Kumtaşı, kum tanelerinin doğal bir çimento maddesi yardımıyla yapışması sonucu oluşan fiziksel tortul bir taştır. Bir kumun doğal çimentolaşmasından doğan ve kuvars taneleri oranı yüksek olan tortul kayaç; kumtaşı inşaatta, yol ve kaldırımlara taş döşemede, çok ince olanları da bileme taşı olarak kullanılır. Kalkerli kumtaşı ise içinde kireçtaşı taneleri bulunan yeşilimsi bir tür kumtaşı.

Yapı
Çoğu kumtaşı kuvars veya feldispattan (her iki silikat) oluşur. Dünya yüzeyindeki hava koşullarına karşı en dayanıklı minerallerdir. Çimentolu kum gibi, kumtaşı mineraller içindeki yabancı maddeler nedeniyle herhangi bir renk olabilir, ancak en yaygın renkler ; tan, kahverengi, sarı, kırmızı, gri, pembe, beyaz ve siyahtır. Kumtaşı yatakları genellikle oldukça görünür uçurumlar ve diğer topoğrafik özellikler oluşturduğundan, bazı kumtaşı renkleri belirli bölgelerle güçlü bir şekilde tanımlanmıştır.

Öncelikle kumtaşından oluşan kaya oluşumları genellikle suyun ve diğer sıvıların süzülmesine izin verir ve büyük miktarları depolayacak kadar gözeneklidir, bu da onları değerli akiferler ve petrol rezervuarları haline getirir. Kumtaşı gibi ince taneli akiferler kireçtaşı veya sismik aktivite ile kırılan diğer kayalar gibi çatlak ve yarıklara sahip kayalardan daha iyi kirleticileri, yüzeyden fitreleyebilir.Kuvars taşıyan kumtaşı, genellikle orojenik kayışlar içindeki tektonik sıkıştırma ile ilgili olan metamorfizma yoluyla kuvarsite dönüştürülebilir.

Kuvars taşıyan  kumtaşı, kireçtaşının (kalsit, aragonit) etkisiyle genellikle denize doğru eğimli banklar biçiminde (3 m'ye kadar) çimentolaşmış, kimi kez mercan kökenli olan kumla kumunun ufalanabilen taşlaşması. Kumla kumtaşlarının genellikle tropikal kıyı kumsallarında görülmesi çevrebilimsel (karbonatlı mercan çökelleri) ve kimyasal (buharlaşma gücü) koşullarla açıklanır.

Kökenleri
Kumtaşları kökenlidir (tebeşir ve kömür gibi organik veya alçı ve jasper gibi kimyasalların aksine). Önceden var olan bir kayanın parçaları olabilen veya mono-minerallik kristaller olabilen çimentolu tanelerden oluşurlar.Bu taneleri birbirine bağlayan çimentolar tipik olarak kalsit, killer ve silikadır.Kumlardaki tane boyutları (jeolojide) 0.0625 mm ila 2 mm (0.0025-0.08 inç) aralığında tanımlanır.Silttaşı ve şeyl de dahil olmak üzere çıplak gözle görülemeyen daha küçük tane boyutlarına sahip killer ve çökeltilere tipik olarak arilli sedimanlar denir; breşler ve konglomeralar da dahil olmak üzere daha büyük tane büyüklüğüne sahip kayaçlara rudatif sediman denir.

Kumtaşı oluşumu iki ana aşamadan oluşur.İlk olarak, bir tabaka ya da kum tabakası, sudan (bir dere, göl ya da denizde olduğu gibi) ya da havadan (bir çölde olduğu gibi) sedimantasyon sonucu birikir.Tipik olarak sedimantasyon, süspansiyondan çıkan kum tarafından meydana gelir; yani, bir su kütlesi veya zemin yüzeyinin (ör., bir çölde) tabanı boyunca yuvarlanmayı veya sıçratılmayı keser.Son olarak, biriktikten sonra, kum, üstteki tortuların basıncı ile sıkıştırıldığında ve kum tanecikleri arasındaki gözenek boşluklarındaki minerallerin çökelmesiyle çimentolaştığında kumtaşı haline gelir.

En yaygın çimentolama malzemeleri, genellikle gömüldükten sonra ya çözünme ya da kumun değiştirilmesinden türetilen silika ve kalsiyum karbonattır.Renkler genellikle ten rengi veya sarı olacaktır (berrak kuvarsın koyu kehribar feldispat içeriği ile kumun bir karışımından).Amerika Birleşik Devletleri'nin güneybatısındaki baskın bir ek renklendirici, pembe ila koyu kırmızı (pişmiş toprak) arasında değişen kırmızımsı renk tonları veren demir oksittir ve ek manganez morumsu bir renk verir.Kırmızı Kumtaşları, hem Eski Kırmızı Kumtaşı hem de Yeni Kırmızı Kumtaşı, Britanya'nın güneybatısında ve batısında, orta Avrupa ve Moğolistan'da da görülür.İkincisinin düzenliliği, birincil yapı malzemesi olarak veya bir taş olarak, diğer inşaat şekillerine göre duvarcılık için bir kaynak olarak kullanılmasını desteklemektedir.

Bileşenler

Çerçeve taneleri

Çerçeve tanecikleri, kumtaşı kütlesini oluşturan kum büyüklüğünde (0.0625 ila 2 milimetre (0.00246 ila 0.07874 inç) çapında) zararlı parçalardır. Bu taneler, mineral bileşimlerine göre birkaç farklı kategoride sınıflandırılabilir:

 Kuvars çerçeve taneleri çoğu kırıntılı tortul kayaçlarda baskın minerallerdir; bunun nedeni, sertlik ve kimyasal kararlılık gibi olağanüstü fiziksel özelliklere sahip olmalarıdır.Bu fiziksel özellikler, kuvars tanelerinin çoklu geri dönüşüm olaylarından hayatta kalmasına izin verirken, tanelerin bir dereceye kadar yuvarlama göstermesine izin verir.Kuvars taneleri, kökenleri felsik olan plütonik kayadan ve ayrıca geri dönüştürülmüş eski kumtaşlarından evrilir.
 Feldspatik çerçeve taneleri genellikle kumtaşlarında en bol bulunan ikinci mineraldir.Feldspat iki küçük alt bölüme ayrılabilir: alkali feldispatlar ve plajiyoklaz feldispatlar.Farklı feldspat türleri bir petrografik mikroskop altında ayırt edilebilir.Aşağıda farklı feldspat türlerinin bir açıklaması bulunmaktadır:

> Alkali feldispat, mineralin kimyasal bileşiminin KAlSi3O8 ila NaAlSi3O8 arasında değişebileceği bir grup mineraldir, bu tam bir katı çözeltiyi temsil eder.

> Plajiyoklaz feldspat bileşiminde NaAlSi3O8 ila CaAl2Si2O8 arasında değişen kompleks bir katı çözelti mineralleri grubudur.

 Litik çerçeve tanecikleri, henüz lithic fragmanları veya clasts adı verilen bireysel mineral taneciklerine karşı hava şartlarına maruz kalmamış antik kaynak kaya parçalarıdır.Litik fragmanlar herhangi bir ince taneli veya kaba taneli magmatik, metamorfik veya sedimanter kaya olabilir, ancak sedimanter kayaçlarda bulunan en yaygın litik fragmanlar volkanik kayaçlardan oluşur.

Aksesuar mineraller bir kumtaşı içindeki diğer mineral tanelerdir; genellikle bu mineraller kumtaşı içindeki tanelerin sadece küçük bir yüzdesini oluşturur.Yaygın yardımcı mineraller arasında mikalar (muskovit ve biyotit), olivin, piroksen ve korindon bulunur. Bu aksesuar tanelerin çoğu, kaya kütlesini oluşturan silikatlardan daha yoğundur.Bu ağır mineraller hava koşullarına karşı genellikle dirençlidir ve ZTR endeksi aracılığıyla kumtaşı olgunluğunun bir göstergesi olarak kullanılabilir. Yaygın ağır mineraller arasında zirkon, turmalin, rutil (dolayısıyla ZTR), granat, manyetit veya kaynak kayadan türetilen diğer yoğun, dirençli mineraller bulunur.

Matris
Matris, çerçeve taneleri arasındaki interstisyel gözenek boşluğunda bulunan çok ince bir malzemedir. Geçiş reklamı gözenek alanı içindeki matrisin doğası iki katlı bir sınıflandırmaya neden olur:

 Arenitler, matriks içermeyen veya çok az olan dokusal olarak temiz kumtaşlarıdır.
 Wackes, önemli miktarda matris içeren dokusal olarak kirli kumtaşlarıdır.

Çimento

Silisiklastik çerçeve tanelerini birbirine bağlayan çimentodur. Çimento, çökelmeden sonra ve kumtaşının gömülmesi sırasında oluşan ikincil bir mineraldir.Bu çimentolama malzemeleri silikat mineralleri veya kalsit gibi silikat dışı mineraller olabilir.

 Silika çimentosu kuvars veya opal minerallerden oluşabilir.Kuvars, çimento gibi davranan en yaygın silikat mineralidir.Silika çimentosu bulunan kumtaşında, kuvars taneleri çimentoya tutturulur, bu da kuvars tanesi etrafında aşırı büyüme adı verilen bir kenar oluşturur.Aşırı büyüme, çimentolanan kuvars çerçeve tanesinin kristalografik sürekliliğini korur.Opal çimento, volkanik maddeler açısından zengin kumtaşlarında bulunur ve nadiren diğer kumtaşlarında bulunur.
 Kalsit çimentosu en yaygın karbonat çimentosudur.Kalsit çimentosu daha küçük kalsit kristallerinin bir çeşididir.Çimento çerçeve tanelerine yapışır, bu yapışma çerçeve tanelerinin birbirine yapışmasına neden olur.
 Çimento görevi gören diğer mineraller arasında hematit, limonit, feldispatlar, anhidrit, alçıtaşı, barit, kil mineralleri ve zeolit mineralleri bulunur.

Boşluk Hacmi
Gözenek alanı, bir kaya veya toprak içindeki açık alanları içerir. Bir kayanın gözenek alanı kayanın gözenekliliği ve geçirgenliği ile doğrudan ilişkilidir.Gözeneklilik ve geçirgenlik, kum tanelerinin bir araya getirilme biçiminden doğrudan etkilenir.

 Gözeneklilik, belirli bir kaya içindeki boşlukların yaşadığı yığın hacminin yüzdesidir.Gözeneklilik, gevşek paketlemeden kumtaşlarına en sıkı paketlenmiş olarak yeniden düzenlenmiş, eşit boyutlu küresel tanelerin paketlenmesinden doğrudan etkilenir.
 Geçirgenlik, kayadan su veya diğer sıvıların akma hızıdır.Yeraltı suyu için, çalışma geçirgenliği birim hidrolik gradyan altında tek ayak kare kesiti ile günde galon olarak ölçülebilir.

Kumtaşı Çeşitleri

Tüm kumtaşları aynı genel minerallerden oluşur.Bu mineraller kumtaşlarının çerçeve bileşenlerini oluşturur.Bu bileşenler kuvars, feldispatlar, ve litik fragmanlardırMatris, çerçeve taneleri arasındaki geçiş boşluklarında da bulunabilir.Aşağıda birkaç önemli kumtaşı grubunun bir listesi bulunmaktadır.Bu gruplar mineraloji ve dokuya göre ayrılır.Kumtaşlarının çerçeve tanelerine dayanan çok basit kompozisyonları olmasına rağmen, jeologlar kumtaşlarını sınıflandırmak için belirli, doğru bir yol üzerinde anlaşamamıştır.Kumtaşı sınıflandırmaları tipik olarak Gazzi-Dickinson Yöntemi gibi bir yöntem kullanılarak ince bir kesitin nokta sayılmasıyla yapılır. Bir kumtaşı bileşimi, üçgen bir Kuvars, Feldspat, Litik parça (QFL diyagramları) ile kullanıldığında tortunun oluşumu hakkında önemli bilgilere sahip olabilir.Bununla birlikte, birçok jeolog, üçgen tanelerinin tek bileşenlere nasıl ayrılacağı konusunda hemfikir değildir, böylece çerçeve taneleri çizilebilir.Bu nedenle, hepsi genel formatlarında benzer olan kumtaşlarını sınıflandırmanın birçok yayınlanmış yolu vardır:

 Görsel yardımlar, jeologların bir kum taşı hakkında farklı özellikleri yorumlamalarına izin veren diyagramlardır.Aşağıdaki QFL şeması ve kumtaşı provenans modeli birbirine karşılık gelir, bu nedenle QFL şeması çizildiğinde bu noktalar kumtaşı provenans modelinde çizilebilir.Dokusal olgunluk şeması aşaması, bir kumtaşının geçtiği farklı aşamaları gösterir.
 QFL grafiği, kumtaşı içinde bulunan çerçeve tanelerinin ve matrisin bir temsilidir.Bu grafik magmatik petrolojide kullanılanlara benzer.Doğru bir şekilde çizildiğinde, bu analiz modeli, kumtaşlarının anlamlı bir niceliksel sınıflandırması için yaratır.
 Bir kumtaşı provenans şeması jeologların kumtaşlarının kaynaklanabileceği farklı yer türlerini görsel olarak yorumlamalarını sağlar.Dokusal olgunluk aşaması, kumtaşlarının farklı aşamalarını gösteren bir grafiktir.Bu grafik, olgunlaşmamış, olgunlaşmamış, olgun ve üstün kumtaşı taşları arasındaki farkı gösterir.Kumtaşı daha olgunlaştıkça, tahıllar daha yuvarlak hale gelir ve kayanın matrisinde daha az kil vardır.

Dott'un Sınıflandırma Şeması
Dott'un (1964) kumtaşı sınıflandırma şeması, jeologlar tarafından kumtaşlarını sınıflandırmak için kullanılan şemalardan biridir.Dott'un şeması Gilbert'ın silikat kumtaşı sınıflandırmasının bir modifikasyonudur ve R.L. Folk'un çift dokusal ve kompozisyon olgunluk kavramlarını bir sınıflandırma sistemine dahil eder.Gilbert ve R. L. Halk'ın şemalarını birleştirmenin arkasındaki felsefe, "çamurtaşından arenite ve stabilden kararsız tanecik bileşimine dokusal varyasyonun sürekli doğasını tasvir edebilmesidir".Dott'un sınıflandırma şeması, çerçeve tanelerinin mineralojisine ve çerçeve taneleri arasında mevcut olan matris türüne dayanmaktadır.Bu özel sınıflandırma şemasında Dott, arenit ve wackes arasındaki sınırı %15 matrisinde belirlemiştir.Buna ek olarak Dott, bir kumtaşı içinde bulunabilen farklı çerçeve tanelerini üç ana kategoriye ayırır: kuvars, feldispat ve litik taneler.

 Arenitler, çerçeve taneleri arasında %15'ten az kil matrisine sahip olan kumtaşı tipleridir. Kuvars arenitler, %90'dan fazla silisli tahıl içeren kumtaşlarıdır.
 Tahıllar kuvars veya çört kaya parçalarını içerebilir.Kuvars arenitler dokusal olarak üstün kumtaşlarına olgunlaşır.Bu saf kuvars kumları, nakliye öncesinde ve sırasında meydana gelen aşırı hava şartlarından kaynaklanmaktadır.Bu ayrışma, en kararlı mineral olan kuvars taneleri hariç her şeyi kaldırır.Genellikle aeolian plajları veya raf ortamları gibi istikrarlı bir cratonik ortamda biriken kayalara bağlıdırlar.Kuvars arenitleri, genellikle tortul kaynak kayaları olarak ve daha az düzenli olarak birincil magmatik veya metamorfik kayaçlardan elde edilen birinci döngü tortuları, kuvars tanelerinin çoklu geri dönüşümünden kaynaklanır.Feldspatik arenitler, %90'dan daha az kuvars ve kararsız litik parçalardan daha fazla feldispat ve küçük yardımcı mineraller içeren kumtaşlarıdır.Feldspatik kumtaşları olgunlaşmamış veya olgunlaşmış olabilir.Bu kumtaşları, cratonik veya sabit raf ayarlarıyla birlikte ortaya çıkar.Feldspatik kumtaşları granitik tip, birincil kristal, kayalardan elde edilir.Kumtaşı baskın olarak plajiyoklaz ise, o zaman kökenlidir.
 Litik arenitler genellikle yüksek oranda kararsız litik fragman içeriği ile karakterize edilir.Örnekler volkanik ve metamorfik klostları içerir, ancak litik arenitlerde çört gibi stabil klastler yaygındır.Bu kaya türü feldspatlardan% 90'dan az kuvars tanesi ve daha kararsız kaya parçaları içerir. Genellikle dokusal olarak olgunlaşmaya çalışır fakat olgunlaşmazlar.Fluvial konglomeratlar ve diğer fluvial birikintilerle veya daha derin su deniz konglomeralarında ilişkilidir.İnce taneli kayalardan, çoğunlukla şeyllerden, volkanik kayalardan ve metamorfik kayadan türetilmiş büyük hacimlerde kararsız malzeme üreten koşullar altında oluşurlar.
 Wackes, çerçeve taneleri arasında% 15'ten fazla kil matrisi içeren kumtaşlarıdır.Kuvars wackes nadirdir çünkü kuvars arenitleri dokusal olarak çok iyi olgunlaşır. Felspathic wackes,% 15'ten daha büyük bir matris içeren feldspatik kumtaşıdır. Litik wacke, matrisin% 15'ten fazla olduğu bir kumtaşıdır.
 Arkose kumtaşları yüzde 25'ten fazla feldspattır.Taneler, saf kuvars kumtaşlarına göre zayıf yuvarlatılmış ve daha az iyi sıralanmıştır.Feldspat bakımından zengin bu kumtaşları, kimyasal ayrışmanın fiziksel ayrışmaya tabi olduğu hızla aşınan granitik ve metamorfik arazilerden gelir.
 Greywacke kumtaşları, litik parçaların ve açısal kuvars ve feldispat tanelerinin veya ince taneli kil matrisi ile çevrelenmiş tanelerin heterojen bir karışımıdır.Bu matrisin çoğu, kumtaşı oluşumunun derin gömüldükten sonra kimyasal olarak değiştirilen ve fiziksel olarak sıkıştırılan şeyl ve bazı volkanik kayalar gibi nispeten yumuşak fragmanlardan oluşur.

Kullanımları

Kumtaşı, tarih öncesi dönemlerden beri ev inşaatları ve ev eşyaları için kullanılmaktadır ve kullanılmaya devam etmektedir.Kumtaşı eski zamanlardan beri popüler bir yapı malzemesiydi.Nispeten yumuşaktır, oymayı kolaylaştırır.Tapınak, ev ve diğer binaların yapımında dünya çapında yaygın olarak kullanılmaktadır.Süs çeşmeleri ve heykeller yaratmak için sanatsal amaçlar için de kullanılmıştır.Bazı kumtaşları hava koşullarına da dayanıklıdır.Bu, kumtaşını asfalt betonu da dahil olmak üzere bina ve kaldırım malzemesi de yapar.Bununla birlikte, Kuzey Batı İngiltere'de kullanılan Collyhurst kumtaşı gibi geçmişte kullanılan bazı Kumtaşıların daha az dirençli olduğu, daha eski binalarda onarım ve değiştirme gereksinimi duyulmuştur.

Bireysel tanelerin sertliği, tane boyutunun homojenliği ve yapılarının kırılganlığı nedeniyle, bazı kumtaşı türleri, bileme taşları yapmak, bıçakları ve diğer aletleri keskinleştirmek için mükemmel malzemelerdir.Gevrek olmayan kumtaşı, örneğin öğütme taşı gibi tahıl öğütmek için öğütme taşları yapmak için kullanılabilir.

Yüzde 90-95 daha fazla kuvars içeren bir tür saf kuvars kumtaşı, ortokimit, Küresel Miras Taş Kaynağına aday gösterilmesi için bir tür saf kuvars kumtaşı, yüzde 90-95 oranında kuvars içeren ortokuartzit önerilmiştir.Arjantin'in bazı bölgelerinde, ortokimit taşlı cephe, Mar del Plata tarzı bungalovların ana özelliklerinden biridir.

Notlar

Kaynakça
 Folk, R.L., 1965, Petrology of sedimentary rocks PDF version. Austin: Hemphill's Bookstore. 2nd ed. 1981, ISBN 0-914696-14-9.
 Pettijohn F. J., P.E. Potter and R. Siever, 1987, Sand and sandstone, 2nd ed. Springer-Verlag. ISBN 0-387-96350-2.
 Scholle, P.A., 1978, A Color illustrated guide to constituents, textures, cements, and porosities of sandstones and associated rocks, American Association of Petroleum Geologists Memoir no. 28. ISBN 0-89181-304-7.
 Scholle, P.A., and D. Spearing, 1982, Sandstone depositional environments: clastic terrigenous sediments, American Association of Petroleum Geologists Memoir no. 31. ISBN 0-89181-307-1.
 USGS Minerals Yearbook: Stone, Dimension, Thomas P. Dolley, U.S. Dept. of the Interior, 2005 (format: PDF).

Kumtaşı


An Sphenopholis intermedia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Per Axel Rydberg, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Per Axel Rydberg. An Sphenopholis intermedia in nahilalakip ha genus nga Sphenopholis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sphenopholis

Sphenopholis intermedia


ساتو ماري تعني: القرية الكبيرة (بالرومانية: Satu Mare , بالألمانية: Sathmar, بالهنغارية: Szatmárnémeti, بالرومانية القديمة: Sătmar) ,مركز المحافظة التي تحمل نفس الاسم.

المدينة تقع أقصى شمالي غربي رومانيا تقع على نهر سوميش، تبعد 13 كم عن الحدود مع هنغاريا و 37 كم عن الحدود مع أوكرانيا, عدد السكان 115.142 نسمة (إحصاء 2002)

والمدينة تبعد عن مدينة بايا ماري (Baia mare) حوالي 60 كم وعن العاصمة حوالي 550 كم

وهي تعتبر من أرقى مدن رومانيا وأهدى مدنها وهي تقع في ولاية (Satu mare)

ويوجد فيها مطار واحد صغير ذو مدرج واحد تهبط في الخطوط الرومانية (Tarom) وبعض الطائرات الخاصة

وتتكون المدينة من جزئين واحد يسمى الجزءالقديم والأخر يسمى الجزء الجديد القسم الأول يقع شمال نهر سوميش والثاني جنوبه

و يوجد الكثير من الهنغاريين في المدينة والكثير من الأشخاص في المدينة يتحدثون الرومانية والهنغارية والألمانية

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لساتو ماري:

توأمة
لساتو ماري اتفاقيات توأمة مع كل من:

 فولفنبوتل
 شفاتس
 نيرغهازا (2000 - )
 زوتفن
 جيشوف
 بيريهوفي
 أوجهورود

أعلام

 إيرني غرونفيلد
 مريم فرايد
 زيتا فونكينهاوسر
 مونيكا ويبر
 دانيال برودان

معرض صور

مراجع

ساتو ماري
أماكن مأهولة في مقاطعة ساتو ماري
بلدات رومانيا
مجتمعات يهودية تاريخية
هيئات تعليمية أسست في 1903

مقاطعات عواصم الرومانية

ساتو ماري


País Global de la Paz Mundial es una secta con sede en Holanda, aunque originaria de India, considerada por algunos una micronación. Fue fundada por Maharishi, el gurú de la Meditación Trascendental el 7 de octubre del año 2000 en India, aunque su estructura se encuentra domiciliada en Holanda. La secta se organiza en la forma de un reino soberano, del cual Maharishi fue el primer rey absoluto, aunque antes de morir nombró como sucesor al neurólogo Tony Nader como monarca del reino.

La secta utiliza su propia moneda, llamada raam, y asegura desear ser una nación paternal y guía espiritual entre las naciones del mundo. Ha intentado, sin éxito, lograr independencia y reconocimiento.

La secta intentó independizar el área de Talamanca en Costa Rica, particularmente las reservas indígenas y zonas fronterizas y selváticas, donde nombraron como rey y soberano al chamán y curandero indígena Lizandro Méndez, a quien coronaron en un hotel de la zona. Lograron convencer a muchos residentes de apoyar la independización de la región mediante la inversión de dinero. El "ministro de finanzas" Benjamín Friedman depositó cerca de 4 millones de dólares en la cuenta de Méndez para "obras sociales" y capital operativo del reino, aunque sería solo el primer desembolso de los 100.000.000 de dólares que estaban destinados al nuevo país. No obstante tanto las autoridades indígenas como el ministerio de Seguridad y la administración del entonces presidente Abel Pacheco impidieron el proceso y expulsaron del país a los extranjeros. Cabe destacar que, aunque Méndez podía ser un chamán indígena legítimo de la casta awak y ostentaba el título de Epe (jefe de los awak), la casta monárquica de los pueblos bribri (llamada blu) está extinta y no quedan descendientes vivos de los antiguos caciques, por lo que Méndez no podía ser designado "rey".

Véase también

 Separatismo limonense

Web oficial

 Global Country of World Peace

Referencias

Historia de Costa Rica
Micronaciones
Sectas

País Global de Paz Mundial


Blutiger Freitag ist ein deutsch-italienischer Kriminalfilm aus dem Jahr 1972. Regisseur Rolf Olsen inszenierte Raimund Harmstorf und Amadeus August in den Hauptrollen. Er kam am 18. April 1972 in die Kinos.

Handlung
Der junge Verbrecher Heinz Klett wird von zwei Komplizen aus dem Gefängnis befreit und plant dann mit dem Italiener Luigi, seiner Freundin Heidi und deren Bruder Christian einen Überfall auf die Deutsche Finanzbank in München. Als dieser – im Anschluss an einen brutalen Überfall auf einen amerikanischen Waffentransporter – anders als geplant verläuft, nehmen die drei Männer in der Bank Geiseln – unter ihnen die Tochter eines reichen Finanziers – und verlangen ein Lösegeld von vier Millionen D-Mark. Um nach dem Herztod einer Frau und der Verwundung eines Mannes durch Heinz weitere Opfer zu vermeiden, stellt die Polizei einen Fluchtwagen zur Verfügung, mit dem sie samt drei Geiseln fliehen. Sie treffen sich mit Heidi. Auf der Flucht gibt es weitere Opfer, so ein Polizist; aber auch Luigi wird durch einen Hund schwer verwundet. Es gelingt Heinz und Heidi, in ein Blockhaus zu fliehen, wo sie jedoch aufgespürt und getötet werden.

Kritik
"Hier ist einfach alles vorhanden, was den Liebhaber sleaziger Machwerke jubilieren lässt", lobt Karsten Thurau das, was das Lexikon des internationalen Films bemängelt: "Ein sichtlich eilig konzipierter und gedrehter Krimi, der auf die Banküberfälle in deutschen Großstädten Anfang der 70er Jahre reagierte. Im Mittelpunkt dieser – mit einer Dosis Klassenkampf, plakativen Sprüchen und mehreren Portionen Brutalität versetzter – Bankraubversion agiert eine merkwürdig zusammengesetzte Gruppe von Gestrandeten".

Bemerkungen
Der Film greift die zeitgenössische Diskussion von Überfällen auf Banken auf und verbindet sie mit anderen Elementen der Realität der 1970er Jahre: Der Banküberfall mit Geiselnahme von 1971 auf die Deutsche Bank in der Münchner Prinzregentenstraße wird mehrmals erwähnt und Anspielungen auf die Frühgeschichte der Rote Armee Fraktion finden sich ebenso wie das Stilmittel der inszenierten Befragung von Passanten.

Gedreht wurde der Film in München und Umgebung. Drehort der "Deutschen Finanzbank" war die Josef-Retzer-Straße 47 in Pasing. Aufnahmen in der Umgebung entstanden unter anderem in Schäftlarn und Aumühle (Egling).

Italienischer Titel ist Violenza contro la violenza.

Im Mai 2017 wurde auf DVD und Blu-ray eine gegenüber der Kinofassung fünf Minuten längere Fassung des Films veröffentlicht.

Weblinks

 Blutiger Freitag bei comingsoon
 Ausführliche Besprechung des Filmes beim Geheimnisvollen Filmclub Buio Omega
 , mit Filmbildern

Einzelnachweise

Filmtitel 1972
Deutscher Film
Italienischer Film
Kriminalfilm

Blutiger Freitag


Reinos americanos puede referirse a cualquiera de las entidades denominadas reino y relacionadas con América. Concretamente, a:
Los de la América precolombina.
Las divisiones administrativas del Imperio español en América con esa denominación, habitualmente con la condición de virreinatos.
Imperio de Brasil
Primer Imperio Mexicano
Segundo Imperio Mexicano
Reino de la Araucanía y la Patagonia

Reinos americanos


Alssundorkestret er et mindre amatørsymfoniorkester med basis i Sønderborg. Det er opstået ved en sammenlægning af "Broager Amatørorkester" og "Sønderborg Amatørorkester".

Orkestret giver 3-4 koncerter om året på bl.a. Augustenborg Slot, i Broagersalen og i forskellige kirker. Repertoiret er bredt, spændende fra klassisk musik over danske sange til operette- og musicalstykker. Hvert andet år arrangeres en weekendtur til én af småøerne i Lillebælt, hvor der typisk bliver underholdt i forsamlingshuse.

Orkestret havde 28 medlemmer i august 2016 og blev dirigeret af Christian Balslev.

Kilder m.m.
Fra Sønderborgnyt 18. august 2015
Gråsten Avis 16. august 2016
Film fra Vimeo

Amatørsymfoniorkestre fra Danmark
Kultur i Sønderborg

Alssundorkestret


Vilhelm Larsen (født 18. september 1879 i Valby ved Helsinge, død 24. august 1946 i Hillerød) var landinspektør og konservativ borgmester i Hillerød 1945-1946.

Landinspektør Vilhelm Larsen var født i Valby sogn ved Helsinge som søn af gårdejer Lars Larsen og hustru Karen Kirstine Jensen.

Han var gift med Anna Betty Mortensen og boede Langesvej 14, Hillerød.

Vilhelm Larsen blev Hillerøds borgmester i 1945, men embedsperioden blev kort, da han blev syg og døde på Centralsygehuset i Hillerød allerede året efter.

Kilder
 Hillerødbogen udgivet af Hillerød Byraad. Redigeret af Anders Uhrskov, Hillerød 1948.
 Kirkebog og folketælling.

Borgmestre fra Det Konservative Folkeparti
Borgmestre i Hillerød
Tidligere borgmestre fra Danmark
Danskere i 1900-tallet

Vilhelm Larsen


Les télécommunications au Nigeria comprennent la radio, la télévision, les téléphones fixes et mobiles, et l'Internet.

Radio et télévision
Stations de radio :

 réseau de stations de radio nationales, régionales et d'État appartenant au gouvernement fédéral ; environ 40 stations de radio appartenant au gouvernement d'État diffusent généralement leurs propres programmes, à l'exception des bulletins d'information ; environ 20 stations de radio privées ; les transmissions des diffuseurs internationaux sont disponibles (2007) ;
 83 stations AM, 36 FM et 11 stations à ondes courtes (2001).

Radios : 23,5 millions (1997).

Stations de télévision : près de 70 stations de télévision nationales et régionales appartenant au gouvernement fédéral ; les 36 États fédérés exploitent des stations de télévision ; plusieurs stations de télévision privées sont opérationnelles ; des services d'abonnement à la télévision par câble et par satellite sont disponibles (2007).

Téléviseurs : 56,9 millions (2007).

La scène médiatique du Nigeria est l'une des plus dynamiques d'Afrique. Les journaux, la télévision et la radio restent les principaux moyens de communication et d'information de masse, les médias sociaux s'imposant rapidement comme le prochain grand média. Les diffuseurs internationaux, dont la BBC, sont populaires. Les téléspectateurs sont concentrés dans les zones urbaines.

Les plus grandes entreprises de radiodiffusion sont la Federal Radio Corporation of Nigeria (FRCN), propriété du gouvernement, et la Nigerian Television Authority (NTA). La NTA a deux services de télévision, l'un est NTA 1, qui est distribué dans les six zones de télévision de la NTA, l'autre est NTA 2, qui est distribué dans tout le pays et est financé principalement par la publicité. NITEL possède la majorité des émetteurs qui diffusent les programmes de FRCN et de NTA.

Chaque État possède également une société de radiodiffusion qui diffuse une ou deux stations terrestres exploitées localement. Cela signifie qu'il existe environ 50 stations de télévision appartenant au gouvernement, mais partiellement indépendantes. Les acteurs privés présents sur la scène télévisuelle nigériane comprennent : Silverbird Television (STV), Africa Independent Television (AIT), Channels Television, Superscreen Television, et plusieurs autres. La plupart de leurs programmes sont destinés aux marchés africain et mondial et sont diffusés dans le monde entier depuis les centres de Lagos, Abuja et Port Harcourt, avec des stations de télévision affiliées dans d'autres villes du Nigeria et de plusieurs pays africains. African Independent Television (AIT) est une station de télévision par satellite très en vue qui diffuse dans le monde entier depuis ses centres de Lagos et d'Abuja. D'autres stations de télévision directe par satellite de portée internationale opérant au Nigeria sont Murhi International Television, ON Television, Galaxy TV, TV Continental, etc. toutes situées à Lagos.

Il y a un accès général à la télévision par câble comme DSTV, HiTV, DaarSat, StarTimes et Infinity TV et d'autres télévisions par câble au Nigeria.

Contrôle des médias et liberté de la presse
Bien que le gouvernement censure les médias électroniques par le biais de la Commission nationale de l'audiovisuel (NBC), qui est chargée de surveiller et de réglementer les médias audiovisuels, il n'existe aucune preuve établie du contrôle des médias par le gouvernement. Les stations de radio restent sensibles aux attaques des groupes politiques. Par exemple, en janvier 2012, certaines personnalités des médias ont affirmé que la NBC avait averti les stations de radio de ne pas diffuser de reportages sur les manifestations contre les subventions aux carburants.

La diffamation est un délit civil et exige des défendeurs qu'ils prouvent la véracité de l'opinion ou du jugement de valeur contenus dans les reportages ou les commentaires, ou qu'ils paient des pénalités. Toutefois, les médias sont autorisés à diffuser des "commentaires équitables sur des questions d'intérêt public". Les peines pour diffamation comprennent deux ans d'emprisonnement et des amendes éventuelles.

La loi exige que les stations de télévision locales limitent à 40 % la programmation provenant d'autres pays et restreint à 20 % le contenu étranger de la diffusion par satellite. L'interdiction faite par la NBC en 2004 de diffuser en direct des nouvelles et des programmes étrangers reste en vigueur, mais ne s'applique pas aux services internationaux par câble ou par satellite.

À de nombreuses reprises dans le passé, en particulier pendant le régime militaire, les forces de sécurité et la police ont arrêté et détenu des journalistes qui critiquaient le gouvernement. Les reportages sur des sujets tels que la corruption politique et les questions de sécurité sont particulièrement sensibles. Les politiciens et les partis politiques harcèlent les journalistes perçus comme faisant des reportages négatifs sur eux ou leurs intérêts. Pendant les élections locales et régionales, des journalistes ont été intimidés pour avoir couvert certains événements liés aux élections. Le groupe militant Boko Haram menace les médias et a tué des membres de la presse. Le 20 janvier 2012, des inconnus armés ont tué Enenche Akogwu, journaliste de Channels TV, alors qu'il faisait un reportage sur les attaques et les bombardements de Boko Haram à Kano ce jour-là. Les journalistes pratiquent l'autocensure.

Téléphones
Code d'appel: +234

Préfixe d'appel international: 009

Lignes connectées:

 348,933 lignes fixes filaires/sans fil (juillet 2016).
 222,440,207 lignes mobiles cellulaires (GSM) (juillet 2016)
 3,611,926 lignes mobiles (CDMA) (juillet 2016)
 226,426,215 total des lignes connectées

Lignes actives:

 164,114 lignes fixes filaires/sans fil (juillet 2016)
 149,708,077 lignes cellulaires mobiles (GSM) (juillet 2016)
 371,613 lignes mobiles (CDMA) (juillet 2016)
 150,262,066 lignes actives totales

Capacité installée:

 11,384,677 lignes fixes filaires/sans fil (juin 2013)
 204,242,114 lignes mobiles (GSM) (juin 2013)
 18,400,000 lignes mobiles (CDMA) (juin 2013)
 234,026,791 lignes au total

Télédensité:

 ~86 lignes fixes et mobiles combinées pour 100 personnes (juin 2013)
 ~1 ligne fixe pour 100 personnes (2010)
 ~60 lignes mobiles pour 100 personnes (2010)

Telephone system: further expansion and modernization of the fixed-line telephone network is needed; network quality remains a problem; the addition of a second fixed-line provider in 2002 resulted in faster growth but subscribership remains only about 1 per 100 persons; mobile-cellular services growing rapidly, in part responding to the shortcomings of the fixed-line network; multiple cellular providers operate nationally with a subscribership approaching 60 per 100 persons (2010) ;

Stations terrestres satellites : 3 Intelsat (2 Océan Atlantique et 1 Océan Indien) (2010) ;

Câbles sous-marins :

 SAT-3/WASC/SAFE relie les pays de la côte ouest de l'Afrique entre eux, puis avec l'Europe et l'Asie,
 ACE relie les pays de la côte ouest de l'Afrique entre eux et avec la France,
 GLO-1 relie les pays de la côte ouest de l'Afrique entre eux et avec le Royaume-Uni,
 Main One relie les pays de la côte ouest de l'Afrique entre eux et avec le Portugal.

La déréglementation du marché de la téléphonie mobile a conduit à l'introduction de fournisseurs de réseaux GSM (Global System for Mobile Communication) opérant sur le spectre 900/1800 MHz, MTN Nigeria, Airtel Nigeria, Globacom et 9mobile. L'utilisation des téléphones portables est montée en flèche et a surtout remplacé les services de ligne fixe peu fiables de Nigerian Telecommunications Limited (NITEL).

Avec l'expiration de la période d'exclusivité des principaux fournisseurs de réseaux GSM, le régulateur des télécommunications du Nigeria, la Nigerian Communications Commission (NCC), a introduit le régime de licence unifié. On espérait que les télécoms disposant de licences unifiées seraient en mesure de fournir la téléphonie fixe et mobile et l'accès à Internet, ainsi que tout autre service de communication qu'ils choisiraient d'offrir. En mars 2011, la NCC a commencé à enregistrer les cartes SIM. L'exercice devait durer jusqu'au 28 septembre 2011.

En 2015, la NTC a infligé à MTN Nigeria une amende record de 5,2 milliards de dollars pour avoir émis 5,2 millions de cartes à module d'identification (SIM) d'abonnés non enregistrées et préenregistrées. En 2017, la NTC a mis en place un groupe de travail de 12 membres en réponse à une nouvelle prolifération de cartes SIM non enregistrées et préenregistrées. Les cartes non enregistrées sont considérées comme une menace pour la sécurité nationale nigériane.

Après une décennie de tentatives de privatisation infructueuses, l'opérateur national de télécommunications NITEL et sa branche mobile ont été vendus à NATCOM et rebaptisés NTEL.

Internet
Domaine de premier niveau : .ng

Utilisateurs d'Internet :

 122 millions d'utilisateurs, 7e rang mondial (2019) ;
 67,0 millions d'utilisateurs, 8e rang mondial (2015) ;
 55,9 millions d'utilisateurs, 8e rang mondial ; 32,9% de la population, 128e rang mondial (2012) ;
 44,0 millions d'utilisateurs, 9e rang mondial (2009) ;
 5,0 millions d'utilisateurs, 40e rang mondial (2005).

Haut débit fixe : 15 311 abonnements, 136e rang mondial ; moins de 0,05% de la population, 185e rang mondial (2012).

Haut débit sans fil : 17,3 millions d'abonnements, 18e rang mondial ; 10,2% de la population, 91e rang mondial (2012).

Hôtes Internet :

 1 234 hôtes, 169e rang mondial (2012) ;
 1 549 hôtes, 134e rang mondial (2006).

IPv4 : 1,0 million d'adresses attribuées, 75e rang mondial, moins de 0,05% du total mondial, 5,9 adresses pour 1000 personnes (2012).

Fournisseurs d'accès à Internet :

 ~100 FAI (2018) ;
 ~400 FAI (2010) ;
   ~11 FAI (2000).

Censure et surveillance de l'internet
L'OpenNet Initiative a indiqué qu'il n'y avait aucune preuve de filtrage de l'Internet dans les quatre domaines pour lesquels elle effectue des tests (politique, social, conflit/sécurité et outils Internet) en octobre 2009.

Il existe peu de restrictions gouvernementales sur l'accès à l'Internet ou de rapports crédibles selon lesquels le gouvernement surveillerait les e-mails ou les salons de discussion sur Internet. Bien que la constitution et la loi prévoient la liberté d'expression, y compris pour les membres de la presse, le gouvernement restreint parfois ces droits dans la pratique. La diffamation est un délit civil et exige des défendeurs qu'ils prouvent la véracité de l'opinion ou du jugement de valeur contenus dans les reportages ou les commentaires. Les peines encourues comprennent deux ans d'emprisonnement et des amendes éventuelles. Des groupes militants tels que Boko Haram menacent, attaquent et tuent des journalistes en rapport avec leurs reportages sur les activités de la secte. Les journalistes pratiquent l'autocensure.

Les reportages sur la corruption politique et les questions de sécurité se sont avérés particulièrement sensibles. Le 24 octobre 2012, la police de l'État de Bauchi a mis en accusation le fonctionnaire Abbas Ahmed Faggo devant un tribunal pour avoir prétendument diffamé la personnalité du gouverneur Isa Yuguda après avoir publié sur son compte Facebook des messages accusant le gouverneur d'avoir dépensé des fonds publics pour le mariage de son fils. Le 4 novembre, le tribunal a relaxé Faggo, mais les médias ont rapporté que le gouvernement de l'État l'avait licencié plus tard dans le mois.

En 2012, plusieurs sites d'information Internet critiques à l'égard du gouvernement ont connu des problèmes de serveur, que les propriétaires des sites ont attribués à une ingérence du gouvernement. Ces perturbations ont généralement duré quelques heures.

En 2008, deux journalistes ont été arrêtés pour avoir publié en ligne des articles et des photos critiques à l'égard du gouvernement.

Le 4 juin 2021, le ministre de l'information et de la culture a annoncé que le gouvernement fédéral allait "suspendre" toutes les activités de Twitter dans le pays pour avoir mené des actions qui "sapent l'existence de l'entreprise nigériane", et qu'il allait ordonner à la Commission nationale de radiodiffusion de "commencer immédiatement le processus d'octroi de licences à toutes les opérations OTT et de médias sociaux" dans le pays. Cette décision est intervenue après que Twitter a supprimé des messages du président Muhammadu Buhari et suspendu son compte pour violation de sa politique en matière d'abus, en raison de menaces proférées à l'encontre du groupe séparatiste Indigenous People of Biafra, qui avait invoqué la guerre civile nigériane comme thème. Buhari a critiqué ces actions pour avoir porté atteinte à sa liberté d'expression. À la suite de cette action, Twitter a été bloqué au Nigeria à partir du 5 juin, et l'utilisation du service est devenue une infraction passible de poursuites. Le 13 janvier 2022, le gouvernement nigérian a révoqué l'interdiction de Twitter après que la société a accepté de créer une filiale au Nigeria pour se conformer à la loi.

Notes et références

Télécommunications par pays

Télécommunications au Nigeria


"" (, ;  "National Anthem"), also known as "" (, ; "Thy Sacred Land"), is the national anthem of the Islamic Republic of Pakistan and formerly the Dominion of Pakistan. It was written in Urdu by Hafeez Jalandhari in 1952 and the music was composed by Ahmad G. Chagla in 1949, preceding the lyrics. It was broadcast publicly for the first time on Radio Pakistan on 13 August 1954, sung by Jalandhari himself and officially adopted on 16 August 1954 by the Interior Ministry of the Government of Pakistan.

After officially being adopted, it was recorded in the same year by eleven major singers of Pakistan including Ahmad Rushdi, Kaukab Jahan, Rasheeda Begum, Najam Ara, Naseema Shaheen, Zawar Hussain, Akhtar Abbas, Ghulam Dastagir, Anwar Zaheer, and Akhtar Wasi Ali.

History

In early 1948, A. R. Ghani, a Muslim from South Africa's Transvaal, offered two prizes of five thousand rupees each for the poet and composer of a new national anthem for the newly independent state of Pakistan. The prizes were announced through a government press advertisement published in June 1948. In December 1948, the Government of Pakistan established the National Anthem Committee (NAC) with the task of coming up with the composition and lyrics for the official national anthem of Pakistan. The NAC was initially chaired by the Information Secretary, Sheikh Muhammad Ikram, and its members included several politicians, poets and musicians, including Abdur Rab Nishtar, Ahmad G. Chagla and Hafeez Jullundhri. The NAC encountered early difficulties in finding suitable music and lyrics.

When President Sukarno of Indonesia became the first foreign head of state to visit Pakistan on 30 January 1950, there was no Pakistani national anthem to be played. In 1950, the impending state visit of the Shah of Iran added urgency to the matter and resulted in the government of Pakistan asking the NAC to submit a state anthem without further delay. The NAC chairman, then Federal Minister for Education, Fazlur Rahman, asked several poets and composers to write lyrics but none of the submitted works were deemed suitable. The NAC also examined several different tunes and eventually selected the one presented by Ahmed G. Chagla and submitted it for formal approval. On 21 August 1950, the Government of Pakistan adopted Chagla's tune for the national anthem.

The anthem, without lyrics, was performed for the first time for a foreign head of state on the state visit of the Shah of Iran to Pakistan in Karachi on 1 March 1950 by a Pakistan Navy band.

It was later played for Prime Minister Liaquat Ali Khan during his official visit to the United States on 3 May 1950. It was played before the NAC on 10 August 1950. Official recognition to the national anthem, however, was not given until August 1954. The NAC distributed records of the composed tune amongst prominent poets, who responded by writing and submitting several hundred songs for evaluation by the NAC. Eventually, the lyrics written by Hafeez Jullundhri were approved and the new national anthem was broadcast publicly for the first time on Radio Pakistan on 13 August 1954, sung by Hafeez Jullundhri himself. Official approval was announced by the Ministry of Information and Broadcasting on 16 August 1954. The composer, Ahmed G. Chagla, died in 1953, before the new national anthem was officially adopted. In 1955, there was a performance of the national anthem involving 11 major singers of Pakistan, including Ahmad Rushdi, Kaukab Jahan, Rasheeda Begum, Najam Ara, Naseema Shaheen, Zawar Hussain, Akhtar Abbas, Ghulam Dastagir, Anwar Zaheer and Akhtar Wasi Ali.

In 2021, Interior Minister at the time Fawad Chaudhry announced that the Qaumi Tarana will be re-recorded with better quality. The project was completed in 2022 during Shehbaz Sharif's tenure. 155 singers, 48 musicians and 6 bandmasters participated in the re-recording, it was released on 14 August, 2022.

Music
The "Qaumī Tarānah" is a rendering of a three-stanza composition with a tune based on eastern music but arranged in such a manner that it can be easily played by foreign bands.

The music, composed by the Pakistani musician and composer, Ahmad G. Chagla in 1949, reflects his background in both eastern and western music. Typically twenty-one musical instruments and thirty-eight different tones are used to play the "Qaumī Tarānah", the duration of which is usually around 80 seconds.

Lyrics
The lyrics which are in classical High-Urdu is written by the Pakistani Urdu-language poet Hafeez Jalandhari in 1952. Each word in the anthem was  carefully picked to make sure it was a valid Perso-Arabic word (to avoid Hindostani words) and it cohered with the tune of the anthem. Most words of the anthem have commonality with the Persian language, hence rendering them mutually intelligible in both Urdu and Persian scripts. No verse in the three stanza lyrics is repeated. The lyrics have heavy Persian poetic vocabulary, and only use one exclusively native word, "kā".

Urdu official

English translation

Milestones

 1947 – The new state of Pakistan came into being on 14 August.
 1949 – Music for the "Qaumī Tarānah" is composed by the Pakistani musical composer, Ahmad G. Chagla (running time: 80 seconds).
 1950 –  anthem, without lyrics, was performed for the first time for a foreign head of state on the state visit of the Shah of Iran to Pakistan in Karachi on 1 March 1950 by a Pakistan Navy band.
 1952 – Verses were written by the Pakistani poet, Hafeez Jullundhri, are selected from amongst 723 entries.
 1954 – Officially adopted as the national anthem and broadcast for the first time on Radio Pakistan on 13 August
 1955 – Sung by 11 famous Pakistani singers including Ahmad Rushdi, Shamim Bano, Kokab Jehan, Rasheeda Begum, Najam Ara, Naseema Shaheen, Zwar Hussain, Akhtar Abbas, Ghulam Dastgir, Anwar Zaheer, and Akhtar Wassi
 1996 – Rendered in electric guitar for the first time by Pakistani rock band Junoon in their album Inqilaab
 2009 – Rendered as an acoustic instrumental for the first time by Pakistani musician Jehangir Aziz Hayat
 2011 – On 14 August, 5,857 people gathered in a stadium in Karachi to sing the "Qaumī Tarānah" and set a new world record for most people gathered to sing a national anthem simultaneously.
 2012 – On 20 October, 70,000 people gathered in a stadium in Lahore to sing the Qaumee Taraanah and set a new world record for most people gathered to sing a national anthem simultaneously, which was certified by Guinness World Records.
 2017 – Coke Studio released a collaborative rendition of "Qaumī Tarānah" on 4 August by the featured artistes, to celebrate the 70 years of Pakistan in the tenth season.
 2022 – The anthem was re-recorded with modern instruments and in a higher quality. It was released on Pakistan's 75th Independence Day.

See also

 Pakistan Zindabad (anthem)
 Taraanahye Paakistaan
 Dil Dil Paakistaan
 Qaumee Parcam
 Radio Pakistan
 State emblem of Pakistan

Notes

References

External links

 Pak Sar Zameen Shad Bad Lyrics
 Pakistan: "Qaumī Tarānah" – Audio of the national anthem of Pakistan, with information and lyrics (archive link)

 National Anthem of Pakistan
 Pakistan National Songs

National anthems
National symbols of Pakistan
Pakistani music
Pakistan national anthems
Compositions in B-flat major

Qaumi Taranah


An Stelis physoglossa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan F.Werner. An Stelis physoglossa in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis physoglossa


Musashi Oyama (født 11. september 1998) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Cerezo Osaka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Musashi Oyama


Goskomstat (en ruso: Госкомстат, Государственный комитет по статистике; en caracteres latinos: Gosudarstvennyi komitet po statistike —en español: Comité Estatal de Estadística—) fue la agencia central que se ocupaba de las estadísticas en la Unión Soviética. La Goskomstat fue creada en 1987 para sustituir a la Administración Central de Estadística, que mantenía sus mismas funciones básicas de colección, análisis y distribución publicitaria de las estadísticas estatales, incluyendo datos estadísticos sociales, económicos y demográficos. Este cambio de nombre equivalía a un descenso de categoría formal de la situación de la agencia.

Además de supervisar la colección y evaluación de estadísticas estatales, la Goskomstat —y sus predecesores— era responsable de planificar y llevar a cabo los censos de población y vivienda. Se efectuaron en siete censos en 1926, 1937, 1939, 1959, 1970, 1979 y 1989.

La sede de la agencia Goskomstat se encontraba en la casa número 31 en Ulitsa Myasnitskaya, en el edificio Centrosoyuz, en Moscú, y el arquitecto fue el suizo Le Corbusier.

El Servicio Estatal de Estadística de la Federación Rusa (Rosstat) es el sucesor natural de esta agencia en Rusia.

Enlaces externos
 Sitio web oficial de Rosstat
 Estadísticas Estatales Federales - Período de actividad soviético
 Comité Interestatal de Estadística de la CEI

Asociaciones de estadística
Economía de la Unión Soviética
Gobierno de la Unión Soviética

Goskomstat


Orkinos, Ton balığı olarak da bilinir, uskumrugiller (Scombridae) familyasından Thunnus, Euthynnus ve Katsuwonus cinslerini oluşturan boyu 4,3 metre, ağırlığı 800 kilograma ulaşabilen göçmen balık türlerine verilen ad.

Çok hızlı yüzerler. Kendinden küçük balıkları avlar. Eti konservecilikte kullanılır. Vücutları yuvarlak olup, ön kısmı büyük, arkaya doğru incelen bir yapıya sahiptir. İki dorsal yüzgeç arasında az bir mesafe vardır. Sekiz veya dokuz adet pinnul denen yalancı yüzgeç bulunur. Bu yüzgeçler hem sırtta, hem anal yüzgecin arkasında bulunur. Vücudun üst tarafı koyu mavi veya siyah, yanlar gümüşi beyaz, karın yüzgeci arasında sarkık iki et parçası bulunur. Kuyruk yüzgecinin kenarı beyaz renklidir. 1.000.000'a yakın yumurta bırakabilirler. Mart, Haziran, Temmuz, Ağustos ayları üreme dönemleridir.

Göçmen balıklardır. Sürü halinde gezerek, kendilerinden küçük balık türleriyle beslenirler. Sardalya, hamsi, tirsi, uskumru, palamut, lüfer gibi balık sürülerini kovalar ve yerler. Saatte 65–70 km hızla yüzerler. Genç orkinoslar, sürü halinde torik ve palamutlarla birlikte boğazdan inerler. Üç yılda erginleşirler. Olgunlaşmış orkinoslarının ağırlığı bir tona, boyu 5-6 metreye kadar ulaşır.

Orkinos avcılarının çeşitli avlanma metotları vardır. Bu balıklar özel olta iğnelerine tüy veya bitki liflerinden yapılmış suni sinekler takılarak avlanırlar. Canlı sardalya balıkları bağlanarak sabit oltalarla da orkinos avcılığı yapılır. Bu tip avlar ancak gemilerle yapılır. Orkinos tekneleri yaklaşık 20-25 metre uzunluğunda olur. Teknenin motorları güçlü ve oldukça hızlı gitmeye müsaittir. Bu teknelerde yem olarak kullanmak için canlı sardalya havuzları ve yakalanan orkinosların muhafazası için soğuk hava depoları da bulunur. Amatör balıkçılar motorların arka güvertesinde döner koltuğa oturarak, makaralı oltayla bir spor olarak bu güçlü balıkları avlarlar.

Türler
 Uzunkanat orkinos, (Thunnus alalunga) (Bonnaterre, 1788)
 Sarıkanat orkinos, (Thunnus albacares) (Bonnaterre, 1788)
 Thunnus atlanticus (Lesson, 1831)
 Thunnus maccoyii (Castelnau, 1872)
 Kocagöz orkinos, (Thunnus obesus) (Lowe, 1839)
 Thunnus orientalis (Temminck & Schlegel, 1844)
 Bayağı orkinos, (Thunnus thynnus) (Linnaeus, 1758)
 Thunnus tonggol (Bleeker, 1851)
 Euthynnus affinis (Cantor, 1849)
 Yazılı orkinos (Euthynnus alletteratus) (Rafinesque, 1810)
 Euthynnus lineatus (Kishinouye, 1920)
 Çizgili orkinos (Katsuwonus pelamis) (Kishinouye, 1915)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Monterey Bay Aquarium's Seafood Watch program
 Bluefin tuna nutrition information
 Table of relative mercury levels in fish and shellfish (FDA)
 GotMercury.Org, a mercury-in-fish calculator based FDA data with the EPA's formula for safe exposure.

Uskumrugiller
Yenilebilen deniz balıkları

Orkinos


Düz kas hücresi, kas hücrelerinden biridir. Her hücre ip biçimindedir. İskelet kas hücresi ve kalp kası hücresinden farkı, kas hücrelerinin birbirinden bağımsız ve tek çekirdekli olmasıdır. Kan damarları, sindirim borusu, dölyatağı, idrar kesesi gibi iç organların yapısında bulunur. Bu kaslar, kendiliğinden ve hormonların denetimiyle kasılırlar.

Kaslar

Düz kas hücresi


Crkva sv. Jurja je rimokatolička crkva u Sućurju na Hvaru.

Opis dobra
Crkva sv. Jurja u Sućurju lijep je primjer historicističke arhitekture, dosljedno građena u neoromaničkom slogu, te ukazuje na povijesni trenutak u kojem nastaje, kada se reminiscencije na prošlost povezuju s nacionalnim osjećajima. Prezentirani arheološki ostaci stare crkve iz 13. st., kao i memorijalne ploče ugrađene u crkveni zid koje evociraju borbe s turskim osvajačima pod vodstvom svećenstva, čine ovaj spomenik jedinstvenim kulturnim dobrom.

Zaštita
Pod oznakom Z-6445 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

Građevine u Sućurju
Juraj, Sućuraj
Juraj, Sućuraj

Crkva sv. Jurja u Sućurju


Medijska pismenost može se definirati kao mogućnost pristupa, analize, kritičkog vrednovanja i stvaranja novog medijskog sadržaja.

Tri su dimenzije medijske pismenosti: tehničke kompetencije, kritičko razmišljanje i proizvodnja sadržaja. To znači: moći pristupiti izvoru informacija, među kojima je i internet, kao jedan od sve važnijih izvora, koji zahtjeva razvoj informacijsko-komunikacijskih i digitalnih kompetencija; sposobnost analize, kritičkog razumijevanja i vrednovanja sadržaja i informacija te utjecaja medija i njihovih poruka na društvo; izražavanje kroz kreiranje ili produkciju vlastitih medijskih sadržaja.

Uz informatizaciju i kompjutorizaciju medijska pismenost uključuje: učenje o različitim medijima - tisku, radiju i televiziji, povijest, produkcijska i ekonomska načela funkcioniranja, tko posjeduje i kontrolira medije, kakva je koncentracija medijskog vlasništva i njezine posljedice te znanja i vještine kritičke analize koncentracije društvene moći, osiromašenja i komercijalizacije sadržaja.

Predmet proučavanja medijske pismenosti su potencijalno štetni medijski sadržaji, medijske navike djece i odraslih, medijski žanrovi, regulacija i samoregulacija (konvencije, nacionalni zakoni i etički kodeksi novinara i oglašivača) te nove tehnologije i sukladno tomu novi medijski načini izražavanja.

Medijska pismenost jedan je od temeljnih elemenata građanske pismenosti, jer su mediji važan kanal informiranja, kao i komunikacije između građana i tijela javne vlasti te mogu utjecati na formiranje javnog mnijenja i stavova.

Oblici medijskoga opismenjavanja
Medijska pismenost se, kao i ostali oblici učenja, može razvijati kroz različite sustave: formalno medijsko obrazovanje (predškolski odgoj, osnovna škola, srednja škola - općeobrazovna i strukovna i u visokoškolskom obrazovanju), neformalno obrazovanje (organizacije civilnog društva kao važni čimbenici u neformalnom obrazovanju) te informalnim učenjem (inicijativom učenika i nestrukturirano).
Prema Lenu Mastermanu, pokretaču medijske pismenosti u Velikoj Britaniji, poznata su četiri modela medijskoga opismenjavanja:

 1. Odgoj za medije kao specijalizirani predmet - može biti kao samostalni obavezni ili izborni predmet.
 2. Odgoj za medije koji se podučava kao dio postojećeg predmeta, obično materinskog jezika i najčešći je oblik uključivanja medijskog obrazovanja u školsku satnicu.
 3. Pojedini dijelovi odgoja za medije mogu biti uključeni u različite predmete kao što su, primjerice,  jezik, književnost, povijest, zemljopis, odnosno svi predmeti koji su povezani s medijima.
 4. Odgoj za medije kao slobodna aktivnost -  odnosi se na tečajeve i radionice u školi u slobodno vrijeme.

Povijest i važnost medijske pismenosti
Jednu od prvih definicija medijske pismenosti - "sposobnost građana da ostvare pristup, analiziraju i proizvode informacije u određene svrhe" dali su stručnjaci na konferenciji u Washingtonu 1992. na kojoj se zalagalo da medijska pismenost postane obavezan predmet u američkim državnim školama. Preporučili su da obrazovanje iz medijske pismenosti bude široko i da obuhvaća građansku informiranost, estetsko ocjenjivanje i izražavanje, društvenu angažiranost, samopoštovanje i potrošačku svijest.
O medijskoj pismenosti se u konceptualnom smislu počinje govoriti u drugoj polovici 20. stoljeća. Nastavničke i pedagoške ideje podržao je UNESCO.
1982. godine u Njemačkoj je 19 zemalja prihvatilo deklaraciju kojom se ističe "značenje odgoja koji će mlade ljude pripremiti na odgovorno građanstvo i koji će povećati kritičku svijest medijskih korisnika."
UNESCO se danas zalaže za objedinjavanje medijske i informacijske pismenosti. "Informacijska i medijska pismenost tradicionalno su sagledavane kao zasebna područja. UNESCO-ova strategija ih, međutim, povezuje kao zajednički skup kompetencija (znanje, vještine i stav) nužan i za osobni i za profesionalni život današnjice."
Najznačajniji teoretičari, rodočelnici i suvremeni zalagatelji za uvođenje medijske pismenosti u odgojne i obrazovne sustave su: u Sjeveroj Americi kanadski pedagog Neil Andersen, publicistkinja Naomi Klein, novu dokrtinu zagovaraju Renee Hobbs, Neil Postman i Elizabeth Thoman. Na australskom području John Hartley i Graeme Turner, u Europi kao ključne osobe ističu se Jean Baudrillard, Stuart Hall, David Gauntlett i Len Masterman.

Medijska pismenost u Hrvatskoj

Od stjecanja neovisnosti, od 1991. godine, u Hrvatskoj se malo toga napravilo kada je riječ o definiranju i razvoju politike medijskog obrazovanja, iako prema mnogim istraživanjima (DKMK i Ipsos Puls, 2015. i dr.) djeca i mladi u Hrvatskoj svakodnevno su znatno izloženi medijima. Izlaganje medijima, uz vrijeme provedeno s vršnjacima, najčešća je aktivnost koju u slobodno vrijeme prakticiraju djeca i mladi.

U razdoblju od 1990. do 2000. razvijen je novi model podučavanja o medijskoj kulturi u osnovnim školama. Za to je zaslužan Krešimir Mikić, autor prvog udžbenika o medijskoj kulturi iz 2001.
Prema Hrvatskom nacionalnom obrazovnom strandardu, mediji i medijski sadržaji oblikovani su u medijsku kulturu. Medijska kultura se obrađuje u okviru predmeta Hrvatski jezik.

Za medijsku kulturu predviđeno je 12 sati godišnje. U osnovnim školama u osam godina izobrazbe prolaze se film, kazalište, dječje emisije, televizijski i radijski žanrovi, tisak, strip i računalo. U gimnazijama i strukovnim školama ga nema, eventualno postoji filmski odgoj.

U neformalnom dijelu obrazovnog sustava aktivnosti na području medijske pismenosi su izvannastavne aktivnosti u školama, radionice, predavanja, seminari brojnih nevladinih udruga i fakulteta novinarstva.

U HNOS-u Hrvatskoga jezika iz 2006. godine uz medijsku kulturu stoji napomena da su mediji sve prisutniji u životima učenika i da se stoga nameće potreba za dodatnim odgojno-obrazovnim sadržajima o medijima u osnovnoj školi. Prema Nacionalom okvirnom kurikulu za predškolski odgoj i obrazovanje te opće obvezno i srednjoškolsko obrazovanje iz 2011. godine Medijska kultura predviđena je kao jedan od mogućih fakultativnih predmeta koje svaka škola može ponuditi svojim učenicima.

Literatura
 J. Potter, Medijska pismenost, Beograd, 2011.
 F. Maletić, Medijska pismenost u: S. Malović, Masovno komuniciranje, Zagreb, 2014.
 K. Erjavec, Odgoj za medije: Od koncepta do školske prakse u: N. Zgrabljić Rotar, Medijska pismenost i civilno društvo, Sarajevo, 2005.
 D. Majstorović i N. Blažević, The role of the "VANG" organization in media literacy of the young generation of Croatia, Medijska istraživanja/Media Research, 2014.
 K. Mikić, Mediji, odgoj i obrazovanje
 T. Šikić, Medijska pismenost, pismenost 21.stoljeća
 L. Ciboci, Treba li medijski odgoj biti poseban predmet?
 UNESCO, Media and Information Literacy
 Kuća ljudskih prava, Kurikulum/Medijska pismenost
 V. Car; L. Turčilo i M. Matović, Medijska pismenost – preduvjet za odgovorne medije, Zbornik radova s 5. regionalne znanstvene konferencije Vjerodostojnost medija, Fakultet političkih nauka Univerziteta u Sarajevu, * 2015.

Vanjske poveznice
 Medijska pismenost.hr
 Djeca medija

 Mediji

Medijska pismenost


Julian Winston Sebastian Fernando SSS (* 16. Januar 1945 in Moratuwa) ist ein sri-lankischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Bischof von Badulla.

Leben
Julian Winston Sebastian Fernando trat der Ordensgemeinschaft der Eucharistiner bei und empfing am 6. September 1975 die Priesterweihe.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 3. März 1997 zum Bischof von Badulla. Die Bischofsweihe spendete ihm der Apostolische Nuntius in Sri Lanka, Osvaldo Padilla, am 14. Juni desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Nicholas Marcus Fernando, Erzbischof von Colombo, und Edmund Joseph Fernando OMI, Altbischof von Badulla.

Am 23. Januar 2023 nahm Papst Franziskus das von Julian Winston Sebastian Fernando aus Altersgründen vorgebrachte Rücktrittsgesuch an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Eucharistiner
Sri-Lanker
Geboren 1945
Mann

Julian Winston Sebastian Fernando


Salix ligulifolia es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas. Es nativa del oeste de los Estados Unidos, donde crece en hábitats húmedos y muy húmedos, tales como ríos, pantanos y llanuras de inundación en la Sierra Nevada en California.

Descripción

Salix ligulifolia es un arbusto que crece hasta los 8 metros de altura. Las hojas en forma de lanza pueden crecer más de 13 centímetros de largo. Están finamente dentadas en los bordes, con unas hojas que aparecen casi de bordes lisos o salpicado de las glándulas. La inflorescencia es un peludo amento. Los amentos masculinos cortos y robustos, de hasta 3 o 4 centímetros de largo, y los femeninos de un poco más.

Taxonomía
Salix ligulifolia fue descrita por (C.R.Ball) C.R. Ball ex C.K.Schneid. y publicado en Brittonia 47(2): 168, en el año 1995.
Etimología
Salix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.

ligulifolia: epíteto latino que significa "hojas con lígula".
Sinonimia
Salix cordata var. crux-aurae Kelso
Salix cordata var. denveriana Kelso
Salix cordata var. desolata (E.H. Kelso) Kelso
Salix cordata var. ligulifolia (C.R. Ball) Kelso
Salix cordata f. pseudomackenziana Kelso
Salix eriocephala var. ligulifolia (C.R. Ball) Dorn
Salix lutea var. desolata E.H. Kelso
Salix lutea var. ligulifolia C.R. Ball
Salix rigida var. ligulifolia (C.R. Ball) Argus
Salix rigida subsp. ligulifolia (C.R. Ball) A.E. Murray

Referencias

Enlaces externos

 Jepson Manual Treatment - Salix ligulifolia
 USDA Plants Profile: Salix ligulifolia
 Flora of North America

ligulifolia
Flora de California
Plantas descritas en 1995
Plantas descritas por C.R.Ball
Plantas descritas por C.K.Schneid.

Salix ligulifolia


Pancarköy, Kırklareli ilinin Babaeski ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, Alpullu şeker fabrikası çalışanları için 1930'larda kurulmuştur. 1945'ten beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 38 km, Babaeski ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır. Köy, Babaeski'nin güneydoğusunda ve  Babaeski-Hayrabolu devlet yolu kenarındadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Babaeski belde ve köyleri

Pancarköy, Babaeski


The Boeing Model 247 is an early American airliner, and one of the first such aircraft to incorporate advances such as all-metal (anodized aluminum) semimonocoque construction, a fully cantilevered wing, and retractable landing gear. Other advanced features included control surface trim tabs, an autopilot and de-icing boots for the wings and tailplane. The 247 first flew on February 8, 1933, and entered service later that year.

Design and development

Boeing had eclipsed other aviation manufacturers by introducing a host of aerodynamic and technical features into a commercial airliner. This advanced design, which was a progression from earlier Monomail (Models 200, 221, 221A) and B-9 bomber designs, combined speed and safety. The Boeing 247 was faster than the U.S. premier fighter aircraft of its day, the Boeing P-12, which was an open-cockpit biplane. The low landing speed of  precluded the need for flaps, and pilots learned that at speeds as low as , the 247 could be taxied "tail high" for ease of ground handling.

The 247 was able to fly on one engine. With controllable-pitch propellers (standard equipment on the 247D), the 247 could maintain  at maximum gross takeoff weight on one engine. Aside from its size and the wing spar obstructing the cabin, its combination of features became the standard for the Douglas DC-1 and other airliners before World War II. Originally planned as a 14-passenger airliner powered by Pratt & Whitney R-1690 Hornet radial engines, the preliminary review of the design concept by United Air Lines' pilots had resulted in a redesign to a smaller, less capable configuration, powered by R-1340 Wasp engines.

One concern of the pilots was that no airfield then in existence, in their view, could safely take an eight-ton aircraft. They also objected to the use of Hornet engines, as the Hornet had a problem with detonation when running on the available low octane fuel, and suffered from excessive vibration. Pratt & Whitney's chief engineer, George Mead, knew the problem would be resolved eventually, but P&W's president, Frederick Rentschler acquiesced to the airline pilots' unanimous demand. The decision created a rift between Mead and Rentschler. Despite the disagreements, the 247 would be Boeing's showcase exhibit at the 1933 Chicago World's Fair.

The cockpit windshield of the first 247s was angled forward, instead of the conventional aft sweep. This was the design solution, similar to that adopted by other contemporary aircraft, to the problem of lighted control panel instruments reflecting off the windshield at night, but it turned out that the forward-sloping windshield would reflect ground lights instead, especially during landings, and it also increased drag slightly. By the introduction of the 247D, the windshield was sloped aft in the usual way, and the night-glare problem was resolved by installing an extension (the glarescreen) over the control panel.

Boeing considered safety features carefully, building in structural strength and incorporating design elements that enhanced passenger comfort and well-being, such as the thermostatically controlled, air conditioned, and sound-deadened cabin. The crew included a pilot and copilot, as well as a flight attendant (then known as a "stewardess"), who could tend to passenger needs. The main landing gear did not fully retract; a portion of the wheels extended below the nacelles, typical of designs of the time, as a means of reducing structural damage in a wheels-up landing. The tailwheel was not retractable. While the Model 247 and 247A had speed-ring engine cowlings and fixed-pitch propellers, the Model 247D incorporated NACA cowlings and variable-pitch propellers.

Operational history

As the 247 emerged from its test and development phase, the company further showcased its capabilities by entering a long-distance air race in 1934, the MacRobertson Air Race from England to Australia. During the 1930s, aircraft designs were often proven in air races and other aerial contests. A modified 247D was entered, flown by Colonel Roscoe Turner and Clyde Pangborn. The 247, race number "57", was essentially a production model, but all airliner furnishings were removed to accommodate eight additional fuselage fuel tanks. The MacRobertson Air Race attracted aircraft entries from all over the globe, including both prototypes and established production types, with the grueling course considered an excellent proving ground, as well as an opportunity to gain worldwide attention. Turner and Pangborn came in second place in the transport section (and third overall), behind the Boeing 247's eventual rival, the new Douglas DC-2.

Being the winner of the 1934 U.S. Collier Trophy for excellence in aviation design, the first 247 production orders were earmarked for William Boeing's airline, Boeing Air Transport. The 247 was capable of crossing the United States from east to west eight hours faster than its predecessors, such as the Ford Trimotor and Curtiss Condor. Entering service on May 22, 1933, a Boeing Air Transport 247 set a cross-country record of  hours on its San Francisco to New York City inaugural flight.

Boeing sold the first 60 247s, an unprecedented $3.5 million order, to its affiliated airline, Boeing Air Transport (part of the United Aircraft and Transport Corporation, UATC), at a unit price of $65,000. TWA (Transcontinental & Western Air) also ordered the 247, but UATC declined the order, which resulted in TWA President Jack Frye setting out requirements for a new airliner and funding Don Douglas to design and build the Douglas DC-1 prototype. Douglas eventually developed the design into the DC-2 and DC-3.

The Boeing design had been the first to enter series production, but the 247 proved to have some serious deficiencies. Airlines considered its limited capacity a drawback, since it carried only 10 passengers, in five rows with a seat on each side of the aisle, as well as a stewardess. Compared to the more spacious DC-2 and later DC-3, the passenger count was too few to make it a commercially viable airliner. Another feature influencing passenger comfort was that the 247's main wing spar ran through the cabin, so persons moving through the cabin had to step over it. The Lockheed Model 10 Electra had a similar configuration, and while it was a more compact design, the Electra managed to carry the same number of passengers at a slightly better overall performance, and at a lower cost-per-mile.

Seventy-five 247s were built; Douglas collected 800 civil orders for DC-3s before the Pearl Harbor attack, and produced over 10,000 DC-3s, including wartime production of C-47s, while the rival Lockheed Electra "family" was eventually to reach over 3,000 in its various civil and military variants. Boeing Air Transport bought 60 examples, United Aircraft Corp. 10, Lufthansa ordered three, but only two were delivered, and one went to a private owner in China. While the industry primarily standardized on Boeing's competitors, many of United's aircraft were later purchased by Western Air Express at "bargain-basement prices".

The 247 remained in airline service until World War II, when several were converted into C-73 transports and trainers. The Royal Canadian Air Force's 121 Squadron operated seven 247Ds as medium transports during the early part of the war. One of these aircraft was donated to the Royal Air Force (RAF) for radar testing, where it was renumbered DZ203. DZ203 was passed among several units in the RAF before being used to make the world's first fully automatic blind landing on 16 January 1945.

Warlord "Young Marshal" Zhang Xueliang ordered two Boeing 247Ds for his air force. He  used one of them, named Bai-Ying (White Eagle), during the Xi'an incident in 1936, during which he flew into the opposing Nationalist army's camp at Sian (now rendered as Xi'an) under a secret truce, and had their leader, Generalissimo Chiang Kai-shek, arrested, ending the civil war between the Communist and Nationalist armies, so they could fight together against the Japanese invaders.

A number of specially modified variants included a Boeing 247Y appropriated from United for Air Corps use as a test aircraft fitted with two machine guns in the nose.  The same installation later was fitted to a 247Y owned by Generalissimo Chiang Kai-shek. This aircraft also featured a Colt   machine gun in a flexible mount. A 247D purchased by the British RAF became a testbed for instrument approach equipment and received a nonstandard nose, new powerplants, and fixed landing gear. Some 247s were still flying in the late 1960s as cargo transports and business aircraft.

The Turner/Pangborn 247D still exists. Originally flown on September 5, 1934, it was leased from United Airlines for the 1934 MacRobertson Air Race and returned to United, where it served in regular airline service until 1937. Subsequently, the 247D was sold to the Union Electric Company of St. Louis for use as an executive transport. The Air Safety Board purchased the aircraft in 1939 and it remained in use for 14 years before it was donated to the National Air and Space Museum, Washington, DC. It is displayed today with two sets of markings, the left side is marked as NR257Y, in Colonel Turner's 1934 MacRobertson Air Race colors, while the right side is painted in United Airlines livery, as NC13369.

Variants

Model 280
Original proposal of Boeing 247 with 14 seats and  P&W Hornet engines
Model 247
Twin-engined civil transport airliner, initial production version
247A
Powered by new  P&W Wasp, on special order for Deutsche Luft Hansa in 1934
247E
This designation was given to the first Boeing 247 aircraft, it was used to test a number improvements that were later incorporated into the Boeing 247D.
247D
Original one-off was a race aircraft designed for the MacRobertson Air Race; use of Hamilton Standard  variable-pitch propellers allowed for a  gain; the 247D configuration incorporated in production series bearing the same name.
247Y
Armed version, one exported to China, second used for trials
C-73
Designation for Boeing 247D airliners "drafted" into military service in USAAF, 27 in total

Operators

Civil operators

 Viação Aérea Bahiana operated one aircraft.

 Canadian Pacific Airlines
 Quebec Airways

 Private owner operated one aircraft.

 Avianca as SCADTA operated 10 aircraft.

 Lufthansa operated one aircraft and used a second for spares/testing.

 Boeing Air Transport (later United Air Lines) operated 60 aircraft.
 Empire Air Lines
 National Parks Airways
 Pennsylvania Central Airlines
 United Aircraft Corporation operated 10 aircraft.
 Wien Air Alaska
 Western Air Express, the predecessor of Western Airlines, received some of ex-United Aircraft Corporation aircraft.
 Woodley Airways
 Wyoming Air Service

Military operators

 Royal Canadian Air Force

 Royal Air Force

 United States Army Air Corps

Specifications (Boeing 247D)

Accidents and incidents
October 10, 1933United Air Lines 247, NC13304 (c/n 1685), was probably the first victim of sabotage of a commercial airliner. The aircraft, en route from Cleveland to Chicago, was destroyed by a nitroglycerin-based explosive device over Chesterton, Indiana. All seven on board were killed.
November 9, 1933A Pacific Air Transport 247, NC13345 (c/n 1727), crashed on takeoff after the pilot became disoriented in fog and low visibility; four of ten on board died.
November 24, 1933A National Air Transport 247, NC13324 (c/n 1705), was being ferried from Chicago to Kansas City when it crashed near Wedron, Illinois, killing all three crew.
February 23, 1934 A United Air Lines 247, NC13357 (c/n 1739), crashed in Parley's Canyon in fog near Salt Lake City, killing all eight on board.
December 20, 1934 United Air Lines Flight 6, a 247 (NC13328, c/n 1709), struck a tree and crashed near Western Springs, Illinois, due to carburetor icing; all four on board survived. The aircraft involved was repaired and converted to 247D standard in July 1935 and returned to service; the aircraft was pressed into USAAF service in 1942 and redesignated as C-73 with tail number 42-57210. The aircraft was damaged in a wind storm at Duncan Field, Texas, on August 30, 1942, and was written off.
March 24, 1935 The sole 247 operated by Lufthansa (D-AGAR, c/n 1945) was damaged beyond economical repair in a collision with an Air France aircraft on the ground at Nuremberg and then scrapped
September 1, 1935Western Air Express 247, NC13314 (c/n 1695), was being ferried from Burbank, California, to Saugus, California, when it struck high tension power lines after takeoff, killing all three on board.
October 7, 1935 United Airlines Flight 4, a 247D (c/n 1698), went down about  west of Cheyenne, Wyoming due to pilot error. Three crew and nine passengers killed, there were no survivors.
October 30, 1935United Air Lines Boeing 247D, NC13323 (c/n 1704), crashed during an instrument checkflight near Cheyenne, killing the four crew members aboard.
December 15, 1936Seven died when Western Air Express Flight 6, a 247D, en route from Burbank, California, to Salt Lake City via Las Vegas, crashed just below Hardy Ridge on Lone Peak in Utah. The major parts of the aircraft were hurled over the ridge and fell over  into a basin below.
December 27, 1936 United Airlines Trip 34, a 247D (c/n 1737), crashed at the head of Rice Canyon, Los Angeles County, California, due to pilot error; all 12 on board died.
January 12, 1937 Western Air Express Flight 7, a 247D (c/n 1696) flight from Salt Lake City to Burbank, crashed into a mountain near Newhall, California, killing five. Among the dead was Martin Johnson of Martin and Osa Johnson fame (adventurers, authors, and documentary filmmakers).
August 13, 1937 A 247 being operated by the Luftwaffe's proving ground at Rechlin (formerly D-AKIN of Lufthansa, c/n 1944) crashed at Hannover, Germany, during a test flight, killing seven of eight on board. The aircraft was being used as a testbed for an experimental autopilot.
March 13, 1939 A SCADTA 247D, C-149, crashed near Manzanares, Caldas, Colombia, killing all eight on board.
February 27, 1940 A SCADTA 247D, C-140, struck El Mortino mountain near Tona, Santander, Colombia, killing all 11 on board.
July 30, 1942A Northwest Airlines C-73, 42-68639 (c/n 1717, former NC13335), crashed and burned on takeoff from Wold Chamberlain Field, near Minneapolis, Minnesota, killing all 10 on board.

Surviving aircraft

c/n 1699, CF-JRQ
Exhibited in Canada Aviation and Space Museum, Ottawa. Donated to the museum in 1967 by California Standard Oil of Calgary, Alberta.

c/n 1722, N18E
Exhibited in the National Museum of Science and Industry, Wroughton, UK

c/n 1729, N13347
Still airworthy, flown after restoration at the Museum of Flight Restoration Center, Paine Field, Snohomish County, Washington, USA, to the Museum of Flight main facility on 26 April 2016 where it was subsequently installed in that museum's Air Park.

c/n 1953, NC13369 / NR257Y
Exhibited in the Hall of Air Transportation at the National Air and Space Museum, Washington, D.C., USA, with United Air Lines colors and registration as NC13369 on its right fuselage and wing and as NR257Y with MacRobertson Air Race markings on its left side.

Notable appearances in media

See also

Notes

Bibliography

 Bowers, Peter M. Boeing aircraft since 1916. London: Putnam Aeronautical Books, 1989. .
 Bryan, C.D.B.  The National Air and Space Museum. New York: Harry N. Abrams, Inc., 1979. .
 Fernandez, Ronald. Excess Profits: The Rise of United Technologies. Boston, Massachusetts: Addison-Wesley, 1983. .
 Gould, William. Boeing (Business in Action). Bath, Avon, UK: Cherrytree Books, 1995. .
 Mondey, David, The Concise Guide to American Aircraft of World War II. London: Chancellor, 1996. .
 Pearcy, Arthur. Douglas Propliners: DC-1–DC-7. Shrewsbury, UK: Airlife Publishing, 1995. .
 Pedigree of Champions: Boeing Since 1916, Third Edition. Seattle, Washington: The Boeing Company, 1969. No ISBN. WorldCat.
 Seely, Victor. "Boeing's Grand Old Lady." Air Classics, Vol. 4, No. 6, August 1968.
 Serling, Robert J. Legend & Legacy: The Story of Boeing and its People. New York: St. Martin's Press, 1992. .
 Taylor, H. A. "Boeing's Trend-Setting 247". Air Enthusiast, No. 9, February–May 1979, pp. 43–54. .
 Taylor, H. A. "Talkback". Air Enthusiast, No. 10, July–September 1979, p. 80.
 van der Linden, F. Robert. The Boeing 247: The First Modern Airliner. Seattle, Washington: University of Washington Press, 1991. . Retrieved: July 26, 2009.
 Yenne, Bill. Boeing: Planemaker to the World. New York:, Crescent Books, 1989. .

External links

 Boeing: Historical Snapshot: Model 247/C-73 Transport
 Film of United Airlines Boeing 247 NC13364 taking off from Vancouver Airport 1934
 Gallery: Boeing 247 Images, including two of the interior and one of the retracted main gear
 Boeing Model 247: First modern airliner
 "From Mock Up To Latest Airliner," Popular Mechanics, October 1932, early article on future Model 247
 "Keeping Them In The Air" Popular Mechanics, July 1935 photos and colored artwork of 247 pp.9–16

247
1930s United States airliners
Low-wing aircraft
Aircraft first flown in 1933
Twin piston-engined tractor aircraft

Boeing 247


La Metfendracina (conocida también como HM-11 o MO-482), es un inhibidor de la monoaminooxidasa (IMAO) irreversible y no selectivo derivado de la hidrazina. Este fármaco fue investigado como antidepresivo, pero nunca fue comercializado.

Referencias

Enlaces externos

Fármacos
Hidrazinas
Antidepresivos
Inhibidores de la monoaminooxidasa

Metfendracina


الكلمات المتقاطعة هي لعبة فكرية، ذهنية، تتكون من عدة مربعات سوداء وبيضاء على شكل جدول يحوي أعمدة وصفوف من المربعات الفارغة.

طريقة اللعب
الهدف من لعبة الكلمات المتقاطعة هو ملء المربعات البيضاء، وتشكيل الكلمات أو العبارات، عن طريق حل القرائن التي تؤدي إلى إجابات. والمربعات السوداء تستخدم لفصل الكلمات أو العبارات. ويوضع لكل صف أو عمود رقم، ثم يكتب أمام الرقم ما يشابه الكلمة المطلوب كتابتها في المربعات، وتحوي المجلات أنواعًا مختلفة من هذه اللعبة؛ فمنها سهل وآخر صعب، والكلمات المتقاطعة في مجلة معينة تتبع أسلوب يختلف عن الأخرى، تبعًا لأسلوب اللغة المستعملة والبلد، وتقوم المجلات والصحف بوضع هذه اللعبة لتسلية القراء.

التاريخ
ظهرت أول لعبة للكلمات المتقاطعة في صحيفة نيويورك ورلد الأمريكية وذلك في 21 ديسمبر عام 1913، وأصبحت من الألعاب الرائعة في الولايات المتحدة، ومنها انتقلت إلى بقية دول العالم، وبمختلف اللغات، وكان أول من أدخلها إلى الصحافة هو آرثر وين.

معرض صور

انظر أيضا
 السودوكو
 الكاكورو
 الكوروماسو
 الألعاب
 36 مكعب

مراجع

أحجيات
أنشطة وقت الفراغ
استحداثات 1913
اختراعات إيطالية
اختراعات بريطانية
مسائل كثيرة حدود غير قطعية كاملة

كلمات متقاطعة


Josef Marsil Wilhelm Xaver von Nagel zur Loburg (* 16. Mai 1715 auf Burg Bentheim; † 30. Dezember 1777 auf Schloss Loburg) war der Initiator und Erbauer des Schlosses Loburg. Sein Grab ist in Ostbevern nicht erhalten.

Leben
1716 heiratete sein Vater Johann Caspar Friedrich von Nagel zu Loburg die ehemalige Kanonisse im Stift Nottuln Elisabeth Bernhardina Theodora von Valcke. Der Vater starb früh, sodass die Mutter einen von Böselager zu Nehlen ehelichte. In einem gerichtlichen Vergleich forderte die Mutter 1755 vom Sohn eine Summe von 18.000 Reichstalern als Abfindung.
Am 4. Juni 1747 heiratet er seine Cousine Anna Adolphine von Nagel zu Herl, (Tochter des Matthias Werner von Nagel zu Herl und Freiin von Neuhoff genannt Ley) die bislang ebenfalls Kanonisse im Stift Nottuln gewesen war. Für die Heirat stellt ihm Franz Egon von Fürstenberg einen Ehedispens aus.

Militärische Karriere
1737 wird er Hauptmann einer Kompanie des verstorbenen Obrist-Leutnants Cornareus in Münster und wird zum Regimentskämmerer des fürstbischöflich-münsterschen Argenteauischen Regiments zu Fuß bestellt. 1741 Obrist-Wachtmeister-Patent im fürstbischöflich-münsterschen Wengerschen Regiment. 1744 Kommandanten von Coesfeld mit Ämtern Horstmar und Ahaus. Obrist des fürstbischöflich-münsterschen Wengerschen Regimentes. 1748 Übertragung des von Schadeschen Regiments und einer lebenslangen Obristen-Gage. 1757 Generalwachtmeister-Patent der kaiserlichen Armee befindlichen kurkölnischen und sonstiger unter dem Befehl des Kurfürsten Clemens August stehenden Truppen. 1763 General-Leutnant des münsterischen Sachsen-Gothaischen Regiments zu Fuß und geheimer Rat in Münster.

Der Schlossbau

Die prekäre finanzielle Situation der Familie Nagel vom Ende 17. spiegelt sich Schuldenbüchern, Schuldverschreibungen und in den darüber geführten Klagen, aber auch in den Nachlassregulierungen einzelner Familienmitglieder wider. Der aufwendige Lebensstil ließen sich kaum mehr aus feudalen Verhältnissen finanzieren. Daher schlug man kirchliche oder militärische Laufbahnen ein, um durch Ämter und Pensionen vor allem am bischöflichen Hof in Münster versorgt zu sein. Des Weiteren verfolgte man ambitionierte Unternehmungen, wie die Erlangung eines reichsunmittelbaren Rittersitzes durch das Adelsgeschlecht Ingelheim um 1744. Dies war mit der Aussicht auf Standeserhöhungen verbunden. In diesem Zusammenhang wird 1760 wird die reparaturbedürftige Burg abgerissen. Nach Plänen von Johann Conrad Schlaun entsteht bis 1766 ein kleines Barockschloss mit ovalem Hofraum und breiten Gräften, über die drei Zugbrücken führen. Das Schloss selbst ist zweistöckig mit Mansarddach, hat vor der Mittelfront eine Flügeltreppe und einen dreiseitig vorspringenden Mittelrisaliten. Allein müssen die Kosten hierfür alle überstiegen haben, denn schon 1769 gibt man die kostspielige Standeserhöhung in Ingelheim wieder auf. Sein Sohn Clemens August Theodor Josef von Nagel zur Loburg wird nicht nur Güter, sondern vor allem die Schulden des Vaters erben. Er musste Loburg sowie das Reichsrittergut Ober-Ingelheim schließlich versteigern.

Bilder

Siehe auch
 Nagel (Adelsgeschlecht)
 Nagel zur Loburg
 Münstersche Armee

Weblinks

Literatur
 Siegfried Schmieder: Ostbevern - Beiträge zur Geschichte und Kultur, Geschichte der Loburg, Warendorf 1988
 LWL-Archivamt für Westfalen, Findbuch : Tat.Keu - Archiv Tatenhausen, Keuschenburg, Bestand : C Vornholzsche Hausregistratur (Vrn.C)
 Sven Solterbeck: Blaues Blut und rote Zahlen. Westfälischer Adel im Konkurs 1700–1815. Waxmann Verlag, Münster 2018, ISBN 978-3-8309-3869-9.

Einzelnachweise

Mitglied des Ritterordens vom Heiligen Michael
Josef Marsil Wilhelm Xaver
Person (Ostbevern)
General der Frühen Neuzeit
Geboren 1715
Gestorben 1777
Mann


Luís Barbosa Alves, mais conhecido como Luís Barbosa, (Lavras da Mangabeira, 26 de fevereiro de 1953) é um empresário e político brasileiro, outrora deputado federal por Roraima.

Dados biográficos
Filho de Plácido Alves Figueiredo e Edite Alves Barbosa. Empresário estabelecido em Boa Vista desde 1978, tornou-se presidente da Associação Comercial de Roraima por dois anos a partir de 1992. Eleito deputado federal via PTB em 1994, renovou o mandato pelo PPB em 1998.

Naturais de Lavras da Mangabeira
Deputados federais do Brasil por Roraima
Membros do Progressistas
Membros do Progressistas de Roraima

Luis Barbosa Alves


Ulrich Brugger (* 1. April 1947) ist ein ehemaliger deutscher Langstreckenläufer.

Bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 1972 in Grenoble gewann er Bronze über 3000 m.

Über 5000 m wurde er 1970 Deutscher Vizemeister. Ebenfalls Vizemeister wurde er 1972 in der Halle über 3000 m.

Ulrich Brugger startete für die Stuttgarter Kickers.

Persönliche Bestzeiten

 3000 m: 7:57,0 min, 20. Juni 1971, Warschau
 5000 m: 13:38,6 min, 12. Juni 1969, Paris

Langstreckenläufer (Deutschland)
Deutscher
Mann
Geboren 1947

Ulrich Brugger


Første Mand paa Holdet er en dansk børnefilm fra 1945, der er instrueret af Holger Jensen efter manuskript af ham selv og Holger Buchhave.

Handling
En dreng mistænkes uden grund for en række forseelser på skolen, men det lykkes ham med et par kammeraters hjælp at rense sig for mistanken og finde frem til de rette skyldige.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1945

Første Mand paa Holdet