Jevgeníj Víktorovítsj Prígozhín (rússneska: Евгений Викторович Пригожин; f. 1. júní 1961, d. 23. ágúst 2023) var rússneskur viðskiptamaður og olígarki sem var lengi einn nánasti bandamaður Vladímírs Pútín, forseta Rússlands. Prígozhín var gjarnan kallaður "kokkur Pútíns" þar sem hann rak fjölda lúxusveitingahúsa sem elduðu og héldu viðburði fyrir rússnesk stjórnvöld.

Prígozhín var stofnandi og eigandi Wagner-hópsins, málaliðasamtaka sem ganga erinda Rússlandsstjórnar í ýmsum erlendum hernaðardeilum. Hann var jafnframt bendlaður við Netrannsóknarstofnunina (rússneska: Агентство интернет-исследований, umritað: Agentstvo ínternet-íssledovaníj), sem var sökuð um að reyna að hafa áhrif á kosningar í Bandaríkjunum með rekstri nettröllabúa.

Prígozhín lést þann 23. ágúst 2023 þegar flugvél hans brotlenti í Rússlandi. Dauða hans bar að tveimur mánuðum eftir að hann leiddi misheppnaða uppreisn gegn stjórn Pútíns.

Æviágrip
Jevgeníj Prígozhín fæddist í Leníngrad (nú Sankti Pétursborg) árið 1961. Þegar hann var tvítugur að aldri var hann dæmdur í þrettán ára fangelsi fyrir rán, líkamsárás og fjársvik. Prígozhín var látinn laus eftir níu ár, stuttu áður en Sovétríkin liðu undir lok.

Eftir að Prígozhín var látinn laus hóf hann rekstur pylsuvagns í Pétursborg ásamt föður sínum. Hann keypti síðar hlut í fyrstu stórmarkaðskeðju Pétursborgar og stofnaði spilavíti og veitingahús sem áttu eftir að verða vinsæl. Fyrsta veitingahús hans var opnað árið 1995 og var kallað "Gamla tollhúsið" þar sem það var til húsa þar sem tollurinn hafði áður verið. Anatolíj Sobtsjak, borgarstjóri Pétursborgar, lagði oft leið sína þangað ásamt aðstoðarmanni sínum, Vladímír Pútín.

Uppgangur Prígozhíns í viðskiptalífinu í Pétursborg var á sama tíma og Pútín var að klífa metorðastigann í stjórnmálum borgarinnar. Árið 2001, eftir að Pútín var orðinn forseti Rússlands, kom Jacques Chirac Frakklandsforseti í opinbera heimsókn til Rússlands og snæddi ásamt Pútín á veitingastað Prígozhíns, þar sem Prígozhín þjónaði forsetunum sjálfur til borðs. Ári síðar bauð Pútín George W. Bush Bandaríkjaforseta til kvöldverðar á veitingahúsi Prígozhíns og árið 2003 hélt Pútín upp á afmæli sitt þar. Talið er að Pútín og Prígozhín hafi kynnst vel á þessum tíma og Prígozhín áskotnaðist gælunafnið "kokkur Pútíns" vegna viðskipta þeirra.

Strax og Prígozhín hóf veitingarekstur sinn árið 1996 stofnaði hann veitingaþjónustuna Concord og hlaut fljótt arðbæra samninga við ríkið um veitingaþjónustu við rússneska skóla og rússneska herinn. Concord sá jafnframt um veitingaþjónustu á opinberum viðburðum eins og innsetningarathöfnum Pútíns og Dmítríj Medvedev í forsetaembætti. Á fimm ára tímabili hlaut fyrirtækið samninga upp á andvirði 3,1 milljarðs Bandaríkjadala.

Afskipti af kosningum í Bandaríkjunum

Talið er að Prígozhín hafi stofnað hina svokölluðu Netrannsóknarstofnun (rússneska: Агентство интернет-исследований; enska: Internet Research Agency) árið 2013, stuttu eftir að starfssamningi veitingafyrirtækja hans við rússneska herinn lauk. Netrannsóknarstofnunin, sem hafði þá um 400 starfsmenn á sínum snærum og aðsetur í Sankti Pétursborg, hafði í fyrstu það hlutverk að skrifa jákvæðar samfélagsmiðlafærslur um Vladímír Pútín og að gagnrýna andstæðinga hans. Talið er að Prígozhín fjármagni Netrannsóknarstofnunina í gegnum tvö fyrirtæki sín, Concord Management And Consulting LLC og Concord Catering. Fyrirtækin tvö færðu greiðslur til Netrannsóknarstofnunarinnar í gegnum fjórtán mismunandi bankareikninga í ýmsum bönkum en skilgreindu þær sem greiðslur fyrir hugbúnaðarþjónustu og þróun.

Netrannsóknarstofnunin er gjarnan kölluð "tröllaverksmiðja" þar sem starfsfólk hennar vinnur við það að skrifa falsfréttir sem er síðan dreift á netinu, sér í lagi samfélagsmiðlum. Starfsfólk stofnunarinnar stundar það að búa til gerviaðganga að samfélagsmiðlum og skrifa ummæli, gjarnan um hitamál í þjóðfélagsumræðu, sem eignuð eru fólkinu sem er sagt eiga aðgangana.

Árið 2016 hélt Netrannsóknarstofnunin uppi fjölda gerviaðganga sem höfðu það hlutverk að hafa áhrif á forsetakosningar í Bandaríkjunum sem haldnar voru það ár. Starfsfólk stofnunarinnar vann að því að skrifa samfélagsmiðlafærslur og dreifa fréttum til að styðja Donald Trump, frambjóðanda Repúblikanaflokksins, og koma í veg fyrir að Hillary Clinton yrði kjörin forseti Bandaríkjanna. Starfsmenn á samfélagsmiðladeild stofnunarinnar þóttust vera Bandaríkjamenn með aðsetur innan Bandaríkjanna og skrifuðu færslur undir formerkjum gervigrasrótarsamtaka með nöfnum eins og "Hermenn Jesú" og "Sameinaðir múslimar Bandaríkjanna".

Robert Mueller, sérstakur saksóknari bandaríska dómsmálaráðuneytisins, gaf árið 2018 út ákæru gegn Prígozhín og tólf öðrum Rússum og þremur fyrirtækjum vegna afskipta af bandarísku forsetakosningunum 2016.

Prígozhín viðurkenndi opinberlega í nóvember árið 2022 að hann hefði haft afskipti af kosningum í Bandaríkjunum og sagðist ætla að halda því áfram.

Wagner-hópurinn

Árið 2014 stofnaði Prígozhín Wagner-hópinn, samtök málaliða sem berjast í þágu Rússlands í ýmsum erlendum hernaðardeilum. Hópurinn var þá notaður við innlimun Rússlands á Krímskaga og sendur til að berjast með aðskilnaðarsinnum í Donbas-héruðunum í austurhluta Úkraínu.

Wagner-hópurinn hefur barist með rússneska hernum í innrás Rússa í Úkraínu frá árinu 2022 og Prígozhín hefur orðið æ meira áberandi í rússnesku stjórnmálalífi í kjölfar þess. Í september 2022 var myndbandi lekið á netið þar sem Prígozhín sást heimsækja fangelsi í Rússlandi og bjóða föngunum þar sakaruppgjöf gegn því að þeir gengju til liðs við Wagner-hópinn og berðust með honum í Úkraínu. Í kjölfar birtingar myndbandsins viðurkenndi Prígozhín í fyrsta sinn opinberlega að hann ætti Wagner-hópinn eftir að hafa neitað því í mörg ár og kallaði hópinn "eina af grunnstoðum Móðurlandsins".

Á tíma innrásarinnar hefur Prígozhín ítrekað gagnrýnt yfirstjórn rússneska hersins, sér í lagi varnarmálaráðherrann Sergej Shojgú, fyrir að veita Wagner-hópnum ekki nægilegt liðsinni. Deilur Prígozhíns við Shojgú og aðra herforingja hafa á köflum snúist upp í ofbeldi milli Wagner-liða og rússneskra hermanna. Í júní 2023 bárust fréttir af því að leyniþjónustan FSB hefði gefið út handtökuskipun gegn Prígozhín vegna byltingaráróðurs hans gegn rússnesku stjórninni.

Þann 23. júní 2023 hóf Wagner-hópurinn uppreisn gegn rússnesku stjórninni og tók yfir rússnesku borgirnar Rostov við Don og Voronezh. Vladímír Pútín sakaði Prígozhín um landráð vegna uppreisnarinnar og hét því að gerð yrði gagnsókn gegn Wagner-hópnum. Uppreisninni lauk síðar sama dag eftir að Prígozhín gerði samning við ríkisstjórnina með milligöngu Alexanders Lúkasjenkó, forseta Belarús. Samkvæmt samkomulaginu fengu Wagner-liðar sem tóku þátt í uppreisninni sakaruppgjöf, ákærur gegn Prígozhín voru felldar niður og hann fékk að fara til Belarús.

Dauði
Þann 23. ágúst 2023 tilkynntu rússneskir ríkismiðlar að Prígozhín hefði farist í flugslysi nálægt Kúzhenkíno í Tverfylki. Rússnesk stjórnvöld staðfestu fjórum dögum síðar að Prígozhín væri meðal þeirra sem létust þegar flugvélin hrapaði eftir erfðarannsókn á líkunum. Pútín sagði um Prígozhín í kjölfar andláts hans að hann hefði verið "hæfaleikaríkur maður sem gerði mikil mistök".

Tilvísanir

Rússneskir athafnamenn

Jevgeníj Prígozhín


Ryogo Yamasaki (født 20. september 1992) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Shonan Bellmare.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryogo Yamasaki


Stratigrafi, katmanbilim ya da tabakabilim. Yerkabuğunun kısımları olarak ele alınan tabakalı kayaların formasyonlardan, bileşimlerden, istiflenmelerden ve korelasyonlarından söz açan jeoloji koludur. Bir alan veya bölgedeki kayaların nitelik, kalınlık, istiflenme, yaş ve korelasyon yönlerinden ele alan tasvirci jeoloji bölümüdür.

Tarihsel Gelişimi

Nicholas Steno, De Solido adlı kitabında bu üç prensibe yer vererek konuyu başlatmıştır.

Süperpozisyon:  Üst tabakalar alt tabakalardan sonra oluşmuştur.
Orijinal  Yataylık: Tabakalar depolandığında yatay pozisyondadır.
Yanal Devamlılık: Her tabaka bir engel onu durdurana kadar yatay olarak genişler.

William Smith, stratigrafiyi ilk 1790'lı yıllarda ve 19. yüzyıl başlarında pratik amaçlı kullanmıştır. Tabaka Smith adıyla anılan Smith, İngiltere'nin ilk jeolojik haritasını çizmiştir. Aynı tabakaların değişik yerlerde olduğunu fosiller ile anlaşılabileceğini göstermiştir. Örnekleri alarak, tabaka pozisyonlarını haritalayıp, tabakaların dikey genişlemelerini not alarak, kesit ve tablolarını çıkarmıştır.

Smith incelediği tabakalardan büyük bir miktar fosil koleksiyonu oluşturmuştur. En önemli buluşu,
Fauna Ardalanması Kuralı: Sedimanter kayaçlardaki fosillerin varlığına
dayanan bir kuraldır. Sedimanter kayaç tabakaları fosilleşmiş flora ve fauna barındırır. Bu fosiller birbirini dikey olarak belirli ve güvenilir bir şekilde takip ederek geniş yatay uzaklıktan görülebilir.

Canlılar aynı zaman periyodunda dünya çapında yer aldıklarından, bunların varlığı veya yokluğu içinde bulundukları kayaçların göreli olarak yaşlandırılmasında kullanılabilir. Fosilleşmenin tam olarak belirlenememesi, fosil tiplerinin yanal olarak değişim sunması ve tüm fosillerin aynı zaman içinde dünya çapında bulunmaması bu kuralın zorluklarındandır.

Litostratigrafi

Litostratigrafi, kayaçların fiziksel çeşitleri ve yer yer değişimlerini ele alır. Kayaçlardaki değişim,  çevredeki çökellere etki eder.
Stratigrafinin temel kavramlarından biri de Süperpozisyon kanununda derlenip bozulmamış stratigrafik sırada en yaşlı tabakanın bu dizinin tabanında oluştuğunu söyler.

Biostratigrafi

Çökel kayaçların hayvan ve bitki fosilleri kullanılarak yaşlandırma ve karşılaştırmaları olarak tanımlanır. Kuvaterner sırasında karasal bitki ve hayvanların neredeyse sürekli değişmesi gerçeği, stratigrafik istifin karşılaştırılabilmesi, biyostratigrafik yaşlandırmaya iyi bir temel sağlamaktadır. Ancak, biyostratigrafi göreceli bir yaşlandırma yöntemidir ve biyostratigrafik zonlara veya olaylara sayısal yaş verilmeden önce bağımsız olarak sayısız tarifleme yöntemleriyle kalibre edilmelidir.

Kronostratigrafi

Kronostratigrafi, kayaç kütlelerinin göreceli yaş ilişkilerini ele alan stratigrafinin bir parçasıdır ve birimi jeolojik zamanın belirli bir aralığında oluşan bir kayaç kütlesidir.
Kronostratigrafi'nin en büyük amacı, kayaçların yer değişiminin sırasını ve bütün kayaçların yer değişim zamanını belli jeolojik bölge ve dünyanın jeolojik geçmişinde ayarlamaktır.

Manyetostratigrafi

Manyetostratigrafi, manyetik kutup terslenmelerinden yola çıkarak çökel ve volkanik istiflerin karşılaştırılmasında kullanılan bir yöntemdir. Yöntem, kesit boyunca ölçülen aralıklara yönelik örnekler toplayarak çalışmaktadır. Tortullar, dünyanın o zamandaki manyetik alanın polaritesine göre çökeldiğinden, örneklerin kendi karakteristik mıknatıslanmalarını belirlemek için analiz etmektedir. Volkanik kayaçlar sıcaklık mıknatıslanması kazanırken, çökeller ise çökelme mıknatıslanması kazanır ve her ikisi de oluşumları sırasında yeryüzünün manyetik alan yönünü yansıtır.

İklim Stratigrafisi

Stratigrafinin bu özelliği kuvaterner çalışmalarında yaşamsal öneme sahip olmasına karşın birçok stratigrafi komitesi tarafından göz ardı edilmiştir. İklim stratigrafisinin birimleri kuvaternerin en bölgesel birimidir. Temel birim jeolojik-iklim birimidir. Kuvaternerin yaşlı çökel istifleri özellikle Avrupa ve Kuzey Amerika'daki buzul çökelleri sayesinde iklimsel değişimlerin temelinde Fanerozoik'in diğer bölümlerine göre daha iyi kurgulanmıştır. Bu yaklaşım, önceki çalışmacılar tarafından karasal çökeller için uyarlanmıştır.

Kaynakça

Christopherson, R. W., 2008. Geosystems: An Introduction to Physical Geography, 7th ed., New York: Pearson Prentice-Hall. ISBN 978-0-13-600598-8

Stratigrafi


An Oryza longiglumis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pieter Jansen. An Oryza longiglumis in nahilalakip ha genus nga Oryza, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oryza

Oryza longiglumis


Simarouba amara, llamada comúnmente aceituno,  es una especie arbórea perteneciente a la familia Simaroubaceae. Se encuentra en Florida en los Estados Unidos, sur de  México, Centroamérica, y Antillas Mayores.

Descripción
Son árboles o arbustos, que alcanzan un tamaño de 3–30 m de alto; plantas dioicas. Las hojas imparipinnadas, de 10–30 cm de largo, con 6–18 folíolos, obovados, de 3–9 cm de largo y 1–3 cm de ancho, redondeados a emarginados en el ápice, acuminados a agudos en la base, generalmente verde obscuros o verde olivos en la haz, amarillo-verdosos y más claros en el envés. Las panículas de 10–30 cm de largo, flores unisexuales, sépalos 5, 1 mm de largo, verdes o verde olivos; pétalos 5, 4–7 mm de largo, generalmente amarillos pero frecuentemente con matices verdes o rojos; estambres 10, filamentos 1–2.5 mm de largo, con un apéndice en la base, anteras 1–1.5 mm de largo, muy reducidas en las flores pistiladas; gineceo 5-carpelar y 5-locular, estigmas libres. Drupas 1–5, comprimidas, elíptico-lenticulares, 1.5–2 cm de largo y 1–1.5 cm de ancho, anaranjadas o rojas al madurarse.

Distribución y hábitat
Común en lugares abiertos y bosques caducifolios, zonas del pacífica y atlántica a una altitud de 0–500 metros; desde Belice a Brasil y en las Antillas. Existen dos formas de esta especie: una que corresponde al tipo de S. amara y es un árbol grande de bosques, con pétalos y anteras más pequeños; y la otra forma, típica de ambientes abiertos, es un árbol más pequeño, con pétalos y anteras ligeramente más grandes y es representativo del taxón llamado S. glauca. La dificultad de asignar todos los especímenes a una de estas dos especies descritas además de la existencia de numerosas formas intermedias, son argumentos para unir estos nombres bajo una sola especie.

Usos
Sus semillas producen un aceite comestible. El árbol es muy adecuado para el clima cálido y las regiones tropicales húmedas. Su cultivo depende de la distribución de las precipitaciones, la capacidad de retención de agua del suelo y la humedad del subsuelo. Es adecuado para temperaturas de 10 a 40 °C . Puede crecer a alturas desde el nivel del mar a 1000  Alcanza un tamaño de 12 a 15 m de altura y tiene una envergadura de 7,6 a 9,1 m. Tiene  flores de color amarillo y la fruta carnosa forma de óvalo alargado de color púrpura.

Cultivo

Puede propagarse por semillas, injertos y cultivo de tejidos tecnológicos. Los frutos se recogen en el mes de abril / mayo, cuando están maduras y se secan al sol durante una semana. La piel se separa y se cultivan dichas semillas en bolsas de plástico para producir plantones, a los  2 - 3 meses de edad los árboles jóvenes puede ser trasplantado a una plantación.

Impacto ambiental

El árbol forma un robusto sistema de raíces y follaje siempre verde denso que  controla de manera eficiente la erosión del suelo, es compatible con la vida microbiana del suelo, y mejora la posición de las aguas subterráneas. Además de la conversión de energía solar en energía bioquímica durante todo el año, se comprueba el sobrecalentamiento de la superficie del suelo durante todo el año y especialmente durante el verano. La plantación a gran escala en terrenos baldíos facilita la recuperación de tierras baldías, convierte la acumulación atmosférica de dióxido de carbono en oxígeno y contribuye a la reducción del efecto invernadero o calentamiento global.

Propiedades
Del aceituno:  se utilizan las hojas, la corteza y raíz. Otros nombres populares, en Guatemala: Jocote de mico, Negrito; Olivo; Pasac.

La infusión de corteza y raíz se usa para tratar la malaria, afecciones gastrointestinales (diarrea, dispepsia atónica, debilidad, amebiasis, lombrices, tricocéfalos, vómito), nerviosismo, fiebres intermitentes, tos. La tintura de hojas tiene actividad antiamebiana. Las hojas machacadas se aplican tópicamente para el tratamiento de afecciones cutáneas y algunas formas de cáncer.

Taxonomía
Simarouba amara fue descrita por Jean Baptiste Christophore Fusée Aublet y publicado en Histoire des Plantes de la Guiane Françoise 2: 860–861, pl. 331–332, en el año 1775.
Sinonimia	Simarouba amara var. opaca Engl.	Simarouba amara var. typica Cronquist	Simarouba glauca DC.	Simarouba glauca var. latifolia Cronquist	Simarouba opaca (Engl.) Radlk. ex Engl.	Zwingera amara'' (Aubl.) Willd.

Nombre común
En Cuba se denomina aceitillo o palo blanco, en Guatemala y Honduras aceituno o talchocote.

Referencias

Enlaces externos
 Simarouba Glauca DC Joshi Shyamsundar and Shantha Joshi.
 Simarouba Glauca/Paradise Tree
 Dictionary.com

Simaroubaceae
Plantas medicinales
Árboles de América Central
Plantas descritas en 1775
Plantas descritas por Aublet

Simarouba amara


Milano-Sanremo 2016 var den 107. udgave af klassiker-monumentet Milano-Sanremo. Det var det fjerde arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2016 og blev arrangeret 19. marts 2016.

Hold og ryttere

Danske ryttere
Lars Bak kørte for Lotto-Soudal
Christopher Juul Jensen kørte for Orica-GreenEDGE
Michael Mørkøv kørte for Team Katusha

Resultater

Eksterne henvisninger

2016
UCI World Tour 2016

Milano-Sanremo 2016


J. Barbour & Sons Ltd. er en engelsk producent af luksusvarer, der blev grundlagt af John Barbour i 1894. Virksomheden designer, producerer og markedsfører vandtæt overtøj, ready-to-wear, lædervarer, sko og accessories til mænd, kvinder og børn under mærket Barbour. Virksomheden blev grundlagt i South Shields i England. Som importør af oilskin er J. Barbour and Sons Ltd. kendt for voksede bomuldsjakker, der  er blevet almindeligt fritidstøj. Jakkerne er blevet så kendte, at nogle omtaler jakker i vokset bomuld som en "Barbour jacket" uanset producent.

J. Barbour and Sons Ltd. er kongelig hofleverandør af "vandtæt beklædning" til dronning Elizabeth 2. siden 1974 , prins Philip siden 1982 og prins Charles siden 1987.

Siden 2004 har lord James Percy været ambassadør for virksomheden, og han har været involveret i design og markedsføring af Barbours jagtbeklæding. Siden juli 2016 har den skotske skuespiller Sam Heughan været Barbours primære internationale ambassadrør.

Referencer

Eksterne henvisninger

Outdoor and Country

Beklædningsvirksomheder fra Storbritannien
Tøjmærker
Kongelige hofleverandører
Etableret i 1894

J. Barbour and Sons


Petar Drapšin (Srbobran, 1914 - Belgrado, 1945) fue un militar yugoslavo, que participó con las Brigadas Internacionales en la Guerra Civil Española y con el Ejército Partisano de Liberación en la Segunda Guerra Mundial. En 1953 le fue concedida la Orden de Héroe del Pueblo de Yugoslavia.

Biografía
Nació en una familia de granjeros en la aldea de Turija, en la Vojvodina, entonces Imperio austrohúngaro. Se encontraba estudiando en Belgrado cuando entró en contacto con las ideas comunistas a través del grupo literario de su instituto. Se unió a la Liga de Jóvenes Comunistas de Yugoslavia y en 1937 viajó a Praga para comenzar sus estudios universitarios. Poco después, se alistó como voluntario y participó con los brigadistas yugoslavos en la Guerra Civil Española, uniéndose al bando republicano. Se destacó en el combate, obteniendo el grado de capitán durante el conflicto. Allí coincidió con otros militares que alcanzarían gran protagonismo en la Segunda Guerra Mundial que se avecinaba: Peko Dapčević, Koča Popović y Kosta Nađ. Después de la derrota de la Segunda República Española, fue internado en un campo de concentración en Francia, de donde logró huir a Zagreb en 1939.

En 1941, tras la invasión del Eje de Yugoslavia, Drapšin recibió la orden del Partido Comunista de Yugoslavia de organizar el levantamiento armado en la región de Herzegovina. Su conducta en Herzegovina le reportó duras críticas de la dirección del partido, así como medidas disciplinarias, pero en enero de 1943 fue nombrado comandante de la Primera División de Eslavonia del Ejército Yugoslavo de Liberación Nacional, conocido como Partisanos. Dos meses más tarde recibió el grado de Mayor General, y en mayo de 1944 se convirtió en comandante del Sexto Cuerpo del Ejército Partisano.

Con el grado de comandante adjunto del Ejército Partisano en Croacia, fue enviado a Dalmacia en diciembre de 1944. En enero de 1945 recibió el grado de Teniente General. Las unidades bajo su mando detuvieron la ofensiva alemana en el interior de Dalmacia en enero de 1945, y liberaron Herzegovina durante la Operación Mostar.

Poco después, los ocho cuerpos del ejército partisano se transformaron en cuatro ejércitos, siéndole adjudicado a Drapšin el mando del IV, iniciando la ofensiva contra las fuerzas del Eje en todo el territorio de Yugoslavia. A pesar de las dificultades del terreno y la necesidad de una complicada operación anfibia, el IV Ejército obtuvo un éxito espectacular al romper las líneas enemigas en Lika, derrotando a las fuerzas alemanas en la Batalla de Rijeka, irrumpiendo en Istria y Trieste antes de la llegada de las fuerzas aliadas. Esta ofensiva partisana está considerada la más importante de la guerra, ya que permitió liberar un amplio territorio litoral incluyendo Istria, Rijeka y el Litoral esloveno.

Después de la guerra, Drapšin se inscribió como candidato a la Asamblea Nacional de Yugoslavia en las elecciones de la posguerra.

Murió de un disparo el 2 de noviembre de 1945. La versión oficial atribuyó la causa de su muerte a un disparo accidental con su pistola, aunque otras versiones apuntaron a que se trató de un suicidio. En 1953 recibió, a título póstumo, la Orden de Héroe del Pueblo de Yugoslavia.

Referencias

Brigadistas internacionales de Yugoslavia
Partisanos yugoslavos
Orden de los Héroes del Pueblo
Comunistas de Yugoslavia
Militares de Yugoslavia
Fallecidos en Belgrado

Petar Drapšin


ජෙහාන් ඩික්සන් මෙන්ඩිස් (උපත 1955 අප්‍රේල් 24) යනු 1974 සහ 1993 අතර සසෙක්ස් සහ ලැන්කෂයර් සඳහා ආරම්භක පිතිකරුවෙකු වූ ඉංග්‍රීසි හිටපු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි . ඔහු 1990 බෙන්සන් සහ හෙජස් කුසලානය සහ 1990 නැට්වෙස්ට් කුසලානය දිනාගත් ලැන්කෂයර් කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙක් විය. මෙන්ඩිස් සිය පළමු පෙළ ක්‍රිකට් දිවියේ ලකුණු 21,000කට වඩා රැස් කළේය.

වෘත්තීය දිවිය
යොවුන් වියේදී මෙන්ඩිස් සසෙක්ස් යොවුන් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයින්, එංගලන්ත පාසල් ක්‍රිකට් සංගමය සහ ජාතික තරුණ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයින්ගේ කණ්ඩායම් නියෝජනය කළේය. 1974 දී මෙන්ඩිස් බ්‍රිතාන්‍ය විද්‍යාල ජාතික පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ කුසලානය දිනාගත්  බෙඩේ විද්‍යාලයට ක්‍රීඩා කළේය. ඔහු 1974 ප්‍රාන්ත ශූරතා තරඟයකදී සසෙක්ස් වෙනුවෙන් සිය පළමු පෙළ තරඟයට පිවිසියේ වෝර්සෙස්ටර්ෂයර්ට එරෙහිව හේස්ටිංස් හි මධ්‍යම විනෝදාස්වාද පිටියේදීය. මෙන්ඩිස් තරගයේ එක් ලකුණක් ලබා ගත්තේය. 1977 දී, මෙන්ඩිස් සසෙක්ස් කණ්ඩායමක කොටසක් වූ අතර එය අයර්ලන්තයට පැගම්හිදී පරාජය විය. මෙන්ඩිස් තරගයේ පළමු ඉනිමේදී ලකුණු 42ක් රැස් කළේය. මෙන්ඩිස් 1980 තරග වාරයේදී ලකුණු 1326ක් රැස් කළ අතර එය තරග වාරයක ලකුණු 1000 ඉක්මවූ පළමු අවස්ථාව විය. එම වාරයේ දී මෙන්ඩිස් ද්විත්ව ශතක දෙකක් රැස් කළේය. මීට අමතරව, ඔහු 1980 ගිලට් කුසලානයේ ඉනිම් 4 කින් ශතක දෙකක් ඇතුළුව ලකුණු 296 ක් ලබා වැඩිම ලකුණු ලාභියා විය. මෙන්ඩිස් ග්ලැමෝර්ගන්ට එරෙහිව ලකුණු 119 ක් සහ වෝර්වික්ෂයර්ට එරෙහිව ලකුණු 141 ක් ලබා ගත් අතර, ඒ දෙකම ප්‍රාන්ත ක්‍රීඩාංගණයේදී ය. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, ඔහු වසරේ සසෙක්ස් ක්‍රිකට් සමාජයේ ක්‍රීඩකයා ලෙස නම් කරන ලදී. 1985 දී මෙන්ඩිස් ඉනිම හයක් තුළ ශතක පහක් රැස් කළ දොළොස්වැනි පළමු පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා බවට පත් විය. හැම්ප්ෂයර් සමග පැවති තරගයකදී සසෙක්ස් ඉනිම අත්හිටුවීම තීරණය කරන විට ඔහු නොදැවී ලකුණු 96ක් ලබා සිටියේය.

සසෙක්ස් සමඟ වාර 12කට පසු මෙන්ඩිස් 1986 වාරය සඳහා ලැන්කෂයර් සමඟ එක් විය. මෙන්ඩිස් ලැන්කෂයර් හි සිටි කාලයේ වසීම් අක්‍රම් සමඟ නිතර දැල් පුහුණුවීම්වල නිරත විය. 1988 දී, මෙන්ඩිස්, ස්වන්සී, ශාන්ත හෙලන්ස් හි ග්ලැමෝර්ගන්ට එරෙහිව පැවති තරඟයකදී පිත්ත රැගෙන ගියේය . මෙන්ඩිස් ලකුණු 65*ක් ලබා ගත්තේ ලැන්කෂයර් දෙවන ඉනිමේ මුළු ලකුණු සංඛ්‍යාව 163 ක් වාර්තා වෙදීය. 1990 දී මෙන්ඩිස් බෙන්සන් සහ හෙජස් කුසලානය සහ නැට්වෙස්ට් කුසලානය යන දෙකම දිනාගත් ලැන්කෂයර් කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙකි. ඔහු නොටින්හැම්ෂයර් කණ්ඩායමට එරෙහිව සවුත්පෝර්ට් හි පැවති තරඟයකදී ලකුණු 180 ක් රැස් කළේය. 1990 නැට්වෙස්ට් කුසලාන අවසන් පූර්ව තරගය දින තුනක් පුරා පැවැත්වුණ අතර, මෙන්ඩිස් ලකුණු 121 * රැස්කරමින් අවසානයේ තරගයේ වීරයා සම්මානය ලබා ගත්තේය. 1993 දී මෙන්ඩිස්ට ලැන්කෂයර් විසින් ප්‍රතිලාභ වසරක් ලබා දෙන ලදී.

මෙන්ඩිස් 1989 දී මැරිලිබෝන් ක්‍රිකට් සමාජය (MCC) වෙනුවෙන් ස්කොට්ලන්තයට එරෙහිව ග්ලෙන්පාක් හි පැවති තරඟයකට ද පෙනී සිටියේය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
මෙන්ඩිස් උපත ලැබුවේ ලංකාවේ (දැන් ශ්‍රී ලංකාව ) වන අතර ඔහුගේ පවුලේ අය ඔහුට වයස අවුරුදු 12 දී එක්සත් රාජධානියට සංක්‍රමණය විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, ඔහු ශ්‍රී ලංකාව හෝ එංගලන්තය වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා කිරීමට සුදුසුකම් ලබා ඇත, නමුත් ඔහු ජාත්‍යන්තර තරග සඳහා ඉදිරිපත් නොවීය. මෙන්ඩිස් අධ්‍යාපනය ලැබුවේ බ්‍රයිටන්, හෝව් සහ සසෙක්ස් ව්‍යාකරණ පාසලෙනි සහ 2015 වන විට ඔහු ගුරුවරයෙකු ලෙස චෙෂයර් හි විල්ම්ස්ලෝ හි සේවය කළේය. ඔහුගේ බෑණනුවන් වන ඇලෙක්ස් මෙන්ඩිස් 2005 සහ 2006 අතර දෙවන එකොළොස් ශූරතාවලියේ සසෙක්ස් දෙවන XI වෙනුවෙන් ක්‍රීඩා කර ඇත.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1955 උපත්

ජෙහාන් මෙන්ඩිස්


Université Trinity Western c. British Columbia College of Teachers est un arrêt de principe de la Cour suprême du Canada rendu en 2001 concernant la liberté de religion et le pouvoir de contrôler les politiques d'écoles privées.

Les faits
L'Université Trinity Western est une université chrétienne privée qui a cherché à assumer l'entière responsabilité d'un programme de formation des enseignants qui existait déjà et qui était géré conjointement par Trinity Western et l'Université Simon Fraser. L'école a demandé la certification appropriée au British Columbia College of Teachers (BCCT).

Le BCCT a rejeté la demande de Trinity Western au motif que la politique de normes communautaires de l'école, qui s'appliquait à tous les étudiants, professeurs et membres du personnel, interdisait le « comportement homosexuel ». Il a soutenu que cette politique était discriminatoire et qu'il ne serait pas dans l'intérêt public d'approuver la demande.

Jugement de la Cour suprême
Le pourvoi du BCCT est rejeté.

Motifs du jugement
Dans une décision rendue à  huit juges contre un, la Cour a statué que le Collège avait « agi inéquitablement » en rejetant la demande de Trinity Western. La Cour a souscrit à l'avis des tribunaux provinciaux inférieurs, déclarant qu'« en tenant compte des préceptes religieux de l'UTW au lieu de l'incidence réelle de ces croyances sur le milieu scolaire, le BCCT s'est fondé sur des considérations non pertinentes ».

La Cour a en outre observé que «  Rien dans les normes communautaires de l'UTW, qui ne font que dicter la conduite des gens qui fréquentent l'UTW ou qui y travaillent, n'indique que les diplômés de l'UTW ne traiteront pas les personnes homosexuelles d'une manière équitable et respectueuse. En effet, la preuve révèle que les diplômés du programme de formation des enseignants, offert conjointement par l'UTW et l'USF, sont devenus jusqu'à maintenant des enseignants compétents dans des écoles publiques, et notre Cour ne dispose d'aucune preuve de comportement discriminatoire de la part de l'un de ces diplômés.»

Affaire similaire ultérieure
Par contre, dans l'affaire Trinity Western University c. Barreau du Haut‑Canada de 2018, où les faits sont similaires (la politique de normes communautaires interdit aussi les relations sexuelles avant le mariage) mais où l'enjeu cette fois-ci concerne l'agrément dans un ordre professionnel juridique, la Cour suprême a fait une distinction avec cet arrêt précédent et c'est le Barreau de l'Ontario qui a remporté le litige. La Cour suprême a décidé que « la décision du Barreau du Haut‑Canada de ne pas agréer la faculté de droit proposée par TWU représente une mise en balance proportionnée de la restriction imposée aux protections religieuses conférées par l'al. 2a) de la Charte et des objectifs prévus par la loi que cherchait à poursuivre le Barreau du Haut‑Canada . La décision du Barreau du Haut‑Canada  était donc raisonnable ».

Notes et références

Lien externe
Texte intégral de la décision

Arrêt de la Cour suprême du Canada
Droit constitutionnel au Canada
Droit administratif au Canada
Liberté de religion
Discrimination


Pedro Urbina Montoya, OFM ou Pedro de Urbina y Montoya (12 de agosto de 1585 - 6 de fevereiro de 1663) foi um prelado católico romano que serviu como arcebispo de Sevilha de 1658 a 1663, arcebispo de Valência de 1648 a 1658 e bispo de Coria de 1644 a 1648.

Sucessão episcopal
Enquanto bispo, foi o consagrador principal de:

 Luis Crespi y Borja, Bispo de Orihuela (1652);

e co-consagrante principal de:

 Juan Juániz de Echalar, Bispo de Mondoñedo (1645);
 Domenico Blanditi, Bispo de Umbriatico (1650);
 Tommaso Lolli, Bispo Titular de Cirene (1650); e
 Giovanni Gerini, Bispo de Volterra (1650).

Mortos em 1663
Nascidos em 1585
Bispos católicos
Bispos nomeados pelo Papa Alexandre VII
Bispos nomeados pelo Papa Inocêncio X
Bispos nomeados pelo Papa Urbano VIII

Pedro Urbina Montoya


Mlynčeky este o comună slovacă, aflată în districtul Kežmarok din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 676 de locuitori.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Mlynčeky


Alþjóðakóði um björgunarbúnað eða LSA-kóðinn (enska: Life-saving appliances) er alþjóðleg reglugerð um björgunarbúnað á sjó sem er hluti af Alþjóðasamningi um öryggi mannslífa á hafinu (SOLAS). Alþjóðakóðinn var tekinn upp í samninginn árið 1996 þegar ákveðið var að flytja stóran hluta af III. kafla hans í sérstaka reglugerð.

Áður voru þessi ákvæði hluti af kafla III. Upphaflega var þeim breytt 1960 þegar reglur um öryggisbúnað farþegaskipa voru aðlagaðar að flutningaskipum. Smám saman fjölgaði reglunum. Árið 1983 voru þær orðnar 53 og fengu þá yfirskriftina "life-saving appliances". Þá var fjallað um björgunarhringi, björgunarvesti og björgunarbáta; og ferla þegar skip er yfirgefið. Árið 1995 var bætt við kröfum um viðvörunarkerfi og kallkerfi.

LSA-kóðinn skiptist í nokkra kafla. Hann fjallar um gerð björgunarhringja, björgunarvesta, flotgalla, neyðarblys, björgunarbáta og lífbáta (þar á meðal um festingar, sleppibúnað, neyðarvistir og útbúnað um borð). Hann fjallar líka um léttbáta og sjósetningarbúnað fyrir þá.

Tilvísanir

Alþjóðasiglingamálastofnunin
Sjóöryggi

Alþjóðakóði um björgunarbúnað


Gheorghe Sbora (n. 8 februarie 1946, în Craiova) este un fost antrenor de handbal român, considerat unul din cei mai semnificativi profesori de specialitate din orașul natal și un preparator de marcă la nivel național. Antrenor secund sau principal al echipelor naționale feminine pentru toate categoriile de vârstă, Sbora a participat la două Campionate Mondiale, a concurat în cupe europene la nivel de club, iar în 1999 i s-a decernat distincția de antrenor emerit. La Craiova, Gheorghe Sbora a promovat în loturile de junioare și mai departe la senioare handbaliste precum Nicoleta Pleșoianu, Ileana Balaci, Gabriela și Ileana Tulea, Marilena Pătru sau Victorina Stoenescu.

Biografie
Gheorghe Sbora a urmat cursurile Liceului "Frații Buzești" din Craiova, apoi pe cele ale Institutului de Educație Fizică și Sport din București. În 1971, după absolvire, el a fost încadrat ca profesor la Liceul cu Program Sportiv din Craiova și ca antrenor la secția de handbal a Clubului Sportiv Școlar din localitate, cu a cărui activitate a ajuns să se confunde. În 1980, Sbora a câștigat cu echipa CSȘ Craiova Campionatul Național de Junioare I., fiind singura performanță de acest fel din istoria clubului craiovean
Performanțele sale ca antrenor la categorii de vârstă juvenile l-au adus și în atenția Federației Române de Handbal. Între 1980 și 1987 a îndeplinit funcția de antrenor secund al echipei naționale de junioare a României, la început împreună cu antrenorul principal Dan Hotnog, iar între 1982 și 1987 alături de Bogdan Macovei. În 1988 și 1989 a condus echipa națională de tineret, cu care a câștigat de două ori medalia de aur pentru această categorie de vârstă la Jocurile Balcanice.

La nivel de club, profesorul Sbora a reușit la finalul sezonului 1988-1989 să promoveze în Divizia A echipa de senioare CFR Craiova, iar în 1990 a câștigat medalia de argint în Campionatul Național de Junioare I, cu CSȘ Universitatea Craiova.

Începând din 1989, Gheorghe Sbora a lucrat din nou ca antrenor secund cu principalul Bogdan Macovei, de data aceasta la echipa de senioare a României. Cei doi au condus echipele României care s-au clasat pe locul al VII-lea la Campionatul Mondial din 1990, respectiv locul al IV-lea la Campionatul Mondial din 1993. De asemenea, Gheorghe Sbora din postura de antrenor secund și Lucian Râșniță din cea de antrenor principal, au calificat echipa României la prima ediție a Campionatului European.

Între 1994 și 1995, Sbora a antrenat echipa sârbă ŽORK Kruševac, iar între 1996 și 1997 pe Șuiorul AGECOM Baia Mare, cu care a ajuns până în sferturile Cupei Cupelor EHF, fiind eliminată de Handball-Club Leipzig.

În toamna anului 2000, după un periplu la Dorobanțul Ploiești, Gheorghe Sbora a părăsit din nou România și a antrenat echipele spaniole Akaba Bera Bera, între 2000 și 2001, și BM Mar Alicante până în ianuarie 2002, când și-a reziliat contractul pe cale amiabilă. La întoarcerea în România nu i s-a propus nici un contract și a plecat din nou în străinătate. A antrenat timp de un an în Siria și alți trei ani în Cipru, înainte de a reveni din nou în România.

Începând din 2007, activitatea lui Gheorghe Sbora s-a confundat aproape un deceniu cu cea a SCM Craiova, echipă înființată în acel an. A ocupat în mai multe rânduri postul de antrenor principal, antrenor secund sau director tehnic al echipei.

În ianuarie 2017 a preluat echipa SCM Râmnicu Vâlcea, mai întâi în calitate de antrenor principal, apoi de secund al lui Aurelian Roșca. În martie 2018, după demisia lui Roșca, Sbora a redevenit antrenor principal, funcție pe care a deținut-o până în vara aceluiași an.

Înainte de pensionare, Gheorghe Sbora a predat educația fizică la Școala Gimnazială nr.30 "Mihai Viteazul" din Craiova, unde a profesat alături de soția sa, Viorica Sbora.

Palmares
Club
Cupa Cupelor:
Sferturi de finală: 1997 (cu AGECOM Baia Mare)

Cupa României:
Locul 2: 2018 (cu HCM Râmnicu Vâlcea)
Locul 3: 1993 (cu CFR Craiova), 2015 (cu SCM Craiova)

Campionatul Național de Junioare I:
Câștigător: 1980 (cu CSȘ Craiova)
Locul 2: 1990 (cu CSȘ Craiova)
Locul 3: 1981, 1988, 1989 (cu CSȘ Craiova)

Echipa națională:
Campionatul Mondial:
Locul 4: 1993 (antrenor secund)
Locul 7: 1990 (antrenor secund)

Campionatul Mondial Grupa B:
Locul 4: 1989 (antrenor secund)

Jocurile Balcanice:
 Medalie de aur: 1991

Jocurile Balcanice (tineret):
 Medalie de aur: 1988, 1989

Trofeul Carpați:
 Medalie de aur: 1993

Note

Referințe
 Medalii Olimpice (m)-Fluctuații (f)1975-1984 . Federația Română de Handbal.
 Ultima medalie (m)-Puține sclipiri (f)1984-1990 . Federația Română de Handbal.
 Recul Parțial (m) - Speranțe (f) 1990-1996 . Federația Română de Handbal.
 Puține calificări (m)- Succese juvenile 1996-2001 . Federația Română de Handbal.

Nașteri în 1946
Antrenori de handbal români
Antrenori emeriți români
Români expatriați în Serbia
Români expatriați în Cipru
Români expatriați în Spania
Români expatriați în Siria
Craioveni
Sportivi români din secolul al XX-lea
Sportivi români din secolul al XXI-lea

Gheorghe Sbora


An Festuca junatovii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Evgenii Borisovich Alexeev. An Festuca junatovii in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca junatovii


Dracaena liberica (Sansevieria liberica) es una especie de Dracaena (Sansevieria) perteneciente a la familia de las asparagáceas, originaria de  África tropical occidental.

Ahora se la ha incluido en el gen de Dracaena debido a los estudios moleculares de su filogenia

Descripción
Es una planta herbácea  con varias hojas rígidas de  unos 2 metros de altura que surgen de un rizoma geófito rastrero, con los márgenes de color rojo; la inflorescencia con las flores blancas: Se encuentra en las regiones más áridas en la sombra cerca de arroyos y afloramientos rocosos. Se distribuye por República Centroafricana, Ghana, Nigeria y Togo.

Taxonomía
Sansevieria liberica fue descrita por Joseph Gérôme & Labroy y publicado en Bulletin du Muséum d'Histoire Naturelle 1903: 170, 173, f. 4, en el año 1903.
Etimología
Sansevieria nombre genérico que debería ser "Sanseverinia" puesto que su descubridor, Vincenzo Petanga, de Nápoles, pretendía dárselo en conmemoración a Pietro Antonio Sanseverino, duque de Chiaromonte y fundador de un jardín de plantas exóticas en el sur de Italia. Sin embargo, el botánico sueco Thunberg que fue quien lo describió, lo denominó Sansevieria, en honor del militar, inventor y erudito napolitano Raimondo di Sangro (1710-1771), séptimo príncipe de Sansevero.

liberica: epíteto geográfico que alude a su localización en Liberia.
Sinonimia
Sansevieria chinensis Gentil ex N.E.Br.
Sansevieria gentilis Mattei

Referencias

Enlaces externos

liberica
Flora de África tropical
Plantas descritas en 1903
Plantas descritas por Gérôme
Plantas descritas por Labroy

Sansevieria liberica


Melissa Victoria Harris-Perry (nascida em 2 de outubro de 1973), também conhecida como Melissa Victoria Harris-Lacewell, é uma escritora, professora, apresentadora de televisão e comentarista política americana, com foco na política afro-americana. Harris-Perry apresentou o programa de notícias e opinião de fim de semana Melissa Harris-Perry na MSNBC de 2012 a 27 de fevereiro de 2016.

Biografia
Harris-Perry nasceu de mãe branca e pai negro. Ela nasceu em Seattle e cresceu no Condado de Chesterfield, Virgínia, um dos condados adjacentes à cidade independente de Richmond, Virgínia, onde estudou na Thomas Dale High School. Seu pai foi o primeiro reitor de assuntos afro-americanos da Universidade da Virgínia. A mãe de Harris-Perry, Diana Gray, lecionava em uma faculdade comunitária e estava fazendo seu doutorado quando se conheceram. Ela trabalhou para organizações sem fins lucrativos que forneciam serviços como creches, cuidados de saúde para pessoas em comunidades rurais e acesso a cuidados reprodutivos para mulheres pobres.

Harris-Perry se formou na Wake Forest University com bacharelado em inglês e doutorado em ciências políticas pela Duke University. Ela recebeu um doutorado honorário da Meadville Lombard Theological School, e está cursando um Master of Divinity em Teologia no Union Theological Seminary da Columbia University.

Carreira
Harris-Perry ingressou no corpo docente de ciências políticas da Universidade de Chicago em 1999 e lecionou lá por sete anos, até 2006, quando aceitou um cargo permanente na Universidade de Princeton como professora associada de ciência política e estudos afro-americanos. Harris-Perry deixou Princeton em 2011, depois de ter sido negada uma cátedra para a Universidade de Tulane, onde foi diretora fundadora do Projeto Anna Julia Cooper, um centro para o estudo de raça, gênero e política no sul.

Em 1º de julho de 2014, Harris-Perry voltou a Wake Forest como professora de política e assuntos internacionais na cadeira Maya Angelou. O Projeto Anna Julia Cooper agora fica em Wake Forest.

Ela é colunista regular da revista The Nation, co-apresentadora do podcast System Check da revista com Dorian Warren e autora de dois livros (um publicado sob o nome de Melissa Victoria Harris-Lacewell).

Séries de televisão da MSNBC
Em 18 de fevereiro de 2012, Harris-Perry começou a apresentar um programa matinal de fim de semana da MSNBC intitulado Melissa Harris-Perry.

No início de 2013, Harris-Perry foi criticada por alguns comentaristas políticos por declarações que fez em seu programa relacionadas à parentalidade coletiva. Em 31 de dezembro de 2013, ela se desculpou por um segmento de "fotos do ano" em 28 de dezembro de 2013, que incluía piadas sobre uma foto de família com a família do ex-candidato presidencial republicano Mitt Romney, incluindo seu neto adotivo negro.

Afastamento da série
Em 26 de fevereiro de 2016, Harris-Perry enviou um e-mail aos colegas de trabalho informando que não apresentaria seu programa na MSNBC no próximo fim de semana, afirmando: "Nosso programa foi gravado - sem comentários, discussões ou avisos - no meio de uma época eleitoral [. . . ] Não serei usado como uma ferramenta para fins [da administração] [. . . ] Eu não sou um símbolo, mamãe, ou cabecinha marrom". Seu programa estava programado para ir ao ar normalmente no sábado, mas Harris-Perry optou por não voltar, dizendo: "Só estou disposto a voltar quando esse retorno acontecer sob certos termos." Ela disse que só voltaria quando pudesse fazer "um trabalho substantivo, significativo e autônomo". A NBC respondeu que "muitos de nossos programas diurnos foram temporariamente suspensos por quebrar a cobertura política, incluindo MHP" A disputa pública levou a discussões entre a rede e seus representantes sobre o término de seu relacionamento com a MSNBC. Em 28 de fevereiro de 2016, a rede confirmou que Harris-Perry estava deixando a rede.

Editora geral da ELLE.com
Em 18 de abril de 2016, foi anunciado que Harris-Perry ingressou na Elle.com como editor geral. No papel, afirma-se que Harris-Perry se concentra nas áreas de raça, gênero, política e moda, "contando as histórias muitas vezes esquecidas de mulheres e meninas negras".

The Takeaway
Em 23 de julho de 2021, Harris-Perry foi nomeada apresentadora interina do The Takeaway após a saída da apresentadora anterior do programa, Tanzina Vega. Posteriormente, ela foi anunciada como apresentadora permanente e editora-chefe em 18 de outubro de 2021.

Vida pessoal
Em 2008 ela foi submetida a uma histerectomia devido a miomas uterinos.

Em 2010 ela se casou com o advogado James Perry. Ele é o CEO da Winston-Salem Urban League. Em 14 de fevereiro de 2014, sua filha nasceu por meio de uma barriga de aluguel. Ela é a segunda filha de Harris-Perry.

Em abril de 2015, o Winston-Salem Journal informou que o IRS havia colocado uma garantia fiscal sobre a propriedade de Harris-Perry e seu marido por cerca de $ 70.000 em impostos atrasados. Harris-Perry disse que ela e o marido pagaram US$ 21.721 em 15 de abril de 2015 e têm um plano de pagamento com o IRS.

Bibliografia

Referências

Ligações externas

 Website
 Arquivo da coluna no The Nation
 Melissa Harris-Perry na MSNBC

Alunos da Universidade de Wake Forest
Professores da Universidade de Chicago
Professores da Universidade Tulane
Alunos da Universidade Duke
Cientistas políticos dos Estados Unidos
Escritores afro-americanos
Apresentadores de televisão afro-americanos
Pessoas vivas
Nascidos em 1973
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Melissa Harris-Perry


بيريكليس (490 ق.م - 429 ق.م)، سياسي يوناني أثيني.

حكمه
يشرف على مدينة أثينا القديمة معبد رائع يدعى بارثينون، يقوم على هضبة تسمى اكروبوليس، وهو تذكار دائم وخالد للرجل الذي بناه بيريكليس، اعظم الساسة في اليونان القديمة.
هذا الرجل المحبوب جداً الذي اشتهر بوسامته وطيبته وحزمه عند الضرورة، وشجاعته في القتال، وسماحته في النصر، وصل إلى السلطة كرئيس للحزب الشعبي في أثينا سنة 460 ق.م. وقد انتخب عضوا في مجلس العموم الذي كان يحكم الدولة في تلك الايام. وسرعان ما اظهر براعة سياسيه فضلا عن الاستقامة والنزاهة المطلقتي. وفي غضون عامين بات ابرز أعضاء الحكومة، وبقى كذلك طوال الثلاثين سنة التالية.

تميز حكمه بمنجزاته السلمية، على الرغم من اضطراره لخوض الحرب بين آن وآخر. في عهده كانت خلفيات الاعضاء المنتخبين لمختلف المجالس الحاكمة خضع للتدقيق الشديد للتاكد من صلاحيتهم للخدمة العامة، بحيث يقضى على اغراء السرقة أو العبث بالحسابات. وفي الوقت نفسه كان مصمما على جعل عصره عصرا ذهبيا، فزين اثينا بالمباني الجميلة وفي طليعتها البارثيون. وشجع الفنون على اختلاف انواعها، وكان من اصدقائه النحات فيدياس، والكاتبان المسرحيان أرسطو فانيس وسوفوكليس. وشجع الفلاسفة على المجاهرة بارائهم مهما بدوا مثيرين للجدل والمناقشة، من امثال سقراط الذي لم تبدأ مشاكله الا بعد وفاة بيريكليس بداء الطاعون سنة 429 ق.م. ففقد الاثينيون سياسيا عظيما ومصلحاً فذا.

سيرته وأعماله
سياسي أثيني عاش بين عامي 495 – 429 قبل الميلاد وحكم أثينا بشكل متقطع من عام 460 ق م حتى وفاته، وكان قد حول الاتحاد الديلي من تحالف متوازن القوى إلى إمبراطورية أثينية وقاد أثينا في الحرب البيلوبونيسية ضد اسبرطة وله خطاب سجله ثوكيديدس حول نظرته لأثينا المستقبلية.
ولد لأب يدعى كسانثيبوس وأم تدعى أغاريثي وفي عام 477 ق م بدأ بناء البارثينون لمدة تسع سنوات عن طريق المهندسين إكتينوس وكاليكراتيس تزيين فيدياس. قضى هو وأغلب عائلته في طاعون اجتاح المدينة.

أحد رواد حرية التعبير عن الرأى في العصور القديمة، حيث سبق رواد حرية النقد والتعبير اليونانيون (الإغريق) ومنهم سقراط وأفلاطون وأرسطو حيث ترك خطاباً عظيماً يتضمن مبادئ سامية من ابرز ما تضمنه ما يتصل بحرية التعبير والمناقشة، ومن الافكار التي طرحها:
 ان على كل إنسان ان يبذل ما استطاع من جهد واهتمام بالحياة العامة لوطنه والا ينكب فقط على مجرد حياته الخاصة، وضرورة المشاركة في السياسة، فالناس سواء - لا امتياز بينهم -
 المناقشة هي الأداة الفعالة لتفهم المشاكل العامة والإسهام بدور في الحياة العامة في النظام السياسى.

أبرز خطبه
هي خطبته عندما وقف يرثي شهداء الحرب التي قامت بين أثينا وأسبرطه في الحفل الذي أقامه الأثينيون لرثائهم. وفي هذا الحفل كانوا يعرضون أشلاء الموتى ثم يقومون بعد ذلك بدفنها (شهداء السنة الأولى للحرب)، نعرض مقتطفات منها:

روابط خارجية

المراجع

سياسيون يونانيون في القرن 5 ق م
أثينيون قدماء
ثقافة يونانية
جنرالات إغريقيون
ديمقراطية أثينية
قادة دول
مواليد عقد 490 ق م
مواليد في أثينا
وفيات 429 ق م
وفيات في أثينا
يونانيون في القرن 5 قبل الميلاد

بريكليس


Tradicijska okućnica u Posavskim Bregima (Katanci), zgrada u mjestu Posavski Bregi i gradu Ivanić-Grad, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Na okućnici se nalazi kuća "čardak", tri gospodarske zgrade i dva bunara te stare sorte voćarica. Zgrade su izvedene na tradicijski način i od tradicijskoga materijala. U svakoj od njih očuvan je veći broj pripadajućih predmeta vezanih na gospodarenje i život velike seoske obitelji.

Zaštita
Pod oznakom Z-4739 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambeno-gospodarske građevine u Zagrebačkoj županiji
Ivanić-Grad


ගිම්හාන පැරාලිම්පික් සහ ශීත ඍතු පැරාලිම්පික් වලට අදාළව අන්තර්ජාතික පැරාලිම්පික් කමිටුව විසින් පිළිගනු ලබන ක්‍රීඩා 28ක් පවතින අතර එම ක්‍රීඩා වලදී ක්‍රීඩකයන්ගේ දුබලතා වර්ගය සහ දුබලතාවයේ අඩු වැඩි බව අනුව සිදුකළ වර්ගීකරණයක් යටතේ ක්‍රීඩා කරනු ලබයි. මේ නිසා එකම ක්‍රීඩාව තුළ කාණ්ඩ කිහිපයක් පැවතිය හැකිය.

මළල ක්‍රීඩා වර්ගීකරණය
අන්තර්ජාතික පැරාලිම්පික් මළල ක්‍රීඩා කමිටුව විසින් ක්‍රීඩා වර්ගීකරණය කිරීමේ මූලික අරමුණු දෙකක් සපයනු ලබයි.
යෝග්‍යතාව තහවුරු කිරීම.
ක්‍රීඩා කාණ්ඩ වෙන් කිරීම.

යෝග්‍යතාව තහවුරු කිරීම
පැරා-මළල ක්‍රීඩකයෙකු වීම සඳහා පුද්ගලයෙකුට ශාරීරික දුබලතාවයක් පැවතිය යුතු අතර එම දුබලතාවය පැරා-මළල ක්‍රීඩාවෙහි යෙදීමට තරම් ප්‍රබල බවට තහවුරු විය යුතුය. පැරා මළල ක්‍රීඩකයෙකු වීමට සුදුසුකම් ලබන දුබලතා වර්ග 10ක් පවතී: කායික දුබලතා 8ක්, දෘෂ්ටිමය දුබලතාවය සහ බුද්ධිමය දුබලතාවය වශයෙනි.
මාංශ පේශි දුබලතාව
චලන පරාස අක්‍රිය වීමේ දුබලතාව
ගාත්‍රා දුබලතාව
පේශි අසමායෝගිතාව (ශරීර චලන පාලනය නැති වීම)
අ‍ශේලශ්‍යය
අතිතානය
අඟුටුතාවය/මිටිබව
පාදවල දිගෙහි වෙනස්කම්
දෘෂ්ටි දුබලතාවය
බුද්ධිමය දුබලතාවය

මාංශපේශි දුබලතාව
සුෂුම්නාවට සිදු වූ හානි, පෝලියෝ හෝ Spina bifida වැනි තත්ත්ව නිසා ගාත්‍රා වල හෝ කඳෙහි මාංශපේශි සම්පූර්ණ වශයෙන් හෝ අසම්පූර්ණ වශයෙන් අක්‍රිය වීම.

චලන පරාස අක්‍රිය වීමේ දුබලතාව
තදබල ශාරීරික අනතුරු, රෝගාබාධ හෝ අනුරූපී ආබාධ (උදා: අනතුරු හේතුවෙන් ඇති වන ආත්‍රෝග්රයිපොසිස් (Arthrogryposis) හෝ සන්ධි ලොප්වීම වැනි) හේතුවෙන් සන්ධි එකක් හෝ කිහිපයක චලන පරාස සම්පූර්ණයෙන්ම නැති වී යාම.

පැරාලිම්පික්

පැරාලිම්පික් ක්‍රීඩා වර්ගීකරණය


ولاية فرنسا الجديدة (بالفرنسية: Nouvelle-France) كما عُرِفت باسم إمبراطورية أمريكا الشمالية الفرنسية أو فرنسا الجديدة المَلَكية، هي المنطقة التي استعمرتها فرنسا في قارة أمريكا، بدءًا من استكشاف خليج سانت لورانس على يد جاك كارتيير عام 1534، وانتهاءً بالتنازل عن فرنسا الجديدة لبريطانيا العظمى واسبانيا عام 1763 بموجب معاهدة باريس (1763).

تألفت ولاية فرنسا الجديدة من خمس مستعمرات في ذروة قوتها عام 1712، لكل مستعمرة إدارتها الخاصة: كندا، أكثر مستعمرة متطورة ومقسمة إلى مقاطعة كيبيك وتروا ريفيير ومونتريال؛ خليج هادسن؛ وأكاديا في الشمال الشرقي؛ وبليزانس الواقعة في جزيرة نيوفاوندلاند؛ ولويزيانا. امتدت فرنسا الجديدة من نيوفاوندلاند إلى المروج الكندية ومن خليج هادسن إلى خليج المكسيك، بالإضافة إلى مجمل البحيرات العظمى في أمريكا الشمالية.

في القرن السادس عشر، كانت الأراضي مستخدمة بصورة رئيسية للحصول على مصادر الثروات الطبيعية مثل الفرو، عن طريق التجارة مع العديد من قبائل السكان الأصليين. في القرن السابع عشر، بدأت المستوطنات بالنجاح في أكاديا وفي كيبيك. بحلول عام 1765، وصل تعداد سكان مقاطعة كيبيك الجديدة إلى 70 ألف مستوطن تقريبًا. أسفرت معاهدة آترخت عام 1713 عن إعطاء فرنسا حقها في أرض أكاديا وخليج هادسن ونيوفاوندلاند لبريطانيا العظمى. أنشأت فرنسا مستعمرة الجزيرة الملكية، المُسماة الآن جزيرة كايب بريتون، وبنت فيها حصن لويزبورغ الشهير.

عمل البريطانيون على إبعاد الأكاديين في حملة الترحيل الكبير من عام 1755 إلى عام 1764، التي يُحيا ذكراها في 28 يوليو من كل سنة منذ عام 2003. انتشرت ذريتهم في المقاطعات البحرية في كندا وفي ماين ولويزيانا، مع عدد قليل منهم في قرية شيتيكامب في مقاطعة نوفا سكوشا وجزر ماغدالين. وذهب بعضٌ منهم إلى فرنسا.

في عام 1763، تنازلت فرنسا عن بقية فرنسا الجديدة لبريطانيا العظمى وإسبانيا، ما عدا جزر سان بيير وميكلون، من خلال معاهدة باريس التي أنهت حرب السبع سنوات في أمريكا. حصلت بريطانيا على كندا وأكاديا وجزء من لويزيانا الفرنسية المتوضعة شرق نهر الميسيسيبي، عدا جزيرة أورليان (الآن هي نفسها نيو أورلينز) التي مُنحت إلى إسبانيا مع المنطقة الغربية. في عام 1800، أعادت إسبانيا حصتها من لويزيانا إلى فرنسا وفق معاهدة سان إلديفونسو السرية، وباعها نابليون بونابارت إلى الولايات المتحدة في صفقة لويزيانا عام 1803، وبذلك انتهت المحاولات الاستعمارية الفرنسية في اليابسة الأمريكية نهائيًا.

في النهاية أصبحت فرنسا الجديدة متماهية ضمن الولايات المتحدة وكندا، مع بقاء أثر وحيد للحكم الفرنسي وهو الجزر الصغيرة لسان بيير وميكلون.

في الولايات المتحدة، تمثّل إرث فرنسا الجديدة بأسماء الأماكن الكثيرة إضافة إلى المجتمعات الصغيرة جدًا التي تتكلم الفرنسية.

الاستكشافات المبكرة
في حوالي عام 1522، أستطاع المستكشف الإيطالي جيوفاني دي فيرازانو أن يقنع الملك الفرنسي فرانسيس الأول بإرسال رحلة استكشاف لطرق أقصر للوصول إلى كاثاي، الاسم القديم لمنشوريا في آسيا. وقي نهاية عام 1523م، أبحر فارازانو من ميناء دييبو على متن مركب سريع الحركة مع 53 بحارا قاطعاً المحيط الأطلسي ليصل إلى ساحل كارولينا عام 1524م. ثم توجه شمالاً ليثبت مرساه في مضائق خليج نيويورك ليكون أول من اكتشف جزيرة نيويورك فسماها نيو أنغوليم على اسم الملك الذي كان كنت مقاطعة أنغوليم. أقنعت هذه الرحلة الملك على السعي لتأسيس مستوطنة في البلاد الجديدة.

في عام 1534م، نصب جاك كارتييه صليبًا على شبه جزيرة غاسبيه معلنا تطويب الأرض باسم الملك فرانسيس الأول فأصبحك أول مقاطعة في فرنسا الجديدة. باءت المحاولات الأولى للاستيطان بالفشل. لذلك، تابع الصيادون الفرنسيون الإبحار شمالا وخصوصاً على على نهر سانت لورنس حيث تحالفوا مع سكان الأرض الأصليين. كما أتهم وجدوا كميات كبيرة من حيوانات القندس ذو الفراء الثمين المطلوب بكثرة بأوروبا. فقرر الملك توسيع استيطانه للمنطقة من أجل السيطرة على أميركا.

ومن المحاولات الفرنسية الأولى لاستيطان أميركا كان في منطقة فورت كارولين التي هي جاكسونفيل الحالية التي تأسست من قبل رينيه غولاين دو لودونيير وجان ريبوه كملاذ آمن لجماعة الهوغينو البروتيستانتية. إلا أنهم قتلوا من قبل الأسباني بيدرو مينينديز دي أفيلس يوم 28 أغسطس 1565 ثم حولها إلى مسنوطنة سانت أوغسطين في نفس العام، قبل أن يعود فرنسي آخر يدعى دومينيك دي غورغ وينتقم من الإسبان.

تأسيس مدينة كيبيك (1608)
في عام 1608، كفّل الملك هنري الرابع بيير دوغوا دو مون وسامويل دو شامبلان بتأسيس مدينة كيبيك مع 28 رجل آخر. كانت هذه ثاني مستوطنة فرنسية دائمة في مستعمرة كندا، كان الاستعمار بطيئًا وصعبًا. توفي العديد من المستوطنين بسبب الجو القاسي والأمراض. في عام 1630، كان 103 مستوطن فقط يعيش في المستوطنة، لكن بحلول عام 1640، وصل عدد السكان إلى 355.

عند أقرب فرصة ممكنة، شكّل شامبلان تحالفًا مع قبائل الألغونكين والمونتاجنيه في المنطقة، الذين كانوا في حرب مع قبيلة الإيروكوا. في عام 1609 رافق شامبلان -مع اثنين من مرافقيه الفرنسيين- حلفاءه من قبائل الألغونكوين والمونتانييه والهورون، جنوبًا من وادي سانت لورانس إلى بحيرة شامبلان. انخرط بشكل قوي في معركة ضد قبيلة الإيروكوا، وقتل اثنان من زعمائهم بأول طلقات بندقيته (القربينة). وطد هذا الانخراط العسكري ضد الإيروكوا مكانة شامبلان مع حلفاء فرنسا الجديدة من قبائل الهورون والألغونكوين، ما مكنه من المحافظة على الروابط التي كانت أساسية لمصالح فرنسا الجديدة في تجارة الفراء.

أعد شامبلان أيضًا شبانًا فرنسيين ليعيشوا مع السكان الأصليين، ويتعلّموا لغتهم وأعرافهم لمساعدة الفرنسيين في التأقلم مع الحياة في شمال أمريكا. مدَّ «عداؤو الغابات» مثل إيتين بروليه، تأثير فرنسا جنوبًا وغربًا إلى البحيرات الكبيرة وبين قبائل الهورون الذين عاشوا هناك. وقع صدام بين الإيروكوا والفرنسيين بسلسلة من الهجمات والأعمال الانتقامية.

خلال العقود الأولى من وجود المستعمرة، كان تعداد السكان الفرنسيين بضعة مئات فقط، بينما كانت المستعمرات الإنكليزية أكثر ثراءً وتعدادًا بالسكان. أمِلَ الكاردينال ريشيليو، مستشار لويس الثالث عشر، بجعل فرنسا الجديدة بنفس أهمية المستعمرات الإنجليزية. وفي عام 1627، أسس ريشيليو شركة المساهمين المئة للاستثمار في فرنسا الجديدة، ووعدوا بقطعٍ من الأراضي لمئات المستوطنين الجدد وبأنهم سيحوّلون كندا إلى مستعمرة زراعية وتجارية مهمة. عُين شامبلان حاكم فرنسا الجديدة، ومنع ريشيليو السكان من غير الرومان الكاثوليك من العيش فيها. طُلب من البروتستانت أن يتخلوا عن عقيدتهم قبل الاستيطان في فرنسا الجديدة، ولذلك اختار العديد منهم الانتقال إلى المستعمرات الإنجليزية.

استقرت كنيسة الرومان الكاثوليك، والجماعات التبشيرية مثل الريكوليكتس واليسوعيين، بقوة في المنطقة. قدّم ريشيليو أيضًا نظام الأعيان، وهو نظام نصف إقطاعي مرتبط بالزراعة، وبقي سمة خاصة في وادي سانت لورانس حتى القرن التاسع عشر. في حين أن جهود ريشيليو لم تساعد كثيرًا على زيادة التواجد الفرنسي في فرنسا الجديدة، مهدت الطريق لنجاح المساعي اللاحقة.

في ذلك الوقت، بدأت المستعمرات الإنجليزية في الجنوب بمهاجمة وادي سانت لورانس، وفي عام 1629 استولى الإنجليز عليها وظلت في حوزتهم حتى عام 1632. عاد شامبلان إلى كندا في تلك السنة، وطلب من السير دولافيوليت أن يجد موضع تجاري آخر في مدينة تروا ريفيير، وفعل ذلك عام 1634. توفي شامبلان عام 1635.

السيطرة الملكية ومحاولات الاستيطان

في عام 1650، كان في فرنسا الجديدة سبعمئة مُستعمر، وكان في مونتريال بضع عشرات من المستوطنين فقط. بسبب قيام السكان الأصليين بالجزء الأكبر من العمل في اصطياد حيوان القندس، لم تحتج الشركة إلّا لعدد قليل من الموظفين الفرنسيين. كادت فرنسا الجديدة ذات التعداد السكاني القليل جدًا أن تسقط بالكامل أمام قوات الإيروكوا المعادية. في عام 1660، قاد المستعمر آدم دولارد دي أورمو ميليشيا من الكنديين وقبيلة الهورون ضد قوة أكبر منهم بكثير من قبيلة الإيروكوا؛ لم ينج أي من الكنديين، لكنهم نجحوا في دحر هجوم الإيروكوا. في عام 1627، كان في كيبيك خمسٌ وثمانون مستوطنًا فرنسيًا فقط، وهُزمت بسهولة بعد سنتين، عندما نهبتها ثلاث سفن قرصنة إنجليزية. أخيرًا، في عام 1663، أصبحت فرنسا الجديدة أكثر أمنًا، عندما جعلها لويس الرابع عشر مقاطعة ملكية، وأخذ السيطرة من شركة المساهمين المئة. في السنة ذاتها، تنازلت رابطة نوتردام دو مونتريال عن ملكياتها لمجلس سانت سولبيس. شجعت السلطة الحاكمة الهجرة إلى فرنسا الجديدة عبر دفع كلفة السفر عبر المحيط الأطلسي وعرض حوافز على الأشخاص المستعدين للانتقال، ونما تعداد السكان في فرنسا الجديدة إلى ثلاثة آلاف. وفي عام 1665، أرسل لويس الرابع عشر حامية عسكرية فرنسية، كتيبة كاريغنان ساليير، إلى كيبيك.

شُكّلت حكومة المستعمرة وفقًا لحكومة فرنسا، إذ خضع الحاكم العام والوكيل لوزارة البحرية في فرنسا، عام 1665، أُرسل جان تالون من قِبل وزير البحرية جان بابتيست كولبير إلى فرنسا الجديدة كأول وكيل لها. ضيقت هذه التعديلات سلطة أسقف كيبيك، الذي حمل السلطة الأكبر بعد وفاة شامبلان.

أجرى وكيل فرنسا جان تالون إحصاء عام 1666 لفرنسا الجديدة في شتاء 1665-1666، والذي أظهر تعدادًا من  3215 ساكن في فرنسا الجديدة، أكثر بكثير مما كان عليه التعداد منذ بضعة عقود سابقة، ولكن ظهر اختلاف كبير بين عدد الرجال (2034 نسمة) والنساء (1181 نسمة).

حاول تالون تعديل نظام الأعيان، مُجبرًا الإقطاعيين بالعيش في أراضيهم، وتقليص مساحة الأراضي الإقطاعية، في محاولةٍ لتوفير أراضٍ أكثر للمستوطنين الجدد. لم تنجح هذه المخططات في النهاية. جاء عدد قليل جدًا من المستوطنين، ولم تتفوق الصناعات المتنوعة التي أسسها تالون على أهمية تجارة الفرو.

المستوطنون وعائلاتهم
جلب شامبلان أول المستوطنين إلى كيبك: العطّار الباريسي لويس هيبيرت وعائلته. جاؤوا بقصد الاستقرار والبقاء في مكان واحد لإنجاح عملية استيطان فرنسا الجديدة. كما تبعتهم موجات العاملين استجابةً للنداءات بحضور الرجال ذوي الكفاءات المحددة، كالمزارعين، والعطارين، والحدادين. ولدى عقد زواج أي شخصين، مُنحوا حوافز مالية لتكوين عائلات كبيرة، وثبتت نجاعة تلك السياسة.

ولترسيخ المستعمرة وجعلها في قلب الإمبراطورية الاستعمارية الفرنسية، قرر لويس الرابع عشر إرسال النساء العازبات إلى فرنسا الجديدة، ممن تراوحت أعمارهن بين 15 و30 عامًا، واللاتي عُرفن باسم بنات الملك، وموّل تكاليف رحلاتهنّ ومنحَهنّ البضائع أو النقود كمهور لهنّ. وصلت 800 امرأة تقريبًا في الفترة الممتدة بين العام 1663 و1673. وخلال عامٍ أو اثنين، تزوّجت بنات الملك من المستوطنين الذكور، وبدأن حياة جديدة. جاءت تلك النسوة بمحض اختيارهن، لأن الكثير منهن لم يتمكنّ من إيجاد زيجة مناسبة ضمن التسلسل الهرمي الاجتماعي الصارم في فرنسا. وانحدر الكثير منهنّ من عائلات عوام الشعب في منطقة باريس، ونورماندي والأقاليم الغربية الوسطى في فرنسا. بحلول العام 1672، ارتفع عدد سكان فرنسا الجديدة إلى 6700 نسمة، بعد أن كان 3200 نسمة في العام 1663.

في غضون ذلك، شُجّع على التزاوج مع الشعوب الأصلية، كما أُرسِل الخدَم المستعبدين، الذين عُرِفوا باسم الرقيق، إلى فرنسا الجديدة. أدّت النساء دورًا مهمًا في تأسيس الحياة الأسرية، والمجتمع المدني، وتحقيق النمو الديموغرافي السريع. وُجدت حاجة ملحّة لإنجاب الأطفال، نظرًا لمساهمتهم في ازدهار المَزارع منذ سن مبكرة، وتوفَّر لهم الكثير من الطعام لهم. أنجبت نساء المستوطنات أطفالًا بنسبة 30% أكثر مقارنة بالنساء اللواتي في فرنسا. يقول لاندري: «كان لدى الكنديين نظام غذائي استثنائي بالنظر إلى زمانهم. ويُعزى ذلك إلى الوفرة الطبيعية للحوم، والأسماك، والمياه العذبة؛ والظروف المواتية لحفظ الغذاء في فصل الشتاء؛ وإمدادات القمح الكافية في معظم السنوات.»

إضافة إلى الأعمال المنزلية، شاركت بعض النسوة في تجارة الفراء، والتي كانت المصدر المالي الرئيسي في فرنسا الجديدة. كما عملت النساء في البيوت مع أزواجهن أو آبائهن كتاجرات، ومحاسبات، وقائمات على تزويد المؤن. كان بعضهن أرامل اضطلعن بأدوار أزواجهن السابقة. وكان القليل منهنّ رائدات أعمالٍ نشيطاتٍ بذاتهنّ.

المستوطنات في لويزيانا
في أواخر القرن السابع عشر، وسّع الفرنسيون مطالبهم الإقليمية إلى جنوب وغرب المستعمرات الأمريكية الثلاثة عشر، وأطلقوا عليها اسم لويزيانا الفرنسية تيمنًّا بالملك لويس الرابع عشر. في العام 1682، استكشف روبير دو لا سال وادي نهر أوهايو ووادي نهر المسيسيبي، وطالب بسيادة فرنسا على تلك الأراضي بأكملها حتى جنوب خليج المكسيك. في العام 1685، حاول لا سال تأسيس أول مستعمرة جنوبية في المنطقة الجديدة، لكن الخرائط غير الدقيقة والمشاكل الملاحية قادته إلى إنشاء فورت سانت لويس فيما يعرف حاليًا باسم بتكساس. عصف الوباء بالمستعمرة، وقُتِل مَن نجى من المستوطنين في العام 1688، إثر هجوم شنّه السكان الأصليون على المنطقة. استُوطنت مناطق أخرى من لويزيانا وطُوّرت بنجاح، منها نيو أورلينز وجنوب إلينوي، مما خلّف هيمنة فرنسية قوية في تلك المناطق حتى بعد مضيّ فترة طويلة على صفقة لويزيانا.

بُنيت العديد من الحصون الإستراتيجية في المنطقة، بناءً على أوامر الحاكم لويس دي فرونتيناك. كما أُقيمت الحصون في المناطق القديمة من فرنسا الجديدة التي لم تتم تُستوطَن حتى ذلك الحين. تولّت فرقة البحرية حماية العديد من تلك الحصون، وكانت تلك هي القطعة الوحيدة من الجنود النظاميين في فرنسا الجديدة بين الأعوام 1683 و1755.

مراجع

استعمار الأمريكتين
الاستعمار الفرنسي للأمريكيتين
البعثات الفرنسية في عصر الاستكشاف
التاريخ الاستيطاني للولايات المتحدة
أمريكا الشمالية في القرن 16
أمريكا الشمالية في القرن 17
أمريكا الشمالية في القرن 18
انحلالات سنة 1763 في أمريكا الشمالية
انحلالات سنة 1763 في فرنسا الجديدة
انحلالات سنة 1804 في فرنسا الجديدة
تاريخ فرنسا
تأسيسات سنة 1534 في أمريكا الشمالية
تأسيسات سنة 1534 في فرنسا الجديدة
تأسيسات سنة 1802 في فرنسا الجديدة
دول وأقاليم انحلت في 1763
دول وأقاليم أسست في 1534
مدن فرنسا
مستعمرات سابقة في أمريكا الشمالية

فرنسا الجديدة


Orhan Ferit Pamuk (d. 7 Haziran 1952, İstanbul ), Türk romancı. Birçok başka edebiyat ödülünün yanı sıra, 2006 yılında Nobel Edebiyat Ödülü'ne layık görüldü ve 54 yaşında, bu ödülü kazanan en genç edebiyatçılardan biri oldu. Kitapları altmış üç dile tercüme edildi, yüzden fazla ülkede yayımlandı ve 13 milyon baskı yaptı. 2006 yılında Time dergisi tarafından dünyanın en etkili 100 kişisi arasına seçilen Pamuk, Nobel ödülüne lâyık görülen ilk Türk'tür.

Sessiz Ev, Beyaz Kale, Kara Kitap, Yeni Hayat, Benim Adım Kırmızı, Kar, Masumiyet Müzesi, Kafamda Bir Tuhaflık ve Kırmızı Saçlı Kadın, Veba Geceleri gibi romanların yazarı olan Pamuk, Columbia Üniversitesi'nin beşerî bilimler bölümünde edebî yazarlık ve karşılaştırmalı edebiyat dersleri veriyor. Orhan Pamuk, 2018 yılında Amerikan Felsefe Topluluğu'na asîl üye seçildi.

Baba tarafından Çerkes kökenli olan Pamuk, çok sayıda önemli edebiyat ödülüne de layık görüldü. Benim Adım Kırmızı, 2002 yılında Fransız Prix du Meilleur Livre Étranger ile İtalyan Premio Grinzane Cavour ödülleri ile birlikte, 2003 yılında Uluslararası Dublin Edebiyat Ödülü'nü kazandı.

2010 yılında Orhan Pamuk ve José Saramago'nun girişimleriyle İstanbul'da Avrupa Yazarlar Parlamentosu ya da İngilizce adıyla The European Writers' Parliament dünyanın dört bir yanından yazarları bir araya getirdi. Pamuk'un halk arasında tartışmalı tarihî ve siyasî olaylar hakkında fikir beyân etmesi ve yazması, kendisini kendi ülkesinde dahi kınanma cezasıyla karşı karşıya bıraktı.

Hayatı
Orhan Pamuk, 7 Haziran 1952 tarihinde İstanbul'da dünyaya geldi. Ailesi Batı yönelimli, seküler, varlıklı orta sınıfa aitti. Pamuk'un baba tarafından dedesi, demiryolları inşa eden bir mühendis ve sanayici olarak zengin olmuş. Babası Gündüz Pamuk da bir mühendisti. Pamuk'un bir ağabeyi ve küçük bir üvey kız kardeşi vardır. Pamuk Ailesi, büyükanne, amca ve teyzelerle birlikte İstanbul'un Şişli ilçesine bağlı Nişantaşı semtinde, Boğaz'ın kuzeyinde beş katlı bir apartmanda yaşıyordu. Aile, Atatürk'ün modernleşme çabalarını desteklemiş. Orhan Pamuk, ilk edebî tecrübelerini babasının kütüphanesine borçlu olduğunu anlattı:"Birçok romanın okunduğu bir evde büyüdüm. Babamın geniş bir kütüphanesi vardı ve Thomas Mann, Kafka, Dostoyevski ya da Tolstoy gibi büyük yazarlardan tıpkı evdeki diğer babaların generaller ya da azizler hakkında konuşabileceği gibi bahsederdi. Çocukken bile tüm bu romanlar ve yazarlar benim için Avrupa kavramıyla birdi."Orhan Pamuk, Robert Kolej'den mezun olduktan sonra bir müddet İstanbul Teknik Üniversitesi'nin mimarlık bölümüne devam etti. Daha sonra devam zorunluluğu olmadığı için tercih ettiğini ifade ettiği, İstanbul Üniversitesi Gazetecilik Enstitüsü'nden mezun oldu.

1974 yılında "romancı" olmaya karar vererek, bundan sonra tüm mesâisini okumaya ve yazmaya verdi. Orhan Pamuk, 22 ile 30 yaşları arasındaki senelerde annesiyle birlikte yaşadı, ilk romanını yazdı ve bir yayıncı bulmaya çalıştı. Kendisini, tanrı ile kişisel bir bağlantıya inanmadan, tarihî ve kültürel kimliği dinle ilişkilendiren bir "kültürel Müslüman" olarak tanımladı.

1979 yılında ilk romanı olan Karanlık ve Işık ile katıldığı  Milliyet Roman Yarışması'nda birincilik ödülünü Mehmet Eroğlu ile paylaştı. Bu romanı 1982 yılında Cevdet Bey ve Oğulları başlığıyla yayımlandı. 1983 yılında bu kitapla Orhan Kemal Roman Armağanı'na layık görüldü.

İkinci romanı Sessiz Ev 1984 yılında Madaralı Roman Ödülü'nü kazandı. Bu romanın Fransızca tercümesi de 1991 yılında Prix de la Découverte Européenne ödülüne hak kazandı. 1985 yılında yayımlanan tarihî romanı Beyaz Kale ile 1990 yılında ABD'de Independent Award for Foreign Fiction ödülünü kazandı ve yurt dışında tanınmaya başlandı. Orhan Pamuk, 2002 yılında yayımlanan Kar kitabını, Türkiye'nin etnik ve politik meseleleri üzerine kurulu bir politik roman olarak tanımlamaktadır. Kar romanı Amerika Birleşik Devletleri'nde 2004 yılında yılın en iyi 10 kitabı arasında değerlendirildi. 1998 yılında yayımlanan Benim Adım Kırmızı, 24 dile tercüme edildi ve 2003 yılında İrlanda'nın ünlü International IMPAC Dublin Literary Award ödülüne layık görüldü.

Romanlarının dışında, yazılarından ve söyleşilerinden seçmelerin ve bir hikâyesinin yer aldığı Öteki Renkler (1999) ve Ömer Kavur'un yönettiği Gizli Yüz adlı filmin senaryosu (1992) vardır. Bu senaryo, 1990 yılında yayımladığı Kara Kitap romanındaki bir bölümden yola çıkılarak yazılmıştır.

Orhan Pamuk, Amerikan Time dergisinin 8 Mayıs 2006 tarihli sayısının Time 100: Dünyamızı Biçimlendiren Kişiler başlıklı kapak yazısında tanıtılan 100 kişiden biri oldu. 2007 yılında 60'ıncı Cannes Film Festivali'nde jüri üyeliği yaptı.

Özel hayatı
1982'de Aylin Türegün ile evlendi ve 1991'de kızı Rüya doğdu. Türegün ile 2002'de boşandılar. 6 Nisan 2022'de Aslı Akyavaş ile evlendi.

Nobel ödülü
Orhan Pamuk, 12 Ekim 2006 tarihinde Nobel Edebiyat Ödülünü kazanarak Nobel Ödülü kazanan ilk Türk olarak tarihe geçti. Akademi'nin 12 Ekim 2006 günü saat 14:00 civarında yayınladığı,"2006 Nobel Edebiyat Ödülü 'Kentinin melankolik ruhunun izlerini sürerken kültürlerin birbiriyle çatışması ve örülmesi için yeni simgeler bulan' Orhan Pamuk'a verilmiştir.""şeklindeki basın bildirisiyle Nobel Edebiyat Ödülü'nün Orhan Pamuk'a verildiğini ilân etti. Pamuk, 7 Aralık 2006 tarihinde İsveç Akademisi'nde gerçekleşen ödül töreninde konuşmasını Türkçe yaptı ve konuşmasına Babamın Bavulu başlığını verdi. Orhan Pamuk'a ödülü, 10 Aralık 2006 tarihinde Stockholm'de gerçekleşen ödül töreninde bizzat İsveç Kralı XVI. Carl Gustaf tarafından takdim edildi.

Ödül töreninden önce, Orhan Pamuk bir basın toplantısı düzenledi. Basın toplantısında edebiyatla, kendi yazı tarzıyla ilgili soruları memnuniyetle cevaplayan Pamuk, siyasî konular olarak nitelendirilebilecek Türkiye, Türkiye ile Avrupa Birliği, azınlıklar, Ermeni meselesi gibi konularda ise tedirgin, kısa ve yüzeysel yanıtlar vermekle yetindi.

Kendisine ve eserlerine sıklıkla atfedilen Doğu ve Batı kültürleri arasında bir köprü oluşturduğu şeklindeki değerlendirmelere katılmayan Pamuk, "Ben bir uygarlığı bir diğerine anlatmak için yazmıyorum romanlarımı. Uygarlıklar ve kültürler arasında bir uyum sağlayabilmek değil benim güdülerim. Bununla birlikte benim siyasi bakışım buna çok da uzak değil, Doğu ile Batı arasında bir çatışma olmamalı." dedi.

Kamuoyunda Pamuk Davası olarak bilinen soruşturma anımsatılarak Nobel Ödülü'nün kendisini bundan sonra sorunlardan kurtarıp kurtarmayacağı yönündeki bir soruya ise şu şekilde cevap verdi:"Nobel Ödülü'nün ya da herhangi bir başka ödülün beni Türkiye'de mahkemelere düşmekten kurtarabileceğini düşünmüyorum. Türkiye daha önce böyle bir ödül de almamış olduğu için konu daha da hassaslaşıyor. Dolayısıyla konu gerektiğinden çok daha fazla siyasi nitelik kazandı. Ama daha önce de belirttiğim gibi, bu ödül, yazıya bağlılığımı ve yazarlık alışkanlıklarımı değiştirmeyeceği gibi, benim siyasi eğilimlerimi de değiştirmeyecek."

Romancılığı

Orhan Pamuk'un romancılığı postmodern edebiyat içerinde değerlendirilir. Eleştirmen Yıldız Ecevit, Orhan Pamuk'u Okumak başlıklı kitabında,  onun "avangart" romancılığını değerlendirmektedir. Özellikle Beyaz Kale, Kara Kitap, Yeni Hayat, Benim Adım Kırmızı'dan yola çıkarak bize kendisini ve olayların gelişimini anlatır. Aynı şekilde edebiyat tarihçisi Jale Parla da Don Kişot'tan Günümüze Roman başlıklı kapsamlı yapıtında, Benim Adım Kırmızı'dan hareketle Orhan Pamuk'un eserlerini karşılaştırmalı edebiyat bağlamında irdeledi. Parla'ya göre Pamuk, Türk romanının aldığı önemli dönemeçlerin sahibi olan bir yazardır. Doğu-Batı sorunsalıyla estetik düzeyde hesaplaşmaya yönelen Ahmet Hamdi Tanpınar ve Oğuz Atay gibi önemli yazarlardan biridir. Pamuk, bu sorunsalı kültürel ve felsefi içerimleriyle edebiyatına taşımış, özellikle Kara Kitap'ta bu tema bağlamında önemli, çok katmanlı bir edebi metin örneği sergiledi. 2016 yılında okurlarıyla bir araya gelen Orhan Pamuk, niçin yazdığı sorusuna şu şekilde cevap verdi:"Benim yazdığım gibi kitaplar yazılsın da, okuyayım diye yazıyorum. Bir türlü mutlu olamadığım için yazıyorum, demek ki mutlu olmak için yazıyorum." Pamuk, bir başka mülakatta da romancılığı hakkında, "Ben edebî ilhama inanıyorum. Bir akşam uyurum, bir sabah kalkarım kî, bir roman gelmiş, yukarıdan bana yollanmış. Hop, üç günde yazı yazıp verebilirim." ifadelerini kullandı.

Eleştiriler
Orhan Pamuk'un Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanması değişik tepkilerle karşılaştı. Ödülün Pamuk'a Türkiye tarihi ile ilgili demeçleri dolayısıyla verildiği iddialarında bulunuldu. Orhan Pamuk Nobel ödülünü almadan on ay önce, 19 Aralık 2005 tarihli Cumhuriyet gazetesinde yayımlanan Erol Manisalı'nın "Orhan Pamuk Nobel'i Garantiledi" başlıklı yazısı, Pamuk'un ödülü almasının ardından popülerleşti ve Orhan Pamuk'un Nobel'i hakkındaki olumsuz eleştiriler bu yönde gelişti.

Bir kısım edebiyatçı Orhan Pamuk'un eserlerindeki bazı bölümlerin diğer yazarlara ait başka eserlerden fazlasıyla esinlendiğini savunmakta, özellikle bazı romanlarındaki belli kısımların diğer kitaplardan neredeyse tamamen alıntı olduğunu öne sürmektedir. Hürriyet yazarı Murat Bardakçı 26 Mayıs 2002 tarihinde belgeleri ile yazarı sahtecilik ve intihal ile suçladı. Murat Bardakçı'ya göre Orhan Pamuk'un Benim Adım Kırmızı romanı, hikâyesi ve anlatım şekli ile Amerikalı yazar Norman Mailer'in Ancient Evenings adlı romanının bir kopyasıdır. Ayrıca suçlamalara göre Orhan Pamuk'un Beyaz Kale adlı romanı, Mehmed Fuad Carim'in Kanuni Devrinde İstanbul başlıklı eserinden birebir pasajlar içermektedir. Orhan Pamuk günümüze dek bu konuyla ilgili herhangi bir açıklamada bulunmamıştır.

Orhan Pamuk'un Sri Lanka'da düzenlenecek olan bir edebiyat festivaline katılması, Sınır Tanımayan Gazeteciler Örgütü tarafından eleştirildi. Örgüt, Orhan Pamuk ile festivale katılmak isteyen diğer edebiyatçıları Sri Lanka'daki baskıları meşrû hâle getirmekle suçladı.

Davalar
Orhan Pamuk, Neue Zürcher Zeitung adlı İsviçre gazetesinde verdiği bir mülâkatta, "Bu topraklarda 30 bin Kürt ve 1 milyon Ermeni öldürüldü. Benden başka kimse bundan bahsetmeye cesaret edemedi." şeklinde bir ifadede bulundu. Bu sözleri nedeniyle Türk Ceza Kanunu'nun 301. maddesi uyarınca soruşturma açıldı.

16 Aralık 2005'te ilk duruşması yapılan dava, Adalet Bakanlığından beklenen yazı gelmediği için 7 Şubat 2006 tarihine ertelendi. Şişli Asliye Ceza Mahkemesi, bu tür davalar için Adalet Bakanlığı'nın yazılı izninin gerektiğini belirterek izin verilip verilmediğinin sorulması için bakanlığa yazı yazılmasına karar verdi ve duruşmayı da 7 Şubat 2006'ya erteledi. Duruşmanın ertelenmesi kararına AB yetkililerinden tepkiler geldi. Dava günü Şişli Adliyesi önündeki Pamuk ve yabancı yetkililere yönelik protesto gösterileri, Türkiye ve dünya basınında önemli yer tuttu.

AB-Türkiye Karma Parlamento Eş Başkanı Joost Lagendijk, "Hükümet, parlamentoya değişiklik yasası getirebilir. Yapılacak şey budur. Türkiye'nin imajına büyük bir zarar vermiştir. Avrupa'da kötü bir imaj doğmuştur. Ünlü bir yazar hakkında dava açarsanız, dışarıda milliyetçiler bu yazarı dövmek için arabasına saldırırsa, burada ciddi bir sorun vardır." dedi.

Avrupa Parlamentosu Türkiye Raportörü Camiel Eurlings de, hükûmetin yazar Orhan Pamuk davasını düşürmesi gerektiğini belirterek, "hükûmet reform taahhüdüne sadık kalmalı" şeklinde konuştu.

Türkiye ile AB arasında ciddi gerilime neden olan Orhan Pamuk'un hakkındaki dava 22 Ocak 2006 tarihinde düştü. Her ne kadar mahkeme başlangıçta davayı reddettiyse de, Pamuk 2011 yılında kendisinden davacı olan kişilerin haysiyetini aşağıladığı gerekçesi ile toplam 6.000 lira tazminat cezası aldı.

Orhan Pamuk'un avukatı Halûk İnanıcı, davanın soruşturma ve kovuşturma süreçlerindeki kusurları öne sürerek, iddianamenin eksik düzenlendiğini, savcılık tarafından Adalet Bakanlığına gönderilen fezlekede başka suçtan izin talep ettiği, dava iddianamesinde dava ile ilgili ya da ilişkili olmayan bambaşka bir suçtan yargılama talep ettiğini açıkladı. Şişli 2. Asliye Ceza Mahkemesi, üç yıla kadar hapis cezası talebiyle yargılanan Orhan Pamuk hakkında Adalet Bakanlığı'nın ilettiği "Yargılama için izin yetkimiz yok" kararının yargılama izni olarak değerlendirilemeyeceğine karar vererek davayı düşürdü. Mahkeme, 301. maddenin yerine geçtiği eski Türk Ceza Kanunu'nun 159. maddesinde "tatbiki bakanlığın iznine tâbidir" şeklinde bir ibare bulunmasını göz önüne aldı ve bu tâbiri de sanık lehine değerlendirerek ilk duruşmada Adalet Bakanlığı'ndan yargılama izni talep etmişti.

Eserleri

 1982: Cevdet Bey ve Oğulları, Karacan Yayınları, ISBN 975-470-455-4
 1983: Sessiz Ev, Can Yayınları, ISBN 975-510-215-9
 1985: Beyaz Kale, Can Yayınları, ISBN 975-470-454-6
 1990: Kara Kitap, Can Yayınları, ISBN 975-470-453-8
 1992: Gizli Yüz, Can Yayınları, ISBN 975-470-503-8
 1994: Yeni Hayat, İletişim Yayınları, ISBN 975-470-445-7
 1998: Benim Adım Kırmızı, İletişim Yayınları, ISBN 975-470-711-1
 1999: Öteki Renkler, ISBN 975-470-765-0
 2002: Kar, İletişim Yayınları, ISBN 975-470-962-9
 2003: İstanbul: Hatıralar ve Şehir, Yapı Kredi Yayınları, ISBN 975-08-0716-2
 2007: Babamın Bavulu, İstanbul, İletişim Yayınları, ISBN 978-975-05-0482-2
 2008: Masumiyet Müzesi, İletişim Yayınları, ISBN 978-975-05-0609-3
 2010: Manzaradan Parçalar, ISBN 978-975-05-0798-4
 2011: Saf ve Düşünceli Romancı, İletişim Yayınları, ISBN 978-975-05-0940-7
 2012: Şeylerin Masumiyeti, İletişim Yayınları, ISBN 978-9750510366
 2013: Ben Bir Ağacım, Yapı Kredi Yayınları, ISBN  978-975-08-2610-8
 2014: Kafamda Bir Tuhaflık, Yapı Kredi Yayınları, ISBN 978-975-08-3088-4
 2016: Kırmızı Saçlı Kadın, Yapı Kredi Yayınları, ISBN 978-975-08-3560-5
 2016: Hatıraların Masumiyeti, Yapı Kredi Yayınları, ISBN 978-9750836299
 2018: Balkon, Yapı Kredi Yayınları, ISBN 978-3958295384
 2020: Turuncu, Yapı Kredi Yayınları, ISBN 978-9750847165
 2021: Veba Geceleri, Yapı Kredi Yayınları, ISBN 978-9750849282
 2022: Uzak Dağlar ve Hatıralar, Yapı Kredi Yayınları, ISBN 978-975-0854446

Devlet nişanları
 2006: Fransa Ordre des Arts et des Lettres Kumandanı -

 2012: Fransa Légion d'honneur Subayı -

Ödülleri

Fahri doktoraları
 2006: Tiflis Üniversitesi
 2007: Berlin Özgür Üniversitesi
 2007: Boğaziçi Üniversitesi
 2007: Georgetown Üniversitesi
 2007: Tilburg Üniversitesi
 2007: Madrid Üniversitesi
 2008: Floransa Üniversitesi
 2008: Beyrut Amerikan Üniversitesi
 2009: Rouen Üniversitesi
 2010: Tiran Üniversitesi
 2010: Yale Üniversitesi
 2011: Sofya Üniversitesi
 2017: Brera Güzel Sanatlar Akademisi Fahri Sanat Doktorası
 2017: St. Petersburg Devlet Üniversitesi
 2018: Girit Üniversitesi

Onur üyelikleri
 2005: American Academy of Arts and Letters Onur Üyesi (Amerika Birleşik Devletleri)
 2008: Social Sciences of Chinese Academy Onur Üyesi (Çin)
 2008: American Academy of Arts and Sciences Onur Üyesi (Amerika Birleşik Devletleri)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 2006 Nobel Edebiyat Ödülü sayfası
 Sabancı Üniversitesi Diller Okulu Podcast Serisi: Orhan Pamuk ve Sessiz Ev
 Orhan Pamuk Söyleyişisi

1952 doğumlular
İstanbul doğumlu yazarlar
Yaşayan insanlar

Türk roman yazarları
Türk deneme yazarları
Türk Nobel Ödülü sahipleri
20. yüzyıl Türk roman yazarları
21. yüzyıl Türk roman yazarları
Türk liberaller
Postmodern yazarlar
Taraf (gazete) kişileri
Ermeni Soykırımı iddialarını kabul edenler
Robert Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesinde öğrenim görenler
Orhan Kemal Roman Armağanlı yazarlar
Nobel Edebiyat Ödülü sahipleri
Uluslararası IMPAC Dublin Edebiyat Ödülü sahipleri
Légion d'honneur sahipleri
Türk senaristler
Madaralı Roman Ödülü sahipleri
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri
Erdal Öz Edebiyat Ödülü sahipleri
20. yüzyıl erkek yazarları
Türk sekülaristler

Orhan Pamuk


Buxbaumiaceae, porodica pravih mahovina smještena u vlastiti red Buxbaumiales i podrazred Buxbaumiidae. Postoji nekoliko rodova ; mikroskopske, jednogodišnje ili trajnice.

Rodovi
 Buxbaumia Hedw.
 Diphyscium D. Mohr
 Muscoflorschuetzia Crosby
 Theriotia Cardot

Izvori

Prave mahovine

Buxbaumiaceae


Šmigovec este o comună slovacă, aflată în districtul Snina din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 85 de locuitori. Se învecinează cu Ladomirov, Michajlov, Dúbrava, Hrabová Roztoka și Strihovce.

Istoric
Localitatea Šmigovec este atestată documentar din 1569.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Šmigovec, Snina


Prijelazna trišlja (lat. Pistacia × saportae), hibridna vrsta pistacije između P. lentiscus i P. terebinthus. U Dalmaciji na Visu je poznata kao zmaska, a raste i na Lastovu, Korčuli, Mljetu i Konavlima. Lišće joj požuti i opada u proljeće istodobno s pupanjem.

Izvori

Pistacija

Prijelazna trišlja


Unterwasserroboter (Abkürzung UWR, englisch underwater robot) sind kleine, kabel-ferngesteuerte Roboter für Forschungs-, Such- & Bergungsarbeiten unter Wasser.

Im weiteren Sinn gehören UWRs zur Familie der unbemannten Unterwasserfahrzeuge oder UUVs (von englisch unmanned underwater vehicles). UUV ist dabei der Überbegriff für alle unbemannten Tauchfahrzeuge und Roboter, die unter Wasser arbeiten; diese gliedern sich in diese zwei Gruppen:
 autonome Unterwasserfahrzeuge oder AUVs
 ferngesteuerte Unterwasserfahrzeuge oder ROVs (eigentlich ROUVs)

UWRs sind zwar wie ROVs mit Kabelverbindung zur Energie- und Informationsübertragung an die Wasseroberfläche verbunden und werden von dort aus ferngesteuert, sind aber wesentlich einfacher aufgebaut: Im Gegensatz zu den ROVs, die sich eigenständig fortbewegen und bis in große Tiefen zum Einsatz kommen können, verfügen UWRs über keine eigenen Antriebe zur Fortbewegung und sind daher in diesem Sinne nicht als "Unterwasserfahrzeuge" einzustufen; sie werden lediglich senkrecht an Kabeln in Tiefen bis zu 100 Meter in das Wasser herabgelassen, um dort gezielt Objekte erforschen und bergen zu können. Diese mit Greifer ausgestatteten Systeme sind durch Akkubetrieb sehr beweglich einzusetzen und selbst gegenüber kleinen ROVs extrem kostengünstig. Ihre Stärke liegt im geringen Eigengewicht bei verhältnismäßig enormer Hubkraft und sehr flexibler Einsatzmöglichkeit.

Aufbau
Viele UWR sind tragbare Geräte mit einem Gewicht von lediglich 15 bis 20 Kilogramm, die von einer einzelnen Person bedient werden können. Sie bestehen häufig aus einer Unterwassereinheit mit hoch auflösender Videokamera und beweglichem Greifer, diese sind per Kabel mit einer Bedieneinheit und den Akkus verbunden.
Die Bedieneinheit verfügt über einen Monitor und meist auch über einen Digital Video Recorder (DVR) zum Speichern der Video-Aufnahmen sowie Bedienschaltern zum Steuern der Kamera, der Beleuchtung und des Greifers. Durch ein stromsparendes LC-Display und die LED-Beleuchtung können einige UWR bis zu 8 Stunden lang mit einer Batterieladung betrieben werden.

Soft Robots

Teilautonome bionische "Soft Robots" können sogar dem immensen Druck an der tiefsten Stelle des Ozeans im Marianengraben standhalten: Um die entsprechende Belastung der elektronischen Bauteile in fast 11.000 Metern Tiefe zu reduzieren, verteilten die chinesischen Ingenieure sie eingebettet in dessen weichen Silikonkörper. Die Unterwasserroboter beinhalten künstliche Muskeln und Flügel aus biegsamen Materialien und könnten für die Erforschung der Tiefsee und Umweltüberwachung eingesetzt werden.

Funktion
Grundsätzlich kann mit einem UWR die Unterwasserwelt mittels der zum Teil auch dreh- oder zoombaren Kamera erkundet werden. Mit verschiedenen Greifertypen können auf dem Grund liegende oder auch tief im Schlamm eingesunkene Objekte bis ein Meter Breite erfasst und aus Tiefen bis zu 100 Metern geborgen werden. Damit ist es möglich, deutlich länger, risikoloser und effektiver unter Wasser tätig zu sein, als es Tauchenden möglich wäre. Gegenüber kleinen ROVs, die lediglich sehr geringe Hubkraft haben, können mit UWR Objekte mit einem Gewicht von bis zu 150 Kilogramm gehoben werden. Durch eine an der Rückseite angebrachte Stabilisierungsflosse können UWR unter Wasser geschleppt werden und halten auch eine stabile Lage in fließenden Gewässern. Durch die Verwendung eines gitterförmigen Greifkorbes ist es sogar möglich, UWR zum Krabben-Fang einzusetzen.

Anwendung (Übersicht)
Für Unterwasserroboter bestehen viele Einsatzmöglichkeiten:
 Zur Beseitigung von Hindernissen unter Wasser
 Zur Erkundung, Dokumentation und Bergung bei der Unterwasserarchäologie oder Schatzsuche
 Im Gewässerschutz zur Kontrolle und zum Entfernen von Abfällen
 In Häfen und auf Booten, um ins Wasser gefallene Gegenstände oder Personen zu bergen
 In Industrie-Kläranlagen und Kühltürmen sowie in kleinen Schächten
 Zur Inspektion und Reinigung von Becken in Groß-Aquarien
 Bei der Kampfmittelbeseitigung unter Wasser, zum Aufspüren und Bergen von Blindgängern, Munition und Ähnlichem
 In der Krabbenfischerei
 Zur Meeresbodenuntersuchung mit Robotik
 Bei Polizei und Rettungsdienst zum Bergen von Beweisstücken und Ertrunkenen
 In für Tauchende gefährlichen Bereichen bzw. un- bwz. schlecht zugänglichen Tiefen

Einzelnachweise

Roboter
Unbemanntes Unterwasserfahrzeug
Wikipedia:Artikel mit Video

Unterwasserroboter


منصورة إحدى بلديات دائرة ماسرة التابعة لولاية مستغانم.

مراجع

منصورة
أماكن مأهولة في ولاية مستغانم

منصورة (ولاية مستغانم)


මූලික සංකේත

මුල් කාලීන ක‍්‍රිස්තියානි පල්ලිය විසින් මූලික සංකේත බහුල ලෙස භාවිත කරන ලදී. ජලය කිතුනුවන්ට විශේෂ සංකේතාත්මක වැදගත්කමක් දැරීය. බෞතීස්මයට අමතරව ජලය යනු පිරිසිදු කිරීම හෝ පාරිශුද්ධභාවය හඟවන්නක් විය. ගින්න, විශේෂයෙන්ම ඉටිපහන් දැල්ල, ශුද්ධාත්මය සහ ආලෝකය සංකේතවත් කළේය. මෙම සංකේත වල මූලයෝ බයිබලයෙන් පැමිණි ඒවාය. උදාහරණයක් ලෙස අග්නි ජිහ්ව යන්න පෙන්තකොස්ත ශුද්ධාත්මයන් වහන්සේව සංකේතවත් කරන අතර අනුගාමිකයෝ ආලෝකය පසුපස යන්නෝ ලෙස සැලකීම් හෝ දෙවියන් ගින්න අනුභව කරයි වැනි වදන් පෙළ හෙබ්‍රෙව් 12 හි හමුවේ.

මත්ස්‍යයා
Main article: Ichthys

මුල් කාලීන ක‍්‍රිස්තියානි සංකේත අතර මත්ස්‍යයා ට වැදගත් තැනක් හිමිවේ. සොහොන්කොත් වැනි ස්මාරක වල මුල් කාලීන ක‍්‍රිස්තියානියට සමීප වූ මත්ස්‍ය සලකුනු දැකිය හැක. දෙවන සියවසේ පළමුවන දශකයේ පමණ මත්ස්‍යයා ක‍්‍රිස්තියානි සංකේතයක් ලෙස භාවිත විය. මත්ස්‍යයා විසින් උත්ථානයෙන් පසු ගලීල මුහුදු වෙරළෙහි අනුගාමිකයෝ සත් දෙනාහට භෝජන පිණිස හාස්කමකින් පාන් සහ මසුන් ගුණනය වීම සංකේතවත් කරනු ලැබීයැයි සිතිය හැක.

සොහොන් පින්තාරු මුල් කාලයේ සිටම කිතුනුවෝ තම උමං සොහොන් ජේසුස් වහන්සේ ගේ ශාන්තුවරයන්ගේ හා බයිබල් සිදුවීම් වල චිත‍්‍ර වලින් පින්තාරු කළෝය. උමං සොහොන් සියලූ කිතුනු කලාවන්ගේ තොටිල්ලයි. මුල් කිතුනුවන්ට ප‍්‍රතිමා හෝ රූප පිළිබඳ කිසිදු ප‍්‍රශ්නයක් නොතිබුණු බව සෑම කිතුනු පුරාවිද්‍යා සිසුවකුම පාහේ ප‍්‍රකාශ කරයි. පළමු සියවසේ සිට පැමිණෙන ප‍්‍රතිමා මේ මතය සනාථ කරයි පළමු සියවසේ දෙවන භාගයේ සිට මහා කොන්ස්ටැන්ටින් දක්වා වූ කාලයේ ඔවුන් සිය මලවුන් වලදමා භුගත කුටීර වල චාරිත‍්‍ර ඉටුකළෝ ය. කිතුනු සොහොන්බිම් පාම් ගස්, මොනරු, යහපත් එඬේරා ලෙස  හෝ ශාන්තුවර අතර හිඳගෙන සිටින යේසු තුමන් ගේ චිත‍්‍ර වලින් අලංකරනය කර තිබේ. ඇතැම් විට නව තෙස්තමේන්තුවේ සිදුවීම් ද මේ අතර දැකිය හැක. අනෙකුත් කිතුනු සංකේත අතර ශුද්ධාත්මයන් සංකේතවත් කරන පරෙවියා, කි‍්‍රස්තුස් වහන්සේ ගේ පරිත්‍යාගය සංකේතවත් කරන බිලිදීමට නියමිත කොටළුවා, වයින් සහ තවත් බොහෝ දැ ඇත. මේ සියල්ල නව තෙස්තමේන්තුවෙන් උකහා ගත් සංකේත වේ.

කුරුසිය සහ කුරුසි සුරුවම

කුරුසි සුරුවම හෙවත් සිරුරක් රැඳි කුරුසිය මෙය ඇන්ග්ලිකන් වාදයේ ලූතර්වාදයේ හා රෝමානු කතෝලක සමයේ සංකේතයක් ලෙස භාවිත වුවද කුරුසය පමණක් භාවිත කරන ප්‍රොතෙස්තාන්තිකයන්ගෙන් වෙනස් වේ.

අද ලොව බහුලතම සංකේත වලින් එකක් වන කුරුසිය මුල් කාලයේ සිටම කිතුනුවෝ භාවිත කළෝය. තුන්වන සියවස අවසානයේ හෝ හතරවන සියවස මුල් භාගයේ පමණ මිනුෂියස් ෆිලික්ස් විසින් රචිත ඔක්ටේවියස් හි කිතුනු විරෝධී තර්ක වලින් මෙය සඳහන් වේ. එයට අනුව 211 ත් 216 ත් අතර මියගිය ඇලෙක්සැන්ඩි‍්‍රයායේ ක්ලෙමන්ට් කිසිදු චකිතයකින් හෝ බියකින් තොරව කුරුසිය හැඳින්වීමට දෙවියන්ගේ සංකේතය යන්න භාවිත කළ අතර එමගින් එය ජේසුස් වහන්සේ සමග එකල පවා සමීපව පැවති බව පැහැදිලි වේ.
යුදෙව් විශ්වකෝෂය මෙසේ සඳහන් කරයි.

"කිතුනු සංකේතය හෝ මුද්‍රාව ලෙස කුරුසිය භාවිතය දෙවන සියවස තරම් ඈතකදී ආරම්භ විය. එසේම නලලේ සහ උරසේ කුරුසය සනිටුහන් කර ගැනීම යක්ෂබලවේගයන්ට එරෙහි ආරක්ෂාවක් ලෙස සැළකුණි. දෙවන සියවස තරම් ඉහතදී පවා කුරුසිය වන්දනාමාන කිරීම සම්බන්ධයෙන් චෝදනා ලැබූ දේවගැතිවරු පිලිබඳව මිනුෂියස් ෆිලික්ස් ගේ ඔක්ටේවියා හා ටේටුලියන් ගේ ඇපොලොජියා වැනි කෘති වල සඳහන් වේ

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Christian_symbolism#Early_Christian_symbols

මුල් කාලීන ක‍්‍රිස්තියානි සංකේත


أبنية

 قصر (بلاط)، وهي بناية يسكنها الملك أو الأمير أو الرئيس ونحوهم.
 القصر، وهو نوع أبنية محصنة بالمغرب العربي.
 قصر: تبييض الأقمشة.

جغرافيا
 القصر: مدينة وبلدية بولاية بجاية الجزائرية.
 القصر: هي إحدى المدن بولاية قفصة التونسية.
 القصر: منطقة كويتية تابعة لمحافظة الجهراء.
 القصر: إحدى قرى محافظة أسيوط في مصر.
 القصر: إحدى قرى محافظة البحيرة في مصر.
 القصر: حي في مدينة نواكشوط الموريتانية.

مسلسلات
 القصر, مسلسل سعودي أنتج عام 1999, وهو من بطولة محمد العلي وعبد الله السدحان وناصر القصبي

صفحات توضيح أسماء أماكن

قصر (توضيح)


Fille de Georges Vanier, diplomate puis gouverneur général du Canada et de Pauline Archer, Thérèse Vanier, née le 17 février 1923 et morte le 16 juin 2014 est une femme médecin anglaise et vétéran de la Seconde Guerre mondiale.

Elle a cofondé la branche anglaise de l'association d'aide aux personnes handicapées l'Arche avec son frère Jean Vanier.

Références

Liens externes

Médecin britannique du XXe siècle
Naissance en février 1923
Naissance à Camberley
Décès en juin 2014
Décès à Lambeth (ville)
Décès à 91 ans

Thérèse Vanier


Alcester es una parroquia civil y una villa del distrito de Stratford-on-Avon, en el condado de Warwickshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Alcester tiene una superficie de 13,03 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Alcester tenía 6214 habitantes (47,39% varones, 52,61% mujeres) y una densidad de población de 476,9 hab/km². El 20,02% eran menores de 16 años, el 70,98% tenían entre 16 y 74 y el 9% eran mayores de 74. La media de edad era de 40,1 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 24,77% estaban solteros, el 56,58% casados y el 18,65% divorciados o viudos.

El 96,41% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,58% de la población, mientras que el 2,01% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,67% eran blancos, el 0,48% mestizos, el 0,4% asiáticos, el 0,18% negros, el 0,13% chinos y el 0,1% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 82,12%, el budismo por el 0,14%, el hinduismo por el 0,26%, el judaísmo por el 0,11%, el islam por el 0,08% y cualquier otra religión, salvo el sijismo, por el 0,27%. El 10,8% no eran religiosos y el 6,21% no marcaron ninguna opción en el censo.

3081 habitantes eran económicamente activos, 2975 de ellos (96,56%) empleados y 106 (3,44%) desempleados. Había 2663 hogares con residentes, 74 vacíos y 12 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Warwickshire
Parroquias civiles de Warwickshire

Alcester


ياسويوكي كاسي (加瀬康之 كاسي ياسويوكي) هو مؤدي أصوات ياباني ولد في 14 مارس 1971 في أوتا, طوكيو.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 ناروتو - كانكورو
 ناروتو شيبودن - كانكورو
 روك لي وأصدقائه النينجا - كانكورو
 بليتش - آشيدو
 سول إيتر - إيبون
 البدلة المتنقلة جاندام 00 - إميليو ليبيسي
 كود غياس: لولوش المتمرد - كيويل سوريسي، يوشيتاكا مينامي
 كود غياس: لولوش المتمرد R2 - كلوديو إس. دارلتون، يوشيتاكا مينامي
 خيميائي الفولاذ: فل ميتال ألكيميست - هنري دوغلاس
 المتحولون سايبرترون - ريد أليرت
 يوزاكورا كوارتيت - شيدو كانغيتسو
 دي جرايمان - ليني
 داركر ذان بلاك: المقاول الأسود - روي
 ساندز أوف ديستراكشن - جيد آلفيون
 فايري تايل - سيمون، دان سترايت
 أبطال الكرة - مروان
 إينيشيال دي Fifth Stage - إيجي كوبو
 معرض الفن المزيف - المزور كيدو
 دورارارا!! ×2 المقدمة - ميكيا أواكوسو
 دورارارا!! ×2 المنتصف - ميكيا أواكوسو
 كل شيء يصبح أف - سوهي سايكاوا
 مغامرة جوجو الغريبة: الماس لا ينكسر - ميكيتاكا هازيكورا
 شوا غينروكو راكوغو شينجو - زعيم الياكوزا
 شوا غينروكو راكوغو شينجو: عودة سكيروكو - زعيم الياكوزا

أوفا أنمي
 سينت سيا: ذا لوست كانفاس - سيلف إدفارد

أفلام أنمي
 فيلم ناروتو: الأطلال الوهمية في أعماق الأرض - كانكورو
 فيلم ناروتو شيبودن: إرادة النار - كانكورو
 إينازوما إليفن: هجوم الجيش الأقوى أوغر - ريوغو سوميوكا
 تنين الألفية - ساداميتسو أوسوي

أدواره في ألعاب الفيديو
 فاينل فانتسي XIII - ريغدي
 تيلز أوف سيمفونيا: دون أوف ذا نيو وورلد - ريسول كاستانيي
 جوجوز بيزار أدفنتشر: أول ستار باتل - فني فالنتاين
 جوجوز بيزار أدفنتشر: آيز أوف هيفن - فني فالنتاين
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم ريفولوشن - كانكورو
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم 4 - كانكورو

أدواره في الدبلجة اليابانية
 ذا باتمان - بروس واين/باتمان
 شباب العدالة - باتمان
 الفتى أسترو - زوغ
 جزيرة المصراع - تيدي دانييلز
 إيت براي لوف - ديفيد
 ذا لاست إيربندر - القائد جاو
 جانغو الحر - كالفن كاندي
 ذئب وول ستريت - جوردان بيلفورت
 ديدبول - ويد ويلسون/ديدبول

وصلات خارجية

مراجع

 ويكيبيديا اليابانية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو أداء صوتي يابانيون
ممثلو ألعاب فيديو يابانيون
ممثلون من طوكيو
ممثلون يابانيون في القرن 20
ممثلون يابانيون في القرن 21
مواليد 1971
مواليد في أوتا (طوكيو)

ياسويوكي كاسي


An Scindapsus lucens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Josef Bogner ngan Peter Charles Boyce. An Scindapsus lucens in nahilalakip ha genus nga Scindapsus, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scindapsus

Scindapsus lucens


Göğüs hastalıkları, özellikle akciğerlerin pnömoni, plörezi, tüberküloz, bronşektazi, akciğer kanserleri, plevra hastalıkları, mediasten hastalıkları, kronik obstrüktif akciğer hastalıkları (KOAH), astım gibi solunum sisteminin alt bölümlerinin hastalıkları ile ilgilenen bir daldır.

Dahili tıp bilimlerine bağlı bir anabilim dalıdır.

Amfizem, ampiyem gibi hastalıklar da bu gruptadır.

Pulmoner Arteriyel Hipertansiyon için bakınız; Pulmoner Hipertansiyon

Tıp bilimleri

Göğüs hastalıkları


Jörn Pfab (* 6. März 1925 in Hamburg; † 14. September 1986 ebenda) war ein norddeutscher Bildhauer, der für seine Arbeiten Bronze, Stein, nichtrostenden Stahl und Kunststoff verwendete.

Jugend und Ausbildung
Jörn Pfab wurde in Hamburg geboren, wo er 1941 die Schulzeit mit der Oberrealschule beendete. Von 1941 bis 1944 absolvierte er eine Steinmetzlehre, die er mit der Gesellenprüfung abschloss. Von 1944 bis 1946 folgten Kriegsdienst und amerikanische Gefangenschaft, aus der er 1946 floh. Von 1946 bis 1952 studierte er Bildhauerei bei Edwin Scharff an der Landeskunstschule Hamburg. Dort richtete er zusammen mit seinem Studienfreund Fritz Fleer eine Bronzegießwerkstatt ein. Sein Frühwerk umfasst figürliche Statuetten und Porträts.

Leben und Werk
1952 bezog Pfab in Hamburg ein eigenes Atelier. Sein Schaffen war zunächst von gegenständlichen Arbeiten geprägt. Durch das Hamburger Lichtwark-Stipendium gefördert, das er parallel zu dem Oskar Kokoschka verliehenen Lichtwark-Preis erhielt, reiste er 1952 nach Griechenland und nach dem frühen Tod seiner ersten Frau von 1959 bis 1961 nach Spanien und Marokko. Während der Reise entschloss er sich unter dem Eindruck des hellen südlichen Himmels, ein das Himmelslicht spiegelndes Material – nicht rostenden Stahl – zu verwenden. Als er 1961 nach Hamburg zurückgekehrt war, absolvierte er deshalb einen zweimonatigen Schweißerlehrgang und bezog ein neues Atelier in Wedel unweit von Ernst Barlachs Geburtshaus. Er wandte sich der Stahlskulptur zu, wobei seine Arbeiten zunächst noch von abstrahierten Pflanzenmotiven geprägt waren, aber zunehmend stereometrischer wurden. Von 1962 bis 1985 entstanden zahlreiche Großskulpturen aus Edelstahl, insbesondere für den öffentlichen Raum Hamburgs. Nach einem Herzinfarkt 1965 benutzte Pfab gelegentlich auch Kunststoff als Material.

Sein zeichnerisches Werk umfasst vor allem Blätter kleineren Formats. Eine Marokko-Reise im Jahr 1960 inspirierte ihn zu Zeichnungen und neuen bildnerischen Ideen. Sein druckgraphisches Werk der Jahre 1961–1978 enthält Radierungen, denen 1970–1973 die von ihm entwickelten Prägedrucke folgten. Pfab entwarf ferner einige Möbel und Gebrauchsobjekte. Ein von ihm entworfener Sessel wurde durch die Firma Garpa in unlimitierter Serie angefertigt.

1966 und 1984/85 führte er in Schweißtechnik einige Porträts und Statuetten aus.
Seit 1978 nahm er jährlich an Ausstellungen japanischer und deutscher Bildhauer in Tokio teil. 1982 reiste er nach Japan. Kurz vor seinem Tod gründete er die "Gesellschaft für Metallskulpturen-Unikate".

Pfab starb 1986 und wurde auf dem Hamburger Friedhof Ohlsdorf im Planquadrat AD 10 auf dem Anonymen Urnenhain vor dem Riedemann-Mausoleum gegenüber von Kapelle 8 beigesetzt. Sein Erbe wurde von seiner zweiten Frau Fotini Pfab (1923–2011) verwaltet.

Auszeichnungen
 1952: Lichtwark-Stipendium, Hamburg
 1954: ars viva
 1956: Stipendium des Kulturkreises des Bundes der deutschen Industrie
 1971: Edwin-Scharff-Preis der Freien und Hansestadt Hamburg
 1976: Staatspreis der Freien und Hansestadt Hamburg für ein Schachspiel
 1977: Mitglied der Freien Akademie der Künste Hamburg

Museen, in denen seine Arbeiten vertreten sind
 Halle, Stiftung Moritzburg, Kunstmuseum Sachsen-Anhalt
 Hamburger Kunsthalle
 Hamburg, Museum für Kunst und Gewerbe
 Neu-Ulm, Edwin Scharff Museum
 Schleswig, Stiftung Schleswig-Holsteinische Landesmuseen, Schloss Gottorf
 Tokyo/Kamakura Sammlung des Metallskulpturen-Verbandes.

Literatur
 Heinz Spielmann: Jörn Pfab. Marokko-Reise 1960. Katalog zu einer Ausstellung 10. Dez. 2013 – 17. Jan. 2014 in Kiel, Hamburg 2013
 Heinz Spielmann: Bildhauer in Hamburg 1900–1972, Ausstellungs-Katalog Hamburg 1972
 Jörn Pfab: Skulpturen-Prägedrucke, Ausstellungs-Katalog zur Verleihung des Edwin-Scharff-Preises 1971, Hamburg 1973
 Jörn Pfab (1925–1986) Das Lebenswerk, Werkverzeichnis der Skulpturen, Objekte und Druckgraphik, bearbeitet von Thomas Gädeke in Zusammenarbeit mit Fotini Pfab, Wachholtz Verlag, Schleswig 1989
 Heinz Spielmann, Reiner Wiehl, Thomas Gädeke: Ansprachen zur Eröffnung der Ausstellung "Jörn Pfab, das Lebenswerk" im Schleswig-Holsteinischen Landesmuseum Schloß Gottorf in Schleswig am 20. November 1988, Hamburg 1989.
 Jörn Pfab (1925–1986) Das zeichnerische Werk, Oeuvre-Katalog der Handzeichnungen, bearbeitet von Fotini Pfab unter Mitwirkung von Peter Schlicht, herausgegeben von der Gesellschaft für Metallskulpturen-Unikate. Hamburg o. J. (1996)
 Thomas Gädeke (Hrsg.): Jörn Pfab. Figur im Raum mit Beiträgen von Daria Dittmeyer, Stiftung Schleswig-Holsteinische Landesmuseen Schloss Gottorf, Schleswig 2012

Weblinks

Einzelnachweise

Bildhauer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1925
Gestorben 1986
Mann

Jörn Pfab


මැඩ්රිඩ් යනු ප්රාග්ධනය වල ස්පාඤ්ඤය. නගරය පාහේ පවතී මිලියන 3.2 කි වැසියෝ ය සමග අගනගරයක් ප්රදේශයේ ජනගහනය මිලියන 6.5 ක පමණ ජනතාවක්. එය තුන්වන විශාලතම නගරය වේ යුරෝපීය සංගමය තුල අනතුරුව ලන්ඩන් සහ බර්ලින්.

ස්පාඤ්ඤය
අගනගර

මැඩ්රිඩ්


Canadore College is a college of applied arts and technology located in North Bay, Ontario, Canada, attended primarily by international students. It was founded in 1967 as a campus of Sudbury's Cambrian College, and became an independent institution in 1972. Canadore College has three campuses in North Bay, Ontario, and one campus in Parry Sound, Ontario. Canadore has a full-time enrolment of 3,500 students.  The fraction of students who are international, on a student visa, has grown significantly in the past decade, from 5% in 2012-13, to 72% in 2021-22.

Programs
Canadore College offers more than 65 full-time post-secondary programs, focused in several key academic sectors: aviation technology; business and management; community justice and police studies; culinary arts; environmental studies and biotechnology; health, human care and wellness; indigenous studies; language, access and preparatory studies; media, design and dramatic arts; sport and recreation; and trades and technology.  Part-time studies in business; general interest; geographic information systems; health sciences; hospitality; information technology; languages; law and justice; preparatory studies; recreation and leisure services; trades and technology; and transportation are also offered in the traditional classroom and/or online.

Student life

Sport and wellness

Canadore athletes (Panthers) compete at the OCAA (Ontario Colleges Athletic Association) varsity level in men's and women's volleyball, and men's basketball. The men's and women's hockey and men's and women's indoor soccer teams are at the extramural level. There are various other extracurricular opportunities as well. Canadore hosts many rec leagues, tournaments, and activity days.

Buildings and features
Canadore shares its main campus facilities with Nipissing University. Canadore College has four campuses: Aviation Technology Campus, Commerce Court Campus, and the Education Centre (College Drive Campus) in North Bay, Ontario, and one campus in West Parry Sound, Ontario, and three campuses in the GTA (Scarborough, Mississauga and Brampton) – Canadore at Stanford.

The Education Centre is situated on a  wooded escarpment with over  of wilderness trails.

In 2018, Canadore opened The Village, a new $20 million "health and wellness centre".

Residences

Canadore College offers apartment-style residences, also referred to as Lower Residence. On September 9, 2023, a group of 50-100 Canadore international students, with no place to stay, erected a tent village.  The tents were setup outside Canadore property which they were denied access to.  Following the tent village being erected the college promised a solution within three business days.

References

Colleges in Ontario
Educational institutions established in 1967
Education in North Bay, Ontario
Buildings and structures in Nipissing District
1967 establishments in Ontario

Canadore College