This is a list of gentlemen's clubs in London, United Kingdom, including those that no longer exist or merged, with an additional section on those that appear in fiction. Many of these clubs are no longer exclusively male.

Extant clubs

Defunct or merged clubs

Fictional clubs
 Bagatelle Card Club – One of Colonel Sebastian Moran's clubs in the Sherlock Holmes story The Adventure of the Empty House.
 Beargarden Club – A St James's club in Trollope's Palliser novels
 Bellona Club – Lord Peter Wimsey's club and location of a murder in Dorothy L. Sayers novel The Unpleasantness at the Bellona Club
 Billiards Club – Setting for the improbably tall tales of Jorkens, by Lord Dunsany
 Black's Club – Jack Aubrey's, Stephen Maturin's, and Sir Joseph Blaine's club in Patrick O'Brian's Aubrey-Maturin series. O'Brian also makes Prince William, Duke of Clarence a member.
 Blades Club – M's club in the James Bond series by Ian Fleming.
 Bratt's Club – John Beaver's club in A Handful of Dust by Evelyn Waugh; Charles Ryder's club in " Brideshead Revisited" by Evelyn Waugh; Colonel Charles Russell's club in two of the first three novels by William Haggard.
 Centaur Club – Francis Blake's club in Blake and Mortimer (comics) by Edgar P. Jacobs
 Craven's – A gaming club founded by the enigmatic Derek Craven, brought to life by author Lisa Kleypas, destroyed by fire in its prime.
 Diogenes Club – Mycroft Holmes's club in the Sherlock Holmes stories.
 Drones Club – Bertie Wooster's club in P. G. Wodehouse's Jeeves stories; and is also the club of several other Wodehouse characters, including Bingo Little, Gussie Fink-Nottle, Psmith, and Freddie Threepwood.
 Etheric Explorers Club – a society featured in a series of short stories and novels by Paul Marlowe.
 Egotist's Club – Lord Peter Wimsey's club in the Dorothy L. Sayers novels and short stories.
 Ffeatherstonehaugh's Club – a corrupt and hedonistic establishment commemorating the libertine values of John Wilmot, 2nd Earl of Rochester, featured in the crime novel Clubbed to Death by Ruth Dudley Edwards.
 Hotch Potch Club – featured in John Galsworthy's The Forsyte Saga.
 Imperial Club – from the 1960s UK television comedy series Bootsie and Snudge, starring Alfie Bass and Bill Fraser.
 Iseeum Club – another featured in John Galsworthy's The Forsyte Saga.
 Jenner's - a gaming club founded by the rough boxer Ivo Jenner, mentioned in the works of author Lisa Kleypas, later managed by the devilish Lord St. Vincent.
 Junior Ganymede Club – Jeeves's club (for gentlemen's gentlemen) in P G Wodehouse's Jeeves stories.
 Junior Greys, Pall Mall – one of Albert Campion's clubs in Margery Allingham's detective stories.
 Marine Commando Club, Paddington – frequented by Julian and Sandy from the BBC radio comedy Round the Horne. Note that Kenneth Horne's radio alter ego, a member of the Athenaeum, described it as "not my sort of club".
 Old Bohemian Club – "Bunny" and Raffles' club in E. W. Hornung's Raffles stories.
 Pickwick Club – A club founded by Mr. Samuel Pickwick to study human nature in Charles Dickens's first novel.
 Pelican Club - Sir Galahad's (Galy) club in P.G. Wodehouse's A Pelican at Blandings
 Progress Club – a club that "...intended to do great things for Liberal Party . . . and had in truth done little or nothing." in The Prime Minister by Anthony Trollope.
 Puffin's – one of Albert Campion's clubs in Margery Allingham's detective stories.
 Royal Bathers Club - club with Turkish bath of which Major-General Clive Wynne-Candy is a member in "The Life and Death of Colonel Blimp" (1943) by Michael Powell and Emeric Pressburger.
 Senior Conservative Club – features in P.G. Wodehouse's novel Psmith in the City. Although fictional, the description of a large, Conservative-aligned club in Northumberland Avenue tallies perfectly with the real-life Constitutional Club at No.28 and Nevill's Turkish Baths at No.25, "twenty yards from the club's front door" (which baths were also used by Sherlock Holmes and Raffles).
 The Seraphim Club – A private club featured in Gallows Thief by Bernard Cornwell.
 Stoics' Club – George Pendyce's club in The Country House by John Galsworthy.
 The Survivor's Club – featured in the novel The Somnambulist by Jonathan Barnes.
 The Tankerville Club – Featured in two Sherlock Holmes stories.
 Thackeray Club – club in the movie Top Hat from 1935 with Fred Astaire and Ginger Rogers.
 Tweedles Club – club in the movie You Must be Joking 1965, American Films Limited, starring Terry Thomas, Michael Callan, Lionel Jefferies, Denholm Elliott, Wilfrid Hyde White and Bernard Cribbins.
 Whitehall Club – the setting of the murder mystery in the novel Keep It Quiet (1935) by Richard Hull.

Gallery

See also
 Country clubs
 Dining clubs
 List of American gentlemen's clubs
 List of India's gentlemen's clubs

Notes

References

 The Gentlemen's Clubs of London by Anthony Lejeune, first published 1979, most recently in 2012 by Stacey International.

Further reading

 Link

External links
 Association of London Clubs
 Seth Alexander Thévoz, Global Clubs Directory

Lists of gentlemen's clubs
Clubs Gentlemen's London's List of

List of members' clubs in London


Sagelva er en elv i Sørfold kommune i Nordland fylke i Norge. Den er nedre del af et vandløb, som afvander Rørstaddalen, i landmassivet mellem Sagfjorden og fjorden Sørfolda. Elven udmunder på sydsiden af Sagfjorden. Vandløbet har store naturfaglige værdier, blandt andet på grunn af fauna, friluftsliv og rendrift. I området er næsten ikke foretaget tekniske indgreb, og tilgang til området er vanskelig uden båd. I Sagelva har sandsynligvis Nordnorges første vandsav været i drift i omkring hundrede år fra 1607. Denne blev etableret af præsten på Rørstad.

Geografi

Den årlige nedbørsmængde er omkring 1.200 mm, men fordi vandløbet ligger beskyttet i forhold til fremherskende vindretninger er variationen stor.

Sagelva afvander et stort glacialt udformet bassin, som skærer sig ind i landmassivet mellem Sagfjorden og Sørfolda. Den strømmer mellem tre søer og skifter navn mellem disse. Den øverste vandstrøm hedder Øvervatnet, og elven hedder her Øvervasselva. Denne løber ud i Mellomvatnet (18 moh). Mellem Øvervatnet og Mellomvatnet er der et fladt moselandskab, hvor elven meandrerer. Dette område kaldes Rørstaddalen, og her er det en del fyrreskov. Mellomvatnet og Nervatnet hænger sammen og har en højde af 18 moh. Kanalen, som forbinder dem, kaldes Trøngsel. De to vandstrømme har fællesnavnet Sagvatnan. Samlet overflade for disse er 1,2 km². Foruden de tre søer er der et mindre grunt mosetjern som hedder Tjønna. Selve Salgelva går kun fra Nervatnet til fjorden, med en længde på 300 meter.

Den højeste top i området er Rundtinden beliggende i den sydlige del af afvandingsområdet for vandløbet, med en høje på 977 moh. Bjerggrunnen består hovedsagelig af sure granitter, stedvis med glimmerskifer/glimmergnejs. Der er kun få sedimenter i området, fortrinsvis en del grovere nedskredsmateriale i de nedre dele af fjeldsiderne. Moseområder og subalpin birkeskov med indslag af fyrreskov på tørre jorder dominerer vegetationen.

Sedimentdækket er generelt tyndt, men kan stedvis være af noget større mægtighed. I et af vandene er der dannet et mindre floddelta. Ved udmundingen i fjorden sker en mindre aflejring af  sedimenter.

Flora og fauna
Sagelva er praktisk talt uberørt af tekniske indgreb. Den er repræsentativ for Nordlands maritime birke- og fyrreskovsregioner.

Vegetationen i vandløbet er almindelig for området og består hovedsagelig af store moseområder og subalpin birkeskov. Fyr vokser på tørrlendt mark. Ingen rikere vegetationstyper eller kulturpåvirkning av vegetationen er konstateret. Vandløbet er på grund af sin uberørthed et godt egnet referencevandløb. Typeværdien er middels stor, og med gennemsnitlig beskyttelsesværdi.

Afvandingsområdet har en gennemsnitlig rig forekomst af vandfuglearter. Området er lille, så der forekommer kun et enkelt eller nogle få par af hver art. Sangsvane er den mest interessante ynglefugl. Det er imidlertid uklart om denne art yngler fast. Den største koncentration af vandfugle findes ved Tjørna, hvor 8 vådområdearter er blevet registreret.

Vandkvaliteten er præget af lavt elektrolytindhold, forholdsvis lav pH og stor forekomst af humusstoffer fra mose- og nåleskovsområderne. Vandløbet er lavproduktivt. Faunaprøver indikerer artsfattige samfund bestående af arter med stor udbredelse. Vandløbet har en god bestand af sørøje og en del havørred. Begge arter går cirka 4 km op i elven. Nervatnet og Mellomvatnet har ud over anadrom fisk, tætte bestande af stationær ørred og røje.

Historie og kulturminner
Området har ikke haft fast bosættelse, men Rørstaddalen bruges af rendriftssamer fra det nuværende Stájggo–Hábmer reinbeitedistrikt (rensdyrgrænsningsdistrikt). Brugen som vintergræsningsområde er dokumenteret i begyndelsen af 1900-tallet; det skal findes kåter eller rester efter dem i området, og den samiske brug kan gå langt tilbage i tid.

I Rørstad var det en vigtig gård i gammel tid. Fra 1598 til 1612 var det en præst med navn Maurids Madsen Rasch for Folden, som boede på præstegården. I Sagfjorden er der landområder, som tilhører gården Rørstad, blandt andet Rørstaddalen med fyrreskov. Her fik Rasch opsat en vandsav; denne blev opført i 1607 og vides at være i brug i 1614. Savvirksomheden ophørte imidlertid, da skoven var blevet forhugget, formodentlig allerede i 1600-tallet. Dette skal være den første vanddrevne sav i Nordnorge. Savværket kan sandsynligvis have været placeret i udløbet af Sagelva. Her findes spor efter en dæmning, som bekræfter tilstedeværelsen af en vandsav.

En skovbrand i juli 1927 ødelagde 300.000 kvadratmeter fyrreskov.

Området har kulturminder af lokal betydning.

Brug af vandløbet
De centrale dele af halvøen mellem Vinkfjorden og Sørfold er kerneområde for rendriften i Stájggo–Hábmer reinbeitedistrikt, som omfatter områder i Sørfold, Steigen, Hamarøy og Tysfjord. Området har fine vårgræsningsområder og det bliver brugt under kalving. Feltet bliver i perioder også brugt som vintergræsningsområde. For rendrift er området vurderet til at være af meget stor værdi.

For friluftsinteresser har området stor værdi, mens det på den anden side har ringe betydning for alle typer af landbrug.

Noter

Eksterne henvisninger
  167/3 Sagelva; Verneplan for vassdrag – Nordland; nve.no

Vandløb i Norge

Sagelva


القارورة هي إناء مفتوح، في الغالب يكون مصنوعا من الزجاج أو الخزف أو البلاستيك ويستخدم لأغراض الحفظ (عادةً السوائل)، وبعضها لأغراض الزينة.وهي تمتلك سمعة حسنة في المغرب

تاريخ القارورة
كان قديما يستخدم الطين (الخزف) في صناعة القوارير ومع التقدم العلمي والصناعي استخدم الزجاج وبلمرة المركبات الهيدروكربونية كما تصنع من المعادن ك الذهب والفضة والحديد

أنواع القوارير
 قوارير طينية
 قوارير زجاجية
 قوارير بلاستيكية
 قوارير معدنية

صناعة القوارير
تصنع قديما من الخزف وتصنع من الزجاج وتصنع من المعدن
وتصنع من البلاستيك عن طريق بلمرة بعض المركبات الهيدروكربونية مثل الإيثيلين والبروبيلين وكلوريد الفينيل وغيرها من المركبات

صور

انظر أيضا
 حوجلة
 جرة
 قلة
 قنينة

وصلات خارجية

أدوات منزلية

قارورة


An Parapteroceras odoratissimum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jeffrey James Wood. An Parapteroceras odoratissimum in nahilalakip ha genus nga Parapteroceras, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Parapteroceras

Parapteroceras odoratissimum


Michael Thomas Christopher Mallin (; 1 December 1874 – 8 May 1916) was an Irish republican, Socialist and devout Catholic who took an active role in the Easter Rising of 1916. He was a silk weaver, the co-founder with Francis Sheehy-Skeffington of the Socialist Party of Ireland, and was second-in-command of the Irish Citizen Army under James Connolly in the Easter Rising, in which he commanded the garrison at St. Stephen's Green in Dublin.

Background
Mallin was born in Dublin, the eldest of nine children of John Mallin, a carpenter, and his wife Sarah (née Dowling). The family lived in a tenement in the Liberties neighbourhood. He received his early education at the National School at Denmark Street. When he was 15 he visited his uncle James Dowling, who was a member of the British Army as a pay sergeant, and was persuaded to enlist in the army as a drummer. Mallin's mother witnessed the public execution of the Manchester Martyrs. According to his brother Thomas, their father was a "strong nationalist and he and Michael had many a political argument".

British Army career
Mallin enrolled as a soldier with the British Army's 21st Royal Scots Fusiliers on 21 October 1889. During the early years of his service he was stationed in Great Britain and Ireland. His regiment was sent to India in 1896, where he served out the remainder of his almost fourteen-year career, taking part in the Tirah Campaign. It was during his time in India that he became radicalised. In 1897, when asked to donate to the memorial fund for Queen Victoria's jubilee year he refused because 'he could not subscribe as the English monarch had taken an oath to uphold the Protestant faith'. Mallin's brother, Thomas, later suggested that incidents such as this kept him from being promoted any higher than a drummer. He was awarded the India Medal of 1895 with the Punjab Frontier and Tirah clasps 1897–98.

Post army life
On Mallin's return to Ireland, he became a silk weaver's apprentice under his uncle James, who was also a former soldier in the British Army.

He became active in politics, and was the secretary of the Socialist Party of Ireland. He progressed to become a leading official in the silk weavers' union. During the 1913 Lockout, he led a strike of silk workers at the Hanbury Lane factory. The strike lasted for thirteen weeks, with Mallin an effective negotiator on behalf of the strikers. He was appointed second-in-command and chief training officer of the Irish Citizen Army (ICA), which was formed to protect workers from the Dublin Metropolitan Police (DMP) and from employer-funded gangs of strike-breakers. Under the tutelage of Mallin and James Connolly, the ICA became an effective military force. He was also appointed chief of staff of the ICA in October 1914.

Easter Rising

When Connolly was inducted into the Irish Republican Brotherhood (IRB) in January 1916, Mallin began preparing ICA members for the imminent armed revolution. In the week before the operation he communicated orders to the ICA members throughout the city. On Easter Monday, Mallin departed from Liberty Hall at 11:30 am to take up a position at St Stephen's Green with a small force of ICA men and women. Upon arriving at the park they ordered civilians out of it, dug trenches, erected kitchen and first aid stations, and built barricades in the surrounding streets. Constance Markievicz arrived and was originally thought to have been appointed Mallin's second-in-command, but later evidence pointed to this role belonging to Captain Christopher Poole, with Markievicz being third-in-command.

Mallin planned to occupy the Shelbourne Hotel, located on the north-east side of the park, but insufficient manpower prevented him from doing so. This would prove disastrous for the revolutionaries as the British Army during the subsequent fighting was able to occupy the upper floors of the hotel on Monday night. Early Tuesday morning the British Army forces in the Shelbourne began firing down on the encamped rebels. Under intense fire, Mallin ordered his troops to retreat to the Royal College of Surgeons on the west side of the park. The garrison remained in the barricaded building for the remainder of the week. By Thursday it was cut off from the rebel headquarters at the General Post Office (GPO), and running out of food and ammunition.

As the evacuation of Stephen's Green was ongoing Mallin had a close call. Margaret Skinnider records in her autobiography that "I had ridden ahead to report to Commandant Mallin, and while he stood listening to me, a bullet whizzed through his hat. He took it off, looked at it without comment, and put it on again".

On Sunday 30 April 1916, just one week after the commencement of the Easter Rising and the declaration of the Irish Republic, Commandant Michael Mallin, Chief of Staff of the Irish Citizen Army was ordered to surrender his garrison at the College of Surgeons, St. Stephen's Green. The order to surrender was signed by James Connolly and P.H Pearse, delivered to Mallin by Nurse Elizabeth O'Farrell.

After an intense week of fighting, exhausted and hungry Mallin wrote a note to his wife Agnes. The note was written on the inside of a used envelope that has been torn open at the sides. It read – "My darling wife all is lost. My love to all my children, no matter what my fate I am satisfied I have done my duty to my beloved Ireland, and you, and to my darling children. I charge you as their sole guardian now to bring them up in the national faith of your father, and of my faith, of our unborn child [may] God and his blessed Mother help you and it. I said all was lost, I meant all but honour and courage. God and his blessed Mother again guard and keep you my own darling wife".

Mallin obeyed the order and surrendered his position to Captain H.E. De Courcy-Wheeler, Staff Captain to General Lowe, acting Commander of British troops in Ireland. Mallin and the men and women under his command were arrested and taken prisoner. They were escorted first to Ship Street Barracks at Dublin Castle then on to Richmond Barracks, at Inchicore where Mallin was separated for court-martial. Mallin was court-martialled on 5 May, found guilty of the charge of treason and he was executed by firing squad in the stonebreaker's yard at Kilmainham Gaol at sunrise on 8 May 1916.

The summary trial by field general court-martial, an all-military court, was held in-camera. There was no jury in the court, and no independent observers or members of the public were permitted to attend. The trial was hardly impartial, and there was certainly a significant conflict of interest in the selection of the president of the court. The trial lasted less than 15 minutes. The court president was Brigadier Ernest Maconchy and the other members of the court-martial were, Lieutenant Colonel A.M. Bent, and Major F.W Woodward. The prosecuting officer was Ernest Longworth, a commissioned officer in the Training Corps at Trinity College, and a member of the Irish Bar. Mallin had no legal representation during the proceedings. The principal witness for the prosecution was Captain De Courcy-Wheeler. His eye-witness account of the surrender is presented in his evidence to the court-martial, and his first-hand account of the surrender and court-martial was presented in his memoir. He stated to the court-martial that "the prisoner [Mallin] came forward…. saluted and said he wished to surrender ….and stated he was the Commandant of the garrison". Mallin didn't challenge Captain De Courcy-Wheeler's statements. According to Wheeler, when Mallin was asked if he wished to question him, Mallin replied...No.

Furthermore, according to Capt. De Courcy-Wheeler, when Mallin was given leave to speak he used the opportunity to thank Capt. Wheeler for his courtesy during the surrender... "[Mallin] I wish it placed on record how grateful my comrades and myself are for the kindness and consideration which Captain Wheeler has shown to us during this time". The court president acknowledged the request and agreed that Mallin's expression of gratitude would be recorded in the court record. However, despite the promise made by the court president, Brigadier Maconchy, none of this was recorded in the court-martial record. Mallin knew he was a condemned man, and that nothing he could say to the court martial would alter that fact. It is a fallacy to suggest that Commandant Mallin denied his command and responsibility for his garrison. The words in this court-martial record are the uncorroborated hand-written words of one man, the president of the court-martial and his words by his own admission "they are, in many cases, my own words". Captain De Courcy-Wheeler's first-hand account of the court-martial identifies and confirms these significant and important omissions from the court-martial record.

The motives behind what would seem to be deliberate omissions from the trial record, and the statements ascribed to Mallin, would indicate that there were some old scores to settle with Mallin; not least from Mallin's former career in the British Army; and this was an opportunity to settle that score. This court-martial record in itself was a double edged sword designed to discredit Mallin and at the same time indict Countess Markievicz by providing evidence that would confirm her execution.

General Maxwell, newly appointed Commander-in-Chief of British Army in Ireland, had already expressed his own motives for wanting to execute Markievicz. He considered her "bloody guilty and dangerous …a woman who forfeited the privileges of her sex …we can't allow our soldiers to be shot down by such like….Lord French agreed with Maxwell…personally I agree with you she ought to be shot". Maxwell needed a weight of evidence against Markievicz if he was to convince Prime Minister Asquith to accept his decision to confirm her death sentence. The court-martial of Mallin presented Maxwell with the opportunity to place Markievicz in a commanding role and thereby strengthen his hand to execute her as a "ringleader of the rebellion" those guilty of cold blooded murder...a phrase frequently repeated by the Prime Minister Asquith and General Maxwell. However, Asquith insisted that no woman should be executed. Consequently, the sentence of death on Countess Markievicz was commuted to penal servitude for life by a reluctant Maxwell.

Execution and commemoration

Mallin was executed by firing squad on 8 May 1916. The presiding officer at his court martial was Colonel EWSK Maconchy. The night before his execution he was visited in his cell by his mother, three of his siblings, his pregnant wife and their four children. In his last letter to his wife, who was pregnant with their fifth child, Mallin stated that "I find no fault with the soldiers or the police" and asked her "to pray for all the souls who fell in this fight, Irish and English." He commented "so must Irishmen pay for trying to make Ireland a free nation." He wrote to his children 'Una my little one be a Nun, Joseph my little man be a Priest if you can, James & John to you the care of your mother make yourselves good strong men for her sake and remember Ireland' Both Una and Joseph followed his wishes. His funeral mass took place at the Dominican Church in Tallaght on 13 May 1916. People from the procession clashed with police outside the church with two policemen injured.

Dún Laoghaire Mallin DART station is named after Mallin.

Family
Mallin married Agnes Hickey (born in 1870), whom he had met during his early home service in the Army, in 1903. They had three sons and two daughters, the youngest born 4 months after Mallin's execution.

His youngest son, Fr. Joseph Mallin SJ, born on 13 September 1913, was a Jesuit priest and teacher in Hong Kong. Despite having no memory of the visit to his father when he was 3 years old, he fulfilled one of Michael Mallin's last requests as written in his pre-execution letter to his family by joining the priesthood. He was the last surviving child of those executed in the Rising until his death in Hong Kong on 1 April 2018 at the age of 104.

References

 Hughes, Brian, Michael Mallin, Dublin: O'Brien Press, 2012.

External links

1874 births
1916 deaths
Executed participants in the Easter Rising
Irish Citizen Army members
Irish socialists
Irish revolutionaries
Irish soldiers in the British Army
Trade unionists from County Dublin
People from The Liberties, Dublin

Executed people from County Dublin
Military personnel from County Dublin

Michael Mallin


Furuyama ist der Familienname folgender Personen:

 Furuyama Komao (1920–2002), japanischer Schriftsteller und Essayist
 Ren Furuyama (* 1998), japanischer Fußballspieler

Furuyama


Irish River (né le  et mort le ) est un cheval de course français de race pur-sang anglais.

Carrière de courses

Ce poulain précoce, entraîné par John Cunnington et monté par Maurice Philipperon pour les couleurs de son éleveur Raymond Adès, débute au mois de juin de ses 2 ans à Évry. D'emblée Irish River s'impose brillamment dans son maiden, et double la mise moins de trois semaines plus tard dans le Prix du Bois (Gr.3). Le voilà qui se présente en favori du Prix Robert Papin, labellisé groupe 1 à l'époque, mais il se manque et termine au pied du podium tandis que s'impose l'excellente pouliche Pitasia, promise à une belle carrière. Mais il ne s'agit que d'un accroc. Car ensuite Irish River se montre irrésistible et clairement au-dessus de ses contemporains. Il commence par prendre sa revanche sur Pitasia dans le Prix Morny, puis enchaîne avec le Prix de la Salamandre et le Grand Critérium. Autrement dit, il a gagné trois des quatre groupe 1 français réservés aux 2 ans.

Mais un 2 ans hors du commun ne devient pas forcément un 3 ans d'exception. Irish River doit donc prouver qu'il est davantage qu'un phénomène de précocité, et cela commence pour lui en avril, dans le Prix de Fontainebleau, une préparatoire à la Poule d'Essai des Poulains. Irish River gagne facilement et on ne lui voit pas d'adversaire à sa mesure, d'ailleurs il n'y en a presque pas : seuls trois poulains osent l'affronter et il ne peuvent contester sa supériorité. Que faire ensuite, avec un tel poulain ? Attendre l'été et les joutes intergénérationnelles sur le mile ? Ou tenter de monter en distance et, pourquoi pas, viser le Prix du Jockey Club, voire le Derby d'Epsom ? Le Prix Lupin, sur 2 100 mètres, fait office de test. Et la réponse est sans appel : Irish River court bien mais ne peut faire mieux que troisième d'une course remportée par Top Ville, un cheval de tenue. Conclusion, Irish River est un miler et ne tentera plus de voyager au-delà des 2 000 mètres. Pourtant, sa victoire par cinq longueurs face aux chevaux d'âge dans le Prix d'Ispahan sur un parcours de 1 850 mètres qui semble a priori le bout du monde pour lui, peut laisser songeur : peut-être avait-il plus de tenue qu'on le croyait... Mais le poulain revient sur le mile et continue d'empiler les victoires. Il doit lutter avec un autre 3 ans, Bellypha, dans le Prix Jacques Le Marois, mais les autres concurrents sont à la dérive loin derrière. À l'automne, il s'adjuge le Prix du Moulin de Longchamp et, n'ayant plus rien à prouver, nanti d'un palmarès exceptionnel où figurent pas moins de sept groupe 1, il se retire sur ce succès. On pourra toutefois lui reprocher, mais pas moins qu'à lui, de n'avoir jamais affronter l'incontestable champion anglais du mile, Kris, que les Britanniques de Timeform (affaire d'impression, et peut-être un peu de chauvinisme) lui préfèrent nettement si l'on en croit le rating qu'ils lui attribuent, 135 contre 131 pour le poulain français. Les handicapeurs de la FIAH, eux, ne tranchent pas : Kris et Irish River sont tous deux classés cinquième derrière un quatuor composé de Three Troikas, Troy, Le Marmot et Top Ville, qui évoluent tous sur la distance classique, ce qui fait d'eux les meilleurs milers d'Europe en 1979, à égalité.

Résumé de carrière

Au haras
À l'issue de sa brillante carrière et après une année de monte au Haras d'Étreham en Normandie, Irish River est acquis par le grand haras américain Gainesway Farm, où il retrouve son père Riverman, lui aussi exporté. Il y réalise toute sa carrière d'étalon, monnayant ses services à $ 35 000 jusqu'à sa mise en retraite en 2001 alors que sa fertilité décroît. On lui doit 44 vainqueurs de groupe, dont neuf au niveau groupe 1, parmi lesquels (avec le père de mère entre parenthèses) :

 Hatoof (Lyphard) : 1000 Guinées, Champion Stakes, E.P. Taylor Stakes, Beverly D. Stakes. Jument d'âge de l'année sur le gazon aux États-Unis (1994)
 Paradise Creek (Northfields) : Arlington Million, Washington, D.C. International Stakes. Cheval d'âge de l'année sur le gazon aux États-Unis (1994)
 Brief Truce (Northern Dancer) : St. James's Palace Stakes
 Exit to Nowhere (Halo et Coup de Folie) : Prix Jacques Le Marois
 Natalie Too (Little Current) : 3 ans de l'année au Pérou (1997)

La lignée mâle de Irish River (et, partant, celle de Riverman) a toutefois périclité, aucun de ses fils n'ayant pleinement réussi à tracer au haras. En revanche, et toujours comme son père, il est présent via ses filles, se révélant un excellent père de mères. Parmi elles, citons :

 Albertine, mère de :
 Arcangues (Sagace) : Breeders' Cup Classic)
 Agathe (Manila) : 2e Poule d'Essai des Pouliches, 3e Prix de Diane, mère de :
 Aquarelliste (Danehill) : Prix de Diane, Prix Vermeille, Prix Ganay, 2e Prix de l'Arc de Triomphe
 Afrique Blue Azur (Sagace), mère de :
 Cape Verdi (Caerleon) : 1000 Guinées

 Or Vision, mère de :
 Saffron Walden (Sadler's Wells) : Irish 2000 Guineas
 Dolphin Street (Bluebird) : Prix de la Forêt
 Insight (Sadler's Wells) : Prix de l'Opéra, 3e Prix de Diane
 River Dancer, mère de
 Spectrum : 2000 Guinées
 2000 Oaks winner Petrushka).
 Paradise River, mère de :
 David Junior (Pleasant Tap) : Eclipse Stakes, Champion Stakes, Dubai Duty Free
 Ballinderry, mère de :
 Sanglamore (Sharpen Up) : Prix du Jockey-Club
 Brigid, mère de :
 Listen (Sadler's Wells) : Fillies' Mile, mère de :
 Satono Lux (Deep Impact) : 2e Kikuka Sho
 Sequoyah (Sadler's Wells) : Moyglare Stud Stakes. Mère de :
 Henrythenavigator (Kingmambo) : 2000 Guineas, Irish 2000 Guineas, St. James's Palace Stakes, Sussex Stakes, 2e Breeders' Cup Clasic.
 Queen Cleopatra (Kingmambo) : 3e 1000 Guinées, Prix de Diane
 My Potters, mère de :
 Winona (Alzao) : Irish Oaks

Irish River s'est éteint le 25 avril 2004, à 28 ans, d'une crise cardiaque dans son paddock.

Origines

Irish River est, avec la grande Triptych, le meilleur produit de Riverman (Poule d'Essai des Poulains, Prix Jean Prat, Prix d'Ispahan), grand étalon qui a donné aussi deux lauréates de l'Arc de Triomphe, Gold River et Detroit (elle-même autrice d'un Arc-Winner, Carnegie) et qui fut aussi un remarquable père de mères (Makybe Diva, Spinning World, Six Perfections...). Sa famille maternelle, bien qu'issue de courants de sang désuets de nos jours, est solide avec des chevaux de groupe en ascendance et en descendance. Sa mère Irish Star est la propre sœur de Kaliopi, une lauréate du Prix Pénélope, et a produit également Star River (elle aussi par Riverman), deuxième mère de Sarafan, lauréat du Eddie Read Handicap (Gr.1), Irish Song (par Dapper Dan), mère de Duke of Silver (Prix du Rond-Point, Gr.3) ou encore Liska (par Lyphard), deuxième mère de Cardmania (par Cox's Ridge), vainqueur du Breeders' Cup Sprint. On notera enfin que Irish River est inbred sur deux grands étalons, 5x4 sur Djebel et 5x5 sur Sir Gallahad III.

Pedigree

Notes et références

Cheval de course
Cheval de course français
Cheval de course né en 1976
Animal né en 1976
Animal mort en 2004
Étalon pur-sang anglais

Irish River


La paloma de collar, paloma encinera, paloma collareja, paloma gargantilla, paloma nuca blanca, paloma de nuca blanca o paloma torcaza septentrional (Patagioenas fasciata) es un ave de tamaño mediano de América.

Distribución
Se encuentra desde la Columbia Británica en Canadá, Utah y el sur de Colorado en Estados Unidos, las elevaciones más altas a través de México y Guatemala, Honduras y El Salvador hasta el norte de Nicaragua. En otoño migra fuera de la parte de su distribución al norte de California, Nuevo México y el oeste de Texas. Se encuentra en altitudes de 900 a 3600 m, generalmente en rodales de encino, pino-encino y bosques de coníferas. Se alimenta de semillas, sobre todo bellotas.
Las poblaciones que habitan desde el sur de Costa Rica hasta Venezuela y el noroeste de la Argentina otrora también eran incluidas dentro de esta especie, pero desde el año 2014 se agrupan en Patagioenas albilinea.

Referencias

 Otras fuentes
 Hogan, C. Michael (2008) Toyon (Heteromeles arbutifolia), GlobalTwitcher, ed. N. Stromberg

 Howell, Steven N.G. & Webb, Sophie (1995): A Guide to the Birds of Mexico and Northern Central America. Oxford University Press, Oxford & New York. ISBN 0-19-854012-4

  In Spanish.

 Johnson, Kevin P.; de Kort, Selvino; Dinwoodey, Karen, Mateman, A. C.; ten Cate, Carel; Lessells, C. M. & Clayton, Dale H. (2001): A molecular phylogeny of the dove genera Streptopelia and Columba. Auk 118(4): 874-887. PDF fulltext

 Mahler, Bettina & Tubaro, Pablo L. (2001): Relationship between song characters and morphology in New World pigeons. Biol. J. Linn. Soc. 74(4): 533–539.  (HTML abstract)

 Sibley, David Allen (2000): The Sibley Guide to Birds. Alfred A. Knopf, New York. ISBN 0-679-45122-6

Enlaces externos

Band-tailed Pigeon videos on the Internet Bird Collection

Aguilar Héctor F.  La paloma torcaza o gargantilla 'Columba (fasciata)) fasciata'' Say 1823

Aves de América Central
Aves de América del Norte
Animales descritos en 1823
fasciata

Patagioenas fasciata


Ingalls Shipbuilding er et skibsværft beliggende i byen Pascagoula i delstaten Mississippi, USA.

Det blev etableret i 1938, og i 2001 blev det en del af Northrop Grumman Ship Systems sammen med Avondale Shipyard. I 2008 blev Northrop Grumman Ship Systems slået sammen med Northrop Grumman Newport News til Northrop Grumman Shipbuilding. I dag er værftet ejet af Huntington Ingalls Industries.

Historie
Værftet blev grundlagt af Robert Ingalls i 1938. I begyndelsen byggede skibsværftet handelsskibe, men i 1950 begyndte det byde på forsvarskontrakter. I 1957 blev der indgået en kontrakt om opførelse af 12 atomdrevne angrebs ubåde til United States Navy.

I 1968 blev virksomheden købt af Litton Industries. I april 2001 blev Litton Industries overtaget af Northrop Grumman.

I de seneste år har værftet bygget flere destroyerere i Arleigh Burke-klassen, og er ved at bygge én destroyer fra den nye Zumwalt-klassen.

Eksterne henvisninger

Ingalls Shipbuilding officielle hjemmeside

Skibsværfter i USA
Mississippi
Etableret i 1938

Ingalls Shipbuilding


Okazaki fragments are short sequences of DNA nucleotides (approximately 150 to 200 base pairs long in eukaryotes) which are synthesized discontinuously and later linked together by the enzyme DNA ligase to create the lagging strand during DNA replication. They were discovered in the 1960s by the Japanese molecular biologists Reiji and Tsuneko Okazaki, along with the help of some of their colleagues.

During DNA replication, the double helix is unwound and the complementary strands are separated by the enzyme DNA helicase, creating what is known as the DNA replication fork. Following this fork, DNA primase and DNA polymerase begin to act in order to create a new complementary strand. Because these enzymes can only work in the 5' to 3' direction, the two unwound template strands are replicated in different ways. One strand, the leading strand, undergoes a continuous replication process since its template strand has 3' to 5' directionality, allowing the polymerase assembling the leading strand to follow the replication fork without interruption. The lagging strand, however, cannot be created in a continuous fashion because its template strand has 5' to 3' directionality, which means the polymerase must work backwards from the replication fork. This causes periodic breaks in the process of creating the lagging strand. The primase and polymerase move in the opposite direction of the fork, so the enzymes must repeatedly stop and start again while the DNA helicase breaks the strands apart. Once the fragments are made, DNA ligase connects them into a single, continuous strand. The entire replication process is considered "semi-discontinuous" since one of the new strands is formed continuously and the other is not.

 During the 1960s, Reiji and Tsuneko Okazaki conducted experiments involving DNA replication in the bacterium Escherichia coli. Before this time, it was commonly thought that replication was a continuous process for both strands, but the discoveries involving E. coli led to a new model of replication. The scientists found there was a discontinuous replication process by pulse-labeling DNA and observing changes that pointed to non-contiguous replication.

Experiments

The work of Kiwako Sakabe, Reiji Okazaki and Tsuneko Okazaki provided experimental evidence supporting the hypothesis that DNA replication is a discontinuous process. Previously, it was commonly accepted that replication was continuous in both the 3' to 5' and 5' to 3' directions. 3' and 5' are specifically numbered carbons on the deoxyribose ring in nucleic acids, and refer to the orientation or directionality of a strand. In 1967, Tsuneko Okazaki and Toru Ogawa suggested that there is no found mechanism that showed continuous replication in the 3' to 5' direction, only 5' to 3' using DNA polymerase, a replication enzyme.  The team hypothesized that if discontinuous replication was used, short strands of DNA, synthesized at the replicating point, could be attached in the 5' to 3' direction to the older strand.

To distinguish the method of replication used by DNA experimentally, the team pulse-labeled newly replicated areas of Escherichia coli chromosomes, denatured, and extracted the DNA.  A large number of radioactive short units meant that the replication method was likely discontinuous.  The hypothesis was further supported by the discovery of polynucleotide ligase, an enzyme that links short DNA strands together.

In 1968, Reiji and Tsuneko Okazaki gathered additional evidence of nascent DNA strands. They hypothesized that if discontinuous replication, involving short DNA chains linked together by polynucleotide ligase, is the mechanism used in DNA synthesis, then "newly synthesized short DNA chains would accumulate in the cell under conditions where the function of ligase is temporarily impaired." E. coli were infected with bacteriophage T4 that produce temperature-sensitive polynucleotide ligase. The cells infected with the T4 phages accumulated a large number of short, newly synthesized DNA chains, as predicted in the hypothesis, when exposed to high temperatures. This experiment further supported the Okazakis' hypothesis of discontinuous replication and linkage by polynucleotide ligase. It disproved the notion that short chains were produced during the extraction process as well.

The Okazakis' experiments provided extensive information on the replication process of DNA and the existence of short, newly synthesized DNA chains that later became known as Okazaki fragments.

Pathways

Two pathways have been proposed to process Okazaki fragments: the short flap pathway and the long flap pathway.

Short Flap Pathway

In the short flap pathway in eukaryotes the lagging strand of DNA is primed in short intervals. In the short pathway only, the nuclease FEN1 is involved. Pol δ frequently encounters the downstream primed Okazaki fragment and displaces the RNA/DNA initiator primer into a 5′ flap. The FEN1 5'-3' endonuclease recognizes that the 5' flap is displaced, and it cleaves, creating a substrate for ligation. In this method the Pol a-synthesized primer is removed. Studies show that in the FEN1 suggest a 'tracking; model where the nuclease moves from the 5' flap to its base to preform cleavage. The Pol δ does not process a nuclease activity to cleave the displaced flap. The FEN1 cleaves the short flap immediately after they form. The cleavage is inhibited when the 5' end of the DNA flap is blocked either with a complementary primer or a biotin-conjugated streptavidin moiety. DNA ligase seals the nick made by the FEN1 and it creates a functional continuous double strand of DNA. PCNA simulates enzymatic functions of proteins for both FEN1 and DNA ligase. The interaction is crucial in creating proper ligation of the lagging DNA strand. Sequential strand displacement and cleavage by Pol δ and FEN1, respectively, helps to remove the entire initiator RNA before ligation. Many displacements need to take place and cleavage reactions are required to remove the initiator primer. The flap that is created and processes and it is matured by the short flap pathway.

Long Flap Pathway

In some cases, the FEN1 lasts for only a short period of time and disengages from the replication complex. This causes a delay in the cleavage that the flaps displaced by Pol δ become long. When the RPA reaches a long enough length, it can bind stably. When the RPA bound flaps are refactorized to FEN1 cleavage the require another nuclease for processing, this has been identified as an alternate nuclease, DNA2. DNA2 has defects in the DEN1 overexpression. The DNA2 showed to work with FEN1 to process long flaps. DNA2 can dissociate the RPA from a long flap, it does this by using a mechanism like the FEN1. It binds the flap and threads the 5' end of the flap. The nuclease cleaves the flap making it too short to bind to the RPA, the flap being too short means it is available for FEN1 and ligation. This is known as the long flap method. DNA2 can act as FEN1 as a backup for nuclease activity but it is not an efficient process.

Alternate pathway

Until recently, there were only two known pathways to process Okazaki fragments. However, current investigations have concluded that a new pathway for Okazaki fragmentation and DNA replication exists. This alternate pathway involves the enzymes Pol δ with Pif1 which perform the same flap removal process as Pol δ and FEN1.

Enzymes involved in fragment formation

Primase

Primase adds RNA primers onto the lagging strand, which allows synthesis of Okazaki fragments from 5' to 3'. However, primase creates RNA primers at a much lower rate than that at which DNA polymerase synthesizes DNA on the leading strand. DNA polymerase on the lagging strand also has to be continually recycled to construct Okazaki fragments following RNA primers. This makes the speed of lagging strand synthesis much lower than that of the leading strand. To solve this, primase acts as a temporary stop signal, briefly halting the progression of the replication fork during DNA replication. This molecular process prevents the leading strand from overtaking the lagging strand.

DNA polymerase δ

New DNA is made during this phase by enzymes which synthesize DNA in the 5' to 3' direction. DNA polymerase is essential for both the leading strand which is made as a continuous strand and lagging strand which is made in small pieces in DNA Synthesis.  This process happens for extension of the newly synthesized fragment and expulsion of the RNA and DNA segment. Synthesis occurs in 3 phases with two different polymerases, DNA polymerase α-primase and DNA polymerase δ. This process starts with polymerase α-primase displacing from the RNA and DNA primer by the clamp loader replication Effect, this Effect leads the sliding clamp onto the DNA. After this, DNA polymerase δ begins to go into its holoenzyme form which then synthesis begins. The synthesis process will continue until the 5'end of the previous Okazaki fragment has arrived. Once arrived, Okazaki fragment processing proceeds to join the newly synthesized fragment to the lagging strand. Last function of DNA polymerase δ is to serve as a supplement to FEN1/RAD27 5' Flap Endonuclease activity. The rad27-p allele is lethal in most combinations but was viable with the rad27-p polymerase and exo1. Both rad27-p polymerase and exo1 portray strong synergistic increases in CAN 1 duplication mutations. The only reason this mutation is viable is due to the double-strand break repair genes RAD50, RAD51 and RAD52. The RAD27/FEN1 creates nicks between adjacent Okazaki fragments by minimizing the amount of strand-expulsion in the lagging strand.

DNA ligase I

During lagging strand synthesis, DNA ligase I connects the Okazaki fragments, following replacement of the RNA primers with DNA nucleotides by DNA polymerase δ. Okazaki fragments that are not ligated could cause double-strand-breaks, which cleaves the DNA. Since only a small number of double-strand breaks are tolerated, and only a small number can be repaired, enough ligation failures could be lethal to the cell.

Further research implicates the supplementary role of proliferating cell nuclear antigen (PCNA) to DNA ligase I's function of joining Okazaki fragments. When the PCNA binding site on DNA ligase I is inactive, DNA ligase I's ability to connect Okazaki fragments is severely impaired. Thus, a proposed mechanism follows: after a PCNA-DNA polymerase δ complex synthesizes Okazaki fragments, the DNA polymerase δ is released. Then, DNA ligase I binds to the PCNA, which is clamped to the nicks of the lagging strand, and catalyzes the formation of phosphodiester bonds.

Flap endonuclease 1

Flap endonuclease 1 (FEN1) is responsible for processing Okazaki fragments. It works with DNA polymerase to remove the RNA primer of an Okazaki fragment and can remove the 5' ribonucleotide and 5' flaps when DNA polymerase displaces the strands during lagging strand synthesis. The removal of these flaps involves a process called nick translation and creates a nick for ligation. Thus, FEN1's function is necessary to Okazaki fragment maturation in forming a long continuous DNA strand. Likewise, during DNA base repair, the damaged nucleotide is displaced into a flap and subsequently removed by FEN1.

Dna2 endonuclease

Dna2 endonuclease does not have a specific structure and their properties are not well characterized, but could be referred as single-stranded DNA with free ends (ssDNA). Dna2 endonuclease is essential to cleave long DNA flaps that leave FEN1 during the Okazaki Process. Dna2 endonuclease is responsible for the removal of the initiator RNA segment on Okazaki Fragments. Also, Dna2 endonuclease has a pivotal role in the intermediates created during diverse DNA metabolisms and is functional in telomere maintenance.

Dna2 endonuclease becomes active when a terminal RNA segment attaches at the 5' end, because it translocates in the 5' to 3' direction. In the presence of a single stranded DNA-binding protein RPA, the DNA 5' flaps become too long, and the nicks no longer fit as substrate for FEN1. This prevents the FEN1 from removing the 5′-flaps. Thus, Dna2's role is to reduce the 3′ end of these fragments, making it possible for FEN1 to cut the flaps, and the Okazaki fragment maturation more efficient. During the Okazaki Process, Dna2 helicase and endonuclease are inseparable. Dna2 Endonuclease does not depend on the 5'-tailed fork structure of its activity. Unproductive binding has been known to create blocks to FEN1 cleavage and tracking. It is known that ATP reduces activity, but promotes the release of the 3'-end label. Studies have suggested that a new model of Dna2 Endonuclease and FEN1 are partially responsible in Okazaki fragment maturation.

Biological function

Newly synthesized DNA, otherwise known as Okazaki fragments, are bound by DNA ligase, which forms a new strand of DNA. There are two strands that are created when DNA is synthesized. The leading strand is continuously synthesized and is elongated during this process to expose the template that is used for the lagging strand (Okazaki fragments). During the process of DNA replication, DNA and RNA primers are removed from the lagging strand of DNA to allow Okazaki fragments to bind to. Since this process is so common, Okazaki maturation will take place around a million times during one completion of DNA replication. For Okazaki maturation to occur, RNA primers must create segments on the fragments to be ligated. This is used as a building block for the synthesis of DNA in the lagging strand. On the template strand, polymerase will synthesize in the opposite direction from the replication fork. Once the template becomes discontinuous, it will create an Okazaki fragment. Defects in the maturation of Okazaki fragments can potentially cause strands in the DNA to break and cause different forms of chromosome abnormality. These mutations in the chromosomes can affect the appearance, the number of sets, or the number of individual chromosomes. Since chromosomes are fixed for each specific species, it can also change the DNA and cause defects in the genepool of that species.

Differences in prokaryotes and eukaryotes

Okazaki fragments are present in both prokaryotes and eukaryotes. DNA molecules in eukaryotes differ from the circular molecules of prokaryotes in that they are larger and usually have multiple origins of replication. This means that each eukaryotic chromosome is composed of many replicating units of DNA with multiple origins of replication. In comparison, prokaryotic DNA has only a single origin of replication. In eukaryotes, these replicating forks, which are numerous all along the DNA, form "bubbles" in the DNA during replication. The replication fork forms at a specific point called autonomously replicating sequences (ARS). Eukaryotes have a clamp loader complex and a six-unit clamp called the proliferating cell nuclear antigen. The efficient movement of the replication fork also relies critically on the rapid placement of sliding clamps at newly primed sites on the lagging DNA strand by ATP-dependent clamp loader complexes. This means that the piecewise generation of Okazaki fragments can keep up with the continuous synthesis of DNA on the leading strand. These clamp loader complexes are characteristic of all eukaryotes and separate some of the minor differences in the synthesis of Okazaki fragments in prokaryotes and eukaryotes.
The lengths of Okazaki fragments in prokaryotes and eukaryotes are different as well. Prokaryotes have Okazaki fragments that are quite longer than those of eukaryotes. Eukaryotes typically have Okazaki fragments that are 100 to 200 nucleotides long, whereas fragments in prokaryotic E. coli can be 2,000 nucleotides long. The reason for this discrepancy is unknown.

Each eukaryotic chromosome is composed of many replicating units of DNA with multiple origins of replication. In comparison, the prokaryotic E. coli chromosome has only a single origin of replication. Replication in prokaryotes occurs inside of the cytoplasm, and this all begins the replication that is formed of about 100 to 200 or more nucleotides. Eukaryotic DNA molecules have a significantly larger number of replicons, about 50,000 or more; however, replication does not occur at the same time on all of the replicons. In eukaryotes, DNA replication takes place in the nucleus. A plethora replication form in just one replicating DNA molecule, the start of DNA replication is moved away by the multi-subunit protein. This replication is slow, and sometimes about 100 nucleotides per second are added.

We take from this that prokaryotic cells are simpler in structure, they have no nucleus, organelles, and very little of DNA, in the form of a single chromosome. Eukaryotic cells have nucleus with multiple organelles and more DNA arranged in linear chromosomes. We also see that the size is another difference between these prokaryotic and eukaryotic cells. The average eukaryotic cell has about 25 times more DNA than a prokaryotic cell does. Replication occurs much faster in prokaryotic cells than in eukaryotic cells; bacteria sometimes only take 40 minutes, while animal cells can take up to 400 hours. Eukaryotes also have a distinct operation for replicating the telomeres at the end of their last chromosomes. Prokaryotes have circular chromosomes, causing no ends to synthesize. Prokaryotes have a short replication process that occurs continuously; eukaryotic cells, on the other hand, only undertake DNA replication during the S-phase of the cell cycle.

The similarities are the steps for the DNA replication. In both prokaryotes and eukaryotes, replication is accomplished by unwinding the DNA by an enzyme called the DNA helicase. New strands are created by enzymes called DNA polymerases. Both of these follow a similar pattern, called semi-conservative replication, in which individual strands of DNA are produced in different directions, which makes a leading and lagging strand. These lagging strands are synthesized by the production of Okazaki fragments that are soon joined. Both of these organisms begin new DNA strands which also include small strands of RNA.

Uses in technology

Medical concepts associated with Okazaki fragments

Although cells undergo multiple steps in order to ensure there are no mutations in the genetic sequence, sometimes specific deletions and other genetic changes during Okazaki fragment maturation go unnoticed. Because Okazaki fragments are the set of nucleotides for the lagging strand, any alteration including deletions, insertions, or duplications from the original strand can cause a mutation if it is not detected and fixed. Other causes of mutations include problems with the proteins that aid in DNA replication.  For example, a mutation related to primase affects RNA primer removal and can make the DNA strand more fragile and susceptible to breaks. Another mutation concerns polymerase α, which impairs the editing of the Okazaki fragment sequence and incorporation of the protein into the genetic material. Both alterations can lead to chromosomal aberrations, unintentional genetic rearrangement, and a variety of cancers later in life.

In order to test the effects of the protein mutations on living organisms, researchers genetically altered lab mice to be homozygous for another mutation in protein related to DNA replication, flap endonuclease 1, or FEN1. The results varied based on the specific gene alterations. The homozygous knockout mutant mice experienced a "failure of cell proliferation" and "early embryonic lethality" (27). The mice with the mutation F343A and F344A (also known as FFAA) died directly after birth due to complications in birth including  pancytopenia and pulmonary hypoplasia. This is because the FFAA mutation prevents the FEN1 from interacting with PCNA (proliferating cell nuclear antigen), consequently not allowing it to complete its purpose during Okazaki fragment maturation. The interaction with this protein is considered to be the key molecular function in the FEN1's biological function. The FFAA mutation causes defects in RNA primer removal and long-base pair repair, of which cause many breaks in the DNA. Under careful observation, cells homozygous for FFAA FEN1 mutations seem to display only partial defects in maturation, meaning mice heterozygous for the mutation would be able to survive into adulthood, despite sustaining multiple small nicks in their genomes. Inevitably however, these nicks prevent future DNA replication because the break causes the replication fork to collapse and causes double strand breaks in the actual DNA sequence. In time, these nicks also cause full chromosome breaks, which could lead to severe mutations and cancers. Other mutations have been implemented with altered versions of Polymerase α, leading to similar results.

References

Further reading

External links

McGraw Hill Higher Education article discussing DNA synthesis

DNA replication
Molecular biology

Okazaki fragments


Divizia 15 Infanterie a fost o mare unitate de nivel tactic care s-a constituit la 27 august 1916, prin mobilizarea unităților de rezervă din compunerea Comandamentului V Teritorial: Regimentul 74 Infanterie - (Constanța), Regimentul 73 Infanterie - (Tulcea), Regimentul 80 Infanterie - (București), Regimentul 75 Infanterie - (Urziceni), Regimentul 76 Infanterie - (Oltenița), Regimentul 63 Infanterie - (Călărași, Silistra, Bazargic), Regimentul 79 Infanterie - Slobozia, Regimentul 78 Infanterie - (Brăila) și Regimentul 24 Artilerie.

Divizia  a făcut parte din organica Corpului V Armată. La intrarea în război, Divizia 15 Infanterie a fost comandată de generalul de brigadă Eremia Grigorescu. Divizia a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 27 august 1916 - 11 noiembrie 1918.

Participarea la operații

Campania anului 1916

Campania anului 1917

Campania anului 1918

Ordinea de bătaie la mobilizare

Campania anului 1916

La declararea mobilizării, la 27 august 1916, Divizia 15 Infanterie a făcut parte din compunerea de luptă a Corpului V Armată, alături de Divizia 10 Infanterie. Corpul V Armată era comandat de generalul de divizie Gheorghe Georgescu, constituind rezerva generală strategică aflată la dispoziția Marelui Cartier General.Ordinea de bătaie a diviziei era următoarea:
Divizia 15 Infanterie
Brigada 29 Infanterie
Regimentul 74 Infanterie
Regimentul 80 Infanterie
Brigada 30 Infanterie
Regimentul 75 Infanterie
Regimentul 76 Infanterie
Regimentul 25 Artilerie

Reorganizări pe perioada războiului

În prima jumătate a anului 1917, Divizia 15 Infanterie s-a reorganizat în spatele frontului. Divizia a fost inclusă în compunerea de luptă a Corpului V Armată, alături de Divizia 9 Infanterie și Divizia 10 Infanterie. Corpul V Armată era comandat de generalul de brigadă Ioan Istrate, eșalonul ierarhic superior fiind Armata 1Ordinea de bătaie a diviziei era următoarea:>
Divizia 15 Infanterie
Brigada 29 Infanterie
Regimentul 63/79 Infanterie
Regimentul 73/78 Infanterie
Brigada 30 Infanterie
Regimentul 74/80 Infanterie
Regimentul 75/76 Infanterie
Brigada 15 Artilerie
Regimentul 25 Artilerie
Regimentul 30 Obuziere
Compania divizionară de mitraliere
Divizionul de cavalerie
Batalionul 15 Pionieri

Comandanți
Pe perioada desfășurării Primului Război Mondial, Divizia 15 Infanterie a avut următorii comandanți:

Note

Bibliografie
 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, Documente, Anexe, Volumul 1, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)
Prima bătălie de la Oituz
A doua bătălie de la Oituz
Comandanți de mari unități ale Armatei României

Unități militare române din Primul Război Mondial

Divizia 15 Infanterie (1916-1918)


مسجد العِباد هو مجمع ديني إسلامي تاريخي يقع في تلمسان، الجزائر. بني من قبل المرينيين تكريما لأبي مدين بن شعيب وهو ولي صالح أصله من إشبيلية ودفن بعين المكان خلال القرن 12 م وساهم في نشر وإشعاع التصوف في المغرب العربي. يضم المجمع مسجد وضريح ومدرسة وحمامات، ويشبه تصميمه إلى حد كبير تصميم مسجد سيدي الحلوي بتلمسان.

الوصف
يعد المسجد من أهم منجزات الفن المغربي – الأندلسي بالجزائر. يتشكل المدخل الرئيسي للمعلمة كما هو الحال في جامعي قرطبة والقيروان من باب كبير يؤدي إلى بهو مزين بألواح جبسية منقوشة بإتقان وتعلوه قبة ذات مقرنصات. يتم الوصول إليه بواسطة درج شبيه بذلك الموجود بباب الشمس «بويرطة دي لصول» بطليطلة. كسيت الأبواب الخشبية بالبرونز، وهي تؤدي إلى داخل صحن مستطيل تتوسطه نافورة ماء وتحيط بجنباته أروقة تشكل في الجهتين الغربية والشرقية امتدادا لبلاطات قاعة الصلاة.

يغطي قاعة الصلاة سقف مائل ذو تجويفات وزخارف هندسية مثل شبكات مسترسلة إلى ما لا نهاية من النجوم والأشكال المتقاطعة والوردية الشيء الذي يوحي إلى القبة الزرقاء. تتكون هذه القاعة من خمس بلاطات موازية لجدار القبلة تنقسم إلى ثلاث أساكيب وتتكئ على بلاط متعامد مع القبلة. وترتكز العقود على دعامات مزين جزؤها العلوي بتوريق عربي. البلاط الأوسط أكثر اتساعا من البلاطات الأخرى ويشكل التقاؤه ببلاط القبلة. وهو تصميم موجود بمسجد أبو دولف بسامراء (العراق) منذ القرن 9 وبجامع القيروان.

المحراب عبارة عن غرفة صغيرة تغطيها قبة ذات مقرنصات، والقوس الذي يمكن من الولوج إليها ذو شكل بيضوي جد متجاوز، وهو يرتكز على أعمدة ذات تيجان مركبة تحتمل تأثيرات الفترة العتيقة وهي مزينة بإفريز يحمل كتابات وبكتف العقد المنمق بغصنيات. يندرج هذا العقد داخل إطار مستطيل تعلوه ثلاث شماسيات جبسية دقيقة الصنع. تذكر هذه الزخارف بتلك الموجودة بمحراب تينمل والكتبية (مراكش).

بالزاوية الشمالية الشرقية للباب تلتصق المئذنة المبنية من الآجر والمكسوة بالزليج. وهي ذات أبعاد شبيهة بمئذنة الكتبية. أما جذعها المربع الزوايا والمتوج بشرافات مسننة والذي يعلوه منور، فيشبه إلى حد كبير مئذنة سيدي الحلوي. وهو مزين بلوحات مستطيلة تضم في الأسفل عقودا متعددة الفصوص كما هو الحال بمئذنة مسجد الشرابليين بفاس. وفي الأعلى تنتشر شبكة من المعينات الناتجة عن تداخل عقود منحنية. وهي متوجة بإفريز من الزخارف الوردية المصنوعة من الزليج.

بني ضريح سيدي أبو مدين ثلاثون سنة قبل البنايات الأولى لقصر الحمراء وهو ذو تصميم مربع يعلوه سقف ذو جناح مغطى بالقرميد الأخضر. ويضم صحنا مربع الزوايا يتوفر على سقيفة ترتكز على أعمدة خشبية ذات تيجان كورنثية. ومن المؤكد أن زخارف الباب وتلك الموجودة بداخل البناية تعود لصانع تركي.

تقع المدرسة وهي مكان لتدريس الفقه والتفسير والعلوم الدينية، غرب قاعة الصلاة وتصميمها المنتظم حول الصحن الذي تحيط به الأروقة يشبه كثيرا تصميم الرباط المغاربي. يتم الولوج إلى داخل البناية عبر باب كبير ذو زخارف متعددة الفصوص مصنوعة من الآجر وشبيهة بتلك التي تزين المدرسة المرينية (سلا). وبداخل الصحن ينفتح باب على قاعة الصلاة والدروس التي تتوفر على محراب سداسي الأضلاع

مزخرف بزليج تركي ومتوج بقبة صغيرة نصف كروية.

معرض صور

مواضيع ذات صلة
 المرجعية الدينية الجزائرية
 الحزب الراتب

مصادر

 بورويبة. ر، مساهمات الجزائر في الهندسة المعمارية العربية الإسلامية 1956 ديوان المطبوعات الجزائرية، الجزائر.

عمارة مرينية
مساجد بنيت في القرن 14
مساجد تاريخية
مساجد تلمسان

مسجد العباد


El belembaotuyan es un instrumento musical de cuerda de la isla de Guam.  El mismo posee una única cuerda y es definido como una cítara de palo o arco musical, que es un instrumento que no posee yugo. La cuerda es extendida entre los dos extremos del cuerpo, y en la zona central posee adosada una calabaza que hace de caja resonante.

El belembaotuyan consiste de un trozo de madera plana, largo (aprox. 2 m), con una cuerda que posee la longitud de la madera con una pequeña calabaza resonante colocada en la zona central. La cuerda se encuentra atada en cada extremo de la varilla de madera. Un alambre delgado o un trozo de cuerda resistente se utiliza para fijar la calabaza como también para dividir en dos el sonido de la cuerda uno grave y uno agudo. La calabaza se encuentra ubicada donde se divide el sonido cerca del centro. Se utilizan conchas de mar en cada extremo del instrumento para conseguir un sonido más claro. En cada extremo se utilizan trozos de aluminio para evitar que la cuerda penetre en la madera.

El belembaotuyan era utilizado en casamientos u otras ocasiones especiales en Guam. Recientemente se lo ha incorporado en las celebraciones del mes Chamorro en las escuelas de Guam. En la actualidad rara vez se lo escucha ya que poca gente sabe como ejecutarlo o construir el instrumento.

Belembao en idioma cn Chamorro significa «sonido de los árboles» y tuyan significa «estómago». Esencialmente, belembaotuyan significa o bien «un eco del ombligo de una cuerda» o «vibraciones del ombligo». La calabaza resuena con la ayuda de su cavidad y el ejecutante puede producir un vibrato al mover la calabaza para adelante y atrás del estómago.

Históricamente el instrumento recibió diversas denominaciones tales como: belumbaotuyan, belenbaotuchan, y belimbau-tuyan.

Enlaces externos
 Belembaotuyan en la Guampedia

Cultura de Guam
Cordófonos

Belembaotuyan


Died

الإمبراطور كيمِّي  هو الإمبراطور التاسع والعشرون في اليابان حسب قائمة أباطرة اليابان. امتدت فترة حكمه بين 529 حتى 571. كانت فترة حكمه هي أول فترة حكم تمكن المؤرخون من توثيقها بتواريخ محددة.

انظر أيضًا
 إمبراطور اليابان
 قائمة أباطرة اليابان

مصادر

أباطرة اليابان
مواليد 509
وفيات 571
ملكيون في آسيا في القرن 6
ملكيون يابانيون في القرن 6

الإمبراطور كيمي


Turkizacija ili turčenje (turski:Türkleştirme) je proces kulturne i nacionalne asimilacije neturskog življa od strane Turaka ili općenito Turkijskih naroda. Ono se sastoji u preuzimanju bitnih obilježja tur(kij)ske nacije, kao što su tursko ime, turski jezik. Kako su tijekom povijesti Osmanskog carstva brojni narodi Balkana primili i islamsku vjeroispovijest pojam "turčenje" se nerijetko koristi kao sinonim za islamizaciju. Kako neki narodi balkana većinski muslimanske vjeroispovijesti imaju često pozitivniji stav prema osmanskoj prošlosti od svojih susjeda druge vjere, izraz "turčenje" se koristi za simpatiziranje Turske i Osmanskog carstva.

Turci
Sociologija

Turkizacija


İri kulaklı tilki (Otocyon megalotis), Yarasa kulaklı tilki olarak da bilinir, köpekgiller (Canidae) familyasına dahil Otocyon cinsinin tek türü olup, Afrika savanlarına özgü bir tilkidir.

Adını büyük kulaklarından alan bu canlının, diğer köpekgillerle karşılaştırıldığında çok daha küçük dişleri vardır. Böcekçil beslenmeyle ilgili bir uyum olan bu diş yapısı nedeniyle, bir dönem bu türün köpekgillerin ayrı bir alt familyası olarak Otocyoninae içinde sınıflanması göz önünde bulundurulmuştur. Yakın tarihli incelemeler ise yarasa kulaklı tilkinin Vulpes cinsine çok yakın olduğunu göstermiştir.

Kaynakça
 İngilizce Wikipedia'daki Bat-eared Fox maddesinin 8 Aralık 2006 sürümü.

Tilkiler

İri kulaklı tilki


L'Oiseau bleu, op. 74, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1905.

Composition
Mel Bonis compose son Oiseau bleu pour duo ou chœur pour soprano et contralto avec accompagnement de piano sur un poème d'Amédée-Louis Hettich. Le manuscrit ne comporte pas de date, mais l'œuvre a été publiée en 1905 aux éditions Hamelle. Elle est rééditée en 2005 et en 2014 par les éditions Armiane.

Analyse
L'Oiseau bleu est la dernière mélodie de Mel Bonis sur un texte d'Amédée-Louis Hettich. L'œuvre, selon Christine Géliot, mériterait d'être interprétée par un chœur d'enfant.

Réception

Discographie

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Mélodie française
Œuvre réalisée en 1905

L'Oiseau bleu de Bonis


التجمع الخامس أحد تجمعات مدينة القاهرة الجديدة ويتكون من عدة أحياء منها الحي الأول والثاني والثالث والرابع والخامس بالإضافة إلى غرب الجولف والشويفات والديبلوماسيين وحيّ النرجس وحيّ الياسمين وحيّ البنفسج وحيّ جنوب الأكاديمية. من أكبر شوارعه شارع التسعين الذي يقع بطوله المحور المركزي لمدينة القاهرة الجديدة والذي يحوي مراكز مالية وإدارية وأنشطة تجارية تخدم المدينة. يعد التجمع الخامس من أسرع المناطق من حيث معدل البناء في مصر، ويتميز بفيلاته وقصوره وتنوعه العمراني من الروماني والإسلامي والفرعوني والحديث.

الجامعات

 الجامعة الألمانية بالقاهرة
 الجامعة الأمريكية بالقاهرة
 الكلية الكندية الدولية بالقاهرة CIC
 المعهد العالي الدولي للغات والترجمة
 جامعة المستقبل بمصر
 أكاديمية القاهرة الجديدة
 أكاديمية الشرطة

المدارس

تقصده العديد من المدارس المتميزة والدولية، ومنها:
 مدرسة جرين هايتس للغات
 مدرسة آل ياسر الخاصة للغات
 مدرسة القاهرة التجريبية للغات
 مدرسة ليسيه بالزاك الدولية الفرنسية
 مدرسة مصر الدولية
 المدرسة الإنجليزية الحديثة
 مدارس مصر 2000 الحديثة
 مدرسة كونكورديا الفرنسية الدولية
 مدرسة مصر البريطانية الدولية
 مدرسة الآفاق الدولية الجديدة
 المدرسة الألمانية الخاصة بالقاهرة
 المدرسة الأمريكية الدولية
 المدرسة الأوروبية بالقاهرة
 المدرسة المصرية للغات
 المدرسة الفرنسية الدولية
 المدرسة الكندية الدولية
 مدارس أجيال المتكاملة للغات
 مدرسة أخناتون للغات
 مدرسة الحرمين الخاصة للغات-عربي
 مدرسة الشويفات الدولية
 مدارس مانور هاوس الدولية
 مدرسة بداية الدولية
 معهد الغد المشرق الأزهري للغات
 معاهد الكمال الأزهرية للغات
 مدرسة منار الفاروق الإسلامية للغات
 مدرسة صلاح الدين الدولية التركية

النوادي
 نادي وادي دجلة
 نادي القطامية الرياضي
 نادي الشباب الرياضي
 نادي بلاتينيوم كلوب
 نادي الزهور الرياضي
 نادي الجزيرة
 نادي الطيران
 نادي البنك المركزي
 نادي رويال الرياضي
 نادي سكاي

أشهر مساجد التجمع الخامس

 مسجد حسن الشربتلي
 مسجد الحمد
 مسجد فاطمة الشربتلي
 مسجد الفاروق
 مسجد تقوى القلوب
 مسجد الإحسان
 مسجد عباد الرحمن
 مسجد الرضوان
 مسجد التقوى
 مسجد الرضا
 مسجد قباء
 مسجد خاتم المرسلين
 مسجد الاعتصام بالرحمن
 مسجد الباز
 مسجد شوقي المتيني
 مسجد المهند
 مسجد أسيا

التجمعات السكنية

كما يوجد بالتجمع الخامس العديد من المنتجعات والقرى السياحية والتجمعات السكنية ومنها:
 القطامية هايتس
 ليك فيو
 أرابيلا
 قطامية ديونز
 لاند مارك
 لاجو فيستا
 إعمار ميفيديا
 صوان ليك
 ميراج سيتي
 كايرو فيستفال سيتي
 قطامية داون تاون

مشاهير يسكنون فيه
يسميه البعض بحي الرؤساء حيث يقطن به معظم المرشحين لرئاسة الجمهورية 2012 كما يسكن به العديد من الوزراء والأثرياء

 اللواء عمر سليمان
 المشير محمد حسين طنطاوي
 الفريق سامي عنان
 الفريق أحمد شفيق
 السيد صفوت الشريف
 وزير الخارجية السابق عمرو موسى
 الدكتور محمد سليم العوا
 الدكتور عبد المنعم أبو الفتوح
 الرئيس المصري الأسبق محمد مرسي
 الفنانة فاتن حمامة
 المغنية المغربية سميرة سعيد
 المطربة السورية أصالة نصري
 الفنان حماده هلال
 الممثل هاني رمزي
 الدكتور مفيد شهاب
 الدكتور محمود أبو العيون
 الإعلامي أحمد منصور

مصادر

جمع خامس

التجمع الخامس


Kun skæbnen lever er en dansk kortfilm fra 2001, der er instrueret af Daniel Horowitz.

Handling
En mand møder en kvinde. Sammen tager de ud til havet for at finde friheden, men på vejen møder de en mystisk ældre kvinde. Et eksistentialistisk eksperiment om to unge mennesker, der begge er søgende i en verden med trætte sjæle, hvor de søger ro og frihed til at leve.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2001

Kortfilm fra Danmark

Kun skæbnen lever


Partski jezik izumrli je zapadnoiranski jezik koji se upotrebljavao u Partskom Carstvu i drugim državama u kojem je vladala dinastija Arsakida (Armensko Kraljevsto, Kraljevstvo Iberija i Kavkaska Albanija). Partski jezik većinom se govorio južno od Kaspijskoga jezera, u današnjem sjevernom dijelu Irana. Partski jezik govorio se od 3. stoljeća pr. Kr. do polovice 1. tisućljeća. Partski jezik kronološki pripada srednjoiranskim jezicima. Partski jezik nije izravno potekao iz staroperzijskoga jezika, ali mu je u genetskom smislu blizak. Pisao se varijantom aramejskoga pisma, a sačuvani su uglavnom kratki zapisi na keramičkim posudama (ostraka) i religijski tekstovi (osobito manihejski). Neki su tekstovi na partskom jeziku pronađeni daleko na istoku, u Kineskom Turkestanu, kamo su ih po Putu svile donijeli partski trgovci.

Izvori

Vidi još
 Avestički jezik
 Staroperzijski jezik
 Srednjoperzijski jezik

Vanjske poveznice

Partsko Carstvo
Sjeverozapadni iranski jezici
Drevni jezici
Jezici po abecedi:P

Partski jezik


මීට වසර දසදහසකට පමණ පෙර අතීතයේදී , ලෝකයේ ශ්‍රේෂ්ඨ රජවරු නයිල් නිම්නයේ අධිරාජ්‍යයක් තැනීමටත් පෙර, දෙවිවරුන් පොලොව මතට එන්නටත් පෙර,මේ විශ්වයේ කිසිවෙකුත් නොමැති කාලයක මෙහි පැවතියේ මහා අන්ධකාරයකි. ඒ අන්ධකාරය තුල " නුන් " යන මහා ශූන්‍යත්වයේ සාගරය පැවති අතර එහි ලෝකයේ ප්‍රථම ආදීතම දෙවිවරු වැඩ සිටියහ. ඒ දෙවිවරු වූයේ අවසානයක් නොමැති මහා සාගරයේ දෙවියන් සහ දෙවගනන්වූ, "නුන්" සහ "නුනට්"සහ මහා අවකාශයේ දෙවි යුවළ වූ "හෙහු" සහ "හෙහුට්"සහ අන්ධකාරයේ දෙවියා සහ දෙවඟන වූ "කෙක්" සහ "කෙකෙට්" සහ විශ්‍රාමයේ දෙවි යුවළ වූ "අමුන්" සහ "අමුනෙට්" ය.මේ ආදීතම දෙවිවරු අටදෙනා විසින් විශ්වයේ නිර්මාපකයා අඩංගු බිත්තරය ආරක්ෂා කරමින් ශුන්‍යතාවයේ මහා සාගරවල පිහිනමින් සිටියහ.

රේ දෙවියන්ගේ උපත
එක් දිනක එක්වරම ඒ බිත්තරය පුපුරා ගියේය. එය තුළින්, අවසානයක් නැති අන්ධකාරයත් පරදවා ගෙන වඩා ඉහළට ගොස් පිපුණේ නිල් පැහැති නෙළුමකි.. ඒ තුළ මහ දෙවි "රා" නිදා සිටි අතර නෙළුමේ පෙති එකිනෙක දිග හැරෙන විට මුළු විශ්වයේම අන්ධකාරය වහා නැති කරමින් රන්වන් පැහැ ආලෝකයක් පැතිරුණි. මහා හඬක් නිකුත් කරමින් රන් පැහැ ගිනි ජාලාවක් මැද විශ්වයේ නිර්මාපක මහා හිරු දෙවි 'රා' නැගී සිටියේය. එවිටම ලෝකයට  නිකුත් වූ ඒ පළමු හඬෙන් අයිබිස් නම් කොක් පක්ෂියෙකුගේ හිසක් සහිත "තොත්" නම් ප්‍රඥාවේ දෙවියා තමා විසින් තමාවම නිර්මාණය කරගත්තේය.

ලෝකය මැවීම
'රා' විසින් අවිනිශ්චිතත්වයේ සහ නිමක නොමැති මහා සාගරය මැද භූමියක් නිර්මාණය කළේය. එම භූමියේ සිට අවට සිසාරා බැලූ ඔහුට තමා තනිව සිටින බව වැටහුණේය.ඉතින් ඔහුට තනිව සිටීම අපහසුයි. ඔහු ගෙන ආ ආලෝකයෙන් ද පලක් නොමැත. ඉතින් ඔහුට ලෝකයේ ජීවය නිර්මාණය කිරීමට නම් එය ආදී දෙවිවරු අට දෙනා සමගින් කල යුතු වේ.එහෙත් එම අවස්ථාවේ ආදි දෙවිවරුන් අටදෙනා  ව්‍යාකූලත්වයට පත් වී සිටියහ. ඔහු ඒ දෙවිවරු ව්‍යාකූලත්වයෙන් මුදවා සංසුන්බවට පත්කළේය. එම සංසුන්භාවය නිසා ලෝකය බිහිවුණා. රා විසින් ප්‍රඥාවේ බලයෙන් සිදුකළ මෙම ක්‍රියාවලීන් අතරේ තවත් දෙවි කෙනෙක් බිහිවුණා. එනම් ලෝකය සහ ජීවීන් මවන,මැවීමට සහ කලාවට අධිපති ප්ඨා දෙවියන්ය.

ෂූ,ටෙෆ්නුට් සහ හැතෝර්

අලුත් ලෝකය මත පළමුවෙන් බිහිවුණේ නීතියේ, සත්‍යයේ, සහ ද්විත්ව ස්වභාවයේ මහා දෙවඟන වූ "මාත්".  සෑම ශක්තියකම ද්විත්ව ස්වරූපය (හොද සහ නරක) විශ්වයේ මූලිකම නීතිය වූ නිසා 'මාත්' පළමුව නිර්මාණය කිරීම අත්‍යවශ්‍ය විය. පසුව ඇය ප්‍රඥාවේ දෙවි 'තොත්'  තම භාර්යාව කරගත් නිසා 'රා' නැවතත් තනිවුණා.

දෙවනුව 'රා' විසින් තම සෙවනැල්ල සමඟ සංවාසය කර, ඉන් අනතුරුව කෙළ පිඬක් ගැසීමෙන් වායුවේ දෙවියා වූ  "ෂු" සහ තෙතමනයේ දෙවඟන වූ "ටෙෆ්නුට්" බිහිකරනු ලැබුවා. නමුත් ඔවුන් දෙදෙනා අන්ධකාරයේ මහා සාගරයේ ඈතට ගමන් කළ නිසා ඔහු විසින් මැවූ භූමියේ 'රා' නැවතත් තනිවිය. තනිකමෙන් විඩාවට පත් රා තමාගේම ඇස ගලවා, එය තම ශක්තියෙන් පිරවූයේය. ඔහු මෙම ඇස තම දියණිය ලෙස සලකා ඇය "හැතෝර්" ලෙස නම්කළා.එවිට හැතෝර්ට රා විසින් අණක් දෙනු ලැබිය. ඒ අණ වූයේ මහා අන්ධකාර සාගරයේ ඈතට ඇදී ගිය ෂු සහ ටෙෆ්නුට් සොයා ගෙන ඒමටයි. රා දෙවිගේ  දරුවන් සොයා සාගරය මතින් ඉගිල ගිය හැතෝර්ගේ ආලෝකය සියළු අන්ධකාරයන් පසාරු කළා. ෂු සහ ටෙෆ්නුට් ඉක්මනින්ම සොයාගනු ලැබූ අතර ඔවුන්ව රා වෙත ඉදිරිපත් කෙරුණා. හැතෝර්ගේ සේවයට ත්‍යාගයක් ලෙස ඈව "යූරියස්" නම් ශ්‍රේෂ්ඨ සර්පයාගේ රූපාකාරයට පත්කරන රා, එය තම බැම මත පැළඳගත්තා. අනාගතයේ දී සියළු දෙවිවරුන් සහ මිනිසුන් ඇයට බිය වනු ඇති; රා ගේ සතුරන්ට ද වඩා බලයක් ඇයට හිමිවෙනු ඇති. රාගේ වචනය විශ්වයේ නීතිය විය.

නුට් සහ ගෙබ්

නැවත පැමිණි ෂු සහ ටෙෆ්නුට් එකිනෙකාට ආලය කරමින් සිටි අතර  මේ සම්බන්ධය නිසා ටෙෆ්නුට් ගැබ්ගෙන නිවුන් දරුවන් බිහි කළේය. ඒ දරුවන් වූයේ "ගෙබ්", එනම් ධරණීතලයේ දෙවියා, සහ "නුට්", එනම් ආකාශයේ දෙවගනය. නුට් ට ප්‍රියකළ මහ දෙවි රා ඇයව විවාහ කරගත්තත්, ඇගේ කැමැත්ත තිබුණේ ඇගේ සොයුරා වූ භූමියේ දෙවි ගෙබ්ටයි. එනිසා ආකාශය භූමිය දෙසටම ආකර්ෂණය වී පැවතුණු අතර,

ඔවුන්ගේ ආලය විශ්වයේ මහා වියවුලක් ඇතිකළා!

රා විසින් ඇතිකරන ලද සන්සුන්බව නැතිව ගියා!

 මේ කිසිත් නොදන්නා රා දිනක් හදිසියේ පැමිණියේ මොවුන් දෙදෙනා මෙලෙස පෙමින් වෙලී සිටි අවස්ථාවකයි.
නුට් ඔහුට වංචා කරලා!

 ඉතින් ගෙබ් සහ නුට් වෙන්කළ යුතු වුණා!

රා විසින් ආකාශය පොළවෙන් ඉහළට තල්ලු කළා. ඔවුන් දෙදෙනා නැවත කිසිදා හමු නොවිය යුතුයි. ඔවුන් හමු නොවන බවට වගබලාගැනීමට වායුවේ දෙවි ෂු පත්කරනු ලැබුවා.

රා ගේ ශාපය

මේ වන විට මෙම සම්බන්ධය නිසා නුට් ගැබ්ගෙන සිටියේය. රා තම බිරිය පිළිබඳව පසුවුණේ මහත් වෛරයකින්. ඔහු ඇයට ශාපයක් කළේය.

"වසරින් වසර ගත වුණත්, කිසිම මාසයක, කිසිම දිනෙක නුට් විසින් තම දරුවන්ට උපත ලබා නොදෙනු ඇති! ඈ ගැබ්ගෙනම සිටියාවේ. ඇගේ දරුවන් කිසිම දිනෙක ආලෝකය නොදැක්කාවේ."

මහා දෙවි රාගේ වචනය අවසන් තීරණය වූයේය.

නුට් මහත් වේදනාවට පත්වුණාය. දැන් ඈට ඇගේ පෙම්වතා පමණක් නොව දරුවන් ද අහිමි වී ගිහින්. ඇගේ වේදනාව කොතරම් බලවත් වුණාද යත්, ප්‍රඥාවේ දෙවි තොත් එහි ගෙන්වීමට එය සමත් විය. ඇගේ කඳුළු පිස දැමූ තොත් මෙයට පිළියමක් කල්පනා කළේය. විශ්වයේ නීතිය වන රා ගේ වචනය වෙනස් කළ නොහැකියි, ප්‍රඥාවේ දෙවියා දැන සිටියේය. එම නිසා ප්‍රඥාවේ දෙවියාට වුවත් නුට්ට සහනයක් අත්කර දිය හැක්කේ ප්‍රයෝගයකින් පමණයි. හිරු දෙවි ප්‍රයෝගයකින් පරාජය කිරීම කළ නොහැක්කක්. ඉතින් ඔහු එකල හිරු තරමටම දීප්තියක් විහිදවූ ආදිතම දෙවියෙකු වූ අමුන් පුත්,චන්ද්‍ර දෙවි ඛොන්සු ට සූදු ක්‍රීඩාවකට අභියෝග කළා.

වසරේ නව දින

'රා'ගේ ශාපය නිසා නුට්ගේ දරුවන් කිසිම වසරකට අයත්, කිසිම මසක, කිසිම දිනයක දී බිහිවිය නොහැකියි. එමෙන්ම මහ දෙවි රා ගේ වචනය නීතිය විය. ඔහුව රැවටීම කිසිසේත් කළ නොහැක්කක්. එනිසා මෙය විසඳීම පිළිබඳව සිත යෙදූ 'තොත්' එකල හිරු දෙවි හා තරගයට ආලෝකය විහිදවූ සඳ දෙවි ' ඛොන්සු 'ට සූදු ක්‍රීඩාවකට අභියෝග කළා. වසරේ එක් දිනකට තම ආලෝකයෙන් දාහතෙන් පංගුවක් බැගින් ඔට්‍ටු ඇල්ලීමට ඔහුව පොළඹවාගත් තොත්, පහසුවෙන්ම ඔහු ක්‍රීඩාවෙන් පරදවා ඔට්‍ටු ඇල්ලූ ආලෝකය දිනාගැනීමට සමත්විය. එතැන් පටත් චන්ද්‍ර දෙවියෙකු වූ තොත් මෙම දිනාගත් ආලෝකය මගින් අලුතෙන් දින 5ක් නිර්මාණය කලේය. එම දින පහ එකල දින 360ක් වූ වසරේ අගට එක්කොට, දින 365ක් බවට පත්කරනු ලැබුවේය.

නුට්ගේ දරුවන්

නුට් මත පිහිටවූ රේ දෙවිගේ ශාපය වූයේ කිසිම වසරක, කිසිම දිනෙක ඈ විසින් උත්පත්තිය ලබා නොදිය යුතු බවයි. නමුත් තොත් විසින් නිර්මාණය කළ නව දිනයන් 5 කිසිම වසරකට හෝ මසකට අයත් නොවූ නිසා, නුට්ගේ දරුවන් බිහිකිරීමට උචිත විය.

 පළමු දිනයේ ඈ මරණයේ, මරණින් මතු ජීවිතයේ, සහ මරණයෙන් නැගිටීමේ දෙවි "ඔසිරිස් " බිහිකළා.

 දෙවනි දිනයේ යුද්ධයේ සහ අන්ධකාරයේ දෙවි "සෙට්" ද, තෙවන දිනයේ දී ආලයේ, මායාවේ, සහ ප්‍රඥාවේ දෙවඟන වූ "අයිසිස්" ද බිහිවුණා. ඔසිරිස් විසින් අයිසිස් තම බිරිය බවට පත්කරගත් අතර අන්තිම දිනයේදී බිහිවුණේ අයිසිස් සොයුරි "නෙෆ්තිස්". සෙට් විසින් ඈ තම බිරිඳ බවට පත්කර ගත්තේය. අන්ධකාරයේ දෙවියා සමඟ විවාහ වුවත් නෙෆ්තිස් ගේ විශ්වාසවන්තබව රැඳී තිබුණේ අයිසිස් සමඟයි.

එන්නෙයිඩ් සහ අනෙකුත් දෙවියන්

ඔය ආකාරයෙන් ඒ ප්‍රභාවත් දෙවිඳුන් පස්දෙනා බිහිවීම නිසා "අනු" නම් දෙව්ලොවේ වාසය කළ මහ දෙවිවරුන්ගේ ගණන නවයක් දක්වා ඉහළ නැගුණි. මහ දෙවි රා, ෂු, ටෙෆ්නුට්, ගෙබ්, නුට්, ඔසිරිස් අයිසිස්, සෙට්, නෙෆ්තිස් වන මේ නවදෙනා "එන්නෙයිඩ්" නමින් හැඳින්වුණා. මහා දෙවිවරු නවය සම්පූර්ණ වීමෙන් පසු 'රා' විසින් තවත් බොහොමයක් දෙවිවරු නිර්මාණය කර ඔවුන්ගෙන් ආකාශය පුරවා දැමුවේය. අන්ධකාර පාතාලය පිරවීමට යක්ෂයින් සහ පහත් දෙවිවරුන් නිර්මාණය කළේය.

මිනිසුන් සහ සතුන්

අවසානයේ දී නිර්මාණය කරනු ලැබුවේ මිනිසා සහ පෘථිවිය මත වූ අනෙකුත් ජීවීනුයි. මහ බලධාරී "ඛුණම්" (සමහර තැන් වල රා ද ඛුණම්ගේ දරුවෙකි.) ඔහුගේ කුඹල්සක මත මැටියෙන් සහ ජලයෙන් මිනිසා සහ අනෙකුත් සතුන් නිර්මාණය කළායින් අනතුරුව රා විසින් ඒවාට ජීවය පිම්බේය. මිනිසුන්ට ජීවත් වීමට බිමක් අවැසියි. ඉතින් ඔවුන් වෙනුවෙන් "ඛෙමෙට්" රාජධානිය, එනම් ඊජිතුව නිර්මාණය කෙරුණාහ. රා විසින් ඊජිප්තුව වටා කාන්තාර නිර්මාණය කර එහි ආරක්ෂාව තහවුරු කළහ. ඉන්පසු ඔහු විසින් නයිල් නදිය නිර්මාණය කළේ එය පිටාර යෑමෙන් ඊජිප්තුවේ කෙත් සරුසාර වීමටයි. මේ සියල්ල නිර්මාණය කළ රා විසින් අවසානයේ ඊජිප්තුවේ පාලනය ඔසිරිස් හට පවරා පෙරලා "අනු" වෙත පිටත්වුණා. ඊජිප්තුවේ පළමු පාරාවෝ බවට පත්වුණේ ඒ මහා දෙවි ඔසිරිස්ය.

""ඔසිරිස්ගේ මිත්‍යාව""

කුමණ්ත්‍රණය

ඔසිරිස් ඊජිප්තුවේ සිට තම බිරිය වන අයිසිස් ගේ ද සහාය ඇතිව මුළු මහත් ලෝකයම ඉතාමත් සාර්ථකව සහ කාර්යක්ෂමව පාලනය කළේය. නමුත් සියළු දේ සන්සුන්ව සිදුවෙමින් පැවති මේ අවධියේ මහත් නපුරක් ක්‍රියාත්මක වෙමින් පැවතුනි. ඔසිරිස් ගේ සොහොයුරු වන අන්ධකාරයේ දෙවි සෙට් ගේ සිතෙහි ඔසිරිස් ගැන ඊර්ෂ්‍යාවක් ඇතිව තිබුණි. තමා හට රජ කම නොදී රා විසින් ඔසිරිස් හට රජකම ලබා දුන් නිසා සෙට් රා හට එරෙහිව කුමණ්ත්‍රණයක් කලේය.

ඇපෙප්
එහෙත් සෙත් ට හිරු දෙවි රේ විනාශ කිරීමට තරම් ශක්තියක් නැත. ඒ තරමට රේ බලගතුය.එහෙත් රේ ගේ බලය පවතින්නේ දහවල් කාලයේ පමණි. සවස් වූ විය වයසට යන රේ අටුම් ලෙස වෙනස් වෙයි. රේ හට උකුසු හිසක් තිබුනද අටුම් හට ඇත්තේ මිනිස් හිසකි.ඔහුගේ සැලසුමට අනුව ඔහු අටුම් පරාජය කිරීමට ඉතා බලගතු නාගයෙකු නිර්මාණය කරන ලදි. ඒ නාගයා නම් ඇපෙප් ය.

සවස් කාලයේ පාතාල ලෝකයට පිවිසෙන අටුම් සූර්ය යාත්‍රාවේ නැග මීලග දිනයට පායා ඒමට පාතාල ලෝකය හරහා ගමන් කරයි. ඒ අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගත් සෙත් ඇපෙප් නාගයා පාතාල ලෝකයට යවයි.
අටුම් හට එහිදී මේ ඇපෙප් නාගයා හමු වේ. සූර්ය යාත්‍රාවේ ආරක්ෂක වෙප්වවෙට් විසින් සහ අටුම් විසින් මේ නාගයා සමග යුද්ධ කරයි. එහෙත් ඔවුන් දැන සිටියේ නැහැ මොහු ඔවුන්ට වඩා බලවත් බව.අටුම් හට ඉදිරියට යාමට අවශ්‍ය වන්නේ ය. එහෙත් ඔවුන්ට ඇපෙප් ගෙන් බේරීමට නොහැක. ඇපෙප් නාගයා විසින් සූර්යයා ගිල ගන්නා විට සූර්ය ග්‍රහණ ඇති විය. මෙයින් බේරීමට අටුම් නව දෙවියෙකු නිර්මාණය කරන ලදී. ඒ බලලෙකුය.(පූසෙක්)

නමින් බැස්ටේට් නම් මේ දෙවගන විසින් ඇපෙප් නාගයාව කීතු කීතු කරන ලදී. පූසන්ට අධිපති මේ දෙවගනගේ මුල් සැමියා වූයේ අටුම්ය.නැවත සූර්ය යාත්‍රාවෙන් ගමන් ගන්නා අටුම් හිමිදිරියේ ඛෙප්රි ලෙස වෙනස් වී සූර්යයා අහසට ගෙන යයි.මිසර වැසියන්ගේ විශ්වාසය අනුව මෙය සෑම දිනකම සිදු වේ.

ඔසිරිස් මිත්‍යාව

" ඔසිරිස් මිහිමතින් නෙරපා හැරිය යුතුයි!"

 එනිසා ඔහු විසින් ඔසිරිස් ගේ සිරුරේ ප්‍රමාණයටම ගැලපෙන ලෙස රනින් රිදියෙන් පෙට්ටියක් නිර්මාණය කළේය. ඉන්පසු ඔහු විසින් සිදුකළේ උත්කර්ශවත් භෝජන සංග්‍රහයක් සංවිධානය කර ඔසිරිස් ටත් තවත් හැත්තෑ දෙදෙනෙකුටත් ආරාධනා කිරීමයි. උත්සවය අවසානයේ දී ඔහු විසින් නිවේදනය කළේ ඔහු විසින් නිර්මාණය කරන ලද ඉතාම අලංකාරවත් මෙම පෙට්ටිය, එහි ප්‍රමාණයට වඩාත්ම ගැලපෙන සිරුර ඇති තැනැත්තාට තෑගි කරනු ලබන බවයි. ඒ අනුව පැමිණ සිටි පිරිස් අතර සිටි ඔසිරිස් ද පෙට්ටියට බැස තමාගේ සිරුර එහි බහාලිය හැකිදැයි පරීක්ෂා කරන අතරේ සෙට් විසින් එහි පියන වසා ඇණ ගසා, ඔසිරිස් ද සමඟම එය නයිල් ගඟට විසිකරනු ලැබුවා.

තමාගේ සැමියාව මරාදමනු ලැබූ බවට අයිසිස් ට දැනුම් දෙනු ලැබූවත් ඈ විසින් එය විශ්වාස කළේ නැත. නයිල් නදිය දිගේ පහතට ගිය ඇයට බැබිලෝස් හි ගසක කඳක් තුළ සිරව තිබූ මිනී පෙට්ටිය සොයාගැනීමට හැකිවුණි. ඔසිරිස් ගේ සිරුර නැවත ඊජිප්තුවට රැගෙන ආ ඇය ඔසිරිස් ට නැවත ප්‍රාණය ලබාදීමට අවශ්‍ය ඖෂධ සොයා ඒමට ගියේ ඔහුගේ සිරුර සඟවා එහි ආරක්ෂාවට සෙට් ගේ බිරිඳ ද තම සොයුරිය ද වන නෙෆ්තිස් රඳවා තබමිනුයි. මේ අතරේ අයිසිස් විසින් ඔසිරිස් ගේ සිරුර සොයාගෙන එයට පණ දෙනු ඇතැයි බියෙන් පසු වූ සෙට් විසින් ඒ පිළිබඳව නෙෆ්තිස්ගෙන් ප්‍රශ්න කරනු ලබයි. ඈ පිළිතුරු දෙන ආකාරයෙන්ම ඈ ඒ පිළිබඳව යමක් දන්නා බවට අවබෝධ කරගන්නා ඔහු, ඇය මාර්ගයෙන් ඔසයිරිස්ගේ සිරුර සොයාගෙන එය කොටස් 14කට කඩා මුළු ඊජිප්තු භූමිය පුරාම විසුරුවා හරියි. අයිසිස්ට දැන් ඔසිරිස් හට පණ දෙනු බැහැ.

මරණින් මතු උපත

ඖෂධ සොයාගෙන නැවත පැමිණෙන අයිසිස්ට සිදුව ඇත්තේ කුමක්දැයි පැහැදිලියි. ඔසයිරිස්ගේ සිරුර තමන්ට ආරක්ෂා කරගැනීමට නොහැකි වූ පසුතැවිල්ලෙන් කම්පාවට පත්ව සිටි නෙෆ්තිස්ගේ උදව්වෙන් ඈ කරන්නේ තම සැමියාගේ සිරුරේ කොටස් සොයා මුළු ඊජිප්තුව පුරාම සැරිසැරීමයි. කෙසේ නමුත් ඔවුන්ට සොයාගැනීමට ලැබෙන්නේ ඔසිරිස් සිරුරෙන් කොටස් 13ක් පමණයි. ඔහුගේ එක්  සිරුරු කොටසක් සොයාගැනීමට ලැබෙන්නේ නැත. ඉතින් ඔසිරිස් ගේ සිරුර සම්පූර්ණ කිරීම සඳහා අයිසිස් විසින් රනින් එම කොටස  නිර්මාණය කරනු ලැබේ. කොටස් 14ම එලෙස සම්පූර්ණ වූ පසු ඇගේ පියාගෙන් ඈ උගත් මන්ත්‍රයක් භාවිතයෙන් ඔසිරිස් ගේ සිරුරට තාවකාලිකව පණ දෙති.   ඔවුන්ගේ  පුත්‍රයාට "හෝරස්" යැයි නම් තබනු ලබයි. ඔසයිරිස් ගේ සිරුර වළලා දැමුවත්, ඔහු හා අයිසිස් පිළිබඳව ගෞරවයෙන් සිටි අන් දෙවිවරුන් විසින් ඔසිරිස් ව මරණයෙන් උපදවා ඔහුව මරණයෙන් මතු දිවියට අධිපති දෙවිඳු ලෙස අභිෂේක කරනු ලබයි.

සාමය

සෙට් ගේ ආපදාවන්ට බියෙන් හෝරස් ව කුඩා කල සිටම සඟවා තබා පෝෂණය කළත්, වයසින් වැඩුණු පසු තම මාමන්ඩියට අභියෝග කරන ඔහු තම පියා වන ඔසිරිස් විසින් පාලනය කළ රාජධානිය තමා විසින් දිනාගැනීමට අදහස් කරයි. වසර 80ක් තිස්සේ සෙට් සමඟ යුද්ධ කිරීමෙන් අනතුරුව හෝරස් පලමුව පරාජය වෙන අතර. එහිදී  හෝරස් නැති වේ.  ඉන් පසුව සෙත් පරාජය කරන හෝරස් ඔහුව ශුෂ්ක කාන්තාර බිම් වලට ඔහුව පි‍ටුවහල් කර දමනු ලැබේ. අවසානයේදී තම මව අයිසිස්ගේ සහ නෙෆ්තිස්ගේ සහාය ඇතිව උඩ පහත ඊජිප්තුවටත්, ලෝකයටත් නැවතත් සන්සුන්භාවය ගෙන ඒමට ඔහු සමත්වෙයි. එතැන් පටන් මිසරයේ පාරාවෝ හෝරස් දෙවිගේ පවුලෙන් පැවත එති.

මිසර දෙවියන් ලෝකය මැවීමේ කතාව


هنري ر. نيجهورست  هو سياسي سورينامي، ليس له أي انتماء حزبي. تولى منصب وزير أول في الفترة ما بين 31 مارس 1982 و9 ديسمبر 1982

درس نيجهورست في أمستردام، حيث كان عضوا في جمعية سورينام دينا. بعد دراسته عاد إلى سورينام. أصبح مديرا لبنك التوفير البريدي في سورينام.

مراجع

خريجو جامعة تيلبورغ
رؤساء وزراء سورينام
سياسيون سوريناميون
مصرفيون سوريناميون
مواليد 1940
اقتصاديون سوريناميون

هنري ر. نيجهورست


Ioan Sârbu (n. 19 februarie 1865, Rudăria, în prezent Comuna Eftimie Murgu, Caraș-Severin – d. 15 mai 1922, Rudăria) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie

Ioan Sârbu a fost preot la Rudăria și a publicat în anii 1904-1907 lucrarea "Istoria lui Mihai Viteazu", vol I/II. A participat la toate mișcările naționale, inclusiv la mișcarea memorandistă. A fost ales în Marele Sfat Român, ulterior și deputat al Almăjuli, în primul Parlament al Românie Mari.

Note

Bibliografie
 Ioan Șerban, Nicolae Josan, "Dicționarul personalităților Unirii : trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia", Muzeul Național al Unirii, Alba-Iulia,2003

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1865
Decese în 1922
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți români

Ioan Sârbu (delegat)