Humiria balsamifera est une espèce sud-américaine d'arbre de la famille des Humiriaceae (anciennement des Linaceae). Il s'agit de l'espèce type du genre Humiria Aubl.. Cette espèce comprend plusieurs taxons infra-spécifiques, dont plusieurs endémiques.

Dénominations
Le nom Humiria provient du nom vernaculaire Garipon : Houmiri.

En Guyane il est connu sous les noms de Bois rouge, Houmiri, Houmiri baumier, Gommier de montagne, Bois à flambeau, Triane, Bois d'encens, Balata (Créole), Umiri (Portugais), Weli (Wayãpi), Psum (forme arbustive poussant sur les inselbergs), Umeg (Palikur), Booga-Bita, Aneichi oudou, Houmiri oudou (Nenge tongo), Tauroniro, Houmiri (Garipon), Touri (Coussari).

On l'appelle Blakberrie, Blakka berrie, Blakkabene, Basra bolletrie, Basterd bolletrie, Wane, Merie (Sranan tongo), Bakabe-ie, Bhoso, Kiesie-ma (Saramaka), Tawaanroe, Tawanangro, Tawa-raanroe (Arawak), Meerie, Merie (Karib) au Suriname, ou encore Bastard Bulletwood, Tabaniro au Guyana, Oloroso en Colombie, Mirim, Couramira, Turanira au Brésil, Tauroniro, Umiri en Anglais, Umiry de casca cheirosa (Brésil amazonien), Umiri balsamo, Omiry, Homiry, Umery.

Au Venezuela, on nomme Midi ou Niña la sous-espèce Humiria balsamifera var. subsessilis (Urb.) Cuatrec., et Nina la sous-espèce Humiria balsamifera var. laurina (Urb.) Cuatrec..

Description
Humiria balsamifera est un arbuste ou un arbre moyen à grand, haut de  atteignant la canopée.
Le tronc peut porter de petits contreforts épais.
Le houppier est de forme et de taille très variables.
L'écorce est de couleur brun foncé, profondément fissurée longitudinalement.
Les jeunes rameaux sont glabres, plus ou moins anguleux ou ailés.
Les branches plus âgées sont cylindriques, grises, glabres ou quelque peu pubescentes, couvertes de poils gris et doux.

Le bois est de couleur brun violacé, assez lourd (densité : 0,79 à 0,88), à grain moyen. Les vaisseaux sont denses (), de taille moyenne (), avec des perforations en grilles (10 à 25 échelons).
Le parenchyme est rare, cristallifère, essentiellement juxtavasculaire.

Les pétioles sont presque absents (sub-sessiles).
Le limbe mesure généralement  (parfois plus petit : ), est de forme et de taille variables (de oblong-obovale ou linéaire-elliptique atténué chez les jeunes arbres à spatulés chez les arbres plus âgés), à base auriculée, amplexicaule chez les jeunes arbres puis s'atténuant pour les arbres plus âgés (parfois ou brusquement décurrent en un pétiole long de ), et l'apex acuminé ou souvent émarginé chez les arbres plus âgés.
Les feuilles sont distiques, glabres, parfois poilues sur la nervure médiane abaxiale, cartacées ou coriaces et glanduleuses près de la marge inférieure.
La face inférieure est terne, brun rougeâtre, nettement nervurée.
La face supérieure est souvent maculée de jaune-vert sur fond sombre, légèrement nervurée, et rarement légèrement hirtelleuse.

Les inflorescences sont de petits ou grands panicules cymeux, blanc brillant ou blanc verdâtre généralement voyants, axillaires ou terminaux, dressés, plusieurs fois ramifiés dichotomiques, longs de , constitués de jusqu'à 60 fleurs.
Les pédoncules sont ailés ou anguleux (carrés à fortement triangulaires), glabres ou poilus, longs de  (2-3 fois plus long que les ramifications).
Les bractées triangulaires, aiguës, persistantes, glabres, entières, longues de .
Les pédicelles sont glabres, longs de , avec une articulation peu en dessous du calice.

Les fleurs sont de couleur blanche, avec des boutons ne dépassant pas  de long. Les sépales sont longs de  (3-4 fois plus courts que la corolle), épais, glabres ou ciliés, de forme orbiculaire arrondie, obtus ou aigus, à base connée (parfois presque libres), subimbriqués. Les pétales sont longs de , de forme lancéolée, atténuée au sommet, obtuse ou aiguë, à marge membraneuse, glabres ou courtement poilus sur la nervure médiane. La nervure médiane et les 2 nervures latérales sont bien visibles. Les étamines sont à peu près toutes de même longueur (), monadelphes, avec des filets densément frangés de minuscules poils glanduleux, connés jusqu'au milieu (parfois jusqu'à 1/3-2/3 de leur longueur) en un tube staminal glabre, légèrement renflé.
Les anthères sont de forme lancéolée-ovale avec le connectif bien développé.
Le disque est bien visible, avec 10 lobes à peu près simples ou bifides.
L'ovaire est glabre (cilié uniquement à l'insertion du style), de forme globuleuse à obovoïde, légèrement cannelée.
Le style est généralement pentagonal, long de , parfois glabre, mais le plus souvent poilu dans sa moitié inférieure, ou juste en dessous du sommet.

Les grains de pollen d'Humiria balsamifera varient selon les variétés (réticulé, psilé, perforé, etc.).

Les fruits sont de petites drupes, obovoïdes, glabres, de , lisses ou verruqueuses, de forme ellipsoïde-oblongue à obovoïde, contenant un noyau obovoïde.

Taxons infra-spécifiques
Notons qu'il existe occasionnellement des formes intermédiaires entre les variétés d'Humiria balsamifera, et que leur nombre pourrait considérablement réduire suite d'examens plus approfondis. Le complexe Humiria balsamifera a été étudié d'un point de vue morphométrique et correspondrait à un complexe d'espèces.

Selon  :
 Humiria balsamifera var. balsamifera - arbre bien développé haut de  en forêt, ou plus souvent un arbuste haut de  dans la savane, produisant des drupes comestibles noires et juteuses à maturité.
 Humiria balsamifera var. coriacea Cuatrec. - petit arbre ou arbuste haut de , aux jeunes branches pubérulentes, velues ou glabrées. Les feuilles sont petites (), coriaces rigides, glabres, de forme obovale ou obovale-elliptique, obtuse, plutôt arrondie et souvent émarginées et mucronées à l'apex, brièvement atténuées à la base en un pétiole ailé long de . La nervure médiane est légèrement visible ou saillante sur la face supérieure, proéminente sur la face inférieure, et les nervures secondaires saillantes. La texture rigide et sclérophylle ainsi que la taille et la forme des feuilles est la particularité de cette variété.
 Humiria balsamifera var. floribunda (C.Mart.) Cuatrec. - arbre ou arbuste haut de , produisant des fruits comestibles, juteux, noirs.
 Humiria balsamifera var. guaiquinimana Cuatrec. - arbre ou arbuste bas atteignant  de haut. Les jeunes rameaux sont hirtelleux, devenant rapidement glabres. Les feuilles sont rigides, épaisses, de forme suborbiculaire ou suborbiculaire-elliptique, subsessiles, arrondies ou très obtuses, souvent rétuses, émarginées et mucronées à l'apex, soudainement atténuées à brièvement cunéiformes-pétiolées à la base.
 Humiria balsamifera var. guianensis (Benth.) Cuatrec. - arbuste ou un petit arbre. Les feuilles sont de forme obovale, ovale ou elliptique, soudainement contractées au-dessus de la base en un pseudopétiole long et étroit (caractéristique la plus distinctive de cette variété, mais que l'on retrouve plus ou moins dans les variétés floribunda, laurina etc.).
 Humiria balsamifera var. iluana Cuatrec. - arbuste buissonnant haut de . Les feuilles sont petites, coriaces, rigides, de forme obovale-elliptique, glabres, ± atténuées et obtuses, émarginées ou mucronées à l'apex, cunéiformes à la base. Elle ressemble à la variété coriacea mais diffère principalement par ses pétales hirtelleux.
 Humiria balsamifera var. imbaimadaiensis Cuatrec. - arbuste bas à rameaux glabres et feuilles épaisses, rigides, largement sessiles. Les fleurs sont de couleur blanc verdâtre. Les fruits sont de forme oblongue, ellipsoïde, longue d'environ .
 Humiria balsamifera var. laurina (Urb.) Cuatrec. - arbuste bas et tentaculaire, haut de  (rarement un arbre). Les limbes sont de forme elliptiques-oblongs, contractés à la base en un long pétiole. Les rameaux sont généralement glabres. Les fruits noir violacé sont comestibles.
 Humiria balsamifera var. minarum Cuatrec.
 Humiria balsamifera var. parvifolia (A.Juss.) Cuatrec.
 Humiria balsamifera var. pilosa (Steyerm.) Cuatrec. - arbuste ou un arbre haut de . Les feuilles sont rigides, coriaces, de forme elliptique ou oblongue-elliptique, hirtelleuses sur la face abaxial, au moins sur la nervure médiane. Les jeunes rameaux et inflorescences sont hirtelleux. Les fleurs sont de couleur blanc verdâtre.
 Humiria balsamifera var. savannarum (Gleason) Cuatrec. - arbuste bas de . Ses feuilles sont étroites, oblongues, généralement de forme étroite-lancéolée à apex émoussé et à base cunéiforme, sessiles ou à pétiole court (jusqu'à ).
 Humiria balsamifera var. stenocarpa Cuatrec. - arbuste ou un arbre bas de , ressemblant à la variété coriacea, mais s'en différenciant par ses feuilles plus fines et plus atténuées, et ses fruits plus étroits, avec un endocarpe mince et oblong obtus aux deux extrémités, mesurant .
 Humiria balsamifera var. subsessilis (Urb.) Cuatrec. - arbre petit ou moyen (haut de ) ou arbuste tentaculaire ().

Répartition
Humiria balsamifera est présente de la Colombie, au Brésil, en passant par le Pérou, le Venezuela, le Guyana, le Suriname et la Guyane.

Taxons infra-spécifiques
 Humiria balsamifera var. balsamifera est présent de la Colombie, au Brésil en passant par le Venezuela (Bolívar : dispersé, Amazonas : répandu), le Guyana, le Suriname, la Guyane, et le Pérou. On le trvouve au Venezuela dans les forêts de plaine, les lisières de forêt, les broussailles sur sable blanc, et les savanes ouvertes, autour de .
 Humiria balsamifera var. coriacea Cuatrec. est présent du Venezuela (Bolívar : ± tous les tepuis, Gran Sabana, haut Río Caroní, Río Paragua, Amazonas : ± tous les tepuis, Cerro Mahedi, Monagas) au Brésil (Amazonas : Serra Aracá, Roraima : Serra Tepequém) en passant par le Guyana, et le Suriname. Il est commun au Venezuela dans les broussailles, les savanes, les affleurements rocheux ouverts, les forêts de montagne et le long des rapides des terres, autour de .
 Humiria balsamifera var. floribunda (C.Mart.) Cuatrec.' est présent du Venezuela (Bolívar : Canaima, Cerro Guaiquinima, Gran Sabana, Sierra de Lema, Amazonas : Cerro Moriche, base du Cerro Sipapo, San Carlos de Río Negro) au Brésil (Amapá, Amazonas, Bahia, Ceará, Maranhão, Mato Grosso, Minas Gerais, Pará, Roraima) en passant par le Guyana, le Suriname, la Guyane, et le Pérou. On le trvouve au Venezuela dans les forêts sempervirentes de plaine, les forêts mixtes de montagne, les savanes, les prairies sur sable blanc, et autres zones humides, autour de .
 Humiria balsamifera var. guaiquinimana Cuatrec. est endémique du Venezuela (Bolívar : Cerro Guaiquinima, Río Trueno). On le trvouve au Venezuela dans les savane arbustive, autour de .
 Humiria balsamifera var. guianensis (Benth.) Cuatrec. est présent de l'Est de la Colombie, au Brésil (Amazonas, Pará, Roraima) en passant par le Venezuela (Amazonas : de la base du Cerro Sipapo à San Carlos de Río Negro, Anzoátegui), le Guyana, et le Suriname. On le trvouve au Venezuela dans les zones arbustives, les caatingas, les savanes, et au long des lisières forestières, autour de .
 Humiria balsamifera var. iluana Cuatrec. est endémique du Venezuela (Bolívar :Cerro Guaiquinima, Gran Sabana, base d'Ilú-tepui). On le trvouve au Venezuela dans les savanes, et autres formations arbustives ouvertes, autour de .
 Humiria balsamifera var. imbaimadaiensis Cuatrec. est présent du Venezuela (Bolívar : nord de Gran Sabana) au Guyana. On le trvouve au Venezuela dans les zones arbustives, et les lisières forestières, autour de .
 Humiria balsamifera var. laurina (Urb.) Cuatrec. est présent du Sud-est de la Colombie, au Brésil (Amazonas, Pará, Roraima) en passant par le Venezuela (Bolívar : Sabana Cusimi, Amazonas : répandu), et le Guyana. On le trvouve au Venezuela dans les savanes et les prairies sur sable blanc, parmi les arbustes ou un arbre des caatingas ou dans les forêts de basse montagne, autour de .
 Humiria balsamifera var. pilosa (Steyerm.) Cuatrec. est endémique du Venezuela (Bolívar : Ayavaparú près de la base d'Ilú- et Wadakapiapué-tepui, Ptari-tepui). On le trvouve au Venezuela dans les forêts et les formations arbustives de basse montagne, autour de .
 Humiria balsamifera var. savannarum (Gleason) Cuatrec. est présent du Brésil (Amazonas : base de la Serra Aracá) au Venezuela (Bolívar : Cerro Marimarota au milieu du Río Orinoco, Amazonas : Canaripó, Cerro Camani, Cerro Moriche, La Esmeralda, Santa Bárbara). On le trvouve au Venezuela dans les savanes sur sable blanc, et les collines granitiques basses, autour de .
 Humiria balsamifera var. stenocarpa Cuatrec. est présent du Brésil (Roraima : Serra Tepequém) au Venezuela (Bolívar : Cerro Altamira à l'est de Ciudad Piar, Río Asa, Río Hacha près de Canaima). On le trvouve au Venezuela dans les savanes et formations arbustives des basses montagnes, autour de .
 Humiria balsamifera var. subsessilis (Urb.) Cuatrec. est présent du Sud-est de la Colombie, au Brésil (Amazonas ; bassin du Rio Uaupés) en passant par le Venezuela (Bolívar : Túriba, Los Pijiguaos, Amazonas : répandue dans les basses terres). On le trvouve au Venezuela dans les forêts de plaine, les bords de savane, et les savanes sur sable blanc, autour de .

Écologie
Humiria balsamifera est un grand arbre commun en Guyane dans les forêts anciennes, parfois présent en forêt secondaire, dans les lisières forêt/savane, les bosquets de savane, ou sur les inselbergs, présent dans les forêts sempervirentes de plaine des hautes terres au Venezuela, dans les forêts de savanes des Guyanes et du bassin amazonien. Il est plus fréquent dans les broussailles et les savanes ouvertes ou les prairies, sur les rochers et sur les sols de sable blanc, généralement dans les sites secs, mais aussi dans les sites temporairement inondés, notamment dans les broussailles des hauts tepuis, autour de  d'altitude au Venezuela.

Les différentes sous-espèces varient fortement en taille et dans ses habitats (savane, inselberg, forêt ancienne).

Humiria balsamifera est une espèce dominante caractéristique des habitats de « Forêts sur sables blancs à mora de Saint-Laurent et bois rouge » en Guyane.

La phytosociologie de végétations dominées par Humiria balsamifera a été étudiée dans le contexte de la production de miel, dans les régions de Morros et de Presidente Juscelino (Maranhão, Brésil).

Ses fleurs sont particulièrement visitées par les abeilles
Melipona subnitida, Apis mellifera, Xylocopa cearensis et Megalopta amoena, et sont essentielles pour Melipona fasciculata et Melipona subnitida dans l'État du Maranhão.
Dans le  (Roraima), les abeilles Trigona spp. sont les principales pollinisatrices de Humiria balsamifera var. guianensis et Humiria balsamifera var. balsamifera f. attenuata, variétés auto-incompatibles et xénogames.
Les phénologies de ces variétés se chevauchent, et permettent des croisements potentiels, mais les barrières post-zygotiques permettent à ces variétés de coexister en sympatrie.

Les fruits de Humiria balsamifera sont consommés par le capucin brun Cebus apella.

L'abondante sève de Humiria balsamifera est réputée attire les écureuils (Sciurillus, Guerlinguetus aestuans).

La graine et l'ovule ont été décrits en détail.

On a observé des relations entre l'habitat d'Humiria balsamifera et le nombre moyen de stomates par mm², et la physiologie des feuilles et de la photosynthèse.

Utilisations

bois

Humiria balsamifera produit un fût pouvant atteindre  de haut pour  de diamètre.
Son bois de couleur brun-violacé à rouge brunâtre supporte des alternances d'humidité et de sécheresse, et peut être utilisé en extérieur hors contact du sol, et soumis à la pluie. Ce bois de " catégorie" (" catégorie" en termes de durabilité) peut être utilisé pour la fabrication de placages, pour le charronnage, les charpentes lourdes, les barriques à sucre, les poteaus, la menuiserie, le parquet ou pour fabriquer du charbon de bois de qualité.
Sa durabilité a été testée (perte de masse calculée à 6 mois : 11,3 ; perte de masse relative par rapport à l'espèce de référence non durable : 31,1% ; Densité à 12% d'humidité : 0,91 ; infraDensité : 0,74).

plante mellifère
Humiria balsamifera est une plante mellifère importante sur la côte orientale du Maranhão, où il fournit un miel aux saveurs, arômes et couleurs appréciés.

fruitier
La mince couche de pulpe qui entoure le noyau de Humiria balsamifera est comestible crue, avec une saveur légèrement sucrée et résineuse (les fruits d'espèces proches comme Humiria floribunda semblent davantage appréciés).

plante tinctoriale
Les fruits sont considérés comme tinctoriaux (marron ou violet foncé, rose ou rouge) chez les Palikur, employé pour les peintures faciales et la décoration des poteries (ex : jarres à cachiri), des bancs en bois sculpté et des maracas.
Ils emploient aussi comme colorant la sève de la forme arbustive des inselbergs (Psum).

cosmétique
L'extrait d'écorce d'Humiria balsamifera a été testé avec succès pour la fabrication une crème hydratante artisanale à action antioxydante au Brésil.

plante médicinale
On obtient de l'écorce odoriférante d'Humiria balsamifera une oléorésine rouge, épaisse devenant cassante, appelée « baume houmiri ». On peut s'en servir comme de la colophane ou en substitut du baume de Pérou en tant que balsamique et expectorant (comme c'est notamment le cas au Brésil). Les Wayãpi emploient ces exsudations parfumées rouge foncé comme un substitut de fard nommé sipɨ.

Chez les Palikur de Guyane, la décoction d'écorce riche en tanin, est employée pour soigner l'érysipèle wisno (le macérat de l'écorce dans de l'eau tiède est appliqué toutes les demi-heures sur les zones douloureuses), et les rages de dent (bue, et/ou appliquée sur la dent douloureuse).
La macérat d'écorce fraîche, est aussi employé en traitement contre le cancer, à raison d'un demi-verre bu en trois prises quotidiennes pendant un mois. L'infusion d'écorce fraîche est considérée comme antispasmodique efficace, et prescrite contre l'anorexie chez les enfants.
Pour soigner le muguet, on badigeonne dans la gorge des nourrissons et jeunes enfants, un coton imbibé de la sève produite par la forme arbustive poussant sur les inselbergs et nommée psum
.

En Amazonie colombienne, les Barasana soignent blessures et coupures avec la poudre d'écorce d'Humiria balsamifera.

La décoction d'écorce d'Humiria balsamifera est employée dans le nord-ouest du Guyana comme insectifuge et pour soigner la dysenterie amibienne.
Elle contient des tanins, l'oléorésine, les stérols et terpènes. La bergénine (polyphénol présenti comme composé actif responsable) est sans effet sur Entamoeba histolytica et n'est donc pas l'agent amœbicides.

Humiria balsamifera est connu dans les médecines traditionnelles au Brésil comme vermifuge, expectorant, pour traiter les hépatites, les diarrhées, les hémorroïdes, les plaies chroniques et aussi pour soulager les maux de dents.

Chimie
On a expérimenté l'extraction rapide de composés de Humiria balsamifera avec un four à micro-ondes.

Humiria balsamifera contient des terpènes (ß-amyrone, bétuline, citronellol, érémophillène, dihydroactinolide et bornéol), ainsi que de la friedeline, la quercétine et la quercétine-3-α-O-arabinopyranoside, aux propriétés anti-inflammatoires et anticancéreuses par son activité inhibitrice sur la production de NO et une inhibition modérée de la production de TNF-α.

Les extraits de feuilles et l'écorce de tige de Humiria balsamifera présentent des propriétés antimicrobiennes, notamment sur des souches de Escherichia coli, Listeria monocytogenes, Salmonella enterica Typhimurium et Staphylococcus aureus

On n'a pas pu démontrer d'activité antipaludéenne d'extraits d'Humiria balsamifera sur Plasmodium falciparum.

Les tiges et feuilles d'Humiria balsamifera contiennent des terpènes et flavonoïdes assez courants (quercétine), ainsi qu'une isocoumarine (la bergénine) et des composés anti-fongiques sur Trichophyton rubrum (dermatophyte) et Candida albicans (Levure) à partir d'une concentration des extraits de , mais aussi sur des lignivores (Pycnoporus sanguineus à partir de , et Trametes versicolor à partir de ). Ces composés sont la bergénine, l'acide maslinique, l'acide déhydroarjunolique (composé assez rare) et l'acide arjunolique

Humiria balsamifera est néanmoins hôte du champignon endophyte Stemphylium lycopersici, à l'origine de réactions chimiques sur les amines de son oléorésine odorante.

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Références taxinomiques

Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Humiriaceae
Plante décrite par Aublet
Plante mellifère
Plante tinctoriale

Humiria balsamifera


දකුණු ඇමෙරිකාව පෘථිවියේ බටහිර අර්ධගෝලයේ සහ වැඩි වශයෙන් දකුණු අර්ධගෝලයේ පිහිටි මහාද්වීපයකි. එය බටහිරින් පැසිපික් සාගරයෙන් ද, උතුරින් සහ නැගෙනහිරින් අත්ලාන්තික් සාගරයෙන් ද මායිම් වී ඇති අතර වයඹ දෙසට වන්නට උතුරු ඇමෙරිකාව සහ කැරිබියන් මුහුද පිහිටා ඇත.

වර්ග ප්‍රමාණය වර්ග කිමී 17,840,000ක පමණ වන දකුණු ඇමෙරිකාව මුළු පෘථිවි පෘෂ්ඨයෙන් 3.5%ක් වසා පවතියි. එය විශාලත්වය අතින් සිව්වැනි මහාද්වීපය (ආසියාවට, අප්‍රිකාවට සහ උතුරු ඇමෙරිකාවට පසුව) වන අතර ජනගහණය අතින් පස් වැනි තැන (ආසියාවට, අප්‍රිකාවට, යුරෝපයට සහ උතුරු ඇමෙරිකාවට පසුව) ගනියි.

මූලාශ්‍ර

දකුණු ඇමෙරිකාව

දකුණු ඇමෙරිකාව


الإسفين  أو الوَتِد هي آلة بسيطة وأداة مثلثة تستخدم لفصل جسمين. عندما تقضم جزءًا من التفاحة فإنك تستخدم الإسافين. فالإسفين هو سطح مائل متحرك له وجه واحد أو وجهان مائلان. فأسنانك الأماميه أسافين. والإسفين يغير اتجاه القوة المبذولة.عندما تدفع بأسنانك الأماميه في التفاحة تتغير قوة الدفع جانبيا لتزيح قشرة التفاح. السكاكين والفؤوس أسافين تستخدم للقطع.

انظر أيضًا

 إزميل
 كماشة

مراجع

آلات بسيطة
أدوات
أسلحة قديمة
سكاكين
ميكانيكا

إسفين


Conceptul de arhetip  apare în domenii legate de comportament, teoria psihologică modernă și analiză literară. Un arhetip poate fi:
 o declarație, model de comportament sau prototip (model) pe care alte declarații, modele de comportament și obiecte le copiază sau le imită. (Sinonimele informale utilizate frecvent pentru această utilizare includ "exemplu standard", "exemplu de bază" și forma mai lungă "exemplu arhetipal". Arhetipurile matematic apar adesea ca "exemple canonice".). Se poate referi și la "modelul perfect", și nu neapărat modelul prim, indiferent de aspectul cronologic.
 o idee filozofică platoniciană care se referă la formele pure ce întruchipează caracteristicile fundamentale ale unui lucru în platonism
 o idee inconștientă moștenită în mod colectiv, un model de gândire, o imagine etc., care este universal prezentă în psihicul individual, precum în psihologia jungiană
 un motiv sau simbol recurent în mod constant în literatură, pictură sau mitologie (această utilizare a termenului provine atât din antropologia comparată, cât și din teoria arhetipală jungiană). În diverse cazuri aparent fără legătură din poveștile clasice, mass-media etc., personajele sau ideile împărtășesc trăsături similare.

Etimologie
Cuvântul arhetip, "model original după care se fac cópii", a intrat pentru prima dată în uzul limbii engleze în anii 1540 și derivă din substantivul latin archetypum, latinizarea substantivului grecesc ἀρχέτυπον (archetupon), a cărui formă adjectivală este ἀρχέτυπος (archétupos), care înseamnă "model inițial" și este compus din ἀρχή archḗ, "început, origine", și τύπος tupos, care poate însemna, printre altele, "model" sau "tip".

Funcție
Utilizarea arhetipurilor în anumite bucăți literare este o abordare holistică, care poate ajuta scrierea să dobândească o acceptare universală. Acest lucru se datorează faptului că cititorii se pot raporta față de și se pot identifica cu personajele și cu situația, atât din punct de vedere social, cât și din punct de vedere cultural. Prin implementarea contextuală a arhetipurilor comune, un scriitor urmărește să imprime realism operei sale. Potrivit multor critici literari, arhetipurile au o reprezentare standard și recurentă într-o anumită cultură umană și/sau în întreaga rasă umană care poate modela întreaga structură a unei opere literare.

Platon
Originile ipotezei arhetipale datează din perioada lui Platon. Ideile lui Platon erau forme mentale pure care au fost imprimate în suflet înainte ca el să se nască în lume. Ele erau colective, în sensul că încorporau mai degrabă caracteristicile fundamentale ale unui lucru decât particularitățile sale specifice. În secolul al XVII-lea, Sir Thomas Browne și Francis Bacon au folosit amândoi cuvântul "arhetip" în scrierile lor; Browne în The Garden of Cyrus (1658) a încercat să prezinte folosirea arhetipurilor în numele proprii simbolice.

Arhetipuri jungiene

Conceptul de arhetipuri psihologice a fost formulat de psihiatrul elvețian Carl Jung în jurul anului 1919. În cadrul psihologic conceput de Jung, arhetipurile sunt prototipuri înnăscute și universale pentru idei și pot fi folosite pentru interpretarea observațiilor. Un grup de amintiri și interpretări asociate cu un arhetip este un complex (de exemplu, un complex al mamei asociat cu arhetipul mamei). Jung a tratat arhetipurile ca organe psihologice analoage celor fizice, în care ambele sunt constructe morfologice care au apărut prin evoluție. În același timp, s-a observat, de asemenea, că evoluția în sine poate fi considerată un construct arhetipal.

Jung afirmă în prima parte a studiului Man And His Symbols că:Opiniile mele despre "rămășițele arhaice", pe care eu le numesc "arhetipuri" sau "imagini primordiale", au fost criticate în mod constant de oameni care nu au o cunoaștere suficientă a psihologiei viselor și a mitologiei. Termenul "arhetip" este adesea înțeles greșit ca însemnând anumite imagini sau motive mitologice, dar acestea nu sunt altceva decât reprezentări conștiente. Astfel de reprezentări variabile nu pot fi moștenite. Arhetipul este o tendință de a forma astfel de reprezentări ale unui motiv — reprezentări care pot varia foarte mult în detaliu, fără a-și pierde modelul de bază.Mai târziu, în anii 1900, un psiholog vienez numit dr. Ernest Dichter a luat aceste constructe psihologice și le-a aplicat în marketing. În jurul anului 1939 el s-a mutat la New York și a trimis fiecărei agenții de publicitate de pe Madison Avenue o celebră scrisoare în care-și lăuda noua descoperire. El a constatat că aplicând produselor aceste teme universale a promovat o descoperire mai ușoară și o loialitate mai puternică față de branduri.

Critica literară arhetipală
Critica literară arhetipală susține că arhetipurile determină forma și funcția operelor literare și că sensul textului este modelat de miturile culturale și psihologice. Arhetipurile culturale sunt forme fundamentale personificate necunoscute sau concretizate prin imagini, simboluri sau modele recurente (care pot include motive precum "căutarea" sau "ascensiunea cerească"; tipuri de caracter recognoscibile precum "șmecherul", "sfântul", "martirul" sau "eroul"; simboluri precum mărul sau șarpele; și imagini) și care au fost încărcate cu sens înainte de includerea lor într-o anumită operă literară.

Arhetipurile dezvăluie roluri comune în societățile universale, cum ar fi rolul mamei în relațiile ei naturale cu toți membrii familiei. Acest arhetip poate crea o imagine comună care este definită de multe stereotipuri care nu s-au separat de cadrul tradițional, biologic, religios și mitic.

Referințe

Psihologie socială
Termeni literari

Arhetip


උද්භිද විද්‍යාව () යනු විද්‍යාත්මක ක්‍රමයට ශාඛ පිලිබද අධ්‍යයනය කිරීමයි. මෙය ජීව විද්‍යාවහි උප කොටසකි. උද්භිද විද්‍යාව ශාක විද්‍යාව හෝ ශාක ජීව විද්‍යාව ජීව විද්‍යාඥ ශාඛාවක් වන අතර ශාක දිවිය පිළිබඳ විද්‍යාත්මක හැදෑරීම වේ. පුළුල් පරාසයක පැතිර පවත්නා උද්භිද විද්‍යාව ට ශාක, ඇල්ගී සහ දිලීර වල ව්‍යුය, වර්ධනය, පර්ෂය ජනනය, පරිවෘත්තිය, විකසනය, රෝග සහ රසායනික ගුණ මෙන්ම විවිධ කාණ්ඩ අතර පවතින පරිණාමික බන්ධුතා පිළිබඳ අධ්ය යනය ඇතුලත් ය. මෙය තෘණ තණබිම් හෝ සත්වාහාර පිළිබඳ වූ ගරීය ක වදනක් වන බොටනේ යන්නෙන් බිඳී ආවක් වන අතර ඇතැම් විට එය සත්ව පාලකයා කුමන ශාක සත්වයන්ට සුදුසු දැයි තේරීමේ අදහසින් ඇතිවූවක් විය හැක. උද්භිද විද්‍යාව හා ශාක විද්යාදව ගෝතරිදහසක වහරේ පටන් ඇරඹි අතර කෑමට සුදුසු ඖෂධීය ගුණ ඇති හා විෂකුරු ශාක හඳුනා ගැනීම එය තුල විය. එනිසා උද්භිද විද්යා ව පැරණිතම විද්යාගව ක් ලෙස සැළකේ. ශාක සඳහා වූ මේ පෞරාණික අභිරුචියේ පටන් 550,000 වැඩි ජීවී විශේෂ පිළිබඳ වූ අධ්‍යයනයක් දක්වා උද්භිද විද්යා විෂය ක්ෂේත්‍රයන් වර්ධනයට ලක්විය.

ඉතිහාසය
ශාක වර්ගීකරණය සඳහා වූ මූලික උදාහරණ ඍග් වේදයෙන් හමුවේ. එමගින් ශාක ව්‍රවස්ක (ගස්) , ඕෂධී (ඖෂධ) හා විරූඪ (වැල් වර්ග) ලෙස බෙදා වෙන් කරන ලදී. මෙම කොටස් නැවතත් අනුකොටස් වලට බෙදී ඇත. අථර්වේදය විසින්, ශාකයන්, කොටස් අටකට බෙදන ලදී. එනම් විසාකා (අතු විහිදුනු), මංජරී (දිගු පොකුරු ලෙස පත්‍ර දරන), ස්ථම්භිනී (පඳුරු), ප්‍රස්තනාවතී (පැතිරෙන), ඒකශ්‍රන්ග (ඒක පාදී ලෙස වර්ධනය වන), පරාය තනවාටී (වැල්), අම්සුමතී (අංකුර බහුල), හා ඛන්ඩිනී (ගැට සහිත සන්ධි සහිත ශාක) ලෙසය. තෛතරිිරරය සංහිතාව ශාක රාජධානිය වෘක්ෂ වන ධරෑඩම (ශාක), විශාක (අතු පතර විහිදෙන පඳුරු), සස (ඖෂධ), අංශුමාලි (පැතිරෙන හෝ අවද්රාවෙණ ශාක), වරදී තති (ආරෝහක), ස්ථම්භිනී (ගොමුවන් පඳුරු), පරා් තනවටී (වැල්) හා අලසලා (බිම දිගේ වැඩෙන) ලෙස වර්ග කරනු ලැබීය

මනුස්මෘති විසින් ශාක කාණ්ඩ අටකට බෙදා වර්ගකරන වර්ගීකරණයක් යෝජනා කරනු ලැබීය. චරක සංහිතා සුශරැාකතත සංහිතා හා වෛශාක්යී ද විවිධාකාරයේ වර්ගීකරණ කරජධ ම යෝජනා කළෝ ය. වෘක්ෂායුර්වේදය (ශාක ජීවිත පිළිබඳ විද්යාවව) ලියූ පරශාර, ශාක ද්විමතරිකරජක (ද්වි බීජ පතරි) හා ඒක මතරිෂායක (ඒක බීජ පතරී ාත) ලෙස වර්ග කරනු ලැබීය. එම කොට්ඨාස තවදුරටත් සමඝනීය (ෆැබසියේ කුලය), පුප්ලිකඝනිය (කෘසිෆර් කුලය ), තරිී පුෂ්ප ඝනිය (කුකුර්බිටේසි කුලය), මල්ලිකාඝනිය (ඇපොසිනාසේ කුලය) හා කුර්කපුෂ්පඝනිය (ඇස්ටෙරාසේ කුලය) ලෙස බෙදනු ලැබීය.

ක්‍රි.පූ. 300 පමන ලියැවුණු යුරෝපයේ පැරණිතම උද්භිද විද්‍යාත්මක කෘති අතර තියෝපරැන ස්ටස් විසින් රචිත විශාල නිබන්ධන දෙකක් විය. ඒවා නම් ශාක ඉතිහාසය පිළිබඳව හා ශාක නිදාන පිළිබඳව යි. මෙම කෘති දෙක අඳුරු යුගයේ හා මධ්‍යතන යුගයට පැමිණෙන තුරුම උද්භිද විද්‍යාව සඳහා පෘථුල දායකත්වයක් සැපයී ය. රෝමානු වෙවද්‍ය ග්‍රන්ථ රචක ඩයොස්කොරිඞ්ස් ඖෂධ පැලෑටි සඳහා වූ ග්‍රීක හා රෝම දැනුම පිළිබඳ වැදගත් සාධක සපයයි.

අතීත චීනයේ විවිධ ශාක හා ඖෂධ වට්ටෝරු පිළිබඳ ඉතිහාසය අවම වශයෙන් ක්‍රි.පූ. 481 - ක්‍රි.ව. 221 අතර වූ යුධ පරාි න්ත දක්වා දිවෙයි. සියවස් ගණනාවක් පුරා බොහෝ චීන කතුවරු ශාක ඖෂධ පිළිබඳ ලිඛිත දැනුම පුළුල් කිරීම සඳහා දායකත්වය සැපයීය. හන් රාජ වංශයේ (ක්‍රි.පූ. 202 - ක්‍රි.පූ. 220) හුඑන්ග්ඩි නෙයිජිං විසින් රචිත කෘති හා දෙවන සියවසේ සුපර්තුකරභපූට ඖෂධවේදී සැන්ග' සොන්ජින්ග් මේ අතර පර0ය කට වෙයි. 11වන ශතවර්ෂයේ විද්‍යාඥ හා රාජ තාන්තරි ක සු සොන්ග් හා ෂෙන් කු ඕ ශාක ඖෂධ හා ඛනිජ විද්‍යාවේ භාවිත පිළිබඳ නිබන්ධන සකස් කළෝය.

මධ්‍යතන යුගයේ දී ශාක කායකර්මය පිළිබඳ ලියැවුණු වැදගත් කෘතීන් අතර උදායන ගේ පෘත්විනිරපාර්යම්, ධර්මෝත්තර ගේ න්යාකයවින්ධුථික, ගුණරත්න ගේ සද්ධර්ශණ සමුච්චය හා සංකාරමිශරපාර ගේ උපස්කාර විශේෂ වෙයි.

1665 දී මුල් කාලීන අන්වීක්ෂයක් භාවිතයෙන් රොබට් හුක් විසින් පොරොප්පයක හා කෙටි කාලයකට පසු සජීවී ශාක පටකයක සෛල සොයා ගන්නා ලදී. ජර්මානු ජාතික ලියොනාට් ෆුක්ස් ස්විස් ජාතික කොනාර්ඩි වොන් ගෙස්නර් සහ බිරරලදතාන්යු ජාතික කතුවරු වන නිකොලස් කල්පෙපර් හා ජෝන් ගෙරාඞ් ශාක වල ඖෂධමය වැදගත්කම් පිළිබඳ තොරතුරු පළ කළෝ ය. 1775 දී කාර්ල් වොන් ලිනේ (කාල් ලිනේයස්) ශාක රාජධානිය වර්ග 25 කට වෙන් කළේය.

නූතන උද්භිද විද්‍යාව
Arabidopsis Thaliana වැනි ආදර්ශ ශාක අධ්‍යයනය තුලින් වැදගත් දැනුම් සම්භාරයක් රැස්කර ගැනීමට හැකිවී ඇත අබ පවුලට අයත් මෙම වල් ශාකය ගෙනෝම අනුපිළිවෙල සොයාගත් මුල්ම ශාක වලින් එකකි' වී (ඔරයිසා සැටයිවා) ගෙනෝමය සොයාගැනීමත් සමග විශාල ජාත්‍යන්තර ගවේෂණ ප‍්‍රජාවක් සහල් ඒක බීජ පත‍්‍රික දර්ශීය ව්‍යුහය බවට පත් කරලීය' තවත් තෘණ විශේෂයක් වන  Brachypodium Distachyon ද සෞම්‍ය කලාපීය තෘණ වර්ගයන්හි ජානමය සෛලය හා අණුක ජීව විද්‍යාව හඳුනා ගැනීම සඳහා පර්යේෂණාත්මක ආදර්ශයක් ලෙස භාවිතා වෙමින් පවතී' තිරිගු මේසa බාර්ලි රයි හා පර්ල් මිලට් වැනි අනෙකුත් වානිජ වශයෙන් වැදගත් ප‍්‍රධාන ආහාර ද තම ගෙනෝම අනුපිළිවෙල වෙන් කරගෙන සිටිති' මෙයින් ඇතැම් ශාක ගෙනෝම අනුපිළිවෙලට අභියෝග කරමින් ද්විගුන වර්ණ දේහ දැරීම වෙනුවට වර්ණදේහ යුගල් වැඩි සංඛ්‍යාවක් දරමින් බහුගුනතාවය පෙන්වයි' මෙය ශාක රාජධානිය තුල සමාන්‍යයෙන් දැකිය හැකි තත්වයකි' ඒක සෛලය හරිත ඇල්ගාවක් වන Chlamydomonas reinhardt අධික ලෙස අධ්‍යයනයට ලක්වූ සහ සෛල ජීව විද්‍යාව පිළිබඳ වැදගත් එළිදරවු සපයාදුන් තවත් ශාක දර්ශයකි'

1998 දී ආවෘත බීජක වංශප‍්‍රවේණික කණ්ඩායම ^the Angiosperm Phylogeny Group)
බොහෝ සපුෂ්ප ශාක ගෝත‍්‍රවල ඩී ඒන් ඒ අනුපිළිවෙල පදනම් කරගෙන සපුෂ්ප ශාක වල වංශප‍්‍රවේණිය පළකරනු ලැබීය' මෙහි ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ආවෘත බීජක ශාක වල පුරාණතම ශාකා නියෝජනය කරන්නේ කුමන ගෝත‍්‍ර ද බඳු වැදගත් ගැටළු අවබෝධ කරගැනීමට හැකිවී ඇත' ශාක විශේෂ එකිනෙකට කෙතරම් බන්ධුතාවයක් දක්වන්නේ ද යන්න සෙවීම උද්භිද විද්‍යාඥයන්ට ශාක පරිණාම ක‍්‍රියාවලිය පිළිබඳ වඩාත් හොඳ අවබෝධයකට මග පාදයි.

උද්භිද විද්‍යා විෂය පථය සහ උද්භිද විද්‍යාවේ වැදගත්කම
ජීව විද්‍යාවේ ඇති අනෙකුත් ජීවී ආකාර මෙන්ම ශාක ජීවීන් ද විවිධ කෝණයන්ගෙන් අධ්‍යයනය කළ හැක. එය අණුක , ජානමය සහ ජීව රසායනයෙන් පටන්ගෙන ඉන්ද්‍රියිකා, සෛල , පටක, ඉන්ද්‍රියයන්, ඒකයිකයා, ශාක ගහනය සහ ශාක ප්‍රජාවන් දක්වා වේ. මේ සෑම මට්ටමක දීම උද්භිත විද්‍යාඥයා විසින් ශාක ජීවිතය හා වර්ගීකරණය, ව්‍යුහ විද්‍යාව , රූප විද්‍යාව සහ කායික විද්‍යාව ගැන සැලකිලිමත් විය යුතුය.
ඉතිහාසයේ දී උද්භිද විද්‍යාව , සත්වයකු නොවන සෑම ජීවියකු පිළිබඳවම ආවරණය කරන ලදී. මින් සමහරක් ජීවීන් තවදුරටත් ශාක රාජධානියට අයත් නොවන ලෙස වෙන් කර ඇත. එනම් දිලීර (දැනට දිලීර විද්‍යාව යටතේ හදාරයි), ලයිකන (ලයිකන විද්‍යාව) බැක්ටීරියා (බැක්ටීරියා විද්‍යාව /බැක්ටීරියාවේදය) , වයිරස(වයිරස විද්‍යාව) සහ දැනට ප්‍රොටිස්ටාවන් ලෙස කාණ්ඩ කර ඇති ඒක සෛලික ඇල්ගී යනාදියයි. කෙසේ වෙතත් උද්භිද විද්‍යාඥයින් තව දුරටත් මේවා ගැන සැලකිලිමත් වන අතර දිලීර,ලයිකන , බැක්ටීරියා සහ ප්‍රභාසංස්ලේෂණය කරන ප්‍රො‍ටි ස්ටාවන් උද්භිද විද්‍යාව මූලික පාඨමාලා යටතේද සාමාන්‍යයෙන් ආවරණය වේ.
කරුණු කිහිපයක් නිසා ශාක ගැන අධ්‍යයනය ඉතා වැදගත් වේ. ශාක, පෘථිවියේ ජීවයේ මූලික අංගයකි. අනෙක් උසස් ජීවීන් ගේ දිවි පැවැත්ම උදෙසා අවශ්‍ය වන ඔක්සිජන්, ආහාර, කෙඳි වර්ග, ඉන්ධන සහ ඹෟෂධ මේ ශාක මගින් උපද්දවයි. ශාක ප්‍රභාසංස්ලේෂණයේ දී කාබන්ඩයොක්සයිඩ් අවශෝෂණය කර ගන්නා අතර සුළු හරිතාගාර වායුවක් වන මෙය විශාල ප්‍රමාණයන් වුවහොත් ගෝලීය දේශගුණික තත්වයන්ට බලපෑමක් ඇති කළ හැක. ශාකවල පරිණාමයේදී පෘථිවි වායුගෝලයේ වෙනස්කම් ඇති කළ බවට විශ්වාසයක් පවතී. පුරාඋද්භිද විද්‍යාඥයන් පොසිල වාර්තා මගින් ඉපැරණි ශාක පිළිබඳ අධ්‍යයනයක යෙදේ. ශාක ගැන මනා වැටහීමක් ඇති වීම අනාගත මානව සංහතියට වැදගත් වන අතර එය පහත දැක්වෙන ආකාරයෙන් අපට උපකාරී වේ

වැඩිවන ජනගහනයට පෝෂණයට අවශ්‍ය ආහාර නිපදවීම
මූලික ජීවයක ක්‍රියා සන්තතිය වටහා ගැනීම
රෝග සහ අනෙකුත් අසනීප සඳහා අවශ්‍ය වන ඹෟෂධ නිපදවීම
පරිසරාත්මක වෙනස්කම් වඩාත් පැහැදිලි ලෙස හඳුනාගැනීම

උද්භිද විද්‍යාවේ උපප්‍රභේද

ජීව විද්‍යාව

උද්භිද විද්‍යාව


An Bambusa arnhemica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller. An Bambusa arnhemica in nahilalakip ha genus nga Bambusa, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Northern Territory. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bambusa

Bambusa arnhemica


Amherstieae tribus mahunarki, dio potporodice Detarioideae, ime je došlo po rodu (Amherstia).

Rodovi

 Tribus Amherstieae Benth.
 Amherstia
 Annea
 Anthonotha
 Aphanocalyx
 Berlinia
 Bikinia
 Brachycylix
 Brachystegia
 Brownea
 Browneopsis
 Crudia
 Cryptosepalum
 Cynometra
 Dicymbe
 Didelotia
 Ecuadendron
 Elizabetha
 Englerodendron
 Gabonius
 Gilbertiodendron
 Heterostemon
 Humboldtia
 Hymenostegia
 Icuria
 Isoberlinia
 Julbernardia
 Lebruniodendron
 Leonardoxa
 Leucostegane
 Librevillea
 Loesenera
 Macrolobium
 Maniltoa
 Michelsonia
 Micklethwaitia
 Microberlinia
 Neochevalierodendron
 Normandiodendron
 Oddoniodendron
 Paloue
 Paloveopsis
 Paramacrolobium
 Plagiosiphon
 Polystemonanthus
 Pseudomacrolobium
 Scorodophloeus
 Talbotiella
 Tamarindus
 Tetraberlinia
 Zenkerella

Izvori

Detarioideae

Amherstieae


اليأس لغةً: هو شعور يصيب الاٍنسان كدليل على فقدان الأمل في تحقيق أمر ما، وقد يؤدي اليأس اٍلى تحريك مشاعر وعواطف أخرى مثل الاٍكتئاب والإحباط.

وقيل: اليأْس نقيض الرجاء أو قطع الأمل، يئس من الشيء ييأس وييئس؛ والمصدر اليأْس واليآسة واليأَس، وقد استيأس وأيأسته وإنه ليائس ويئِس ويؤوس ويَؤُس، والجمع يُؤُوس.

الفرق بين اليأس والقنوط والخيبة
*الفرق بين اليأس والقنوط

أكثر العلماء على أنهما بمعنى واحد. ويرى آخرون أنَّ القنوط هو أشد اليأس.

ويقال: إن اليأس من منعات القلب، والقنوط ظهور آثاره على ظاهر البدن.

* الفرق بين اليأس والخيبة

الخيبة لا تكون إلا بعد أمل، لأنها امتناع نيل ما أمل، فيقال: «خاب أمله». واليأْس: قد يكون قبل الأمل، وقد يكون بعده.

اليأس والقنوط في منظور الإسلام

واليأس في الاصطلاح: هو انقطاع الطمع من الشيء.
وقيل أيضًا: اليأْس هو القطع على أنَّ المطلوب لا يُتَحَصَّل لتحقيق فواته.

وقالوا القنوط في الاصطلاح: هو الإياس من الرَّحمة، وقيل: القنوط شدة اليأس من الخير.

ذم اليأس والقنوط في القرآن الكريم

((لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ)) أي: لا تيأسوا منها، فتلقوا بأيديكم إلى التهلكة، وتقولوا قد كثرت ذنوبنا وتراكمت عيوبنا، فليس لها طريق يزيلها ولا سبيل يصرفها، فتبقون بسبب ذلك مصرين على العصيان، متزودين ما يغضب عليكم الرحمن، ولكن اعرفوا ربكم بأسمائه الدالة على كرمه وجوده، واعلموا أنه يغفر الذنوب جميعًا.
يقول ابن كثير: «هذه الآية الكريمة دعوة لجميع العُصاة من الكفرَة وغيرهم إلى التوبة والإنابة، وإخبارٌ بأنّ الله تعالى يغفر الذنوب جميعًا لمن تاب منها ورجع عنها، وإن كانت مهما كانت، وإن كثرت وكانت مثل زبد البحر...».

((وَهُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ)) أي: المطر الغزير الذي به يغيث البلاد والعباد، ((مِنْ بَعْدِ مَا قَنَطُوا)) وانقطع عنهم مدة ظنوا أنه لا يأتيهم، وأيسوا وعملوا لذلك الجدب أعمالًا.

((فَلَا تَكُنْ مِنَ الْقَانِطِينَ)) الذين يستبعدون وجود الخير، بل لا تزال راجيا لفضل الله وإحسانه، وبره وامتنانه. فأجابهم إبراهيم بقوله: ((وَمَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّونَ)) الذين لا علم لهم بربهم، وكمال اقتداره وأما من أنعم الله عليه بالهداية والعلم العظيم، فلا سبيل إلى القنوط إليه لأنه يعرف من كثرة الأسباب والوسائل والطرق لرحمة الله شيئًا كثيرًا، ثم لما بشروه بهذه البشارة، عرف أنهم مرسلون لأمر مهم.

أي: قال يعقوب عليه السلام لبنيه: ((يَا بَنِيَّ اذْهَبُوا فَتَحَسَّسُوا مِنْ يُوسُفَ وَأَخِيهِ)) أي: احرصوا واجتهدوا على التفتيش عنهما ((وَلَا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ)) فإن الرجاء يوجب للعبد السعي والاجتهاد فيما رجاه، والإياس: يوجب له التثاقل والتباطؤ، وأولى ما رجا العباد، فضل الله وإحسانه ورحمته وروحه، ((إِنَّهُ لَا يَيْئَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ)) فإنهم لكفرهم يستبعدون رحمته، ورحمته بعيدة منهم، فلا تتشبهوا بالكافرين.

((وَإِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ))أي: حال تسوؤهم وذلك ((بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ)) من المعاصي. ((إِذَا هُمْ يَقْنَطُونَ)) ييأسون من زوال ذلك الفقر والمرض ونحوه. وهذا جهل منهم وعدم معرفة.

((وَإِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ)) كالمرض ونحوه ((كَانَ يَئُوسًا)) من الخير قد قطع ربه رجاءه، وظن أن ما هو فيه دائم أبدًا.

في السنة النبوية

قال العيني: (... ((لم ييأس من الجنة)) من اليأْس وهو القنوط.

((وهذا من جهل الإنسان لأن الله تعالى لا يمنعك ما دعوته به إلا لحكمة أو لوجود مانع يمنع من إجابة الدعاء ولكن إذا دعوت الله فادع الله تعالى وأنت مغلب للرجاء على اليأس حتى يحقق الله لك ما تريد ثم إن أعطاك الله ما سألت فهذا المطلوب وإن لم يعطك ما سألت فإنه يدفع عنك من البلاء أكثر وأنت لا تدري أو يدخر ذلك لك عنده يوم القيامة فلا تيأس ولا تستحسر ولا تسيء الظن بالله عز وجل.))

قال المباركفوري: (إن المؤمن قد اختص بأن يطمع في الجنة، فإذا انتفى الطمع منه فقد انتفى عن الكل، وكذلك الكافر مختص بالقنوط، فإذا انتفى القنوط عنه فقد انتفى عن الكل. وورد الحديث في بيان كثرة رحمته وعقوبته كيلا يغتر مؤمن برحمته فيأمن من عذابه ولا ييأس كافر من رحمته ويترك بابه).

في كتب العلماء

يقول ابن مسعود : «الكبائر؛ الإشراكُ بالله، والأمْن من مكر الله، والقنوط من رحمة الله، واليأس من رَوْح الله».

وقال أيضًا: (الهلاك في اثنتين، القنوط، والعُجْب).

قال علي بن أبي طالب : (الفقيه حقُّ الفقيه: من لم يُقنِّط النَّاس من رحمة الله، ولم يرخِّص لهم في معاصي الله، ولم يؤمِّنهم من عذاب الله).
وقال محمد بن سيرين: (الإلقاء إلى التهلكة هو القنوط من رحمة الله تعالى).
وقال أيضًا: (لا تيأس فتقنط فلا تعمل).

حكم اليأس والقنوط
اليأْس والقنوط محرم بإجماع العلماء، ومن اليأْس والقنوط ما يخرج من الملة، ومنه ما لا يخرج من الملة، وإنما هو من الكبائر، بل أشد تحريمًا من الكبائر الظاهرة كالزنا، وجعلهما القرطبي في الكبائر بعد الشرك من حيث الترتيب.

قال البغوي: (القنوط من رحمة الله كبيرة، كالأمن من مكره).

صور لليأس والقنوط
1- اليأس والقنوط من مغفرة الله الذنوبَ.

2- اليأس والقنوط من زوال الشدائد وتفريج الكروب:

قال تعالى في سورة يوسف:

3- اليأس والقنوط من تبدل الحال للأفضل:

قال تعالى في سورة الحجر:

قال تعالى في سورة يوسف:

أي: قال يعقوب عليه السلام لبنيه: ((يَا بَنِيَّ اذْهَبُوا فَتَحَسَّسُوا مِنْ يُوسُفَ وَأَخِيهِ)) أي: احرصوا واجتهدوا على التفتيش عنهما ((وَلَا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ)) فإن الرجاء يوجب للعبد السعي والاجتهاد فيما رجاه، والإياس: يوجب له التثاقل والتباطؤ، وأولى ما رجا العباد، فضل الله وإحسانه ورحمته وروحه، ((إِنَّهُ لَا يَيْئَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ)) فإنهم لكفرهم يستبعدون رحمته، ورحمته بعيدة منهم، فلا تتشبهوا بالكافرين.

4- اليأس والقنوط من توبة الفاسقين، وفيه منعٌ للأمر بالمعروف والنهي عن المنكر:

قال تعالى في سورة الأعراف:

5- القنوط من نصر الدين:

عن خباب بن الأرت  قال: شكونا إلى رسول الله  وهو متوسِّد بردة له في ظل الكعبة، وقد لقينا من المشركين شدة، فقلنا: ألا تستنصر لنا، ألا تدعو لنا؟ فقال: ((قد كان من قبلكم يؤخذ لرجل فيحفر له في الأرض فيجعل فيها، ثم يُؤتى بالمنشار فيوضع على رأسه فيُجعل نصفين، ويُمشط بأمشاط الحديد ما دون لحمه وعظمه، ما يصدُّه ذلك عن دينه، والله ليتمنَّ الله هذا الأمر حتى يسير الراكب من صنعاء إلى حضرموت، لا يخاف إلا الله والذئب على غنمه، ولكنَّكم تستعجلون)).

ومن صور القنوط المحمود: القنوط بما عند الناس.

فذلك يزيد من قيمته بينهم، ويدفعه للانشغال بنفسه وبعلاقته مع ربه بدل الانشغال بهم.

كان عمر  يقول في خطبته على المنبر: (إنَّ الطمع فقر، وإن اليأْس غنى، وإن الإنسان إذا أيس من الشيء استغنى عنه.

قال ابن القيم: (لا يجتمع الإخلاص في القلب ومحبة المدح والثناء والطمع فيما عند الناس، إلا كما يجتمع الماء والنار، والضب والحوت، فإذا حدثتك نفسك بطلب الإخلاص، فأقبل على الطمع أولًا فاذبحه بسكين اليأْس، وأقبل على المدح والثناء فازهد فيهما زهد عشاق الدنيا في الآخرة، فإذا استقام لك ذبح الطمع والزهد في الثناء والمدح سهل عليك الإخلاص).

أسباب اليأس والقنوط
1- الجهل بالله ورحمته:
يقول تعالى في الحديث القدسي: «يَا ابْنَ آدَمَ: إِنَّكَ مَا دَعَوْتَنِي وَرَجَوْتَنِي غَفَرْتُ لَكَ عَلَى مَا كَانَ فِيكَ وَلَا أُبَالِي، يَا ابْنَ آدَمَ: لَوْ بَلَغَتْ ذُنُوبُكَ عَنَانَ السَّمَاءِ ثُمَّ اسْتَغْفَرْتَنِي غَفَرْتُ لَكَ وَلَا أُبَالِي، يَا ابْنَ آدَمَ: إِنَّكَ لَوْ أَتَيْتَنِي بِقُرَابِ الأَرْضِ خَطَايَا ثُمَّ لَقِيتَنِي لَا تُشْرِكُ بِي شَيْئًا لَأَتَيْتُكَ بِقُرَابِهَا مَغْفِرَةً».

2- البعد عن الله والضلال عن الحق أو ضعف الإيمان بالله:

قال تعالى في سورة الحجر:

قال تعالى في سورة يوسف:

3- الجهل بما يعلمه الإسلام للمؤمن:

قال البغوي: (إذا هم يقنطون، ييأسون من رحمة الله، وهذا خلاف وصف المؤمن فإنه يشكر الله عند النعمة، ويرجو ربه عند الشدة).

قال محمد القاسمي: (الجزع واليأْس من الفرج عند مسِّ شر قضى عليه. وكل ذلك مما ينافي عقد الإيمان).

4- المغالاة في الخوف من الله:

قال ابن القيم: (لا يدع الخوف يفضي به إلى حدٍّ يوقعه في القنوط، واليأْس من رحمة الله. فإنَّ هذا الخوف مذموم، وسمعت ابن تيمية يقول: حدُّ الخوف ما حجزك عن معاصي الله. فما زاد على ذلك: فهو غير محتاج إليه، وهذا الخوف الموقع في الإياس: إساءة أدب على رحمة الله تعالى، التي سبقت غضبه، وجهل بها).

5- مصاحبة من لديهم هذه الصفة.
قال رسول الله : ((الرجل على دين خليله، فلينظر أحدكم من يخالل)).

6- تضييق المرء على نفسه في الدين، وعدم أخذه بالرخص:

قال المناويُّ: (قال الغزالي: هذا قاله – يقصد حديث إن الله تعالى يحب أن تؤتى رخصه كما يكره أن تؤتى معصيته- تطييبًا لقلوب الضعفاء، حتى لا ينتهي بهم الضعف إلى اليأْس والقنوط، فيتركوا الميسور من الخير عليهم؛ لعجزهم عن منتهى الدرجات، فما أرسل إلا رحمةً للعالمين، كلهم على اختلاف درجاتهم وأصنافهم).

7- العجلة وعدم التأني:

عن أبي هريرة، عن النَّبي  أنه قال: ((لا يزال يستجاب للعبد، ما لم يدع بإثم أو قطيعة رحم، ما لم يستعجل، قيل: يا رسول الله ما الاستعجال؟ قال: يقول: قد دعوت وقد دعوت، فلم أرَ يستجيب لي. فيستحسر عند ذلك ويدع الدعاء)).

8- التكاسل عن الأمر بالمعروف والنهي عن المنكر:

قال تعالى في سورة الأعراف:

نتائج وعواقب اليأس والقنوط
1- تمنع صاحبه من العمل الصالح، ظنًا بأن الله لن يغفر له ما مضى:

قال محمد بن سيرين: (لا تيأس فتقنط فلا تعمل).

2- طريق يودي بصاحبه للحرمان رحمة ربه:

قال المباركفوري: (إن اعتقد أو ظن الإنسان أن الله لا يقبلها- أعماله - وأنها لا تنفعه فهذا هو اليأْس من رحمة الله وهو من الكبائر، ومن مات على ذلك وُكِّل إلى ما ظنَّ، كما في بعض طرق حديث-: ((أنا عند ظن عبدي بي، فيظن بي عبدي ما شاء))).

3- تُفسد القلب:

قال ابن القيم وهو يعدد الكبائر: (الكبائر:.. القنوط من رحمة الله، واليأْس من روح الله.. وتوابع هذه الأمور التي هي أشد تحريمًا من الزنا، وشرب الخمر وغيرهما من الكبائر الظاهرة، ولا صلاح للقلب ولا للجسد إلا باجتنابها، والتوبة منها، وإلا فهو قلب فاسد، وإذا فسد القلب فسد البدن).

4- يورث الحزن والأسى:

قال تعالى في سورة الإسراء:

قال محمد الشوكاني: (إذا مسه- الإنسان- الشر من مرض، أو فقر، كان يؤوسًا شديد اليأْس من رحمة الله، وإن فاز بالمطلوب الدنيوي، وظفر بالمقصود نسي المعبود، وإن فاته شيء من ذلك استولى عليه الأسف، وغلب عليه القنوط، وكلتا الخصلتين قبيحة مذمومة).

علاج اليأس والقنوط
1- زيادة الرصيد الإيماني:

قال تعالى في سورة يوسف:

2- حسن الظن بالله:

قال سبحانه وتعالى: (يا أيها الذين آمنوا اجتنبوا كثيرًا من الظن إن بعض الظن إثم)..[الحجرات:12]

3- معرفة الله وصفاته:

قال تعالى في سورة الأعراف:

وعن أبي هريرة  قال: سمعت رسول اللّه  يقول: ((إنَّ الله خلق الرَّحمة يوم خلقها مائة رحمة، فأمسك عنده تسعًا وتسعين رحمة. وأرسل في خلقه كلِّهم رحمة واحدة، فلو يعلم الكافر بكلِّ الَّذي عند الله من الرَّحمة، لم ييأس من الجنَّة، ولو يعلم المسلم بكلِّ الذي عند الله من العذاب، لم يأمن من النَّار)).

4- زيادة رصيد المرء من العلم الشرعي:

قال البغوي: (إذا هم يقنطون، ييأسون من رحمة الله، وهذا خلاف وصف المؤمن فإنه يشكر الله عند النعمة، ويرجو ربه عند الشدة).

5- الدعاء والذكر والصلاة.

قال تعالى: «وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ» [غافر:60]

ومن الأدعية المأثورة عن النبي: (اللهم إني أعوذ بك من الهمِّ والحزن، والعجز والكسل، والبخل والجبن، وضلع الدين وغلبة الرجال).

6- السعي والأخذ بالأسباب:

قال تعالى في سورة يوسف:

7- معرفة حقيقة الدنيا والزهد فيها:

فلا بد للمرء من تلقي مصائب، فإن علم أن أمره كله خيرٌ له، وأن الدنيا فانية، لم ييأس ويقنط من مصيبة تحصل له، بل هي خير حتى انقضائها.
قال رسولُ اللهِ : ((عَجَبًا لأمرِ المؤمنِ إِنَّ أمْرَه كُلَّهُ لهُ خَيرٌ وليسَ ذلكَ لأحَدٍ إلا للمُؤْمنِ إِنْ أصَابتهُ سَرَّاءُ شَكَرَ فكانتْ خَيرًا لهُ وإنْ أصَابتهُ ضَرَّاءُ صَبرَ فكانتْ خَيرًا لهُ)).

8- الأمل :

إن باب الأمل مفتوح وهذا يبعد الضيق والحزن عن الإنسان، قال تعالى: (فإن مع العسر يسرا، إن مع العسر يسرا) ~[الشرح: 5,6] .
وهذا يعني أنه ما من عسر يأتي إلا ويأتي بعده اليسر .. ويقول سبحانه: (سيجعل الله بعد عسرٍ يسرا). ~[الطلاق:7]

9- الواقعية في النظر إلى الحياة والشمولية، والبعد عن نظرة الكمال الخالية:

قال عبد الرحمن السعدي عن في شرح حديث: (لا يكره مؤمن مؤمنة؛ إن كره منها خلقاً رضي منها آخر)..[رواه مسلم]. قال: ((فيه الإرشاد إلى معاملة الزوجة والقريب والصاحب وكل من بينك وبينه علاقة واتصال، وأنه ينبغي أن توطن نفسك على أنه لا بد أن يكون فيه عيب أو نقص أو أمر تكرهه، فإذا وجدت ذلك فقارن بين هذا وبين ما يجب عليك، أو ما ينبغي لك من قوة الاتصال والإبقاء على المحبة وما فيه من المحاسن والمقاصد الخاصة والعامة، وبهذا الإغضاء عن المساوئ، وملاحظة المحاسن تدوم الصحبة والاتصال، وتتم الراحة وتحصل لك)).

ذم اليأس في شعر العرب
قال ابن دريد: أنشدني أبو حاتم السجستاني:

وقال الشاعر:

وقال ابن القيِّم:

وقال النابغة في اليأس الممدوح:

مراجع

أخلاق إسلامية
أخلاقيات اجتماعية
قلق

يأس


La saison 1967-1968 de Serie B, organisée par la Lega Calcio pour la vingt-deuxième fois, est la  du championnat de deuxième division en Italie. Les trois premiers sont promus directement en Serie A et les quatre derniers sont relégués en Serie C.

À l'issue de la saison, Palerme termine à la première place et monte en Serie A 1968-1969 ( division), accompagné par le vice-champion, Hellas Vérone  et le troisième Pise.

Avec la réforme de la Serie A qui passe de 18 à 16 équipes, et l'arrivée de quatre clubs de première division et trois promus, le championnat se dispute cette saison avec 21 équipes, en fin de saison il y aura quatre clubs relégués pour revenir la prochaine saison à un championnat à vingt équipes.

En fin de saison, cinq clubs sont à égalité de points pour deux places de relégation restantes, un tournoi est organisé pour déterminer les relégués. Après ce tournoi quatre clubs sont encore à égalité, seul Messine avec zéro points est relégué en Serie C. Il faut de nouveau un autre tournoi pour désigner le quatrième relégué, cette fois-ci c'est  Venise qui termine à la dernière place avec trois défaites et descend en troisième division.

Compétition
La victoire est à deux points, un match nul à 1 point.

Classement

|valign=top align=left width=50%|

|}

Barrages de maintien/relégation
En fin de saison, Novare et Potenza sont relégués directement, cinq clubs se retrouvent à égalité de points pour les deux places restantes de relégable. Un tournoi est organisé, chaque club rencontre une fois un autre sur terrain neutre. À l'issue de ce tournoi, quatre équipes sont encore à égalité, seul Messine avec quatre défaites est relégué.

|valign=top align=left width=50%|

|}

Un deuxième tournoi est nécessaire, sur le même modèle, les quatre autres équipes se rencontrent une nouvelle fois, en raison du calendrier les deux premiers matchs se déroulent le 18 et 19 juillet 1968, soit aucun jour de repos. Le troisième match a lieu le 21 juillet, finalement c'est Venise relégué en début de saison qui descend en troisième division, n'ayant obtenu aucun point lors de ce deuxième tournoi.

|valign=top align=left width=50%|

|}

Notes et références
 saison 67-68 sur calcio-seriea.net

1967-1968
Championnat Italie Football 1967-1968 Serie B
Championnat Italie Football 1967-1968 Serie B
Italie
Italie

Championnat d'Italie de football de deuxième division 1967-1968


Der Weltcup im Wasserspringen 2010 war eine von der FINA veranstaltete Wettkampfserie im Wasserspringen, die vom 2. bis 6. Juni 2010 in Changzhou stattfand. Insgesamt wurden neun Wettbewerbe ausgetragen, jeweils ein Einzel- und Synchronspringen vom 3-Meter-Brett und vom 10-Meter-Turm bei Frauen und Männern sowie erstmals ein Teamwettbewerb.

Die Wettbewerbe wurden abermals von chinesischen Athleten dominiert, die sieben von neun Titeln und insgesamt 13 Medaillen gewannen. Siegreich waren daneben der Australier Matthew Mitcham im Turmspringen und das US-amerikanische Duo Haley Ishimatsu und David Boudia im Teamwettbewerb.

Zeitplan
Der Zeitplan des Weltcups war wie folgt gestaltet.

Mittwoch, 2. Juni 2010
 Teamwettbewerb
Donnerstag, 3. Juni 2010
 Vorkampf, Halbfinale und Finale 10-Meter-Turmspringen Frauen
 Vorkampf und Finale 3-Meter-Synchronspringen Männer
Freitag, 4. Juni 2010
 Vorkampf, Halbfinale und Finale 3-Meter-Kunstspringen Männer
 Vorkampf und Finale 10-Meter-Synchronspringen Frauen
Samstag, 5. Juni 2010
 Vorkampf, Halbfinale und Finale 3-Meter-Kunstspringen Frauen
 Vorkampf und Finale 10-Meter-Synchronspringen Männer
Sonntag, 6. Juni 2010
 Vorkampf, Halbfinale und Finale 10-Meter-Turmspringen Männer
 Vorkampf und Finale 3-Meter-Synchronspringen Frauen

Teilnehmer
Es nahmen 128 Athleten, 57 Frauen und 71 Männer, aus 25 verschiedenen Ländern an den Wettbewerben teil.

Ergebnisse

Frauen

3-Meter-Kunstspringen

Vorkampf, Halbfinale und Finale am 5. Juni

10-Meter-Turmspringen

Vorkampf, Halbfinale und Finale am 3. Juni

3-Meter-Synchronspringen

Vorkampf und Finale am 6. Juni

10-Meter-Synchronspringen

Vorkampf und Finale am 4. Juni

Männer

3-Meter-Kunstspringen

Vorkampf, Halbfinale und Finale am 4. Juni

10-Meter-Turmspringen

Vorkampf, Halbfinale und Finale am 6. Juni

3-Meter-Synchronspringen

Vorkampf und Finale am 3. Juni

10-Meter-Synchronspringen

Vorkampf und Finale am 5. Juni

Gemischtes Team

Teamspringen

Vorkampf und Finale am 2. Juni

Medaillenspiegel

Weblinks
 Diving World Cup auf der offiziellen Homepage der FINA (englisch)
 Ergebnisse (englisch)

Einzelnachweise

2010
Sportveranstaltung 2010
Sportveranstaltung in Changzhou
Schwimmsport (Volksrepublik China)

Weltcup im Wasserspringen 2010


Charlotte Gill (* 1971 in London, Vereinigtes Königreich) ist eine kanadische Schriftstellerin und ehemalige Baumpflanzerin, die mit ihrer ersten Kurzgeschichtensammlung, Ladykiller, 2006 den zu den BC Book Prizes gehörenden Ethel Wilson Fiction Prize sowie den Danuta Gleed Literary Award, und 2012 mit ihrem biografisch geprägten Sachbuchdebüt, Eating Dirt, den British Columbia's National Award for Canadian Non-Fiction und den Hubert Evans Non-Fiction Prize gewinnen konnte.

Leben

Charlotte Gill wurde in London als Tochter eines Medizinerehepaars geboren. Ihr Vater war indischer Herkunft und so wanderte die Familie zunächst nach Kanada aus, als sie vier Jahre alt war, wo sie zunächst im Osten Kanadas und ab 1979 in den Vereinigten Staaten aufwuchs. Sie arbeitete 17 Jahre lang als eine von tausenden von Baumpflanzern, zunächst in Ontario, später dann in British Columbia, wo sie 20 Jahre lang in Vancouver ihren Wohnsitz hatte. Sie selbst schätzt, dass sie in dieser Zeit rund eine Million Bäume gepflanzt haben muss, was einer Erntemenge von durchschnittlich 92 Millionen Kubikmeter Holz jährlich gegenübersteht, wie sie selbst betont. Während ihrer Arbeitspausen von den Backwoods, wo man aufgrund der Abgeschiedenheit von der modernen Technologie den Eindruck hätte, 100 Jahre zurück in die Vergangenheit zu reisen, studierte sie mit Unterbrechungen Kreatives Schreiben an der University of British Columbia. Dieses Studium schloss sie mit einem Master of Fine Arts ab.

Ihre erste Kurzgeschichtensammlung, Ladykiller, wurde von der Kritik für seine ironische Komik und behutsame Satire gelobt. Die sieben Geschichten reichten von der Story über den Kampf eines Ehepaars gegen sowohl die Lärmbelästigung durch ein schreiendes Baby im Apartment über ihnen, als auch gegen ihre zwischenmenschlichen Probleme, Hush, die bereits 2003 auf der Shortlist des Journey Prize stand, bis hin zu der schicksalbeladenen Romanze zwischen einer MedizinStudentin und ihrem Professor. Allen gemein war die widersprüchliche Natur, mehr ihr eigenes Schicksal zu sabotieren als es zu meistern. 2006 gewann Ladykiller den Ethel Wilson Fiction Prize sowie den Danuta Gleed ehrenden Danuta Gleed Literary Award und war darüber hinaus für den Governor General's literary award nominiert. Ihre übrigen Kurzgeschichten wurden bisher in Best Canadian Stories, The Journey Prize Stories und anderen Magazinen veröffentlicht.

Dabei hatte sie die Kurzgeschichtensammlung auf ungewöhnliche Weise in der Isolation ihrer Arbeit und den seltenen Pausen verfasst, manchmal ohne zuverlässige Verbindung zu ihrem Verleger: "While finishing Ladykiller, I was treeplanting. I travelled frequently, and my car morphed into a kind of office. I parked in ferry line-ups with my laptop propped against the steering wheel. I wrote during off-hours – usually at 5 a.m. and then again before bed. Now I can recognize the chunks of the book written during these drowsy, dreamy times. I sent manuscript dispatches via e-mail. I called Toronto from bald mountaintops, from satellite phones sheathed in bread bags against the weather. For weeks at a time I was totally unreachable – a pre-publication scenario that would have turned most editors incandescent with anxiety."

In ihrem Romandebüt, Eating Dirt, wandte sie sich nun jenem Arbeitsleben zu, dass fast zwei Dekaden lang ihren Alltag bestimmt hatte: dem Anpflanzen und Wiederaufforsten des westkanadischen Zedernbestandes im nordamerikanischen Regenwald. Als Studentin von 19 Jahren hatte sie sich dieser Arbeit zugewandt, verlockt weniger von der Aussicht auf die gute Bezahlung (250 bis 500 $ pro Tag), mehr von der Aussicht auf eine naturverbundene Isolation, um zu sich selbst zu finden, aber auch ohne jede Vorbereitung auf diese körperlich anstrengende Arbeit. Diese Hinwendung zum Thema wäre nur zwangsläufig gewesen, nicht nur drei ihrer besten Freunde, sondern auch ihr Ehemann wären ehemalige Baumpflanzer: "All of my best friends were tree planters, my husband was a tree planter (…). There's just something really incredible that happens in the backwoods when you get away from technology. It's like going back 100 years." In diesem Buch mit deutlichen biografischen Bezügen beschrieb sie sowohl den entbehrungsreichen Alltag in den entlegenen Gebieten British Columbias, die persönlichen Beziehungen zwischen den einzelnen Akteuren als auch die Magie des westkanadischen Urwaldes, die Biologie der Bäume und die Geschichte der Westküstenwälder. Von der Jury wurde dabei vor allen Dingen der Stil ihrer verwendeten Prosa in Eating Dirt gelobt: "an insider's perspective on the gruelling, remote and largely ignored world of that uniquely modern-day 'tribe,' the tree planter." [Her description] (…) brings it vividly to life in all its mystic grandeur with striking details and evocative analogies, using intelligence, verve and humour to illuminate the dangers that live within, and threaten from without."

Der Preis von 40.000 kanadischen Dollar wurde Charlotte Gill am 15. Februar 2012 durch Premierministerin Christy Clark und Keith Marschall, Vorstand der British Columbia Achievement Foundation offiziell zugesprochen. Eating Dirt wurde außerdem für den mit 25.000 Dollar dotierten Charles Taylor Prize for Literary Non-Fiction und dem Hilary Weston Writers' Trust Prize for Non-fiction sowie den Hubert Evans Non-Fiction Prize nominiert. Letzteren Preis erhielt sie dann auch im Mai 2012. Vor der Preisverleihung meinte Gill amüsiert, dass dieser Montag normalerweise der Neujahrstag der Baumpflanzer (tree planter new year) sei, an dem sie am ersten Tag der Saison ihre neuen Mannschaften einweisen würden.

Charlotte Gill lebt mit ihrem Mann Kevin, der heute als Physiotherapeut arbeitet, inzwischen im rund 200 km von Vancouver entfernten Powell River, da ihnen beide die Naturnähe fehlte, und unterrichtet über das online-Programm des der University of British Columbia nahestehenden Banff Centre nun selbst Kreatives Schreiben. Die naturverbundene Tätigkeit in den Regenwäldern, die sie 2008 aufgrund fortwährender Kniebeschwerden aufgegeben hat, vermisse sie trotz der Entbehrungen jeden Tag. Die Arbeit selbst sah sie im Sinne des Naturschutzes als Teil einer ironischen Maschinerie an: "There aren't many planters who don't feel what they are doing is a giant contradiction. We're paid indirectly by the logging companies that harvest the trees. Like loggers, we are all part of the machine." Eines ihrer literarischen Vorbilder im Bereich non-fiction sei Susan Orleans The Orchid Thief gewesen, aber ihr nächstes Buchprojekt werde sich wohl mit Sicherheit wieder im Bereich fiction abspielen.

Werk
Kurzgeschichten
 Ladykiller. Thomas Allen Publishers, Vancouver 2005, ISBN 978-0-88762-177-2.

Sachbuch
 Eating Dirt. Deep forests, big timber and life with the tree-planting tribe. (David Suzuki Foundation) Greystone Books / Douglas & McIntyre, Vancouver 2011, ISBN 978-1-55365-977-8.

Rezension

Bereits ihr Kurzgeschichtendebüt Ladykiller forderte die Rezensentin Heather Birrell zu einem Vergleich mit Elmore Leonards Zitat "If it sounds like writing, I re-write it" ("Wenn es sich nach Schreiben anhört, schreibe ich es neu.") heraus: "Many passages in Charlotte Gill's debut story collection, Ladykiller, sound like writing, but this deliberate and persistent stylishness – in combination with her bleak choice of subject matter – might very well be the author's point." – "Viele Passagen in Charlotte Gills Debüt-Kurzgeschichtensammlung hören sich nach Schreiben an, aber ihr absichtlicher und beharrlicher Stil – in Kombination mit ihrer rauhen Themenwahl – ist aus der Sicht der Autorin gut gewählt."

Zu Eating Dirt. Deep forests, big timber and life with the tree-planting tribe äußerte sich Cherie Thiessen enthusiastisch: "Gill combines details about her fellow tribe members with her own observations of the land and the job they're tasked with, and blends descriptions of tree planters' daily routines with anecdotes about unusual creatures and situations they encounter during their travails. In the hands of this wordsmith, the mundane becomes magical. (…) With Eating Dirt, Gill has produced a winner. Not all of the million seedlings she planted during her two decades in the wild will have thrived, but this book will." – "Gill kombiniert Details über ihre begleitenden Stammesmitglieder mit ihren Beobachtungen der Landschaft und mit dem Job, mit dem sie beschäftigt sind, dabei überblendet sie die Beschreibungen der täglichen Routine der Baumpflanzer mit Anekdoten über ungewöhnliche Kreaturen und Situationen mit denen sie während ihrer Arbeitsexpeditionen konfrontiert werden. In den Händen dieser Wortschmiedin wird deren Alltag magisch. (…) Mit Eating Dirt hat Gill einen Gewinner produziert. Nicht jeder der Millionen von Setzlingen, den sie während der letzten beiden Jahrzehnte gepflanzt hat, wird seine Wurzeln ausgetrieben haben, aber dieses Buch wird es schaffen."

Auszeichnungen und Nominierungen
 2006: Danuta Gleed Literary Award für Ladykiller
 2006: Ethel Wilson Fiction Prize für Ladykiller
 2012: British Columbia's National Award for Canadian Non-Fiction für Eating Dirt
 2012: Shortlist Charles Taylor Prize for Literary Non-Fiction für Eating Dirt
 2012: Shortlist Hilary Weston Writers' Trust Prize for Non-fiction für Eating Dirt
 2012: Shortlist Bill Duthie Booksellers' Choice Award für Eating Dirt
 2012: Hubert Evans Non-Fiction Prize für Eating Dirt

Weblinks
 charlottegill.com (verwendet Shockwave)
 Autorenporträt. ABCbookworld.com
 John Burns: Questions & Answers with Charlott Gill. In: Vancouver Magazine, 2. Februar 2012; abgerufen am 2. April 2012.
 Kommentierter Auszug aus Eating Dirt. In: The Huffington Post, 2. April 2012; abgerufen am 2. April 2012.
 Interview mit Charlotte Gill. openbooktoronto.com, 28. Februar 2012; abgerufen am 2. April 2012.

Einzelnachweise

Autor
Biografie
Kurzgeschichte
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Englisch)
Kanadische Literatur
Kanadier
Brite
Geboren 1971
Frau

Charlotte Gill


Brodilovo es un pueblo en el municipio de Tsarevo, en la Provincia de Burgas, en el sudeste de Bulgaria.

En 2015 tiene 284 habitantes.

Se ubica unos 10 km al sur de la capital municipal Tsarevo y 10 km al oeste de Ahtopol, en las montañas de Istranca.

Referencias

Localidades de la provincia de Burgas

Brodilovo


قلعة زَيْد أو قاعة زيد  مدينة وبلدية إسبانية بطرويل بمنطقة أرغون ذاتية الحكم.

مراجع

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أماكن مأهولة في طرويل (مقاطعة)
بلديات إسبانيا
بلديات في طرويل (مقاطعة)
مدن الأندلس

قلعة زيد


أُفْرودة أو المونوغرافيا : (في اللغة الإغريقية، «كاتب واحد» أو «كتابة وحيدة») هي عمل كتابي في موضوع واحد فقط، وعادة ما يكون أيضًا من جانب كاتب واحد. وهو في كثير من الأحيان مقالة مدرسية أو دراسة، وقد تصدر في طريقة الكتاب، أو مقالة، أو مقالة استفتاحية للمحرر أو خطبة مكتوبة. وهي بالتعريف مستند مفرد يشكل النص الكامل في حد ذاته. قد يعلن المؤلف أن دراسته هي أفرودة، وقد يحدد القارئ أو الناقد نصًّا معينًا باعتباره أفرودة لغرض التحليل. وهو يستخدم عادة لعمل يقصد به أن يكون عرضًا كاملًا ومفصلا للموضوع الجوهري على مستوى أكثر تقدما من الكتاب المدرسي.

ينظر أمناء المكتبات إلى الأفرودات على أنها منشورات كاملة غير متسلسلة في مجلد واحد أو عدد محدود من المجلدات. وهم يميزونها عن المنشورات المتسلسلة مثل المجلة، أو الصحيفة.

انظر أيضا
 رسالة بحثية

المراجع

أساليب تقييم
أنواع أدبية
إعلام في العلوم
طباعة ومطبوعات
علم الإنسان
علم المكتبات
كتب حسب الصنف
كتب حسب النوع الفني
مصطلحات أدبية
مصطلحات الكتب
نشر أكاديمي
نشر

أفرودة


() is an Arabic name that may refer to:

Abu al-Abbas Abd Allah ibn Muhammad, better known as al-Saffah (died 754), first Abbasid caliph who ruled from 750 to 754
Abu al-Abbas Abdallah ibn Harun al-Rashid, better known as al-Ma'mun (786–833), Abbasid caliph who ruled from 813 until 833
Abu al-ʽAbbās Thaʽlab (815–904), Arabic grammarian and founder of the school of Kufa
Abu al-Abbas Ahmad ibn Muhammad, better known as al-Farghani or Alfraganus (died 870), astronomer at the Abbasid court in Baghdad
Abu al-Abbas Iranshahri, 9th-century Persian polymath
Abu al-Abbas Ahmad ibn Ja'far, better known as al-Radi (909–940), Abbasid caliph ruling from Baghdad in 934–940
Abu al-Abbas as-Sabti (1129–1204), Moroccan Muslim saint
Abu al-Abbas Aḥmad ibn Ali, better known as Ahmad al-Buni (died 1225), magician and philosopher from Buna (Algeria)
Abu al-Abbas al-Azafi (1162–1236), religious and legal scholar who ruled over Ceuta (today a Spanish enclave in Morocco)
Abu al-Abbas al-Nabati (1166–1239), Andalusian botanist and pharmacist
Abu al-Abbas al-Mursi (1219–1287), Sufi saint from al-Andalus
Abu al-Abbas al-Mursi Mosque, mosque in Alexandria (Egypt)
Abu al-Abbas Ahmad ibn Abi Ali al-Hasan ibn Abu Bakr, better known as al-Hakim I (c. 1247–1302), Abbasid caliph seated in Cairo
Abu al-Abbas Ahmad, better known as Ibn Fadlallah al-Umari (1301–1349), Arab historian born in Damascus
Abu al-Abbas Ahmad II, Hafsid ruler of Ifriqiya (Tunisia) from 1370 to 1394
Abu al-Abbas Ahmad al-Mustansir, Marinid Sultan of Morocco from 1374 to 1384
Abu al-Abbās Ahmad ibn Ali, better known as al-Maqrizi (1364–1442), Egyptian historian
Abu al-Abbas Ahmad ibn Abi Jum'ah al-Maghrawi al-Wahrani, better known as Ahmad ibn Abi Jum'ah (died 1511), Maliki scholar of Islamic law active in the Maghreb (modern day Algeria and Morocco)
Abu al-Abbas Aḥmad ibn Muhammad, better known as Ibn Hajar al-Haytami (1503–1566), Egyptian hadith scholar and Islamic theologian
Abu al-Abbas Ahmad ibn Muhammad, sultan of the Moroccan Wattasid dynasty, ruled 1526–1545 and 1547–1549
Abu al-Abbas Ahmad III, Hafsid ruler of Ifriqiya (Tunisia) from 1543 to 1569
Abu al-Abbas Ahmad al-Mansur, better known as Ahmad al-Mansur or al-Mansur al-Dhahabi (1549–1603), Saadi Sultan of Morocco from 1578 to 1603
Abu al-Abbas Ahmad ibn Ahmad, better known as Ahmad Baba al-Timbukti (1556–1627), Sanhaja Berber writer, scholar, and political provocateur active in Western Sudan
Abu al-Abbas Ahmad ibn Muhammad, better known as Ahmad al-Tijani (1735–1815), Algerian Sharif who founded the Tijaniyya Sufi order
Abu al-Abbas Ahmad ibn Mustafa, better known as Ahmad al-Alawi (1869–1934), Algerian Sufi Sheikh and founder of a Sufi order called the Alawiyya

Arabic-language given names

Abu al-Abbas


A protein family is a group of evolutionarily related proteins. In many cases, a protein family has a corresponding gene family, in which each gene encodes a corresponding protein with a 1:1 relationship. The term "protein family" should not be confused with family as it is used in taxonomy.

Proteins in a family descend from a common ancestor and typically have similar three-dimensional structures, functions, and significant sequence similarity. The most important of these is sequence similarity (usually amino-acid sequence), since it is the strictest indicator of homology and therefore the clearest indicator of common ancestry. A fairly well developed framework exists for evaluating the significance of similarity between a group of sequences using sequence alignment methods. Proteins that do not share a common ancestor are very unlikely to show statistically significant sequence similarity, making sequence alignment a powerful tool for identifying the members of protein families.  Families are sometimes grouped together into larger clades called superfamilies based on structural and mechanistic similarity, even if no identifiable sequence homology is seen.

Currently, over 60,000 protein families have been defined, although ambiguity in the definition of "protein family" leads different researchers to highly varying numbers.

Terminology and usage
As with many biological terms, the use of protein family is somewhat context dependent; it may indicate large groups of proteins with the lowest possible level of detectable sequence similarity, or very narrow groups of proteins with almost identical sequence, function, and three-dimensional structure, or any kind of group in between. To distinguish between these situations, the term protein superfamily is often used for distantly related proteins whose relatedness is not detectable by sequence similarity, but only from shared structural features. Other terms, such as protein class, group, clan, and subfamily, have been coined over the years, but all suffer similar ambiguities of usage. A common usage is that superfamilies' (structural homology) contain families (sequence homology), which contain subfamilies. Hence, a superfamily, such as the PA clan of proteases, has far lower sequence conservation than one of the families it contains, the C04 family. an exact definition is unlikely to be agreed upon and to it is up to the reader to discern exactly how these terms are being used in a particular context.

Protein domains and motifs

The concept of protein family was conceived at a time when very few protein structures or sequences were known; at that time, primarily small, single-domain proteins such as myoglobin, hemoglobin, and cytochrome c were structurally understood. Since that time, many proteins were found to comprise multiple independent structural and functional units or domains. Due to evolutionary shuffling, different domains in a protein have evolved independently. This has led, in recent years, to a focus on families of protein domains. A number of online resources are devoted to identifying and cataloging such domains.

Regions of each protein have differing functional constraints (features critical to the structure and function of the protein). For example, the active site of an enzyme requires certain amino-acid residues to be precisely oriented in three dimensions. A protein–protein binding interface, though, may consist of a large surface with constraints on the hydrophobicity or polarity of the amino-acid residues. Functionally constrained regions of proteins evolve more slowly than unconstrained regions such as surface loops, giving rise to discernible blocks of conserved sequence when the sequences of a protein family are compared (see multiple sequence alignment). These blocks are most commonly referred to as motifs, although many other terms are used (blocks, signatures, fingerprints, etc.). Again, many online resources are devoted to identifying and cataloging protein motifs.

Evolution of protein families
According to current consensus, protein families arise in two ways. First, the separation of a parent species into two genetically isolated descendent species allows a gene/protein to independently accumulate variations (mutations) in these two lineages. This results in a family of orthologous proteins, usually with conserved sequence motifs. Second, a gene duplication may create a second copy of a gene (termed a paralog). Because the original gene is still able to perform its function, the duplicated gene is free to diverge and may acquire new functions (by random mutation). Certain gene/protein families, especially in eukaryotes, undergo extreme expansions and contractions in the course of evolution, sometimes in concert with whole genome duplications. This expansion and contraction of protein families is one of the salient features of genome evolution, but its importance and ramifications are currently unclear.

Use and importance of protein families
As the total number of sequenced proteins increases and interest expands in proteome analysis, an effort is ongoing to organize proteins into families and to describe their component domains and motifs. Reliable identification of protein families is critical to phylogenetic analysis, functional annotation, and the exploration of diversity of protein function in a given phylogenetic branch. The Enzyme Function Initiative  is using protein families and superfamilies as the basis for development of a sequence/structure-based strategy for large scale functional assignment of enzymes of unknown function.  The algorithmic means for establishing protein families on a large scale are based on a notion of similarity. Most of the time, the only similarity with access to is sequence similarity.

Protein family resources
Many biological databases record examples of protein families and allow users to identify if newly identified proteins belong to a known family. Here are a few examples:
 Pfam - Protein families database of alignments and HMMs
 PROSITE - Database of protein domains, families and functional sites
 PIRSF - SuperFamily Classification System
 PASS2 - Protein Alignment as Structural Superfamilies v2 - PASS2@NCBS
 SUPERFAMILY - Library of HMMs representing superfamilies and database of (superfamily and family) annotations for all completely sequenced organisms
 SCOP and CATH - classifications of protein structures into superfamilies, families and domains

Similarly, many database-searching algorithms exist, for example:
 BLAST - DNA sequence similarity search
 BLASTp - Protein sequence similarity search
 OrthoFinder a fast, scalable and accurate method for clustering proteins into families (orthogroups)

See also

 Gene family
 Genome annotation
 Sequence clustering

Protein families

References

External links

Bioinformatics
Protein classification

Protein family


Pokušaj da se Mađarska pretvori u komunističku zemlju završio je 1957. godine. Nakon revolucije 1956. Mađarska postaje socijalistička zemlja. Socijalistička vladavina u Narodnoj Republici Mađarskoj došla je do kraja 1989. godine. Događaji su bili dio revolucija 1989., na mađarskom jeziku poznate kao Rendszerváltás (dosl., "promjena režima" ili "promjena sustava").

Uvod
Desetljeća prije razgovora za okruglim stolom političke i gospodarske snage unutar Mađarske vršile su pritisak na mađarski socijalizam. Ti pritisci pridonijeli su padu socijalizma u Mađarskoj 1989. godine.

Ekonomski problemi
Novi ekonomski mehanizam bio je jedini skup ekonomskih reformi u istočnoj Europi, proveden nakon valova revolucija 1950-ih i 60-ih.  Unatoč tome, postao je najslabija točka mađarskog socijalizma i pritisak koji je uvelike pridonio prijelazu iz mađarskog socijalizma u demokraciju. Središnji odbor Mađarske socijalističke radničke partije pokrenuo je 1968. godine NEM za ublažavanje ekonomskih problema Mađarske i uveo decentralizaciju i fiksne cijene kako bi nadoknadio nedostatke ekonomije centralnog planiranja. NEM je bio višeslojan i višesmjerni remont mađarske ekonomije. Pomoću njega željelo se postići reforme u mnogim sektorima svog gospodarstva, pokušavajući autonomno samoupravljanje kolektivnim poljoprivrednim gospodarstvima, razbijanje monopolskih industrija i smanjivanje subvencija, osim onih koje se koriste za izvoz. Također je započelo povezivanje cijena sa svjetskim tržištem putem tečaja, ovlašćivanje radnika da samostalno proizvode u državnim pogonima nakon redovnog radnog vremena i zamjenu ekonomskih regulatora obveznim direktivama u sektoru u vlasništvu države. Konačno, ozakonili su privatne obrtničke, maloprodajne i uslužne djelatnosti.

To je stvorilo složeno i izuzetno trgovačko ovisno nacionalno gospodarstvo, koje je tako bilo podložno općim fluktuacijama na svjetskom tržištu, ali i promjenama cijena sovjetskih sirovina i energetskih resursa. Mađarska, budući da je bila SSSR- ova siromašna satelitska država, bila je, zbog svog politički neovisnog duha, vrlo ovisna o sovjetskom uvozu. 1972. godine, ubrzo nakon uvođenja NEM-a, režim je počeo ograničavati i ograničavati primjenu tržišnih mehanizama koji su u početku bili implementirani. To je jasno dalo do znanja da će ogromni industrijski kombajni, koji su imali više ideološku nego ekonomsku vrijednost, i dalje primati istu državnu zaštitu kao ranije, naglašavajući osnovnu slabost sustava.

Do 1980-ih, Mađarska je počela patiti od inflacije, što je posebno povrijedilo ljude s fiksnim primanjima. Mađarska je vodila veliki inozemni dug, a siromaštvo je postalo rašireno. Nakon institucionalizacije NEM-a u 1970-ima, poskupljenja su postala uobičajena pojava u Mađarskoj. Međutim, Kádár, glavni tajnik Mađarske socijalističke radničke partije, postupao je s njima spretno, vodeći računa o njegovom trajnom političkom vjerodostojnosti. Kádár je dokazao svoju sposobnost "upravljanja" Kremljom, pa je čak i ostao na vlasti tijekom prijelaza s Hruščova na Brežnjeva, ostajući jedna od jedinih stabilnih političkih ličnosti u istočnoj Europi. Stoga je mogao objasniti veće cijene kao predujam NEM-u i obećati da će doći dobra vremena bez gubitka javnog odobrenja i društvenog uređenja.  Međutim, ubrzo je NEM "pobudio rašireniju oporbu, jer mnogi članovi stranke koji su istinski podržavali strategiju pomirenja sa sovjetskim sustavom nisu mogli sklopiti svoj mir" sa stvarnim učincima ekonomskog sustava. Do 1985., politička nestabilnost koja je pratila ekonomsku nestabilnost, Kádár i režim bili su prisiljeni priznati predstojeći kolaps socijalizma u Mađarskoj.

Stav prema Varšavskom paktu
1988. godine socijalistička Mađarska također je olakšala putovanje vlastitim građanima na zapad što je dovelo do uklanjanja mađarske ograde od bodljikave žice u svibnju 1989. s Austrijom. To je omogućilo Istočnim Nijemcima, kojima je bilo dopušteno putovati samo u socijalističke zemlje, otići u Mađarsku i pobjeći u Zapadnu Njemačku kroz Austriju. Izlažući vanjske i socijalističke odnose, mađarski ministar vanjskih poslova u rujnu je izjavio da neće zaustaviti tisuće Istočnih Nijemaca koji bježe u Austriju.  To je odražavalo opći stav Mađarske prema socijalističkom satelitskom postavljanju: popularno mišljenje bilo je protiv socijalizma, a Mađari su željeli neovisnost.

Uz Gorbačevljevu novu politiku ne korištenja vojne akcije u satelitskim državama i dopuštanja općeg suvereniteta unutar granica svake pojedine zemlje bilo je neophodno, poštovanje popularnog javnog mnijenja. Uvođenje reda iako je vojna sila također nije dolazila u pitanje. Imre Pozsgay rekao je glavnom tajniku Socijalističke partije da će "mađarski vojnik biti naređen da puca na njegov narod ili će strijeljati njegovog zapovjednika ili ići kući svojoj majci".

Domaći politički otpor

Mađarske socijalističke elite vjerovale su da se ekonomska kriza s kojom su suočena može pretvoriti u socijalni preokret, koji je nastao na leđima smanjenja realnih plaća, visoke inflacije i sve veće krize duga. Istraživanje iz 1986. kaže da je 61% mađarskog stanovništva svoj položaj opisalo kao beznadežno ili neprestano pogoršanje. Budući da su realne plaće i dalje padale u sljedećim godinama, malo je razloga za vjerovanje da je odnos prema ekonomskoj situaciji postao pozitivniji 1989. godine. Drugo istraživanje iz 1989. pokazuje da su Mađari bili u potpunosti svjesni svog relativnog pada. 80% ispitanih mislilo je da su Austrijanci bolji životni standard, dok je samo 13% smatralo da su Mađari bolji.

Ipak, nakon što je 1968. formirana ilegalna skupina mislilaca i aktivista, takozvana Demokratska oporba koja se povezivala s Budimpeštanskom školom. Režim ih je snažno promatrao i tlačio, iako su kasnije igrali važnu ulogu tijekom promjena.

Mađarske elite složile su se da zemlja prolazi kroz tešku ekonomsku krizu koja zahtijeva radikalne reforme. Međutim, nisu se složili je li politička demokratizacija preduvjet za dobivanje javne podrške za navedene reforme. Politički su osamdesete donijele val nezadovoljstva i zahtjeva za reformama. Za razliku od 1956., bilo je mnogo reformatora iznutra i izvan Socijalističke partije (Magyar Szocialista Munkáspárt), koji su pokazali političku fragmentaciju mađarskog sustava. Radikalni reformatori i mnogi drugi zahtijevali su višestranački sustav, što je bilo nemoguće postići pod sovjetskim sustavom. Oni nisu željeli sovjetski sustav, već umjesto toga zahtijevali pravo na nacionalno samoopredjeljenje. S druge strane, glavni tajnik Grosz bio je poznat po zagovaranju "jednostranačkog pluralizma". U prosincu 1988., premijer Miklós Németh izrazio je stav mnogih reformatora izjavljujući javno da je "tržišna ekonomija jedini način da se izbjegne socijalna katastrofa ili duga, spora smrt". Taj strah da će daljnji gospodarski pad dovesti do društvenih preokreta obično se navodi kao glavni razlog odluke režima o pregovorima s oporbom i glavni pritisak koji je izazvao pad socijalizma u Mađarskoj.

Razgovori za okruglim stolom
Iako je Mađarska postigla trajne ekonomske reforme i ograničenu političku liberalizaciju tijekom 1980-ih, velike reforme su se dogodile tek nakon što je 1988. zamijenjen János Kádár na mjestu glavnog tajnika Socijalističke partije (MSZMP). Iste godine parlament je usvojio "demokratski paket", koji je uključivao sindikalni pluralizam; sloboda udruživanja, okupljanja i tiska; novi izborni zakon; i radikalna revizija ustava, među ostalim.

Imre Nagy, kojeg su komunisti pogubili prije desetljeća, politički je rehabilitiran, a njegovi posmrtni ostaci pokopani su na 31. godišnjicu pogubljenja u istoj zavjeri nakon sprovoda koji su, među ostalim, organizirali protivnici socijalističkog režima zemlje. Procjenjuje se da je preko 100.000 ljudi prisustvovalo Nagyjevom sprovodu.

Paneuropski piknik bio je mirovna demonstracija održana na austrijsko - mađarskoj granici u blizini grada Šoprona 19. kolovoza 1989., važan događaj u političkim zbivanjima koja su dovela do pada Željezne zavjese i ponovnog ujedinjenja Njemačke.

U listopadu 1989. Socijalistička stranka sazvala je svoj posljednji kongres i ponovno se uspostavila kao Mađarska socijalistička stranka. Na povijesnom zasjedanju od 16. listopada do 20. listopada, parlament je usvojio zakonodavstvo kojim su predviđeni višestranački parlamentarni izbori i izravni predsjednički izbori. Zakonodavstvo je pretvorilo Mađarsku iz Narodne Republike u Republiku Mađarsku, zajamčilo ljudska i građanska prava i stvorilo institucionalnu strukturu koja je osigurala raspodjelu vlasti između sudske, zakonodavne i izvršne vlasti. Dana 23. listopada 1989. na Kossuth téru, u Budimpešti, proglašena je Republika Mađarska.

Prvi slobodni izbori
Prvi slobodni parlamentarni izbori održani u svibnju 1990. bili su svojevrsni plebisciti o socijalističkoj prošlosti. Revitalizirani i reformirani socijalisti imali su loše rezultate iako su imali više od uobičajenih prednosti "postojeće" stranke. Populističke, desničarske i liberalne stranke ostvarile su najbolje rezultate, a Demokratski forum (MDF) osvojio je 43% glasova, a Slobodni demokrati (SZDSZ) 24%. Pod premijerom Józsefom Antallom, MDF formira koalicijsku vladu s FKGP-om i Demokršćanskom pučkom strankom (KDNP), dobivši većinu od 60% u parlamentu. Parlamentarne oporbene stranke uključivale su SZDSZ, socijaliste (MSZP) i Savez mladih demokrata (Fidesz).

Kraj sovjetske okupacije
Između 12. ožujka 1990. i 19. lipnja 1991. sovjetske trupe napustile su Mađarsku. Posljednje postrojbe kojima je zapovijedao general Viktor Silov prešle su mađarsko-ukrajinsku granicu kod Záhony - Csap. Ukupni broj sovjetskog vojnog i civilnog osoblja stacioniranog u Mađarskoj bio je oko 100.000. Povlačenje je izvršeno s 35.000 željezničkih vagona. Od 2001. posebnim je prijedlogom zakona u mađarskom Saboru 16. lipnja proglašen nacionalnim danom sjećanja.

Posljedice
Dana 16. ožujka 1999. Mađarska se pridružila NATO-u, a 1. svibnja 2004., zajedno s ostalim članicama Višegrada, pridružila se Europskoj uniji, jačajući veze sa zapadnoeuropskim zemljama i Sjedinjenim Državama.

Izvori

Dekomunizacija
Povijest Mađarske
Stranice s nepregledanim prijevodima

Pad komunizma u Mađarskoj (1989.)


Charles Eugène Jules Marie Nungesser, MC () a fost un pilot și aventurier francez, cunoscut mai ales ca rival al lui Charles Lindbergh. Nungesser a fost un renumit as al aviației franceze, fiind al treilea între piloții francezi care au luptat în Primul Război Mondial (după René Fonck și Georges Guynemer), cu 43 de victorii aeriene.

După război, Nungesser a dispărut în mod misterios într-o încercare de a efectua primul zbor transatlantic fără escală de la Paris la New York, zburând alături de camaradul său de război François Coli în L'Oiseau Blanc (Pasărea albă). Aeronava a decolat de la Paris în 8 mai 1927, a fost văzută zburând deasupra Irlandei și de atunci nu a mai fost văzută niciodată. Dispariția lui Nungesser este considerată a fi unul dintre cele mai mari mistere din istoria aviației, iar potrivit speculațiilor moderne aeronava ar fi dispărut deasupra Atlanticului sau s-ar fi prăbușit în Newfoundland sau Maine. Două săptămâni după încercarea lui Nungesser și Coli, Charles Lindbergh a reușit să traverseze Atlanticul cu succes, zburând singur de la New York la Paris în avionul Spirit of St. Louis. Monumente și muzee onorând încercarea lui Nungesser și Coli există în aeroportul Le Bourget din Paris și pe stâncile din Étretat, locul din Franța unde avionul lor a fost văzut pentru ultima oară.

Primii ani
Charles Nungesser s-a născut în 15 martie 1892 la Paris și, încă de copil, a fost foarte interesat de sporturile competitive. După ce a urmat École des Arts et Métiers, unde a fost un elev mediocru care, totuși, a excelat în sporturi ca boxul, a plecat în America de Sud - mai întâi la Rio de Janeiro, Brazilia, pentru a-și căuta un unchi care nu putuse fi localizat și apoi la Buenos Aires, Argentina, unde a lucrat ca mecanic auto înainte de a deveni pilot de curse profesionist. Interesul său față de cursele de viteză i-au deturnat curând interesul către avioane; Nungesser a învățat să zboare pe un avion Blériot deținut de un prieten. După ce și-a găsit în cele din urmă unchiul dispărut, el a lucrat pe plantațiile de trestie de zahăr din provincia Buenos Aires.

Activitatea sa în Primul Război Mondial

Înrolarea în cavalerie
Când a izbucnit Primul Război Mondial, Nungesser s-a întors în Franța, unde s-a înrolat în Regimentul 2 Husari. În timpul unei patrulări, el și mai mulți soldați au capturat o mașină de patrulare germană Mors, după ce i-au ucis pe ocupanții acesteia. Acest lucru i-a impresionat pe superiorii săi și el a fost decorat ulterior cu Médaille militaire, aprobându-i-se cererea de a fi transferat în Serviciul Aeronautic.

Activitatea în cadrul Service Aéronautique

În calitate de pilot militar, a fost transferat în Escadrila VB106. În timp ce se afla acolo, în iulie 1915, el a doborât primul său avion, un Albatros german și a fost distins cu Croix de guerre. Această acțiune a declanșat legenda lui Nungesser. Pe 31 iulie 1915, Nungesser și mecanicul său, Roger Pochon, erau într-o misiune de gardă. Cei doi au decolat cu un Voisin 3LAS în ciuda faptului că Nungesser avea de îndeplinit sarcini la sol. Au întâlnit cinci aeronave Albatros cu două locuri, iar duo-ul francez a doborât unul dintre ele lângă Nancy, Franța. Revenind la baza aviatică, Nungesser a fost plasat în stare de arest timp de opt zile pentru insubordonare. Apoi, el a fost decorat și trimis pentru a fi instruit ca pilot de luptă pe avioanele Nieuport.

În momentul în care Nungesser a părăsit escadrila VB106, el zburase în 53 de misiuni de bombardare. El a inscripționat, de asemenea, cel puțin unul dintre avioanele escadrilei cu un semn personal înspăimântător: un craniu de pirat și două oase încrucișate și un sicriu cu două lumânări.

În noiembrie 1915, după reinstruire, el a fost transferat la Escadrila N.65 și încorporat mai târziu în celebra Escadrilă Lafayette, compusă din voluntari americani. În timp ce-și vizita escadrila într-una din perioadele sale de convalescență pentru vindecarea rănilor, el a luat un avion și a doborât o aeronavă germană. Până la sfârșitul anului 1916, el pretindea că avea 21 de victorii aeriene.

Acte de indisciplină
În ciuda faptului că era un pilot multiplu decorat, Nungesser a fost plasat de mai multe ori în stare de arest pentru că a zburat fără permisiune. I-a displăcut stricta disciplină militară și a plecat deseori la Paris pentru a se bucura de cât mai multe plăceri (cum ar fi alcoolul și femeile). El era un pilot de vânătoare ale cărui fapte eroice împotriva germanilor au fost mediatizate pe larg în Franța. Aspectul plăcut al lui Nungesser, personalitatea carismatică și atracția pentru pericol, femei frumoase, vin și mașini rapide l-au făcut întruchiparea stereotipică a asului aviației. El sosea, uneori, pentru a-și începe patrularea de dimineață îmbrăcat încă în smochingul pe care-l purtase în noaptea anterioară și ocazional chiar cu o parteneră de sex feminin. În contrast cu nesociabilul as al aviației franceze René Fonck, Nungesser era admirat de camarazii săi. El a suferit un accident foarte urât la 6 februarie 1916 când și-a rupt ambele picioare și a fost rănit de multe ori. Șchiopăta adesea din cauza rănilor și leziunilor că trebuia să fie ajutat de colegi să urce în avion.

As al aviației
În pofida acestor probleme timpurii, Nungesser a devenit un as în aprilie 1916. El a fost rănit pe 19 mai 1916, dar a continuat să obțină victorii și a fost din nou rănit în luna iunie. Cu toate acestea, el a terminat anul cu 21 de victorii. În acel timp el doborâse deja doi ași germani, Hans Schilling, pe 4 decembrie, și Kurt Haber pe 20 decembrie.

Avionul său argintiu Nieuport 17 a fost decorat cu o inimă neagră, în care erau pictate un macabru Jolly Roger și un sicriu și lumânări. El a adoptat titlul de "Cavalerul morții", parafrazând cuvântul francez mort ("moarte"), un joc de cuvinte pornind de la vehiculul german Mors, pe care-l capturase odată pe când era cavalerist.

La începutul anului 1917, Nungesser a trebuit să se întoarcă la spital pentru tratarea rănilor, dar a reușit să evite consemnarea sa la sol. El a împins scorul la 30 de victorii în 17 august 1917, când a doborât al doilea său bombardier Gotha. Rănile dintr-un accident de mașină în luna decembrie i-au adus o lună de răgaz ca instructor înainte de a revenit la luptele aeriene cu Escadrila 65. A continuat să zboare cu aeronava Nieuport, chiar dacă escadronul a fost reechipat cu aeronave Spad. În mai 1918, el avea 35 de victorii, inclusiv o victorie împărțită cu Jacques Gérard și Eugène Camplan, și a fost ridicat la rangul de Ofițer al Legiunii de Onoare.

În august 1918 el a făcut o schimbare radicală celui mai recent Spad, Spad XIII, și a început din nou să câștige lupte aeriene. Pe 14 august a doborât patru baloane de observație, obținând victoriile de la 39 la 42. În ziua următoare, el a împărțit o victorie cu Marcel Henriot și cu un alt pilot și a terminat războiul cu 43 de victorii oficiale, fiind al treilea pilot francez ca număr de victorii după René Fonck și Georges Guynemer.

În cariera sa aviatică, Nungesser a primit zeci de decorații militare din Franța, Belgia, Muntenegru, Statele Unite ale Americii, Portugalia, Rusia și Serbia.

A fost decorat cu Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III:
"Pentru vitejia de care a dat dovadă în timpul campaniei, doborând 48 de avioane inamice"
Înalt Decret no. 37 din 4 ianuarie 1919

Răni și leziuni
Pe la sfârșitul războiului, Nungesser avea numeroase răni și leziuni, potrivit unui rezumat succint: "Fractură de craniu, comoție cerebrală, leziuni interne (multiple), cinci fracturi ale maxilarului superior, două fracturi ale maxilarului inferior, bucată de șrapnel antiaerian turnat [sic] în brațul drept, luxație de genunchi (stâng și drept), redislocare a genunchiului stâng, rană de glonț în gură, rană de glonț în ureche, atrofie a tendoanelor de la piciorul stâng, atrofia mușchilor gambei, claviculă dislocată, încheietura mâinii dislocată, glezna dreaptă disclocată, dinți lipsă, contuzii prea numeroase pentru a fi menționate".

Activitățile postbelice și dispariția

Colaborarea în industria filmului
După încheierea Primului Război Mondial în noiembrie 1918, Nungesser a încercat să organizeze p școală particulară de aviație, dar nu a reușit să atragă destui elevi. Din moment ce recesiunea economică de după Primul Război Mondial îi lăsase pe mulți ași ai aviației fără un loc de muncă, el a decis să-și încerce șansa în industria filmului din Statele Unite ale Americii, unde zborurile eroice erau o temă foarte populară. În perioada în care se afla în SUA pentru a participa la realizarea filmului Dawn Patrol el a devenit interesat de ideea de a face un zbor transatlantic și le-a spus prietenilor săi că următoarea sa călătorie în America va fi pe calea aerului.

În 1923, Nungesser s-a logodit cu Consuelo Hatmaker; ei s-au căsătorit în 1923 și au divorțat în 1926.

Încercarea de vânzare de avioane
La sfârșitul anului 1923, Nungesser a realizat o călătorie cu rezultate nefavorabile către Havana. După ce a fost invitat de către secretarul președintelui, José Manuel Cortina, atunci când acesta din urmă era în vacanță la Paris, se părea că Nungesser primise o ofertă din partea guvernului cubanez. În orice caz, Nungesser a adus cu el patru aeronave SPAD din Primul Război Mondial, precum și doi colegi veterani. Nungesser bazează SPADs cu Cubanez aviatie de la Campo Columbia. El a propus cubanezilor să cumpere cel puțin patruzeci de avioane de la el. Când Armata Cubaneză a refuzat cumpărarea de avioane din cauza bugetului său redus, Nungesser a insistat atât de agresiv în fața Congresului Cubanez că șeful Marelui Stat Major al Armatei Cubaneze, generalul Alberto Herrera y Franchi, a amenințat că-l va alunga din țară pe Nungesser. Pe 10 februarie 1924 asul francez și-a încheiat sejurul său cubanez cu o demonstrație aviatică, fondurile obținute fiind donate în scopuri caritabile.

Dispariția lui Nungesser

François Coli, un navigator cunoscut deja pentru efectuarea unor zboruri istorice de-a lungul Mării Mediterane, plănuia realizarea unui zbor transatlantic încă din 1923, cu camaradul său de război Paul Tarascon, un alt as al aviației franceze. Când Tarascon a trebuit să renunțe din cauza unei răni produse în urma unui accident, Nungesser l-a înlocuit. Nungesser și Coli au decolat de pe aeroportul Le Bourget de lângă Paris, la 8 mai 1927, îndreptându-se spre New York în aeronava L'Oiseau Blanc (Pasărea albă), un biplan Levasseur PL.8 pictat cu însemnele lui Nungesser din timpul războiului. Avionul lor a fost văzut pentru ultima oară părăsind Irlanda și, din moment ce ei n-au mai ajuns la destinație, s-a presupus că avionul s-a prăbușit în Atlanticul de Nord. Două săptămâni mai târziu, aviatorul american Charles Lindbergh a traversat cu succes oceanul de la New York la Paris și a fost primit de francezi ca un erou imens, chiar dacă ei plângeau dispariția lui Nungesser și Coli.

De-a lungul anilor, au existat diverse investigații pentru a încerca să se afle ce s-a întâmplat cu Nungesser și Coli. Cei mai mulți cred că avionul s-a prăbușit în Atlantic din cauza unei furtuni, dar aeronava nu a fost niciodată recuperată. O ipoteză alternativă este că aeronava s-ar fi putut prăbuși în Maine.

Un articol de presă ce dezvăluia că Nungesser și Coli au ajuns în condiții de siguranță, urmat de o descriere detaliată a festivităților, s-a dovedit a fi o farsă. Sentimentul anti-american pe care l-a generat au făcut ca Lindbergh să fie sfătuit să-și amâne propriul zbor timp de câteva săptămâni, până ce furia si resentimentele francezilor s-ar mai fi domolit.

In memoriam
Mai multe străzi din Franța sunt numite după Nungesser, de obicei, în comun cu Coli.

În 1928, Ontario Surveyor General a numit o serie de lacuri din partea de nord-vest a provinciei pentru a-i onora pe aviatorii care au murit în 1927, în încercarea de a reuși zborul transoceanic. Printre acestea sunt Lacul Nungesser () și Lacul Coli ().

Orașul Gander, NL, Canada a numit o stradă după Charles Nungesser (48.953497, -54.612927). Orașul modern Gander a fost fondat la sfârșitul anilor 1950 și majoritatea străzilor sale poartă numele unor aviatori celebri.

Charles Nungesser în film

Contrar zvonurilor, Nungesser nu a fost unul dintre piloții cascadori morți în timpul filmărilor la Hell's Angels (1930), filmul epic de aviație al lui Howard Hughes.

În anii 1970, un film francez cu același titlu (L'as des as) cu Jean-Paul Belmondo în rolul principal a folosit multe anecdote despre viața lui Nungesser. În afară de luptele aeriene, viața sa de noapte din Paris a devenit un soi de legendă.

Onoruri
 Médaille militaire
 Cavaler al Legiunii de onoare, 4 decembrie 1915
 Ofițer al Legiunii de onoare, 19 mai 1918

Alte decorații
  Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III, 4 ianuarie 1919
 Croix de guerre (Franța), cu 15 frunze
 Ordinul Leopold (Belgia)
 Croix de guerre (Belgia)
 Distinguished Service Cross (Statele Unite Ale Americii)
 Crucea Militară (Marea Britanie)
 Crucea de Război (Portugalia)
 Medalia Victoriei
 Medalia comemorativă de război 1914-1918 (Franța)
 Insigna pentru militari răniți
 Medalia Verdun

Note

Bibliografie
 Norman Franks and Frank W. Bailey (1992). Over the Front: A Complete Record of the Fighter Aces and Units of the U.S. and French Air Services 1914–1918. Grub Street, London. ISBN 0-948817-54-2, ISBN 978-0-948817-54-0.
 Norman Franks (2000). Nieuport Aces of World War 1. Osprey Publishing. ISBN 1-85532-961-1, ISBN 978-1-85532-961-4.
 Jon Guttman. SPAD XII/XIII Aces of World War I. Osprey Publishing, 2002. ISBN 1841763160, 9781841763163.
 Jon Guttman, Harry Dempsey. Pusher Aces of World War 1. Osprey Pub Co, 2009. ISBN 1-84603-417-5, ISBN 978-1-84603-417-6.
 Hagedorn, Dan. Conquistadors of the Sky: A History of Aviation in Latin America. University Press of Florida, 2008. ISBN 0-8130-3249-0, ISBN 978-0-8130-3249-8.

Legături externe

 The life of C. Nungesser and a profile of his Nieuport 17 carrying The knight of Death heart painting
 The French ace C. Nungesser
 Charles Nungesser page at theaerodrome.com

Nașteri în 1892
Decese în 1927
Aviatori francezi
Decorați cu Legiunea de Onoare
Decese cauzate de accidente aviatice
Personal militar al Primului Război Mondial
Ași ai aviației franceze din Primul Război Mondial

Charles Nungesser


"Küçük Menderes" (tyrkisk Küçük Menderes, græsk Κάϋστρος (heraf de alternative betegnelser Kaystrios, Kaystros), i oldtidshistorisk sammenhæng også Den lille mæander) er en større flod i lilleasien Den har været navngivet i hvert fald siden antikken. "Den store Mæander" udmundede i det Ægæiske hav ved oldtidsbyen Efesos.

"Den store Mæander" og "den lille Mæander" havde det slyngede forløb, som ordet mæander sandsynligvis stammer fra.

Vandløb i Tyrkiet

Küçük Menderes


Windows PowerShell er en kommandolinjegrænseflade. WPS understøtter kontroloperander (ex. if-else), bruger-definerede funktioner, variabler, pipelines mm. og er i den forstand et scriptsprog. WPS er en integreret del af Microsofts .NET Framework, og forudinstalleret i Microsoft Windows 7 og 8. Det kan bruges til at automatisere administrative opgaver i Microsoft Windows.

Programmeringssprog
Kommandofortolkere

Windows PowerShell


Masahiro Wada (født 21. januar 1965) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka og Vissel Kobe.

Han har tidligere trænet Vissel Kobe og Kyoto Sanga FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Masahiro Wada