Juan Barahona Zapata del Águila (outubro de 1578 – 19 de novembro de 1632) foi um prelado católico que serviu como bispo da Nicarágua (1631–1632).

Biografia
Juan Barahona Zapata del Águila nasceu em Madrid, Espanha, em outubro de 1578. No dia 3 de dezembro de 1631, foi nomeado bispo da Nicarágua durante o papado do Papa Urbano VIII. A 28 de outubro de 1632, foi consagrado bispo por Gregorio Pedrosa Cásares, Bispo de León com Juan Bravo Lagunas, Bispo Emérito de Ugento, e Cristóforo Chrisostome Carletti, Bispo de Termia, servindo como co-consagradores. Serviu como Bispo da Nicarágua até à sua morte a 19 de novembro de 1632. Enquanto bispo, foi o principal co-consagrador de Alfonso de Franco y Luna, bispo de Durango (1632).

Mortos em 1632
Nascidos em 1578
Naturais de Madrid
Bispos católicos
Bispos nomeados pelo Papa Urbano VIII

Juan Barahona Zapata del Águila


Olaylar
 28 Ocak - Trajan, Roma İmparatoru oldu

Doğumlar

Ölümler
 27 Ocak - Nerva, Roma İmparatoru (d. 30 veya 35)

als:90er#Johr 98

98


Latince bir zamanlar Avrupa'nın ortak akademik dili idi. 18. yüzyıldan itibaren yazarlar eserlerinde ana dillerini kullanmaya başladılar. Ancak Latince'de kullanılan birçok kısaltma olduğu gibi kaldı. Bunun sebeplerinden biri Latince'nin basitliğidir, ancak asıl önemli sebep Latince'nin hala kültür dili olmasıdır. Latince kısaltmalar günümüzde halen kullanılmaktadır.

Bunların en yaygın olanları aşağıda listelenmiştir:

 A.D. (Anno Domini)
Anlamı: "Tanrı'nın Yılı" ("milattan sonra" ya da "İsa'dan sonra")

 a.m. (ante meridiem)
Anlamı: "öğleden önce"

 c.f. ya da Cf. (confere)
Anlamı: "karşılaştır"

C.V. ya da CV  (Curriculum Vitae)
Anlamı: "Özgeçmiş"

 et al. (et alii)
Anlamı: "ve diğerleri" ya da "ve diğer birlikte çalışanlar"

 etc. (et cetera)
Anlamı: "ve diğerleri"

 e.g. (exempli gratia)
Anlamı: "örnek olarak"

 i.e. (id est)
Anlamı: "yani" ya da "diğer bir deyişle"

 N.B. (nota bene)
Anlamı: (yaklaşık olarak) "not" (Yerini "Not:" 'a bırakmaya başlamıştır.)

 p.m. (post meridiem)
Anlamı: "öğleden sonra"

 viz. (videlicet)
Anlamı: (yaklaşık olarak) "isim vermek gerekirse" ya da "ismi ile" (Yerini "i.e." 'ye bırakmaya başlamıştır.)

 vs. (versus)
Anlamı: "karşısında" (Türkçe "vesaire" kısaltması ile ilgili değildir.)

Ayrıca bakınız
 Latince
 Latince deyişler
 Latince deyişler listesi (tümü)
 Latince deyişler listesi (A-E)
 Latince deyişler listesi (F-O)
 Latince deyişler listesi (P-Z)

Kısaltmalar listeleri
Dil listeleri

Latince kısaltmalar listesi


Gusinje je grad i središte istoimene općine u istočnoj Crnoj Gori. Općina Gusinje nastala je u 2014. godine izdvajanjem iz stare općine Plav.

Naselja
U općini Gusinje nalazi se 9 naseljenih mjesta – Dolja, Dosuđe, Grnčar, Gusinje, Kolenovići, Kruševo, Martinovići, Višnjevo i Vusanje.

Stanovništvo
Na popisu stanovništva 2011. godine općina Gusinje imala je 4.027 stanovnika, od čega u samom Gusinju 1.673.

Općina Gusinje

Gusinje (naseljeno mjesto)

Popis 2011.

Izvori

Gradovi u Crnoj Gori

Gusinje


خلية سيرتولي  هي خلية موجودة في الخصية. وعملها يتأثر بالهرمون المنبه للجريب (FSH).

الوظائف
إن عملها الرئيسي هو تغذية خلايا النطاف المتطورة عبر مراحل التطور المنوي للنطاف، فإن خلايا سيرتولي تدعى أيضا بالخلايا الأم أو الحاضنة(fghh). خلايا سيرتولي تعمل أيضا كخلايا بلعمية، مستهلكة السايتوبلازما (الهيولى) المتبقية خلال عملية تكوين النطاف، نقل الخلايا الجرثومية من قاعدة الأنابيب المنوية إلى تجويف الأنابيب المنوية يحدث بواسطة تغيرات تشكيلية في الأطراف الهامشية الجانبية لخلايا سيرتولي.

إفرازاتها
إن خلايا سيرتولي تفرز المواد التالية:
 مضاد هرمون AMH الذي يفرز خلال المراحل المبكرة من الحياة في الجنين.
 الإنهبتين والأكتيفين اللذان يفرزان بعد البلوغ الجنسي ويعملان معا لتنظيم إفراز هرمون الـFSH
 البروتين المرتبط بالأندروجين والذي يدعى أيضا بالغلوبيولين المرتبط بالتستوستيرون: يزيد من تركيز التستوستيرون في الأنابيب المنوية ليحرض بذلك عملية إنتاج النطاف.
 الاستراديول أو الاروماتيز من خلايا سيرتولي يحول هرمون التستوستيرون إلى (17 بيتا استراديول) لتوجيه عملية إنتاج النطاف.
 خط الخلية الغروية المستمدة من عامل التغذية العصبية (GDNF) وقد تبين أنها تعمل في تعزيز أمهات المني غير المتمايزة، والتي تضمن الخلايا الجذعية الذاتية التجدد خلال فترة ما حول الولادة.
الجزيء المرتبط بالـEts (عامل النسخ ERM) واللازم لأجل الحفاظ على خلايا إنتاج النطاف الجذعية في الخصى البالغة.
 الترانسفيرين وهو بروتين بلازما الدم المسؤول عن نقل أيونات الحديد.

صور إضافية

انظر أيضا
خلايا بينية

مراجع

خصية
خلايا الإنسان
خلايا حائلة
صفن

خلية سيرتولي


"1. općinska nogometna liga Koprivnica" za sezonu 1988./89. je bila liga sedmog stupnja nogometnog prvenstva SFRJ.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila "Sloga" iz Koprivničkog Ivanca.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Međuopćinska liga – Sjever 1988./89.
 2. općinska liga Koprivnica 1988./89.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 24, god. XLIV, izdano 23. lipnja 1989., str. 11 ("Sport"), preuzeto 2. travnja 2021.

1988-89 1 OL Koprivnica
Koprivnica-1

1. općinska nogometna liga Koprivnica 1988./89.


Der Arroyo del Medio ist ein Fluss in Uruguay.

Er entspringt südlich von Andresito in der Cuchilla de Marincho. Von dort verläuft er auf dem Gebiet des Departamentos Flores in nordwestliche Richtung. Er mündet westsüdwestlich von Andresito an der dort gelegenen Grenze zum Nachbardepartamento Soriano unweit flussaufwärts der Mündung des Arroyo Sauce als rechtsseitiger Nebenfluss in den Arroyo Grande.

Einzelnachweise

Arroyo del Medio (Arroyo Grande)


Le château de Gissey est une maison forte classée située sur la commune de Gissey-sous-Flavigny en Côte-d'Or, en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
Le château est situé  en bordure de la R.D. 10 au fond de la vallée encaissée de l'Oze, au centre du village et au nord-ouest de l'église

Histoire

La première trace écrite d'une seigneurerie date de 1366 et, en 1392 puis 1447 est citée une tour dite tour Michel Guiote, une grange, un colombier et des dépendances. En 1769, une maison seigneuriale est recensée  avec colombier, grange, écurie, pressoir et caves attenants. En 1774, Claude Courtépée note qu'Alexandre Jouard a rebâti le château avec jardins, terrasses et canal.

En 1980, le château fait l'objet d'un classement au titre des monuments historiques.

Architecture
La maison seigneuriale de Gissey occupe le centre d'un large pourpris où se distinguent encore les restes d'une grange près de l'église, d'un pigeonnier carré et d'un moulin sur le ruisseau longeant la parcelle. C'est une tour rectangulaire de douze mètres de haut à rez-de-chaussée voûté avec deux étages carrés et combles. Elle est flanquée au sud d'une tourelle ronde avec escalier à vis et sur la façade postérieure d'une tourelle carrée, du . Le rez-de-chaussée est occupé par deux celliers avec voûtes en berceau soutenues chacune par trois arcs-doubleaux. L'entrée était au centre de la façade sud.

Le premier étage était accessible par une porte haute desservie par l'escalier. Les deux étages ont été divisés en quatre parties par des cloisons lors d'un partage du . La tourelle ronde hors-œuvre est défendue par plusieurs canonnières et l'escalier lui-même était protégé par une autre percée dans la contremarche de la révolution supérieure. La maison est couverte d'un toit à deux pans dont les pignons ont été rajoutés sur des murs gouttereaux.

Valorisation du patrimoine
Le bâtiment a été l'objet d'une campagne de fouilles en 1994.

Notes et références

Annexe

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or

Lien externe

Gissey-sous-Flavigny
Gissey-sous-Flavigny
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique classé en 1980

Château de Gissey


Kronprinzenkoog er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Marne-Nordsee i den sydvestlige del af Kreis Dithmarschen. Kreis Dithmarschen ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunens centrum er Mittelkoog, hvor der er skole, kirke, børnehave mm. Den nygotiske kirke er fra 1883. Mod nordvest grænser kommunen til Nordsøen.

Nabokommuner
Nabokommuner er (med uret fra nord) kommunerne Barlt, Trennewurth, Helse, Marnerdeich, Neufeld, Neufelderkoog, Kaiser-Wilhelm-Koog og Friedrichskoog (alle i Kreis Dithmarschen).

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Dithmarschen

Kronprinzenkoog


Martin-Joseph Mengal (27 de janeiro de 1784, Ghent - 4 de julho de 1851, Ghent) foi um compositor e professor belga cuja família era musical, tendo recebido aulas de trompa e violino quando criança. Aos 13 anos tocava a primeira trompa na ópera de Ghent. A partir de 1804, Mengal mudou-se para Paris para estudar no Conservatório de Paris com Frédéric Duvernoy e Charles-Simon Catel, mas em dezembro do mesmo ano ingressou no serviço militar francês e marchou na Guerra da Terceira Coalizão contra a Itália, Áustria e Prússia  sob Napoleão Bonaparte.

As ligações de Mengal com o compositor Anton Reicha e com o diplomata Charles Maurice de Talleyrand-Périgord permitiram encenar a sua obra operística na Opéra-comique de Paris. Em 1825 Mengal retornou a Ghent, tornando-se regente da Orquestra da Ópera de Antuérpia em 1830, e pouco depois assumiu o mesmo cargo em Haia. Mengal foi o diretor fundador do Conservatório Real de Ghent em 1835 e atuou como diretor lá até sua morte. Seus alunos lá incluíram François-Auguste Gevaert.

Suas óperas incluem Les infidèles (1823, Paris), Le Vampire ou L'Homme du néant (1826, Ghent), Apothéose de Talma (1826, Ghent) e a ópera cômica Un jour à Vaucluse ou Le Poète ambassadeur (1830, Ghent) ). Algumas composições de seu irmão mais novo Jean-Baptiste Mengal (1792-1878) também sobreviveram.

Compositores da França
Trompetistas da França

Martin-Joseph Mengal


Ilia Petrovitch Tchaïkovski (en ), né le  à Slobodskoï dans le Gouvernement de Viatka et mort le  à Saint-Pétersbourg dans l'Empire russe, est un ingénieur des mines, ingénieur civil, ingénieur-général-major. Il est le père du compositeur Piotr Ilitch Tchaïkovski (1840-1893).

Biographie
Le père d'Ilia Petrovitch était Piotr Fiodorovitch Tchaïkovski, médecin et assesseur au tribunal de Viatka. Sa mère s'appelait Anastassia Possokhova. Piotr Fiodorovitch a été reçu à la noblesse héréditaire en 1785 par un ukase de l'impératrice Catherine II. Il a été père d'une famille nombreuse dont le dernier fils a été Ilia Petrovitch Tchaïkovski.

En janvier 1795, Piotr Fiodorovitch Tchaïkovski est nommé maire de la ville de Slobodskoï. En décembre 1796, il est transféré à Glazov.

Après avoir obtenu son diplôme de l'école de Kirov (Viatka) (1806-1808), le jeune fils Ilia Petrovitch commence à travailler à l'âge de 13 ans dans une usine de construction mécanique de Ijevsk.

En 1811, Ilia Petrovitch entre à l'école des cadets de Saint-Pétersbourg. Il termine son cursus après six années et obtient la médaille d'argent.

Pendant deux ans, il travaille ensuite à Perm comme assistant à la direction des mines. Il poursuit sa carrière d'ingénieur dans le secteur des mines puis de la construction navale et mécanique dans différentes usines à une époque du début de l'industrialisation et est nommé à titre civil ingénieur-colonel en 1842, puis en 1848 ingénieur-général-major.

En 1858, à 63 ans, il est nommé directeur de l'institut technologique pratique de Saint-Pétersbourg en vue de transformer cet institut en établissement de niveau supérieur. Il prend sa retraite le  et meurt le  à Saint-Pétersbourg.

Récompenses et distinctions
En 1840, il est décoré de l'Ordre de Saint-Stanislas de  degré, en 1846 de l'Ordre de Sainte-Anne du  degré. En 1861, il est reçu à l'Ordre de Saint-Vladimir du  degré.

Famille

En 1827, Ilia Tchaïkovski épouse Marie Karlovna Kaizer, de laquelle il a eu une fille dénommée Zinaïda. En 1831, il est veuf et en octobre 1833, il épouse en secondes noces Alexandra Andreïevna Acier (1813-1854), fille d'un agent des douanes du nom d'André Mikhaïlovitch Acier et petite-fille du sculpteur français, modeleur à la manufacture de porcelaine de Meissen (Saxe), Michel-Victor Acier. Ils ont eu six enfants parmi lesquels le compositeur Piotr Tchaïkovki. Ce mariage heureux est interrompu en juin 1854 par la mort du choléra d'Alexandra Acier. Onze ans plus tard, Ilia Tchaïkovski épousera à l'âge de 70 ans la veuve Elisabeth Mikhaïlovna Alexandrova, née Lipport.

Enfants :
 Zinaïda (1829-1878) (premier mariage) ;
 Nikolaï (1838-1910) (deuxième mariage) ;
 Piotr Ilitch Tchaïkovski (1840-1893) (deuxième mariage) ;
 Alexandra (1842-1891) (deuxième mariage) ;
 Hyppolite (1843-1927) (deuxième mariage) ;
 Anatoli Tchaïkovski (1850-1915) (deuxième mariage) ;
 Modeste Tchaïkovski (1850-1916) (Modeste et Anatoli étaient jumeaux) (deuxième mariage).

Citation
Le compositeur Piotr Tchaïkovski a écrit à propos de son père Ilia Petrovitch :

Références

Sources
  Dictionnaire biographique russe
  Бабушкинский район

Liens externes

Ingénieur de l'Empire russe au XIXe siècle
Piotr Ilitch Tchaïkovski

Ilia Petrovitch Tchaïkovski


Prada de Valdeón es una localidad del municipio leonés de Posada de Valdeón, al norte de la provincia de León, en la Comunidad Autónoma de Castilla y León.

Situado a una altitud de 950 m, entre los Macizos Central y Occidental de Picos de Europa y a la vera del río Cares que divide Picos de Europa, se encuentra junto a Posada de Valdeón viniendo de Puerto de Pandetrave, al comienzo de la nueva carretera que comunica ese pueblo con Santa Marina de Valdeón y Pandetrave.

Las casas, de arquitectura tradicional, se encuentran muy concentradas sobre calles estrechas. El pueblo conserva 15 hórreos y un molino que funcionaba con agua del río Arenal, el afluente más importante del río Cares.

El entorno de bosque y praderas enmarcados por las moles calizas de los Picos de Europa entre las que destaca la Torre Friero (2445 m) permite efectuar paseos por bosques vecinos o ascensiones a las cumbres. Entre los senderos más conocidos que parten de Prada de Valdeón se encuentran el del Mercadillo y el de Montó.

El 8 de septiembre el pueblo celebra la fiesta de Nuestra Señora de Corona.

Localidades limítrofes

Confina con las siguientes localidades:
 Al norte con Los Llanos de Valdeón.
 Al noreste con Cordiñanes de Valdeón.
 Al sureste con Santa Marina de Valdeón.
 Al oeste con Soto de Valdeón.
 Al noroeste con Posada de Valdeón.

Demografía
Evolución de la población
{{Gráfica de evolución|tipo=demográfica|anchura=750|color_18=blue|nombre=Prada de Valdeón |2000|51|2001|52|2002|51|2003|54|2004|55|2005|60|2006|59|2007|59|2008|58|2009|51|2010|53|2011|50|2012|50|2013|46|2014|44|2015|49|2016|44|2017|44|notas=}}

Historia

Así se describe a Prada de Valdeón en el tomo XIII del Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar, obra impulsada por Pascual Madoz a mediados del :

Referencias

Localidades de Valdeón
Localidades de Posada de Valdeón

Prada de Valdeón


Cemal Taluğ, Prof.Dr. (d. 4 Şubat 1948, Ödemiş, İzmir), Ziraat yüksek mühendisi, Akademisyen,  Ankara Üniversitesi eski rektörü.

Hayatı

İzmir'in Ödemiş ilçesinde 1948 yılında doğdu. İlk ve orta öğrenimini Ankara'da tamamladı. Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesini bitirdi ve 1971 yılında bu fakültenin Tarımsal Yayım ve Haberleşme Kürsüsüne asistan olarak girdi. 1975 yılında "tarımda yeniliklerin yayılması ve benimsenmesi" konulu çalışmasıyla doktorasını tamamladı, 1983 yılında üniversite doçenti unvanı aldı.

1986–1989 yılları arasında Uluslararası Kuru Tarım Araştırmaları Merkezi (ICARDA) tarafından Pakistan'da yürütülen MART / AZR projesinde uluslararası uzman araştırmacı olarak çalıştı. Birleşmiş Milletler'in Gıda ve Tarım Örgütünün çeşitli projelerinde ve çalıştaylarında danışman olarak yer aldı.

1989 yılı sonunda, yeniden, Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi Tarım Ekonomisi Bölümüne öğretim görevlisi kadrosuyla döndü ve 1990 yılında profesörlüğe atandı. 1994 – 1996 yılları arasında Ankara Üniversitesi Dış İlişkiler Koordinatörü olarak görev yaptı. 1997–2000 yılları arasında ise Ankara Üniversitesi Rektör Yardımcılığı, 2004-2008 yılları arasında da Ziraat Fakültesi Dekanlık görevini yürüttü.

Çalışmaları ve Aldığı Görevler

 1977-1978: TMMOB Ziraat Mühendisleri Odası Başkanlığı
 1985: TMMOB Ziraat Mühendisleri Odası Hizmet Ödülü.
 1990: Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi Tarım Ekonomisi Bölümü Öğretim Üyesi
 1993-1998: TED Türk Eğitim Derneği Bilim Kurulu Üyeliği
 1993-1997: Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü (FAO) Yakın Doğu Bölge Başkanlığı adına TCDC sözleşmeleri ile tarımsal eğitim ve yayım konularında çeşitli uluslararası toplantılar düzenleme ve çağrılı bildiri sunma.
 1995 Avrupa Birliği MED-CAMPUS Proje Liderliği: Rural Extension Network Project CO48,
 1996 Rural Extension for Sustainable Agriculture and Environmental Management.
 1997-2000: Ankara Üniversitesi Rektör Yardımcısı
 2003: TEMA Vakfı Mütevelli Heyeti Üyesi
 2004-2008: Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dekanı
 2007: Türk Ziraat Mühendisleri Birliği Üstün Hizmet Plaketi
 2008-2012: Ankara Üniversitesi Rektörü

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ankara Üniversitesi resmi websitesi ''Ankara.edu.tr"'de "Rektorlerimiz : Prof.Dr. Cumhur Ferman (6.8.2008 - 8.08.2012)" maddesi. Online:

1948 doğumlular
Türk mühendislik akademisyenleri
Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi rektörleri
Türk profesörler
Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi dekanları
Yaşayan insanlar
Ankara Üniversitesi rektör yardımcıları

Cemal Taluğ


Robert Anthony Plant CBE (d. 20 Ağustos 1948), İngiliz söz yazarı ve müzisyen. Dünyaca ünlü Led Zeppelin grubunun vokalisti. Gelmiş geçmiş en iyi vokallerden biri olarak anılır.

Yaşamı
Plant, İngiltere'nin West Bromwich kentinde dünyaya geldi. Worcestershire'da büyüyen Plant, müzikle genç yaşta ilgilenmeye başladı.

Müzik Kariyeri
Led Zeppelin
1968 yılında gitarist Jimmy Page, vokal arayışı içindeyken Plant ile tanıştı. Plant, Page'in o zamanlar dahil olduğu "Hobbstweedle" adlı grupta şarkı söylemeye başladı. Eski blues şarkılarının yeniden yazılmasında ve yorumlanmasında gruba katkıda bulunan Plant, grubun ilk albümünün kadrosunda adının yer almasını istemedi. Söylentilere göre bunun nedeni Plant'in Columbia Records ile kontratının halen geçerli oluşuydu.
Plant, Page'in yeni grubuna baterist John Bonham ile birlikte katıldı. Ardından gruba John Paul Jones'u da kabul ettiler. Önceden "New Yardbirds" adı verilmiş olan grubun adı Led Zeppelin olarak değiştirildi. Grubun ilk albümü olan Led Zeppelin 1969'da yayımlandı.

1975 yılında Plant ve eşi Maureen Rodos adasında otomobil kazası geçirdiler. Bu kaza, grubun yedinci stüdyo albümü olan Presencein kayıt aşamalarını önemli ölçüde etkiledi ve grup, bir yıl boyuncaki tüm konserlerini iptal etmek zorunda kaldı.

1977'de Plant'in en büyük oğlu Karac, mide enfeksiyonu sonucu 5 yaşındayken hayatını kaybetti. Bu olaydan ötürü Led Zeppelin'in Kuzey Amerika turnesi erken bitirildi. Karac'ın ölümü, grubun son stüdyo albümü olan In Through the Out Doorda yer alan All My Love adlı şarkıya ilham kaynağı oldu. Ayrıca Robert Plant'in solo çalışması olan Fate of Nations albümünde yer alan I Believe adlı şarkı da Karac'ın ölümü üzerinedir.

Led Zeppelin sonrası (1982-günümüz)
Baterist John Bonham'ın 1980'de ölümüyle birlikte Led Zeppelin dağıldı ve Plant'in solo kariyeri 1982'de yayımlanan Pictures at Eleven albümüyle başladı. Ardından 1983'te The Principle of Moments albümü yayımlandı.

Solo kariyerinde de başarılı olan Plant, üç solo çalışmasını (Now and Zen, Manic Nirvana ve Fate of Nations) müzisyen Phil Johnstone ile birlikte verdi. Johnstone, Plant'e Led Zeppelin şarkılarını konserlerde çalmayı önerdiyse de Plant, "eski Led Zeppelin vokalsti" olarak anılmak istemediğini belirterek buna karşı çıktı.

Plant ve Page, 1984'te Ahmet Ertegün'ün favori şarkılarını içeren cover albümü  The Honeydrippers: Volume 1 için bir araya geldiler. Ayrıca 1994'te ise Londra'da, Galler'de ve Marakeş'te kaydedilen konser ve stüdyo kayıtlarından oluşan No Quarter albümünü verdiler. Bu albüm, kimi Led Zeppelin şarkılarının (Kashmir, No Quarter, The Battle of Evermore, Since I've Been Loving You gibi) yeni yorumlarıyla birlikte üç yeni şarkıyı da (Yallah, City Don't Cry, Wah Wah) içerir.

Eski Led Zeppelin üyeleri (Bonham hariç) 1985'te Live Aid konseri için baterist Tony Thompson ile ve 1988'de Atlantic Records'un 40. kuruluş yıldönümü konserinde John Bonham'in kendisi gibi baterist olan oğlu Jason Bonham ile birlikte yeniden toplandılar. Plant, son olarak 10 Aralık 2007'de Ahmet Ertegün anısına Londra'da düzenlenen "Ahmet Ertegün Tribute Concert" için eski Led Zeppelin üyeleri ve Jason Bonham ile birlikte konser verdi.

Robert Plant, 2002'de solo albümlerini kaydettiği müzisyenlerle birlikte Strange Sensations grubunu kurdu. Grup ile birlikte birkaç stüdyo albümü kaydetti. Grup, ikisi 2003'te ve diğer ikisi 2006'da olmak üzere 4 Grammy adaylığı elde etti.

2005'te eski Led Zeppelin üyeleri Grammy Yaşam Boyu Başarı Ödülü'ne layık görüldüler.

2007'de Plant ve bluegrass müzisyeni Alison Krauss, Raising Sand adında bir albüm kaydettiler. Plant ve Krauss, 51. Grammy Ödülleri'nde 5 dalda Grammy kazandılar.

 Diskografi
Robert Plant, solo müzik kariyeri boyunca 11 stüdyo albümü, 1 konser albümü, 2 derleme albüm ve 33 tekli kaydetti.

 Solo stüdyo albümleri
 Pictures of Eleven
 Yayımlanma: 28 Haziran 1982
 Etiket: Swan Song Records
 The Principle of Moments
 Yayımlanma: 11 Temmuz 1983
 Etiket: Es Paranza
 Shaken 'n' Stirred
 Yayımlanma: 20 Mayıs 1985
 Etiket: Es Paranza
 Now and Zen
 Yayımlanma: 29 Şubat 1988
 Etiket: Es Paranza
 Manic Nirvana
 Yayımlanma: 19 Mart 1990
 Etiket: Es Paranza
 Fate of Nations
 Yayımlanma: 25 Mayıs 1993
 Etiket: Es Paranza
 Dreamland
 Yayımlanma: 16 Temmuz 2002
 Etiket: Mercury/Universal
 Mighty ReArranger
 Yayımlanma: 25 Nisan 2005
 Etiket: Mercury/Sanctuary

 Jimmy Page ile
 The Honeydrippers: Volume One
 Yayımlanma: 14 Kasım 1984
 Etiket: Es Paranza/Atlantic Records
 No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded
 Yayımlanma: 14 Ekim 1994
 Etiket: Atlantic Records
 Walking into Clarksdale Yayımlanma: 21 Nisan 1998
 Etiket: Atlantic Records

 Alison Krauss ile
 Raising Sand
 Yayımlanma: 23 Ekim 2007
 Etiket: Rounder Records

 Derleme Albümler
 Sixty Six to Timbuktu
 Yayımlanma: 4 Kasım 2003
 Etiket: Atlantic/Mercury
 Nine Lives
 Yayımlanma: 12 Eylül 2006
 Etiket: Atlantic/Es Paranza/Rhino

 EP'ler
 Little by Little: Collectors Edition
 Yayımlanma: 18 Kasım 1985
 Etiket: Es Paranza

 Tekliler
 "Little Sister" (Rockpile ile)
 Yıl: 1981
 Albüm: Concerts for the People of Kampuchea
 "Burning Down One Side", "Worse Than Detroit", "Pledge Pin", "Slow Dancer"
 Yıl: 1982
 Albüm: Pictures at Eleven
 "Far Post"
 Yıl: 1982
 Albüm: —
 "Big Log", "Other Arms", "In the Mood", "Horizontal Departure"
 Yıl: 1983
 Albüm: The Principle of Moments
 "Sea of Love"
 Yıl: 1984
 Albüm: The Honeydrippers: Volume One
 "Rockin' at Midnight"
 Yıl: 1985
 Albüm: The Honeydrippers: Volume One
 "Little by Little", "Sixes and Sevens", "Too Loud"
 Yıl: 1986
 Albüm: Shaken 'n' Stirred
 "Heaven Knows", "Ship of Fools", "Tall Cool One"
 Yıl: 1988
 Albüm: Now and Zen
 "Walking Towards Paradise"
 Yıl: 1989
 Albüm: Now and Zen
 "Big Love", "Hurting Kind (I've Got My Eyes on You)", "I Cried", "Tie Dye on the Highway", "Your Ma Said You Cried in Your Sleep Last Night"
 Yıl: 1990
 Albüm: Manic Nirvana
 "29 Palms", "Calling to You", "I Believe"
 Yıl: 1993
 Albüm: Fate of Nations
 "Gallows Pole", "Thank You" (Jimmy Page ile)
 Yıl: 1994
 Albüm: No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded
 "Most High", "Shining in the Light" (Jimmy Page ile)
 Yıl: 1994
 Albüm: Walking into Clarksdale
 "Darkness, Darkness"
 Yıl: 2002
 Albüm: Dreamland
 "Shine It All Around"
 Yıl: 2005
 Mighty ReArranger
 "Gone, Gone, Gone (Done Moved On)" (Alison Krauss ile)
 Yıl: 2007
 Albüm: Raising Sand
 "Please Read the Letter", "Rich Woman" (Alison Krauss ile)
 Yıl: 2008
 Albüm: Raising Sand

 DVD'ler ve Videolar
 Mumbo Jumbo
 Yıl: 1991
 Etiket: Atlantic Records
 Soundstage: Robert Plant and the Strange Sensation
 Yıl: 2006
 Etiket: Zoe Records

 Dış bağlantılar
 Resmi web sitesi
 Allmusic sayfası
 IMDb sayfası
 Radikal Gazetesi'nin 03.07.07 tarihli röportajı

|-
| 2009
| Raising Sand (Alison Krauss ile)
| Yılın Albümü Grammy Ödülü|
|-
| 2009
| Please Read the Letter (Alison Krauss ile)
| Yılın Kaydı Grammy Ödülü|
|-
| 2009
| Rich Woman (Alison Krauss ile)
| En İyi Pop İşbirliği Grammy Ödülü|
|-
| 2009
| Killing the Blues (Alison Krauss ile)
| En İyi Country İşbirliği Grammy Ödülü|
|-
| 2009
| Raising Sand'' (Alison Krauss ile)
| En İyi Modern Folk/Americana Albümü Grammy Ödülü'''
|

1948 doğumlular
İngiliz söz yazarları
İngiliz erkek şarkıcılar
İngiliz heavy metal müzisyenleri
Britanyalı heavy metal şarkıcıları
Grammy Ödülü sahipleri
Led Zeppelin üyeleri
Yaşayan insanlar
21. yüzyıl İngiliz şarkıcıları
Yılın Albümü Grammy Ödülü sahipleri
Yılın Kaydı Grammy Ödülü sahipleri

Robert Plant


Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti millî futbol takımı, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ni (KKTC) temsil eden ulusal futbol takımıdır. Millî takım, KKTC'ye uygulanan uluslararası ambargonun spor müsabakalarını da içermesi sebebiyle FIFA ve UEFA gibi kurumların düzenlediği organizasyonlara katılamamaktadır.

Ancak Wild Kupası gibi Birleşmiş Milletler tarafından tanınmayan ülkeler için spor organizasyonlarına katılmaktadır. Millî takım ayrıca FIFA'ya üye olamayan tanınmamış ülkelerin üye olduğu CONIFA'ya da üyedir.

Federasyon Rumlar ve Türklerin birlikte 1934 yılında kurduğu Kıbrıs Futbol Federasyonu bir biçimde devamı ve bir kolu da sayılabilir. Bu Federasyona 1955'e kadar Türk ve Rum takımları üye oldular. Ancak daha sonra Türk ve Rumların görüş ayrılıklarından dolayı sorunlar ortaya çıktı ve Kıbrıs Türk Futbol Federasyonu 1955 yılında kuruldu. Karşılaşmalarını 28.000 kişilik Lefkoşa Atatürk Stadyumu'nda oynamaktadırlar.

2022 yılına değin katalog formaları giyen millî takım bu yıl itibarıyla ilk kez Puma tarafından takım için özel tasarlanan formalar giymeye başladı.

FIFI Wild Kupası

ELF Kupası

Tüm Maçlar

Millî takım öncesi maçlar (1955-1962)

Millî maçlar (1962-günümüz)

Takım kadrosu
2 Mayıs 2016 itibarıyla

Dış bağlantılar
 Kıbrıs Türk Futbol Federasyonu Resmî Sitesi
 KKTC Futbol tarihi

Kaynakça

Avrupa'da NF-Board futbol takımları
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde millî futbol takımları


Transit Tanger er en film fra 2004 instrueret af Heidi Tüchsen og Georg Götmark.

Handling
Beskrivelse: I Marokko stirrer folk ud over Middelhavet for at få et glimt af det forjættede land i EU, nemlig Spanien. Kan de mon ane konturerne af et forbjerg derude i disen? Hvad er der galt i Marokko? Hvad får folk til at sætte livet på spil, selv i små både, for at krydse havet og snige sig i land på den spanske kyst? Mohammed og Mustafa ønsker brændende at komme til Spanien, men er det virkelig så godt derovre? Hvilke overvejelser gør de to sig og hvorledes handler de?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Marokko
Oplysningsfilm fra Danmark

Transit Tanger


An Pleurothallis bowmannii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Pleurothallis bowmannii in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis bowmannii


Emmanuel Picavet (París, 1966) es un filósofo francés. Fue profesor asociado en filosofía política en la Universidad de París 1. Actualmente es profesor de filosofía en la Université de Franche-Comté. Es miembro asociado del Institut d'Histoire et de Philosophie des Sciences et des Techniques. Coordina la revista Philosophie et Économie. Su obra gira particularmente acerca de la epistemología de las ciencias sociales y políticas. Picavet aborda la filosofía del derecho (autores como Kelsen y Hart, entre otros) con las herramientas metodológicas de la teoría de la elección social (Arrow, Sen) y la filosofía política liberal (Rawls).

Es autor de los siguientes libros: Choix rationnel et vie publique. Essai sur le principe de rationalité dans les mathématiques de la décision (Presses Universitaires de France, París, 1996), La revendication des droits. Une étude de l'équilibre des raisons dans le libéralisme (Garnier, París, 2011), Kelsen et Hart. La norme et la conduite (PUF, París, 2000), Approches du concret. Une introduction à l'épistémologie, (Ellipses, París, 1995).

Referencias

Enlaces externos
Artículo de Emmanuel Picavet traducido al español: "Conflictos de intenciones y racionalidad de los sistemas de normas", Isonomía: Revista de Teoría y Filosofía del Derecho, núm. 16 (abril de 2002), pp. 113-147.

Filósofos de Francia del siglo XX
Filósofos de Francia del siglo XXI
Filósofos políticos
Filósofos del derecho
Alumnado de la École Normale Supérieure
Nacidos en París

Emmanuel Picavet


Elektriksel alan, kıvıl alan, elektrik alan veya elektrik alanı, elektriksel yükü veya manyetik alanı çevreleyen uzayın bir özelliği olup, içerisinde bulunan yüklü nesnelere elektriksel güç aracılığı ile etki eder. Kavram fiziğe Michael Faraday tarafından kazandırılmıştır.

Elektrik alanı SI birimi Newton/Coulomb ya da Volt/metre olan bir vektör alanıdır. SI temel birimleri cinsinden kg·m·s−3·A−1 olarak ifade edilir. Alanın belli bir noktadaki büyüklüğü  o noktaya konacak 1 Coulomb'luk bir test yüküne ne kadar kuvvet uygulayacağıyla belirlenir, alanın yönü kuvvetin yönüdür. Elektrik alan, yoğunluğunun büyüklüğü alan büyüklüğünün karesiyle doğru orantılı elektriksel enerjiye sahiptir. Elektrik alanın yükle ilişkisi yerçekimi ivmesinin kütleyle ilişkisinin ve kuvvet yoğunluğunun hacimle ilişkisi gibidir.

Zamana göre değişen bir elektrik alanı (mesela hareketli bir yüklü parçacık nedeniyle) yerel manyetik alana sebep olur. Bu, elektrik ve manyetik alanların birbirinden bağımsız olmadığını gösterir; bir gözlemcinin yalnızca elektrik alanı olarak gözlemlediğini başka bir referansa göre başka bir gözlemci bir elektrik ve manyetik alan karışımı olarak gözlemleyebilir. Bu nedenle elektrik ve manyetik alanlardan ayrı ayrı bahsetmek yerine bu ikisi "elektromanyetizma" ya da "elektromanyetik alan" olarak, birlikte incelenir. Kuantum mekaniğinde elektromanyetik alandaki değişmeler foton olarak adlandırılır ve fotonun enerjisi kuantize olmuştur.

Tanım

Elektrik alanı, uzay içinde belli bir noktada sabit duran noktasal yüke uygulanan, yük başına düşen kuvvet olarak tanımlanır:

F parçacık tarafından hissedilen elektriksel kuvvet,
q parçacığın yükü,
E parçacığın konumundaki elektrik alan.

Bu denklem elektrik alanı yalnızca alanda durağan yükler olduğunda tanımlar. Dahası, alandaki yükler elektrik alanı değiştireceğinden, herhangi bir q yükünün varlığındaki elektrik alanı o yük olmadığında olandan daha farklı olacaktır. Fakat, verili bir yük dağılımından kaynaklanan elektrik alanı bu alanı hissedecek hiçbir parçacık olmasa dahi tanımlıdır. Bu tanımlılık alana varsayımsal olarak yerleştirilen test yükü ile sağlanır. Bu sayede elektrik alanı test yükü sıfıra yaklaşırken yükün hissedeceği kuvvet ile tanımlanır:

Bu ifade elektrik alanın yalnızca kaynak yük dağılımına bağlı olmasını sağlar.

Tanımdan anlaşılabilceği üzere elektrik alanın yönü pozitif yüklü parçacığın hissedeceği kuvvetin yönüyle aynı, negatif yüklü parçacığın hissedeceği kuvvetin yönünün zıddıdır. Aynı yükler birbirini itip zıt yükler birbirini çekeceğinden (aşağıda formülü verilmiştir), pozitif yüklerin etrafındaki alanların dışarıyı gösterdiğini ve negatif yüklerin etrafındaki alanların içeriye doğru yöneldiğini söyleyebiliriz.

Coulomb yasasına dayanarak, uzayda tek bir noktasal yük tarafından üretilen elektrik alanı yazabiliriz:
	E=1/4pi...
q elektrik alanı üreten parçacığın yükü,
r elektrik alanı hesapladığımız nokta ile q yükü arasındaki uzaklık,
r q yükünden elektrik alanın hesaplandığı noktayı gösteren birim vektör,
epsilon yalıtkanlık sabiti.

Birden fazla noktasal yükün ürettiği elektrik alanı yüklerin teker teker ürettiği elektrik alanların süperpozisyonudur:

Alternatif olarak, Gauss yasası uzayda sürekli bir yük yoğunluğu dağılımının ürettiği elektrik alanı hesaplamamızı sağlar.

ρ pozisyona bağlı olarak yük yoğunluğunu verir.

Coulomb yasası esasen elektrik yük dağılımı ile bu dağılımdan kaynaklanan elektrik alanı arasındaki ilişkiyi gösteren Gauss yasasının özel bir halidir. Gauss yasası elektromanyetik teoriyi oluşturan dört Maxwell denklemlerinden biridir.

Elektrik alanı çizgileri
Elektrik alanını zihinde daha kolay canlandırmak için elektrik alanı çizgileri kullanılır. Elektrik alanı çizgilerinin özellikleri şunlardır:
E elektrik alanı vektörü, elektrik alanı çizgisine her noktada teğettir.
Alan çizgileri birbirine yakın olduğunda E büyük, uzak olduğunda küçüktür.
Alan çizgileri bir artı yükten çıkıp bir eksi yükte son bulmalıdır.
Alan çizgilerinin sayısı yük miktarıyla orantılıdır.
İki alan çizgisi birbirini kesmez.

Sabit alanlar
Her noktada aynı değere sahip olan elektrik alana sabit elektrik alanı denir.İki paralalel iletken levhaya potansiyel fark uygulanarak yaklaşık olarak elde edilebilir.Yaklaşık olmasanın sebebi elektrik alanın köşelerde düzenli halinden uzaklaşmasıdır.Bu etkenleri ihmal edersek eşitlik

  halini alır.

U levhalar arası potansiyel fark
d levhalar arası uzaklık

Bu eşitlik sadece elektrik alanın büyüklüğünü vermektedir.Elektrik alanın yönü ise pozitif yüklü levhada negatif yüklü levhaya doğrudur.

Sabit alanda yüklü parçacığın hareketi
m kütleli, q yüklü bir cismi E elektrik alanına koyarsak, bu cisme  kadarlık bir net kuvvet etki eder, dolayısıyla cisim ivmeli hareket yapar. (Newton'ın hareket yasaları) Yani cismin ivmesi

Zamana bağlı alanlar
Elektrik alanı durağan bir yük tarafından üretilebileceği gibi değişen manyetik alanın sonucu olarak da oluşurlar. Sonuç olarak,

phi skaler elektrik potansiyeli,
A manyetik vektör potansiyeli.

Aynı zamanda  vektörü manyetik debi yoğunluğunu verir. Elektrik alanı denkleminin curl'ünü alırsak,

Bu denklem Maxwell denklemlerinden biridir, Faraday-Lenz yasası olarak bilinir.

Elektrostatik durağan yükleri çevreleyen elektrik alanların bilimiyken manyetik alanın değişmesiyle oluşan elektrik alanlar elektrodinamik ve elektromanyetik konusudur.

Elektrostatik özellikler

Yukarıdaki denklemlerde görüldüğü gibi elektrik alanı pozisyona bağlıdır. Noktasal bir yük tarafından üretilen elektrik alanı parçacığa olan uzaklığın karesiyle azalır.

Elektrik alanı süperpozisyon prensibine uyar. Eğer birden fazla noktasal kaynak varsa herhangi bir noktadaki toplam elektrik alanı bu noktasal kaynakların o noktada tek başına ürettiği elektrik alanların vektörel toplamıdır.

Bu kural sonsuz sayıda küçük yük elementi için genişletilirse toplam formülü integrale dönüşür:

ρ pozisyona bağlı olarak yük yoğunluğunu yani birim hacme düşen yük miktarını verir.

Bir noktadaki elektrik alanı o noktadaki elektriksel potansiyelin negatif gradyanına eşittir:

φ verilen noktada elektriksel potansiyeli gösteren skaler alandır.

Eğer birden fazla yük dağılımını böyle bir elektriksel potansiyel üretiyorsa (örneğin bir katıda) elektrik alanı gradyanı da tanımlanabilir.

Doğrusal materyallerin yalıtkanlık sabiti epsilon olmak üzere, dielektrik alan aşağıdaki formül ile verilir:

Elektriksel potansiyel enerji

Elektrik alanı enerji depolar. Bir elektrik alanın enerji yoğunluğu aşağıdaki gibidir.

epsilon alanın içerisinde bulunduğu yerin yalıtkanlık sabiti, E elektrik alanı vektörüdür. Böylece, verili bir V hacminde depolanan toplam enerji dV diferansiyel hacim elementi olmak üzere

olarak verilir.

Elektrostatik ve kütleçekimi arasındaki paralellikler

Elektrik yükleri arasındaki ilişkiyi gösteren Coulomb yasası

Newton'ın evrensel kütleçekim yasası ile benzerdir:

Bu, elektrik alanla yer çekimi alanı arasında benzerlikler olduğunu gösterir. Bu benzerlikler:

 İkisi de boşlukta yayılır.
 İkisi de merkezidir ve korunur.
 İkisi de ters kare yasasına uyar.
 İkisi de ışık hızıyla yayılır.
 Elektrik yükü ve relativistik kütle korunur. (Not: Buna karşın durağan kütle korunmaz.)

Elektrostatik ve kütleçekim kuvvetleri arasındaki farklar:

 Elektrostatik kuvvet kütleçekim kuvvetinden çok daha fazla kuvvetlidir (yaklaşık 1036 kat).
 Kütleçekiminde benzer yüklerin birbirini itmesi söz konusu değildir.
 Negatif yüklerin var olmasına karşın negatif kütle diye bir şey yoktur. Bu madde bir öncekiyle birleştirildiğinde, kütleçekim kuvvetinde kütlelerin birbirini her zaman çektiğini fakat elektrostatik kuvvetlerde yüklerin birbirini hem çekip hem itebildiklerini söyleyebiliriz.

Kaynakça

Dış bağlantılar
  - Hareket eden noktasal bir parçacığın elektrik alanını gösteren bir uygulama.
Fields  - Online bir kitaptan parça (İngilizce).
Learning by Simulations  - Dört noktasal parçacığa kadar elektrik alanı gösteren interaktif bir uygulama.
electrostatics in 2-D  ve 3-D  - Java simülasyonları.
Electric Fields Applet  - Elektrik alanı ve potansiyel gradyanları gösteren bir uygulama.
The inverse cube law  Dipoller için ters küp yasası (PDF formatında, İngilizce)

Elektrostatik
Elektromanyetizma

Elektrik alanı


Parcul din satul Ivancea, raionul Orhei, este amplasat în centrul satului și datează de la jumătatea secolului al XIX-lea. Are o suprafață de 3 ha (4,6 ha în alte surse) și este situat la 10–12 km sud-est de orașul Orhei și la 30–32 km distanță de Chișinău. Este o arie protejată din Republica Moldova, reprezentând un monument de arhitectură peisagistică în administrarea Primăriei comunei Ivancea. Este, de asemenea, protejat ca parte a monumentului istoric pe care îl reprezintă conacul lui Balioz.

Istoric

Boierul Carabet Balioz, proaspăt mutat la Ivancea în timpul epidemiilor din 1825–1830, a angajat niște coloniști ucraineni și a cumpărat 3,5 ha de pământ de la boierul Deonis Donici pentru a-și ridica un conac, astăzi cunoscut drept conacul familiei Balioz. Conacul s-a conservat bine până în prezent. Parcul dimprejurul conacului a fost sădit în stil regulat în anii 1853–1873. Anul dării în exploatare a parcului se consideră 1880. Parcul era amplasat la marginea satului, dar între timp satul s-a extins și acum parcul practic se află în centru.

După moartea boierului Balioz, teritoriul a rămas în proprietatea soției sale Ana, care a locuit acolo o perioadă, apoi a dispărut fără urmă. Conacul și parcul au revenit ulterior fiilor lui Balioz. În 1913 aceștia vând averea moștenită boierului Bogdasarov, un om foarte înstărit, proprietarul mai multor fabrici și uzine din România, Ucraina și Moldova. Acesta a făcut anumite modificări și renovări în parc. După 1918, când în România a avut loc reforma agrară, boierul a împărțit cele 300 de desetine, pe care le avea în Ivancea, între el și surorile sale. Acestea însă s-au refugiat la București înainte de cel de-al doilea război mondial, lăsând baltă conacul și parcul.

Din lipsă de îngrijire, anume în timpul războiului au început să dispară florăria, plantele agățătoare, aleea de pe movila artificială, au început să se distrugă  havuzurile cu statui de marmură. Din 1940, conacul a fost reparat de două ori, dar parcul nu a beneficiat de intervenții majore. Teritoriul s-a aflat la balanța Ministerului Sănătății din RSSM până în 1979, apoi a trecut în subordinea Ministerului Culturii care, în 1984, întreprinde unele măsuri de renovare a livezii, parcului și conacului pentru a amenaja Muzeul de meșteșugării populare a satului Ivancea, care a funcționat până în 2006. Parcul a devenit o filială a Muzeului Național de Etnografie și Istorie Naturală din Chișinău. În anii 2006–2007, Muzeul a semnat un contract cu "Casa Vinului" SRL cu scopul de a restaura conacul și parcul. Deoarece SRL-ul încălca principiile de restaurare a obiectelor de patrimoniu natural, în 2010, Muzeul cere în judecată anularea înțelegerii din 2006–2007, iar litigiul este încă în curs de desfășurare. Pe perioada litigiului, în parc accesul este interzis.

Speciile de conifere au fost grav afectate în 2012, când un val de arșiță a uscat toți brazii și molizii.

Descriere

Parcul este amplasat în centrul satului Ivancea, pe o pantă liniștită cu expoziție sudică. Se clasifică drept parc de stil regulat combinat cu cel de landșaft. Este înconjurat de un zid de piatră, lângă care cresc plante conifere (molizi) și foioase (mesteacăni, frasini, castani). Intrarea principală este în colțul de sud-vest, unde este amenajată o poartă de metal.

Conacul este elementul central al parcului. În stânga acestuia, au fost construite două case: una pentru oaspeți și a doua pentru servitori și slujbași, ambele părți componente ale curții principale, numită "Curtea albă". Mai jos de "Curtea albă", în partea de sud a conacului, se afla curtea gospodărească, unde Balioz a construit o moară cu aburi. Odată cu moara, a fost construit un turn de apă cu patru nivele la extremitatea nordică a parcului, înalt de aprox. 20 m.

Structura compozițională
În fața conacului, de la aproape de poarta de intrare la vest până la "Curtea albă" la est, este amenajat un scuar, format din plante conifere (molizi, brazi, pini și arborele vieții), Ginkgo biloba în două exemplare, merișori, castani, liliaci, lămâițe, lemn câinesc ș.a. În mijlocul scuarului, în partea sa de nord, o parte din teren a fost separată de un zid de piatră cu gard de metal instalat deasupra. Pe acest teren funcționau două havuzuri cu statui de marmură albă, azi distruse. Locul în care erau havuzurile este înconjurat de plante de Buxus sempervirens și de patru brazi, câte doi în partea de sus și de jos a havuzurilor. În partea de sud-vest a scuarului sunt amplasate exemplare de biotă, castan, lămâiță, liliac etc., iar în partea de nord-est exemplare de brad alb, pin, Ginkgo biloba, mălin american, tei, cununiță etc. De la poartă până la conac, pe latura sudică a scuarului, a fost sădită o alee de castani porcești. Paralel cu aceștia este amenajat un drum. Scuarul continuă spre est vizavi de casa de oaspeți, prin alei de liliac și lămâiță cu ieșire în "Curtea albă".

A doua structură compozițională a parcului o reprezintă fâșia de arbori care se întinde de la aleea de castani de la poartă spre partea de nord, de-a lungul laturii vestice. O alee de brazi începe de la colțul drept al conacului și duce la drumul pietruit din spatele acestuia. În această parte a parcului este amplasată o movilă artificială, care inițial se spune că avea o înălțime de 12 m. De la baza movilei până la vârful ei se ridica o alee șerpuită cu conifere de talie joasă, care îi dădeau movilei aspect verde tot anul împrejur. Din vârful movilei se deschideau vederi în toate direcțiile. Movila este înconjurată de aleea care duce din spatele conacului în fața acestuia. Astăzi movila este cu mult mai mică și este populată doar de iarbă și plante foiase.

Pe aleea dintre movilă și conac, a fost construit un al treilea havuz. Pe locul unde se afla acesta crește viță de Canada.

După scuar și fâșia de arbori, a treia structură compozițională o constituie livada, care acoperă peste jumătate din suprafața parcului și este formată din soiuri de pomi fructuferi din Basarabia secolului XIX: meri, peri, cireși, nuci, piersici ș.a. Livada, având o longevitate redusă, era permanent înnoită, mai puțin în ultimii ani, când aceasta a îmbătrânit și nu mai rodește, mulți copaci uscându-se sau fiind pe cale de a se usca.

Mijlocul livezii este străbătut de o alee largă, pietruită, formată inițial din molizi, pini, brazi și foioase. Din planul parcului reiese că la începutul și sfârșitul aleii erau instalate câte un havuz cu statui de marmură albă. În anii 1960, P. Leontiev remarca doar o stație de pompare în capătul nordic al aleii și niciun alt havuz la celălalt capăt.

Sistemul de alei a parcului diferă de cele ale altor parcuri vechi boierești din Moldova prin faptul că sunt largi și pietruite. Majoritatea dintre ele se întretaie în unghiuri drepte.

Despre structura compozițională a parcului, disidentul politic Alexandru Usatiuc-Bulgăr relata în memoriile sale:

Dendroflora

În 2013, parcul avea 37 specii și forme de arbori și arbuști, cu excepția livezii și a plantelor autohtone care au invadat parcul din afară. Sunt atestate 9 specii de pinofite, 13 specii de arbuști și 16 specii de arbori decorativi. Se remarcă lipsa speciilor de liane agățătoare, cu excepția viței de Canada.

Lista speciilor de plante lemnoase din parcul Hincăuți este prezentată în tabel.

* brazii și molizii s-au uscat în 2012

Referințe

Bibliografie

Legături externe

Ivancea
Raionul Orhei
Ivancea, Parcul

Parcul din satul Ivancea


Cet article dresse la liste des ministres italiens du Travail depuis la création du ministère en , sauf entre  et , périodes de suppression du ministère.

La ministre actuelle est Marina Elvira Calderone, nommée le 22 octobre 2022 par le président de la République, Sergio Mattarella, sur proposition de la présidente du Conseil des ministres, Giorgia Meloni.

Liste des ministres

Royaume d'Italie

République italienne

Chronologie

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des ministres italiens de la Santé
 Liste des ministres italiens du Développement économique

Travail

Liste des ministres italiens du Travail


Berygtet (original titel: Notorius) er en amerikansk thriller-film fra 1946 instrueret af Alfred Hitchcock, med Cary Grant og Ingrid Bergman i hovedrollerne. Den blev nomineret til to Oscars i 1947. Filmen var blandt Roger Eberts 10 favoritfilm.

Medvirkende

 Cary Grant som T.R. Devlin
 Ingrid Bergman som Alicia Huberman
 Claude Rains som Alexander Sebastian
 Leopoldine Konstantin som Madame Anna Sebastian
 Louis Calhern som Kaptajn Paul Prescott
 Moroni Olsen som Walter Beardsley
 Ricardo Costa som Dr. Julio Barbosa
 Reinhold Schünzel som Dr. Anderson
 Ivan Triesault som Eric Mathis
 Eberhard Krumschmidt som Emil Hupka
 Alexis Minotis (skrevet "Alex") som Joseph
 Wally Brown som Mr. Hopkins
 Sir Charles Mendl som Commodore
 Fay Baker som Ethel
 Alfred Hitchcock i en kort cameo

Referencer

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 1946
Romantiske film fra USA
Spionfilm fra USA
Thrillerfilm fra USA
Film noir
Sort-hvide film fra USA
Film instrueret af Alfred Hitchcock
Engelsksprogede film

Berygtet


Estadio Lenin es un nombre habitual de estadios en la ex Unión Soviética.

Entre los estadios que anteriormente se llamaron Estadio Lenin se encuentran:

 Estadio Olímpico Luzhnikí de Moscú.
 Estadio Petrovsky de San Petersburgo.

En la actualidad los estadios llamados Lenin son:

 Estadio Lenin (Jabárovsk)

Estadio Lenin


Zorotypus is a genus of angel insects in the family Zorotypidae.

Species

The type  species is Zorotypus guineensis from West Africa.

Other species are found worldwide, mainly in tropical and subtropical regions. Four species occur north of the Tropic of Cancer, two in the Americas and others in Asia and Africa.

Genus Zorotypus Silvestri, 1913
 Subgenus Zorotypus Silvestri, 1913
 Species Zorotypus amazonensis Rafael & Engel, 2006 – Brazil (Amazonas)
 Species Zorotypus asymmetristernum Mashimo, 2018 – Kenya
 Species Zorotypus caxiuana Rafael, Godoi & Engel, 2008 – Brazil (Pará)
 Species Zorotypus delamarei Paulian, 1949 – Madagascar
 Species Zorotypus guineensis Silvestri, 1913 – Ghana, Guinea, Ivory Coast
 Species Zorotypus shannoni Gurney, 1938 – Brazil (Amazonas, Mato Grosso)
 Species Zorotypus vinsoni Paulian, 1951 – Mauritius
 Species †Zorotypus absonus Engel, 2008 – Dominican Republic (Miocene)
 Species †Zorotypus denticulatus Yin, Cai & Huang, 2018
 Species †Zorotypus dilaticeps Yin, Cai, Huang & Engel, 2018
 Species †Zorotypus goeleti Engel & Grimaldi, 2000 – Dominican Republic (Miocene)
 Species †Zorotypus mnemosyne Engel, 2008 – Dominican Republic (Miocene)
 Species †Zorotypus palaeus Poinar, 1988 – Dominican Republic (Miocene)
 Subgenus †Octozoros Engel, 2003
 Species †Zorotypus acanthothorax Engel & Grimaldi, 2002 – Myanmar (Cretaceous)
 Species †Zorotypus cenomanianus Yin, Cai & Huang, 2018 – Myanmar (Cretaceous)
 Species †Zorotypus hirsutus Mashimo, 2018 – Myanmar (Cretaceous)
 Species †Zorotypus hudae (Kaddumi, 2005) – Jordan (Cretaceous)
 Species †Zorotypus hukawngi Chen & Su, 2019 – Myanmar (Cretaceous)
 Species †Zorotypus nascimbenei Engel & Grimaldi, 2002 – Myanmar (Cretaceous)
 Species †Zorotypus pecten Mashimo, 2019 – Myanmar (Cretaceous)
 Species †Zorotypus pusillus Chen & Su, 2019 – Myanmar (Cretaceous)
 Species †Zorotypus cretatus Engel & Grimaldi, 2002 – Myanmar (Cretaceous)
 Species †Zorotypus oligophleps Liu, Zhang, Cai & Li, 2018
 Species †Zorotypus robustus Liu, Zhang, Cai & Li, 2018

 Zoraptera incertae sedis
 Species Zorotypus congensis Van-Ryn-Tournel, 1971 – Congo (Dem.Rep.)
 Species Zorotypus javanicus Silvestri, 1913 – Indonesia (Java)
 Species Zorotypus juninensis Engel, 2000 – Peru
 Species Zorotypus lawrencei New, 1995 – Christmas Island
 Species Zorotypus leleupi Weidner, 1976 – Ecuador (Galapagos Islands)
 Species Zorotypus longicercatus Caudell, 1927 – Jamaica
 Species Zorotypus newi (Chao & Chen, 2000) – Taiwan
 Species Zorotypus sechellensis Zompro, 2005 – Seychelles
 Species Zorotypus swezeyi Caudell, 1922 – United States (Hawaii)

References

External Links

Taxa named by Filippo Silvestri
Zoraptera
Insect genera

Zorotypus


Fenix Power es una central termoeléctrica (CT) ubicada en Las Salinas, localidad del distrito de Chilca, que forma parte de la provincia de Cañete, del Lima (Perú). La central está a 64 km de distancia de la ciudad de Lima, y la zona constituye el polo energético del sur del Perú. Su ubicación estratégica, cerca del ducto de Camisea y de la subestación eléctrica Chilca, permite la generación de energía medioambientalmente responsable y a costos más eficientes.

Inició operaciones en diciembre de 2014, siendo la primera CT en el Perú en operar, desde sus inicios, en ciclo combinado. Es decir, que funciona sobre la base de gas natural (el combustible fósil más limpio que hay disponible actualmente en la industria) y vapor de agua. Los principales equipos de generación de la central son: 2 turbinas de combustión a gas natural, 1 turbina a vapor y 2 calderos recuperadores de calor.

Fenix Power tiene una capacidad instalada de 570 MW y requirió una inversión aproximada de 900 millones de dólares.

Adicionalmente, la operación de la CT, contempló la construcción de una planta que desaliniza y potabiliza el agua de mar, cuya inversión ascendió a más de 4 millones de dólares. Es así que, actualmente produce 2500 m³, de los cuales está en capacidad de entregar 2000 m³ a la autoridad distrital para su distribución en beneficio de la población local.

En diciembre del 2015, Fenix Power fue adquirida por un consorcio liderado por Colbun, en el cual también participan Blue Bolt A 2015 Limited (subsidiaria controlada por Abu Dhabi Investment Authority – ADIA) y el Fondo de Inversión en Infraestructura administrado por Sigma del Perú.

¿Cómo se genera la energía?
Fenix Power utiliza el sistema de generación de energía conocido como ciclo combinado. La planta utiliza gas natural en 2 turbinas de combustión para generar el 60% de energía. Con el calor excedente, se calienta el agua de mar captada por gravedad, y previamente desalinizada y desmineralizada para producir vapor, el cual, se utiliza en la turbina a vapor para generar el 40% de energía adicional. Los principales equipos de generación de energía de la planta son:
 2 turbinas de combustión a gas natural.
 1 turbina a vapor.
 2 calderos recuperadores de calor.
La Central utiliza agua de mar que es captada por gravedad a través de dos tuberías submarinas para su proceso de generación de energía.

El agua de mar se utiliza para alimentar el condensador que baja la temperatura del vapor para convertirlo en vapor condensado. Luego, el agua pasa a un segundo proceso llamado desalinización, el cual realiza a través de ósmosis inversa. El 80% de agua desalinizada es procesada en la central para producir 2,500m3 de agua potable diariamente, de los cuales, 500m3 son para uso interno de la central y 2,000m3 se entregan a la Municipalidad Distrital de Chilca, quienes se encargan de su distribución en beneficio de la población de la zona.

El 20% restante del agua desalinizada, es desmineralizada para la generación de vapor, el cual es utilizado por la turbina a vapor para generar energía.

Responsabilidad Social
Fenix Power integra la responsabilidad social en su estrategia de negocio, en los procesos de trabajo y operaciones, promoviendo el desarrollo sustentable en su área de influencia.

Sus acciones parten de diagnósticos sociales donde participaron más de 30 organizaciones de Chilca. Con los resultados se elaboraron Planes de Desarrollo Comunitario en torno a los siguientes aspectos: educación, salud, infraestructura, turismo y seguridad.

Responsabilidad Ambiental
Fenix Power cumple con las regulaciones peruanas aplicables al sector energía. Asimismo, asumió el compromiso de manera voluntaria de cumplir con los Estándares del Banco Mundial y la Corporación Financiera Internacional (IFC).

La tecnología de ciclo combinado que usa la central es eficiente en cuanto al uso de los recursos naturales. Además, el uso del gas natural y la tecnología usada en su combustión es amigable con el medio ambiente (en comparación con la utilización de carbón o derivados del petróleo), debido a su bajo nivel de emisiones de dióxido de carbono, dióxido de azufre, óxidos de nitrógeno y monóxido de carbono.

El uso del gas natural es promovido en países con reglamentaciones ambientales estrictas dado que es el combustible fósil más limpio que existe en el mercado.

Seguridad
Fenix Power tiene el compromiso de conducir sus negocios con el propósito de proteger la salud y seguridad de sus colaboradores, contratistas y visitantes. En ese sentido, cuenta con diferentes herramientas de gestión:
 Política de Seguridad Salud Ocupacional, Medio Ambiente y Social.
 Reglamento Interno de Seguridad y Salud en el Trabajo.
 Estudio anual de Evaluación de Riesgos.
 Planes de Contingencia para Emergencias.
 Programa Anual de Actividades de Seguridad- Sector Eléctrico.
 Procedimiento y Permisos para Trabajos Críticos.
 Identificación de Peligros y Evaluación de Riesgos (IPER) para cada proceso.
 Entrenamiento específico de acuerdo a la actividad.
 Auditorías internas y externas, en las que se registran las no-conformidades para luego implementar planes de acción y medidas correctivas.
 Comité de Seguridad, el cual evalúa, con una periodicidad mensual, los riesgos y las condiciones del trabajo.

Gestión Comercial
Fenix Power realiza un trabajo en estricto cumplimiento del marco normativo, que sumado a su potencial técnico y humano, permite garantizar un abastecimiento óptimo de energía en términos de calidad y atención a nuestro clientes.

Su gestión comercial busca optimizar el margen de contribución para el correcto cumplimiento de compromisos, ofreciendo tarifas competitivas y un servicio de post venta orientado al cliente.
 Luz del Sur
 Edelnor
 Electro Oriente
 Edecañete
 Electrodunas
 Electrocentro
 Hidrandina
 Electronoroeste
 Electronorte
 Coelvisac
ESTADO

Beneficios que se le atribuyen al proyecto

 Mayor estabilidad en el sistema eléctrico y hacer del Perú un lugar más atractivo para los inversionistas
 El ciclo combinado y el uso del agua de mar permiten reducir los costos de generación eléctrica a los usuarios
 La generación sobre la base de gas natural contribuye a un mejor ambiente y a una mejor calidad de vida
 Uso eficiente del agua
 No se afecta la napa freática, ya que no se construyen pozos de agua
 El complejo cuenta con una planta potabilizadora de agua que permitirá entregar unos 2.000 m³ de agua potable diaria para uso de la población de Chilca, lo que beneficiará a más de 8.000 pobladores.

Enlaces externos
 www.fenixpower.com.pe Sitio oficial peruano.

Centrales termoeléctricas de Perú
Ingeniería en Perú

Planta termoeléctrica de Chilca - Fenix Power


Olaylar

Doğumlar
 26 Şubat – Claude Adrien Helvétius, Fransız filozof (ö. 1771)
 22 Eylül – Jean-Étienne Guettard, Fransız doktor ve bilim insanı (ö. 1786)
 30 Eylül – Étienne Bonnot de Condillac, Fransız düşünür (ö. 1780)
 tarihi bilinmeyen – Robert-François Damiens, Fransa kralı XV.Louis'nin suikastçısı (ö. 1757)

Ölümler

 17 Şubat – Antoine Galland, Fransız arkeolog (d. 1646)
 1 Eylül – XIV. Louis, Fransa kralı. Ülkesini 72 yıl yöneten kral öldüğünde modern tarihte görülen en uzun süre yönetimde kalma rekorunu kırmıştır.

1715


ප්‍රධාන ලෝක ආගමක් වශයෙන්, බුද්ධාගම,  අප්‍රිකාවේ පරිචයනය කරනු ලබයි. අප්‍රිකාවේ බොහෝ බෞද්ධයන් ජීවත් වන්නේ දකුණු අප්‍රිකාවේය. සමහරක් අප්‍රිකානුවන් අතර ආගමික අනුවර්තනයන් සිදුවී තිබුණද, අප්‍රිකාවේ බොහෝ බෞද්ධයන්, වැඩි වශයෙන් චීන, වියට්නාම් හෝ ජපන් සම්භවයක් සහිත ආසියානුවන් වෙති. දකුණු අප්‍රිකාවේ ජනගහනයෙන් 0.01% බෞද්ධයෝ වෙති. නයිජීරියානු සම්භවයක් සහිත ප්‍රසිද්ධ නළුවෙකු වන අඩේවාලේ අකින්නුඔයේ-අග්බාජේ වැනි උසස් කීර්තිමත් පුද්ගලයන් බුද්ධාගම වැලඳගැනීමේ අවස්ථාද ඇත

අප්‍රිකානු සම්භවයක් සහිත ආශ්‍රමික සංඝයාවහන්සේ ඉතා කිහිප දෙනා අතර එත් අයෙකු වන්නේ,    උගන්ඩා බෞද්ධ මධ්‍යස්ථානයේ ප්‍රාරම්භක වන්නාවූ උගන්ඩා ජාතික  ගෞර්වහාර්භ (භන්තේ) බුද්ධරක්ඛිත ස්වාමින් වහන්සේ වෙති.

වැඩිදුර කියවීම්
 Clasquin, Michel / Krüger, Jacobus S. (eds.) (1999): Buddhism and Africa. Pretoria: University of South Africa

ආශ්‍රිත

අප්‍රිකාවේ ආගම
අප්‍රිකාව
අප්‍රිකාවේ බුද්ධාගම

අප්‍රිකාවේ බුද්ධාගම


Dragón Fútbol Club ist ein äquatorialguineischer Fußballverein aus Bata.

Geschichte
Der Verein trägt seine Heimspiele im Estadio La Libertad in Bata aus. Ihm gelang 1983 der größte Erfolg mit den Gewinn der nationalen Meisterschaft. 2009 gelang ihm der erste nationale Pokalsieg.

Erfolge
 Äquatorialguineascher Meister: 1983
 Äquatorialguineascher Pokalsieger: 2009

Statistik in den CAF-Wettbewerben

Einzelnachweise

Bata (Stadt)
Sport (Bata, Stadt)

Dragón FC


الصالحية حي سكني مهم في منطقة الكرخ القديمة وسط بغداد، غرب نهر دجلة. بغداد عاصمة جمهورية العراق، مساحتها كيلومتران وثلاثمئة متر مربع، وتقدير عدد سكانها سنة 2014 كان 8352، بها مجمع الصالحية الذي يضم مراكز بث قنوات تلفازية وإذاعية حكومية.

وتعتبر من أرقى مناطق بغداد وموقع جغرافي مميز لقربها من كراج العلاوي.

كما توجد فيها أحدث المباني في بغداد في هذه المنطقة حيث يوجد مجمع سكني لمجموعة مباني شاهقة بني سنة 1984 وصممته ونفذته شركتان يابانيتان، وكان يعتبر من أجمل المعالم في العراق.

ويرجع تسميتها نسبة إلى الشيخ صالح عبد القادر، وهو مالك الأراضي، والتي كانت عبارة عن بساتين زراعية (بساتين فاكهة، وخضار، ونخيل )، كما أنها تقع بالقرب من ضفاف نهر دجلة.

المحلات
الصالحية في بلدية مركز الكرخ، تُسمى المنطقة الصالحية وتُسمى أيضاً حي الإعلام، وفيه 3 محلّات:
 محلة 224: موقعها غرب شاطئ دجلة، بين جسر الأحرار شمالاً وجسر الجمهورية جنوباً.
 محلة 222:
 محلة 220:

المراجع

أحياء بغداد

الصالحية (بغداد)


La Piadosa Hermandad y Cofradía de Nazarenos del Santísimo Cristo del Perdón, María Santísima del Perpetuo Socorro y San José Obrero, conocida popularmente como la Hermandad del Perdón, es una hermandad y cofradía religiosa instaurada en la Ermita de Guía, en la ciudad de Jerez de la Frontera.
La cofradía que participa en la Semana Santa en Jerez de la Frontera, es una de las 6 hermandades que procesionan en la jornada del Domingo de Ramos, su cortejo cuenta con 200 nazarenos y 100 costaleros entre el paso de misterio y el paso de palio, en la actualidad cuenta con más de 400 hermanos.

Historia
Fue fundada en 1963 en la Parroquia de Santa Ana de Jerez de la Frontera por un grupo de obreros y vecinos del barrio de La Plata. Una de las ideas con la que se fundó fue el traer al obrero a la Iglesia. La primera salida se realizó en conjunto con la Hermandad de la Candelaria.
La Imagen del Crucificado fue encargada entre 1963-1965, la primera salida del Cristo fue en un Viacrucis presidido por la bendita imagen en 1967. Y la de la Virgen fue encontrada por Jose Luis Repetto en una alhacena de la Catedral de San Salvador en 1975.

A lo largo de su historia procesionó en 1973 el Sábado Santo a modo provisional, inmediatamente después, en el año 1974 comenzó a procesionar durante el Viernes Santo, efectuando su salida a las cuatro de la tarde. A partir del año 1992, cambia su hora de salida a las 3:30 de la mañana, por lo cual en términos cofrades realiza su salida durante la Madrugá, hasta que finalmente, en el año 2007 comienzan a salir en la tarde del Domingo de Ramos.

Imágenes

El Crucificado es obra de Francisco Pinto Berraquero, realizado en el año 1965, representa un Cristo joven que mira con dulzura a la persona que se postre ante el, el señor en sí se trata de una mezcla de estilos, entre los cuales se encuentran, por ejemplo: románico, gótico, cubismo, etc...

La Dolorosa obra en terracota del s.XVIII esculpida por Jacome Baccaro, escultor italiano afincado en Jerez, fue originariamente realizada para la Hermandad de la Amargura, y se trataba de un busto, no procesional. El paso de los años hizo que la bendita Imagen acabase en esta cofradía.

Iconógrafia
En el paso de Misterio se representa el momento en que Jesucristo perdona al buen ladrón Dimas. Entonces Jesús le dijo: De cierto te digo, que hoy estarás conmigo en el paraíso. "Lc 23,43"

El segundo paso, María Santísima del Perpetuo Socorro va bajo Palio, siendo obra de Diego Manuel Felices de Molina en el siglo XVIII.

Escudo

Dentro de una corona de espinas las tres cruces del Monte Calvario (con unos cortes diagonales en sus extremos, característicos de esta corporación), sobre la cruz central la mano de un sacerdote en el momento de la absolución de los pecados, símbolo del Perdón de Dios.

Túnica
Se compone de antifaz y túnica de cola azul marinos, con botonadura burdeos, cinturón de esparto, sandalias de color camel y escudo bordado en oro sobre el pecho.

Altar de insignias

 Cruz de guía, de estilo arbóreo, y realizada en plata cofradiera.
 Campana muñidora, para indicar a los nazarenos en que momento deben subir o bajar los cirios. En la misma está labrado el escudo de la cofradía.
 Dos banderas de hermandad, con una cruz y sus colores corporativos, el azul marino y el burdeos.
 Banderín de San José, es la representación del tercer titular de la cofradía en la tarde del Domingo de Ramos.
 El Libro de Reglas, con las directrices y normas de la Hermandad.
 Bandera Concepcionista
 Guion corporativo, con el escudo de la Hermandad bordado en hilo de oro, sobre terciopelo azul marino.
 Libro de difuntos.
 Juego de varas y palermos.

Pasos

Paso de misterio

El paso de misterio es de caoba del Brasil y fue realizado por Antonio Martín Fernández, adaptando el diseño original del hermano y diseñador Manuel Salado.

En las cuatro cartelas aparecen distintos momentos de la vida de Jesús, como son: LA Santísima Trinidad (en el frontal), la Sagrada Familia(en el costero derecho), el Bautismo de Jesús (en el costero izquierdo) y la Conversión de San Dimas (en la trasera); en las esquinas del mismo aparecen los cuatro Padres de la Iglesia Latina: San Agustín de Hipona, San Gregorio Magno, San Ambrosio de Milán y San Jerónimo de Estridón. En los laterales de los respiraderos aparecen los arcángeles San Gabriel, San Miguel, San Rafael y el Santo Ángel de la Guarda.

Sobre el paso, van acompañando al Señor cuatro candelabros de guardabrisas en caoba con apliques de plata, y dos candelabros más a los lados.

Paso de palio

El paso de palio está realizado según el boceto del orfebre Manuel de los Ríos Navarro y el borrador Fernando Calderón. Las bambalinas pretenden mezclar los estilos de cajón y sevillano, están bordadas en oro, y sobre terciopelo burdeos. En la trasera del paso van los ya populares "farolabros"  como llaman al híbrido candelabro de cola, surgido tras la mezcla de los estilos mencionados anteriormente, se trata de unos candelabros de cola, con tres brazos y coronados con grandes faroles.

Sede

La hermandad fue fundada en la parroquia de Santa Ana, durante un leve periodo, por obras en Santa Ana las Imágenes tuvieron que ser trasladadas a la Iglesia de la Victoria (Jerez de la Frontera), en 1998 se trasladaron a su actual sede, la Ermita de Guía tras 11 años, se produjo unas importantes inundaciones, las cuales fueron fatales para la hermandad, y tras la cual se vieron obligados a trasladarse a la Catedral y la Parroquia de San Dionisio, mientras que la Ermita era reparada y sus alrededores adecentados, tras este periodo de dos años pudieron volver a su sede canónica, la Ermita de Guía.

Paso por Carrera Oficial

Referencias

Cofradías de Semana Santa de Jerez de la Frontera
Jerez de la Frontera

Hermandad del Perdón (Jerez)


GameGenetics GmbH es un proveedor alemán de videojuegos. Fue fundado en 2009 en Berlín. La compañía opera la plataforma POPMOG como navegador de juegos. Además, GameGenetics ofrece a sus socios una fácil integración en sus juegos de ordenador para navegador web. Portales como sevenload utilizan esta solución en sus sitios en internet.

Premios
GameGenetics fue galardonada con el Red Herring 2010 como una de las compañías tecnológicas privadas más innovadoras en Europa. Además, la firma recibió el premio a la puesta en marcha de contenido ecológico más innovador (Asociación Alemana de la Industria de Internet). Asimismo, el jurado del Venture Lounge de Hamburgo eligió a la compañía en el primer lugar de la competencia.

Oferta de juegos

Enlaces externos

Enlaces web
 Sitio oficial de la empresa

Empresas de videojuegos de Alemania
Empresas fundadas en 2009

GameGenetics


Mladen S. Stojanović (Prijedor, 7. travnja 1896. – Jošavka, 2. travnja 1942.). Po zanimanju je bio liječnik. Kao član KPJ bio je aktivan i prije početka Drugog svjetskog rata. U NOB je stupio 1941., a poginuo je 1942. godine u selu Jošavka. Za narodnog heroja Jugoslavije proglašen je 7. kolovoza 1942. godine.

Životopis
Mladen Stojanović rođen je 7. travnja 1896. godine u pravoslavnoj srpskoj obitelji. Otac, Simo Stojanović bio je pravoslavni svećenik. Stojanović je kao đak završavao razred po razred gimnazije u Tuzli i sve više iskazivao ljubav prema svojoj rodnoj grudi i njezinom narodu u BiH. Austro-Ugarska je BiH zaposjela 1878. godine a aneksirala 1908. godine. Kao đak tuzlanske gimnazije pripadao je omladini povezanoj s Mladom Bosnom.

Nekoliko dana nakon atentata na prijestolonasljednika Franju Ferdinanda u Sarajevu, kao maturanta 3. srpnja 1914. godine austrijske vlasti zatvorile su Mladena Stojanovića u Tuzli. Suđenje je održano od 13. do 30. rujna 1915. godine u Bihaću. Mladen Stojanović je osuđen na 16 godina robije, a njegov brat Sreten na 10 godina. Mladen je amnestiran nakon 3 godine.

Studij i rad

Godine 1918. kada je završio Prvi svjetski rat, Stojanović je nastavio studij i završio medicinu u Beču. Godine 1930. vratio se u rodni Prijedor. Dolaskom u Prijedor sirotinju je besplatno liječio, a često bi siromašnom bolesniku dao novac za put do kuće. Liječio je Krajišnike bez nagrade govoreći: »Najveća mi je nagrada zahvalne oči bolesnika, koje se pridižu i u život vraćaju.«

Tako je svojom čestitošću i ljudskim odnosom prema narodu stekao simpatije. Zadobio je veliko poštovanje i autoritet u narodu Kozare i Potkozarja i ušao u pjesmu naroda Krajine još i prije narodnog ustanka.

Komunistička partija Jugoslavija (KPJ) i početak rata

U Prijedoru se Stojanović priključio radničkom pokretu. Krajem rujna 1940. godine dr. Mladen Stojanović primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije. Noseći iskustva iz mladosti, Mladen je dočekao Drugi svjetski rat kao prekaljen revolucionar. Kao vojni liječnik, Travanjski rat dočekao je u Dalmaciji. Nakon toga vratio se u Prijedor i nastavio s ilegalnim radom.

Dana 22. lipnja 1941. godine ustaše su dr. Mladena Stojanovića uhitile i zatvorile u Prijedoru s još 40 talaca, a 17. srpnja 1941. godine zapalivši slamu u zatvorskoj ćeliji i iskoristivši zabunu stražara, uspio je pobjeći iz prijedorskog zatvora u kozarska sela.

Samo osam dana kasnije, 25. srpnja 1941. godine u selu Gornji i Donji Orlovci, kod Prijedora, na partijskom savjetovanju dr. Mladenu Stojanoviću povjerena je dužnost rukovoditelja ustanka na Kozari. Dana 3. kolovoza 1941. godine govorio je na narodnom zboru kod crkve u selu Marinima. Obišao je i mjesta Karan u Gornjoj Dragotinji i Balj. Ljudi su mu beskrajno vjerovali, cijenili ga i poštovali, u mnoštvu odazivali su se njegovom pozivu i bez oklijevanja prihvaćali liniju Narodnooslobodilačkog pokreta. Od tada se pod Kozarom počinju odvijati događaji koji se ne mogu nikako odvojiti od njegovoga imena. Stojanović je poticatelj mnogobrojnih smjelih akcija pod Kozarom, koje su imale dalekosežni značaj.

Prve borbe

Na Partijskom savjetovanju u Knežici 15. kolovoza 1941. godine, izabran je za komandanta jedinstvenog ustaničkog stožera za područje Kozare. U to vrijeme Nijemci su pripremali prvu ofanzivu protiv ustanika kozaračkog kraja. Tada su se počeli nizati okršaji s ustašama i Nijemcima.

Dana 10. rujna 1941. godine pet dotadašnjih odreda preraslo je u tri jake i dobro naoružane jedinice na čelu s dr. Mladenom Stojanovićem, koji sudjeluje u pripremama svih pokreta i akcija.

»Kotarska oblast« iz Bosanske Gradiške 1. studenoga 1941. godine obavještava ustaško redarstvo u Zagrebu o napadu ustanika na Gornje Podgradce.

Dana 16. studenoga 1941. godine izvršen je napad na Turjak i zarobljavanje 33. satnije domobrana. Stojanović je tada izvijestio ovako: »Moral partizanskih četa je odličan. Priliv naroda u čete svakim danom sve jači. Suradnja između naroda i vojske sve tješnja i dublja. Partizanska vojska postaje svakim danom prava vojska svoga naroda«.

Bitka na Mrakovici

Poslije neuspjele ofenzive na Kozari, neprijatelj je ostavio jaku posadu na Mrakovici. Dr. Stojanović tada je napomenuo kako »na Kozari ne mogu biti dva gospodara, već samo partizani« i 5. prosinca 1941. godine poveo je svoje borce u napad na Mrakovicu. Mrakovica je zauzeta. Neprijatelj je imao više od 120 poginulih i 119 zarobljenih. Zarobljena je velika količina oružja i municije, mnogo ratnog materijala. Ovo je bila najznačajnija akcija Kozarskog odreda od njegovog formiranja. Pobjeda na Mrakovici silno je ojačala borbeni moral boraca i naroda. Odred je nastavio s akcijama.

Nastavak rata

Dana 28. prosinca 1941. godine došlo je do susreta partizana i muslimanskih seljaka u Orahovi. U mnogim selima tada se mogla čuti pjesma: »Ide Mladen, vodi partizane, razveo ih na sve četir' strane«.

Odred je u to vrijeme već imao oko 1.000 boraca. Glavni stožerni ustaški odjel, priznajući da je dr. Stojanović organizirao snagu od oko 5.000 pušaka, 100 mitraljeza i 4 bacača, dodaje u jednom aktu kako je on »istaknuti komunist i cijeli njegov pokret je na komunističkoj bazi, iako je privukao sebi i priličan broj seljaka.«

Odred je pod Stojanovićevim zapovjedništvom izvodio pobjedonosne oružane akcije na Turjaku, Metalci, Podgradcima, na pruzi Bosanska Kostajnica-Bosanski Novi-Prijedor. Slobodni teritorij Drugoga krajiškog odreda proširio se i prema Lijevča polju i južno od pruge Prijedor-Ivanjska.

Siječnja 1942. godine Stojanović odlazi s Kozare na novu dužnost i nove zadatke. Čim je prešao Sanu i stupio na pod grmečko tlo, »dočekala ga je šuma barjaka i nepregledna masa seljaka i omladine«, zapisao je Branko Ćopić. Susret već legendarnog komandira i pisca opredijelio je Ćopića, po savjetu dr. Stojanovića, za pisanje i stihova o ratnim danima i podvizima.

Dana 22. siječnja 1942. godine dr. Stojanović je u stožeru Prvoga krajiškog odreda poslije obilaska Podgrmeča, gdje mu je dato priznanje da je njegov Kozarski odred »najorganiziraniji i najsređeniji u Bosanskoj krajini: vojnički, politički i u svakom drugom pogledu.« Također na Grmeču dr. Stojanović je obilazio jedinice i narod.

Pogibija

Dana 10. veljače 1942. godine na vojno-političkoj konferenciji u Skender Vakufu (danas Kneževo), dr. Stojanović izabran je za načelnika Operativnog štaba za Bosansku krajinu. Kako bi suzbio djelovanje četnika u središnjoj Bosni, kao načelnik Operativnog štaba za Bosansku krajinu, kreće tamo s kozarskim proleterima.

Dana 8. ožujka 1942. godine dr. Stojanović s Kozarskom proleterskom četom krenuo je prema Lipovcu gdje se nalazila satnija predratnog učitelja Laze Tešanovića, ni partizanska ni četnička. Na proletere koji su po uskoj snježnoj stazi, prtini, išli pjevajući. Tešanović je iz zasjede naredio paljbu. Dvanaest Stojanovićevih boraca je ubijeno, a među ranjenima bio je i dr. Stojanović. Proleteri su na kraju odbili napad iz zasjede, pokopali mrtve i prenijeli ranjenike u Gornju Jošavku. Ovaj događaj je u cijeloj Bosanskoj krajini, a posebno na Kozari, izazvao ogorčeno reagiranje naroda. Dana 1. travnja 1942. godine ranjen u glavu, dr. Stojanović ležao je s ostalim ranjenicima u bolnici u Gornjoj Jošavci, a zatim je prenesen u obližnju kuću Danila Vukovića. Od ranjenog komandanta nije se odvajala dr. Danica Perović, koja ga je i operirala. Posebnog osiguranja nije bilo, jer se nije znalo da Rade Radić priprema četnički puč. Posljednji je ranjenog dr. Stojanovića posjetio Kosta Nađ. Toga dana, u 23 sata, u kuću je nahrupila skupina četnika. Oduzeli su dr. Stojanoviću pušku i pištolj, ali su se ujutro povukli.

Dana 2. travnja 1942. godine bio je koban za dr. Mladena Stojanovića. On i dr. Danica Perović ostali su cijeli dan sami u kući Danila Vukovića. Noć ranije četnici su zvjerski ubili partizanske ranjenike u obližnjoj bolnici. Rade Radić je zatražio od doktora Mladena neka napiše izjavu koja bi odgovarala četnicima, ali je on prkosno odbio. Uvečer je po ranjenika došla nova skupina četnika koje je predvodio Stanko Vrhovac iz Kokora. Iznijeli su dr. Stojanovića u i blizu potoka Mlinska rijeka neljudski, mučki ubili s dva metka iz puške.

Legenda o Mladenu

Stojanović je bio izuzetna osobnost. Bio je, a to je i danas legenda za Kozarčane, Prijedorčane i Krajišnike, simbol ljubavi i brige za čovjeka, heroj snage epa. Među herojima Bosanske krajine Mladen Stojanović zauzima posebno mjesto. On je postao legendarni junak ne samo u Krajini nego i u čitavoj bivšoj Jugoslaviji.

Drugi krajiški (kozarski) NOP odred, 19. travnja 1942. godine, dobio je naziv Drugi krajiški NOP odred "Dr Mladen Stojanović".

Odlukom Vrhovnog štaba NOP i DVJ, 7. kolovoza 1942. godine, proglašen je za narodnog heroja Jugoslavije, među prvim borcima NOV i POJ. U "Biletenu Vrhovnog štaba" br 17-19 o proglašenju Mladena Stojanovića za narodnog heroja Jugoslavije piše:

Dana 10. rujna 1972. godine, istog dana kad je Josip Broz Tito otkrio spomenik na Kozari, Drugi krajiški NOP odred "Dr Mladen Stojanović" odlikovan je Ordenom narodnog heroja.

Citati iz literature

 Smrt Mladena Stojanovića tužno i bolno je odjeknula među njegovim Kozarčanima i Kozarom. Kozara je zavijena u tugu. Nad mrtvim tijelom svog Mladena, Kozarčani i Kozara dali su zavjet da će se složno boriti protiv izdajnika naroda i okupatora do konačnog oslobođenja.
 Njegov junački lik ostao je da živi zajedno sa slavom herojske Kozare.

Povezano
 1969. godine, Stojanovićev suborac general Rade Bašić objavio je knjigu o njegovom životu, a zatim napisao je i scenarij za film "Doktor Mladen", snimljen 1975. godine u režiji Midhata Mutapdžića. Lik Mladena Stojanovića u ovom filmu tumačio je Ljuba Tadić i za ovu ulogu je dobio Zlatnu arenu na festivalu u Puli.

Literatura

 O obitelji Stojanović

 Narodnooslobodilačka vojska Jugoslavije

 Doktor Mladen

 Brisanje istine

 Prvi krajiški narodnooslobodilački partizanski odred

 Istorija Jugoslavije u XX veku

 Prijedorska gimnazija 1921–1981

 Сарајево 1914

 Sarajevo: A Biography

 Genocide and Resistance in Hitler's Bosnia: The Partisans and the Chetniks, 1941–1943

 Kozara u Narodnooslobodilačkoj borbi i socijalističkoj revoluciji (1941–1945) - Ustanak i borbe na Kozari do oktobra 1942
 Kozara u Narodnooslobodilačkoj borbi i socijalističkoj revoluciji - Ustanak na Kozari 1941. godine
 Kozara
 Ratne uspomene: Četrdesetdruga
 Tito, Mihailovic and the Allies,1941–1945
 Jedanaesta krajiška NOU divizija
 Terror in the Balkans: German Armies and Partisan Warfare
 Болани Дојчин
 Oslobodilački rat naroda Jugoslavije 1941–1945
 War and Revolution in Yugoslavia, 1941–1945: Occupation and Collaboration
 Proleterski bataljon Bosanske Krajine
 Yugoslavia

 Visions of Annihilation: The Ustasha Regime and the Cultural Politics of Fascism, 1941–1945

Izvori

Vanjske poveznice

 Teniski klub koji je osnovao Stojanović dr. Mladen
 Kulturno umetničko društvo iz Mladenova, pored Bačke Palanke, koje nosi ime Stojanović dr. Mladena

Bosanskohercegovački komunisti
Narodni heroji Jugoslavije
Životopisi, Prijedor

Mladen Stojanović


Platána, en , ou Káto Potamía (), jusqu'en 1966, est un village du dème de Kými-Alivéri, sur l'île d'Eubée, en Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population de Platána compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Localité dans le dème de Kými-Alivéri
Village en Grèce

Platána (Eubée)


Der Reichenbach ist ein etwa 9,5 Kilometer langer Bach am Albtrauf, der in der Stadt Hechingen im Zollernalbkreis in Baden-Württemberg von links der Starzel zuläuft, die über den Neckar in den Rhein entwässert.

Geographie

Verlauf
Der Reichenbach entsteht fast 3,5 km südsüdöstlich von Boll im Stettener Wald auf etwa  am oberen Hang des hier rund  hohen Albtraufs. Auf den ersten beiden Kilometern gräbt sich der Bach rund 180 Höhenmeter ein, was die hohe Erosionskraft des Baches und seiner ihm büschelartig zulaufenden ersten Nebenbäche anzeigt. Dieser stark erodierte, nördlich laufende obere Bereich des Tales wird Bärentäle genannt, umrahmt wird es von markanten Felsgruppen wie dem Kohlwinkelfelsen und dem bekannten Hangenden Stein.

Dann dreht der Bach beim Zulauf des ersten längeren Zuflusses, von Gehölz begleitet und in schon flacher Fluraue, auf Nordwestkurs, den er bis zur Mündung beibehält. Die zahlreichen meist steilen Zuflüsse ins Tal – links kommen sie nach den ersten Bächen vom Raichberg herab, dann von den Hängen des langgezogenen Zeller Horns sowie des Zollers, den die Burg Hohenzollern krönt, rechts vom Höhenrücken gegen das nahe, Killertal genannte Tal der oberen Starzel herunter, der sich vom Himberg am Albtrauf zum Hausterberg ausstreckt – erreichen Längen meist bis etwa 2 km, zwei linke sogar um 3 km. Das zunächst bis Boll tiefe und recht enge Tal heißt offiziell Friedrichstal, bei der einheimischen Bevölkerung wird es Schamental genannt, dort passiert der Bach das Gelände des ehemaligen Jagdschlosses Friedrichstal.

Der Bach passiert das Dorf Boll am unteren Hang des Zollers rund 300 Meter nordöstlich von dessen Siedlungsrand, unterquert nach insgesamt etwa 6½ km Fließstrecke den Bahndamm der Zollernalbbahn und erreicht gleich dahinter den Hechinger Ortsteil Stetten. Er fließt dort unmittelbar am Kloster Stetten vorbei. Dann unterquert der Bach die hier vierspurigen Bundesstraße 27, zieht durch die lückenlos an Stetten angrenzende Hechinger Unterstadt, den ältesten Teil der ehemaligen Residenzstadt, und mündet dort in spitzem Winkel von links und Südosten in die Starzel.

Der Bach liegt auf ganzer Länge in der Gemarkung der Stadt Hechingen, ebenso seine Zuflüsse.

Einzugsgebiet

Der Reichenbach entwässert 19,4 km² am Albtrauf bei Hechingen, von denen etwa zwei Drittel seiner Erosionsbucht angehören, in der Wald die Randberge bis herab wenigstens an den mittleren Hang bedeckt. Seine mit über 7 km größte Ausdehnung hat das Einzugsgebiet in nordnordwestlicher Richtung vom Gipfel des Gockelers über seiner Quelle bis zur Mündung in Hechingen, während es quer zum Bachlauf ziemlich konstant etwas weniger als 3,5 km breit ist. Naturräumlich liegt es im Vorland der westlichen Schwäbischen Alb, seine höchsten Bereiche im Südosten im Unterraum Das Killertal und seine Albvorberge, der überwiegende übrige Teil im Unterraum  Starzel-Albvorland.

Der Bach ist meist der westsüdwestlichen Wasserscheide mehr als doppelt so ferne wie der gegenüberliegenden rechten, die von der Mündung in Hechingen aufwärts den Hausterberg () erklimmt und dann über den anfangs schmalen, vom Junginger Wald bedeckten Bergrücken vor dem oberen Tal der aufnehmenden Starzel bis zum Himberg läuft (bis etwa ). Dann zieht sie auf der Trauflinie der Alb südwestlich hinüber zum Gockeler () und läuft ab hier nordwestlich, zunächst über den Raichberg (), dessen Gipfel der höchste Punkt des Einzugsgebietes ist. Im Bereich dieses Bergs ist sie ein Stück weit Europäische Hauptwasserscheide, weil jenseits die Schmiecha zur Donau entwässert. Nach dem die Albhochfläche etwa um 50 Meter überragenden Raichberg-Höcker läuft sie in Spornrichtung über das wieder nur auf Hochflächenniveau liegende Zeller Horn, dann dessen Spornspitze hinab, wieder etwas aufwärts zum niedrigeren Kegel des Zollers () und wieder hinab etwa auf der Trasse der die Burg Hohenzollern auf dessen Spitze erschließenden K 7110 bis zur Bismarckhöhe (). Hier wendet sich die Wasserscheide in flacherem Gelände nach Nordnordosten und läuft so zurück zur Reichenbachmündung. Schon ab dem Zeller Horn und bis hin zur Mündung konkurriert hier im Westen der nächste längere Starzel-Zufluss Zimmerbach.

Der überwiegende Teil des Einzugsgebietes liegt auf dem Gebiet der Stadt Hechingen. Jeweils kleinere Streifen an seinem Rand liegen im Osten auf der Gemarkung von Jungingen, im Süden auf der Onstmettinger Stadtteilgemarkung von Albstadt, im Westen auf der von Bisingen.

Zuflüsse
Hierarchische Liste der Zuflüsse, jeweils von der Quelle zur Mündung. Gewässerlänge, Einzugsgebiet und Höhe nach den entsprechenden Layern auf der Onlinekarte der LUBW. Andere Quellen für die Angaben sind vermerkt.

Quelle des Reichenbachs auf etwa  rund 3,5 km südsüdöstlich von Boll unter dem Kohlwinkelfelsen im beginnenden Bärentäle.

 (Zufluss aus dem Eschenbühl), von links und Südwesten auf etwa  etwa einen halben Kilometer nach dem Hangwaldaustritt des Reichenbachs, 1,1 km und ca. 0,6 km². Entsteht auf etwa  am Nordostabfall des Raichbergs Der auf dem letzten halben Kilometer Weiherbach genannte Bach wendet sich, nunmehr als Reichenbach, auf Nordwestlauf.
 Lindenbrunnen, von links und Südosten auf etwa  wenig östlich des Jagdschlosses Friedrichstal, 1,1 km und ca. 0,5 km². Entsteht auf etwa  im Forst.
 Bruckwiesengraben, von links und Südsüdwesten auf etwa  östlich von Ziegelhütte, 1,3 km und ca. 0,4 km². Entsteht auf etwa  im Eichbühl.
 Niederwiesengraben, von links und Südsüdwesten auf etwa  nordöstlich von Ziegelhütte, 1,1 km und ca. 0,6 km². Entsteht auf etwa  in den Talwiesen.
 Hüttenwiesengraben, von links und Südsüdwesten auf etwa  östlich von Boll fast schon gegenüber dem nächsten, 1,9 km und 0,9 km². Entsteht auf etwa  östlich der Kapelle Maria Zell.
 (Kürzerer Quellast), von links und Südwesten auf knapp  südwestlich über der Ziegelhütte, 0,8 km und ca. XX km². Entsteht auf etwa  nordöstlich der Kapelle Maria Zell.
 (Zufluss vom Hausterberg), von rechts und Osten auf unter  kurz nach dem vorigen, 1,5 km und 1,0 km². Entsteht auf etwa  am Westhang des Hausterbergs.
 (Zufluss durch den Burgstall), von rechts und insgesamt Osten auf über  unmittelbar vor dem nächsten, 0,9 km und 1,0 km². Entsteht auf etwa  in einer Waldlichtung nordwestlich des Spielbergs.

 Zellerbach, von links und insgesamt Süden im Bereich des  Hochwasserrückhaltebecken Reichenbach auf knapp unter  nach Passieren der Boller Kläranlage, 3,3 km und 1,9 km². Entsteht auf bis zu  am Bröller unterhalb des Zeller Horns, meist aber etwas weiter abwärts nahe der Kapelle Maria Zell.
 Köppeleswiesenbach, Oberlaufname Roßberggraben, von links und Südsüdwesten auf etwa  an der Feldwegbrücke am Ende der Mühlstraße von Stetten, 1,7 km und ca. 0,8 km². Entsteht auf etwa  am Wasserbehälter an der Waldgrenze am Nordosthang unterhalb der Burg Hohenzollern.
 Brühlbach, von rechts und insgesamt Ostsüdosten auf etwas über  an der Bachstraße in Stetten, 1,5 km und ca. 0,8 km². Entsteht auf etwa  im Lindenwasen.
 Ziegelbach, von links und Südosten auf etwa  in Stetten kurz vor der den Reichenbach querenden B 27, 3,0 km und ca. 3,7 km². Entsteht auf etwa  am westlichen Rand des Walds um den Zoller zum Langen Rain.
 Gärtlebach, von rechts und Süden auf etwa  aus dem Schopfloch und gegenüber dem Langen Rain, 0,9 km und ca. 0,3 km². Entsteht auf etwa  am Nordwesthang des Zollers wenig unterhalb des Steinbruchs. Etwas länger als der Hauptast.
 (Zulauf vom oberen Zoller), von rechts und Süden auf etwa  gegenüber der Domäne Ziegelbach, ca. 1,5 und ca. 0,3 km². Entsteht auf etwa  beim Wasserturm am Zoller. Nimmt nach dem Waldaustritt aus dem Schopfloch einen rechten Abzweig des vorigen auf.
 Brühlbach, von links und Südwesten auf etwa  an der Domäne Ziegelbach, 1,4 km und ca. 0,5 km². Entsteht auf etwa  an der Domäne Brielhof an der Auffahrt zur B 27.
 Kreuzwiesbach, von rechts und Süden auf etwa  nur gut hundert Meter vor der Mündung, 2,2 km und ca. 1,0 km². Entsteht auf etwa  am unteren Hangwaldrand des Zollers zu den Allmendäckern.

Mündung des Reichenbachs von links und zuletzt Südosten auf etwa  in Hechingen an der Brücke der Straße Staig über den Fluss in die mittlere Starzel. Der Reichenbach ist 9,5 km lang und hat ein 19,4 km² großes Einzugsgebiet.

Geologie
Im Einzugsgebiet stehen Schichten des Jura vom Weiß- bis hinunter zum Schwarzjura an, von der Unteren Massenkalk-Formation des Weißen Juras auf Gockeler und Raichberg bis zur Obtususton-Formation des Schwarzen Juras mündungsnah in Hechingen. An der linken Talflanke läuft eine Störungslinie des Hohenzollerngrabens, die im Bereich des Gockelers den Unterer Massenkalk im tektonische Graben gegen die in der Ablagerungsfolge tiefere Wohlgeschichtete Kalk-Formation nordöstlich davon versetzt hat. Der Reichenbach entsteht im Hangschutt seines Obertals, der erst kurz vor dem Laufwechsel nach Nordwesten aussetzt. Im Tal liegt danach beidseits der Hochwassersedimente des Laufes und weit den Hang hinauf Opalinuston, an der linken Seite im Bereich des Unterhangs auch Pleistozänes Schwemmsediment. Der Schwarzjura setzt etwa in Stetten ein.

Geotope im Einzugsgebiet:
 Hangender Stein etwas östlich des Raichberg-Gipfels. Dort hat sich am oberen Talrand eine Scholle durch Rissbildung vom Gestein der Hochebene getrennt und wandert nun sehr langsam talwärts.
 Backofenfelsen etwas nördlich des Raichberg-Gipfels am oberen Talrand. Im Fels gibt es einige Kleinhöhlen.
 Zeller Horn. Oberer Sporn von der Albhochfläche zum Zollerberg hin mit Ausblick auf die Landschaftsformen und insbesondere in die Täler beidseits.
 Zollerberg. Noch umfassenderer Ausblick.
 Prallhang des Reichenbach im unteren Stetten. Guter Aufschluss der Posidonienschiefer-Formation.

Hochwasserrückhaltebecken

Kurz nach dem Zulauf des Zellerbachs durchläuft der Reichenbach das 2019 fertiggestellte Hochwasserrückhaltebecken Reichenbach. Sein 12,45 m hoher Erddamm kann bis zu 235.000 m³ Wasser zurückhalten, das gesteuert abgelassen werden kann. Betreiber ist die Stadt Hechingen.

Natur und Schutzgebiete
Nach biozönotischem Fließgewässertyp ist der Reichenbach auf ganzer Länge als grobmaterialreicher, karbonatischer Mittelgebirgsbach klassifiziert.

Die Zellerhornwiese auf dem Sporn des ansonsten reihum  bewaldeten Zeller Horns ist eine mit Bäumen durchsetzte Magerwiese, die als Naturschutzgebiet ausgewiesen ist und halb diesseits der südwestlichen Wasserscheide liegt. Sie ist das einzige Naturschutzgebiet im Einzugsgebiet.

Um den oberen Bachabschnitt im Bärentäle und östlich des folgenden Weiherbach-Abschnitts liegt das Waldschutzgebiet Schamental. Es gehört mit seinem südlichen Teil zum Wasserschutzgebiet Stettener Wald, das sich noch weiter aufwärts bis zur Wasserscheide am oberen Hangknick des Albtraufs und darüber hinaus erstreckt. Um das Zeller Horn liegt das Wasserschutzgebiet WSG Maria Zell.

Deutlich über die Hälfte des Einzugsgebietes vom oberen Albtrauf bis an die Besiedlungsgrenze von Stetten und Hechingen, ausgenommen nur Boll und seinen Siedlungsrand, liegt im Landschaftsschutzgebiet Oberes Starzeltal und Zollerberg.

Einzelnachweise

LUBW
Amtliche Online-Gewässerkarte mit passendem Ausschnitt und den hier benutzten Layern: Lauf und Einzugsgebiet des Reichenbachs
Allgemeiner Einstieg ohne Voreinstellungen und Layer:
Höhe:

Länge:

EZG:

Sonstige:

Andere Belege und Anmerkungen

Literatur
 Topographische Karte 1:25.000 Baden-Württemberg, als Einzelblatt Nr. 7619 Hechingen, Nr. 7620 Jungingen und Nr. 7720 Albstadt

Weblinks

 Karte von Lauf und Einzugsgebiet des Reichenbachs auf:
 Meßtischblätter in der Deutschen Fotothek:
 7619 Hechingen/Bodelshausen von 1910
 7620 Talheim/Jungingen von 1910
 7720 Ebingen/Burladingen von 1910

Fließgewässer im Zollernalbkreis
Gewässer in Hechingen
Fluss der Schwäbischen Alb
1Reichenbach

Reichenbach (Starzel)


Coventry Climax je bio britanski prozvođač vatrogasnih pumpi, viličara i trkaćih i drugih motora.

Tvrtka je osnovana 1903. kao Lee Stroyer, ali je dvije godine kasnije, nakon odlaska Stroyera, preseljna u Paynes Lane u Coventry, te je primenovana u Coventry-Simplex. Henry Palham Lee je kupio tvrtku 1919., te je preimenovao u Coventry Climax Engines. Njegov sin Leonard Pelham Lee, kasnije se pridružio kompaniji. Tijekom 1920-ih, tvrtka je preselila sjedište u Friars Road, a 1930-ih počinje s proizvodnjom motora za autobuse.

Zatvaranjem tvrtke Swift Motor Co. 1931., ostala je velika zaliha motora koji su pretvoreni u pogon električnih generatora, dajući Climaxu ulazak na novo tržište. To je dovelo do razvoja vatrogasnih pumpi i "Godiva" koji je tijekom Drugoga svjetskog rata imao široku primjenu. Kako su druge automobilske tvrtke preuzele vlastitu proizvodnju motora, tvrtka je tražila druga tržišta koja su je vodila na razvoj vatrogasnih pumpi za prikolice, koja je postala standardna oprema za civilnu obranu i oružane snage.

U kasnim 1940-im tvrtka se odmaknula od automobilskih motora na druga tržišta, uključujući dizelske motore za brodove, protupožarne pumpe i viličare. Godine 1946. najavljen je ET 199, za koji je tvrtka tvrdila da je bio prvi britanski proizvodni viličar.

Godine 1954. tvrtka započinje proizvodnju motora za trkaće automobile, a dvije godine nakon sudjeljuju u Formuli 2 kao dobavljači motora. U Formuli 1 prvi put su nastupili 1957. Te sezone motorima su opskrbljivali britansku momčad Cooper Car Company, kao i druge momčadi koje su koristile Cooperovu šasiju.

Izvori

Coventry Climax Graces Guide

Britanske proizvodne tvrtke

Coventry Climax


أو دو سين  هو إقليم فرنسي يقع في منطقة إيل دي فرانس القريبة من باريس، رقمه التسلسلي 92. وهو يغطي الضواحي الغربية للعاصمة باريس.

أعلام
 موريس شيفالييه
 جاك ديري
 هنري برجسون

معرض صور

مراجع

تأسيسات سنة 1968 في فرنسا
دول وأقاليم أسست في 1968

أعالي السين


Suplemento Sí!, conocido también como Suplemento Joven, fue una publicación cultural que acompañaba en los días viernes al diario argentino Clarín. Este apartado, cuya aparición data del año 1985 hasta el 2016, se dedicaba a divulgar contenidos y noticias del circuito juvenil (un espectro etario de entre 15 a 45 años), con un estilo bastante entretenido. Su temática recurrente era la música (enfocándose en el Rock, el Pop y el género Alternativo, además de otros estilos como el Reggae, el Heavy Metal y la Electrónica). Este espacio además publicaba notas referidas al cine y al teatro. Los medios de comunicación como la radio, la TV y la Web tampoco escapaban de su radar. Los festivales de Arte y Fotografía también son anunciados con regularidad desde sus páginas.

Secciones
Este anexo de Clarín solía destacarse por sus secciones originales. Por ejemplo el Sí! habilitaba para cada edición un rincón de expresión en primera persona (El Crítico, donde tres lectores de la publicación brindan su opinión sobre algún evento o show). No faltan la agenda semanal (su sección más clásica llamada Exit), las noticias sobre lo acontecido en la semana (Lo que pasó, pasó y Glob) y particulares sugerencias fijadas en la Cultura pop (respondiendo al formato de ranking personal desarrollaba Cinco Cosas).

El Suplemento Sí! se caracterizaba por su sello descontracturado, cómplice y humorístico. Su expresión textual obedecía al lenguaje coloquial propio de la gente joven. Sus tapas, gráficas y fotografías sobresalían por su identidad rebelde y despreocupada. En varias ocasiones presentó informes de gran contenido social. Solo basta con recordar la gran cobertura que dio sobre la Tragedia de Cromañón en 2005, entre otros hechos impactantes. También celebraba aniversarios fundamentales para la música, cómo el nacimiento del Punk o del Hip Hop. Como carta de presentación pública reportajes hechos a adolescentes prodigios del deporte, la tecnología, la moda y el espectáculo. Tampoco faltan las entrevistas dadas a figuras internacionales y locales del mundillo roquero.

Tras 31 años de publicación ininterrumpida, el diario Clarín decide terminar con su producción el 14 de octubre de 2016 alegando cambios culturales, tecnológicos y en las formas de consumo del sector joven. Es reemplazado por Spot, sección que reúne en un solo lugar la moda, la cultura y el espectáculo difiriendo bastante con el estilo original del suplemento.

Logos
 1985-1997
 1997-2000
 2000-2002
 2002-2008
 2008-2016

Enlaces externos
 Sitio del Suplemento Sí!

Revistas_de_rock_de_Argentina
Subsidiarias de Grupo Clarín
Revistas desaparecidas de Argentina
Revistas de Argentina

Suplemento Sí!


Hanan al-Shaykh (; * 12. November 1945 in Beirut) ist eine libanesische Autorin arabischer Frauenliteratur.

Leben
Hanan al-Shaykh entstammt einer strengen schiitischen Familie. Sowohl ihr Vater als auch ihr Bruder wachten streng über ihr soziales Leben in der Kindheit und der Jugend. Sie besuchte die Almillah Grundschule für muslimische Mädchen und erhielt dort eine traditionelle islamische Mädchenbildung. Anschließend besuchte sie die Ahliyyah Schule. Am American Girls College in Kairo (Ägypten) schloss sie ihre monoedukative Schullaufbahn 1966 ab und kehrte in den Libanon zurück. Dort arbeitete sie bis 1975 für die Zeitung Al-Nahar. 1975 verließ sie Beirut bei Ausbruch des Libanesischen Bürgerkriegs und zog nach Saudi-Arabien, um dort zu arbeiten und zu schreiben. Seit 1982 lebt sie mit ihrer Familie in London.

Werk
Hanan al-Shaykhs Literatur folgt den Spuren zeitgenössischer arabischer Autorinnen wie Nawal El Saadawi dergestalt, dass sie die Rolle der Frau in den traditionellen sozialen Strukturen des Mittleren Ostens hinterfragt. Ihre Arbeit ist stark beeinflusst von der patriarchalen Kontrolle durch Vater, Bruder und Nachbarschaft, die ihre Kindheit und Jugend prägte. So kann ihr Werk als Kommentierung des Status von Frauen in der arabisch-muslimischen Welt gelesen werden. Sie hinterfragt unter anderem die bestehenden Vorstellungen über Sexualität, Gehorsam, Bescheidenheit und familiäre Beziehungen.

Häufig beschreibt sie explizit sexuelle Szenen in ihren Werken und verstößt damit gegen Moralvorstellungen konservativer arabischer Gesellschaften, sodass ihre Bücher teilweise indiziert oder verboten sind. Hier kann beispielsweise der Roman Sahras Geschichte genannt werden, der Schwangerschaftsabbruch, Ehescheidung, uneheliche Geburt, Zurechnungsfähigkeit und sexuelle Freizügigkeit thematisiert. Der Roman Im Bann der High-Tech-Harems beschreibt die lesbische, pornografische Beziehung zweier Frauen.

Neben diesen sozialkritischen Themen schreibt sie auch über den Libanesischen Bürgerkrieg.

Schriften (Hauptwerke)
 Intihar Rajul Mayyit (), 1970 (deutsch: Suizid eines toten Mannes)
 Faras al-Shaitan (), 1971, arabisch
 The Devil's Horse, 1975, arabisch
 Ḥikāyat Zahra (), 1980, arabisch
 The Story of Zahra, 1994, ins Englische übersetzt, Penguin Random House, New York City, ISBN 9780385472067
 Sahras Geschichte: Roman aus dem Libanon, 1998, ins Deutsche übersetzt von Veronika Theis, Nachwort Hartmut Fähndrich, Lenos, Basel, ISBN 3-85787-189-X
 The Persian Carpet in Arabic Short Stories, 1983
 Misk al-Ghazal (), 1988, arabisch
 Women of Sand and Myrrh, 1992, ins Englische übersetzt von Catherine Cobham, Penguin Random House, New York City, ISBN 9780385423588
 Im Bann der High-Tech-Harems, 1991, ins Deutsche übersetzt von Irene Rumler, Rowohlt, Reinbek bei Hamburg, ISBN 3-499-12958-2
 Barid Bairut (), 1992, arabisch
 Beirut Blues, 1995, ins Englische übersetzt, Penguin Random House, New York City, ISBN 9780385473828
 'An al-Sutuh (), 1994, arabisch
 I Sweep the Sun Off Rooftops, 2002, ins Englische übersetzt, Penguin Random House, New York City, ISBN 9780385491273
 Only in London, 2001, ins Englische übersetzt, Penguin Random House, New York City, ISBN 9780385721219
 The Locust and the Bird: My Mother's Story, 2009, ins Englische übersetzt, Penguin Random House, New York City, ISBN 9780307472311
 Aimra'atan Ealaa Shitaa' Albahr (), arabisch
 Two Women By The Sea, 2003, ins Englische übersetzt
 Zwei Frauen am Meer, 2002, ins Deutsche übersetzt von Hartmut Fähndrich, Marebuch, Hamburg, ISBN 3-936384-02-9
 Sahibat al-Dar Shehrazad, 2011, arabisch
 One Thousand and One Nights: A Retelling, 2013, englisch, Penguin Random House, New York City, ISBN 9780307948991
 'Azara Londonistan (), 2017, arabisch
 The Occasional Virgin, 2018, englisch mit Catherine Cobham, Penguin Random House, New York City, ISBN 9780525563044

Weblinks
 Hanan al-Shaykh. The Lebanese Women's Awakening

Einzelnachweise

Autor
Frauenrechtler (Libanon)
Libanese
Geboren 1945
Frau

Hanan al-Shaykh


Protonisering er inden for kemi betegnelsen for en overførsel af en hydron (proton eller hydrogenion, H+) til et atom, et molekyle eller en ion. Ved overførsel af en hydron til et stof omdannes stoffet til sin korresponderende syre. Her er angivet nogle eksempler:

 Protonisering af vand ved hjælp af svovlsyre:

 Protonisering af isobuten under dannelse af en carbokation:

 Protonisering af ammoniak ved hjælp af hydrogenklorid under dannelse af ammoniumklorid:

Protonisering er en fundamental kemisk reaktion og et trin i mange støkiometriske og katalytiske processer. Nogle ioner og molekyler kan undergå mere end én protonisering og kaldes da polybasiske, hvilket er tilfældet for mange biologiske makromolekyler. Protonisering og deprotonisering finder sted i de fleste syre-basereaktioner; de to begreber er centrale for de fleste teorier om syre-base-reaktioner. En Brønsted-syre er defineret som et kemisk stof, der kan protonisere andre stoffer (afgive H+). Ved protonisering af et stof øges stoffets masse og ladning med 1. Protonisering og deprotonisering af et molekyle eller en ion medfører en ændring af mange af molekylets eller ionens egenskaber: polaritet, reduktionspotential, optiske egenskaber mv. Protonisering er tillige et essentielt trin i visse analytiske metoder som f.eks. elektrospray-massespektrometri (ESI-MS).

Protoniserings- og deprotoniseringshastighed
Protoniseringer sker typisk hurtigt, bl.a. fordi hydroner har høj mobilitet i mange opløsningsmidler. Hastigheden af en protonisering afhænger af hydrondonorens syrestyrke; en base protoniseres langsommere af en svag syre end af en stærk syre. Hastigheden af en protonisering eller deprotonisering kan især være langsom, når reaktionen medfører store strukturelle ændringer i et molekyle.

Reversibilitet og katalyse
En protonisering er for det meste reversibel. I nogle tilfælde kan protonisering dog resultere i f.eks. irreversibel isomerisering. cis-Alkener kan omdannes til trans-alkener i tilstedeværelse af en katalytisk mængde af et protoniseringsreagens. Mange enzymer, f.eks. serinhydrolaserne, virker ved hjælp af mekanismer, der indebærer reversibel protonisering af substratet.

Referencer

Se også
 Syrestyrkekonstant
 Deprotonisering
 Vands autoprotolyse

Syre-base-kemi

Protonisering