În religia antică greacă, Ananke, scrisă și sub formele Anangke, Anance sau Anagke (în , de la substantivul comun ἀνάγκη, "forță, constrângere, fatalitate"), este o personificare a inevitabilității, constrângerii și fatalității. Ea este reprezentată adesea ca ținând un fus. Una dintre zeitățile primordiale, Ananke marchează începutul cosmosului, împreună cu tatăl și soțul ei, Chronos (Chronos protogenos — nu titanul Cronos). Ea a fost văzută ca cel mai puternic dictator al sorții și circumstanței ceea ce însemna că muritorii, la fel ca și zeii, o respectau și îi aduceau omagii. Considerată ca fiind mama ursitoarelor potrivit unei versiuni mitologice, ea este singura care are controlul propriilor decizii (cu excepția, potrivit unor surse, a lui Zeus).

Potrivit călătorului antic grec Pausanias, a existat un templu în Corintul antic în care zeițele Ananke și Bia (simbolizând violența sau precipitarea violentă) erau venerate împreună la același altar. Ananke care reprezintă Soarta sau Fatalitatea sau Forța este frecvent identificată sau asociată cu Afrodita, mai ales cu Afrodita Urania, care reprezintă Iubirea cerească, deoarece cele două sunt considerate două părți ale aceleiași puteri care dictează viața oamenilor. Corespondenta ei în mitologia romană este Necessitas ("necesitatea").

Etimologie
"Ananke" este derivat din substantivul comun din greaca veche ἀνάγκη (ionic: ἀναγκαίη anankaiē), care înseamnă "forță, constrângere sau fatalitate". Substantivul comun are o etimologie incertă. Homer se referă la ea ca fiind o necesitate, captată adesea în traducerea modernă (ἀναγκαίη πολεμίζειν, "este necesar să lupți"), sau o forță (ἐξ ἀνάγκης, "prin forță"). În literatura antică grecească cuvântul este folosit, de asemenea, cu sensul de "soartă" sau "destin" (ἀνάγκη δαιμόνων, "soartă stabilită de demoni sau de zei") și, prin extensie, de "constrângere sau persecuție realizată de către un superior". Ea apare adesea în poezii, cum este cazul unui poem al lui Simonides: "Nici chiar zeii nu luptă împotriva lui ananke".

Termenul poate fi tradus (prin reducție) într-un sens filosofic mai modern ca "fatalitate", "necesitate logică" sau "lege a naturii".

Ananke în mitologie
Ananke s-a născut din unirea Geei (Pământul) și a lui Hydros (Apă) cu Chronos (Timpul).
În mitologia orfică, ea este o ființă auto-formată care a apărut la începutul creației ca o formă necorporală și serpentină, ce a întins brațele pentru a cuprinde cosmosul. Ananke și Chronos sunt parteneri care se unesc împreună ca un șarpe ce înconjoară universul. Ei au spart împreună oul primordial al creației din care au apărut pământul, cerul și marea ce au format un univers ordonat.
Ananke era mama (sau o altă identitate) a Adrasteei, cea care distribuie recompense și pedepse.

Ananke în gândirea filosofică

Cuvântul "Ananke" apare în romanul Notre-Dame de Paris de Victor Hugo, scris pe un zid al catedralei Notre-Dame de mâna lui Dom Claude Frollo. În Toute la Lyre, Hugo o menționează, de asemenea, pe Ananke ca un simbol al iubirii. Aici se află ceea ce Hugo a trebuit să scrie despre ea în 1866.

Sigmund Freud în Civilizația și neajunsurile ei (W. W. Norton, New York, 1961, p. 104) a afirmat: "Nu putem fi decât mulțumiți, prin urmare, dacă putem afirma că evoluția civilizației este o modificare a experiențelor vitale sub influența unei sarcini care este stabilită de Eros și provocată de Ananke — de exigențele realității; și că această sarcină este cea de a uni persoane separate într-o comunitate bazată pe relații libidinale."

În "Teroarea antică", un eseu pe care Robert Bird îl considera (deși "aparent un comentariu cu privire la pictura Terror Antiquus a lui Léon Bakst") "o imagine foarte sintetică a evoluției religiei grecești către o credință originală într-o singură zeiță supremă", Viaceslav Ivanov sugerează că anticii vedeau tot ce este uman și tot ce era venerat ca divin ca fiind relativ și trecător: "Numai Soarta (Eimarmene) sau fatalitatea universală (Ananke), inevitabila "Adrasteia", figura fără chip și sunetul gol al Destinului necunoscut, era absolută". În fața zeiței, care posedă atât forța indestructibilă dătătoare de viață și iubire, cât și dreptul absolut asupra sorții distrugătoare, la fel ca și Mnemosyne-Memoria și Geea-Pământul Mamă, îndrăzneala bărbătească este lipsită de putere și efemeră, astfel că ordinea bazată pe elementul masculin stabilită de către Zeus și ceilalți zei olimpieni este artificială.

În romanul VALIS al lui Philip K. Dick, Ananke este menționat ca "fatalitate oarbă sau noroc chior, potrivit unor experți... noroc chior: haos, cu alte cuvinte".

Există trimitere la Ananke la începutul romanului The Infinites al lui John Banville. În explicarea modului în care zeii i-au modelat pe oameni astfel încât aceștia să poată procrea, naratorul (Hermes) spune că zeii au oferit oamenilor pofta trupească, "Eros și Ananke lucrând în deplin acord". Norbert Wiener, în cartea sa Cybernetics: Or Control and Communication in the Animal and the Machine, o prezintă pe Ananke ca personificare a determinismului științific, în contrast cu Tyche care este personificarea nedeterminării din mecanica cuantică, în afirmația des citată: "Șansa teoreticianului mecanicii cuantice nu este libertatea etică a augustinienilor, iar Tyche este o amantă la fel de neobosită ca și Ananke."

Ananke în cultura populară
În seria Ravirn a lui Kelly McCullough, Ananke este o figură proeminentă ce apare în toate cărțile ca personificare a Fatalității.

În seria de cărți de benzi desenate The Wicked + The Divine realizată de Kieron Gillen și Jamie McKelvie, Ananke este paznicul nemuritor al zeilor reîncarnați.

În romanul Omul viclean al lui Robertson Davies, Ananke devine un element pe care dr. Jonathan Hullah îl recunoaște ca având ultimul cuvânt asupra tuturor destinelor, inclusiv asupra a celui propriu.

Ea este, de asemenea, titlul unei povestiri science fiction a lui Stanisław Lem, ce face parte din seria Poveștile pilotului Pirx. Ananke, folosit cu sensul de forță și obsesie (tulburare de personalitate anancastică), este cheia pentru descâlcirea unui accident spațial dezastruos.

Referințe

Legături externe
 Theoi Project - Ananke
 Multi-lingual Dictionary

Zeițe grecești
Zeițe ale timpului și destinului

Ananke (mitologie)


Valentin Paret-Peintre (Annemasse, França, 14 de janeiro de 2002) é um ciclista profissional francês que compete com a equipa AG2R Citroën Team.

Trajetória
Depois de competir em sua equipa de formação, deu o salto ao profissionalismo em 2022 com um AG2R Citroën Team no que já competia seu irmão Aurélien. A este lhe ia tentar ajudar a fazer um bom posto na classificação geral do Giro d'Italia de 2023, a primeira corrida por etapas de três semanas na que competiu.

Palmarés
 2020
 1 etapa da Ronde d'Isard

Resultados em Grandes Voltas

—: não participaAb.: abandono

Equipas
 AG2R Citroën Team (2022-)

Referências

Ligações externas

Ciclistas da França
Naturais de Annemasse

Valentin Paret-Peintre


آرجوس أو آرجوس بانوبتس  وفق الأساطير الإغريقية هو عملاق ذو عيون كثيرة تنتشر في رأسه وسائر جسده، قيل إنها 100 عين.

ووفق الأسطورة فقد كلّفت الإلهة هيرا آرجوس بحراسة آيو وذلك بعد أن حوّلها عشيقها زيوس إلى عِجلة (بقرة صغيرة). ولذلك فقد قام آرجوس بحراسة آيو وإبقائها مقيدةً في شجرة زيتون مقدسة، بعيداً عن زيوس.

وبأمرٍ من زيوس قام هرمس بقتل آرجوس، فقامت هيرا بتكريم حارسها المخلص عبر حفظ عيونه إلى الأبد في ذيل طاووس.

انظر أيضًا
 نركسوس

المصادر
</div>

آلهة إغريقية
التحولات إلى طيور في الأساطير اليونانية
أولاد غايا
شخصيات أسطورية إغريقية
مخلوقات أسطورية يونانية
وحوش في الأساطير اليونانية

آرجوس بانوبتس


Pokrajina Deir ez-Zor ( / ALA-LC: Muḥāfaẓat Dayr az-Zawr) je jedna od 14 sirijskih pokrajina. Nalazi se na istoku Sirije, na granici s Irakom. Površina pokrajine je 33,060 km2, a po procjeni iz 2011. (prije rata) je imala 1.239.000 stanovnika. Glavni grad pokrajine je Deir ez-Zor.

Okruzi

Pokrajina je podijeljena u 3 okruga i 14 nahija (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Abu Kamal (4)
 Nahija Abu Kamal
 Nahija Hajin
 Nahija Al-Jalaa
 Nahija Al-Susah
 Okrug Deir ez-Zor (7)
 Nahija Deir ez-Zor
 Nahija Al-Kasrah
 Nahija Al-Busayrah
 Nahija Al-Muhasan
 Nahija Al-Tabni
 Nahija Khasham
 Nahija Al-Suwar
 Okrug Mayadin (3)
 Nahija Mayadin
 Nahija Diban
 Nahija Al-Asharah

Izvori

Vanjske poveznice

edeiralzor

Deir ez-Zor

Deir ez-Zor (pokrajina)


US Open-mesterskabet i mixed double 2019 var den 128. turnering om US Open-mesterskabet i mixed double. Turneringen var en del af US Open 2019 og blev spillet i USTA Billie Jean King National Tennis Center i New York City, USA i perioden 29. august - 7. september 2019 med deltagelse af 32 par.

Mesterskabet blev vundet af wildcard-parret Bethanie Mattek-Sands og Jamie Murray, som i finalen besejrede førsteseedede Chan Hao-Ching og Michael Venus med 6−2, 6−3, og som dermed vandt titlen for andet år i træk. Det var første gang i 37 år, at et par forsvarende US Open-mesterskabet i mixed double, idet det senest skete for Anne Smith og Kevin Curren i 1982. For Jamie Murray var det endda den tredje titel i træk, eftersom han i 2017 havde vundet titlen med Martina Hingis som makker, hvor de i øvrigt også besejrede Chan og Venus i finalen, og han blev dermed den første spiller siden Margaret Court i 1965, der vandt US Open i mixed double tre år i træk, og den første mand siden Neale Fraser, der vandt titlen tre gange i træk fra 1958 til 1960 (med Margaret Osborne duPont som makker).

For Bethanie Mattek-Sands var sejren den fjerde grand slam-titel i mixed double, idet hun tidligere også havde vundet Australian Open 2012 sammen med Horia Tecău og French Open 2015 med Mike Bryan som makker. Det var hendes niende grand slam-titel i alt i hendes karriere, eftersom hun tidligere endvidere havde sejret i damedouble fem gange.

For Jamie Murray var triumfen hans femte grand slam-titel i mixed double i karrieren. Han havde inden da også vundet Wimbledon i 2007 sammen med Jelena Janković, samt Wimbledon- og US Open-titlerne i 2017 med Martina Hingis som makker. Det var hans syvende grand slam-titel i alt i hans karriere, idet han også havde vundet to herredouble-titler i 2016.

Pengepræmier

Den samlede præmiesum til spillerne i mixed double androg $ 577.500 (ekskl. per diem), hvilket var en stigning på 10,4 % i forhold til året før.

Turnering

Deltagere

Turneringen havde deltagelse af 32 par, der var fordelt på:
 24 direkte kvalificerede par i form af deres ranglisteplacering.
 8 par, der havde modtaget et wildcard.

Seedede spillere

De 8 bedste par blev seedet:

Wildcards

Otte par modtog et wildcard til turneringen.

Resultater

Se også
 US Open-mesterskabet i herresingle 2019
 US Open-mesterskabet i damesingle 2019
 US Open-mesterskabet i herredouble 2019
 US Open-mesterskabet i damedouble 2019

Eksterne henvisninger
 US Open

Noter

US Open 2019
2019


Boleslaus II the Pious ( ; c. 932 – 7 February 999), a member of the Přemyslid dynasty, was Duke of Bohemia from 972 until his death.

Life and reign
Boleslaus was an elder son of Duke Boleslaus I the Cruel and brother of the three other children of his father who survived to adulthood: Strachkvas, Doubravka (the wife of Duke Mieszko I of Poland) and the abbess Mlada. His mother may have been Biagota, a mysterious figure known only from her coins. According to some historians, she was the wife of Boleslaus I.

Alliances
Boleslaus II took over the rule of the Duchy of Bohemia as kníže (a title that may be translated either as duke or prince) on his father's death in 972. Like his father, Boleslaus II initially quarrelled with the Ottonian kings of Germany. In 974, he and Duke Mieszko I of Poland supported the rebellious Duke Henry II of Bavaria in his civil war against the rule of Emperor Otto II. In 976, Henry was defeated and fled to Boleslaus' court at Prague Castle, after which Otto's forces campaigned in the Bohemian lands. Finally in 978, Boleslaus solemnly pledged allegiance to the emperor at the Easter festivities in Quedlinburg.

In turn, relations with Poland deteriorated from about 980 onwards. When Emperor Otto II died in 983 and was succeeded by his minor son Otto III, the Bohemian alliance with Poland was discarded, as Boleslaus again allied with the insurgent Bavarian Duke Henry, while Mieszko I took the side of the young king. Moreover, when Boleslaus occupied the Saxon Margravate of Meissen, he thwarted the plans of Mieszko's son Bolesław, who had married a daughter of Margrave Ricdag. In 987, Boleslaus had to retire from Meissen, and from about 990, he sparked a long-lasting conflict with Poland around the lands of Silesia and Lesser Poland (the Polish-Bohemian War). In 992, he approached King Otto III and participated in an unsuccessful campaign against the Lutici tribes in the wake of the Great Slav Rising of 983.

Unification of the Bohemian lands

Boleslaus's reign is most notable for the foundation of the Diocese of Prague in 973, which earned him the epithet "The Pious" by the medieval chronicler Cosmas of Prague. Nevertheless, the Bohemian diocese was placed at that time within the jurisdiction of the Archbishop of Mainz, and Emperor Otto II enforced the appointment of the Saxon monk Thietmar (Dětmar) as first bishop.

Meanwhile, the struggle with the rival Slavník dynasty flared up again from 981 onwards, when Prince Soběslav of the Slavník dynasty began to forge alliances with the Polish and Saxons. Upon Bishop Dětmar's death in 982, Soběslav's brother Adalbert (later known as Saint Adalbert of Prague) was appointed his successor until he abandoned his primacy to lead a mission to the Old Prussians in 994. On 28 September 995, Boleslaus' forces and the confederate Vršovci clan stormed Libice Castle in southern Bohemia and massacred the members of the Slavník dynasty that were found there. Boleslaus's brutal triumph ensured the unity of Bohemia under a single ruler.

Marriages and issue

Boleslaus's  first wife Adiva may have been a daughter of the English king Edward the Elder (the daughter known to English historians as "Ælfgifu" who married a prince "near the Alps"), though the evidence for this is weak. His second wife was Emma of Mělník. It is certain that Boleslaus's oldest son was born by Adiva, but the mother of the others cannot be established with certainty:
 Boleslaus III (c. 965 – 1037), his eldest son and successor
 Wenceslaus, died as an infant
 Jaromír (c. 975 - 1035), became Duke of Bohemia in 1003
 Oldřich (c.  975 – 1034), became Duke of Bohemia in 1012.
Soon after his father's death, Boleslaus III entered into conflict with his brothers and was deposed in 1002. The internal struggles of the Přemyslid dynasty shook the Bohemian duchy until Duke Oldřich's efforts stabilised the country.

References

Bibliography

Joanna A. Sobiesiak: Bolesław II Przemyślida (†999): Dynasta i jego państwo. Kraków: Avalon, 2006

Dukes of Bohemia
Christian monarchs
920s births
999 deaths
10th-century dukes in Europe
Year of birth uncertain
Burials at St. George's Basilica, Prague
Bohemian monarchs

Boleslaus II, Duke of Bohemia


Hrvatsku bowling ligu za sezonu 2002./03. je osvojio klub "Purger - Zagreb".

Ljestvica

Unutrašnje poveznice
 Hrvatska kuglačka liga za muškarce 2002./03.
 Hrvatska kuglačka liga za žene 2002./03.

Vanjske poveznice
 kuglanje.hr, bowling natjecanja
 bowling-hrvatska - Hrvatska bowling sekcija
 bowling.hr

Izvori

 Kruno Sabolić: Hrvatski športski almanah 2003/2004, Zagreb, 2004., str. 318

2002-03

Hrvatska bowling liga 2002./03.


Bayati (Bayâtî veya Beyâtî; Uygurca: بايات مۇقامى, bayat muqami, байат муқами), Klasik Türk müziğinde uşşak dörtlüsüne buselik beşlisi katılmasıyla yapılmış eski bir makam veya bayatlı ya da bayata ait olan . Kur'an da bir kıraat makamı.

Köken bilimi
Bayat (günümüzdeki anlamı), "taze olmayan, güncelliğini, önemini, özelliğini yitirmiş, çok söylenmiş" anlamındadır. Ancak bayat kelimesinin kadim Türkçedeki anlamı, "varlıklı, devletli" demektir. Bu anlamda Bayat boyu Oğuz Türklerinin 24 boyundan en varlıklı olanlarından biridir ki Türkiye'de bu boy ve makamdan adını alan ilçelerimiz vardır. Mesela Bayat, Afyonkarahisar; Afyonkarahisar ilinin bir ilçesi gibi veya Bayat, Tosya: Kastamonu Tosya ilçesinin bir köyü gibi veya Bayat, Çorum: Çorum ilinin bir ilçesi olması gibi. Bu beldelere veya kazalara bağlı olan veya kökeni o belde veya kazadan olan anlamında Bayâtî de denilmektedir. Doğu Türkistan'da, Mehemmet Zunun ve Abdukerim Rahman, Bayat Makamı'nın tanyeri ağarırken icra edildiğini kaydetmektedir. Uygur On İki Makam'larında, Bayat makamı on dokuz nağmeden oluşmuştur.

Bayat makamı ile birleşik makamlar

Buselik

Uşşak

Bayatiaraban

Bayatibuselik

Pençgah

Kur'an tilaveti ve bayati makamı
Kur'an okunurken de bayati makamı devletli bir makam olarak okunur. Bu makam halen geçerli olan olup kuran eğitimlerinde talim edilir.. Bu eğitimde notayla talim esastır. Zaman zaman Mustafa İsmail gibi karilerin piyano ile ses ve makam ayarı yaptığı bilinmektedir.
Ramazan ve Kurbân Bayramlarında "sabah namazı" ile "bayram namazı" arasında müezzin mahfelinden bestesi Hatip Zâkiri Hasan Efendi'ye ait olan Bayram salâsı Bayâtî makamında okunur.

Notlar

Klasik Türk müziği makamları

Bayati


Soriano-Pedroso fue una marca de automóviles en los años 20. Construidos por los aristócratas españoles José Luis de Pedroso y Ricardo Soriano en Biarritz (Francia), por este último hecho se suele considerar a la marca como francesa.

Historia

En 1919 los aristócratas Ricardo Soriano y José Luis de Pedroso constituyeron la empresa Société des Automobiles Soriano-Pedroso, en Biarritz (Francia), lugar donde entonces residían.

Ricardo Soriano Scholtz von Hermensdorff, marqués de Ivanrey, era ingeniero, diseñador y proyectista de amplia experiencia. Junto con José Luis de Pedroso y Berghmans, marqués de San Carlos de Pedroso, y mucho antes de su asociación en Francia, ya tenían experiencia en el mundo del automóvil, puesto que habían importado automóviles en Barcelona, desde principios del siglo. Importaban principalmente automóviles franceses de segunda mano de las marcas Alcyon, Ariès, La Buire y Darracq, que después de revisarse eran puestos a la venta.

La producción propia de automóviles Soriano-Pedroso terminó en 1924. En ese año la sociedad pasó a pertenecer a la empresa Successeur de G. Salvetti trasladándose a Neuilly, cerca de París, estando así en activo hasta 1929.

Tras la Guerra Civil Española, Ricardo Soriano regresó a España y fundó en 1941 la empresa R.Soriano S.A. que produciría distintos tipos de scooter, motocicletas y motocarros hasta 1951, teniendo éxito también con sus motores marinos.

Modelos
La compañía produjo automóviles deportivos y de carreras bajo la insignia Soriano-Pedroso, y también algunos de calle. Los modelos originales estaban propulsados por motores Ballot de 1.131 y 1.590cc.

Los Soriano-Pedroso tenían una característica transmisión, con la caja de cambios separada del motor, situada hacia la mitad del coche, y unida al eje diferencial; desde aquí se transmitía el movimiento a cada rueda trasera a través de cadenas laterales. Los automóviles tenían unas buenas cualidades, que les permitían circular fácilmente por ciudad y también en otros terrenos, algo muy importante dado el estado de los caminos de aquellos tiempos.

A continuación construyeron un coche-bicicleta con motor Ruby de 902cc, diseñado especialmente para ofrecer la máxima resistencia a los accidentes del terreno con el mínimo desgaste. Su resistencia y su solidez, así como las diferentes y modernas soluciones adoptadas llamaron especialmente la atención del público. El hecho de ser algo más pesado que un "cyclecar" convencional le proporcionaba una mejor adherencia asegurando unos costes de mantenimiento muy razonables ya que consumía solo 8 litros de gasolina a los 100 kilómetros.

Diseñaron un prototipo con motor de ocho cilindros en línea, pero se carece de datos sobre su posible construcción.

Se conservan varias unidades de Soriano-Pedroso:
 uno de ellos es un "tipo torpedo" propiedad del coleccionista privado D. Ramón Magriña i Berga, coleccionista de Tarragona que posee una brillante colección de automóviles (Museo Telf. 977-628050),
 otra unidad se exhibe en el Museo Nacional del Automóvil de Andorra.

Competición
Los Soriano-Pedroso participaron en varias carreras, aunque con poca fortuna. En 1920 fue preparado un R.Soriano-Special para las 500 millas de Indianápolis, aunque parece ser que no llegó a participar, y en 1921 ocurrió algo parecido con las 200 millas de Brooklands.

También se sabe que fue preparado un prototipo con motor Ballot de 4 cilindros y 1944 cc (69x130mm) de doble árbol de levas en culata, denominado "2 litres Special", para entrar en la categoría de carreras de hasta 2 litros.

La compañía francesa Jean Graff compró bastidores Soriano-Pedroso que, reequipados con motores CIME (Compagnie Industriel de Moteurs à Explosion) participaron en competición con esta nueva marca.

Véase también
 Ricardo Soriano, ingeniero, aristócrata y deportista español

Referencias

 David Burgess Wise, The New Illustrated Encyclopedia of Automobiles.
 Harald H. Linz, Halwart Schrader: Die große Automobil-Enzyklopädie. BLV, München 1986, ISBN 3-405-12974-5
 G. N. Georgano: Autos. Encyclopédie complète. 1885 à nos jours. Courtille, 1975 (en francés)

Enlaces externos

 Historia e imágenes de Soriano-Pedroso en Autopasión18

Fabricantes de automóviles de Francia

Soriano-Pedroso


Vlaams Belang (nederlandsk: flamsk interesse ) er et belgisk (flamsk) højreekstremistisk og nationalkonservativt politisk parti, der blev grundlagt i 2004. Partiets leder er siden 2014 Tom Van Grieken.

I 2004 blev partiet Vlaams Blok dømt for at sprede racisme. I stedet at forsøge at få dommen omstødt besluttede lederne af Vlaams Blok at nedlægge partiet for i stedet at oprette Vlaams Belang. Det nye parti overtog det gamle partis program, dog med undtagelse af de punkter, der udgjorde grundlaget for racismedommen.

Politiske partier i Belgien
Nationalkonservative partier
Etableret i 2004
Politik i 2004
Islamofobi
Højreekstremisme

Vlaams Belang


Bleiken Station (Bleiken stasjon) er en jernbanestation på Gjøvikbanen i Bleiken i Oppland fylke i Norge. Stationen består af et spor med perron og en stationsbygning samt pakhus, der begge er opført i rødt træ. Stationen udmærker sig ved en god udsigt over Randsfjorden.

Stationen blev etableret som holdeplads 23. december 1901, et år før Gjøvikbanen stod færdig i sin fulde længde. 11. maj 1914 blev den opgraderet til station, der var bemandet indtil 1. marts 1985. I 1987 blev den nedgraderet til trinbræt med sidespor.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Gjøvikbanen
Etableret i 1901
Jernbanestationer i Oppland

Bleiken Station


William L. Mitchell (July 2, 1912 – September 12, 1988) was an American automobile designer. Mitchell worked briefly as an advertising illustrator and as the official illustrator of the Automobile Racing Club of America before being recruited by Harley Earl to join the Art and Color Section of General Motors in 1935.

Mitchell is responsible for creating or influencing the design of over 72.5 million automobiles produced by GM, including such landmark vehicles as the 1938 Cadillac Sixty Special, the 1949 Cadillac Coupe deVille, the 1955-57 Chevrolet Bel Air, the 1959-1984 Cadillac DeVille, the 1963–65 and 1966-67 Buick Riviera, the 1961-76 Corvette Stingray, the 1970-81 Chevrolet Camaro, the 1976-79 Cadillac Seville, and the 1980-85 Cadillac Seville. Mitchell spent the entirety of his 42-year career in automobile design at General Motors, eventually becoming Vice President of Design, a position he held for 19 years until his retirement in 1977. His design stewardship at General Motors became known as the 'Bill Mitchell era'.

Early life and education
Bill Mitchell was the son of a Buick dealer and developed a talent for sketching automobiles at an early age. He grew up in Greenville, Pennsylvania and New York City.  Mitchell attended the Carnegie Institute of Technology in Pittsburgh, Pennsylvania and later studied at the Art Students' League in New York, New York.

At Barron Collier Advertising
After completing art school, Mitchell joined the New York City based Barron Collier Advertising where he prepared layouts and advertising illustrations, including U.S. advertisements for MG cars. While working at the agency, Mitchell met brothers Barron Collier Jr., Miles Collier and Sam Collier, who had founded the Automobile Racing Club of America (ARCA) (a forerunner of the Sports Car Club of America) in 1931. Mitchell became the official illustrator of the club and his sketches for the club eventually came to the attention of Harley Earl, then head of General Motors Art and Color Section.

At General Motors Corporation

Art and Color Section
Based on sketches Mitchell created as the official illustrator for the ARCA, Harley Earl recruited Mitchell to General Motors' then new Art and Color Section on December 15, 1935.

Chief Designer, Cadillac
In 1936 Earl appointed Mitchell as the Chief Designer in the then newly created Cadillac design studio.

Director of Styling (under the Vice President of styling section)
On May 1, 1954 Mitchell became General Motors Director of Styling under Harley Earl.

Vice President, Styling Section (in charge of all styling at GM)
In December 1958, Harley Earl reached GM's mandatory retirement age of 65 and thus retired from his position as chief stylist. The 46-year-old Mitchell succeeded him as General Motors Vice President, Styling Section. Mitchell set out to break with the styling cues used under Harley Earl, wanting to eliminate chrome excess, fat fins and similar signature marks.

1960s

In the 60s, Mitchell promoted what he called the "sheer look," a more aerodynamic, "shoulderless" drop off from a car's windows to its sides.

Mitchell gave GM designers the assignment of combining Rolls-Royce and Ferrari styling cues to create Buick's classic 1963 Riviera. According to a popular story, Mitchell got the idea for the Riviera in Paris. He had originally envisaged the design for Cadillac Division, as a new La Salle, "a baby Cadillac". The Riviera also featured frameless glass in the front doors, giving hardtops an even sleeker look.

An encounter with a shark, while skin diving in the Bahamas, inspired Mitchell's Corvette Shark show car, his Stingray racer and the production 1963 Corvette Stingray, largely designed by Larry Shinoda, under Mitchell's direction. The designs for both the 1963 Corvette and the 1963 Riviera were accepted by their respective divisions on Christmas Eve 1961, in what Mitchell referred to as perhaps the greatest moment of his life.

Mitchell's fondness for split rear windows as featured on the 1957 Buick and on the 1963 Corvette Stingray coupe was not shared by some of his fellow stylists or the buying public and both cars dropped the feature after a measure of public resistance. The split rear window would be eliminated (and re-worked into one pane of curved glass) for the 1964 Corvette coupe.  The 1963-1967 Stingray (in both coupe and roadster editions), with its slightly bulged front and rear quarter-panels, would be one of the first General Motors cars to feature what came to be known as "Coke bottle" styling, creating an aggressive and muscular look.

Mitchell also influenced the dramatic styling of the second generation 1965 rear-engine Corvair, which, like other GM models introduced for that year, used curved side-window glass to enhance its "Coke Bottle" profile.

1970s

During the 1973-74 energy crisis, which brought on a greater demand for smaller cars in place of the larger cars that had been GM's bread and butter profit machine for decades, Mitchell oversaw the styling and design efforts of GM's downsized full-sized and intermediate-sized cars which were introduced in the late 1970s, some of the last designs that he would lead—and all largely based on themes first developed in his 1976 Cadillac Seville. However, when it came to compact and subcompact cars, Mitchell, who often struggled with alcoholism, reflected that "Small cars are like vodka. Sure people will try them out but they won't stay with them."

Mitchell stepped down as chief stylist in July 1977 following his 65th birthday. The last car he designed at GM was the 1977 Pontiac Phantom concept, which now resides at the Sloan Museum.  He was also instrumental in the design of what would become the 1980-85 Cadillac Seville.  On August 1, 1977, Irvin Rybicki succeeded Mitchell as Vice President of General Motors Design.

1980s
Following his retirement from General Motors, Mitchell ran William L. Mitchell Design, a private design-consulting firm, from 1977 to 1984. He was a vocal critic of the new fourth-generation Corvette's styling, which he referred to as "bland."  Bill Mitchell died at the age of 76 from heart failure at William Beaumont Hospital in Royal Oak, Michigan, on September 12, 1988.

Awards and recognition
Bill Mitchell was inducted into the Corvette Hall of Fame by the National Corvette Museum in 1998.

Notes

References

Further reading

 Officially Licensed by General Motors Design, a chronicle of GM's first century of design

External links
 GM Design Timeline The General Motors Quick Reference Site. Archived from the original on 2010-11-13

1912 births
1988 deaths
People from Royal Oak, Michigan
General Motors designers
American automobile designers

Bill Mitchell (automobile designer)


No place like home er en dokumentarfilm fra 2006 instrueret af Nikolaj Bendix Skyum Larsen efter eget manuskript.

Handling
En eksperimenterende dokumentarfilm, som udforsker ørkenområderne uden for Dubai, UAE. Dubai er et af verdens voldsomst udviklende urbane områder. I 1970'erne husede UAE 30.000 mennesker. Nu bor der 4.500.000. Overalt opstår der kommercielle tiltag og bebyggelse på bekostning af natur og kultur.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2006

No place like home


Die Canadian International 2008 im Badminton fanden vom 22. bis zum 26. April 2008 in Ottawa statt.

Sieger und Platzierte

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=73103E0B-DA01-4075-8883-E6299CEACC28

2008
Badminton 2008
Badmintonwettbewerb in Ottawa

Canadian International 2008


Obeliscul din Montevideo, oficial numit Obelisco a los Constituyentes de 1830, este un monument creat de sculptorul José Luis Zorrilla de San Martín (1891-1975). Este un obelisc din granit cu trei laturi, înalt de 40 de metri, cu trei statui de bronz pe laturile sale care reprezintă "Legea", "Libertatea" și "Forța". Are o fântână de apă hexagonală în jurul său, împreună cu șase sfere aflate pe circumferința exterioară. Obeliscul este situat la intersecția bulevardelor 18 de Julio și Artigas, din Montevideo, la intrarea în Parcul Batlle zona. A fost construit în 1930 pentru a sărbători 100 de ani de la prima constituție a Uruguayului și este un omagiu adus participanților la Adunarea Generală a primei constituții.

Șase ani mai târziu, un monument similar, dar mai mare a fost construit la intersecția bulevardelor 9 de Julio și Corrientes din Buenos Aires, pentru a sărbători cea de-a 400-a aniversare de la fondarea orașului.

Note

Monumente în Montevideo
Fondări în 1938
Obeliscuri

Obeliscul din Montevideo


Juan Alfonso Bataller Vicent (Castellón de la Plana, 6 de marzo de 1960) es un médico y político español, alcalde de Castellón de la Plana de 2011 a 2015.

Trayectoria profesional

Alfonso Bataller obtuvo el título de licenciado en Medicina y Cirugía por la Universidad de Valencia en 1983. Tras especializarse en anestesiología, dolor y reanimación en el Hospital La Fe de Valencia, ejerció como facultativo en el hospital Gran Vía de Castellón, donde fue nombrado director médico en 1995.

En 1996 fue nombrado miembro del Consejo de Asesores de la Consejería de Sanidad y Consumo de la Generalidad Valenciana, y posteriormente ganó la plaza por concurso-oposición de jefe de sección de anestesia en el Hospital General de Castellón; en 2001 fue nombrado director gerente del Hospital de la Plana en Villarreal.

Posteriormente, ocupó la Dirección General de Ordenación, Evaluación e Investigación Sanitaria de la Consejería de Sanidad en 2003 y la Dirección General de Asistencia Sanitaria de la Generalidad Valenciana entre 2004 y 2007, cuando fue nombrado Subsecretario de Sanidad en la Comunidad Valenciana. En 2011, cesó en sus funciones para dedicarse a la política municipal en su ciudad natal, Castellón.

Trayectoria política
Su trayectoria política municipal comenzó en las elecciones municipales celebradas en España el 22 de mayo de 2011, ocupando el quinto puesto en la lista del Partido Popular por el municipio de Castellón, encabezada por Alberto Fabra Part. Tras la victoria de este partido por mayoría absoluta, pasó a ocupar la vicealcaldía del ayuntamiento.

Apenas dos meses después, tras pasar Alberto Fabra a ocupar la presidencia de la Generalidad Valenciana, fue investido alcalde de Castellón el 30 de julio de 2011.

Bajo su mandato se ha celebrado en Castellón la Cumbre de Alcaldes por el Corredor Mediterráneo, celebrada el 7 de septiembre de 2011, que reunió a los alcaldes de las principales capitales de provincia del arco mediterráneo español en una reclamación conjunta de esta infraestructura europea. También bajo su mandato, Castellón fue elegida una de las diez «Ciudades Europeas del Deporte», un reconocimiento otorgado por ACES Europa (Federación de Asociaciones de las Capitales y Ciudades del Deporte).

En las elecciones municipales del 24 de mayo de 2015, el Partido Popular perdió la mayoría absoluta, pasando de 15 a 8 concejales. Tras estas elecciones se produjo un pacto entre el PSPV-PSOE, Compromís per Castelló-Compromís y la candidatura de unidad ciudadana "Castelló en Moviment" que le arrebató la alcaldía de la Capital de la Plana. pasando a ser el jefe de la oposición en el Ayuntamiento. Finalmente tras un proceso de investigación policial debido a causas de corrupción, dimitió de concejal el 15 de junio, tras la sesión de constitución del pleno el sábado 13 de junio.

Procesos judiciales

El 25 de abril de 2013 fue llamado a declarar como imputado ante el Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana por su supuesta implicación en un caso de contratación pública irregular de un acto público durante su estancia como subsecretario de la Conserjería de sanidad de la Generalidad Valenciana en 2007 en el marco de una pieza separada del Caso Gürtel que investiga posibles delitos electorales, de financiación irregular del Partido Popular falsedad documental y prevaricación.

El 23 de julio de 2014, el juez instructor del caso Gürtel en Valencia, retiró la imputación que recaía sobre Bataller tras la declaración en el Tribunal Superior al considerar que no había sido culpable de los delitos que se le imputaban.

El día 9 de junio de 2015 la Guardia Civil registra el Ayuntamiento de Castellón en relación con el caso de corrpución llamado Operación Púnica. Tras estos hechos, fue llamado a declarar a la Casa-cuartel de la benemérita al día siguiente junto a otros dos concejales de su mismo partido en el Ayuntamiento. Pese a no llegar ser imputado judicialmente en ningún momento ni declarar ante un juez, anunció su dimisión el 11 de junio.

Referencias

Enlaces externos
 Saludo del alcalde en el sitio del ayuntamiento de Castellón

Alcaldes de Castellón de la Plana
Alcaldes del Partido Popular
Médicos de la Comunidad Valenciana
Anestesiólogos de España
Políticos de Castellón
Nacidos en Castellón de la Plana

Alfonso Bataller


Hermann Bendix Todsen (* 2. April 1864 in Grahlenstein, heute Ortsteil von Gelting, Kreis Schleswig-Flensburg; † 8. Januar 1946 in Malente-Gremsmühlen) war von 1899 bis 1930 Oberbürgermeister von Flensburg.

Leben
Todsen studierte Jura und startete eine Laufbahn im Verwaltungsdienst. Am 14. September 1893 wurde Todsen zum Beigeordneten der Stadt Flensburg gewählt, 1894 zum II. Bürgermeister der Stadt Flensburg berufen. 1899 wurde er Erster Bürgermeister (siehe auch: Liste der Stadtoberhäupter von Flensburg).

In der Preußenzeit Flensburgs begann sich eine rege Bautätigkeit in der wachsenden Stadt zu entfalten. Auch die Fördehänge an der Flensburger Innenstadt wurden bebaut. Gutbetuchte Bürger siedelten sich auf der Westlichen Höhe an. Auch Todsen ließ sich auf der Westseite der Stadt eine Villa bauen, die sogenannte Villa Todsen.

Zum Ende des 19. Jahrhunderts siedelte sich die Kaiserliche Marine in Mürwik an. Todsen erkannte die Wachstumspotenziale des Ostufers der Förde. Deshalb zog er es in die strategische Planung der Stadt ein. Tatsächlich wuchsen die angrenzenden kleinen Gemeinden im Osten in Folge der Ansiedlung. Schon aus Gründen der Reputation entstand der Wunsch das Ostufer und insbesondere Mürwik in ihren Stadtgrenzen einzugliedern. Schließlich wurden 1910 die beiden Gemeinden Fruerlund und Twedter Holz nach Flensburg eingemeindet, und Mürwik, wo 1910 für die Offiziersausbildung der Marine das sogenannte "Rote Schloss" errichtet worden war, entwickelte sich seitdem zum Größten und einem sehr bedeutsamen Stadtteil Flensburgs. Mit der Anbindung an die städtische Infrastruktur konnte Mürwik in Folge weiter rasant wachsen. In seine Amtszeit fiel nicht nur die Komplettierung der städtischen Infrastruktur (wie Elektrizitätswerk, Schlachthof, Berufsfeuerwehr, elektrische Straßenbahn Flensburgs), die erwähnte Errichtung der Marineschule Mürwik sowie die Errichtung verschiedener Bauten im Stil der Heimatschutzarchitektur, die noch heute Flensburgs Optik stark prägen, sondern auch die Herausforderungen durch veränderte Seehandelsströme mit der Eröffnung des Nord-Ostsee-Kanals wie auch die Widrigkeiten des Ersten Weltkrieges und 1920 die Abtrennung Nordschleswigs, durch die Flensburg zur Grenzstadt wurde.

Todsen übte sein Amt über das Kaiserreich hinaus bis zum Jahr 1930 aus. Von 1899 bis zu dessen Auflösung 1918 war er Vertreter seiner Stadt im Preußischen Herrenhaus. Später vertrat er Flensburg im Preußischen Staatsrat.

Todsen wurde auf dem Mühlenfriedhof in Flensburg beerdigt.

Ehrungen
Mit dem Ausscheiden aus seinem städtischen Amt wurde Todsen zum Ehrenbürger der Stadt ernannt. Die Dr.-Todsen-Straße in Flensburg () ist seit 1961 nach ihm benannt. Anfang der 1930er Jahre befand zudem das damalige Kollegium der heutigen Goethe-Schule Flensburg, dass die Schule den Namen Todsen-Schule erhalten sollte, doch der nationalsozialistische Magistrat unter Wilhelm Sievers setzte 1933/34 den Namen "Adolf Hitler-Schule" durch.

Siehe auch
 Liste der Stadtoberhäupter von Flensburg

Literatur

 Otto Schütt: Oberbürgermeister D. Dr. Todsen zum Gedächtnis. In: Zeitschrift der Gesellschaft für schleswig-holsteinische Geschichte, Bd. 73 (1949), S. XXX–XXXIII (Digitalisat).
 Bernd Philipsen: Hermann Todsen: Jahrzehnte der Stadt gedient. In: ders. Flensburger Köpfe: Frauen und Männer aus der Stadtgeschichte. Baltica-Verlag, Glücksburg 2009 (Kleine Reihe der Gesellschaft für Flensburger Stadtgeschichte; 36), ISBN 978-3-934097-36-0, S. 53–55.

Weblinks

Einzelnachweise

Weblinks

Bürgermeister (Flensburg)
Mitglied des Preußischen Herrenhauses
Politiker (Weimarer Republik)
Mitglied des Preußischen Staatsrats (1921–1933)
Ehrenbürger von Flensburg
Verwaltungsjurist
Deutscher
Geboren 1864
Gestorben 1946
Mann

Hermann Bendix Todsen


A 38.ª edição da clássica de ciclismo Clássica de Almeria foi uma corrida na Espanha que se celebrou a 12 de fevereiro de 2023 sobre um percurso de 190,3 quilómetros com início no município almeriense de Puebla de Vícar e final em Roquetas de Mar.

A corrida fez parte do UCI ProSeries de 2023, calendário ciclístico mundial de segunda divisão, dentro da categoria UCI 1.pro e foi vencida pelo italiano Matteo Moschetti do Q36.5 Pro. Completaram o pódio, como segundo e terceiro classificado respectivamente, os belgas Arnaud De Lie do Lotto Dstny e Jordi Meeus do Bora-Hansgrohe.

Equipas participantes
Tomaram parte na corrida 21 equipas: 9 de categoria UCI WorldTeam convidados pela organização e 12 de categoria UCI ProTeam. Formaram assim um pelotão de 145 ciclistas dos que acabaram 140. As equipas participantes foram:

Classificação final
 A classificação finalizou da seguinte forma:

Ciclistas participantes e posições finais

Convenções:
 AB-N: Abandono na etapa "N"
 FLT-N: Retiro por chegada fora do limite de tempo na etapa "N"
 NTS-N: Não tomou a saída para a etapa "N"
 DES-N: Desclassificado ou expulsado na etapa "N"

UCI World Ranking
A Clássica de Almeria outorgou pontos para o UCI World Ranking para corredores das equipas nas categorias UCI WorldTeam, UCI ProTeam e Continental. As seguintes tabelas são o barómetro de pontuação e os dez corredores que obtiveram mais pontos:

Referências

Ligações externas
 Página oficial

UCI ProSeries de 2023
2023
Desporto na Espanha em 2023

Clássica de Almeria de 2023


Uluçal, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy Çerkes mahallesidir. Bölgede yaşayan Çerkesler tarafından Döşemetaş İsmi ile anılsa da resmî kayıtlarda Uluçal Köyü Olarak geçmektedir.

Coğrafya
Samsun iline 95 km, Havza ilçesine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Havza'nın mahalleleri

Uluçal, Havza


වන්නි ගල් එසේත් නැතිනම් රජරට ලොකු ගඩොල් යනු ගඩොල් විශේෂයකි.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 ගඩොල්
 මෝඩ ගඩොල්
 ඉංජිනේරු ගල්

ගොඩනැගිලි ද්‍රව්‍ය

වන්නි ගල්


Tenochtitlan o Tenochtitlán hace referencia a varios artículos:

México
 México-Tenochtitlan, antigua capital del imperio Mexica.
 Municipio de Tenochtitlán, municipio del estado de Veracruz.
 Tenochtitlán (Veracruz), localidad del estado de Veracruz, cabecera del municipio anterior.

Además
 Tenochtitlan (banda), banda de Doom metal de Rusia.

Tenochtitlan (desambiguación)


Absent, çeşitli bitkilerin damıtılarak fermante edilmesiyle elde edilen, alkol oranı yüksek (hacmen %45 ila %75) bir içkidir. Rakıya benzer şekilde bir miktar absente iki ila beş miktar su ilave edilip içilir. Ana bileşenleri alkol, pelin ve yeşil anasondur. Bunun yanı sıra üretildigi bölgenin geleneklerine göre çeşitli bitkiler karışıma eklenir.

Tarihçe
Absentin ortaya çıkışı için çeşitli teoriler vardır. Bunlardan birine göre, ilk kez 1792 yılında Fransız doktor Pierre Ordinaire tarafından ticari amaçlı üretildi. Bazılarına göre ise ilk olarak İsviçre'de ortaya çıktı. Neuchatel'de Mère Henriod tarafından 1740'ta yapıldığı söylenir. Rivayete göre İsviçre'nin bazı kantonlarında yerel olarak bu içki tüketilirken yukarıda bahsi geçen doktor Pierre Ordinaire'in dikkatini çekti ve tıbbi etkisi için kullanılmaya başlandı. Gerçekten de doktor Pierre Ordinaire, İsviçre'ye böyle bir yolculuk yapmıştır. Bir rivayete göre Ordinaire'in reçetesi Couvet'li Henriod kızkardeşlere geçti ve onlar da üretip sağlığa yararlı bir iksir olarak satmaya başladılar, bazılarına göre ise Henriodlar iksiri Ordinaire'in gelmesinden önce üretmeye başlamışlardı. Her durumda, Major Dubied adlı bir girişimci formülü 1797 yılında kızkardeşlerden satın aldı ve oğlu Marcellin ile damadı Henry-Louis Pernod ilk absent damıtımevini Dubied Père et Fils adıyla Couve'de açtılar. 1805'te Fransa'da Pontarlier'de yeni şirketleri Maison Pernod Fils adı altında ikinci işletmelerini açtılar. Pernod Fils, Fransa'da absentin yasaklandığı 1914'e kadar en popüler marka olarak kaldı.

Yaygınlaşması
Absent 1840'larda Cezayir savaşları sırasında Fransız ordusunda özellikle dizanteri ve bağırsak kurtlarına karşı tıbbi amaçlı olarak yaygın şekilde kullanıldı. Savaş sonrası eve dönen askerler alışıp sevdikleri bu tadı da beraberlerinde taşıdılar ve absent bistrolarda (küçük Fransız barları) hızla yaygınlaştı. 1850'lerden itibaren, absentin altın çağı olarak bilinen III. Napolyon döneminde, Fransa'da absent modası neredeyse bir çılgınlığa dönüştü, binlerce farklı çeşidi ortaya çıktı, zengin kentsoylulardan yoksul sanatçı ya da işçilere kadar tüm sınıfları fethetti ve içki tüketiminde lider hale geldi. 1880lerde büyük ölçekli fabrika üretimi absent fiyatlarının çok düşmesini sağladı. 1910'da Fransızlar yılda 5 milyon litre şaraba karşılık 36 milyon litre absent tüketmekteydi. Bu dönemde Fransa'nın dışında özellikle Orta Avrupa ve bir ölçüde yeni kıta Amerika'da da absent modası yayılmıştır.

Yaygın inançlar ve yasaklar
Absentin yaygınlaşmasına koşut olarak, hem bazı dindar örgütler hem de şarap üreticileri birlikleri tarafından, çeşitli absent karşıtı kampanyalar geliştirildi. 20.yüzyıl başlarında absent ile vahşi suçları ve sosyal yozlaşmaları ilişkilendiren popüler inanışlar artık iyice yerleşmişti. Bu döneme ait bir yazıya göre, absent "insanı delirtir ve katil yapar, epilepsi ve verem getirir, ve binlerce Fransızın ölümünden sorumludur. Erkekleri bir hayvana dönüştürür, kadınları telef eder, çocukları yozlaştırır ve aileyi yıkıp ülkenin geleceğini tehlikeye sokar."

1906'da Belçika ve Brezilya, 1909'da Hollanda, 1910'da İsviçre, 1912'de ABD ve nihayet 1914'te Fransa absent üretimi ve satışını yasakladı. Pernod markası absentin yasaklanmadığı İspanya'da bir fabrika açarak yaşamaya devam ettiyse de çoğu marka gibi bir daha geri dönmemek üzere kayboldu. Öte yandan, küçük üreticilerin pek çoğu özellikle İsviçre'de yeraltına geçerek üretimi sürdürdü.

Yeniden canlanış
1990'larda bir ithalatçı, absentin tarihsel olarak popülerleşmediği ve hiç yasaklanmadığı Britanya'da absent satışını engelleyen bir düzenleme olmadığını fark ettikten sonra Çekya'dan absent getirmeye başladı. 1990'larda absent modası bir canlanma yaşadı. Fransa'da 1914 yasağından sonra ilk üretilen absent La Fée Absinthe oldu (2000).

19.yy. sonlarında alkolizm üzerine çalışmalarıyla tanınan psikiyatrist Valentin Magnan, pelinotu yağını hayvanlar üzerinde deneyledi ve bu hayvanların, alkolün etkisinden bağımsız olarak, nöbet geçirdiğini keşfetti. Buna bağlı olarak, az miktarda pelinotu yağı içermesine rağmen, absentin genel alkollü içkilerden daha zararlı olduğu kanısı ortaya çıktı. Daha sonra ise absentin zararının kaynağı, içeriğinde bulunan "thujone" maddesine indirgendi. Magnan, bununla da kalmayıp 250 alkolik üzerinde çalıştı ve absent içenlerin nöbet geçirdiği ve halüsinasyon gördüğünü bildirdi. Modern dayanakların ışığında, deneydeki diğer etkenler ve bağlı olabilecek hastalıkların yeterince göz önünde bulundurulmaması ve Magnan'ın, alkolün ve absentin Fransız ırkını "dejenere" ettiği yönündeki taraflı düşüncesi nedenleriyle, Magnan'ın çıkardığı bu sonuçlar şüphelidir.

Pelin bitkisinde yüksek oranda bulunan tujon maddesi aslen tıbbi amaçlı kullanılır ve ada çayı, ardıç, meyan, nane gibi bitkilerde de bulunur. İyileştirici özellikteki bu maddenin aşırı yüksek dozlarının tehlikeli yan etkileri bildirilmiştir.

Absent yasaklandıktan sonra, İngiliz bilim dergisi "Nature", thujone maddesinin moleküler yapısını cannabis'in (marijuana/esrar) ana saykoaktif maddesi tetrahydrocannabinol (THC) maddesiyle karşılaştırana dek absentle ilgili çalışmalara ara verilmişti. Nature dergisindeki bu makalede, thujone maddesinin aslında bir cannabinoid olduğu miti tekrar gündeme getirilerek, beyinde THC ile aynı etkiye sahip olduğu belirtilmekteydi.

Daha yakın bir tarihte, Avrupa Konseyi'nin 88/388/EEC (1988) sayılı kararının Avrupa Birliği'nde thujone maddesinin belli miktarlarda yiyeceklerde kullanılmasına izin vermesiyle birlikte önceki çalışmalar gözden geçirildi ve absentteki thujone miktarının önemsiz değerlerde olduğu saptandı.

Avrupa Birliği düzenlemeleri absentteki thujone miktarını, alkol oranı %25 ve üstüyse en fazla 10 mg/litre, alkol oranı %25'in altındaysa en fazla 35 mg/litre olarak sınırlamaktadır.

Üretim

Viski, konyak, şampanya gibi türlerin tersine absent için norm bir tarif ve yasal düzenleme yoktur. Bu nedenle, farklı içerik ve üretim yöntemine sahip absent çeşitleri mevcuttur. Başlıca iki üretim biçimi damıtım ve soğuk karışımdır.

Damıtma
Absent üretimi üç temel aşamada gerçekleşmektedir. Pelin, yeşil anason ve diğer bitkiler daha önceden damıtılmış alkolle karıştırıldıktan sonra üreticinin tercihine göre bir ya da daha fazla damıtılır. Bu ilk aşamada %72 oranında alkol içeren renksiz bir sıvı elde edilir. Bu haliyle, Blanche ya da la Bleue üretmek üzere şişelenebileceği gibi, ikinci aşamaya yani yapay ya da doğal yöntemle renklendirmeye de girebilir. Doğal renklendirme, çördükotu (zufaotu ya da Hyssopus olarak da bilinir), melissa, çeşitli pelin türleri gibi bitkilerin ilk aşamada elde edilen içkide ısıtılarak "demlenmesi" ile yapılır. Bu sayede bitkilerdeki klorofil içkiye geleneksel yeşil rengini kazandırır ve aynı zamanda absentin geleneksel otsu koku ve tatları da oluşur. Bu durumdaki absent verte olarak bilinir. Son aşamada ise istenilen miktarda su eklenmesiyle içkideki alkol oranı düşürülür.

Soğuk karışım
Günümüzde büyük miktarda absent, çeşitli aroma ve esanslar katılmış yüksek dereceli alkolün yapay olarak renklendirilmesi olan soğuk karışım yöntemiyle üretilmektedir.

Bohemya (ya da Çek) tarzı absent
Bohemya tarzı absent (diğer isimleriyle Çek tarzı absent, anasonsuz absent ya da "e"siz yazılarak sadece "absinth"), esas olarak Çekya'da üretilir ama Çekya'da üretilen absentin tümü Bohemya-tarzı değildir. Geleneksel absentte bulunan rezene, anason ve diğer bitkiler bu tarzda çok azdır ya da yoktur ve geleneksel olanla tek benzerliği yüksek alkol oranıyla pelindir.

Tanınmış markalar
Absent günümüzde özellikle Fransa (Fougerolles en Haute-Saône, Pontarlier en Franche-Comté, Saumur en Pays de la Loire), İsviçre (Val de Travers), Çekya ve Polonya'da üretilir.

Fransa:
 Distillerie Ted Breaux: Jade, Nouvelle Orleans, Absinthe Edouard, Verte Suisse
 Distillerie Paul Devoille: Blanche de Fougerolles, Verte de Fougerolles
 Distillerie Francois Guy: Absinthe Francois Guy

İsviçre:
 Distillerie Yves Kübler: Kübler 53

Çekya:
 Petr Tills Absinthe: Logan Fils
 Cami: Toulouse Lautrec

Notlar

Damıtılmış içkiler
İçkiler

Absent


The year 1942 in architecture involved some significant events.

Events
 April 25 – Marriage of English architects Jane Drew and Maxwell Fry in London.
 May 30/31 – Bombing of Cologne in World War II: The first 1,000 bomber raid and associated fires destroy 3,330 non-residential buildings and make 13,000 families homeless; eleven of the twelve Romanesque churches of Cologne are damaged.
 September – Alker Tripp publishes Town Planning and Road Traffic in England, advocating segregated roads.
 An abridged version of the Athens Charter by Le Corbusier is published.

Buildings and structures

Buildings
 October 10 – The Normandie Hotel in San Juan, Puerto Rico, designed by engineer Félix Benítez Rexach and architect Raúl Reichard, is opened.
 The National Naval Medical Center in Bethesda, Maryland, United States is completed.
 Walthamstow Town Hall in London, designed by Philip Hepworth in 1932, is completed.
 Wythenshawe Bus Garage in Manchester, England is completed.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – William Curtis Green.
 Grand Prix de Rome, architecture – Raymond Gleize?

Births
 January 19 – John Sheehy, American architect
 February 1 – Tonny Zwollo, Dutch-born architect
 March 23 – Fabio Reinhart, Swiss architect
 September 15 – Ksenia Milicevic, Yugoslav-born French painter, architect and town planner
 Patty Hopkins, born Patricia Wainwright, English architect
 Roger Walker, New Zealand architect

Deaths

 March 31 – Randall Wells, English Arts and Crafts architect (born 1877)
 May 17 – Mārtiņš Nukša, Latvian architect and diplomat (born 1878; executed)
 May 20 – Hector Guimard, French-born Art Nouveau architect (born 1867)
 May 23 – C. R. Ashbee, English interior designer (born 1863)
 June 25 – Arthur Anderson, Australian architect (born 1868)
 July 24 – Sir Edwin Cooper, English architect (born 1874)
 September 22 – Ralph Adams Cram, American collegiate and ecclesiastical architect (born 1863)
 December 8 – Albert Kahn, German American industrial architect (born 1869)
 December 13 – Robert Robinson Taylor, first accredited African-American architect (born 1868)
 December 27 – Reginald Blomfield, English architect (born 1856)
 Ernest George Trobridge, British architect (born 1884)

References

1942 in architecture


Around the World in a Day je sedmi studijski album američkog glazbenika Princea (treći s njegovim sastavom The Revolution). Objavile su ga diskografske kuće Paisley Park Records i Warner Bros. Records na dan 22. travnja 1985. Album mijenja komercijalni zvuk Princeovog prethodnog albuma, Purple Rain, eksperimentalnijim psihodeličnim zvukom. Unatoč tome, Around the World in a Day bio je komercijalno uspješan. Jedan od ukupno četiri singla s albuma je i jedna od njegovih najpoznatijih pjesama "Raspberry Beret".

Popis pjesama

Albumi iz 1985.
Američki glazbeni albumi

Around the World in a Day


Die ISO 50001 ist eine internationale Norm, die Organisationen und Unternehmen beim Aufbau eines systematischen Energiemanagements unterstützen soll; sie kann auch zum Nachweis eines mit der Norm übereinstimmenden Energiemanagementsystems durch eine Zertifizierung dienen. Sie wurde im Juni 2011 von der Internationalen Organisation für Normung (ISO) veröffentlicht. In Deutschland wurde am 24. April 2012 die DIN EN 16001 zurückgezogen und durch die im Dezember 2011 als DIN EN ISO 50001 veröffentlichte Norm ersetzt.

Die Einführung eines Energiemanagementsystems ist für alle Unternehmen mit einem Endenergieverbrauch über 7,5 GWh ab dem 1. Januar 2024 verpflichtend. Grundlage ist das Energieeffizienzgesetz (EnEfG). Die Einführung muss spätestens 20 Monate nach Inkrafttreten des EnEfG erfolgen. Außerdem ist eine Zertifizierung nach DIN EN ISO 50001 (oder ein registriertes Umweltmanagementsystem nach EMAS-Verordnung) in Deutschland Voraussetzung für die Teilbefreiung in Frage kommender, besonders energieintensiver Unternehmen von der EEG-Umlage und zukünftig auch für die Entlastung von Unternehmen der produzierenden Gewerbe von der Strom- und Energiesteuer. Für alle anderen Unternehmen ist die Einführung freiwillig.

Ein systematisches Energiemanagement beruht auf einer Erfassung der Energieflüsse in einem Unternehmen (Energiequellen, Energieeinsatz, Energieverbraucher) und einer Bewertung des Standes der Energieeffizienz insbesondere der für den gesamten Energieverbrauch bedeutsamen Anlagen/Einrichtungen und Prozesse/Tätigkeiten. Diese Erfassung ist die Grundlage für die Umsetzung sowohl technischer Maßnahmen zur Verbesserung der Energieeffizienz als auch von strategischen und organisatorischen Managementansätzen. Organisatorische und technische Maßnahmen sollen dazu führen, die energiebezogene Leistung systematisch und längerfristig zu verbessern. Grundsätzlich ist die Einführung eines Energiemanagementsystems für alle Organisationen unabhängig von der Größe und Branche sinnvoll, sofern diese mehr als nur geringe Mengen von Energie verbrauchen.

Ziel der Norm
Das wesentliche Ziel der Norm ist es, Organisationen dabei zu unterstützen, ihre energiebezogene Leistung (z. B. ihre Energieeffizienz) durch den Aufbau von dazu notwendigen Systemen und Prozessen zu verbessern. Dadurch sollen ungenutzte Energieeffizienzpotenziale erschlossen, Energiekosten verringert und der Ausstoß von Treibhausgasen (beispielsweise von CO2-Emissionen) sowie andere Umweltauswirkungen von Energieverbräuchen reduziert werden, womit das Energiemanagementsystem auch einen wesentlichen Beitrag zum Umwelt- und Klimaschutz leistet. Die Norm trägt außerdem dazu bei, dass Deutschland das Ziel, seinen Primärenergieverbrauch bis 2020 um 20 % und bis 2050 um 50 % gegenüber 2008 zu senken, erreichen kann.

Dazu werden die Organisationen angeleitet, eine Energiepolitik als strategische Vorgabe zu entwickeln, diese in operative Energieziele zu übersetzen und mit Aktionsplänen für die Zielerreichung zu sorgen. Auf Unternehmensebene ließe sich der Energiebedarf mit Hilfe eines konsequenten Energiemanagements um 20 % oder mehr reduzieren. Vorgaben für die Bestandsaufnahmen (energetische Bewertung) und die Einführung und Umsetzung sowie die regelmäßige Überprüfung sollen dabei helfen, die selbst gesteckten Ziele und Vorgaben auch zu erreichen. Die Einhaltung der Anforderung kann gegenüber Dritten (etwa der Öffentlichkeit oder im Fall von Steuerentlastungen den Zollämtern) durch eine Zertifizierung nachgewiesen werden. Unternehmen mit hohem Energieverbrauch können zudem ihre eigenen Stromkosten nach der Ausgleichsregelung des  EEG reduzieren.

Die Mitarbeiter und speziell die Führungsebene sollen durch das von der Norm vorgegebene Vorgehen für ein gradliniges und langfristiges Energiemanagement sensibilisiert werden. Auf diesem Weg sollen Einsparpotenziale ausgeschöpft und daraus Wettbewerbsvorteile sowie ein Imagegewinn für die Organisation geschaffen werden.

Struktur
Die Struktur der ISO 50001 entspricht dem Aufbau anderer ISO-Managementsystemnormen, etwa der ISO 9001 (Qualitätsmanagementsysteme) und ISO 14001 (Umweltmanagementsysteme). Da alle drei Managementsysteme auf dem PDCA-Zyklus basieren, kann die Norm ISO 50001 mit einigen spezifischen Ergänzungen problemlos in diese Managementsysteme integriert werden, die auf diesen anderen Managementnormen basieren.

Abschnitte 1 bis 3 der Norm stellen Anwendungsbereich, Verweise auf andere Normen (die es nicht gibt) und Begriffe dar; die eigentlichen Anforderungen an ein Energiemanagementsystem sind in Abschnitt 4 dargestellt:
 Kap.4.1: Allgemeine Anforderungen
 Kap.4.2: Verantwortung des Managements
 Kap.4.3: Energiepolitik
 Kap.4.4: Energieplanung
 Kap.4.5: Einführung und Umsetzung
 Kap.4.6: Überprüfung
 Kap.4.7: Managementbewertung (Management-Review)

Vorgehensweise
Die ISO 50001 legt einen Schwerpunkt auf einen fortlaufenden Verbesserungsprozess als Mittel zum Erreichen der jeweils definierten Zielsetzung in Bezug auf die energiebezogene Leistung einer Organisation (Unternehmen, Dienstleister, Behörde etc.). Der kontinuierliche Verbesserungsprozess beruht auf der Methode Planung-Umsetzung-Überprüfung-Verbesserung (Plan-Do-Check-Act, PDCA):

 Planung:
Die Gesamtverantwortung für das eingeführte Energiemanagementsystem muss bei dem Top-Management angesiedelt sein. Es sollte ein Energie-Beauftragter bzw. ein Energieteam benannt und die angestrebte Energiepolitik formuliert werden. Dies erfolgt in Form einer schriftlichen Erklärung, in welcher die Absicht und Zielrichtung der Energiepolitik festgehalten wird. Die Energiepolitik muss innerhalb des Unternehmens kommuniziert werden. Das Energieteam stellt hierbei das Bindeglied zwischen Management und Mitarbeitern dar.
In dieser Phase erfolgt zudem eine Erstbewertung der Energiesituation des Unternehmens, bei welcher die Ermittlung der eingesetzten Energieträger, der Energienutzung und die Energiekosten im Mittelpunkt stehen.
Zur Umsetzung der ISO 50001 müssen die aktuellen Gesetze, Regelungen und Verordnungen, wie z. B. die Energieeinsparverordnung (EnEV) oder das Erneuerbare-Energien-Gesetz (EEG) beachtet und eingehalten werden. Die Bundesregierung hat ihre Ziele zur Steigerung der Energieeffizienz durch ihr Gesetz über Energiedienstleistungen und andere Energieeffizienzmaßnahmen (EDL-G) und den Nationalen Energieeffizienz-Allokationsplan (NEEAP) festgelegt. Zur Erreichung dieser Ziele stehen mittelständischen Unternehmen mehrere Förderungsprogramme zur Verfügung. Dazu gehört z. B. die Energieeffizienzberatung für KMU (KfW) oder diverse Förderungsprogramme des Forschungszentrums Jülich.

 Umsetzung:
Die genannten Ziele und Prozesse werden nun eingeführt und umgesetzt. Ressourcen werden zur Verfügung gestellt und Verantwortlichkeiten bestimmt. Es erfolgen die Verwirklichung sowie der Betrieb des Energiemanagementsystems.

 Überprüfung:
Ein Energiemanagementsystem fordert ein Verfahren zur Einhaltung und Bewertung der energierelevanten Vorschriften. Dies erfolgt in der Form von internen Audits. Die Prozesse werden hinsichtlich der rechtlichen und anderen Anforderungen (Kundenvorgaben, interne Richtlinien) sowie Zielen des Energiemanagements der Organisation überwacht. Es erfolgt ein systematisches Controlling. Die Ergebnisse sind zu dokumentieren und dem Top-Management zu berichten.

 Verbesserung:
Auf Basis der internen Audits erfolgt eine schriftliche Bewertung durch das Top-Management. Es handelt sich hierbei um das Management-Review. Die Ergebnisse werden hinsichtlich ihrer Erfüllungsgrades bewertet. Falls notwendig, werden Korrektur- oder Vorbeugemaßnahmen eingeleitet. Energierelevante Prozesse werden strategisch optimiert und neue Ziele werden abgeleitet.

Entwicklung
Die Norm wurde von der amerikanischen Stelle zur Normung industrieller Verfahrensweisen zusammen mit seinem brasilianischen Partner ABNT seit 2008 entwickelt. Unterstützt wurden sie von Experten aus über 40 Staaten. Dank der engen Zusammenarbeit mit den europäischen ISO-Mitgliedsstaaten konnte man viele Themen und Inhalte aus der vorangegangenen Norm EN 16001 übernehmen und in die neue Norm ISO 50001 eingliedern.

Zertifizierung
Die Zertifizierung erfolgt durch akkreditierte Zertifizierungsorganisationen. Die Zertifizierung hat den Vorteil, dass die Organisation Gewissheit über die Funktionalität und Effizienz des implementierten Energiemanagementsystems bekommt. Zudem hilft sie die Außendarstellung zu verbessern, indem man sich zu umweltorientierten Handeln bekennt und energiebezogenes Engagement demonstriert.

Für besonders energieintensive Unternehmen ist eine Zertifizierung nach DIN EN ISO 50001 eine der (neben einer EMAS-Registrierung) möglichen Voraussetzungen für eine Reduzierung der EEG-Umlage. Das sind Unternehmen, die einen Stromkostenanteil von mindestens 14 % der Bruttowertschöpfung und einen Stromverbrauch von mindestens 1 Gigawattstunde pro Jahr haben.

Auch für den Spitzenausgleich nach Strom- und Energiesteuergesetz ist ab Antragsjahr 2013 der Nachweis des Beginns der Einführung eines Energiemanagementsystems nach EN ISO 50001 oder eines Umweltmanagementsystems nach EMAS-VO Voraussetzung. Für kleine und mittlere Unternehmen entsprechend der KMU-Definition der EU ist auch ein Energieaudit nach der Norm EN 16247 oder das Einführen eines "Alternativen Systems zur Verbesserung der Energieeffizienz" nach  der Spitzenausgleichs-Effizienzordnung (SpaEfV) ausreichend. (Im Gegensatz zur EN ISO 50001, die nicht nur eine Erfassung des Einsparpotenzials, sondern darauf basierend auch die Realisierung messbarer Verbesserungen der Energieeffizienz fordert, ist die Realisierung der gefundenen Verbesserungsmöglichkeiten nach einem Energieaudit oder dem "Alternativen System" allerdings ganz den Unternehmen überlassen). Ab dem Antragsjahr 2015 ist (nicht für KMU) der Nachweis einer Zertifizierung nach ISO 50001 (oder einer EMAS-Eintragung) gefordert.

Internationale Verbreitung
Die ISO führt jedes Jahr eine Umfrage (Survey) über die Verbreitung der einzelnen, existierenden Normen durch und veröffentlicht die Ergebnisse auf ihrer Homepage. Aus dieser Datenerhebung geht hervor, dass die ISO 50001 allein in deutschen Unternehmen Anklang findet. Im Jahr 2017 ließen sich 8.314 Betriebe zertifizieren. In Volkswirtschaften ähnlicher Größe fanden sich weniger Interessenten (Frankreich: 938; Japan: 35). Großbritannien und Frankreich folgen Deutschland in der Rangfolge der Staaten deren Unternehmen die meisten ISO-50001-Zertifizierungen vorweisen können (Großbritannien: 3078; Frankreich: 938).

Literatur
 Susanne Regen: DIN EN ISO 50001:2011 – Arbeitsbuch zur Umsetzung. 2. Auflage. WEKA Media, Kissing 2012, ISBN 978-3-8111-0005-3.
 Johannes Kals: Betriebliches Energiemanagement – Eine Einführung. Kohlhammer, Stuttgart 2010, ISBN 978-3-17-021133-9.
 Paul Girbig, Christoph Graser, Ortrun Janson-Mundel, Jens Schuberth, Eberhard K. Seifert: Energiemanagement gemäß DIN EN ISO 50001. Beuth-Verlag, Berlin 1. Aufl. 2013, ISBN 978-3-410-22393-1.

Geschichte

Weblinks
 Inhaltsverzeichnis der DIN EN ISO 50001:2011-12 beim Beuth-Verlag

Einzelnachweise

Energietechnik
Energiewirtschaft
50001

ISO 50001


පණ්ඩිත් මඛන්ලාල් චතුර්වේදීගේ "පුෂ්ප් කි අභිලාෂා" 1922 කවිය සහ පී.බී. අල්විස් පෙරේරාගේ "මලක් කතා කරයි" 1944 අනුවර්තන කවියේ ආභාස ඩෝල්ටන් අල්විස්ගේ "උඩඟු ලියන් ගොතා බඳින" 1969 ගී පද රචනයට දායක වුනු අන්දම ගැන විමසුමක්

අමරදේව විසින් තනු නිර්මාණය කර සංගීතය මෙහෙයවා, නන්දා මාලිනී විසින් 1969 දී ගායනා කරන "උඩඟු ලියන් ගොතා බඳින" නමින් ඩෝල්ටන් අල්විස් කළ පද රචනාව පණ්ඩිත් මඛන්ලාල් චතුර්වේදී (1889 - 1968) හින්දි බසින් 1922 පෙබරවාරි 28 වනදා ලියූ "පුශ්ප් කි අභිලාෂා" නම් "මලක අභිලාෂය" යන අරුත ඇති කවි පන්තියේ ආභාසයෙන් (ආලෝකය ලබා) ලියන ලද්දක් ලෙස බොහෝ දෙනෙක් සළකනවා. 2010 වසරේ දී පමණ මලී මලියසේන හෙවත් ආචාර්ය මොරගොඩ මලියසේන මෙම කවිය අර්ථය හැකිතාක් රැකගෙන සාර්ථකව සිංහලට පරිවර්තනය කරලා තියෙනවා. කවියක් එක බසකින් තවත් බසකට පරිවර්තනය කිරීමේ දී මුල් කවියෙන් සම්ප්‍රේක්ෂණය වෙන හැඟුම්, අර්ථය ආදී සමස්තය ඒ ආකාරයෙන්ම පල කරන්න අපහසු බව පැහැදිලි කරුණක්. මලී මලියසේනගේ කවිය මුල් කවියේ අනුවර්තනයක් හෙවත් adaptation එකක් කියලා සමහරු හැඳින්වුවත් එය සාර්ථක පරිවර්තනයක් (translation) ලෙසයි මම දකින්නේ. මඛන්ලාල් 1922 කවිය ලියන යුගයේ ඉන්දියාවේ නිදහස් සටනේ උග්‍ර අවධියක්. මේ නිසා ඔහු වැඩිපුර උලුප්පා දක්වන්නේ "රටේ නිදහස වෙනුවෙන් සටනට යන ජනතාව" ට කැපවෙන්නත්, දෙවියන් හෝ පෙම්වතුන්ට කැප නොවීමටත් මලේ ඇති අභිලාෂය. අපි මුලින්ම මඛන්ලාල්ගේ මුල් කවිය, එහි මලියසේන සිංහල පරිවර්තනය, සහ ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනයක් කියවලා ඉමු.

* (ගයා රම්‍ය අල්විස් අනුව ගුවන්විදුලි තැටි විස්තරයේ සටහන්ව ඇත්තේ 1969 තැටිගත වූ ගීයක් ලෙසිනි)

පද්‍ය තුනේ සංසන්දනය ඇතුළත් යූ ටියුබ් වීඩියෝව

පන්ඩිත් මඛන්ලාල් චතුර්වේදී ගේ "පුශ්ප් කි අභිලාෂා" – 1922

1. चाह नही, मैं सुरबाला के गहनों में गूँथा जाऊँ

2. चाह नहीं प्रेमी-माला में बिंध प्यारी को ललचाऊँ

3. चाह नही सम्राटों के शव पर, हे हरि, डाला जाऊँ

4. चाह नहीं देवों के सिर पर चडूँ भाग्य पर इठलाऊँ

5. मुझे तोङ लेना वनमाली! - उस पथ पर तुम देना फेंक।

6. मातृ-भूमि पर शीश चढाने, - जिस पथ जावें वीर अनेक।।

පන්ඩිත් මඛන්ලාල් චතුර්වේදී ගේ "පුශ්ප් කි අභිලාෂා" සිංහලානුවාදය / පරිවර්ථනය: ආචාර්ය මොරගොඩ මලියසේන - 2010 ආසන්න වසරක

1. අප්සරාවක සවන අබරණ වන්නට නැත මට ආසා.

2. මල්දමක හිඳ පෙම්වතුන්ගේ අනුරාගය පුබුදන්නට නැත මට ආසා.

3. චක්‍රවර්ති රාජ මෘත දේහ අරා නිදන්නට දෙවියනි, නැත මට ආසා.

4. දේව ප්‍රතිමා ශිර්ෂ මස්තකාරූඪ වීමට මා ලද භාග්‍යයෙන් උදම් වීමට නැත මට ආසා.

5. උයන් පල්ලාණෙනි, මුදා හළ මැන මා. විසි කළ මැන මා, එ මගට.

6. මව් බිම උදෙසා දිවි පිදුමට යන දහසක් විරුවන් යන්නේ යම් මගකද, එ මගට.

English Translation of "The yearning of a flower" / "Pushp Ki Abhilasha" of Pandith Makhanlal Chaturvedi

1. I don't desire to be entwined in a female deities' ornaments.

2. I don't desire to be woven into a garland of a lover places on his beloved luring her.

3. I don't desire to be placed on the dead bodies of the emperors.

4. I don't desire to take pride in my fortune to be placed on the heads of the Gods.

5. Oh, Gardner, pluck me! Throw me onto the path.

6. To be trodden on, by the valiant men who march forward to sacrifice themselves for the motherland.

මඛන්ලාල් චතුර්වේදී ගේ කවියේ සාරය උපුටා ගෙන පී බී අල්විස් පෙරේරාත් (1917 - 1966) වර්ෂ 1944 දී අනුවර්තන කවියක් ලියලා තියෙනවා. මම දකින විදියට පී.බී අල්විස්, මඛන්ලාල් චතුර්වේදී ගේ කවියේ හෘදය වෙන පස්වන සහ හයවන පැදි දෙක සහ සමස්ත අර්ථයේ සාරාංශය යොදාගෙන ඒ කවියට මඛන්ලාල් ගේ මුල් කවියේ තිබුනාට වඩා වැඩි සාමාජීය රසයක් (flavour) තවරලා තමයි මේ අනුවර්තනය කරන්නේ. විශේෂයෙන්ම පී බී අල්විස් "කුහක දනපති දන… කෑම මේසය සරසන," "දනන් රවටන… ලොකු මිනිසුන් ගෙළ… මල් දමෙක පළඳන" සහ "උඩඟු ළඳකගෙ වරලස… සරසන" කියන මුල් කවියේ නොතිබුණු අදහස් ආදේශ කිරීම තුළින් මෙම කවිය ලාකීයකරණයක් කරනවා පමණක් නෙවෙයි සාර්ථකව සමාජීය හෝ ඊනියා සමාජවාදී රසකාරකයක් (flavour) මේ කවියට තවරමින් 'චුළවංශයේ' නැතිනම් 'පුථු-ජ්ජන' (පුථු- බහුලව පැතිරුණු + ජන- ජනතාව) දෘෂ්ටිකෝණයක් කවියට ලබා දෙනවා. නමුත් මෙම වාසිය පී.බී. ලබා ගන්නේ මඛන්ලාල් ගේ මුල් කවියේ තිබුන යම් යම් ධනාත්මක දේවල් කීපයකුත් කැප කරමින්. මඛන්ලාල් පැදි හයකින් කියන දේ පී.බී පැදි අටකින් කියන්නේ කවියේ දිග වැඩි කරමින්. ඒ වගේම ඔහු පළමු පැදි දෙකෙන් "මල උයන් පල්ලාට හිතවතකු මාර්ගයෙන් (සමහර විට පී.බී. මේ හිතවතා කියා අදහස් කළේ මඛන්ලාල් වීමට පුළුවන්) පණිවුඩයක් දෙන බව" අනවශ්‍ය ලෙස එකතු කිරීමට යාමෙනුත්, ඒ වගේම තුන්වන පැදියේ මඛන්ලාල් කවියේ නොතිබූ ඒ වගේම පී.බී. එකතු කළ අලුත් සන්දර්භයටත් අදාළ නැති "මී මැසි බඹරුන්ට රොන් රස දෙන්නට මාව දෙන්න එපා" කියලා කියන එකෙනුත් කවියේ දිග තවත් වැඩි වෙනවා වගේම අනවශ්‍ය දිශාවකට කවිය යොමු වෙනවා. මඛන්ලාල්ගේ කවියේ තිබූ "පෙම්වතියන්ගේ ආකර්ෂණය දිනා ගැනීමට පෙම්වතුන් විසින් පෙම්වතියන්ගේ ගෙළ පළඳන මල් මාලයේ ගෙතෙන්නට මට අවශ්‍ය නැහැ" කියන අදහස දෙන්න පී.බී. "මී මැසි" කවිය එකතු කළා කියලා සමහරෙකුට අනුමාන කරන්න පුළුවන් වුනත් "මී මැසි බඹරුනට, මගේ රොන් රස විඳුමට, ඉඩ නොදෙනු" කියන වචන වලින් එහෙම අදහසක් එන්නේ නැහැ වගේම සොබාදමේ ප්‍රපංචයක් සමාජ සහ ආගමික ප්‍රපංච එක්ක පටලවා ගැනීමෙන් කවියට හානියක් කෙරෙනවා කියන එකයි මගේ හැඟීම. මඛන්ලාල් තමන්ගේ කවියේ මුල් පැදි හතරෙන් 1. දිව්‍යාංගනාවන් හෝ සුරවමියන් (සුරබාලා) සැරසිලිවල, 2. ප්‍රේමවන්තයින්ගේ මල්මාලාවල, 3. මියගිය අධිරාජ්‍යයන්ගේ මෘත කලේබර මත, සහ 4. දෙවියන්ගේ ශීර්ෂය මත "මට ඉන්න අවශ්‍ය නැහැ" කියන තේමා හතර අවධාරණය කරනවා. මීට වෙනස්ව යමින් පී.බී. 1. මී මැස්සන් සහ බඹරුනට රොන් රස විඳුමට, 2. කුහක ධනපතියන්ගේ කෑම මේස සැරසීමට, 3. දෙවියන් පිදුමට, 4. ප්‍රසිද්ධියේ සභා මැද ජනතාව රවටන ලොකු මිනිසුන් (ජන නායකයින් සහ දේශපාලකයින්?) ගෙළ ලන මල්මාලා වලට, සහ 5. උඩඟු ළඳක වරලස සැරසීමට, "මට අවශ්‍ය නැහැ" කියන තේමා ආවරණය කරනවා. මේ අනුව පැහැදිලිව පෙනෙන දෙයක් තමයි පී.බී. විසින් මඛන්ලාල්ගේ මුල් කවියේ තේමා තුනක් හළලා අලුත් තේමා හතරක් එකතු කරන බව. කවියේ මුල් කොටස, ඒ කියන්නේ "මේ මේ ඒවා මගේ අභිලාෂයන් නෙවෙයි" කියලා මල කියන කොටස විතරක් අරන් බැලුවොත් පී.බී. ගේ සහ මඛන්ලාල්ගේ එකම පොදු තේමාව වෙන්නේ දෙවියන් හෝ දේවරූප විතරයි. පී.බී. ගේ කවිය ඔහු විසින් ඊට අලුතින් එක් කරන ලද ඊනියා සමාජවාදී දෘෂ්ටියේ වාසිය අත්කරගන්නා ගමන්ම, කවියේ දිග ආදිය නිසා මඛන්ලාල්ගේ කවියේ පේළි හයකින් දී තිබූ සංක්ෂිප්ත භාවය සහ ආවේගීය ශක්තිය, නැති කර ගන්නවා. මා දකින විදියට පී.බී ගේ මුල් කවි තුන අනවශ්‍ය (redundant), එහෙමත් නැත්නම්  කවියේ අදහසට හානියක් නොවන පරිදි කපා දැමිය හැකි පැදි තුනක්. දැන් අපි පී.බී. ගේ කවිය කියවලා බලමු.

"මලක් කතා කරයි" - පී. බී. අල්විස් පෙරේරා - 1944

1. උයන් පලු හිතවත!

විදහන සෙයින් ඔබ තැත

මම රෝස තුර මත

සුවඳ පතුරමි වෙමින් විකසිත

2. හිතවතකු ඇසුරෙන්

සරණ යැදුමක අයුරින්

මම දැන් ඔබ කෙරෙන්

යදිමි තිළිණයක් සෙනෙහෙ පඬුරෙන්

3. මී මැසි බඹරුනට

මගේ රොන් රස විඳුමට

ඉඩ නොදෙනු ඔබ හට

කියමි මෙය බිඳ පිනි කඳුළු කැට

4. කුහක දනපති දන

කෑම මේසය සරසන

ලෙසින් මිල ඇරගෙන

නොදිය යුතු මා තුරින් නෙලමින

5. අවි මුගුරු සුරතට

ගෙන වැද සිටින දෙවොලට

දෙවියා ඉදිරිපිට

නොදෙනු මැන මා රැගෙන තැබුමට

6. විත් මහ සබා මැද

දනන් රවටන ඇම සඳ

ලොකු මිනිසුන් ගෙළ ද

නො පළඳනු මා මල් දමෙක බැඳ

7. යුතු මුවග මද හස

උඩඟු ළඳකගෙ වරලස

බැඳ සරසන පිණිස

නොදෙනු හිතවත! මල පඬුරු ලෙස

8. දෑ නිදහස රිසින

තැත දරන නො පසිඳු වෙන

කෙනෙකු පිය පහරින

තැලෙන්නට මා මගට ලනු මැන

උපුටා ගත්තේ:  අමර හේවාමද්දුම සහ සරත් විජේසූරිය සංස්කරණය කළ  "පී බී අල්විස් පෙරේරා කවි එකතුව" 1993, 76 පිට

නමුත් පී.බී අල්විස් නම් මහා කවියා විසින් ඇතිකරපු මේ අඩුව පුරවලා, මහා කවි මඛන්ලාල්ට වගේම පී.බී. ටත් සාධාරණයක් කරන්න තවත් මහා කවියෙක් වන ඩෝල්ටන් අල්විස් මෙම අදහසම ගී පද රචනයක් ලෙස ලියනවා. ඩෝල්ටන්ගේ "උඩඟු ලියන්" ගී පද රචනාවේත් පී.බී කළා වගේම මඛන්ලාල් ගේ මුල් කවියේ හදවත වෙන අන්තිම පැදි දෙක සුරක්ෂිතව සහ පී.බී.ටත් වඩා ප්‍රභලව සහ ආවේගජනක සවරූපයකින් ආරක්ෂා කර ගන්නවා. නමුත් ඩෝල්ටන් තම නිර්මාණයේ පළමු කොටස සඳහා යොදාගන්නේ මඛන්ලාල්ගේ මුල් කවියේ නොතිබිච්ච පී.බී. අලුතෙන් හඳුන්වා දුන් තේමා දෙකක්. ඒ තමයි 1. උඩඟු ලියන් ගේ වරලස, සහ 2. හිස් මිනිසුන්ගේ කෑම මේස, කියන දෙක. ඩෝල්ටන් විසින් පී.බී. කවි දෙකකින් (4+6) ආවරණය කරපු "කුහක ධනපතියන්" සහ "ජනයා රවටන ලොකු මිනිසුන්" කියන දෙකොටසම "හිස් මිනිසුන්" ලෙස ලේබල් කරලා එක ගොඩකට දැමීමෙන් පී.බී. අල්විස්ගේ කවියේ නැති, මඛන්ලාල්ගේ කවියේ තිබුණු සකසුරුවම් බව (parsimony) සහ සංක්ෂිප්ත භාවය (economy) -වෙනත් වචන වලින් කිව්වොත් අවම වචන සංඛ්‍යාවක් යොදා ගනිමින් අදහස අඩුවක් නැතිව ප්‍රබලව පැවසීම- නැවත ලබා දෙනවා. මෙසේ කිරීම තුළින් ඩෝල්ටන් නැවතත් මුල් කවියේ තිබූ හැඟුම් ජනනය කිරීමේ ශක්තියට (potency) අලුත් පණක් ලබා දෙනවා. ඩෝල්ටන් (1926-1987) විසින් පී.බී ගේ කවියෙන් වැඩි වශයෙනුත්, පණ්ඩිත් මඛන්ලාල් චතුර්වේදී ගේ කවියෙන් අඩු වශයෙනුත් ආභාසය ලබා ගෙන මේ කවිය ලියපු බවක් තමයි මම දකින්නේ. දැන් අපි ඩෝල්ටන්ගේ ගී පද රචනාවට අවධානය යොමු කරමු.

"උඩඟු ලියන් ගොතා බඳින" - ඩෝල්ටන් අල්විස් - 1969 ආසන්න වසරක

1. උඩඟු ලියන් ගොතා බඳින

නීල වරල සරසන්නට

මා පිපුනේ නැත

මේ දෙරණේ

2. හිස් මිනිසුන් කුස් පුරවන සිත් පිනවන බස් දොඩවන

බොජුන් මේස මත සුවඳ හලන්නට

මා පිපුනේ නැත

මේ දෙරණේ

3. රට වෙනුවෙන් සටනට වැද දිවි දුන්

රණවිරුවකුගේ අවසන් ගමනට

යන මහජනතා පා දූවිල්ලෙන්

තැළී වෙළී සැනහී මියයන්නෙම්

4. මගේ පරම පැතුම එයයි

එමගට මා විසිකරන්න

පද රචනය - ඩෝල්ටන් අල්විස්

ඩෝල්ටන්ගේ කවියේ සහ පී.බී. ගේ කවියේ ඇති සමානතා විමසීමට, ඒ දෙකේ අදාළ කවි එකතැනකට අරගෙන බලමු.

ඩෝල්ටන්ගේ 1 වන කවිය:

"උඩඟු ලියන් ගොතා බඳින

නීල වරල සරසන්නට

මා පිපුනේ නැත

මේ දෙරණේ"

පී.බී. ගේ වන 7 වන කවිය

මෙහි පළමු පේළියේ එන "යුතු මුවග මද හස" කියන එක උඩඟු ලියන් සමග එතරම් හොඳින් ගැළපෙන්නේ නැත්තේ උඩඟු ලියන් එක්කෝ සිනහසෙන්නේ නැහැ, එහෙමත් නැතිනම් ආඩම්බර හෝ සදය සිනාවකින් සිනාවෙනවාය කියන අපේ සිත් තුළ ඇති සංජානනයට නොගැළපෙන නිසා. "මදහස" කිව්වහම අපිට ඇතිවෙන්නේ සුන්දර ලියක් පිළිබඳ හැඟීමක්. මේ නිසා කවියේ මුල් පදය හැර ඉතිරිය සංසන්දනය කර බලමු.

"උඩඟු ළඳකගෙ වරලස

බැඳ සරසන පිණිස

නොදෙනු හිතවත! මල පඩුරු ලෙස"

ඩෝල්ටන්ගේ 2 වන කවිය:

"හිස් මිනිසුන් කුස් පුරවන සිත් පුරවන බස් දොඩවන

බොජුන් මේස මත සුවඳ හලන්නට

මා පිපුනේ නැත

මේ දෙරණේ"

පී.බී. ගේ වන 4 වන කවිය

"කුහක දනපති දන

කෑම මේසය සරසන

ලෙසින් මල ඇරගෙන

නොදිය යුතු මා තුරින් නෙලමින"

පී.බී. ධනපති කියන වචනය පාවිච්චි කිරීම තුළින් මාක්ස්වාදී අදහස් නොදරන්නන්ගෙන් කවිය තරමක් ඈත් කරතත්, ඩෝල්ටන් හිස් මිනිසුන් කියලා යෙදුවහම සමාජවාදී නොවන තමන් "හිස්" නැතැයි සිතාගෙන ඉන්න කාට කාටත් ගීතය රස විඳින්න පුළුවන් වෙනවා. ඩෝල්ටන්ගේ කවියට ආපු මෙම තේමා දෙකම මඛන්ලාල්ගේ මුල් කවියේ නැති නිසා අපිට සාධාරණ නිගමනයකට එන්න පුළුවන් ඩෝල්ටන් කවියේ මුල් කොටසේ ආභාසය ලබලා තියෙන්නේ පී.බී. ගේ කවියේ අලුතින් එකතු කරපු සංකල්ප දෙකෙන් මිස මඛන්ලාල් ගේ මුල් කවියේ තිබූ සංකල්පවලින් නොවන බව.

මී ළඟට අපි, මඛන්ලාල්ගේ මුල් කවියේ, පී.බී. ගේ කවියේ, සහ ඩෝල්ටන්ගේ කවියේ හදවත වෙන දෙවැනි කොටස වෙන පැදි දෙක, පසුව කළ කවි දෙක සහ මුල් කවියේ මලියසේනගේ පරිවර්තනය අරන් විමසලා බලමු.

ඩෝල්ටන්ගේ 3 සහ 4 පැදි

"රට වෙනුවෙන් සටනට වැද දිවිදුන්

රණවිරුවකුගේ අවසන් ගමනට

යන මහ ජනතා පා දූවිල්ලෙන්,

තැළී වෙළී සැනහී මියයන්නෙම්"

"මගේ පරම පැතුම එයයි

එමගට මා විසිකරන්න"

පී.බී. ගේ 8 වන කවිය

"දෑ නිදහස රිසින

තැත දරන නො පසිඳු වෙන

කෙනෙකු පිය පහරින

තැලෙන්නට මා මගට ලනු මැන"

මඛන්ලාල්ගේ කවියේ මලියසේන පරිවර්තනයේ 5 වන සහ 6 වන කවි.

"උයන් පල්ලාණෙනි, මුදා හළ මැන මා. විසි කළ මැන මා, එ මගට."

"මව් බිම උදෙසා දිවි පිදුමට යන දහසක් විරුවන් යන්නේ යම් මගකද, එ මගට."

මඛන්ලාල් කියන්නේ "මව්බිම වෙනුවෙන් දිවි පිදුමට යන" වීරයන් යන මගට විසිකරන්න කියලා. පී.බී. කියන්නේ "ජාතියේ නිදහස වෙනුවෙන් යන අප්‍රසිද්ධ කෙනෙකු" යන මගට විසිකරන්න කියලා. ඩෝල්ටන් කියන්නේ "රට වෙනුවෙන් සටනට වැද දිවිදුන් රණවිරුවකුගේ අවසන් ගමනට යන මහ ජනතාව" යන පාරට මාව විසිකරන්න කියලා. කවියේ හදවත වෙන මේ කොටසේ මම කැමතිම වර්ශ්න් එක තමයි මඛන්ලාල් ලියපු විදිය. නමුත් ඩෝල්ටන් ලියපු විදිය ප්‍රබල හැඟුම් ජනනය කරන එකක් බවත් පේනවා.

ඒ වගේම අපිට නිගමනය කරන්න පුළුවන්, පී.බී. වගේම ඩෝල්ටන් ගේත්, කවිවල අදහසේ හරය, ඒ කිව්වේ "අහවල් අහවල් හිස් දේවල්වලට සම්බන්ධ වෙන්න මගේ අභිලාශයක් නැහැ", "මගේ අභිලාෂය මව්බිම වෙනුවෙන් සටනට යන ජනතාවගේ පයට පෑගිලා මිය යන එක" මඛන්ලාල්ගෙන් ඍජුව උපුටා ගෙන (adaptation) තියෙන බව.

කවියක සංක්ෂිප්ත බව සහ ප්‍රභල හැඟුම්ජනක බව සෑම විටම එකිනෙක හා සම්බන්ධ නොවෙතත් මේ කවි තුන විමසීමේ දී මඛන්ලාල්ගේ කවියේ වචන සංඛ්‍යාව 56 ක් වීමත්, ඩෝල්ටන්ගේ කවියේ වචන සංඛ්‍යාව 54 ක් වීමත්, ඊට සාපේක්ෂව පී.බී.ගේ කවියේ වචන සංඛ්‍යාව 122ක් වීමත් කැපී පෙනෙන ලක්ෂණයක්. ඒ වගේම මලී මලියසේන පරිවර්තනයේ වචන සංඛ්‍යාව 63කට සීමා වීමත්, මා කළ පරිවර්තන අනුවර්තනයේ වචන සංඛ්‍යාව 92ක් වීමත් මත මුල් එක වඩා රසවත් වීමත් මීට සමාන්තරව යන බව පේනවා.

ඩෝල්ටන්ගේ සහ පී.බී. ගේ කාව්‍ය නිර්මාණ දෙකේ සහ මඛන්ලාල් ගේ මුල් නිර්මාණයේ තවත් ප්‍රභල වෙනසක් මම දකිනවා. මඛන්ලාල් කරන්නේ තමන්ගේ රටේ ප්‍රධාන ආගම වෙන, ඒ වගේම තමන්ගේත් ආගම වෙන හින්දු ආගමේ දෙවවිශ්වාසවලට වක්‍රාකාරව පහර ගැසීමක්. ඇත්තෙන්ම බැලුවොත් දෙවවිශ්වාසවලටම නොව දෙවියන් හෝ දිව්‍යාංගනාවන් මල් පැළඳීම කියන විශ්වාසයටත්, ඔවුන්ට මල් පිදීම කියන චාරිත්‍රයට පමණක් පහරක් ගසමින්, ඊට වඩා උතුම් වෙන්නේ රට වෙනුවෙන් රටේ නිදහස වෙනුවෙන් සටනට යන මහජනතාවට පූජා වීම හෝ මල් පූජා කිරීම කියන දේ මඛන්ලාල් ගම්‍ය කරන්නේ. වෙනත් අයුරකින් කිව්වොත් ඔහු මල් පුදන්නේ ජනතා වීරයන්ට මිස දෙවියන්ට නෙවෙයි. පී.බී. අල්විස් තමන්ගේ කවියේ "අවි මුගුරු සුරතට ගෙන දේවාලවලට වැද සිටිනා දෙවියන්" කියලා හින්දු විශ්වාස මත ලංකාවට ආපු දේව ඇදහිල්ලට යම් පමණකින් පහරක් ගසතත්, ලංකාවේ ප්‍රධාන ආගම සහ පී.බී, ඩෝල්ටන් කියන කවීන් දෙදෙනාගේම ආගම වෙන බුදුදහමේ චාරිත්‍රයක් හෝ අනිමිස පූජාවක් වශයෙන් කෙරෙන බුදුන්ට, වෙහෙරට, බෝධියට මල් පූජා කිරීමේ චාරිත්‍රයට දෙන්නගෙන් කවුරුත් අත තියන්න තරම් නිර්භීත වෙන්නේ නම් නැහැ. මේ අසිරිය දැකපු මටත් මේ කවියේ අනුවර්තනයක් කරන්න හිතුනත් මල් පූජා කිරීමේ චාරිත්‍රයට අත තියන්න තරම් මාත් නිර්භීත වුනේ නැහැ. ඒ වගේම මට හිතුනේ "ප්‍රතිමා ළඟ පූජා වෙන, මලසුන මත පරවී යන, බුදුන් පුදට පිදු කුසුමිය, ..." වගේ මොන මොනවා හරි ලිව්වත් ඒකෙන් අදහසේ රසයට බාධාවක් වෙන බවක්. ඔන්න එහෙනම් ඒ ලියපු එකත් බලන්න.

"මලක පැතුම"

1. සුරවමියක සැරසිල්ලක

මල්ලියකම් වී ඉන්නට

වියමන් වී සැනසෙන්නට

තුන් හිතකින් නොසිතමි මම

2. පෙම්බරියන් සිත් ගැනුමට

මධුකරයින් ගෙළ පළඳන

මල්දමකට ගෙතී ඉන්න

සසර වසන තුරු බැහැ මට

3. සක්විත්තන් මෘත දේහයෙ

සුවඳ දෙමින් සැතපෙන්නට

අහෝ දෙවියනී නොහැකිය

නිසැකයෙන්ම මට නොහැකිය

4. ඉහළ තලාවල වැජඹෙන

සුර මුරුවන් හිස් ගෙඩි මත

වැජඹෙන්නට ලද ඉරණම

භගවත් යැයි නොසිතමි මම

5. අහෝ උයන්පල්ලාණෙනි

මාව නෙළාගෙන රැගෙන යන්න

නොනැවත පාගමනින් යන

මහෝඝයට විසි කරන්න

6. සිංහ හදවතක් දරමින

මව්බිම වෙනුවෙන් හිස දෙන

සටන් බිමට පියමංවන

මහජනතා ප්‍රවාහයේ

දෙපා වැළඳ සිප ගන්නට

සිප සැනසී මියයන්නට

අහෝ උයන්පල්ලාණෙනි

එමගට මා විසිකරන්න!

පණ්ඩිත් මඛන්ලාල් චතුර්වේදී ගේ "පුශ්ප් කි අභිලාෂා" පැදියේ සිංහල අනුවර්තනයක් - චිරාන් වින්ඩ්සර් 2019

මූලාශ්‍ර
1. පෙරේරා, පී බී අල්විස් (1944) "මලක් කතා කරයි" in හේවාමද්දුම, අමර සහ විජේසූරිය, සරත් (1993 සංස්) "පී බී අල්විස් පෙරේරා කවි එකතුව", 76 පිට

2. කතන්දරකාරයා, (2013) "නන්දා මාලනී ගේ අහවල් සින්දුවේ මූලාශ්‍රය කොතැනද? - Pushp ki abhilasha" 12 January 2013, http://kathandara.blogspot.com/2013/01/pushp-ki-abhilash.html

3. අබේධීර, තේජන (2015) "ගීයක අරුත විඳිමු - උඩඟු ලියන් ගොතා බඳින" බ්ලොග් පෝස්ටුව, 2015-11-01 http://geeyaka-arutha.blogspot.com/2015/11/blog-post.html

හින්දි වදන් පරිවර්තනයේ දී යොදාගත් ශබ්දකෝෂ මූලාශ්‍ර

1. Bahri, Hardev. Learners' Hindi-English dictionary = Siksarthi Hindi-Angrejhi sabdakosa. Delhi: Rajapala, 1989.

2. Dasa, Syamasundara. Hindi sabdasagara. Navina samskarana. Kasi: Nagari Pracarini Sabha, 1965-1975 .

4. Mahendra Caturvedi. A practical Hindi-English dictionary. Delhi: National Publishing House, 1970.

මඛන්ලාල් චතුර්වේදී "පුෂ්ප් කි අභිලාෂා" 1922 / පී.බී. අල්විස් "මලක් කතා කරයි" 1944 / ඩෝල්ටන් “උඩඟු ලියන්" 1966


Klavsen (Fr. Clavecin, İt. Clavicembalo, Alm. Cembalo, İng. Harpsichord), piyanonun atası olan bir enstrüman olarak bilinmekle beraber; piyano ile tek benzer yanı, iki enstrümanın da klavyeli çalgılar olmasıdır. Fakat mekanizma, ses rengi ve çalış tekniği yönünden birbirinden farklılıkları bulunmaktadır. Klavsen telleri bir mızrap ile çekerken, piyanonun çekiçleri tellere vurur. Bu da piyanonun kimi zaman vurmalı çalgılar kategorisine girmesine neden olur.
Piyano mekanizmasında tuşa vuruş şiddeti çekicin tele vuruş şiddetini belirlediğinden ses şiddeti kontrol edilebilir. Klavsende ise böyle bir özellik yoktur ve tuşa nasıl basılırsa basılsın ses yüksekliği değişmez.

Klavsen ile Bach, Mozart, Haydn, Händel gibi birçok besteci önemli eserler yazmıştır. Ayrıca, piyanonun icadından sonra klavsenin yerini alması yaklaşık 50 yıl kadar uzun bir dönemi kapsar ve bu elli yıllık süreç içerisinde eser üretmiş olan besteciler klavseni piyanoya tercih etmişlerdir. Klavsen solo enstrüman olarak kullanılmasının yanında özellikle Barok dönem orkestralarında klavyeli çalgı olarak dikkat çekmektedir.

Tuş mekanizması aşağıda gösterildiği gibidir:

Klavyeli çalgılar

Klavsen


Slavonska nogometna zona je bila jedna od 4 zone Hrvatske lige, koja je zajedno s ligama iz ostalih republika predstavljala 3. rang u nogometnom prvenstvu SFRJ. Pobjednik Slavonske nogometne zone je igrao kvalifikacije za ulazak u 2. saveznu ligu, dok su iz lige klubovi bili relegirani u prvenstva općinskih nogometnih podsaveza.

Ljestvica

Povezani članci
 Dalmatinska nogometna zona 1962./63.
 Zagrebačka nogometna zona 1962./63.
 Podsavezna nogometna liga Našice 1962./63.
 Podsavezna nogometna liga Nova Gradiška 1962./63.
 Podsavezna nogometna liga NP Osijek 1962./63.
 Podsavezna nogometna liga Slavonska Požega 1962./63.
 Podsavezna nogometna liga Slavonski Brod 1962./63.
 Podsavezna nogometna liga Vinkovci 1962./63.

Vanjske poveznice

Izvori
 Sportsko društvo GRAFIČAR Osijek 1926. – 1981., monografija NK Grafičar Osijek
 Boro Borivoj Novaković, "50 godina nogometa u Baranji (1947/48-1996/97)", Beli Manastir 2005.,

1962-63
1962-63
Slavonija

Slavonska nogometna zona 1962./63.


USS Kwajalein (CVE-98) was the forty-fourth of fifty s built for the United States Navy during World War II. She was named after the Battle of Kwajalein, in which American forces captured Kwajalein Atoll. The ship was launched in May 1944, commissioned in June, and served in support of the Philippines campaign. Later in the war, she served as a replenishment carrier, during which she was damaged by Typhoon Cobra. Postwar, she participated in Operation Magic Carpet, repatriating U.S. servicemen from throughout the Pacific. She was decommissioned in May 1946, when she was mothballed in the Pacific Reserve Fleet. Ultimately, she was sold for scrapping in January 1961.

Design and description

Kwajalein was a Casablanca-class escort carrier, the most numerous type of aircraft carriers ever built, and designed specifically to be mass-produced using prefabricated sections, in order to replace heavy early war losses. Standardized with her sister ships, she was  long overall, at the waterline, she was  long, she had a beam of , at her widest point, this was , and a draft of . She displaced  standard,  with a full load. She had a  long hangar deck and a  long flight deck. She was powered with two Skinner Unaflow reciprocating steam engines, which drove two shafts, providing , thus enabling her to make . The ship had a cruising range of  at a speed of . Her compact size necessitated the installation of an aircraft catapult at her bow, and there were two aircraft elevators to facilitate movement of aircraft between the flight and hangar deck: one each fore and aft.

One /38 caliber dual-purpose gun was mounted on the stern. Anti-aircraft defense was provided by eight Bofors  anti-aircraft guns in single mounts, as well as 12 Oerlikon  cannons, which were mounted around the perimeter of the deck. By the end of the war, Casablanca-class carriers had been modified to carry thirty 20 mm cannons, and the amount of 40 mm guns had been doubled to sixteen, by putting them into twin mounts. These modifications were in response to increasing casualties due to kamikaze attacks. Although Casablanca-class escort carriers were designed to function with a crew of 860 and an embarked squadron of 50 to 56, the exigencies of wartime often necessitated the inflation of the crew count. In a combat situation, Casablanca-class escort carriers were designed to carry 27 aircraft, but an additional number could be accommodated on the hangar deck.

Construction
Her construction was awarded to Kaiser Shipbuilding Company, Vancouver, Washington under a Maritime Commission contract, on 18 June 1942. The escort carrier was laid down on 19 February 1944 under the name Bucareli Bay, as part of a tradition which named escort carriers after bays or sounds in Alaska. She was later renamed Kwajalein, as part of a new naval policy which named subsequent Casablanca-class carriers after naval or land engagements. The escort carrier was laid down as MC hull 1135, the forty-fourth of a series of fifty Casablanca-class escort carriers. She was launched on 4 May 1944; sponsored by Mrs. Rudolf L. Johnson; transferred to the United States Navy and commissioned on 7 June 1944.

Service history

After commissioning, Kwajalein underwent a shakedown cruise down the West Coast to San Pedro. She then underwent a transport mission on 19 July to Espiritu Santo in the New Hebrides, ferrying military passengers and aircraft. She arrived on 3 August, and proceeded westwards on 7 August for Guam in the Mariana Islands, transporting additional aircraft. There, she took on a load of salvaged Japanese equipment, which she carried back to the United States for analysis.

Arriving at the West Coast, she underwent repairs and overhaul at San Diego. She was then assigned to replenishment carrier duties, departing on 7 October to support the Third Fleet's frontline Fast Carrier Task Force as part of Task Group 30.8, the Fleet Oiler and Transport Carrier Group. Replenishment escort carriers such as Kwajalein enabled the frontline carriers to replace battle losses and to stay at sea for longer durations of time. She took on a load of replacement aircraft at Manus Island in the Admiralty Islands, and sailed for Enewetak Atoll in the Marshall Islands on 5 November, where she rendezvoused with the replenishment carrier fleet. She was stationed off Manus and Ulithi in the Caroline Islands, where she received supplies and replacement aircraft. Her aircraft were sent to support U.S. forces in the Philippines campaign. During these duties, on 18 December, as part of Task Group 30.8.14, she weathered Typhoon Cobra.

The Third Fleet had been operating against positions on Luzon since 14 December, but its escorting destroyers ran low on fuel. As a result, the fleet retired to the east to refuel and to receive replacement aircraft from Task Group 30.8. She rendezvoused with the Third Fleet about  east of Luzon early on 17 December. The location had been chosen because it lay out of range of Japanese fighters, but it also happened to lie within Typhoon Alley, where many Pacific tropical cyclones transited. As the escort carriers and the Third Fleet met, Typhoon Cobra began to bear down. At 01:00 on 18 December, fueling operations were attempted with the destroyers, although heavy winds and listing seas complicated the matter. At the same time, barometers on-board the ships began to drop, and tropical storm force winds were recorded. Some preparations were made onboard Kwajalein, with the aircraft on her flight deck being lashed down to prevent their loss.

As the weather continued to deteriorate, Admiral William Halsey Jr. ordered fueling operations suspended at 13:10. In a clumsy attempt to evade the cyclone, and misled by sketchy data, Halsey ordered several conflicting orders in quick succession, which ultimately brought Kwajalein and the rest of the escort carriers into the quadrant of the typhoon with the strongest winds.

At 07:00, the fleet was inescapably trapped in the typhoon's path. Conflicting orders meant that some of the destroyers attempted to do some fueling during the morning, even as waves with an estimated height of  pounded the task force. At 07:22, Kwajalein came to course at 60°, along with her sisters  and . At 09:40, she lost most steering control, but careful manipulation of the rudder meant that Kwajalein only faced rolls of about 10°, and at the time, she fared much better than many of her fellow replenishment carriers. However, with visibility down to only , each ship moving independently of each other, and the ship's lack of steering control, the ship's officers were gravely concerned about potential collisions.

Eventually, as she proceeded deeper into the typhoon's eyewall, her roll began to increase drastically. At one point, Warrick reported that she had rolled 39° to port, a very dangerous angle. At 13:00, a Grumman F6F Hellcat fighter broke free of its restraints, and rolled across the flight deck into a gun mount. Several crewmen, at great personal risk, shoved the plane overboard before it could wreak any more damage. During the height of the storm, two more planes were jettisoned off her flight deck, with two more damaged and rendered inoperational. However, the majority of her aircraft remained intact and usable, in stark contrast to some of the other escort carriers who went through the typhoon, which had almost their entire aircraft contingent ejected or damaged beyond repair. Only minor damage was dealt to Kwajalein, and she was able to continue operating as a replenishment carrier.

Later, in January 1945, she transitioned northwards, providing replacement aircraft in support of the Fast Carrier Task Force, which was operating against Japanese bases along the Formosan and Chinese coasts. Upon completing her duties, she was discharged from the replenishment carrier fleet, steaming back to the United States. She returned on San Diego on 23 February, where she underwent overhaul, and received a load of aircraft.

After completing her overhaul, she proceeded to Pearl Harbor with her load of aircraft. There, she served as a transport carrier until the cession of hostilities with Japan. She conducted three transport runs from Hawaii to bases in the West Pacific, ferrying aircraft, supplies, and munitions. The aircraft she transported helped replace losses sustained in raids against the Japanese home islands. During these transport runs, Captain Charles Murray Heberton took over command of the vessel on 15 July 1945.

After news of the Japanese surrender broke, she joined the Operation Magic Carpet fleet, which repatriated U.S. servicemen from around the Pacific. In total, she made four Magic Carpet runs, making stops throughout the Pacific. She arrived at San Pedro on 2 February 1946, whereupon she was discharged from the Magic Carpet fleet. On 23 April, she departed San Pedro, and sailed north for Mukilteo, Washington, arriving there on 5 February. She then proceeded to Pacific Reserve Fleet, Tacoma in Tacoma, Washington, where inactivation work was conducted. She was decommissioned on 16 August, and mothballed as part of the Pacific Reserve Fleet. She was redesignated as a utility aircraft carrier, CVU-98, on 12 June 1955. She was once again redesignated, this time as an aircraft transport, AKV-34, on 7 May 1959. She was struck from the Navy list on 1 April 1960, and sold for scrapping. She was ultimately broken up in Japan sometime in 1961. She received two battle stars for her World War II service.

References

Sources

Online sources

Bibliography

External links

Casablanca-class escort carriers
World War II escort aircraft carriers of the United States
Ships built in Vancouver, Washington
1944 ships
S4-S2-BB3 ships

USS Kwajalein