Mustafa Fehmi Kubilay (1906, Adana – 23 Aralık 1930, İzmir), Türk öğretmen ve asteğmen. Kubilay Olayı olarak tanımlanan ve Menemen'de Mustafa Fehmi Kubilay, Bekçi Hasan ve Bekçi Şevki'nin 23 Aralık 1930'da cumhuriyet karşıtı bir grup tarafından öldürülmesiyle başlayan ve faillerin (ve ilgili görülenlerin) yargılanmasıyla devam eden, Ocak–Şubat 1931 aylarını kapsayan olaylar zincirinin simgesi olan Türk askeridir.

Biyografi

1906'da Kozan'da Giritli bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Baba adı Hüseyin, anne adı Zeynep'tir. Mustafa Fehmi Kubilay 1930 yılında öğretmen olarak İzmir'in Menemen ilçesinde asteğmen rütbesiyle askerlik görevini yaparken 23 Aralık 1930'da Derviş Mehmet'in başında olduğu bir grup isyancı tarafından öldürüldü. Olay, cumhuriyet rejiminin 1925 yılındaki Şeyh Said İsyanı'ndan sonra tanık olduğu ikinci önemli irtica girişimi olup tarihe "Menemen Olayı" ve "Kubilay Olayı" olarak geçmiştir. Mustafa Kemal'in Silahlı Kuvvetlere mesajı, Genelkurmay Başkanının mesajı, TBMM'de soru önergesi ve Başbakan İsmet İnönü'nün konuşması, Bakanlar Kurulunun sıkıyönetim ilanı kararı, sıkıyönetim ilanının TBMM görüşmeleri, yargılamanın ilk günkü tutanakları, Savcılığın Esas Hakkındaki İddianamesi, Divan-ı Harp Kararnamesi, TBMM Adliye Encümeni Mazbatası ve TBMM Genel Kurul kararları arşivlerde tam metin olarak yer almaktadır.

Kubilay'ın öldürülüşü sadece devlet katında değil, toplumda da büyük etki yarattı. Türkiye'nin 7. Cumhurbaşkanı Kenan Evren o dönem 13 yaşında olduğunu ve yaşadıklarını, hissettiklerini şöyle anlatmıştır:"Kubilay Olayı bende ve sınıftaki arkadaşlarım üzerinde büyük etki yarattı. Zira genç bir subayın öyle hunharca şehit edilmesi elbette ki bizi etkileyecekti. Bunun etkisi altında uzun süre kaldım. Bir aralık bu katliamı yapanların yakalandığını ve istasyonda tren beklediğini söylediler. 5–6 arkadaşla beraber hemen istasyona gittik. Onu şehit eden, Kubilay'ı şehit eden hainleri orada gördüm. Bende o kadar derin bir iz bırakmış ki bu, o sırada kara kalemle resme başlamıştım. İlk resmimi Kubilay'ın resmi olarak yaptım. Hatırlarım ve güzel de resimdi. Keşke saklasaydım da yanımda hatıra olarak kalsaydı."

Menemen Olayı'nın izleri toplumsal bellekte yer etmiş ve Asteğmen Mustafa Fehmi Kubilay, "Devrim Şehidi" olarak simgeleşmiştir. Her sene 23 Aralık'ta Kubilay Olayı ile ilgili olarak çeşitli yayın organlarında konu ile ilgili makaleler yayımlanmakta, olay lanetlenmekte ve Mustafa Fehmi Kubilay için anma törenleri düzenlenmektedir.

Galeri

Kaynakça

 T.C. Genelkurmay Başkanlığı, Arşiv Belgeleriyle Menemen Olayı, 21 Haziran 2014'te erişildi.

 Hürriyet Ege, 24 Aralık 2000 tarihli haber. Şehit Kubilay'ı andık, 21 Haziran 2014'te erişildi.

Türk subaylar
Girit Türkleri
1906 doğumlular
Kozan doğumlular
Türk öğretmenler
1930 yılında ölenler
Türk cinayet kurbanları
İslami terör nedeniyle öldürülen insanlar

Mustafa Fehmi Kubilay


Wilhelm Nero Pilate Barbellion was the pen name of Bruce Frederick Cummings (7 September 1889 – 22 October 1919), an English diarist who was responsible for The Journal of a Disappointed Man. Ronald Blythe called it "among the most moving diaries ever created".

Early life and education
Cummings was born in Barnstaple 16 Cross Street on 7 September 1889, the youngest child of John and Maria Cummings. He was a naturalist at heart and ended up working at the British Museum's Department of Natural History in London. Having begun his journal at the age of thirteen, Cummings continued to record his observations there – gradually moving from dry scientific notes to a more personal, literary style. Despite an obvious passion for the subject from an early age, Cummings, upon the advice of others, followed his father and Brother (Arthur John) into the world of journalism, which he hated, as he often mentioned in his diary. His literary ambitions changed course in 1914 upon reading the journal of the Russian painter Marie Bashkirtseff, in whom he recognised a kindred spirit. In his 15 January 1915 entry he indicated that he intended his Journal to be published: "Then all in God's good time I intend getting a volume ready for publication."

Army rejection

Cummings' life changed forever when he was called to enlist in the British Army to fight in World War I in November 1915. He had consulted his doctor before taking the regulation medical prior to enlisting, and his doctor had given him a sealed, confidential letter to present to the medical officer at the recruitment center. Cummings did not know what was contained in the letter, but in the event it was not needed; the medical officer rejected Cummings as unfit for active duty after the most cursory of medical examinations. Hurt, Cummings decided to open the letter on his way back home to see what had been inside, and was staggered to learn that his doctor had diagnosed him with multiple sclerosis, and that he almost certainly had less than five years to live.

The news changed Cummings profoundly, and his journal became much more intense and personal as a result. He had married Winifred Eleanor Benger (aka Eleanor Abbey after her second marriage to Edwin Abbey) shortly before discovering his illness in 1915, and had a daughter, Penelope, in October 1916, but was later moved to discover that his wife had been informed of his condition long before he himself knew his fate, and his efforts to spare the feelings of his family had been in vain since they had known his condition even before he had.

Publication of the diaries and final years

His diaries up to the winter of 1917, which he revised and corrected prior to publication, were eventually published in March 1919 under the title The Journal of a Disappointed Man. He chose the pseudonym "W. N. P. Barbellion" to protect the identities of his family and friends; he chose the forenames "Wilhelm", "Nero" and "Pilate" as his examples of the most wretched men ever to have lived. The first edition bore a preface by H.G. Wells, which led some reviewers to believe the journal was a work of fiction by Wells himself; Wells publicly denied this but the true identity of "Barbellion" was not known by the public until after Cummings' death.

The Journal of a Disappointed Man, filled with frank and keen observation, unique philosophy and personal resignation, was described by its author as "a study in the nude". The book received both adulatory and scathing reviews; Collins, having originally optioned the book, eventually rejected it because they feared the "lack of morals" shown by Barbellion would damage their reputation. An editor's note at the very end of the book claims Barbellion died on 31 December 1917, but Cummings in fact lived for nearly two more years. He died on 22 October 1919 at home in Camden Cottage, Gerrards Cross, Buckinghamshire, having recently approved the proofs of a second short volume of memoirs, Enjoying Life and Other Literary Remains; a third brief volume of his very last entries, A Last Diary, appeared in 1920. His identity was made public through his obituaries in various newspapers, at which point his brother Henry R. Cummings gave a newspaper interview providing details of the life of "Barbellion".

The strong early sales and the admiration received by The Journal of a Disappointed Man are largely forgotten by the wider reading public today, but the book has been frequently reprinted in paperback and is regarded as a classic of English literature. It has been likened to the best work of other writers, including Franz Kafka and James Joyce.

It is also much admired by many with multiple sclerosis as a frank and eloquent portrayal of their struggle. Numerous MS societies and charities  have recommended or even published copies of the book to encourage greater understanding among those with and without MS alike (see link below).

Barbellion sums up his life in one of the last entries in The Journal of a Disappointed Man: "I am only twenty-eight, but I have telescoped into those few years a tolerably long life: I have loved and married, and have a family; I have wept and enjoyed, struggled and overcome, and when the hour comes I shall be content to die."

Concerning death, Barbellion wrote:

Further reading
 W.N.P. Barbellion, The Journal of a Disappointed Man, 1919, New York: George H. Doran.
 An unabridged republication of "The journal of a disappointed man" originally published by Chatto & Windus, London in 1919
 A Last Diary, originally published by Chatto & Windus, London in 1920: Mineola, New York : Dover Publications, 2017,
 Backlisted podcast on The Journal of a Disappointed Man with novelist Claire Fuller and nature writer Will Atkins.

References

External links
 The Quotable Barbellion
 W. N. P. Barbellion (1889–1919): A tribute in photographs

 The Journal of a Disappointed Man (1920 edition) at Internet Archive (free e-book download)
 The complete Works of Barbellion serialised as a weblog
 Essays by W. N. P. Barbellion at Quotidiana.org
 The Barbellion Prize

1889 births
1919 deaths
20th-century English diarists
20th-century English essayists
20th-century pseudonymous writers
Writers from Barnstaple
English essayists
Neurological disease deaths in England
Deaths from multiple sclerosis
People with multiple sclerosis
Employees of the British Museum

W. N. P. Barbellion


Sattlershöhe ist ein Ort der Gemeinde Marienheide im Oberbergischen Kreis in Nordrhein-Westfalen.

Lage und Beschreibung
Sattlershöhe liegt im Westen von Marienheide an der Kreisstraße K 13. Nachbarorte sind Kempershöhe, Obergogarten Vorderscharde und Obersiemeringhausen. Im Nordosten des Ortes entspringt der in die Wipper mündende Obergogartener Bach.

Geschichte
Im Jahr 1715 zeigt die Topographia Ducatus Montani vier Höfe und benennt diese mit "Höh". Ab der topografische Karte (Preußische Neuaufnahme) von 1894 bis 1896 lautet die Ortsbezeichnung "Sattlershöhe".

Busverbindungen
Über die im Nachbarort Kempershöhe gelegene Haltestelle der Linie 399 (VRS/OVAG) ist Sattlershöhe an den öffentlichen Personennahverkehr angebunden.

Einzelnachweise

Ortsteil von Marienheide
Ersterwähnung 1715

Sattlershöhe


Anna Maria Alberghetti (; Pésaro, 15 de maio de 1936) é uma atriz e soprano ítalo-americana.

Carreira
Alberghetti co-estrelou com Dean Martin o filme 10 Mil Alcovas de 1957 e com Jerry Lewis em The Jazz Singer em 1959, e Cinderelo sem Sapato em 1960,. Também apareceu em Seu Último Comando, de 1955, estrelado por Sterling Hayden, e protagonizou o filme Tirania das Balas em 1957.

Vida pessoal
Alberghetti tornou-se cidadã americana em 1961. Ela foi casada com o produtor-diretor de televisão Claudio Guzmán de 1964 a 1974. Eles tiveram dois filhos: Alexandra (n. 1966) e Pilar (n. 1970).

Ligações externas

Nascidos em 1936
Atores dos Estados Unidos
Atores da Itália
Tony Award de melhor atriz em musical

Anna Maria Alberghetti


8610 Goldhaber este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8610 Goldhaber este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Harvard College Observatory. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,43 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 4,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1977
Centura de asteroizi

8610 Goldhaber


Die Real Federación Española de Deportes de Hielo (RFEDH) (Königlicher Spanischer Eissportverband) ist der nationale Sportverband Spaniens für Eishockey, Curling, Bobsport, Eisschnelllauf, Shorttrack, Eiskunstlauf, Rennrodeln und Skeleton.

Geschichte
Der Vorgänger-Verband wurde bereits am 10. März 1923 in die Internationale Eishockey-Föderation aufgenommen. Der Verband gehört zu den IIHF-Vollmitgliedern. Aktueller Präsident ist Frank González.

Der Verband kümmert sich überwiegend um die Durchführung der Spiele der spanischen Eishockeynationalmannschaft sowie der Frauen-Nationalmannschaft und der Junioren-Mannschaften. Zudem organisiert der Verband den Spielbetrieb auf Vereinsebene, unter anderem in der Superliga.

Der Verband ist zudem Mitglied folgender Verbände:
 International Bobsleigh & Skeleton Federation
 World Curling Federation
 Fédération Internationale de Luge
 Internationale Eislaufunion

Am 4. September 2017 wurde dem spanischen Eissportverband von König Felipe VI. der Namenszusatz "Real" (königlich) verliehen.

Weblinks
 Offizielle Website (spanisch)
 Spanien auf der Webseite der IIHF (englisch)

Einzelnachweise

Spanien
Eishockey (Spanien)
Nationaler Sportverband (Spanien)
Sportverband (Spanien)
Sport (Barcelona)
Gegründet 2007
Organisation (Barcelona)


Kahula ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Jõhvi (Jõhvi vald). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Beschreibung und Geschichte
Das Dorf hat 134 Einwohner (Stand 1. Januar 2012). Es wurde erstmals 1241 im Liber Census Daniæ urkundlich erwähnt.

1788 wurde die Schule des Dorfes gegründet. 1877 wurde das Schulhaus eingeweiht. Bis dahin hatte der Unterricht auf einem Bauernhof stattgefunden.

Weblinks
 Beschreibung und Geschichte (estnisch)
 Offizielle Internetseite (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Jõhvi
Ersterwähnung 1241

Kahula


Odd Ivar Solvold (født 21. juli 1969 i Bamble, Norge ) er en norsk kok fra Sandefjord, som vandt en bronzemedalje ved Bocuse d'Or i 1997.

Solvold har i tillæg til sin egen karriere som kok og restauratør skrevet kogebøger samt med succes deltaget i kulinariske konkurrencer, været coach/mentor for Bocuse d'Or-deltagere, herunder Charles Tjessems (guldmedalje ved Bocuse d'Or 2003), Geir Skeie (guldmedalje ved Bocuse d'Or Europe 2008 og Bocuse d'Or i 2009), og Ørjan Johannessen (guldmedalje i Bocuse d'Or Europe 2012).

Referencer

Kokke
Personer fra Norge

Odd Ivar Solvold


427 (CDXXVII) cumartesi günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 Koguryo'nun başkenti Pyongyang oldu.

Doğumlar
 Qi Gaodi, Çin imparatoru (ö. 482)

Ölümler
 24 Aralık - I. Sisinnius, Konstantinopolis başpiskoposu
 Guisin, Baekje kralı

427


Orele 11 este un film românesc din 1985 regizat de Lucian Bratu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Virgil Andriescu, George Negoescu, Valentin Uritescu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 740.306 spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1985 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1985
Filme regizate de Lucian Bratu

Orele 11


La Serie del Caribe 2012 fue la 54.ª edición del clásico caribeño, un evento deportivo de béisbol profesional, que se disputó en el  Estadio Quisqueya, en Santo Domingo, República Dominicana. Esta serie reunió a los equipos de béisbol profesional campeones de los países que integran la Confederación del Caribe: Venezuela, Puerto Rico, México y República Dominicana.

Se desarrolló del 2 al 7 de febrero de 2012.

El formato consistió en doce partidos, en un formato doble de todos contra todos con cada equipo enfrentándose dos veces entre ellos.

La Serie del Caribe 2012 estuvo dedicada a ocho jugadores dominicanos que participaron en la Serie Mundial 2011: Albert Pujols, Adrián Beltré, Nelson Cruz, Rafael Furcal, Octavio Dotel, Neftalí Féliz, Alexi Ogando y Esteban Germán. Fue transmitida a través de cuatro canales de televisión y veintiséis emisoras de radio que incluye ESPN2 en cobertura internacional; CERTV y CDN en cobertura nacional.

Tabla de estado

Partidos programados
 Jornada 1

 Jornada 2

 Jornada 3

 Jornada 4

 Jornada 5

 Jornada 6

Campeón

Referencias

Ediciones de la Serie del Caribe
Béisbol en República Dominicana
Béisbol en 2012
Deporte en República Dominicana en 2012
Eventos deportivos en República Dominicana

Serie del Caribe 2012


El término Antología en vivo puede referirse a:

 Antología en vivo, álbum de 2001 de Inti-Illimani.
 Antología en vivo, álbum de 2006 de Inti-Illimani Histórico.

Antología en vivo


The Hugo Award for Best Professional Editor is one of the Hugo Awards given each year for science fiction or fantasy stories published or translated into English during the previous calendar year. The award is available for editors of magazines, novels, anthologies, or other works related to science fiction or fantasy. The award supplanted a previous award for professional magazine. The Hugo Awards have been described as "a fine showcase for speculative fiction" and "the best known literary award for science fiction writing".

The award was first presented in 1973, and was given annually through 2006. Beginning in 2007, the award was split into two categories, that of Best Editor (Short Form) and Best Editor (Long Form). The Short Form award is for editors of anthologies, collections or magazines, while the Long Form award is for editors of novels. In addition to the regular Hugo awards, beginning in 1996 Retrospective Hugo Awards, or "Retro Hugos", have been available to be awarded for years 50, 75, or 100 years prior in which no awards were given. To date, Retro Hugo awards have been awarded for 1939, 1941, 1943–1946, 1951, and 1954, and in each case an award for professional editor was given.

During the 59 nomination years, 89 editors have been nominated for the original Best Professional Editor, the Short Form, or the Long Form award, including Retro Hugos. Of these, Gardner Dozois has received the most awards, with 15 original awards out of 19 nominations for the original category and 1 out of 2 for the Short Form. The only other editors to win more than three awards are Ellen Datlow, who won 9 of 18 nominations, split between the original and short form awards, Ben Bova, who won 6 of 8 nominations for the original award, and John W. Campbell, Jr. with 8 out of 8 nominations for the Retro Hugo awards. The two editors who have won three times are Edward L. Ferman with 3 out of 20 original nominations and Patrick Nielsen Hayden with 3 out of 4 Long Form nominations. Stanley Schmidt has received the most nominations, at 27 original and 7 Short Form, winning one Short Form.

Selection
Hugo Award nominees and winners are chosen by supporting or attending members of the annual World Science Fiction Convention, or Worldcon, and the presentation evening constitutes its central event. The selection process is defined in the World Science Fiction Society Constitution as instant-runoff voting with six nominees, except in the case of a tie. The works on the ballot are the six most-nominated by members that year, with no limit on the number of works that can be nominated. Initial nominations are made by members in January through March, while voting on the ballot of six nominations is performed roughly in April through July, subject to change depending on when that year's Worldcon is held. Prior to 2017, the final ballot was five works; it was changed that year to six, with each initial nominator limited to five nominations. Worldcons are generally held near Labor Day, and are held in a different city around the world each year. Members are permitted to vote "no award", if they feel that none of the nominees is deserving of the award that year, and in the case that "no award" takes the majority the Hugo is not given in that category. This happened in both the Short Form and Long Form categories in 2015.

Winners and nominees
In the following tables, the years correspond to the date of the ceremony. Editors are eligible based on their work of the previous calendar year, and each date links to the "year in literature" article corresponding with when those works were eligible. Although the Best Professional Editor award is not given explicitly for any particular editing effort and such works are not recorded by the World Science Fiction Society, works that the editor in question was involved with in the eligibility period are listed. This list includes magazines or anthologies that the editor worked on and publishing houses that he or she was employed at, and is not intended to be comprehensive. Entries with a blue background and an asterisk (*) next to the editor's name have won the award; those with a white background are the nominees on the short-list.

Best Professional Editor
  *   Winners and joint winners
  +   No winner selected

Long Form
Starting with the 2007 awards, the Professional Editor award was split into two categories: Best Editor (Long Form) and Best Editor (Short Form). The Long Form award is for "The editor of at least four novel-length works primarily devoted to science fiction and/or fantasy published in the previous calendar year" in the official Hugo Award rules.

Short Form
The Best Editor Short Form award, also started in 2007, is given to "the editor of at least four anthologies, collections or magazine issues primarily devoted to science fiction and/or fantasy, at least one of which was published in the previous calendar year."

Retro Hugos
Beginning with the 1996 Worldcon, the World Science Fiction Society created the concept of "Retro Hugos", in which the Hugo award could be retroactively awarded for years 50, 75, or 100 years before the current year, if no awards were originally given that year. Retro Hugos have been awarded seven times, for 1939, 1941, 1943–1946, 1951, and 1954. In 1946, 1951, and 1954 the award was given for Best Professional Editor, as the category had not been split, while for the others it was given for Short Form only, as Long Form did not have enough responses to make a ballot.

Notes

References

External links
Hugo Awards official site

Editor awards (print)
Professional Editor

Hugo Award for Best Professional Editor


Cyril Holland (born Cyril Wilde, 5 June 1885 – 9 May 1915) was the older of the two sons of Oscar Wilde and Constance Lloyd and brother to Vyvyan Holland.

Life
According to his brother Vyvyan Holland's accounts in his autobiography, Son of Oscar Wilde (1954), Oscar was a devoted and loving father to his two sons. Their childhood was a relatively happy one. However, after Wilde's very public trials, conviction in 1895, and imprisonment for gross indecency, their mother Constance chose to take the family out of the spotlight.

She took the surname Holland for both the boys and herself in order to protect them from public scrutiny. She moved with the boys to Switzerland and enrolled them at Neuenheim College, an English-speaking boarding school in Heidelberg, Germany. Oscar Wilde died in 1900; neither of his sons saw him again after he went to prison. When he was released, he went to France and never lived in England or Ireland again.

From 1899 to 1903 Cyril attended Radley College, a private school then in Berkshire.  After leaving school, he became a gentleman cadet at the Royal Military Academy, Woolwich.

Holland was commissioned as a 2nd lieutenant, Royal Field Artillery, on 20 December 1905. He was promoted to lieutenant on 20 December 1908 and served in the United Kingdom for nearly three years. He was posted to India, where he served from September 1911 until 1914 with No. 9 Ammunition Column, RFA at Secunderabad. He was promoted to captain on 30 October 1914.

Death
When the First World War broke out, Captain Holland was posted to British forces on the Continent. He took part in the battle for Neuve-Chapelle, where he was killed in France by a German sniper on 9 May 1915, during the Battle of Festubert. His grave is maintained by the War Graves Commission in St Vaast Post Military Cemetery, Richebourg-l'Avoué, France.

References

External links
 Wilde children

1885 births
1915 deaths
British Army personnel of World War I
British military personnel killed in World War I
English people of Irish descent
Oscar Wilde
Place of birth missing
People educated at Radley College
Royal Field Artillery officers
Graduates of the Royal Military Academy, Woolwich
Deaths by firearm in France

Cyril Holland


جامعة برنستون هي جامعة خاصة بحثية متعددة الاختصاصات تقع في بلدة برنستون بولاية نيو جيرسي، الولايات المتحدة. وهي واحدة من الجامعات الثمانية التي تشكل رابطة اللبلاب وواحدة من الكليات الاستعمارية التسع التي أُقيمت قبل الثورة الأمريكية أرتبطت الجامعة بالكنيسة المشيخية الأمريكية.

تأسست الجامعة في مدينة إليزابيث، بولاية نيو جيرسي عام 1746 تحت اسم كلية نيو جيرسي. ثم نُقلت إلى نيوآرك، نيوجيرسي عام 1747. وأستقرت ببرنستون عام 1756. بُدل اسمها إلى جامعة برنستون عام 1896.

خريجون بارزون
  جيمس ماديسون
  جون ناش
  مرعد بن رعد
  ريتشارد فاينمان
  ميشيل أوباما
  ايرفينغ سيغال
  سعود الفيصل
  تشارلز واطسون

مراجع

جامعات وكليات أسست في القرن 18
جامعة برنستون
برينستون (نيو جيرسي)
تأسيسات سنة 1746 في نيو جيرسي
جامعات وكليات في مقاطعة ميرسير (نيوجيرسي)
هيئات تعليمية أسست في عقد 1740
هيئات تعليمية أسست في 1746

جامعة برينستون


වයිකිං යුගය යනු, යුරෝපියානු ඉතිහාසයෙහි, විශේෂයෙන්ම උතුරු යුරෝපියානු සහ ස්කැන්ඩිනේවියානු ඉතිහාසයෙහි,  793 වසරෙහි සිට 1066 වසර දක්වා කාලය වන අතර,  ජර්මැනික යකඩ යුගයට පසුව පැමිණි කාල පරිච්ඡේදයයි. මෙම ඓතිහාසික කාල පරිච්ඡේදය වනාහී, ස්කැන්ඩිනේවියානු නෝර්ස්වරු විසින් යුරෝපයේ මුහුදු හා ගංගා මතින් එය ගවේෂණය කරමින්, වෙළෙඳාමෙහි, ආක්‍රමණයෙහි සහ යටත් කර ගැනුමෙහි යෙදුනු කාල සීමාවයි. මෙම කාල පරිච්ඡේදයෙහිදී, වයිකිං වරුන් විසින්, නෝර්ස් ග්‍රීන්ලන්තයෙහි සහ නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්තයෙහිද සහ, වර්තමාන  ෆාරෝ දිවයින්හීද, අයිස්ලන්තයෙහිද, නෝර්මැන්ඩියෙහිද, ස්කොට්ලන්තයෙහිද, අයර්ලන්තයෙහිද, රුසියාවෙහිද සහ ඇනටෝලියාවෙහිද පදිංචි වූහ.

සටහන්

යුරෝපා ඉතිහාසය

වයිකිං යුගය


Republika Hrvatska i Kraljevina Tajland održavaju diplomatske odnose od 9. rujna 1992. Sjedište veleposlanstva je u Jakarti.

Veleposlanici
Hrvatska nema rezidentno veleposlanstvo u Tajlandu.

Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Republici Indoneziji pokriva Republiku Filipini, Republiku Singapur i Kraljevinu Tajland.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Tajland na stranici MVEP-a

Izvori

Tajland

Popis hrvatskih veleposlanika u Tajlandu


An Pothos scandens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Pothos scandens in nahilalakip ha genus nga Pothos, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pothos

Pothos scandens


Alaçatı aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri
 Alaçatı, İzmir ili Çeşme ilçesine bağlı mahalle
 Alaçatı, Karaman, Karaman ili merkez ilçesine bağlı köy

Alaçatı (anlam ayrımı)


El Paramillo del Quindío, anteriormente conocido como Nevado del Quindío, es un volcán activo ubicado en la Cordillera Central de los Andes, en Colombia. Su cumbre es el trifinio de Quindío, Risaralda y Tolima, siendo también el punto más alto del primero. Tiene una altitud de  4.760  Gracias a su ubicación, hace parte del parque nacional natural Los Nevados, donde se encuentran además los Nevados del Ruiz, del Tolima, de Santa Isabel y el Cisne. Sin embargo, no existen registros históricos de que allí se haya producido alguna erupción, el Servicio Geológico Colombiano lo monitorea como volcán activo debido a registros sísmicos de baja intensidad frecuentes en su área de influencia, a algunas fuentes de aguas termales, a abundantes yacimientos de azufre y fumarolas de gases; aunque estas son muy poco frecuentes.

Geológicamente, el Nevado del Quindío es un estratovolcán que forma parte del macizo volcánico Ruiz–Tolima. Los campos de nieve y glaciares en la montaña han ido decreciendo de manera progresiva alrededor del 10% anual desde las primeras mediciones científicas llevadas a cabo a finales de la década de 1980, presumiblemente como consecuencia del efecto invernadero, una causa del calentamiento global. No obstante, la montaña ofrece bellos paisajes, lo que la convierte en un foco turístico de la región, tanto así que su parte más baja constituye un bosque nuboso rico en especies endémicas.

El botánico alemán von Humboldt visitó el área en 1801, lo que le permitió describir especies desconocidas hasta entonces, como el frailejón.

Referencias

Enlaces externos

Estratovolcanes de Colombia
Cuatromiles andinos de la cordillera Central de Colombia
Volcanes inactivos
Geografía de Quindío
Geografía de Risaralda
Geografía de Tolima

Paramillo del Quindío


Wolfgang Mohr (* 18. März 1952 in Oberhausen) ist ein ehemaliger deutscher Stabhochspringer.

Von 1974 bis 1978 trat Mohr neunmal in der deutschen Nationalmannschaft an, seine beste internationale Platzierung war der fünfte Platz bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 1976 in München.

Mohr begann seine Karriere bei Rot-Weiß Oberhausen, bei den deutschen Leichtathletik-Meisterschaften 1974 belegte er mit 4,90 m den sechsten Platz. Ende 1974 wechselte Mohr zum TV Wattenscheid 01, bei den deutschen Hallenmeisterschaften 1975 belegte er für die Wattenscheider den dritten Platz mit 5,05 m. Im Jahr darauf erreichte er in der Halle 5,20 m und belegte höhengleich mit dem Sieger Günther Lohre den zweiten Platz. Im Freien belegte Mohr 1976 mit 5,10 m erneut den zweiten Platz hinter Lohre.

Seine persönliche Bestleistung von 5,41 m stellte er am 17. Juni 1976 in Duisburg-Rheinhausen auf. Sein Sohn Malte Mohr ist ebenfalls als Stabhochspringer erfolgreich.

Literatur
 Klaus Amrhein: Biographisches Handbuch zur Geschichte der Deutschen Leichtathletik 1898–2005. 2 Bände. Darmstadt 2005 publiziert über Deutsche Leichtathletik Promotion- und Projektgesellschaft, S. 815

Stabhochspringer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1952
Mann

Wolfgang Mohr (Leichtathlet)


Minna est un centre commercial et de divertissement du quartier de Multimäki à Kuopio en Finlande.

Le centre commercial Minna

Le centre commercial porte le nom de Minna Canth. Le complexe a été construit à l'origine par l'Association des marchands et entrepreneurs de Kuopio et sa construction s'est achevée après de longues phases en 1988. Le centre commercial, construit à l'origine comme un grand magasin, utilisait le nom de Savon City, mais après sa faillite au début des années 1990 et le changement de propriétaire il a pris son nouveau nom. Le centre commercial Minna est situé à l'adresse Haapaniemenkatu 18, et comme l'IsoCee voisin il  appartient à l'institution financière de retraite du secteur public Keva.

Fusion d'IsoCee et Minna
Minna et IsoCee ont fusionné en 2018. Le nouvel ensemble nommé Minna est composé des deux bâtiments situés au cœur de Kuopio près de la place du marché et a une superficie locative de près de . Le centre commercial Minna est à l'adresse Haapaniemenkatu 18, et le centre de divertissement Minna est à l'adresse Ajurinkatu 16.

Commerces et services

Commerces et services de Minna par ordre alphabétique

 Services
 Burger5
 HammasMehiläinen
 Kahvila Björn
 Kauneushoitola Eila Mytkäniemi
 Kuopion Ajokouluttajat
 Parturi-kampaamo Hairlekiini
 Taikuri Ravintola
 Etteplan MORE
 Inova
 Privanet Group Oyj
 Solteq Oyj
 SSR Itä-Suomi Oy

Références

Voir aussi

Liens externes

Multimäki
Centre commercial à Kuopio
Bâtiment à Kuopio

Minna (centre commercial)


مجلس الاعيان العراقي هو بمثابة مجلس الشيوخ واحد مؤسساته الدستورية إلى جانب مجلس النواب (البرلمان) في العراق. وقد كانتا هاتين المؤسستين أولى التقاليد البرلمانية في العراق ابان العهد الملكي (1921-1958).

كان مجلس الأعيان في العهد الملكي يتألف من أربعين عضوا ممن حازوا على ثقة الملك، لذا توجب تعيينهم بإرادة ملكية لمدة سبع سنوات يسقط منهم ربع المجلس بعد كل أربع سنوات بطريق القرعة حيث يحق للملك اختيارهم أنفسهم مرة أخرى أو تعيين غيرهم.

وكان لمجلس الأعيان رئيس ونائبان بالانتخاب السنوي المباشر من بين أعضاء المجلس الذي يشترط أن يكون عمر الواحد منهم قد جاوز الأربعين عاما.

كان أول رئيس لمجلس الأعيان هو يوسف السويدي.

رؤساء مجلس الأعيان

أعضاء مجلس الأعيان
من أبرز أعضاء مجلس الأعيان:
 مناحيم صالح دانيال. عين سنة 1925، ويمثل يهود العراق. بقي عينا حتى سنة 1932، ثم خلفه ابنه في المنصب.
 مولود مخلص. عين سنة 1925. عين نائبا لرئيس مجلس الأعيان سنة 1936 واستقال سنة 1937 انتخب نائبا في مجلس النواب عن لواء بغداد. عاد لاحقا إلى مجلس الأعيان.
 سيد محمد الصدر. عين سنة 1925, وبقي حتى وفاته سنة 1956. كان رئيسا لمجلس الأعيان منذ سنة 1929 حتى 1944 باستثناء سنة 1937.
 مار يوسف عمانوئيل الثاني توما. عين سنة 1925، ليمثل الكنيسة الكلدانية الكاثوليكية. بقي حتى وفاته سنة 1947، شغل منصبه يوسف السابع غنيمة.
 رستم حيدر, عين سنة 1931.
 عزرا مناحيم دانيال (1874-1952). عين سنة 1932، ليشغل مكان والده؛ بقي في مجلس الأعيان حتي وفاته سنة 1952.
 عبد الهادي الجلبي، عين سنة 1947.
 علي جودت الأيوبي، عين سنة 1948–9.
 توفيق وهبي.
 نور الدين محمود، كان عين منذ كانون الثاني 1953 إلى 1958.
 صالح جبر
 عبد المهدي المنتفجي

المصادر

روابط خارجية
 محاضر مجلس الاعيان العراقي 1935-1941

المجالس العليا سابقة
المملكة العراقية
انحلالات في العراق في 1958
تأسيسات عقد 1920 في العراق
تاريخ العراق
سياسة العراق
منظمات انحلت في 1958
منظمات أسست في 1925

مجلس الأعيان العراقي


භාතිකාභය (King Bathikabhaya) රජතුමා (ක්‍රි.පූ. 20 -  ක්‍රි.ව. 9 ).

කුටිකණ්ණ තිස්ස රජුගේ දෙටු පුත් භාතිකාභය (බු.ව.522) රාජ්‍යත්වයට පැමිණියේය (භාතික නමින් රටේ ප්‍රසිද්ධවිය) . සිය සොයුරු මහානාම කුමරු සමග ලෙන්ගතුකමකින් ද ක්‍රියාකළ බව මේ රජුගේ බෞද්ධ පුජාවන් නිසා ම ලංකා ඉතිහාසයේ විශේෂ ස්ථානයක් ගනී. එසේම මොහු රාජ්‍යත්වයට පැමිණිමට ප්‍රථම මොහුතුල බෞද්ධ ධර්මයට තිබු ලැදියාවද, ඔහුගේ රාජ්‍ය කාල සිමාව තුල පිලිබිඹු වේ.  මහාදාඨික රජ්ජුරුවන්ගේ සහෝදරයෙක් වන නිසා මේ රජ්ජුරුවන්ගේ නාමය 'භාතික රජ්ජුරුවෝ' (King Bathika) නමින් දිවයිනේ ප්‍රසිද්ධ වුනා. මේ රජ්ජුරුවෝ ධාර්මිකයි. ලෝවා මහා පායේ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු කරවීම මහා ථූපයට (රුවැන්වැලිසෑය) මල් හා ජල පූජාවන් පැවැත්වීය; ඒ අනුව අභය වැවේ ජලය රුවැන්වැලිසෑයට ඉසීම තාක්ෂණ ක්‍රමවේද අනුව කළ බැව් පෙනේ, රෝම රටට දූතයන් යවා පබළු ගෙන්වා ඒවායින් දැල් කරවා , රුවන්වැලිසෑය සුණු පිළියම් කළ පබළු දැළක් සරසවා මහා සෑයේ පූජා කටයුතු කළ බව ඉතිහාස ගතවේ. මොහු තමන්ගේ රාජ්‍ය කාල සිමාව තුලදි, මස් මාංශ විකිණිම සහා සතුන් මැරීම, සහ මුලින්ම නතර කර, රටම ධාර්මික කරගැනිමට උත්සහා දැරු රජ කෙනෙක් බවට බෞද්ධ මිනිසුන් අතර ප්‍රකටය.

එලෙසින්ම දැහැමින් රට පාලනය කරගෙන ගිය බවයි, බොහො ලිපි වලින් සදහන් වේ.

භාතිකාභය රජුගේ ඉතිහාසය
රෝමයේ ක්ලෝඩියස් රජුගේ කාලයේ එරටට දූතයන් යවා ඒ රට සමග ගිවිසුමක් ඇති කර ගත් බැව් ප්ලිනිගේ ඓතිහාසික විස්තර අනුවද තහවුරු වී ඇත මේ රජුගේ පාලන කාලය තුළ සිය ආඥා චක්‍රය දිවයින තුළ ක්‍රියාත්මක වූ අතර නොයෙක් පළාත්වල සෙල්ලිපි පිහිටුවා ඇති අතර ඒවායින් ලිපි 15 ක් පමණ හදුනා ගෙන ඇත දක්ෂිණ දේශය සිය සොයුරාට ද රෝහණ දේශය සිය පුත්‍රයාටද පවරා තැබූ බැව් හැගී යයි.

එසේම මේ රජුගේ කාලයේ ලංකාවේ බටහිර වෙරළ ආශ්‍රිතව නාවික සේවාවක් පවත්වා ගෙන ගොස් ඇති බැව් පෙනේ කලා වැව නිම්නයේ ඇති අනුල පවත නම් විහාරයට කරන ලද පුද පූජා පිළිබඳව ප්‍රධානියා "අහල" ඇමතිවරයා බැව් පැහැදිළිය. රෝම රටින් පබළු ඇතුළු පූජා භාණ්ඩ ගෙන ඒමත් පසුව සේරි රටට හෙවත් චීනයට වෙළද කටයුතු පිණිස ගිය ගමන් බිමන් ආදියත් මේ කරුණු හා සැසදේ.

එසේම භාතිකාභය රජු ධර්මාධිකරණ ක්‍රමයක් ක්‍රියාත්මක කළ බවත්,අධිකරණ කටයුතුවලදී ගෝදත්ත නම් තෙරුන් වහන්සේගෙන් උපදෙස් ලබාගෙන ඇත. එසේම ගවයන් මැරීම හා ගවමස් කෑමද මේ රජු විසින් තහනම් කර තිබූ බැව් පෙනේ.

භාතිකාභය රජුගේ රාජ්‍ය කාලය පිළිබඳව රාජ රත්නාකාරය හා රාජාවලිය යන ග්‍රන්ථවල එකිනෙකට වෙනස් තොරතුරු දැක්වේ මහා වංශයේ දැක්වෙන්නේ විසි අට වසක් රජකම් කළ බවයි.

බෞද්ධ ශාසනික සේවාවන්
භාතිකාභය රජතුමා රුවන්වැලි සෑය සම්බන්ධ විශාල පින්කම් කිහිපයක්ම පැවැත්වුවා. එක වතාවක් සඳුන් කල්ක තවරා ඒ මත සමන් මල් අතුරා අහසින් සුවඳ පැන් ඉස්සා. තවත් වතාවක් රෝමයෙන් ගෙන්වූ අනර්ඝ පබළු වලින් සෑය සැරසුවා. මහා විහාරයටත් අභය ගිරියටත් කිසිම වෙනසක් කරන්නේ නැතුව එකම විදියට සළකපු මේ රජතුමාගේ රාජ්‍ය කාලය ඉතාමත් දැහැමි කාලයක් විදියට තමයි සැලකෙන්නේ. එතුමා රජ කරපු අවු. 28 තුල නොවරදවාම වෙසක් උත්සව ත් පවත්වලා තියනවා.

එම කරුණු සහිතව විග්‍රහා කිරිමේ ලිපිය මෙසේ සනිටුහන් කරමි.

රුවැන්වැලිසැ‍ය සහ භාතිකාභය රජතුමා අතර සම්බන්දතාවය
රුවන්වැලි මහා සෑය වන්දනා කරන්න යන කෙනෙකුට සලපතල මළුවේ තිබෙන බුදු මැදමැදුර පසුකොට ඉදිරියට යන විට රුවන්වැලි මහා සෑයට වන්දනා කරගෙන සිටින රජ කෙනෙකුගේ ප්‍රතිමාවක් හමුවේ.

එනම් ඒ  භාතිය රජතුමාගේ ප්‍රතිමාවයි .රුවන්වැලි මහා සෑයට ඉතාමත් ශ්‍රද්ධාවෙන් නොයෙකුත් පින්කම් සිදු කළ භාතිකාභය හෙවත් භාතිය රජතුමා හැම දවසක්ම උදෑසන ආහාර අනුභව කළේ රුවන්වැලි මහා සෑයට වන්දනා කිරීමෙන් පසුවයි .හවසටත් රුවන්වැලි මහා සෑයටත් වන්දනාමාන කිරීමෙන් පසුවයි ආහාර අනුභව කළේය. දවසක් රජතුමාට යෙදිළා තිබුණු රාජ්‍ය කටයුත්තක් නිසා හොදටම හවස් වුණා.ඒ කටයුතු අවසන් කරලා රජතුමා කෙළින්ම මාළිගාවට ගිහින් ආහාර අනුභව කරන්න වාඩි වුණා.බත් පිඩ අතට ගන්නකොටම රජතුමාට මතක් වුණා අද මම රුවන්වැලි මහා සෑයට හවස්වරුවේ වන්දනා කළේ නැහැ නේද කියලා. රජතුමා ළඟ සිටිය රාජ පුරුෂයන් ගෙන් බත් පිඩක් අතේ තියාගෙන මෙහෙම ඇහැව්වා "අද මම මගේ මුත්තණුවන්ට වන්දනා කළේ කලේ නැහැ "නේද කියල .එදා භාතිය රජතුමා තමන්ගේ මුත්තණුවන් හැටියට ගෞරවයෙන් පිළි ගත්තේ ද්‍රෝණයක් සර්වඥ ධාතූන් වහන්සේලා තැන්පත් කරලා තිබෙන ස්තුපයක් ලෙසය. මේ උතුම් දාගැබයි .රාජ් පුරුෂයා රජතුමාට කියනවා "දේවයන් වහන්ස අද දාගැබ් වහන්සේ වන්දනා කළේ නැහැ "කියලා රජතුමා කලබලයට පත් වෙලා තමන් අනුභව කරන්න ගත්ත බත් පිඩ ආපහු රන් තලියට දමන නැගිට්ටා .ඉක්මනින්ම මාලිගාවෙන් එළියට ඇවිත් රුවන්වැලි මහා සෑය වන්දනා කරන්න පිටත් වුණා වුනා. දකුණු වාසල් දොර අරවගෙන විහාරයට ඇතුවෙලා නැගෙනහිර දොරටුවෙන් චෛත්‍යය මළුවට ඇතුළු වුණා. කරුවල වැටිලා භාතිය රජ්ජුරුවෝ ඉතාම ශ්‍රද්ධා ගෞරවයෙන් රුවන්වැලි මහා සෑය වන්දනා කළා .එදා රජතුමාට පුදුම සිදුවීමකට මුහුණ දෙන්න සිදු වුණා .

භාතිය රජතුමාට ඇහුනා කවුදෝ පිරිසක් බොහොම මිහිරි හඩින් පිරිත් සජ්ඣායනා කරනවා. මේ පිරිත් හඬ ඇහෙන්නේ කොයි පැත්තෙන් ද රජතුමා මළුව වටේ ඇවිදිමින් සොයා බැලුවා .පිරිත් කියන කෙනෙක් දකින්න නැහැ .කිසිම භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් පෙනෙන්න නැහැ .හොඳින් කන් යොමු කරගෙන සිටිද්දී මේ පිරිත් හඩ ඇහෙන්නේ චෛත්‍යයෙ ධාතූ ගර්භයේ ඇතුලතින් කියලා රජතුමාට වැටහුණාඑදා භාතිය රජතුමා නැගෙනහිර වාහල් දොරටුව අසල නැවතිලා චෛත්‍යයට වන්දනා කරගෙන මෙවැනි අධිෂ්ඨාන කළා ."චෛත්‍යයෙහි ධාතු ගර්භයෙහි පිරිත් සජ්ඣායනා කරන්නේ කවුද කියලා දැකගෙන මිසක් මම මෙතනින් නැගිටින්නෙ නැහැ මම මේ ආකාරයේ ශ්‍රද්ධාවකින් උදේ හවස චෛත්‍යයට වන්දනා කරනවා ඒ ගුණානුභාවයෙන් මට මේ සිදුවීම දැක ගන්න ලැබේවා " කියලා රජතුමා අධිෂ්ඨානයක් කළා. භාතිය රජතුමාගේ ගුණානුභාවයෙන් සක්‍ර දෙවියන් ගේ ආසන උණු වෙන්න පටන් ගත්තා. සක්‍ර දෙවියන් හිත යොමුකරලා බැලුවා මොකක්ද කාරණය කියලා .ඒ ගැන වටහගත් සක්‍ර දෙවියන් තව්තිසා දෙව්ලොව සිට වැඩම කොට රුවන්වැලි මහා සෑයේ ධාතූ ගර්භය තුළ පිරිත් සජ්ඣායනා කරමින් සිටි ඍර්ධිබල සම්පන්න මහරහතන් වහන්සේලාට ඒ බව දැනුම් දුන්නා.ඍර්ධිබල සම්පන්න මහරහතන් වහන්සේලා ධාතූ ගර්භය තුළට වැඩම කොට පිරිත් සජ්ඣායනා කරනවා.ඒ පිරිත් හඩ තමයි රජතුමාට අහන්න ලැබුණේ.

පිරිත් සජ්ඣායනා කරමින් සිටි රහතන් වහන්සේලා අතරින් එක් රහතන් වහසේ නමක් තවත් ඍර්ධිබල සම්පන්න තෙරුන් වහසේ නමකට පැවරුවා චෛත්‍යය මළුවේ සිටින රජතුමාව ගෙනවිත් ධාතූ ගර්භය වන්දවන්න කියලා.ඒ රහතන් වහසේ ඍර්ධිබලයෙන් ධාතු ගර්භයෙන් එළියට ඇවිත් භාතිය රජ්තුමාගේ අතින් අල්ලගෙන රුවන්වැලි මහා සෑයේ ධාතූ ගර්භය ඇතුළට එක්කගෙන ගියා.රජතුමාගේ හිතේ හැටිය ධාතූ ගර්භය වන්දනා කරගන්න සැලැසුවා.නැවත ආයෙමත් සලපතල මළුවට ගෙනවිත් ඇරලුවා.සෘද්ධිබල සම්පන්න මහරහතන් වහන්සේ නමකට තමන්ගේ ඍර්ධිබලයෙන් තව කෙනෙක්ව අහසින් වුණත් අරගෙන යන්න පුළුවන්කම තියෙනවා.බුදුරජාණන් වහන්සේ නන්ද භික්ෂුවගෙ අතින් අල්ලගෙන දිව්‍ය ලෝකය පෙන්වපු සිදුවීම ඔබ අහලා ඇති.අන්න ඒ ආකාරයට තමයි ඍර්ධිබල සම්පන්න මහරහතන් වහසේ නමක් තම ඍර්ධිබලයෙන් භාතිය රජතුමන්ව අතින් අල්ලගෙන ධාතූ ගර්භය වන්දනා කරවන්න ඇතුලට ගෙන ගියේ.ධාතූ ගර්භය තුල සත් රුවනින් යුතුව නිමවා තිබෙන බුදුරජාණන් වහසේගේ ජීවිතය හා බැදුණු බොහෝ සිදුවීම් රජතුමා නගරවාසීන්ටත් පෙන්නුවොත් හොදයි කියලා කළ්පණා කළා.රජතුමා රන්කරුවන් ළවා තමන් දැකපු රූප සකස් කරවලා රාජ මාළිගාවේ මිදුලේ සකස් කරපු මණ්ඩපයක් මත ධාතූ ගර්භයෙහි ආකෘතියක් සකස් කළා.භාතිය රජතුමා වසරක් පාසාම නගර වාසීන්ට තමන් දුටු ඒ ධාතූ ගර්භයෙහි සැළැස්ම ප්‍රදර්ශනය කරපු බවත් එය දැක සතුටට පත් වූ නගරවාසීන් අතර සිටි බොහෝ කුළ දරුවන් පැවිදි වූ බවත් ථුපවංශයෙහි සදහන් වෙලා තියෙනවා.

කෙසේ නමුත් මහාවංශයේ මෙය සදහන් කලත්, මේ රජතුමා සහ අනුරාධපුර සහ මහනුවර ප්‍රදේශ අතර සම්බන්දයක් තිබුනා බව වාර්තා වේ, එනම් භතිකාභය රජුගේ මාලිගය සමග බවයි විශ්වස කරනු ලබන්නේ, මිනිසුන්ගේ විවිධ කතා වලට අනුකූලව, ඔහුගේ මාලිගයත්, රුවැන්වැලිසැයත් අතර සම්බන්දයක් මෙතුමාට තිබුනු බව මිනිසුන්ගේ කඨකතා වලින් දැනගන්නට ලැබෙනව. එනම් භාතිකාභය රජතුමා, තමන්ගේ මාලිගයට උත්සවශිරියෙන්, ද්‍රොනයක් පමණ වු ධන්ත දාතුන් වහන්සේ  අධිශ්ඨාන කොට එර්දියෙන් වැඩමකරගෙන රුවැන්වැලිසැයෙන් බොහො පින් කුසල් රැස් කරගත් බවයි සදහන් වෙන්නේ.

එපමණක් නොවේ, මෙතුමා සිල්වත් වී, බෞද්ධ භික්ෂුන්ගේ දාන සිල භාවනා වැඩ පිලිවෙත් අකුරට ඉශ්ඨකිරිමට ඉමහත් සේවාවක් සිද්ධ කරනූ ලැබූවා.

රුවැන්වැලිසෑයේ සිදු කරනු ලැබු ප්‍රභල නිර්මාණ.
ඉතිහාසයෙහි ප්‍රථම වතාවට රුවන්වැලි මහා සෑය තරම් විශාල චෛත්‍යයක් මල්වලින් පුරවලා මල් ඔටුන්නක් ලෙස සරසලා තිසා වැවෙන් ජලය ගෙනවිත් යන්ත්‍රානුසාරයෙන් කොත් කැරැල්ල තෙක් වතුර මලක ආකාරයට ජලය විදිමින් සතියක් පුරා පූජාවන් පවත්වපු එකම රජතුමා භාතිකාභය රජතුමා පමණයි. රජතුමා ඒ පූජාව වෙනුවෙන්ම රටේ බොහෝ ප්‍රදේශවල ඉද්ද, දෑ සමන් ආදි සුවද මල් වගා කෙරෙව්වා.දක්ෂ ශිල්පීන්ගේ දැනුම යොදවාගෙන ජලය විදින යන්ත්‍රයක් සකස් කෙරෙව්වා. එකසිය විසි රියනක් උසින් යුතුව එදා දුටුගැමුණු රජතුමන් ඉදිකළ රුවන්වැලි මහාසෑය මළුවේ සිට කොත් කැරැල්ලක් දක්වා මල් පුරවලා මල් ඔටුන්නක් ලෙස මල්වලින් වැසුවා.සතියක් පුරාම යන්ත්‍රානුසාරයෙන් ජලය ඉසිමින් චෛත්‍යයට අප්‍රමාණ ශ්‍රද්ධා ගෞරවයෙන් පූජාවන් සිදු කළා එවැනි ශද්ධාවන්ත රජ කෙනෙකුගේ ප්‍රථිමාවක් තමයි චෛත්‍යයෙහි සලපතල මළුව තුළ ඔබට දකින්න ලැබෙන්නෙ.එදා රජවරු රුවන්වැලි මහා සෑයට සිදු කළ ඒ පූජාවන් ගැන සිහි කරද්දි රුවන්වැලි මහා සෑයේ පූජනීයත්වය එදා රජවරු හොදින්ම වටහගෙන සිටි බව මනාව පැහැදිලි වෙනවා. මහාවංසයෙහි සදහන් වෙන ආකාරයට බොහෝ රජවරු අප්‍රමාණ ශද්ධා ගෞරවයෙන් රුවන්වැලි මහා සෑයට පූජාවන් සිදුකොට තිබෙනවා. මහා නාග නම් රජතුමා චෛත්‍යය වටා තිබුණු වැලි මළුව විශාල කරවලා තිවංක නම් ගල්වර්ගයක් මළුවේ අතුරා අලංකාරවත් ලෙස සකස් කළ බව සදහන් වෙනවා.අඩ ගැමුණු නම් රජතුමා රුවන්වැලි මහා සෑය මුදුනේ ජත්‍රයක් පිහිටුවා පූජාවන් පැවැත්තුවා.ඉන්පසු ඉලනාග නම් රජතුමා ලම්බකරණ ගෝත්‍රිකයන් ලවා රුවන්වැලි මහා සෑයට යන මාර්ගය අලංකාරවත් ලෙස සකස් කරවූ බවත් ,සිරිනාගනම් රජතුමා රුවන්වැලි මහා සෑයෙහි කොත්කැරැල්ල මුදුනෙහි ජත්‍රයක් පිහිටුවා එය රනින් අලංකාරවත් ලෙස කැටයම් කර වූ බවත් හතරැස් කොටුවෙහි ලක්ෂය බැගින් වටිනා මානික්‍ය හතරක් පිහිටුවා පූජාවන් සිදුකළ බවත් සදහන් වෙලා තියෙනවා.පළවෙනි අග්‍රබෝධි රජතුමා රත්තරනින් කරවන ලද ජත්‍රයක් රුවන්වැලි මහා සෑයට පූජා කළ බවත් ,මහා ප්‍රාක්‍රමබාහු රජතුමා විසින් රුවන්වැලි මහා සෑයේ ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු සිදු කොට තවත් අලංකාරවත් කළ බවත් ,කීර්ති ශ්‍රී නිශ්ශංක රජතුමා ,දෙවන පරාක්‍රමබාහු රජතුමා ,හතරවැනි විජයභබාහු රජතුමා වැනි රජවරුන්ගේ කාලයේ පවා විටින් විට මහා සෑයේ ප්‍රථිසංස්කරණ කටයුතු සිදු කරමින් අතීත රජවරුන් මහා සෑයට ගරු සත්කාර පැවැත්වූ ආකාරය මහාවංශය ආදී ග්‍රන්ථවල සදහන් වෙනවා.

දුටු-ගැමුණු සහ භාතිකාභය රජවරුන්ගේ වෙසක් උත්සව.
මිහිඳු මහ රහතන් වහන්සේ දේවානම්පිය තිස්ස රජතුමා ලවා "අනාගතයේ ලංකාවේ රජ වන ගාමිණී අභය මහ රජ විසින් ස්වර්ණමාලී නම් චෛත්‍ය කරවන බවට" ලියා පිහිටුවූ ගල් ටැඹ දුටු දුටුගැමුණු රජතුමා අතිශයින් සතුටට පත්ව රුවන්වැලි මහාසෑය ඉදිකිරීමේ කටයුතු ආරම්භ කළේ වෙසක් පොහෝ දිනයක විසා නැකතට. වර්ෂයක් පාසා වෙසක් පූජෝත්සව පැවැත්වීමේ ගෞරවය හිමිවන්නේ ද දුටුගැමුණු රජතුමාටය. එතුමාගේ පින්පෙත අනුව වාර්ෂික වෙසක් පූජෝත්සව විසි හතරක් කරවූ බව මහාවංශයේ සඳහන් වේ.

මහා වංශයට අනුව ලක්දිව රජවූ සියලු රජවරු විවිධ පුණ්‍යෝත්සව මහා ඉහළින් පවත්වා ඇත. එම පින්කම් වෙසක් පින්කම් යැයි විශේෂයෙන් සඳහන් නොවේ. එහෙත් භාතිකාභය රජ්ජුරුවන් කරවූ පින්කම් අතර වෙසක් උත්සව විසි අටක් ම සිදු කළ බව මහාවංශය දක්වයි.

ශාසනික සේවාවන් සහ කුසල කර්මයන් කෙටියෙන්.

 තමන්ට ලැබෙන බදු මුදල්වලින් නගරය වටේ යොදුනක ප්‍රමාණයට සමන් පිච්ච මලුත්, ඉද්ද මලුත් රෝපණය කෙරෙව්වා.
 රජ්ජුරුවෝ මහා සෑයේ පාදමේ සිට ඡත්‍රය මුදුන දක්වා අඟල් සතරක පමණ ඝනකමට සුවඳ මැටි,ආලේප කරවා සමන් මල් නටුවෙන් පරෙස්සමින් සුවඳ මැට්ටට ඇතුල් කරලා මුළු මහා සෑය ම එකම මල් ශාලාවක් කරලා පූජා කළා.
 තවත් දවසක අඟල් දෙකක් ගණකමට මනෝසීල හෙවත් සිරියල් ආලේප කරවා කලින් වගේම මහා සෑය වැහෙන්ට මල් අමුණලා පූජා කළා.
 තවත් දවසක පඩිපෙලේ සිට මුදුනේ ඡත්‍රය දක්වාම මහා සෑය මල්වලින් පිරී යන සේ අතුරලා මහා සෑය මලින් වැස්සුවා.
 තවත් දවසක යන්ත්‍ර මාර්ගයෙන් අභය වැවේ ජලය මහා සෑයේ මුදුන තෙක් උඩට විහිදුවලා මහා සෑයට ජලය ඉස්සවමින් මහා සෑය පැන් පහසු කරවමින් ජල පූජාවක් කළා.
 ගැල් සියයක මුතු ගෙනැවිත් සියුම් වෙන්ට තෙලින් පරෙස්සමින් අඹරවලා සුණු පිඬු කරලා මහා සෑයේ මුතුපාටට දිලිසෙන සුදින් ආලේප කළා.
 නැගෙනහිර වාහල්කඩ ළඟ ආහාර නොගෙන මහා සෑය දෙසට හිස යොමා වැතිරුනා. රහතන් වහන්සේලා දොරක් මවලා භාතිකාභය රජ්ජුරුවන්ව ධාතුගර්භය ඇතුළට ගත්තා.
 රජ්ජුරුවෝ ඒ ධාතු ගර්භයේ අලංකාර සියල්ල ම දැකලා පිටතට පැමිණියට පස්සේ ඒ ආකාරයට ම සිතුවම් අඳින වස්ත්‍රවල ඒවා සිතුවම් කරලා පූජා කළා.
 මධුගන්ධ නමින් පූජාවක් කෙරෙව්වා. කළස්වල සුවඳ පුරවා එහි මල්මිටි දමා පූජාවක් කෙරෙව්වා. සුවඳ දියෙනුත්, අඳුන් සිරියල්වලිනුත්, ඒ වගේම මනෝසීලවලිනුත් පූජාවක් කෙරෙව්වා.
 චෛත්‍ය මළුවෙහි ඒ මනෝසීලවලට මල්වැසි වස්සවලා ගොප්මස පමණ දක්වා පිරුණට පස්සේ මහනෙල් මල්මිටි තබලා පූජාවක් කළා.
 මුළු මහා සෑ මළුව පුරාම සුවඳ මැටි පුරවලා එහි සිදුරු හදලා මහනෙල් මල් මිටි සිටවලා පූජාවක් කෙරෙව්වා.
 මහා සෑ මළුවෙන් වතුර බසින මාර්ගයන් වස්සවා සෑ මළුවේ ගිතෙල් පුරවා පට රෙදිවලින් කළ පහන් වැටියෙන් මළුව පුරාම පහන් දල්වලා ඒ පහන් සිළුවෙන් මහා සෑය පූජා කළා.
 ඒ විදිහටම මී තෙල්වලිනුත්, තල තෙල්වලිනුත් පුරවා, ඒ විදිහටම පට රෙදිවලින් පහන් වැටි තනවලා බොහෝ පහන් දල්වලා ඒ පහන් සිළුවෙන් මහා සෑය පූජා කළා.
 වර්ෂයක් පාසා මහා සෑයේ සුණු ආලේප කිරීමේ උතුම් මංගල්‍යය කළා. ඒ විදිහටම ජය ශ්‍රී මහා බෝධීන් වහන්සේටත් බෝධි ස්නාන පූජා නමින් පැන්පහසු කරවීමේ පූජාවක් කළා.
 විසි අට අවුරුද්දක් ම වෙසක් මහා පුණ්‍යෝත්සවය උදාර අයුරින් කළා. සාමාන්‍ය පූජාවන් අසූ හාර දහසක් කෙරෙව්වා.
 නැට්ටුවන් යොදවා කරන සැණකෙලි කෙරෙව්වා. මහා සෑයට නොයෙක් තූර්යනාදයන්ගෙන් පූජා පැවැත්තුවා. ශ්‍රද්ධාවෙන් ඉපිල යමින් නොයෙක් අයුරින් පූජාවන් කළා.
 දවසට තුන් වතාවක් බුද්ධෝපස්ථානය පිණිස මහාසෑයට ගියා. දවසට දෙවරක් බෙර වැයුම් සහිතව මල් පූජාව නොකඩවා කළා.
 පෙරහැර දාන, පවාරණ දාන ආදියත්, තෙල් – පැණි – වස්ත්‍ර – පහන් ආදී ශ්‍රමණයන් වහන්සේලාට ගැලපෙන පිරිකරත් පූජා කළා.
 සංඝයාට චෛත්‍ය අලුත්වැඩියාවට අවශ්‍ය වියදම් පිණිස බොහෝ කුඹුරු පූජා කළා. ලංකාව පුරාම පිහිටි චෛත්‍යස්ථානවලට කුඹුරු පූජා කළා.
 සෑගිරියේ දහසක් වූ භික්ෂුසංඝයාට භාතිකාභය රජ්ජුරුවෝ හැමකල්හිම සලාකබත් දානය පූජා කෙරෙව්වා.
 ඒ වගේම රජ්ජුරුවෝ මනරම් වූ චිත්ත ප්‍රාසාදයේත්, මැණික් ප්‍රාසාදයේත්, මුචල ප්‍රාසාදයේත් යන උපස්ථාන ප්‍රාසාද තුනේත්, ඒ වගේම පියුම්ඝරයේත්, ඡත්ත ප්‍රාසාදයේත්,යන පස් තැනෙහි ග්‍රන්ථ ධුරයෙන් යුතු භික්ෂූන් වහන්සේලා වළඳවමින් සැමදා ධර්ම ගෞරවයෙන් යුතුව සිව්පසයෙන් උපස්ථාන කළා.
 පුරාණ රජදරුවන් විසින් නියම කරන ලද බුද්ධ ශාසනය පිළිබඳ යම්කිසි පුණ්‍ය කර්මයක් ඇත්නම් භාතික රජ්ජුරුවෝ ඒ සියල්ල නොපිරිහෙලා ඉෂ්ට කළා.

විශිෂ්ටත්වය
දුටුගැමුණු රජුට පසුව බුදු දහම නගා සිටුවිමත්, මිනිසුන් කුසල් සිත්/ පින් සිත් ඇතිකිරිම උදෙසාත්, බෞද්ධ සහා සිංහල ජාතියට පහල වු ධාර්මික රජ කෙනෙකි. මෙතුමන් වඩාත් සිල්වන්ත වු අතර, අධිශ්ඨාන ශක්තියද ප්‍රභල ලෙස පැවති බව ඉතිහාස පුරාවුර්ත මගින් සදහන් වේ.

මෙවාද බලන්න

 Mahāvaṃsa
 List of Sri Lankan monarchs
 හෙළ රාජධානිය
 දැහැමි රජවරු සහ ක්‍රිස්තු වර්ෂ මාරුව - රාජාවලිය
 භතිකාභය මහ රජතුමා
මහා සෑ රජුන්ගේ ධාතු ගර්භය තුළට ගිය භාතික අභය රජතුමා

ප්‍රවර්ග:

 ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරු
 ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ

බාහිර සබැඳුම්

3. https://www.youtube.com/watch?v=gvypNQW98BQ

භාතිකාභය අභය රජ


Stereo (oprindelig fra oldgræsk στερεός, "fast", "solid") er en ofte anvendt betegnelse for stereofonisk lyd (lyd fra to, eller flere, uafhængige lydkilder).

Stereo kan også henvise til:

Musik
 Et stereoanlæg
 The Stereo, et amerikansk band
 Stereos, et canadisk pop rock band
 The Stereos, en doo wop gruppe
 Stereo (Vallejo album), 2002
 Stereo (Christie Front Drive album), 1997
 Stereo (Paul Westerberg album)
 "Stereo" (Pavement sang), 1997
 "Stereo" (The Watchmen sang), 1998
 "Stereo" (John Legend sang), 2007
 "Stereo" (Unklejam sang), en sang fra 2007 med Unklejam

Andre betydninger
Stereokamera, et kamera til optagelse af stereoskopbilleder
 Stereoskopbillede, et par af billeder, der ved observation kan give 3D-effekt
 STEREO, et par rumobservatorier til observation af Solen, drevet af NASA
 Stereo (film fra 1969), en film fra 1969 film af David Cronenberg
 Stereo (film fra 2001) – dansk kortfilm fra 2001 instrueret af May el-Toukhy
 Stereo (film fra 2014), en tysk film fra 2014

Stereo


قانون ولكن مسلسل سوري من تأليف ممدوح حمادة (قصة وسيناريو وحوار) وإخراج رشا شربتجي

القصة
عبر شخصياته المختلفة المشارب والمهن تدور أحداث المسلسل في ثلاثين حلقة ويتحدث العمل عن الظروف الاقتصادية الصعبة التي تواجهها، ومن هذه الشخصيات دكتور الجامعة – الصحفيين الجدد – الموظفين ذوي الدخل المحدود وغيرهم.
الشخصية المحورية بالعمل هي شخصية مدير عام لمؤسسة حكومية كبرى للإنشاء والتعمير وطبعًا إمكانية الربح الغير مشروع فيها كبيرة جدًا وهو رجل لمفاوي المزاج جبان ويتظاهر بالشرف والأخلاق فهو يحترم القانون فقط لخوفه الشديد منه وهي فكرة العمل الأساسية
تتوالى أحداث المسلسل بقالب اجتماعي كوميدي ساخر يعتمد على حالات ومواقف طريفة قد تدعو للابتسام.

أبطال المسلسل
  عائلة ناظم
 بسام كوسا
 مها المصري
 كاريس بشار
 قصي خولي
 وائل رمضان
  عائلة منذر
 عبد الهادي الصباغ
 نبيلة النابلسي
  عائلة زيد
 وفاء موصللي
 محمد خير الجراح
  في الشركة
 سلاف فواخرجي
 زهير عبد الكريم
 بسام لطفي
 لينا حوارنة
 جمال العلي
 رافي وهبي
 جيني أسبر
 جرجس جبارة
 ميسون أبو أسعد
 نزار أبو حجر
 عمر حجو
 خالد تاجا بدور الدكتور حسام
  غيرهم
 نضال سيجري
 ديمة قندلفت
 نادين تحسين بيك
 فادي صبيح
 أنطوانيت نجيب
 أياس أبو غزالة
 محمد قنوع
 أندريه سكاف
 جلال شموط
 عدنان أبو الشامات
 رائد مشرف
 ناصر وردياني
 سوزان سكاف

مراجع

مسلسلات تلفزيونية سورية
مسلسلات سورية إنتاج 2003
مسلسلات تلفزيونية كوميدية سورية
مسلسلات من إنتاج سوريا الدولية للإنتاج الفني

قانون ولكن (مسلسل)


Tasmannia purpurascens, es una especie de arbusto perteneciente a la familia Winteraceae. Solo se encuentra en Australia en Barrington Tops y el Parque nacional Ben Halls Gap.

A pesar de ser consideradas como raras, es localmente abundante en un hábitat restringido subalpino. Se encuentran a una altitud de 1300 a 1550 metros con una alta pluviosidad. Las heladas o la nieve pueden producirse por lo menos desde la Semana Santa. El hábitat es el bosque de eucalipto, a menudo en asociación con el Nothofagus moorei.

El género Tasmannia es de gran interés para los científicos ya que estas plantas son algunas de las más primitivas de todas las angiospermas. Sobre todo debido a su estructura primitiva de floración.

Descripción

Generalmente alcanza un tamaño de uno a tres metros de altura, con tallo leñoso. Las ramillas y nuevos brotes de color rojo violáceo que las hace fácilmente identificables. Las hojas son de hasta 20 cm de largo, y de 2 a 7 cm de ancho, más gruesas en el extremo opuesto, con una punta afilada. La base de color rojo plana de la hoja se estrecha poco a poco a la ramita, casi sin tallo de la hoja. El nervio central se eleva sobre la superficie superior. De color crema para la mayoría de la nervadura central, llegando a ser rojizo hacia la base de la hoja. Las flores blancas en forma de umbelas, alrededor de 25 mm de diámetro. Las flores son masculinas o femeninas, y ocurren en la misma planta. El fruto es una baya carnosa negra o púrpura de 10 a 15 mm de largo.

Usos

Las hojas tienen un alto nivel del principio activo polygodial, similar a otras plantas de este género. Las hojas, los tallos de colores, las flores y frutos la hacen una planta de interior atractiva.

Taxonomía
Tasmannia purpurascens fue descrita por (Vickery) A.C.Sm. y publicado en Taxon 18: 287 287, en el año 1969.
Sinonimia
 Drimys purpurascens (Vickery)	basónimo

Referencias

 New South Wales Rainforests - The Nomination for the World Heritage List, Paul Adam, 1987. ISBN 0 7305 2075 7 page 77
 http://www.anbg.gov.au/gnp/gnp12/tasmannia-purpurascens.html {Brian Casey, ANBG (1983)}
 http://plantnet.rbgsyd.nsw.gov.au/cgi-bin/NSWfl.pl?page=nswfl&lvl=sp&name=Tasmannia~purpurascens

Enlaces externos

purpurascens

Tasmannia purpurascens


An Oncidium ionopterum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Oncidium ionopterum in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oncidium

Oncidium ionopterum


Le Fukuda Ki-23 était un planeur construit au Japon à la fin des années 1930. C'était un planeur biplace avec des ailes hautes. Sa structure était en bois.

Les références

Avion monoplan
Avion des années 1930
Planeur militaire
Avion militaire japonais

Fukuda Ki-23


El fuerte de Rosemont es una fortificación situada en la ciudad francesa de Besançon (Franco Condado). Construido en la cima de la colina de Rosemont durante la guerra franco-prusiana, para apoyar el fuerte de Planoise y el fuerte de Chaudanne, estaba compuesto por dos edificios (un pequeño fuerte y un polvorín) que tenían seis habitaciones. Pero no hubo batallas en la ciudad, ya que Rosemont fue desmantelado justo antes de la Primera Guerra Mundial. Ha sido objeto de vandalismo en la historia reciente, pero recientemente los dos edificios fueron restaurados y, sin embargo, las visitas siguen estando prohibidas. Rosemont es el fuerte más pequeño de la ciudad después de las lunetas de Trois-Châtels y Tousey.

Véase también
 Besanzón
 Ciudadela de Besanzón

Enlaces externos

Rosemont
Rosemont
Arquitectura de Francia del siglo XIX

Fuerte de Rosemont


Cazarma Regimentului II Românesc de Graniță din Năsăud este un monument istoric aflat pe teritoriul orașului Năsăud. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 32553.03.

Clădirea este monument istoric datând din secolul al XVIII-lea, sediul cazarmei Regimentului II de Graniță de la Năsăud.

Note

Galerie

Monumente istorice din județul Bistrița-Năsăud
Granița Militară Transilvăneană
Năsăud


Ted Levine (født 29. maj 1957) er en amerikansk filmskuespiller. Han er nok bedst kendt for sin rolle som Buffalo Bill i Ondskabens Øjne.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Ohio

Ted Levine


Hisatada Otaka (født 26. september 1911 i Tokyo , Japan, død 16. februar 1951) var en japansk komponist, dirigent og lærer.

Otaka studerede komposition og direktion i Wien hos bl.a. Joseph Marx og Felix Weingartner.

Han har skrevet en symfoni, orkesterværker, en fløjtekoncert, kammermusik etc.

Hisatada Otaka er fader til dirigenten Taadaki Otaka.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (1948) - for orkester
 Sinfonietta (1937) - for strygeorkester
 Cellokoncert (1943) - for cello og orkester
 Fløjtekoncert (1951) - for fløjte og orkester
 2 Japanske suiter (1936, 1939) - for orkester
 2 strygekvartetter (1938, 1943)

Kilde

 om Hisatada Otaka på musicweb-international.com

Komponister fra Japan
Dirigenter
Lærere

Hisatada Otaka


Međuopćinska nogometna liga – Jug sastojala se od klubova s područja općina Slavonski Brod, Bosanski Brod, Nova Gradiška i Slavonska Požega, te je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva SFRJ. NK "Mladost" Kula se plasirala u Regionalnu nogometnu ligu – Jug, a NK Sloga Nova Gradiška je ispala u Općinsku ligu Nova Gradiška.

Tablica

Unutrašnje poveznice
 Regionalna liga Slavonije i Baranje – Jug 1985./86.
 Međuopćinska liga – Istok 1985./86.
 Općinska nogometna liga Slavonska Požega 1985./86.

Vanjske poveznice

Izvori
 Pero Kinder, Željko Šteib: NK Kutjevo 1925. – 2005., Kutjevo 2005.

1985-86
1985-86
MOL Jug

Međuopćinska nogometna liga – Jug 1985./86.


Andrew S. Tanenbaum tarafından ders kitabı olarak yazdığı Operating Systems: Design & Implementation'da anlatılan işletim sistemi. Amacı, dersle birlikte öğrencilerin bir dönem içinde gerçek bir işletim sistemi ile deneyim kazanabilmeleri ve teorinin, pratikte nasıl uygulandığını öğretebilmektir. Bu nedenle Tanenbaum yıllarca comp.os.minix compuserve öbeğinden ve insanlardan gelen geliştirme taleplerini reddetmiş, Minix'i mümkün olduğunca küçük ve işlevsel bırakmıştır.

Minix'in tasarımı, hedef kitlesi gözetilerek yapılmıştır. Bu nedenle o dönemlerde bilgisayarlar çok pahalı olan sabit disk sürücüsü desteği olmadan sadece disketler üzerinde çalışıyordu.

Bu talepleri gerçekleştirmek isteyen ve Minix'ten farklı bir yapı kullanan Linus Torvalds, 1991 yılında Linux projesini Minix öbeği altında duyurmuştur. Minix'ten kayan büyük bir geliştirme öbeği Linux'a katkıda bulunmuşlardır.

Son kararlı sürümü (3.3.0) 16 Eylül 2014 tarihinde yayınlanmıştır. http://www.minix3.org/news/

Ayrıca bakınız
 Unix

İşletim sistemleri
ARM işletim sistemleri
Mikro çekirdekler
Mikro çekirdek tabanlı işletim sistemleri
Hafif Unix benzeri sistemleri

Minix


كسايبيّة هي قرية مغربية بإقليم القنيطرة الساحلي، شمالي الرباط. تضم بلدة الكسايبية 23.218 نسمة (إحصاء 2004).

قرى المغرب

كسايبية


Dango Aboubacar Faissal Ouattara (Uagadugu, 11 de fevereiro de 2002) é um futebolista profissional burquino que atua como extremo. Atualmente joga pelo Bournemouth, clube da Premier League, e representa a Seleção Burquinense.

Carreira

Lorient
Produto da formação do clube burquino Majestic FC, Ouattara juntou-se à equipa B do Lorient em 2020. A 20 de maio de 2021, assinou o seu primeiro contrato profissional com o clube. A 8 de agosto do mesmo ano, fez a sua estreia profissional pelo Lorient, num empate por 1–1 frente ao Saint-Étienne, na Ligue 1.

AFC Bournemouth
A 19 de janeiro de 2023, Bournemouth assinou um contrato de 5 anos pelo AFC Bournemouth, clube da Premier League. A 15 de abril, Dangou marcou o seu primeiro golo pelos Cherries, aos 95 minutos de um jogo em casa do Tottenham Hotspur, garantindo uma vitória por 2–3.

Carreira Internacional
A 30 de dezembro de 2021, Ouattara fez a sua estreia profissional pela Seleção de Burkina Faso num amigável contra a Mauritânia, que terminou 0–0. A 29 de janeiro de 2022, Dango marcou o seu primeiro golo internacional, numa vitória por 1–0 sobre a Tunísia nos quartos-de-final da Taça das Nações Africanas de 2021.

Estatísticas

Clube

Internacional

Referências

Jogadores do Campeonato Africano das Nações de 2021
Jogadores da Seleção Burquinense de Futebol
Futebolistas do A.F.C. Bournemouth
Futebolistas do Football Club de Lorient
Futebolistas de Burquina Fasso
Pessoas vivas
Nascidos em 2002

Dango Ouattara


Helene Hegemann (nascida em 19 de fevereiro de 1992 em Friburgo na Brisgóvia) é uma escritora, diretora e atriz alemã. Como uma escritora jovem seu trabalho foi bastante reconhecido, embora seu primeiro romance, Axolotl Roadkill, levantou alguma controvérsia de plágio. O livro já foi traduzido para vários idiomas.

Vida
Hegemann foi criada por sua mãe divorciada, uma artista gráfica e pintora. Após a morte de sua mãe, ela se mudou para a casa do seu pai. Ela começou a escrever e ganhou primeiramente atenção com seu blog. Em 6 de dezembro de 2007, sua peça, Ariel 15 estreou no Ballhaus Ost em Berlim, com a direção de Sebastian Mauksch. Hegemann chamou sua peça de um conto de fadas literário. A Deutschland Radio adaptou como um drama de rádio em 2008. No mesmo ano, um roteiro que ela escreveu aos 14 anos foi desenvolvido. O  resultado foi o lançamento do filme Torpedo, um drama jovem, que estreou em 2008 no Hof Film Festival e passou no cinemas alemães no verão de 2009. O filme ganhou o prêmio Max Ophüls. Hegemann dá crédito ao filme de Jean-Luc Godard Week End como a maior influência ao seu estilo de escrita. Em 2009, Hegemann atuou em um papel no filme Germany 09, por Nicolette Krebitz.

Hegemann vive em Berlim  com sua colega Andrea Hanna Hünniger e estuda na Universidade para Alunos não Tradicionais.

Em 2013, seu segundo romance Jage zwei Tiger e em 2018 seu terceiro romance Bungalow foram publicados.

Trabalhos

Livros
Axolotl Roadkill, Ullstein,
Axolotl Roadkill / druk 1,
Roadkill,
Axolotl Roadkill,
Jage zwei Tiger,
Bungalow,

Filmes
 Torpedo 2008, (Diretora, Roteirista)
 Axolotl Overkill 2017 (Diretora, Roteirista)

Leitura adicional
Daniel Stich, Axolotl Roadkill und die Plagiatsdebatte: Welche erzählerische Funktion haben die unausgewiesenen Zitate im Roman Helene Hegemanns?, GRIN Verlag, 2011,

Escritores LGBT da Alemanha
Pessoas envolvidas em controvérsias de plágio
Atrizes LGBT

Helene Hegemann


Rocky IV er kvikmynd sem var frumsýnd þann 21. nóvember 1985. Sylvester Stallone skrifaði handritið, leikstýrði og lék aðalhlutverkið. Auk hans lék Talia Shire, Adrian Balboa konu Rockys, Burt Young lék Paulie Pennino, mág hans og Dolph Lundgren lék Ivan Drago, höfuðandstæðing Rockys.

Efni

Rocky IV er ein vinsælasta mynd allra tíma. Myndin þykir vera erkitýpan af kaldastríðsmynd. Stallone lét Rocky sem er bandarískur alþýðumaður,  vera hjartahreinan og með ríka réttlætiskennd á meðan Rússar eru svikulir og falskir. Ivan Drago hafði áður drepið Apollo Creed, besta vin Rockys í hringnum og ákveður hann að hefna fyrir vin sinn með því að berjast í Moskvu.

Í einu atriði myndarinnar eru sýndar mismunandi aðstæður Ivans og Rockys þegar þeir undirbúa sig fyrir bardagann. Rocky æfir sig úti í snjónum, hann notar það sem hann finnur í náttúrunni til að styrkja sig. Hann dregur trjádrumba og losar snjósleða en notar lítinn hefðbundinn lyftingabúnað. Á meðan er sýnt hvernig Drago notar vísindin til að ná árangri. Hann notar stera, æfingasvæðið er fullt af vísindamönnum sem nota nýjustu tækni til að mæla framgang hans og hvernig hægt er að gera hann enn sterkari. Með þessu myndmáli er verið að sýna hver er sterki aðilinn og hver er veiki aðilinn bæði í bardaganum og í kalda stríðinu.

Tilvísanir

Bandarískar kvikmyndir
Kvikmyndir frumsýndar 1985

Rocky IV


Carlos Alberto Brenes Jarquín (Masaya, 2 de diciembre de 1884 - Managua, 2 de enero de 1942) fue el presidente de Nicaragua del 9 de junio de 1936 al 1 de enero de 1937.

Fue miembro del Partido Liberal Nacionalista (PLN) y fue instalado como presidente de la república por el Jefe Director de la Guardia Nacional (GN) general Anastasio Somoza García tras un golpe de Estado el 9 de junio de 1936 y le entregó el poder el 1 de enero de 1937.

Luego del golpe de Estado y para guardar las apariencias legales, la Asamblea Legislativa lo eligió Presidente de la República para terminar el período constitucional de Julián Irías Sandres, hasta enero de 1937.

Su predecesor fue Julián Irías, y su sucesor Anastasio Somoza García.

Referencias

Enlaces externos

Gobernantes de Nicaragua
Presidentes de Nicaragua
Fallecidos en Managua

Carlos Alberto Brenes Jarquín


José Vicente Pinto de Alencar da Silva (Crato, 2 de janeiro de 1958) é um prelado brasileiro da Igreja Católica, atual bispo da Diocese de Salgueiro.

Biografia
Nasceu no Sítio Engenho da Serra, localizado no distrito de Santa Fé em Crato, em 2 de janeiro de 1958, o segundo filho do casal Elisa Pinto e Joaquim Vicente da Silva. Concluiu o ensino médio no Colégio Estadual Wilson Gonçalves, em Crato, no ano de 1980.

Em 1981, ingressou no curso de Pedagogia, à época ofertado pela Faculdade de Filosofia do Crato (atual URCA – Universidade Regional do Cariri). Em 1986, ingressou no Seminário São José, em Crato, onde fez a etapa da Propedêutica. Em seguida, foi enviado para Fortaleza, onde cursou Filosofia e Teologia no Instituto Teológico Pastoral do Ceará (ITEP), no antigo Seminário da Prainha. Sua ordenação diaconal ocorreu em 2 de outubro de 1993, e presbiteral em 22 de janeiro de 1994, pelas mãos de Dom Newton Holanda Gurgel.

Entre as funções assumidas, está a de chanceler da Cúria Diocesana, ainda como diácono. Em seu primeiro ano de sacerdócio, foi nomeado vigário paroquial para paróquia Nossa Senhora de Fátima, em Crato. Em 15 de janeiro de 1995, foi transferido para assumir a função de vigário paroquial na Paróquia São José, hoje extinta, e vice-reitor do Seminário Diocesano São José. Em 24 de dezembro de 1995, assumiu a Paróquia São José como administrador e a reitoria do Seminário Diocesano São José, onde permaneceu até o ano de 2002, quando viajou para Roma, a fim de estudar Ciências da Educação, na Pontifícia Universidade Salesiana e Direito Canônico, na Pontifícia Universidade Lateranense.

Ao regressar para a cidade de Crato, em 2008, exerceu o cargo de professor no Seminário São José, e na Faculdade Católica do Cariri, com sede em Crato. Em 2010, assumiu como pároco da Paróquia Nossa Senhora de Fátima, em Crato. Quatro anos depois, foi nomeado vigário-geral da Diocese de Crato, por Dom Fernando Panico, M.S.C., função ainda exercida até a transferência de Dom Gilberto Pastana de Oliveira, até então sexto bispo diocesano de Crato, para a Arquidiocese de São Luís. Nesse ínterim, em março de 2017, tornou-se também pároco da Paróquia Nossa Senhora da Penha e cura da Sé Catedral de Crato, em sucessão a Dom Francisco Edimilson Neves Ferreira, recém-eleito bispo da Diocese de Tianguá.

No dia 20 de julho de 2021, foi eleito pelo Colégio dos Consultores para a função de administrador diocesano, na vacância da Diocese de Crato, até 19 de fevereiro de 2022, quando deu posse ao novo bispo, Dom Frei Magnus Henrique Lopes, O.F.M. Cap.. Em 29 de março de 2023, o Papa Francisco o nomeou como segundo bispo de Salgueiro. Foi consagrado em 3 de junho do mesmo ano na Catedral de Nossa Senhora da Penha da França de Crato, pelo bispo de Crato, Dom Frei Magnus Henrique Lopes, O.F.M. Cap., coadjuvado por Dom Fernando Panico, M.S.C., bispo emérito de Crato e por Dom Gilberto Pastana de Oliveira, arcebispo de São Luís do Maranhão.

Ligações externas

Naturais do Crato (Ceará)
Pedagogos do Ceará
Educadores do Ceará
Alunos da Faculdade Católica de Fortaleza
Alunos da Pontifícia Universidade Salesiana
Alunos da Pontifícia Universidade Lateranense
Bispos de Salgueiro

José Vicente Pinto de Alencar da Silva


الأمير يوسف كمال هو يوسف كمال باشا بن أحمد كمال بن أحمد رفعت بن إبراهيم باشا بن محمد علي باشا. أمير من أسرة محمد علي باشا. رحالة و جغرافى مصري وهو مؤسس مدرسة الفنون الجميلة في العام 1905 وجمعية محبي الفنون الجميلة العام 1924 وشارك في تأسيس الأكاديمية المصرية للفنون بروما.

حياته

جاءت الترجمة الشخصية للأمير يوسف كمال في هذين الكتابين: "صفوة العصر" و "دليل الطبقة الراقية

رحالة
كان شديد الولع باصطياد الوحوش المفترسة وغامر في في سبيل ذلك إلى أفريقيا الجنوبية وبعض بلاد الهند وغيرها واحتفظ بالكثير من جلود فرائسه وبعض رؤوسها المحنطة وكان يقتنيها بقصوره العديدة بالقاهرة والإسكندرية ونجع حمادي مع تماثيل من المرمر ومجموعة من اللوحات النادرة.

جغرافي

لقدكان مغرماً بأحداث التاريخ وجغرافية البلاد ومن هنا أنفق على ترجمة بعض الكتب الفرنسية التي اختارها فنقلت إلى العربية وطبعت على حسابه منها:
 وثائق تاريخية وجغرافية وتجارية عن إفريقيا الشرقية من تأليف مسيو جيان
 المجموعة الكمالية في جغرافية مصر والقارة (13مجلداً)بالعربية والفرنسية
 كتاب بالسفينة حول القارة الأفريقية
 رحلة سياحة في بلاد الهند والتبت الغربية وكشمير1915م.

تقديره للفن
أسس كلية الفنون الجميلة وقدم الكثير من أجل الفن والثقافة خاصةً مجموعة المقتنيات التي ساهم بها لالمتحف الإسلامي وهي عبارة عن آثار وقفية من الثريات ومنابر المساجد والسيوف والمشغولات الذهبية والمصاحف والدروع قدمها تباعاً من أوائل القرن التاسع عشر وحتى عام 1927م وقد حرص على تسجيل كل قطعة مع وصف تفصيلى لكل منها وذكر منشأها وتاريخ صنعها. كما شارك في تأسيس الأكاديمية المصرية للفنون بروما.

ثروته

كان من أغنى أغنياء مصر في عصره في عام 1937م قدر إيرادأملاكه بمائة ألف جنيه وفي عام 1934م قدرت ثروته بحوالي 10 ملايين جنيه وكان في هذا العام أغنى شخصية في مصر بينما في عام 1948م كان يمتلك حوالي 17ألف فدان تدر دخلاً يقدر ب340ألف جنيه في العام.

تقديره للعلم
كما أهدى مجموعة من الطيور المحنطة ورءوس الحيوانات المفترسة من صيده إلى متحف فؤاد الأول الزراعي وبعضها ضم إلى متحف محمد على بالمنيل وأهدى أيضاً آلاف الكتب المصورة عن الطيور والحيوانات إلى دار الكتب المصرية وجامعة فؤاد الأول(جامعة القاهرة الآن) وتضمها حالياً المكتبة المركزية بجامعة القاهرة. وكان ثالث رئيس لجامعة القاهرة.

إنظر أيضا
 الجمعية الجغرافية المصرية
 نادي السيارات

مراجع

باشاوات مصر
الأسرة العلوية

يوسف كمال


Die NBA-Saison 1988/89 war die 43. Spielzeit der National Basketball Association. Sie endete mit einem 4-Spiele-Erfolg der Detroit Pistons gegen die Los Angeles Lakers in den NBA Finals.

Saisonnotizen
 Die Miami Heat und die Charlotte Hornets kamen als 24. und 25. Franchise in die NBA.
 Die Milwaukee Bucks trugen ihr erstes Spiel im Bradley Center aus.
 Die Sacramento Kings trugen ihr erstes Spiel in der ARCO Arena aus.
 Kareem Abdul-Jabbar, der ewige NBA-Punkterekordhalter, spielte seine letzte Saison.
 Der US-Fernsehsender TNT beginnt, Spiele live zu senden.
 Jerry Sloan nahm das Traineramt bei den Utah Jazz an sich, wo er noch 23 Jahre blieb. Dies macht ihn zum Trainer mit der längsten Amtszeit im professionellen US-Sport.

Endstände

 S = Siege, N = Niederlagen, PCT = prozentualer Sieganteil, P = Rückstand auf Divisionsführenden

In Klammern sind die Platzierungen in den Setzlisten der jeweiligen Conference-Playoffs aufgeführt.

NBA-Auszeichnungen
 Most Valuable Player: Magic Johnson, Los Angeles Lakers
 Rookie of the Year: Mitch Richmond, Golden State Warriors
 Defensive Player of the Year: Mark Eaton, Utah Jazz
 Sixth Man of the Year: Eddie Johnson, Phoenix Suns
 Most Improved Player: Kevin Johnson, Phoenix Suns
 Coach of the Year: Cotton Fitzsimmons, Phoenix Suns
 All-NBA First Team:
 F – Karl Malone, Utah Jazz
 F – Charles Barkley, Philadelphia 76ers
 C – Hakeem Olajuwon, Houston Rockets
 G – Michael Jordan, Chicago Bulls
 G – Magic Johnson, Los Angeles Lakers
 All-NBA Second Team:
 F – Tom Chambers, Phoenix Suns
 F – Chris Mullin, Golden State Warriors
 C – Patrick Ewing, New York Knicks
 G – John Stockton, Utah Jazz
 G – Kevin Johnson, Phoenix Suns
 All-NBA Third Team:
 F – Dominique Wilkins, Atlanta Hawks
 F – Terry Cummings, Milwaukee Bucks
 C – Robert Parish, Boston Celtics
 G – Dale Ellis, Seattle SuperSonics
 G – Mark Price, Cleveland Cavaliers
 All-NBA Rookie Team:
 Rik Smits, Indiana Pacers
 Willie Anderson, San Antonio Spurs
 Mitch Richmond, Golden State Warriors
 Charles D. Smith, Los Angeles Clippers
 Hersey Hawkins, Philadelphia 76ers
 NBA All-Defensive First Team:
 Dennis Rodman, Detroit Pistons
 Larry Nance, Cleveland Cavaliers
 Mark Eaton, Utah Jazz
 Michael Jordan, Chicago Bulls
 Joe Dumars, Detroit Pistons
 NBA All-Defensive Second Team:
 Kevin McHale, Boston Celtics
 A. C. Green, Los Angeles Lakers
 Patrick Ewing, New York Knicks
 John Stockton, Utah Jazz
 Alvin Robertson, San Antonio Spurs

Playoffs
In der ersten Runde wurde im Best-of-Five-System gespielt, ab der zweiten Runde dann im Best-Of-Seven-System.

Weblinks
 Die Saison 1988/89 bei basketball-reference.com

NBA-Saison
Basketballsaison 1988/89

NBA 1988/89


طائرات النقل العسكري هي طائرات شحن مخصصة لنقل القوات، الأسلحة والمعدات العسكرية الأخرى لمنطقة العمليات العسكرية، غالبا ما يكون مجال عملها خارج حدود خطوط الطيران التجاري. اشتقت طائرات النقل العسكري أساسا من قاذفات القنابل، واستخدمت طائرات النقل العسكري خلال الحرب العالمية الثانية في إيصال القوات المحمولة جوا وأيضا لحمل الطائرات الشراعية العسكرية. تستطيع بعض طائرات النقل العسكري القيام بعدة أدوار بجانب الشحن التقليدي، مثل عمليات التزود بالوقود في الجو، والهبوط على الممرات غير الممهدة أو التي ما زالت تحت الإنشاء.

طائرات النقل ذات الأجنحة الثابتة النشطة

مراجع

طائرات نقل عسكرية
قوائم الطائرات العسكرية

طائرة نقل عسكرية


Jón Gunnar Árnason (15. maí 1931 - 21. apríl 1989) var íslenskur myndhöggvari og vélsmiður. Jón Gunnar er höfundur fjölda þekktra höggmynda á höfuðborgarsvæðinu en þekktasta verk hans er Sólfar við Sæbraut í Reykjavík.

Jón Gunnar fæddist í Reykjavík og foreldrar hans voru Helga Jónsdóttir og Árni Steinþórsson, bílstjóri og síðar verkstjóri hjá Olíufélaginu hf. Jón Gunnar lauk námi í vélsmíði frá Iðnskólanum í Reykjavík árið 1952 og sótti námskeið í Myndlista- og handíðaskólann og Myndlistaskólann í Reykjavík á árunum 1944-1950. Hann var við nám í Hornsey College of Art í London frá 1965-1967. Jón Gunnar starfaði lengi sem vélsmiður en hóf að starfa sem myndlistamaður á sjötta áratugnum.

Jón Gunnar var einn af stofnendum Myndhöggvarafélagsins í Reykjavík, SÚM-hópsins og Nýlistasafnsins í Reykjavík.

Þekktasta verk Jóns Gunnars er listaverkið Sólfar sem stendur við Sæbraut í Reykjavík. Verkið er frá árinu 1986 og bar sigur úr býtum í samkeppni um útlistaverk sem Íbúasamtök Vesturbæjar í Reykjavík stóðu fyrir í tilefni af 200 ára afmælis Reykjavíkurborgar. Verkið var vígt árið 1990. Á meðal annarra þekktra verka Jóns Gunnars eru Sólarauga (1982) staðsett í Mjódd í Reykjavík, Loft (1981) á lóð Utanríkisráðuneytisins við Rauðarárstíg og Taflmenn (1981) sem voru lengi við útitaflið við Lækjargötu í Reykjavík.

Tilvísanir
Fólk fætt árið 1931
Fólk dáið árið 1989
Íslenskir myndhöggvarar
Íslenskir myndlistarmenn

Jón Gunnar Árnason


Stormfulde højder er en britisk dramafilm fra . Filmen er instrueret af Peter Kosminsky, og har Ralph Fiennes og Juliette Binoche i hovedrollerne. Filmen er baseret på bogen med samme navn fra 1847 af Emily Brontë.

Medvirkende
 Ralph Fiennes som Heathcliff
 Juliette Binoche som Cathy Earnshaw Linton (og senere som Cathy Earnshaw, Cathys datter)
 Jeremy Northam som Hindley Earnshaw
 Simon Shepherd som Edgar Linton
 Sophie Ward som Isabella Linton
 Janet McTeer som Nelly Dean
 Jason Riddington som Hareton Earnshaw
 Simon Ward som Mr. Linton
 Jennifer Daniel som Mrs. Linton
 Paul Geoffrey som Mr. Lockwood
 John Woodvine som Thomas Earnshaw
 Jonathan Firth som Linton Heathcliff
 Sinéad O'Connor som Emily Brontë

Eksterne henvisninger

Britiske film fra 1992
Engelsksprogede film
Dramafilm fra Storbritannien
Film baseret på bøger

Stormfulde højder (film fra 1992)


Frackowiak oder Frąckowiak ist der Familienname folgender Personen:

 Grzegorz Frąckowiak (1911–1943), römisch-katholischer Ordensbruder
 Magdalena Frąckowiak (* 1984), polnisches Model
 Richard Frackowiak (* 1950), britischer Neurologe und Neurowissenschaftler

Frackowiak


Céline Marie Claudette Dion (d. 30 Mart 1968), Kanadalı şarkıcı ve iş insanı. Charlemagne, Québec'te geniş bir ailede doğdu. Menajeri ve gelecekteki eşi René Angélil, Dion'un ilk albümünü finanse etmek için kendi evini ipotek ettirdikten sonra Dion, Fransızca konuşulan ülkelerde çocuk yıldız hâline geldi. Dion'un uluslararası alanda tanınması, 1982 Yamaha Dünya Popüler Şarkı Festivali ile İsviçre adına yarıştığı 1988 Eurovision Şarkı Yarışması'nı kazanmasıyla gerçekleşti. 1980'lerde yayımladığı bir dizi Fransızca albümün ardından Amerika Birleşik Devletleri'nde Epic Records ile anlaştı. 1990'da Unison adını verdiği ilk İngilizce albümünü yayımladıktan sonra Kuzey Amerika'da ve İngilizce konuşulan diğer ülkelerde bilinen bir pop sanatçısı oldu.

1990'larda, Angélil'in de yardımıyla, yayımladığı İngilizce ve Fransızca albümlerle dünya genelinde ünlendi. Falling into You (1996) ve Let's Talk About Love (1997) albümleri, Amerika Birleşik Devletleri'nde elmas sertifika alırken D'eux (1995), tüm zamanların en çok satan Fransızca albümü oldu. Dion ayrıca "The Power of Love", "Think Twice", "Because You Loved Me", "It's All Coming Back to Me Now", "My Heart Will Go On" ve "I'm Your Angel" gibi şarkılarıyla dünya genelinde bir numarada yer aldı. Ancak 1999'da, kariyerine ara verip kanser teşhisi konan eşiyle zaman geçireceğini açıkladı. 2002'de müziğe geri döndü ve Paradise, Nevada'daki The Colosseum at Caesars Palace adlı mekânda düzenlenen A New Day... (2003-07) konserlerini gerçekleştirdi. Bu konserler $385 milyon hasılatla tüm zamanların en başarılı yerleşik gösterisi oldu.

Dion'un müziği rock ve R&B'den gospel müziği ve klasik müziğe uzanan tarzlardan etkilendi. Şarkıları çoğunlukla İngilizce ve Fransızca olan Dion; İspanyolca, İtalyanca, Almanca, Latince, Japonca ve Çince şarkılar da söylemektedir. Albümleri farklı eleştiriler almasına rağmen Dion, pop müziğin en etkili seslerinden biri kabul edilmektedir. Aralarında Yılın Albümü ve Yılın Kaydı'nın da bulunduğu beş Grammy Ödülü kazandı. Amerika Birleşik Devletleri'nde Nielsen SoundScan döneminin en çok satan ikinci kadın sanatçısıdır. Avrupa'da 50 milyondan fazla albüm satması nedeniyle 2003'te Uluslararası Fonogram Endüstrisi Federasyonu tarafından onurlandırıldı. Dünya genelinde sattığı 200 milyondan fazla kayıt ile hâlen en çok satan Kanadalı sanatçı ve tüm zamanların en çok satan sanatçılarından biri konumundadır.

Hayatı ve kariyeri

2011-14: Celine, Sans attendre ve Loved Me Back to Life
"Parler à mon père" (Talk to My Father), Celine Dion'un 5 Kasım 2012'de çıkan Fransızca albümü Sans attendre'den ilk single.

"Parler à mon père" Jacques Vénéruso ve şarkının ortak yapımcısı olan Patrick Hampartzoumian tarafından yazıldı. Radyo premiyeri 2 Temmuz 2012'de yapılan şarkı, aynı gün Fransızca konuşan ülkelerde dijital single olarak iTunes üzerinden satışa çıktı. Vénéruso daha önce de Celine Dion ile çalışmıştı. Prodüktörlüğünü yaptığı diğer şarkılar: "Sous le vent," "Tout l'or des hommes" ve "Je ne vous oublie pas".

Celine Dion, 2012 yılında aynı zamanda bir İngilizce albüm çıkardı. Fransızca albümden 1 ay sonra çıkan bu albümün yarısı Celine Dion'un kapalı gişi Las Vegas konserlerinde seslendirdiği şarkıların stüdyo versiyonlarından; diğer bölümü ise yeni şarkılardan oluşur. İngilizce albümün adı "Water And a Flame" olarak açıklandı.

Diskografi

Fransızca stüdyo albümleri
La voix du bon Dieu (1981)
Céline Dion chante Noël (1981)
Tellement j'ai d'amour... (1982)
Les chemins de ma maison (1983)
Chants et contes de Noël (1983)
Mélanie (1984)
C'est pour toi (1985)
Incognito (1987)
Dion chante Plamondon (1991)
D'eux (1995)
S'il suffisait d'aimer (1998)
1 fille & 4 types (2003)
D'elles (2007)
Sans attendre (2012)
Encore un soir (2016)

İngilizce stüdyo albümleri
Unison (1990)
Celine Dion (1992)
The Colour of My Love (1993)
Falling into You (1996)
Let's Talk About Love (1997)
These Are Special Times (1998)
A New Day Has Come (2002)
One Heart (2003)
Miracle (2004)
Taking Chances (2007)
Loved Me Back to Life (2013)

Turneler
 1983/1984: Les chemins de ma maison tournée
 1985: C'est pour toi tournée
 1988: Incognito tournée
 1991: Unison Tour
 1992: Celine Dion Tour
 1994/1995: The Colour of My Love Tour
 1995: D'eux Tour
 1996/1997: Falling into You Tour
 1998/1999: Let's Talk About Love Tour
 2003/2007: A New Day...
 2008/2009: Taking Chances Tour
 2011/2014: Celine (Residency Show)

Filmografi
 Touched by an Angel
 The Nanny
 All My Children
 La fureur de Céline
 Des fleurs sur la neige
 Quest for Camelot - Juliana (şarkı bölümü)
 Céline sur les Plaines
 Celine: Through the Eyes of the World
 Sur la piste du Marsupilami
 Muppets Most Wanted

Kaynakça

Dış bağlantılar

 AllMusic'te [ Celine Dion]
 Billboard.com'da [ Celine Dion]

|}

Yaşayan insanlar

1968 doğumlular
Quebec doğumlu şarkıcılar
Quebec doğumlu iş insanları
Quebecli Fransızlar
20. yüzyılda Kanadalı şarkıcılar
21. yüzyılda Kanadalı şarkıcılar
Balad müzisyenleri
Kanadalı Roma Katolikleri
Kanadalı dans müzisyenleri
Kanadalı hayırseverler
Kanadalı sopranolar
Kanadalı kadın seslendirme sanatçıları
Kanadalı kadın pop şarkıcıları
Kanadalı kadın şarkıcılar
Kanadalı pop şarkıcıları
Kanadalı çocuk şarkıcılar
Kanadalı besteciler
Kanadalı pop piyanisteri
Kanadalı soft rock müzisyenleri
Kanadalı soul şarkıcıları
Fransız asıllı Kanadalılar
1988 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Eurovision Şarkı Yarışması birincileri
İsviçre'nin Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Grammy Ödülü sahipleri
Ivor Novello Ödülü sahipleri
Juno Ödülü sahipleri
Légion d'honneur şövalyeleri
Ordre des Arts et des Lettres şövalyeleri
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
Columbia Records sanatçıları
Epic Records sanatçıları
Pop rock şarkıcıları
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
20. yüzyıl kadın şarkıcıları
En İyi Pop Vokal Albüm Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Albümü Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Kaydı Grammy Ödülü sahipleri

Céline Dion


Phyllophaga é um gênero muito grande (mais de 900 espécies) de escaravelhos do Novo Mundo na subfamília Melolonthinae. Nomes comuns para este gênero e muitos outros gêneros relacionados na subfamília Melolonthinae são: "besouro de maio" e "besouro de junho" ("june bug").

Descrição
Eles variam em tamanho de 12 a 35 mm (0,47 a 1,38 pol.) e são de cor preta ou marrom-avermelhada, sem marcas proeminentes e, frequentemente, bastante peludos na região ventral. Esses besouros são noturnos, atraídos por luzes em grande número.

Etimologia
O nome genérico é derivado das palavras gregas phyllon (φυλλον), que significa "folha", e fagos (φαγος), que significa "comedor", com uma desinência de plural.

Leitura adicional
 Dillon, Elizabeth S., and Dillon, Lawrence (1961). A Manual of Common Beetles of Eastern North America. Evanston, Illinois: Row, Peterson, and Company.
 Evans,  Arthur W. Generic Guide to New World Scarabs—subfamily Melolonthinae
 Haarstad, John A. Insects of Cedar Creek, Minnesota
 Smith, A. B. T. 2003. Checklist of the Scarabaeoidea of the Nearctic Realm. Version 3. Electronically published, Lincoln, Nebraska. 74 pp, available here.
 White, Richard E. (1998). Beetles : A Field Guide to the Beetles of North America. Boston: Houghton Mifflin. .

Ligações externas
 Phyllophaga spp.

Escarabeídeos

Phyllophaga


Alice Regnault – nombre de nacimiento : Augustine-Alexandrine Toulet – (5 de febrero de 1849 - 12 de julio de 1931), fue una actriz de teatro francesa y la esposa del escritor francés Octave Mirbeau.

La modesta y breve carrera teatral de Alice Regnault debutó en el año 1871. No tenía mucho talento, pero su belleza es una explicación suficiente de unos éxitos, teatrales y galantes. Como cortesana parisina, ganó mucho dinero. Se retiró prematuramente en 1881. Durante poco tiempo trabajó como periodista en Le Gaulois, bajo el seudónimo de Mitaine de Soie. También publicó dos novelas mediocres, Mademoiselle Pomme (1886) y La Famille Carmettes (1888).

Su celebridad se debe principalmente a su matrimonio, en mayo de 1887, en Londres, con el periodista y novelista francés Octave Mirbeau. Después de 33 años de vida conyugal, Alice Regnault traicionó la memoria del gran escritor libertario, antimilitarista y pacifista unos días después de su muerte, en el año 1917: en un periódico, Le Petit Parisien, publicó un falso « Testamento político de Octave Mirbeau », escrito en realidad por el periodista Gustave Hervé, que, después de haber sido un socialista antimilitarista, se convirtió en ultranacionalista cuando empezó la guerra. El dramaturgo Sacha Guitry, que conocía bien y admiraba mucho a Mirbeau, recuerda esta traición en su comedia de 1923, Un sujet de roman, inspirada en Alice y Octave Mirbeau.

Bibliografía

 Pierre Michel, Alice Regnault, épouse Mirbeau, À l'écart, 1994.
 Gabrielle Houbre, Le Livre des courtisanes, Tallandier, 2006, p. 230-232 y 556-558.

Enlaces externos

 « Alice Regnault », en el Dictionnaire Octave Mirbeau.
 Pierre Michel, « Mirbeau et l'affaire Gyp », Littératures'', n° 26, 1992, p. 201-219.

Actores de teatro de Francia
Actores del siglo XIX
Octave Mirbeau
Nacidos en París
Fallecidos en Isla de Francia

Alice Regnault


أوتو شتيرن   هو عالم، ولد بتاريخ 17 فبراير 1888 بمدينة سوهرو في (سيليسيا العليا)؛ فيزيائي ألماني والحائز على جائزة نوبل للفيزياء في 1943، توفي بتاريخ 17 أغسطس 1969 في بيركلي) بكاليفورنيا.

السيرة الذاتية

درس شتيرن الكيمياء الفيزيائية في جامعة بريسلو من سنة 1906 حتي 1912، السنة التي حصل فيها على دكتوراه، وفيها أيضا انتقل إلى براغ للانضمام إلى ألبرت أينشتاين في الجامعة. اين تبعه حين غادر في العام التالي (1913) ليأخذ منصب أستاذ في الفيزياء بالمدرسة متعددة التقنيات بزيوريخ. في عام 1914 تابع ابحاثه في فرانكفورت وحصل على التأهيل في الكيمياء الفيزيائية في 1915. في عام 1921، أصبح شتيرن أستاذ مساعد في الفيزياء التجريبية بجامعة روستوك في عام 1923 وأصبح أستاذ محاضرا ومديرا للمعهد الكيمياء الفيزيائية بجامعة هامبورغ.

نظرا لأصوله اليهودية، استقال من منصبه في هامبورغ 1933، وأصبح استاذا للفزياء في معهد كارنيجي للتكنولوجيا في بيتسبرغ. ليتقاعد في عام 1945 ويستتقر في كاليفورنيا، حيث حصل على تمييز خاص بتسميته كأستاذ فخري في جامعة كاليفورنيا في بيركلي.

نتاجه العلمي

كان شتيرن مجرب لا يضاهى، وساهم في تطوير التنضيد عن طريق القذف النووي، اكتشاف تكميم الدوران مغزلي (مع والتر غرلاخ في 1922، انظر تجربة شتيرن-غرلاخ)، بقياس اللحظة المغناطيسية للذراة، حتى يدلل على طبيعة الذرات والأجزاء الموجية واكتشاف اللحظة المغناطيسية للبروتون. تلقى 1943 جائزة نوبل للفيزياء لمساهماته في تطوير التنضيد بالقذف النووي واكتشافه للحظة المغناطيسية للبروتون.

في معادلة شتيرن - فولمر الذي وضعها بالتعاون مع ماكس فولمر الباحث في معهد الكيمياء الفيزيائية في برلين.

روابط خارجية

مراجع

أساتذة جامعة كاليفورنيا في بركلي
أشخاص من مقاطعة سيليزيا
أعضاء الجمعية الفلسفية الأمريكية
أعضاء هيئة تدريس المعهد الفدرالي السويسري للتكنولوجيا في زيورخ
أعضاء هيئة تدريس جامعة روستوك
أعضاء هيئة تدريس جامعة كارنيغي ميلون
أعضاء هيئة تدريس جامعة هامبورغ
ألمان نالوا جائزة نوبل
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو جامعة بريسلاو
خريجو جامعة غوته في فرانكفورت
علماء الفيزياء التجريبية
فيزيائيو القرن 20
فيزيائيون ألمان
فيزيائيون ألمان في القرن 20
فيزيائيون أمريكيون
فيزيائيون يهود
مواليد 1888
وفيات 1969
يهود ألمان هاجروا للولايات المتحدة هربا من النازية
يهود حازوا جائزة نوبل

أوتو شتيرن


L'hôtel de la Caisse d'épargne est un bâtiment du début du  situé à Vannes, en France. Il est recensé à l'Inventaire général du patrimoine culturel.

Situation et accès
L'édifice est situé au  de la place de la République, à l'ouest du centre-ville Vannes, et plus largement au sud du département du Morbihan.

Histoire

Fondation

L'édifice est élevé selon les plans de Joseph Caubert de Cléry dressés en 1909. Les travaux de construction débutent en  de cette année.

Inauguration et installation
La cérémonie d'inauguration a lieu le , dans la matinée, en présence du sous-secrétaire d'État à la Marine, Henry Chéron, venu en voyage officiel dans cette ville. Ce dernier y discourt sur la nécessité de la prévoyance et la loi des retraites. La cérémonie est couplée aux trois jours de festivités à l'occasion du Grand concours de gymnastique — entamées l'avant-veille. Les bureaux de la Caisse d'épargne sont transférés dans le nouvel hôtel le .

Structure
L'édifice est construit en granite de Saint-Nolff ou d'Elven taillé à Vannes d'après le souhait de l'architecte. Le bâtiment s'élève sur trois niveaux et la façade principale se compose de cinq travées symétriques. Les différents éléments en saillie de couleur beige voire grège viennent s'incruster dans un nu de façade blanc. Un perron de six marches permet l'ascension au rez-de-chaussée surélevé et dont la porte d'entrée est surmonté d'un cartouche avec l'inscription de la date « 1910 ». Au premier étage, les fenêtres sont devancées par des balcons galbés de couleur noire. Au deuxième étage, la toiture est percées de trois lucarnes : une centrale avec un fronton courbé et deux à ses côtés en œils-de-bœuf. La fenêtre centrale du premier étage est surmontée de l'inscription en lettres dorées de la raison sociale « CAISSE D'EPARGNE ».

Statut patrimonial et juridique
Le bâtiment fait l'objet d'un recensement dans l'Inventaire général du patrimoine culturel, en tant que propriété privée. L'enquête ou le dernier récolement est effectué en 2007. Par ailleurs, la place de la République sur laquelle se trouve l'hôtel fait également l'objet d'un recensement.

Références

Annexes

Articles connexes
 Place de la République (Vannes)
 Hôtel de ville de Vannes

Liens externes

Bâtiment à Vannes
Vannes
Architecture du XXe siècle en Bretagne

Hôtel de la Caisse d'épargne de Vannes


Bir havza bir nehir ya da göl havzası, nehrin kaynağı ve sonlandığı yer arasında kalan ve nehre su veren tüm alanı kapsamaktadır.
 Havza, Samsun, Samsun ili ilçesi
 Havza (yayın), televizyonlarda müstehcen bazı içeriklerin yayınına izin verilen dönüm noktası saati

Havza (anlam ayrımı)


Freddy Got Fingered (Freddy el colgao en España y Fuera de casa en Hispanoamérica) es una película estadouniense de comedia de 2001 dirigida, coescrita y protagonizada por Tom Green. El filme sigue a Green como Gordon "Gord" Brody, un vago de 28 años que aspira a convertirse en un caricaturista profesional. La historia del filme se asemeja a los esfuerzos de Green cuando era joven para lograr televisar su show, que se convertiría más adelante en The Tom Green Show, transmitido por MTV.

Argumento
La película sigue al caricaturista desempleado de 28 años Gordon "Gord" Brody, quien persigue su ambición de toda la vida de obtener un contrato para una serie animada de televisión. Brody se encamina a Hollywood y subsecuentemente consigue un trabajo en una fábrica de sándwiches de queso. Gord logra hablar con Dave Davidson, el director ejecutivo de un gran estudio de animación, y le muestra sus dibujos; a pesar de notar que los dibujos son "bastante buenos", Davidson desengaña la idea de Gord de un "Gato de Rayos-X", declarándolo "jodidamente estúpido".

Gord, descorazonado, renuncia a su empleo y vuelve a casa de sus padres, molestando a su padre Jim.

Reparto

Crítica
El filme fue duramente criticado al momento de su lanzamiento, con muchos considerándolo uno de los peores filmes de todos los tiempos. Ganó cinco Premios Golden Raspberry (los anti-Óscar) de ocho nominaciones, así como el Premio de la Dallas-Fort Worth Film Critics Association a la Peor película. El crítico Roger Ebert le dio en una review de cero estrellas de cuatro. El filme adquirió el estatus de culto y eventualmente recibió mejores críticas, más notablemente por el New York Times, Metacritic, IFC.com y Splitsider. A pesar de fallar con las ventas en taquilla, el filme se volvió un éxito financiero al vender millones de copias en DVD.

Referencias

Enlaces externos
 Freddy Got Fingered en Internet Movie Database

Peor película del año
Películas de Estados Unidos
Películas ambientadas en Pakistán

Freddy Got Fingered


Akçaağaç ya da Acer, genellikle akçaağaç olarak bilinen ağaçların ve çalı'ların bir cinsidir. Cins, Sapindaceae familyasına yerleştirilir. Çoğu Asya'ya özgü olan yaklaşık 132 tür vardır, ayrıca Avrupa, kuzey Afrika ve Kuzey Amerika'da bir miktar vardır. Yalnızca bir tür, Acer laurinum, Güney Yarımküre'ye kadar uzanır. Türkiye'de Ova akçaağacı , Çınar yapraklı akçaağaç , Dağ akçaağacı , Beşparmak akçaağaç , Toros akçaağacı , Doğu akçaağacı , Tatar akçaağacı , Kayın gövdeli akçaağaç , Gürgen yapraklı akçaağaç gibi türler doğal olarak yetişir. Kırmızı akçaağaç , Japon akçaağacı, Şeker Akçaağacı ve  Dişbudak yapraklı akçaağaç gibi türler park ve bahçelerde peyzaj amaçlı kullanılır.

Cinsin tip türü, Avrupa'daki en yaygın akçaağaç türü olan Acer pseudoplatanus, çınar yapraklı akçaağacıdır. Akçaağaçların genellikle kolayca tanınabilir avuç içi (ing:palmate) yaprakları (Acer negundo bir istisnadır) ve ayırt edici kanatlı meyve'leri vardır.
Akçaağaçların en yakın akrabaları at kestanesi'dir.
Akçaağaç şurubu bazı akçaağaç türlerinin özsuyundan yapılır.

Fosil kaydı
"Akçaağaç" cinsinin bilinen en eski kesin temsilcisi fosil, Kuzey Amerika/Asya Ayrımları için tanımlandı

Morfolojik özellikleri

Çoğunlukla kışın yaprağını döken ağaç ve ağaççık halinde odunsu bitkilerdir. Sürgünlerde karşılıklı olarak yer alan tomurcuklar ya kiremitvari dizilen pullar veya dışarıdan görülen iki pul ile örtülmüştür. Uzun saplı yapraklar basit, loplu veya tüysüdür. Yapraklar bazılarında sapından koparılınca süt çıkar.

Çiçekler erdişi veya bir evciklidir. Kısa sürgünlerde dik duran veya aşağı sarkan salkım, mürekkep salkım vaziyetinde yer alırlar. Çanak ve taç yapraklar çoğunlukla 5 parçalıdır. Bazen taç yaprak hiç yoktur. Stamen 4-8 kadar fakat genellikle 8 tanedir. Ovaryum iki gözlüdür. Genellikle 2 ender olarak da 3 nuks (kanatlı meyve) gelişir. Bir tür hariç (şeker akçaağacı - Acer saccharum) diğerlerinde çimlenme epigeiktir.

Gövdelerinin genç yaşlarda düzgün pürüzsüz, sonraları derin çatlaklı levhalar halinde parçalanmış kabukları vardır. Birçoğu yaz sürgünü yapar. Sonbaharda yedek madde olarak nişasta depo ederler. Sürgünlerin uçlarında nişasta, tanen, şekerli madde salan türler vardır.

Odun yapısı ve kullanımı

Kerestesi sarı ya da pembe beyaz renkli, parlak ve dağınık gözenekli olan akçaağaçların odunları genellikle ağır, beyaz ve serttir. Yarıldığı zaman basit geçitli dağınık iletim boruları, en fazla 4 sıra halinde uzanan parlak özışınları göze çarpar. Bazılarında öz odun koyu renkte ve belirgin, bazılarında ise farksızdır.

Başta tornacılık olmak üzere değişik amaçlar için kullanılan odunlarından başka bazı türlerin besi suyundan özel şuruplar yapılmaktadır.

Ekolojik istekleri

Işık ihtiyaçları yüksektir. Ancak yarıgölge şartlarında da yetişebilmektedirler. Genellikle iyi drene edilebilen, organik maddece zengin ve killi topraklarda iyi yetişir. Akçaağaçlar tohumla, çelik, kalem ve göz aşılarıyla çoğatılabilmektedir. Tohumla çoğaltmada ekimden önce tohumun tabi olacağı işlemler çok değişiktir. Yalnızca dişbudak yapraklı akçaağaç (Acer negundo) türünün tohumunda herhangi bir çimlenme engeli yoktur.

Her mevsimde ayrı bir renk alan yaprakları, bazılarının göz alıcı çiçek ve meyvelerinden dolayı park ve bahçelerde yetiştirilirler.

Dağılımı

Akçaağaçlar dünyanın tropik bölgeleri dışında kalan birçok yerinde Asya, Avrupa, Kuzey Afrika ve Kuzey Amerika' da doğal yayılış gösteren çok sayıda türe sahiptir.

Galeri

Türler
 Himalaya akçaağacı (Acer acuminatum)
 Geniş akçaağaç (Acer amplum)
 Sivri yapraklı akçaağaç (Acer argutum)
 Florida akçaağacı (Acer barbatum)
 Asya akçaağacı (Acer barbinerve)
 Çin akçaağacı (Acer buergerianum)
 Acer caesium
 Acer calcaratum
 Campbell akçaağacı (Acer campbellii)
 Ova akçaağacı (Acer campestre) Türkiye.
 Kırmızı çizgili akçaağaç (Acer capillipes)
 Beşparmak akçaağaç (Acer cappadocicum) Türkiye.
 Gürgen yapraklı akçaağaç (Acer carpinifolium)
 Acer caudatum
 Asma yapraklı akçaağaç (Acer circinatum)
 Sarmaşık yapraklı akçaağaç (Acer cissifolium)
 Meşin yapraklı akçaağaç (Acer coriaceifolium)
 Alıç yapraklı akçaağaç (Acer crataegifolium)
 David akçaağacı (Acer davidii)
 Devil akçaaağacı (Acer diabolicum)
 Ihlamur yapraklı akçaağaç (Acer distylum)
 Acer elegantulum
 Faber akçaağacı (Acer fabri)
 Yelpaze yapraklı akçaağaç (Acer flabellatum)
 Forrest akçaağacı (Acer forrestii)
 Girald akçaağacı (Acer giraldii)
 Kayalık dağı akçaağacı (Acer glabrum)
 İspanya akçaağacı (Acer granatense)
 Büyük dişli akçaağaç (Acer grandidentatum)
 Kağıt kabuklu akçaağaç (Acer griseum)
 Yunan akçaağacı (Acer heldreichii)
 Henry akçaağacı (Acer henryi)
 Hers akçaağacı (Acer hersii)
 Toros akçaağacı (Acer hyrcanum) Türkiye.
 Dolunay akçaağacı (Acer japonicum)
 Düz kabuklu akçaağaç (Acer laevigatum)
 Defne yapraklı akçaağaç (Acer laurinum)
 Acer laxiflorum
 Beyaz kabuklu akçaağaç (Acer leucoderme)
 Lobel akçaağacı (Acer lobelii)
 Acer longipes
 Büyük yapraklı akçaağaç (Acer macrophyllum)
 Mançurya akçaağacı (Acer mandshuricum)
 Nikko akçaağacı (Acer maximowiczianum)
 Maximowicz akçaağacı (Acer maximowiczii)
 Bahçe akçaağacı (Acer micranthum)
 Miyabe akçaağacı (Acer miyabei)
 Boyalı akçaağaç (Acer mono)
 Fransız akçaağacı (Acer monspessulanum) Türkiye.
 Dişbudak yapraklı akçaağaç (Acer negundo)
 Kara akçaağaç (Acer nigrum)
 Herdemyeşil akçaağaç (Acer oblongum)
 Kıbrıs akçaağacı (Acer obtusifolium)
 Oliver akçaağacı (Acer oliverianum)
 Kartopu yapraklı akçaağaç (Acer opalus) Türkiye.
 Japon akçaağacı (Acer palmatum)
 Pax akçaağacı (Acer paxii)
 Acer pectinatum
 Çizgili akçaağaç (Acer pensylvanicum)
 Acer pentaphyllum
 Çınar yapraklı akçaağaç (Acer platanoides) Türkiye.
 Dağ akçaağacı (Acer pseudoplatanus)
 Kore akçaağacı (Acer pseudosiebolianum)
 Acer pycnanthum
 Beşloplu akçaağaç (Acer quinquelobium) Türkiye.
 Acer robustum
 Acer rotundilobum
 Acer rubescens
 Kırmızı akçaağaç (Acer rubrum)
 Boz akçaağaç (Acer rufinerve)
 Gümüş akçaağacı (Acer saccharinum)
 Şeker akçaağacı (Acer saccharum)
 Doğu akçaağacı (Acer sempervirens) Türkiye
 Yeşil dolunay akçaağacı (Acer shirasawanum)
 Siebold akçaağacı (Acer sieboldianum)
 Sıkkım akçaağacı (Acer sikkimense)
 Acer sinense
 Acer skutchii
 Su akçaağacı (Acer spicatum)
 Huş yapraklı akçaağaç (Acer stachyophyllum)
 Acer sterculiaceum
 Acer syriacum
 Tatar akçaağacı (Acer tataricum) Türkiye.
 Acer tegmentosum
 Tonkin akçaağacı (Acer tonkinense)
 Kayın gövdeli akçaağaç (Acer trautvetteri) Türkiye.
 Üç çiçekli akçaağaç (Acer triflorum)
 Acer truncatum
 Acer tschonoski
 Acer tsinglingensis
 Türkistan akçaağacı (Acer turkestanicum)
 Acer ukurunduense
 Acer undulatum Türkiye.
 İran akçaağacı (Acer velutinum)
 Wilson akçaağacı (Acer wilsonii)
 Acer yangbiense

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20090307050849/http://www.massmaple.org/treeID.html
 http://maple-trees.com/

Kaynakça

Ağaçlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
Acer

Akçaağaç


An Schoenus laevinux in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jisaburo Ohwi. An Schoenus laevinux in nahilalakip ha genus nga Schoenus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenus

Schoenus laevinux


A Delfingen Industry é um fornecedor automotivo global especializado em soluções de proteção de rede a bordo e tubos técnicos para transferência de fluidos, comercializando seus produtos para fabricantes automotivos, fabricantes de equipamentos e industriais. A Delfingen está presente em 4 continentes com mais de trinta estabelecimentos, incluindo 23 locais de produção e 9 centros de P&D. A empresa tem mais de 3.800 funcionários  .

A Delfingen Industry é uma multinacional francesa listada na Bolsa de Valores de Paris ( Euronext Growth )  . Sua sede está localizada em Anteuil, no departamento de Doubs .

Fabricantes de automóveis da França
Multinacionais da França

Delfingen