevra in the Romansh language
 Genevra, California

People
 Genevra Richardson (born 1948), British legal scholar
 Genevra Stone (born 1985), American rower

See also
"Sonnet – to Genevra", a sonnet by Lord Byron

Genevra


Die fünf Himmelsrichtungen ist ein österreichischer Dokumentarfilm des Regisseurs Fridolin Schönwiese. Der Film begleitet zwei mexikanische Gastarbeiter in die Vereinigten Staaten und zeigt ihr Leben als illegale Immigranten, ihre Ängste, Hoffnungen und ihre Einsamkeit.

Inhalt
Tres Valles und Kansas City – zwei Orte, wie sie unterschiedlicher nicht sein könnten, verbunden durch Menschen wie Maria Esther und Miguel. Beide haben für eine lebenswerte Zukunft ihre Familien und ihre Heimat verlassen und sind von Tres Valles nach Kansas City ausgewandert. Dort führen beide ein Leben am Rande der Gesellschaft, kämpfen gegen Einsamkeit und steigende Arbeitslosigkeit, die sie als illegale Immigranten besonders trifft. Getrieben von ihren Träumen und Sehnsüchten folgen sie der fünften Himmelsrichtung, der Hoffnung auf ein besseres Leben. Die Ortlosigkeit in der Migration, das Dazwischen- und Verlorensein, sind dabei ihre Wegbegleiter.

Der Film erzählt anhand der beiden Protagonisten die Geschichte von den Einwohnern aus dem mexikanischen Dorf Tres Valles, in der Region Veracruz, die hier seit Generationen verwurzelt sind und seit jeher ihre Existenz als Bauern und Handwerker bestreiten. Der Anbau von Zuckerrohr, Ananas und Reis ermöglichte bis vor wenigen Jahren einen bescheidenen Wohlstand.

Wie allerorts vollzog sich auch in Mexiko die Anbindung an die globale Weltwirtschaft, mit der ein Verfall der Rohstoffpreise einherging. Mit den Löhnen der lokalen Zuckerrohrfabrik allein konnten sich die Familien nicht mehr ernähren und wie ein langer Schatten machte sich die Armut über diesem Landstrich breit. Eine Zukunftsperspektive im eigenen Land steht nicht in Aussicht und so bleibt vielen Familien keine andere Wahl als sich voneinander zu trennen und sich legal oder illegal auf Arbeitssuche in den Norden, die USA, zu begeben.

Regisseur Fridolin Schönwiese zeigt in eindrucksvollen und intimen Bildern die berührende Geschichte der beiden und das menschliche Drama des Gastarbeiterlebens am Rande der Gesellschaft. In einem ständigen Kreislauf aus Aufbruch und Rückkehr kämpfen sie gegen die steigende Arbeitslosigkeit im Zuge der Wirtschaftskrise und das Verloren- und Dazwischensein in der Migration.

Hintergrund
Regisseur Fridolin Schönwiese fand die Idee zu dieser Dokumentation über einen Freund, durch den er das mexikanische Dorf Tres Valles kennenlernte. Die Geschichte dieses Ortes und ihren Bewohnern, die auf besondere Art und Weise mit den USA verbunden sind, beeindruckten ihn.

Die Produktionskosten beliefen sich auf 100000 Euro.

Kritiken
Auf einer Podiumsdiskussion am 4. November 2010 in Duisburg wertete Ann Katrin Thöle: "Die alte Hoffnung, die Erfahrung des Films könne Trennungen überwinden, integrierend wirken über soziale und gesellschaftliche Grenzen hinweg, erfüllt sich hier nicht. Und Ott spricht sicherlich aus Erfahrung, wenn er sagt: 'Das ist das Dramatische des Dokumentarfilms, dass man Beziehungsgefüge am Ende (wieder) zerstört.'"

Festivals
 Viennale – Vienna International Film Festival, 2009, Österreich
 Diagonale – Festival des österreichischen Films, 2010, Österreich
 Internationales Filmfestival Thessaloniki, 2010, Griechenland
 Internationales Film Festival Innsbruck, 2010, Österreich
 Film Festival Novi Sad, 2010, Serbien
 Kansas City Film Festival, 2010, USA
 Duisburger Filmwoche, 2010, Deutschland
 Morelia International Film Festival, 2010, Mexico
 Icaro Film Festival, 2010, Guatemala
 This Human World, 2010, Österreich
 Cine Latino, 2011, Deutschland

Preise
 Int. Film Festival Innsbruck 2010: Documentary Film Award
 Duisburger Filmwoche 2010: 3sat-Documentary Film Award

Weblinks
 Homepage von Mischief Films

Einzelnachweise

Dokumentarfilm
Filmtitel 2009

Die fünf Himmelsrichtungen


Yazıdere, Kahramanmaraş ilinin Afşin ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya

Kahramanmaraş iline 165 km, Afşin ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Afşin'in mahalleleri

Yazıdere, Afşin


Le Parti libéral démocratique italien (italien : Partito Liberale Democratico Italiano, PLDI ou Partito della Democrazia Liberale, PLD) était un parti politique social-libéral actif en Italie dans les premières décennies du 20 siècle. Au départ, le parti était une alliance entre des libéraux progressistes, appelés Libéraux, Démocrates et Radicaux.

Histoire
L'alliance des Libéraux, Démocrates et Radicaux a été formée pour les élections générales de 1919. Elle est arrivée en troisième position après le Parti socialiste italien et le Parti populaire italien, avec 15,9 % et 96 sièges, obtenant de bons résultats dans le Piémont et l'Italie du Sud, notamment en Sicile, la région natale du leader du parti et ancien Premier ministre Vittorio Emanuele Orlando.

Le Parti libéral démocratique (PLD) a été formé pour les élections générales de 1921 par l'union des politiciens individuels, dont la plupart avaient participé aux listes électorales communes entre les radicaux et les libéraux dans de nombreuses circonscriptions uninominales du pays en 1919, obtenant 16,0% des voix et 96 sièges à la Chambre des députés. En 1921, le PLD a obtenu 10,5 % des voix et 68 sièges, avec des résultats particulièrement bons dans le Piémont et l'Italie du Sud.

Après la Seconde Guerre mondiale, les anciens radicaux et démocrates dirigés par Francesco Saverio Nitti ont rejoint l'Union nationale démocratique aux côtés des libéraux et d'autres éléments de l'ancienne élite libérale qui a gouverné l'Italie depuis les années de Giovanni Giolitti jusqu'à l'ascension de Benito Mussolini et l'instauration du régime fasciste.

Idéologie
Le Parti libéral démocratique était l'expression du libéralisme et du radicalisme en Italie. La classe moyenne, y compris la bourgeoisie des villes, les propriétaires de petites entreprises et les artisans comptaient parmi ses partisans. Il y avait également un groupe principal de radicaux, qui soutenaient le suffrage universel et l'école publique universelle pour tous les enfants.

Résultats électoraux

Références

Source

Bibliographie
  Francesco Leoni, Storia dei partiti politici italiani, Guida Editori, 1975, 529 pages,

Droite radicale (Italie)
Royaume d'Italie (1861-1946)
Ancien parti politique en Italie
Ancien parti politique libéral
Parti politique fondé en 1921
Parti politique disparu en 1926

Parti libéral démocratique italien


An Pentaschistis setifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Peter Thunberg, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mcclean. An Pentaschistis setifolia in nahilalakip ha genus nga Pentaschistis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pentaschistis

Pentaschistis setifolia


La serpiente coral de los volcanes o coral de Stuart (Micrurus stuarti) es una especie de serpiente venenosa de la familia Elapidae, endémica del suroeste de Guatemala. No tiene subespecies reconocidas.

Descripción
Esta especie puede crecer hasta 74 cm de longitud, pero la mayoría suele estar más cerca de 50-60 cm. Tiene escamas dorsales suaves, generalmente con bandas de color rojo con manchas negras. El patrón de colores se compone de 13 a 19 bandas negras relativamente amplias y bandas amplias de color rojo, separadas por estrechas bandas amarillas. El número de bandas de negro en la cola puede variar de 3 a 4 bandas anchas, separadas por estrechas bandas de color marrón rojizo.

Distribución geográfica y hábitat
Micrurus stuarti ha sido encontrado únicamente en la vertiente del Pacífico del suroeste de Guatemala. Su hábitat natural consiste de bosque subtropical húmedo y bosque montano inferior muy húmedo.

Referencias

stuarti
Reptiles de América Central
Fauna endémica de Guatemala

Micrurus stuarti


Magda Linette (født 12. februar 1992 i Poznań, Polen) er en professionel kvindelig tennisspiller fra Polen.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Polen
Personer fra Poznań

Magda Linette


Iberia Express ist eine spanische Billigfluggesellschaft mit Sitz in Madrid und Basis auf dem Flughafen Madrid-Barajas. Sie ist eine Tochtergesellschaft von Iberia und gehört somit auch zu der International Airlines Group (IAG). Außerdem ist sie Mitglied der Luftfahrtallianz oneworld.

Geschichte
Iberia Express wurde 2011 gegründet und nahm am 25. März 2012 den Flugbetrieb auf. Iberia Express übernahm von Iberia mehrere spanische und europäische Strecken ab Madrid-Barajas.

Flugziele

Neben einigen spanischen Zielen bediente Iberia Express im Jahr 2011 Berlin, Düsseldorf, Frankfurt und Stuttgart von Madrid-Barajas aus. Die Flugziele übernahm sie von ihrer Muttergesellschaft Iberia.

Flotte

Mit Stand Oktober 2023 besteht die Flotte der Iberia Express aus 28 Flugzeugen mit einem Durchschnittsalter von 11,9 Jahren:

Kritik
Gewerkschaften kritisierten, dass Flugzeuge und Routen von der Muttergesellschaft Iberia zur Billigfluggesellschaft Iberia Express verlagert wurden. Die Betriebsaufnahme wurde von Streiks der Piloten der Muttergesellschaft begleitet.

Siehe auch
 Liste von Fluggesellschaften

Weblinks

 Webseite der Iberia Express

Einzelnachweise

Fluggesellschaft (Spanien)
Iberia
Unternehmen (Madrid)
Gegründet 2011

Iberia Express


කාලගුණික අනාවැකි පළ කිරීම

පින්තූරය - කාලගුණික විද්‍යාඥයෙකු දරැණු කාලගුණ අවස්ථාවකදී කුණාටු හදුනා ගැනීමේ අපකරණයක් සමග සන්නිවේදනය කිරීම
කාලගුණික විද්‍යාඥයෝ වර්තමානයේදි පරිඝන ආකෘති මත (සංඛ්‍යාමය කාලගුණ අනාවැකි) මත විශ්වාසය තැබුවද වර්තමානයේදී පරිඝනක බලවත් වීමට පෙර (1980 ට පෙර) භාවිතා කරන ලද ක්‍රම  වලින් බොහොමයක් අනාවැකි පළකරන්නොගේ හැකියාවෙන්, එම අනාවැකියට සිදුවු බලපෑම තීරණය කරයි (උදාහරනයක් ලෙස දේශගුණික විද්‍යාවට හෝ සාමාන්‍ය මතකයට වඩා කෙතරම් ප්‍රමාණයක් අනාවැකිය නිවරදිද) මෙම ක්‍රමේවදයෙන් භාවිතාවෙන් නව තාක්ෂණය හා ක්‍රම මගින් කර්මාන්තවයට සිදුවු සේවයට මැන ගත හැක.

මෙම  ක්‍රමයේදී තත්ව නොවෙනස්ව පවතී යැයි උපකල්පන කෙරේ. සංක්ෂිප්තය පැවසුවහොත් හෙට සමානයි අද මෙම ක්‍රමය වඩා සුදුසු වන්නේ ඉක්මනින් වෙනස් නොවන කාලගුණ ප්‍රදේශවල කුඩා කාල පරිච්ඡේදය වලටය.

බහිර්නිවේෂණ ක්‍රමය
මෙම ක්‍රමයෙන් වායුගෝල පද්ධතියේ අතීත වායුගෝලීය තත්ත්වය එම වේගයෙන් ආසන්න අනාගතයේදීද පවතී යැයි උපකල්පනය කරයි. මෙම ක්‍රමය උචිත වන්නේ පීඩනයේ හා වර්ෂාපතන රටාවල දෛනික වෙනස්කම් සැලකිල්ලට ගත් විටය.

සංඛ්‍යාමය අනාවැකි පළකිරීමේ ක්‍රමය(NWP)

මෙහිදී විචල්‍ය විශාල සංඛ්‍යාවක් සැලකිල්ලට ගෙන වායුගෝලයේ පරිඝනක ආකෘතියක් නිර්මාණය කෙරේ. මෙම ක්‍රමය ආකෘතික නැඹුරැව හා සාපේක්ෂ හැකියා යන කරැණු  සැලකිල්ලට ගත් විට පහත ක්‍රම වලට සාපේක්ෂව වාසිදායක වේ. ජනමතික අනාවැකි පළකිරිමේ ක්‍රමය.

සංඛ්‍යානයට අනුව වඩාත් නිරවද්‍ය පිළිතුර වන්න්නේ මධ්‍ය ආශ්‍රිත පිළිතුරයි. මෙම ක්‍රමයට අනුව ආකෘතියක් තෝරාගන්නේ, ඉහළම මධ්‍ය අගය හෝ ගෝලීටය ආකෘතිය මාර්ගෝපදේශයට අනුවය. ද්‍රවකාලගුණික අනාවැකි මධ්‍යස්ථානයේ අධ්‍යනයකට අනුව මෙම ක්‍රමය පමණක් අනුගමනය කරමින් 50-55% ප්‍රමාණයක් නිවැරදි පිළිතුරැ ලබාගත හැක.

උපනති ක්‍රමය

මෙහිදී විවිධ කාල පරාසයන් තුළ කෘතියේ අඩු හා වැඩි පීඩනය මුහුනක් වැනි සාධක වල වෙනස්වීම නිර්ණය කරයි. මෙසේ අධ්‍යයනයය කරන රටාව සැලකිය යුතු තරම් දිගු කාලයකන් (පැය 24 වැනි ) පැවතුනහොත් එය වැඩිපුර සැලකිල්ලට භාජනය වේ. මෙසේ පුරෝකථනය කරන ලද ආකෘතිය සත්‍ය අගයට වඩා ඉහළ අගයක් පෙන්නුම් කරන බැවින් මෙය නිරවද්‍ය වන්නේ 55-60% දක්වා ප1මාණයක් පමණි . මෙය ඉහළ අහසේ රටාවන් අධ්‍යයනයට වඩා පෘෂ්ඨීය රටා අධ්‍යයනය සදාහා යොදා ගනී.

කාලගුණික විද්‍යා/ ප්‍රති සම ක්‍රමය

කාලගුණික විද්‍යා හෙවත් ප්‍රතිසමය ක්‍රමය මගින් යම් දිනයක් පිළිබද අනාවැකි පළ කිරීම සදහා දීර්ඝ කාලීනය එක්රැස් කරගත් (අවුරැදු) ඓතිහාසික දත්ත භාවිතා කරයි. මෙම ක්‍රමයේ ප්‍රභේදයන් වන්නේ ටෙලිකොමියුනිකේෂන් භාවිතයයි. මෙම දිනයේදි 500 hpa උසින් වැඩි හෝ අඩු ප්‍රදේශ වල බලාපොරොත්තු වන තත්ත්වය භාවිතයෙන් සම්පුර්ණ රටාව පිළිබද අදහසක් ලබා ගනී. මෙම ක්‍රමය අනෙක් ක්‍රමයට වඩා සැලකිය යුතු රටාව 75% ක් පමණ නිරවද්‍ය අපුටා දක්වයි. නමුත් මෙය නිවැරදිව හා ස්ථායි කෙන්ද්‍රයේ සම්මත අපගමනය භාවිත කිරිමයි. මෙ

කාලගුණික අනාවැකි පළ කිරීම


Košolná este o comună slovacă, aflată în districtul Trnava din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 798 de locuitori.

Istoric
Localitatea Košolná este atestată documentar din 1296.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Košolná


Negeri Pulau Pinang Stadyumu, Malezya'nın Penang şehrinde 2000 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Negeri Pulau Pinang Stadyumu, 40.000  seyirci kapasitelidir.

Malezya'daki stadyumlar

Negeri Pulau Pinang Stadyumu