Power Rangers Zeo is a television series and the fourth season of the Power Rangers franchise, based on the 19th Super Sentai series Chouriki Sentai Ohranger. It is the continuation of Mighty Morphin Power Rangers, which aired in 1996.

Power Rangers Zeo is the first season of Power Rangers to follow the Super Sentai practice of annual Ranger suit changes.

Plot
After witnessing the destruction of the Command Center, the powerless Rangers discover the Zeo Crystal intact in the rubble—apparently dropped by Goldar and Rito Revolto. The Crystal guides them to a portal, which takes them deep underground to the Power Chamber where they find Zordon and Alpha 5 waiting for them. The Mighty Morphin Power Rangers become the Zeo Rangers, a new team of Rangers powered by the Zeo Crystal. The four remaining Mighty Morphin Power Rangers, Tommy Oliver, Adam Park, Rocky DeSantos and Katherine Hillard become Zeo Ranger V — Red, Zeo Ranger IV — Green, Zeo Ranger III — Blue and Zeo Ranger I — Pink respectively and Tanya Sloan joins the team as Zeo Ranger II — Yellow, while Billy Cranston chooses to become their technical advisor rather than continuing as a Ranger.

The Machine Empire, led by King Mondo and Queen Machina, enters Earth's solar system, seeking to conquer Earth, with the Zeo Rangers serving as the only opposition. Many, even Rita Repulsa and Lord Zedd, are forced to flee to the M51 Galaxy under the threat of destruction. Unbeknownst to anyone, Rito and Goldar – now amnesiac – are left behind on Earth. They are taken in by Bulk and Skull, who have them serve as butlers. Meanwhile, Bulk and Skull continue to be members of the Junior Police Force until Lt. Jerome Stone is dismissed, when Bulk tries winning the heart of the chief's daughter. Quitting as a show of respect for Stone, they join him at his new detective agency.

Over time, the Machine Empire wears down the five Zeo Rangers, but they are rescued by the mysterious Gold Ranger. Though his identity is unknown, it quickly becomes clear he is there to help the Rangers. After he is injured in battle, it is revealed that the mysterious Gold Ranger is an alien, Trey of Triforia. Split into three separate selves, Trey is forced to temporarily pass his powers to a worthy warrior while healing. They attempt to transfer Trey's powers to Billy, but as Billy acquired excess negative energy during the Command Center's destruction, he is unable to do so. The ultimate successor is Jason Lee Scott, the original Red Power Ranger and team leader. This event also sees the introduction of the more powerful Super Zeo Zords, which were used against a tougher generation of machines. The Super Zeo Megazord is powerful enough to later destroy King Mondo, creating a power vacuum in the Machine Empire.

Secretly returning from the M51 Galaxy, Lord Zedd and Rita seek to become top villains again. Operating out of an RV with Finster, they restore Goldar and Rito's memories, retrieving the pair in the process. After King Mondo's death, they launch their first plan, to use Louie Kaboom to take over the Machine Empire. Though he succeeds, he breaks free of Zedd and Rita's control. He embarks on his own plans to conquer Earth and destroy the Zeo Rangers. Louie is eventually killed by King Mondo's first-born son Prince Gasket and his wife Princess Archerina, who rule until King Mondo's reconstruction is complete, which causes them to flee.

When Billy begins rapidly aging as a side-effect of restoring his proper age before undoing Master Vile's spell in the last series, the Zeo and Aquitian Rangers race to help him and fend off monsters from King Mondo as well as Zedd and Rita. Billy leaves Earth for treatment on Aquitar and chooses to stay to be with Cestria. Soon after, it is discovered the Gold Ranger powers are leaving Jason and draining his life force in the process as the alien powers were not meant for a human. Trey is still in recovery, but a risky gamble with the Zeo Crystal heals him, restoring his powers. Rita and Lord Zedd finally get revenge on the Machine Empire by crippling their leaders with a bomb.

Cast and Characters

Zeo Rangers

 Jason David Frank as Tommy Oliver He is Zeo Ranger V - Red and was previously the Green Ranger, the White Ranger, and the White Ninja Ranger. He found his Zeo Crystal in the American Southwest. He is the leader of the Zeo Rangers. Tommy wears a red suit with a star-shaped visor on his helmet. He piloted Zeo Zord 5, Super Zeo Zord 5, and the Red Battlezord. His primary weapon was the Zeo Power Sword.
 Johnny Yong Bosch as Adam Park He is Zeo Ranger IV - Green and was previously the second Black Ranger, and Black Ninja Ranger. He found his Zeo Crystal in Korea. Adam wears a green suit with a rectangular visor. He piloted Zeo Zord Four and Super Zeo Four. His primary weapon was the Zeo Power Hatchets.
 Steve Cardenas as Rocky DeSantosHe is Zeo Ranger III - Blue and was previously the second Red Ranger, and Red Ninja Ranger. He found his Zeo Crystal in Mexico. Rocky wore a blue suit with a triangular visor on his helmet. He piloted Zeo Zord Three and Super Zeo Three. His primary weapon was the Zeo Power Axes.
 Nakia Burrise as Tanya Sloan She is Zeo Ranger II - Yellow and the only new member of the core group. When Aisha, the former Yellow Ranger, went for her Zeo Crystal in Africa, she decided that she wanted to help the animals who were sick; so she sent Tanya back with the Zeo Crystal in her place. Initially returning as a child, the Zeo Crystal made Tanya the same age as the other Rangers, which she gradually got used to. Tanya wears a yellow suit with two horizontal lines for a visor on her helmet. She piloted Zeo Zord Two and Super Zeo Two. Her primary weapon was the Zeo Power Clubs.
 Catherine Sutherland as Katherine "Kat" HillardShe is Zeo Ranger I - Pink and was previously the second Pink Ranger, and the Pink Ninja Ranger. She found her Zeo Crystal in her homeland of Australia. She is also Tommy Oliver's love interest. Katherine wears a pink suit with a circular visor on her helmet. She piloted Zeo Zord One and Super Zeo One. Her primary weapon was the Zeo Power Shield.
 Brad Hawkins (voice) and Ted, Tim & Tom DiFilippo as Trey of Triforia The original Gold Ranger and also the prince of planet Triforia, a place where everyone had identical triplets. He gave the Zeo Rangers their Super Zeo Zords when he had to return for his planet. Trey of Triforia wears a black suit with a golden vest and had a visor shaped like the kanji for "king". He piloted Pyramidas and his primary weapon was the Golden Power Staff.
 Austin St. John as Jason Lee Scott The second Gold Ranger and previously the original Red Ranger. When Trey of Triforia had to return to his planet, Tommy went and found Jason to take the place of the Gold Ranger while he was gone. He piloted Pyramidas and his primary weapon was the Golden Power Staff.

Supporting characters
 Robert L. Manahan as the voice of Zordon The Zeo Rangers' mentor. Zordon serves as a source of vast wisdom and knowledge for the team.
 Richard Steven Horvitz (credited as Richard Wood) as the voice of Alpha 5 Zordon's robotic assistant, in charge of keeping the Power Chamber working.
 David Yost as Billy Cranston The former Mighty Morphin Blue Power Ranger and Blue Ninja Ranger, Billy has retired from being a Power Ranger, electing to instead assist Alpha.
 Richard Genelle as Ernie The owner of the Angel Grove Youth Center and juice bar.
 Paul Schrier and Jason Narvy as Bulk and Skull Former bullies who are initially junior police officers and then private detectives.
 Gregg Bullock as Lt./Det. Jerome B. Stone Jerome is a police lieutenant who is the supervisor of Bulk and Skull. After Bulk had a crush on his superior's daughter, he was fired. Jerome later became a private investigator with Bulk and Skull still working under him.
 Lesley Tesh-Pedersen as Emily A waitress at Ernie's Beach Club and a love interest to Jason.
 Eric Frank as David Truehart Tommy's brother, who was adopted by the same Native American (Sam Truehart) Tommy met while retrieving his piece of the Zeo crystal.
 Derek Stephen Prince (uncredited) as the voice of Auric the Conqueror An ancient tiki that had been dormant on the tropical Mysterio Island for years.

Villains

 Machine Empire
 David Stenstrom as the voice of King Mondo The ruler of the Machine Empire.
 Alex Borstein as the voice of Queen Machina The queen of the Machine Empire.
 Barbara Goodson as the voice of Prince Sprocket The son of King Mondo and Queen Machina.
 Oliver Page as the voice of Klank A robot that is loyal to King Mondo and Queen Machina.
 Barbara Goodson as the voice of Orbus A floating module that is paired with Klank. When swung around by Klank, Orbus will make the monster grow.
 Lex Lang (uncredited) as the voice of Louie Kaboom A missile-themed robot that was originally used by Lord Zedd and Rita Repulsa to take control of the Machine Empire following King Mondo's apparent destruction only for Goldar and Rito to lose the remote control. He can transform into his missile form.
 Douglas Sloan (uncredited) as the voice of Prince Gasket Disowned older son of King Mondo and Queen Machina.
 Melora Harte (uncredited) as the voice of Princess Archerina The daughter of King Aradon who eloped with Prince Gasket.

 Evil Space Aliens
 Robert Axelrod (voice) and Ed Neil  as Lord Zedd An intergalactic warlord. When the Machine Empire forced them off the Moon, Zedd worked to take revenge on the Machine Empire through whatever way possible.
 Barbara Goodson (voice) and Carla Perez as Rita Repulsa An alien sorceress who became the wife of Lord Zedd. When the Machine Empire forced them off the moon, Rita worked to take revenge on the Machine Empire through whatever way possible.
 Robert Axelrod as the voice of Finster The leprechaun-themed henchman of Rita. After the Machine Empire forced Zedd and Rita off the Moon, Finster was among those who were evacuated. He later returned with Zedd and Rita in a plot to take revenge on the Machine Empire.
 Kerrigan Mahan as the voice of Goldar The manticore-themed minion of Rita Repulsa. He and Rito had amnesia following the Command Center's explosion and were roped into Bulk and Skull's plans until Lord Zedd restored their memories.
 Bob Papenbrook as the voice of Rito Revolto The Gashadokuro-themed brother of Rita.
 Michael Sorich and Dave Mallow as the voices of Squatt and Baboo Squatt is a hobgoblin-like minion of Rita and Baboo is a vampire-like minion of Rita. When the Machine Empire attacked Lord Zedd and Rita Repulsa's castle on the Moon, Squatt and Baboo were evacuated and remained with Master Vile while Lord Zedd and Rita Repulsa worked on ways to get revenge on the Machine Empire.
 Simon Prescott as the voice of Master Vile The father of Rita and Rito. While allowing Rita and Zedd's group to take refuge with him, Master Vile noted that the Machine Empire was worse than he was.

Guest Stars
 Alien Rangers Rangers from the planet Aquitar, who helped protect Earth from Zedd and Rita during the events of the previous mini-series. They seek Billy's technological expertise at one point to help defeat new foes, and teach him about their own technology in return; thus creating the Red Battlezord.
 Paul St. Peter (voice) and Koichi Sakamoto (both uncredited) as Tritor A part-lizard alien who Bulk and Skull befriend when they are prisoners in the Machine Arena in "A King for a Day".

Identity of the Gold Ranger
During the middle of the series, the identity of the Gold Ranger was a constant teaser and a central plot theme. After many episodes of speculation, with other characters like Billy Cranston, David Trueheart, and even Eugene Skullovitch suspected, it was revealed the Gold Ranger was Trey of Triforia, a new character. Former Red Ranger, Jason Lee Scott, obtained the powers of the Gold Ranger after Trey lost the ability to transform. Trey was voiced by Brad Hawkins, who played Ryan Steele on VR Troopers and portrayed by Ted, Tim and Tom DiFilippo.

Episodes

Home media releases
Starting in August 1996, several episodes of Power Rangers Zeo were released on VHS.

In 2012, Shout Factory announced that it had reached an exclusive distribution deal with Saban for shows such as Power Rangers and Big Bad Beetleborgs. Power Rangers Zeo was released on DVD in August 2012, as part of a Time-Life exclusive boxed set containing seasons 1–7. The show later became available independently of the boxed set in two volumes, each containing 25 episodes, released November 12, 2013, and February 11, 2014.

Comics
Image Comics began publication of a Power Rangers Zeo comic in August 1996. It featured scripts by Tom and Mary Bierbaum, and art by Todd Nauck and Norm Rapmund. Four issues were drawn but only one was released before Image Comics lost the license.

Characters have been featured in Power Rangers comics published by Boom! Studios.

In 2018, the Zeo Rangers appeared in "Shattered Grid", a crossover event between teams from all eras commemorating the 25th anniversary of the original television series. It was published in Mighty Morphin Power Rangers #25-30 and various tie-ins. A Power Rangers Zeo story by Kyle Higgins and Marcus To was published in Mighty Morphin Power Rangers 2018 Annual as part of the crossover.

"Beyond the Grid," the follow-up to "Shattered Grid", was published in Mighty Morphin Power Rangers #31-39. It saw Tanya joining a new team alongside the Ranger Slayer, the Magna Defender, Cameron, Andros and the Dark Ranger.

See also

 Chouriki Sentai Ohranger

References

External links

 Power Rangers Zeo at Fox Kids (Archive)

Zeo
Science fantasy television series
1990s American science fiction television series
1996 American television series debuts
1996 American television series endings
Television shows filmed in Santa Clarita, California
Television shows filmed in Los Angeles
Television shows set in California
English-language television shows
Television series by Saban Entertainment
Television series about size change
Television series about teenagers
1990s American high school television series
American children's action television series
American children's adventure television series
American children's fantasy television series
Fox Kids
Television shows adapted into comics
Television shows adapted into video games
Television series created by Haim Saban

Power Rangers Zeo


NGC 7678 est une galaxie spirale intermédiaire située dans la constellation de Pégase. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 7678 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en .

La classe de luminosité de NGC 7678 est III et elle présente une large raie HI.

NGC 7678 est une galaxie active de type Seyfert 2 et une galaxie à sursauts de formation d'étoiles. Elle renferme également des régions d'hydrogène ionisé (HII).

À ce jour, vingt-deux mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie.

Galaxie avec un bras particulier (Arp 28)
NGC 7678 figure dans l'atlas des galaxies particulières d'Halton Arp sous la cote Arp 28, dans la catégorie « galaxies spirales avec un bras lourd ». NGC 7678 possède en effet un bras spiral particulièrement proéminent (en l'occurrence, son bras sud). On y trouve entre autres une grande concentration de régions HII géantes, accompagnées de vastes amas d'étoiles.

Supernova
Quatre supernovas ont été observées dans NGC 7678: SN 1997dc, SN 2002dp, SN 2009ga et SN 2021qvr.

SN 1997dc
Cette supernova a été découverte le 5 août 1997 par le relevé de supernovas de l'observatoire astronomique de Pékin (BAO), en Chine. Cette supernova a été également découverte indépendamment par l'observatoire Lick, sur des clichés pris depuis l'observatoire, entre le 26 juillet et 1er aout 1997. Mais elle passa alors comme inaperçu. D'une magnitude apparente de 18,3 au moment de sa découverte par l'observatoire de Beijing, elle était de type Ib.

SN 2002dp
Cette supernova a été découverte le 18 juin 2002 par l'astronome français Alain Klotz. D'une magnitude apparente de 15,1 au moment de sa découverte, elle était de type Ia.

SN 2009ga
Cette supernova a été découverte le 8 juin 2009 par l'astronome japonais Koichi Itagaki à Yamagata. D'une magnitude apparente de 16,2 au moment de sa découverte, elle était de type IIP.

SN 2021qvr
Cette supernova a été découverte le 23 juin 2021 par le relevé astronomique ATLAS (Asteroid Terrestrial-impact Last Alert System), relevé initialement destiné à la recherche de petits objets géocroiseurs. D'une magnitude apparente de 17,7 au moment de sa découverte, elle était de type II. Sa distance par rapport à la Terre a pu être estimée à .

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du NGC

Liens externes

 NGC 7678 [archive] sur le site de SEDS

  NGC 7678 sur le site du professeur C. Seligman

7678
Objet de l'atlas Arp
Constellation de Pégase
Galaxie spirale
Galaxie spirale intermédiaire
Galaxie active
Galaxie de Seyfert
Galaxie à sursaut d'étoiles
Galaxie découverte en 1784
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 7678


Onthophagus massai é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Baraud em 1975.

Referências

Ligações externas

massai
Coleópteros descritos em 1975

Onthophagus massai


The École spéciale d'architecture (ÉSA; formerly École centrale d'architecture) is a private school for architecture at 254, boulevard Raspail in Paris, France. The diploma from the École spéciale d'architecture (DESA), recognized by the State since 1934, entitles the holder to registration with the Order of Architects.

The school was founded in 1865 by engineer Emile Trélat as reaction against the educational monopoly of Beaux-Arts architecture. It was endorsed by Eugène Viollet-le-Duc, who had abandoned his attempts to reform the École des Beaux-Arts, and who became one of its original stockholders, along with other notables including Ferdinand de Lesseps, Anatole de Baudot, Eugène Flachat, Dupont de l'Eure, Jean-Baptiste André Godin, and Émile Muller.

Even at its beginning it included innovative courses such as domestic hygiene and urban public health. It was officially recognized as providing "public utility" in 1870, and recognized by the state as an institution of higher education in 1934.

Today, the school issues the Architecte DE degree awarding a master's degree in architecture, and the Architecte DESA, HMONP degree, recognized by the European Union allowing architects to open their own architectural practice, and is organized into five departments:
Architecture and Environment
Visual Arts and Representation
History and Human Science
Building Science and Technology
Computer applications and Communications.

It is a "free school" governed in part by its students and alumni. Major decisions are taken by the administrative council and the general assembly consisting of students, alumni, teaching staff and administrators. It has an international exchange student program with the Cal Poly Pomona College of Environmental Design, in California, United States, and with the University of Cincinnati College of Design, Architecture, Art, and Planning, in Ohio, United States.

Notable students and staff include Ricardo Larraín Bravo, Pierre Karkar, Albert Besson, Jon Condoret, Jules Dormal Godet, Robert Mallet-Stevens, Farah Pahlavi, Auguste Perret, Henri Prost, Vartan Hovanessian,René Sergent, Paul Virilio and Christian de Portzamparc.

References

External links
 Official website

Architecture schools in France
Educational institutions established in 1865

1865 establishments in France

École Spéciale d'Architecture


Akaroa is a small town on Banks Peninsula in the Canterbury Region of the South Island of New Zealand, situated within a harbour of the same name. The name Akaroa is Kāi Tahu Māori for "Long Harbour", which would be spelled  in standard Māori. The area was also named Port Louis-Philippe by French settlers after the reigning French king Louis Philippe I.

The town is  by road from Christchurch and is the terminus of State Highway 75. It is set on a sheltered harbour and is overlooked and surrounded by the remnants of an eruptive centre of the miocene Banks Peninsula Volcano. Akaroa is entirely dependent upon rainfall on the hills.

Akaroa is a popular resort town. Many Hector's dolphins can be found within the harbour, and 'swim with the dolphins' boat tours are a major tourist attraction. Akaroa has become a popular cruise ship destination after the 2011 Canterbury Earthquakes damaged the port of Lyttelton. In the summer of 2009–10, Akaroa was visited by seven cruise ships. This has increased to ninety cruise ships in 2019 and 2020. The numbers reduced to 19 cruise ships in 2022 with the opening of Lyttelton cruise ship berth.

Ōnuku marae, a  (tribal meeting ground) of Ngāi Tahu and its Ōnuku Rūnanga branch, is located in Akaroa. It includes the Karaweko  (meeting house).

History

In 1830, the Māori settlement at Takapūneke, east of the current town of Akaroa, became the scene of a notorious incident. It followed an earlier incident in 1832 in which Te Rauparaha, fresh from his successful three-month siege of Kaiapoi Pā, took the pā on the Ōnawe Peninsula at the head of Akaroa Harbour. There were an estimated 400 Kāi Tahu in the pā and most were killed, with only the strongest taken as slaves. The captain of the British brig Elizabeth, John Stewart, helped North Island Ngāti Toa chief, Te Rauparaha, to capture the local Kāi Tahu chief, Tama-i-hara-nui, his wife Te Whe and his young daughter, Roimata. The settlement of Takapūneke was sacked. Several hundred were killed and dozens enslaved. Stewart could not be convicted of murder owing to the lack of a suitable legal system in New Zealand at the time. This incident was one of several lawless acts committed by Stewart around this time. The actions of John Stewart were examples of other incidents of lawlessness among Europeans in New Zealand, which contributed to the appointment of an official British Resident James Busby to New Zealand in 1832.

The earliest European settlers used Akaroa as a whaling base. Akaroa is now one of the few whaling bases in New Zealand that still exists as a town.

French settlement

In the 1830s, France developed extensive plans for colonial expansion, including into the Pacific, where at that time it had no colonies. This included the South Island of New Zealand. The tiny settlement established at Akaroa can be viewed in the context of that failed, wider project. In 1838, a whaler, Captain Jean François Langlois, wrote up a questionable deed of purchase for "the greater Banks Peninsula" to which twelve Kāi Tahu chiefs each added their moko or cross. The price was 1,000 francs (£40), with a deposit of 150 francs (£6) paid in goods and the remainder to be paid upon Langlois' return from France with settlers. When the settlers later did arrive, the British authorities - who had in the meantime taken possession of the whole of New Zealand - decided a valid sale had not taken place in 1838, relying for their decision on English law and Māori oral evidence.

While back in France, Langlois raised capital from wealthy businessmen to fund the planned whaling and colonising venture. The Nanto-Bordelaise Company was set up, with the major shareholder being Adolphe Balguerie. Langlois ceded his supposed Banks Peninsula title to the company, took a minor shareholding and was entrusted with the whaling side of the venture.

The company is comparable with the British "New Zealand Association" (later a company) but unlike the British, who arranged for all land sold by the indigenous Māori to go through its government representative, the French government planned to have Māori land sales arranged through the company. The model treaties for land acquisition sent out from France can be compared with the Treaty of Waitangi, used by the British as their way of acquiring Māori land.  The French government became involved and to send out the settlers it supplied the warship, Mahé, fitted out as a whaler and renamed Comte de Paris. On 9 March 1840, 63 emigrants left Rochefort. They were accompanied by the Aube, a 28-gun corvette under Commodore , whose role was also to oversea French whaling interests around New Zealand.

The ships arrived in the Bay of Islands in the North Island on 11 July 1840, only to learn that during their voyage the British had proclaimed sovereignty over all New Zealand, including Banks Peninsula, and that the main South Island Māori chiefs had signed the Treaty of Waitangi. While discussions on land rights took place, the colonisation continued. On 18 August 1840, the settlement at Akaroa began, with 57 settlers including 12 Germans. (Some had died en route.) The settlers' land was around German Bay (Takamatua), French Town (Akaroa) and the hill behind. For the first six years, the settlers were outnumbered by a large contingent of French sailors and naval officers. They were all part of a sizable infrastructure that included Catholic missionaries, churches, and priests taking classes. In addition, there was a French mayor, French doctors in a French hospital and a French store. There were also French by-laws and a French court of justice. Bishop Pompallier established his first European station in Akaroa in 1840 as the French immigrants were all nominally Catholic. However, he closed the station in disgust, due to the religious apathy of the French immigrants. The area still shows a French influence, prominent in many local place names. It is the oldest town in Canterbury and one of the most historic places in New Zealand.

Meanwhile, the British dismissed the Nanto-Bordelaise Company's claim as it was not based on British law, but only after extensive and complex negotiations had taken place with Māori and the French, represented by Commadore Lavaud and the company's urbane agent, Pierre-Joseph de Belligny. Land ownership discussions dragged on until 1849, and by then both governments back in Europe had become involved. Given that the French colonists had set out for New Zealand on the assumption that they owned the land, Lord Stanley, of the Colonial Office, instructed the New Zealand authorities in 1845 to grant 30,000 acres to the Nanto-Bordelaise Company. This grant never actually happened at that time and the 30,000 acres were never clearly defined, but all concerned acted as if the company now owned that land. The company by then was in a dire financial position and was keen to raise funds by selling that land, which it did before becoming insolvent in 1849. Some land was sold to individual settlers but most was bought by the New Zealand Company, which had still not decided on a place in the area to establish its own settlement. To the indignation of Langlois, the Nanto-Bordelaise Company had sold all its remaining land on the peninsula for £4,500. So by 1849, the French settlers were on their own in a British colony.

Before 1840, the area of the current Akaroa town was also known as Wangaloa. The French at first called their settlement Port Louis-Philippe in honour  of Louis Philippe I, who reigned as King of the French from 1830 to 1848.

British settlement
After being informed of the French intention to colonise Akaroa and to further its use as a whaling port, the Lieutenant-Governor of New Zealand, Captain William Hobson, sent the ship  to proclaim sovereignty over the area for the British Crown. HMS Britomart arrived in Akaroa on 16 August 1840, although the captain's log shows the arrival date as 11 August. Captain Stanley raised the British flag, and held a court at each of the occupied settlements, to convince the French that the area was indeed under British control. A monument at the eastern edge of the town commemorates the British arrival.

James Robinson Clough, also known as Jimmy Robinson, had arrived at Akaroa several years before. He acted as interpreter for Captain Owen Stanley at the flag-raising of 1840, and was the first European to travel up the Avon River / Ōtākaro in 1843. Clough's descendants are still prominent on the Peninsula today.

British immigrants settled in both Akaroa and German Bay (Takamatua), along with many German farmers, who set up dairy, sheep and cocksfoot (Dactylis glomerata) farms. The great majority of the artifacts currently held at Akaroa Museum are of the early farming community and their way of life at the time.

Arriving from England in April 1850, the Monarch, needing repairs, sailed into Akaroa Harbour. It was bound for Auckland however forty of the passengers decided to stay in Akaroa. The British immigrants settled at the southern end of Akaroa with the French living at the northern end with a small bay separating the two.

Akaroa was described in 1854 as "altogether very like a small seaside village in England". In 1878, there were only ten French born residents in the town of Akaroa out of a population of 642 people. A further 27 French born people lived outside the town boundaries.

Businesses grew in Akaroa and by 1883 there were five builders, four confectioners, eight general stores, five milk-sellers, four shoemakers, two bankers, five milliners and five blacksmiths.

Daly's wharf was built between 1863 and 1865 and refurbished in 1914. Located at the end of Rue Balguerie, it has been used by coastal ships and fishing boats. At the end of the wharf, an octagonal building with a turret roof was built by 1932.

Akaroa was described as  a "long favourite holiday haven not only for New Zealanders but visitors from Australia and the Old World" in 1903. At this time, most of Akaroa was concentrated around the waterfront with only a few houses built on the hillsides. The population living in Akaroa was 559 people with a total of 124 houses in 1901.

The main wharf at Akaroa was built in 1887. Plans were made in 2022 to rebuild the main wharf in the same position that it currently is, as it was nearing the end of its useable life. The rebuild is expected to cost $19.1 million and be completed by 30 June 2025.

Demographics
Akaroa is defined by Statistics New Zealand as a rural settlement, and covers . It had an estimated population of  as of  with a population density of  people per km2.

Akaroa had a population of 756 at the 2018 New Zealand census, an increase of 111 people (17.2%) since the 2013 census, and an increase of 165 people (27.9%) since the 2006 census. There were 288 households, comprising 375 males and 378 females, giving a sex ratio of 0.99 males per female. The median age was 55.3 years (compared with 37.4 years nationally), with 63 people (8.3%) aged under 15 years, 108 (14.3%) aged 15 to 29, 339 (44.8%) aged 30 to 64, and 240 (31.7%) aged 65 or older.

Ethnicities were 82.5% European/Pākehā, 6.0% Māori, 0.8% Pasifika, 11.9% Asian, and 2.8% other ethnicities. People may identify with more than one ethnicity.

The percentage of people born overseas was 34.9, compared with 27.1% nationally.

Although some people chose not to answer the census's question about religious affiliation, 44.4% had no religion, 34.9% were Christian, 0.4% had Māori religious beliefs, 1.6% were Hindu, 4.8% were Muslim, 1.6% were Buddhist and 4.0% had other religions.

Of those at least 15 years old, 126 (18.2%) people had a bachelor's or higher degree, and 87 (12.6%) people had no formal qualifications. The median income was $31,800, compared with $31,800 nationally. 81 people (11.7%) earned over $70,000 compared to 17.2% nationally. The employment status of those at least 15 was that 327 (47.2%) people were employed full-time, 111 (16.0%) were part-time, and 9 (1.3%) were unemployed.

Education
Akaroa's first primary school opened in 1857, and the first high school followed in 1883. The high school was for boys only in the first year but became co-educational in the second year. However, in 1900 it closed due to a lack of paying students. The next year, it re-opened as a free District High School. It moved to the current site in 1935. In 2007, the primary school was merged with it to form Akaroa Area School. This is now a co-educational composite school covering years 1 to 13, with a roll of  as of

Museum
The Akaroa museum, first opened in 1964, concentrates on the history of Akaroa and the Banks Peninsula. It is located at 71 Rue Lavaud and includes within the museum complex: the 1850s customs house, the 1878 court house and the 1840s Langlois-Eteveneaux cottage. In 2023, the museum put on an exhibition called Catching Shadows which displayed a photographic history of Banks Peninsula starting in the early 1840s.

Akaroa lighthouse
The Akaroa lighthouse has sat at Cemetery Point within the township since 1980. For the 100 years prior to that, it sat 270 feet above sea level on the headland of Akaroa heads. The original site was chosen in 1875 and in 1877 the lens and mount were ordered from France and the mechanism from Scotland. The road to the lighthouse had to be blasted out of solid rock and took ten months to complete. Construction of the lighthouse finally began in 1879. Unfortunately, a southerly storm demolished the framework completely and work had to start from scratch again, this time with a stronger design, The 28-foot-tall light house was completed in 1880 and when operating, its light could be seen 37 kilometres away. A telephone was installed in the lighthouse in 1885, and a kerosene generator was installed in 1935 automating the lighthouse. This was converted to diesel in 1951. In 1977 an automatic lighthouse was built to replace the original staffed lighthouse. In 1980 the original lighthouse was moved in pieces and then reassembled in its current position within the town of Akaroa. The Akaroa lighthouse in open for viewing on Sundays and on days when cruise ships visit the town.

Churches

Onuku church
This church had its foundation stone laid in November 1876 and was completed in 1878. It is located at the Onuku marae. It was built out of timber with a pitched shingle roof. It has a bell turret and room for 60 parishioners. After falling into disrepair around 1939, work was completed to restore the church and add traditional carved panels to the porch. Services were held regularly until 1963.

Saint Patrick's Catholic church
This was the third Catholic church to be built in Akaroa, replacing the two earlier churches. It was designed by Christchurch architects Benjamin Mountfort and Maxwell Bury and built in 1865 out of timber. A porch was added in 1886 and a bell tower in 1893. A stained glass window depicting the crucifixion was added in 1930.

Saint Peter's Anglican church
Saint Peter's Anglican church was built out of timber in the Gothic revival style and was completed in 1863. It replaced the previous Anglican church which was built eleven years earlier in 1852. A pipe organ was added in 1869. Benjamin Mountfort designed the transepts and chancel in 1877.

Trinity Presbyterian church
The Trinity Presbyterian church was completed in 1886, thirty years after the first Presbyterian services were held in a private home. Built in the Gothic revival style with a steep roof, it was designed by Christchurch architect, John Whitelaw. In 1912, a church hall was added. It was listed by Heritage New Zealand as a category two historic place in 1990.

Notable residents

 Jessie Buckland (1878–1939), photographer
 John Buckland (1844–1909), politician
 Bob Parker (born 1953), former mayor of Banks Peninsula and former resident
 William Penlington (1832–1899), sawmiller, builder and mayor of Akaroa
 William Penlington (1890–1982), school principal and educationalist
 Hugh Wilson (born 1945), botanist living at Hinewai Reserve over the hill from Akaroa
 Frank Worsley (1872–1943), sailor and explorer who served on Ernest Shackleton's Imperial Trans-Antarctic Expedition of 1914–1916, as captain of the Endurance

Notes

Explanitory notes

References

External links
Images of Akaroa in the 1850s by Charles Meryon
Land tenure - New Zealand - Canterbury Region
THE STORY OF THE FRENCH COLONISATION OF AKAROA
 Akaroa official website
 Akaroa Civic Trust

Banks Peninsula
Populated places in Canterbury, New Zealand
Populated places established in 1840
Miocene volcanoes
Volcanoes of New Zealand
Landforms of Canterbury, New Zealand
English-New Zealand culture
French-New Zealand culture
Louis Philippe I

Akaroa


වරිගපූර්ණිකාව යනු යක්‌ෂ ගෝත්‍රිකයන් 	ගැන මූලාශ්‍ර තොරතුරු ඇතුලත්  පුස්‌කොල ග්‍රන්ථයකි.ශ්‍රී රාජාධි රාජසිංහ රජ සමයේ  මානාපවි අරණවාසි නීලගිරික
බෝධිවංශාභය නොහොත් ශ්‍රී බෝධි වංශාභිධාන  හිමියන්  විසින් රාවණා යුගයේ සිට පැවත ආ  රවිශෛල්‍යාශ වංශය ට අයත්  පුස්කොල ග්‍රන්ථ රැසක් එක් කර මෙම  පුස්‌කොළ ග්‍රන්ථය සම්පාදනය කර තිබේ.

රාවණා පරම්පරාව
රාවණා රජුගෙන් පැවතෙන රාජ පරම්පරාවක් ගැන ද වරිගපූර්කාව සඳහන් කරයි. ප්‍රධාන පරම්පරා දෙකක් වශයෙන් රටේ ව්‍යාප්තව සිටිය මේ අය අතර, කේවේ සස්ථාන පරපුර වාසස්ථාන
කරගෙන තිබුණේ මුහුදු බඩ ප්‍රදේශයි. නැව් තාක‍ෂණය පිළිබඳ හසල දැනීමක් ඇති මේ අය ලෝකයේම ව්‍යාප්ත වූ පරම්පරාවක් වීය. රවිශෛලාශ පරපුර රට අභ්‍යන්තරයේ වාසස්ථාන කරගෙන විසූහ. මේ අය තාරකා ශාස්ත්‍රය, ගුවන් යානා තාක‍ෂණය වාරිවාපි තාක‍ෂණය පිළිබඳ හසල දැනීමක් ඇති අය වූහ. මේ පරම්පරා දෙක අතර, ආවාහ විවාහ සම්බන්ධකම් තුළින් එකම ජාතියක් ලෙස කටයුතු කළහ. කෙවෙසස්ථාන (යාපනය) නගරයේ සිට ප්‍රධාන කෙන්ද්‍රස්ථානය වන මහගිර දක්වා යක‍ෂ ගෝත්‍රික ජනාවාස පිහිටා තිබී ඇත. ලලාටදේශය (පුත්තලම) ගිරිදේශය, (ගිරිබාව) නීලගිරිය ( මානෑව) සත්තානාගිර, රකුන්ගිර (රිටිගල) විල්පත්තු ප්‍රදේශ වල ද විශාල වශයෙන්  මොවුන්ගේ ජනාවාස තිබී ඇත.වරිගපූර්ණිකාවට අනුව  මන්නාරම සිට රිටිගල, මයියංගනය දක්වා අකණ්ඩව ගොඩනැගිලි සංකීර්ණයක් තිබුණ බවට ද සාධක තිබේ. මේ දියුණු සංස්කෘතියට අයත් යක‍ෂ ගෝත්‍රික රාජ පරම්පරාව ගැන නිවැරදි අවබෝධයක් වරිගපූර්ණිකාව තුළින් ලබාගත හැකිය. මේ කෘතියේ අන්තර්ගත තොරතුරුවලට අනුව වඩාත් තහවුරු වී ඇත්තේ රවිශෛලාශ රාජපරම්පරාව ගැනයි.
රවිශෛලාශ රාජපරම්පරාවේ ආදිතමයා ලෙස සැලකෙන්නේ රාවණා හෙවත් යගු කෞරාණ මන්ඨකයි. කෞරාණ යන්න රෞලාන වශයෙන් ද භාවිතා වේ එයි. කෞරාණ යනු මෙරට සහ ලෝකයේ ව්‍යාප්තව සිටින යක‍ෂ ගෝත්‍රික කෝණ වංශිකයන්ගේ මුල් නමයි.

වරිගපූර්ණිකාව


Upper Reaches of the Arts er en film instrueret af Ivalo Frank, Anke Kalk. Filmen er et portræt af  Shanghais kontrastrige kulturscene

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2006
Engelsksprogede film
Dokumentarfilm fra Danmark

Upper Reaches of the Arts


Der ferne Klang (título original en alemán; en español, El sonido distante) es una ópera en tres actos con música y libreto de Franz Schreker. Se estrenó el 18 de agosto de 1912 en la Alte Oper de Fráncfort del Meno, con dirección de Ludwig Rottenberg.

Esta ópera siguió representándose de manera regular a lo largo de las dos décadas posteriores a su estreno, siendo una de las óperas modernas pioneras  en el mundo de habla alemana. Las últimas producciones en vida de Schreker fueron en el Stadttheater Aachen y en Teplitz-Schönau durante la temporada 1930-31, pero posteriormente la prohibición nazi de la Entartete Musik ("Música degenerada") hizo que desapareciera del repertorio.

Aunque escasamente representada, ha tenido cierto resurgimiento en tiempos modernos. En las estadísticas de Operabase aparece con 5 representaciones en el período 2005-2010, siendo la más representada de sus óperas.

Personajes

Referencias

Bibliografía utilizada
Bennett, Clive, "Franz Schreker" en Holden, Amanda (ed.), The New Penguin Viking Opera Guide, Londres, Nueva York, et al: Penguin Books, 2001, pp. 831–834

Enlaces externos

Óperas de Franz Schreker
Óperas de 1912
Óperas en alemán
Óperas estrenadas en Fráncfort del Meno

Der ferne Klang


Luka Zubčić (16. travnja 2000.), hrvatski reprezentativni kajakaš i kanuist. Član je Kanu kluba Končar iz Zagreba.

Godine 2017. na svjetskom juniorskom i prvenstvu mlađih seniora svjetski juniorski prvak postao je kao dio posade Leon Išpan/Matej Zonjić/Luka Zubčić u ekipnoj utrci u disciplini sprint 3xC1. U konkurenciji juniora postao svjetski doprvak u disciplini sprint C1. Brončanu medalju u kategoriji do 23 osvojio su u ekipnoj utrci u disciplini klasični spust 3xC2 u postavi Luka Obadić/Matej Zonjić, Ivan Tolić/Leon Išpan, Luka Zubčić/Dino Išpan.

Izvori

Hrvatski kajakaši i kanuisti

Luka Zubčić


An Polycycnis silvana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Fábio de Barros. An Polycycnis silvana in nahilalakip ha genus nga Polycycnis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polycycnis

Polycycnis silvana


Türk maliye literatüründe, merkezi yönetim ve yerel yönetim arasındaki gelir ve gider bölüşümü, mali tevzin başlığı altında ele alınmıştır. Tevzin, denkleştirme ya da dengeleme anlamına gemektedir. Prof. Dr. Ruşen Keleş bu terim için akçal denkleştirme deyimini kullanmaktadır. Mali Tevzin teriminin İngilizce karşılığı olarak kullanılan "intergovernmental fiscal relations" deyimi aslında federal devletler için geçerli olabilecek, iki kademeli mali ilişkileri kapsayacak anlamda kullanılmıştır. Bu terim yerine son dönemlerde "fiscal federalism" deyimi kullanılırken, İngiltere'de ise gelirin bölüşümü "Revenue Sharing" deyimi kullanılmaktadır.

Maliye

Mali tevzin


Unicode (Evrensel Kod) Unicode Consortium organizasyonu tarafından geliştirilen ve her karaktere bir sayı değeri karşılığı atayan bir endüstri standardıdır. Sistemin amacı farklı karakter kodlama sistemlerinin birbiriyle tutarlı çalışmasını ve dünyadaki tüm yazım sistemlerinden metinlerin bilgisayar ortamında tek bir standart altında temsil edilebilmesini sağlamaktır. Evrensel Karakter Kümesi (UCS) olarak bilinen ISO/IEC 10646 standardı ise, her iki organizasyonun işbirliği ile aynı sayısal karşılıkları taşımaktadır. Unicode, son sürümü itibarıyla 129 farklı modern ve tarihî yazım sistemine ait 120.000'den fazla karakteri ve emoji gibi çeşitli sembol kümelerini kapsamaktadır.

Standardın içinde karakterler ve karakterlere atanmış sayı değerlerinin tablolaştırılmış hali, bu sayılarının kodlanmasıyla ilgili kurum tarafından önerilen standart kodlama sistemleri ve bunların yanı sıra eşdeğer karakterler, karakterin bileşenlerine ayrılış bilgileri, sıralama kuralı, büyük-küçük harf bilgisi, yazılış yönü bilgisi gibi karakterin ekranda doğru gösterilebilmesi için yazılımların ihtiyaç duyduğu ek bilgiler bulunmaktadır. Haziran 2015 tarihi itibarıyla standardın en son sürümü olan Unicode 8.0 ile birlikte 7.716 yeni karakter eklemesi yapılmıştır

Unicode kodlarından oluşan karakter dizilerini (metinleri) bilgisayarda verimli bir biçimde saklayabilmek amacıyla çeşitli karakter kodlamaları geliştirilmiştir. Bunlardan en bilinenleri UTF-8, UTF-16 ve artık kullanımdan kalkmış olan UCS-2'dir.

Unicode öncesi

Harflerin bilgisayar ortamında saklanması ve taşınması ile ilgili geliştirilen ilk sistem ASCII sistemi olmuştur. Bu sistemde Amerikan İngilizcesi alfabesinde bulunan harflerin her birine bir sayı atanmış ve harfler bilgisayar ortamında sayı olarak saklanmıştır. Harflerin kodlanması için 7 bitlik baytlar kullanılmıştır. 7 bit ile yazılabilen en büyük sayı 127'dir ve 128 adet sayı (0 ile 127 arası) temel noktalama işaretleri ve Amerikan İngilizcesi harflerini kodlamak için yeterli olmuştur. Örneğin a harfi ASCII kodlamasında on tabanında 97 sayısıyla eşleştirilmiştir. Harflerin eşleştirildiği bu sayılar daha sonra Unicode tarafından kod noktası olarak adlandırılacaktır.

ASCII kodlaması kullanılmaya başladıktan sonra Latin alfabesi kullanan Avrupa ülkelerinin alfabelerindeki ü, ö veya ç gibi harflerin de kodlanması ihtiyacı ortaya çıktığından Genişletilmiş ASCII denilen yeni bir sistem kullanılmıştır. Bu sistemde harfleri kodlamak için kullanılan yedi bite bir bit daha eklenerek 8 bitlik baytlar kullanılmış ve dolayısıyla kodlanabilecek harf sayısı 27 = 128'den 28 = 256'ya çıkarılmıştır. İlk çıkarılan genişletilmiş ASCII kümesi olan ISO 8859-1 (Latin-1 olarak da bilinir), Latin alfabesi kullanan Batı Avrupa dillerinin büyük çoğunluğunun harflerini karşılamaktadır. Daha sonra farklı dillerin alfabelerinde bulunan o dile özgü karakterler için farklı genişletilmiş ASCII kümeleri çıkarılmıştır. Bu farklı kümelere kod sayfası da denmektedir.

Ancak genişletilmiş ASCII sistemi de sorunu kökten çözmeyi başaramamıştır. Genişletilmiş ASCII'nin eksiklikleri şu iki maddeyle özetlenebilir:
 Farklı dillere özgü çoğu karakterin aynı metin içinde kullanılamaması
 İçinde binlerce farklı karakter bulunduran Çin Japon Kore dillerinin alfabelerini temsilde 256 karakterin yetersiz kalması

Birbirinden farklı ASCII kümelerinde bulunan dillerin karakterlerinin aynı metinde bulunması mümkün değildir. Çünkü 128 ve sonrasındaki sayılar her genişletilmiş ASCII kümesinde farklı karakterlere karşılık gelebilmektedirler. Eğer belgedeki kodlamanın hangi kod sayfasına göre yapıldığı belirtilmemişse metnin doğru okunması mümkün olmamaktadır. Örneğin İnternet üzerinde kodlama türünün belirtilmemiş olması veya yanlış belirtilmiş olması nedeniyle Türkçe karakterlerden ı, ş karakterlerinin ý, þ olarak görünmesinin nedeni Türkçe için üretilmiş olan Latin-5 kod sayfasında bu karakterlere karşılık gelen sayıların, İnternet tarayıcılarının kodlama türü belirtilmediğinde varsayılan olarak kullandığı Latin-1 kodlamasında İzlanda alfabesinden ý, þ karakterlerine karşılık gelmesi yüzündendir. Dolayısıyla diğer dillerin alfabeleri için bir çözüm olarak öne sürülen genişletilmiş ASCII sistemi de tam çözüm olamamıştır.

Farklı kod sayfaları arasında karışıklığa yol açması bir yana içinde binlerce farklı karakter barındıran Çince veya Japonca gibi dillerin harfleri için fazladan gelen 128 karakterlik kapasitenin de yeterli olması olanaksızdır. Bu yüzden ASCII sistemi yerini Unicode'a bırakmıştır. Ancak yine de yıllardan beri kullanılmış olması nedeniyle bu kodlamayla üretilmiş birçok yazılım, web sayfası bulunmaktadır. Unicode sistemi teşvik edilse de işletim sistemleri eski yazılım ve web sayfaları nedeniyle ASCII kodlamasını da Unicode ile birlikte hâlâ mecburen desteklemektedir.

Ortaya çıkışı
Unicode'un kökeni 1987'ye dek uzanmaktadır. Bu tarihte Xerox çalışanı Joe Becker ve Apple çalışanı Mark Davis evrensel bir karakter kümesi oluşturmanın sağlayacağı faydalar üzerinde çalışma yapmaktaydı. Ağustos 1988 tarihinde, Joe Becker "şimdilik Unicode olarak adlandırılan uluslararası/çokdilli metin karakteri kodlama sistemi" için bir teklif taslağı hazırladı. Unicode ismini eşsiz, tek ve evrensel bir kodlama sistemini çağrıştırması amacıyla seçtiğini belirtmiştir.

Unicode 88 başlıklı belgede Becker 16-bitlik bir karakter modeli taslağı hazırlamıştır:

Unicode, güvenilir ve üzerinde çalışılabilir dünya geneli bir metin kodlaması ihtiyacına cevap verme niyetiyle ortaya çıkmıştır. Unicode kabaca, dünyadaki bütün yaşayan dillerin tüm karakterlerini kapsayabilmesi amacıyla uzunluğu 16 bite çıkarılmış "geniş gövdeli bir ASCII" olarak tanımlanabilir. Mühendisliği düzgünce yapılan bir tasarımla, karakter başına 16 bit bu amaç için fazlasıyla yeterli olacaktır.

Orijinal 16-bitlik tasarım sadece günlük kullanıma dahil olan karakterlerin ve yazı türlerinin kodlanmasına ihtiyaç duyulacağını varsaymasından kaynaklanıyordu:

Unicode eskiden beri gelenleri korumaktansa geleceğe dönük yararlılığı garanti altına almayı yüksek öncelik edinmiştir. Unicode ilk olarak çağdaş metinlerde kullanılan karakterleri (yani 1988 yılında dünyada basılan gazete ve dergilerin kullandığı karakterlerin tümünü) hedeflemektedir ki bu karakterlerin sayısı şüphesiz 214 = 16.384'ü geçmez. Çağdaş kullanım dahilinde olan karakterlerin dışında kalan diğer karakterlerin eskimiş olduğu veya ender kullanıldığı kabul edilebilir. Çoğunlukla kullanışlı karakterleri barındıran Unicode'u bu eski ve nadir karakterlerle kalabalıklaştırmak yerine bu karakterleri özel kullanım kayıtlarına dahil etmek daha iyidir.

1989 yılının başlarında Unicode çalışma grubu Metaphor'dan Ken Whistler ve Mike Kernaghan, Research Libraries Group'tan Karen Smith-Yoshimura ve Joan Aliprand ve Sun Microsystems'tan Glenn Wright da bulunacak şekilde genişletildi. 1990 yılında Microsoft'tan Michel Suignard ve Asmus Freytag ve NeXT'ten Rick McGowan da gruba katıldı. 1990'ın sonlarına doğru mevcut kodlama standartlarındaki karakterlerin eşlenmesi çalışmaları tamamlanmış ve Unicode'un gözden geçirilecek son taslağı hazırlanmıştı.

Unicode Consortium 3 Ocak 1991'de California'da kuruldu. Ekim 1991'de Unicode standardının ilk cildi yayımlandı. Han ideograflarını içeren ikinci cildi de Haziran 1992'de yayımlandı.

1996'da Unicode 2.0'da yedek karakter mekanizması uygulanmaya başladı. Bu sayede Unicode artık 16 bit ile sınırlanmamış oldu. Yedek karakter çiftlerinin kullanılmasıyla Unicode kod alanı bir milyon kod noktasını bulundurarak kadar genişledi. Böylece Unicode, Mısır hiyeroglifleri veya Göktürk alfabesi gibi birçok tarihi yazı sistemlerini ve kodlamasına ihtiyaç duyulmayacağı tahmin edilen, artık kullanılmayan eskimiş karakterleri destekler hale geldi. Unicode tarafından desteklenmesi ilk başta planlanmamış olan karakterler arasında nadiren kullanılan Kanji karakterleri ve Çince karakterler de bulunmaktadır. Bu karakterler artık kullanılmayan kişi veya yer isimlerinin parçası olduklarından nadiren kullanılıyordu ancak orijinal Unicode mimarisinde düşünülenden çok daha önemli karakterlerdir.

Mimari ve terminoloji
<p id="Upluslink">Unicode, 016 ile 10FFFF16 arasındaki sayılara karşılık gelen 1.114.112 adet kod noktasından oluşan bir kod alanı tanımlamıştır. Kod noktası Unicode tarafından her bir karaktere atanan sayıdır ve bu sayı genelde on altı tabanında, hekzadesimal gösterim adı verilen, 10-15 arası rakamların A-F arası harflerle temsil edildiği bir gösterim yöntemiyle yazılır. Normalde Unicode kod noktaları "U+" ve sonrasında kod noktasının on altı tabanındaki karşılığı ile ifade edilir. Kod noktalarının beşinci ve altıncı haneleri birlikte düzlem (plane) numarasını ifade etmektedir, toplamda on yedi adet düzlem bulunmaktadır (016'dan 1016'a kadar). İlk düzlem olan Temel Çokdilli Düzlem (Basic Multilingual Plane, kısaca BMP) sıfırıncı düzlem olduğundan bu düzlemdeki karakterlerin kod noktaları yazılırken beşinci hanedeki 0 yazılmadan dört haneli şekilde yazılırlar (mesela Unicode tanımı  olan X harfinin kod noktası U+000058 yerine kısaca U+0058 olarak ifade edilir), BMP dışındaki düzlemlerde bulunan kod noktaları başında düzlem numarası yazılarak ifade edilir. Dolayısıyla toplamda beş veya altı haneli olarak yazılırlar. (örneğin  adlı karakterinin kod noktası U+E0001, Emoji karakterlerinden  adlı 😀 karakterinin kod noktası U+1F600 olarak ifade edilmektedir). Unicode standardının eski sürümlerinde de benzer yazım şekilleri kullanılıyordu ancak ufak farklılıklar bulunmaktaydı. Örneğin Unicode 3.0 standardında kod noktaları yazılırken sekiz haneli kod noktasının önüne "U-" getirilirdi. Kod birimleri yazılırken önüne "U+" konularak yazılırdı.

Kod noktası düzlemleri ve blokları

Unicode kod alanı 0'dan 16'ya kadar numaralanmış on yedi adet düzleme (plane) ayrılmıştır:

BMP düzleminde bulunan tüm kod noktaları UTF-16 kodlamasında tek kod birimiyle ve UTF-8 kodlamasında da değişken uzunlukta kod birimleriyle (bir, iki veya üç) kodlanabilir. UTF-16 kodlamasında kod birimleri 16-bit (iki bayta karşılık gelir), UTF-8'de 8-bit (bir bayta karşılık gelir) uzunluğundadır. 1'den 16'ya kadar olan düzlemlerdeki kod noktaları (tamamlayıcı düzlemler, supplementary plane) UTF-8 kodlamasında dört kod birimi ile ve UTF-16'da yedek çiftler veya yer tutucu çiftler (surrogate pairs) denilen bir sistem ile iki kod birimi halinde kodlanırlar.

Her düzlem, blok adı verilen bölümlere ayrılmıştır ve her blokta o blokla ilgili karakterler bulunur. Blokların kapsadığı kod noktalarının sayısı (yani blokların büyüklüğü) değişken olmakla birlikte bu sayı her zaman 16'nın ve genelde de 128'in katıdır. Aynı yazı türünde bulunan karakterler farklı bloklara dağılmış olabilir.

Karakterin Genel Kategorisi
Her kod noktasının Genel Kategori adlı bir niteliği bulunmaktadır. Temel kategoriler şunlardır: Harf (Letter), İm (Mark), Sayı (Number), Noktalama (Punctuation), Sembol (Symbol), Ayırıcı (Seperator) ve Diğer (Other). Bu kategorilerin alt bölümleri de bulunmaktadır. Genel Kategori niteliği her zaman kullanışlı değildir; çünkü eski kodlama sistemleri tek kod noktasına birden fazla özellik yüklemiştir. Örneğin  karakteri ASCII sisteminde hem kontrol hem de düzen ayırıcısı karakteri olarak kullanılmıştır, Unicode'da bu karakterin Genel Kategori niteliği "Diğer, Kontrol" olarak tanımlanmıştır. Bir kod noktasının özelliklerinin ve davranışının tam olarak belirlenebilmesi için diğer niteliklerin de dikkate alınması gerekmektedir. Mevcut Genel Kategoriler şunlardır:

U+D800..U+DBFF aralığında bulunan 1.024 kod noktası üst yedek kod noktaları olarak ve U+DC00..U+DFFF aralığında 1.024 kod noktası da alt yedek kod noktaları olarak bilinir. Üst yedek kod noktası (veya öndeki kod noktası) ve sonrasında gelen alt kod noktasının (veya arkadaki kod noktası) oluşturduğu çifte yedek çifti denir bu yedek çiftleri UTF-16 kodlaması tarafından BMP'nin dışında kalan kod noktalarını kodlamak için kullanılır. UTF-16 kodlaması kod noktalarını iki bayttan oluşan birimler halinde kodlamaktadır, iki bayt ile kodlanabilecek en büyük sayı FFFF16 (6553510) olduğundan U+FFFF'nin sonrasındaki kod noktalarını ifade etmek için U+D800'den U+DFFF'ye kadar olan kod noktaları Unicode tarafından yedek kod noktaları olarak kullanılmak üzere ayrılmıştır. Bu kod noktaları çiftler halinde kullanılarak BMP dışında kalan 1.048.560 karakteri UTF-16 ile kodlamaya fazlasıyla yetmektedir (1.024 * 1.024 = 1.048.576 adet yedek çifti kombinasyonu vardır). Üst ve alt yedek kod noktaları tek başlarına anlamsız ve geçersizdir. Çiftler halinde kullanıldıkları zaman bir karakteri temsil ederler. Dolayısıyla, yedek çifti olarak kullanılmak üzere ayrılmış olan U+D800..U+DFFF aralığındaki kod noktaları U+10000..U+10FFFF aralığındaki kod noktalarının yerini tutmak amacıyla kullanıldığından, karakter olarak kullanılabilecek kod noktaları yedek kod noktaları dışında kalan kod noktalarıdır (U+0000..U+D7FF ve U+E000..U+10FFFF aralığında kalan 1.112.064 kod noktası). Karakter olarak kullanılabilecek kod noktalarına aynı zamanda karakterin skaler değeri de denmektedir. Örneğin UTF-16'da yedek çiftleri kullanılarak (D803 DC00)16 olarak kodlanan  karakterinin skaler değeri U+10C00'dır denir. Çünkü (D803 DC00)16 yedek çifti 10C0016 sayısını temsil eder.

Unicode bazı kod noktalarına ne şimdi ne de gelecekte herhangi bir karakter atamayacağını duyurmuştur. Karakter dışı kod noktaları Unicode şartnamesinde noncharacter olarak adlandırılmaktadır. Karakter dışı kod noktaları yazılımların iç yapısında herhangi bir amaçla kullanılabilir. Toplamda 66 adet karakter dışı kod noktası bulunmaktadır. U+FDD0..U+FDEF aralığındaki kod noktaları ve her düzlemin son iki kod noktası (yani U+FFFE, U+FFFF, U+1FFFE, U+1FFFF, ... U+10FFFE, U+10FFFF). Karakter dışı kod noktaları sabittir, ileride yeni karakter dışı kod noktası tanımlanmayacaktır.

Ayırtılmış (reserved) kod noktaları da ileride kodlama karakteri olarak kullanılacak olan ama henüz Unicode tarafından kendilerine karakter atanmamış kod noktalarıdır.

Özel kullanım kod noktaları da karakter olarak kullanılabileceği belirtilen ancak hangi karakteri temsilen kullanılacakları Unicode tarafından belirtilmeyip kullanıcıya bırakılmış olan karakterlerdir. Yani bu karakterler yazılı bilgi alışverişi esnasında taraflar arasında önceden yapılmış bir anlaşamaya göre yorumlanabilecek karakterlerdir. Unicode kod alanında üç adet özel kullanım bölgesi vardır:

 Özel Kullanım Alanı: U+E000..U+F8FF (6.400 karakter)
 Tamamlayıcı Özel Kullanım Alanı-A: U+F0000..U+FFFFD (65.534 karakter)
 Tamamlayıcı Özel Kullanım Alanı-B: U+100000..U+10FFFD (65.534 karakter).

Çizgesel karakterler (graphic characters), Unicode tarafından tanımlanan, belirli bir anlamsal değeri olan ve görünür bir glif şekline sahip veya görünür bir boşluğu temsil eden karakterlerdir. Unicode 7.0 itibarıyla 112.804 çizgesel karakter vardır.

Biçimlendirme karakterleri ise görünür bir şekilleri olmayan ancak komşu karakterlerin görünüşünü veya davranışını etkileyen karakterlerdir. Örneğin  karakteri ve  karakteri bitişebilen karakterlerin bitişme durumunu belirlemek için kullanılabilir. Unicode 7.0'da 152 biçimlendirme karakteri bulunmaktadır. Başka bir örnek vermek gerekirse metin dosyalarında bilgisayarlarda  tuşuna basarak yapılan alt satıra geçme işlemi sırasında metne  ve  karakterleri işlenir, bu karakterler metin üzerinde görünür bir yer kaplamadığı halde kendilerinden sonra gelen karakterlerin alt satırda görüntülenmesini sağladıkları için kontrol işlevi görür ve çizgesel karakter sınıfına girmez.

Altmış altı kod noktası (U+0000..U+001F ve U+007F.. U+009F aralıkları) kontrol kodları olarak ayrılmıştır ve ISO/IEC 6429 standardıyla belirlenen C0 ve C1 kontrol kodlarına karşılık gelir. Unicode'la uyumlu kodlamalarda bu kontrol karakterlerinden ,  ve  karakterleri sıklıkla kullanılır.

Çizgesel karakterler, biçimlendirme karakterleri ve kontrol kodu karakterleri hep beraber atanmış karakterler olarak bilinir.

Soyut karakterler
Soyut karakter, metinsel bir verinin düzenlenmesi, denetlenmesi veya temsil edilmesi için kullanılan bilgi birimi olarak tanımlanmıştır. Soyut karakterin bir kod noktasıyla eşleştirilmiş haline kodlu karakter denir ve kodlu karakterler genelde kısaca karakter olarak anılır. Soyut karakterler, karakterlerin temsil ettikleri bilginin soyut, yani şekil almamış halini temsil eder. Unicode standardında tek bir kod noktasıyla ifade edilebilen bir soyut karakter aynı zamanda birden fazla kod noktasının yan yana kullanılmasıyla da alternatif olarak temsil edilebilir. Örneğin â harfi, Unicode tanımı  kod noktasıyla ifade edilebileceği gibi  ve  kod noktalarının yan yana kullanılmasıyla da ifade edilebilir. İki farklı şekilde de aynı görüntü ortaya çıkacaktır: U+00E2 â ve U+0061 U+0302 â. Bu karakterler kodlamaları itibarıyla farklı olmalarına rağmen aynı soyut karakteri temsil etmektedir. Birisi tek bir kod noktasından oluşurken diğeri harfin parçalarına karşılık gelen kod noktalarının birleştirilmesiyle ifade edilir. Ancak bazı soyut karakterlerin Unicode standardında tek kod noktasıyla karşılığı yoktur. Bu yüzden bu soyut karakterler birden fazla kod noktasının art arda kullanılmasıyla ifade edilebilirler. Unicode yalnızca iki kod noktasının kombinasyonuyla ifade edilebilen soyut karakterlerin bir listesini sitesinde barındırmaktadır.

Ayrıca, diğer standartlarla uyumluluk sağlamak için bazen aynı soyut karakter birden çok tekil kodlanmış karaktere karşılık gelebilir. Bu durum aynı karakterin birden fazla kod noktasının birleşimi şeklinde gösterilmesinden farklıdır. Mesela Å karakteri Unicode standardında  kod noktasıyla temsil edilmektedir. Ancak aynı soyut karakteri temsil eden  adlı bir kod noktası da bulunmaktadır.

Tüm çizgesel karakterler, biçimlendirme karakterleri ve özel kullanım karakterlerinin eşsiz ve değişmez bir tanımlayıcı adı vardır. İsimlerin değişmezliği Unicode sürüm 2.0'dan itibaren İsim Kararlılığı Politikası ile garanti altına alınmıştır . Tanımlayıcı adın ciddi derecede sorunlu ve yanıltıcı olduğu veya önemli yazım hataları içerdiği durumlarda resmi bir ikincil ad tanımlanabilir ve uygulamaların resmi karakter adı yerine resmi ikincil adı kullanmaları tavsiye edilir. Örneğin Yi yazısına ait karakterlerden yanlış adlandırılan  karakterine daha sonra  şeklinde ikincil bir ad tanımlanmıştır.  karakteri daha sonra ikincil ad olarak  adını almıştır.

Karakter kodlamaları

Eskiden karakter kodlaması kavramı hem her karaktere birer sayı atama hem de bu sayıları doğrudan iki tabanına dönüştürüp bilgisayarda kullanılabilir hale getirme işlemine verilen isimdi. Bu yüzden Unicode'dan önce kullanılan ASCII ve tüm genişletilmiş ASCII sistemleri birer karakter kodlamasıdır. Unicode'dan sonra ise karakter kodlaması kavramı değişmiştir. Unicode, karakterlere sayı atanmasıyla bu sayıların iki tabanına dönüştürülmesi işlemini birbirinden ayırmıştır. Çünkü Unicode ile beraber karakterlere atanan sayıları (kod noktalarını) doğrudan iki tabanına dönüştürmektense farklı yöntemler kullanarak dönüştürme ihtiyacı ortaya çıkmıştır. Dolayısıyla Unicode'dan sonra karakter kodlaması kavramı kod noktalarını iki tabanında temsil etme yöntemini karşılar olmuştur.

Tanımda meydana gelen bu değişikliğin nedeni, Unicode'un genişletilmiş ASCII kümelerinin karakterlere atamak için kullandığı [0, 255] olan sayı aralığını [0, 1.114.111]'e çıkarmasında yatmaktadır. Unicode'dan önceki sistemlerde karakterlere atanan sayılar 255'i aşmadığı için, bu sayılar doğrudan iki tabanına çevrilip karakterleri temsil etmek için kullanılabiliyordu. Örneğin ASCII sistemlerinde a harfi 9710 sayısıyla eşleştirilmişti ve herhangi bir metin belgesinde a harfi kodlanacağı zaman 9710 iki tabanına dönüştürülüp 11000012 şeklinde 8-bitlik bir bayt olarak depolanıyordu. Sayılar 255'i aşmadığı için her karakter 1 bayta sığmaktaydı. Ancak Unicode sisteminde 255'ten büyük sayılar iki tabanında 8 biti aşmaktadır ve eğer 1.114.111 sayının hepsi eşit uzunlukta olacak şekilde doğrudan iki tabanına dönüştürülüp kullanılmak istenirse her karakterin 32 bit uzunluğunda olması, iki tabanına dönüştürüldüğünde 32 bitten kısa olan sayıların da başına sıfır eklenerek 32 bite tamamlanması gerekir. Çünkü her karakterin uzunluğu sabit olmazsa kodlamada bir karakterin nerede bitip diğerinin nerede başladığı anlaşılamaz. Bu durum genişletilmiş ASCII'ye göre kodlanmış bir metne göre Unicode ile kodlanmış bir metnin dört kat kadar fazla yer kaplamasına neden olacaktır.

Her karakterin eşit uzunlukta bitlerle temsil edilmesi zorunluluğundan kurtulmak istenirse karakterlerin kod noktalarını iki tabanına dönüştürürken araya karakterin başlangıcını veya sonunu belli edecek işaretler eklenerek kodlama yapılması gerekecektir. Bu işlem için geliştirilen birkaç farklı kodlama sistemi bulunmaktadır. Bunlara örnek olarak UTF-8, UTF-16 ve UTF-32 gösterilebilir. Bunların her biri, karakterlerin kod noktalarını (yani Unicode tarafından kendilerine atanan sayıları) bilgisayar ortamında saklamak ve üzerinde işlem yapmak amacıyla iki tabanına dönüştürürken farklı yöntemler kullanırlar. Her birinin farklı avantajları ve dezavantajları mevcuttur. Günümüzde en yaygın kullanılan kodlama UTF-8 kodlamasıdır.

Dış bağlantılar
 Unicode Consortium
Standardlar
RFC 3629
RFC 3492
Unicode karakterleri topluca bulabileceğiniz bir site.
Emojiler ve Unicode'ları

Ayrıca bakınız
 UTF-8

Kaynakça

Unicode


Coğrafya
 Kızılkaya, Canik Dağları - Orta Karadeniz Bölgesi'nde Canik Dağları'nın bir uzantısı olan tepe
 Kızılkaya Dağı - Aladağlar  Milli Parkı'nda bulunan bir zirve
 Kızılkaya Mağaraları - Kuçar, Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nde bulunan mağaralar

Yerleşim yerleri

Azerbaycan
Kızılkaya (Gedebey) - Azerbaycan'ın Gedebey Rayonu'na bağlı köy
Kızılkaya, Kelbecer - Azerbaycan'ın Kelbecer Rayonu'na bağlı köy

Bulgaristan
Kızılkaya, Şeytancık - Bulgaristan'ın Şumnu ili Şeytancık ilçesine bağlı köy

Türkiye
Kızılkaya, Besni - Adıyaman ili Besni ilçesine bağlı köy
Kızılkaya, Bucak - Burdur ili Bucak ilçesine bağlı belde
Kızılkaya, Dalaman - Muğla ili Dalaman ilçesine bağlı mahalle
Kızılkaya, Doğubayazıt - Ağrı ili Doğubayazıt ilçesine bağlı köy
Kızılkaya, Gülağaç - Aksaray ili Gülağaç ilçesine bağlı köy
Kızılkaya, Kalecik - Ankara ili Kalecik ilçesine bağlı mahalle
Kızılkaya, Kırıkhan - Hatay ili Kırıkhan ilçesine bağlı mahalle
Kızılkaya, Koçarlı - Aydın ili Koçarlı ilçesine bağlı mahalle
Kızılkaya, Kula - Manisa ili Kula ilçesine bağlı mahalle
Kızılkaya, Toroslar - Mersin ili Toroslar ilçesine bağlı mahalle
Kızılkaya, Gülşehir - Nevşehir ili Gülşehir ilçesine bağlı köy
Kızılkaya, Geyve - Sakarya ili Geyve ilçesine bağlı mahalle
Kızılkaya, Tokat - Tokat ili merkez ilçesine bağlı köy

Kızılkaya


Mathieu Hidalf est une série de romans de fantasy écrits par Christophe Mauri et publiés entre 2011 et 2018.

Les cinq premiers tomes sont publiés entre 2011 et 2014. En 2018, Christophe Mauri annonce prévoir un préquel aux événements survenus lors du premier tome.

Univers du cycle littéraire

Genre littéraire
Les romans prennent place dans le registre de la fantasy, au sein d'un royaume de fiction (le royaume astrien) dans lequel règne le roi Abélard, dit « le Grand Busier ». La capitale du royaume est Soleil, sa monnaie est le « diamantor ».

Le cycle romanesque fait partie du genre « high fantasy », mais également au genre du roman d'apprentissage. L'histoire est écrite selon un point de vue narratif interne à la troisième personne : le narrateur limite les informations à ce que le personnage de Mathieu Hidalf comprend et connaît, à quelques rares exceptions.

Personnages
Lorsque la saga commence, Mathieu Hidalf est un garçon de 10 ans qui vit dans la ville fictive de Darnar. Son rêve est d'intégrer l'école de l'Élite, la plus dangereuse des écoles. Mais il passe surtout son temps à préparer ce qu'il appelle sa « bêtise », une énorme catastrophe qu'il prépare à l'occasion de son anniversaire. En effet il souhaite gâcher l'anniversaire du roi car il est né le même jour que lui, ainsi que ternir l'image de son père. Mathieu a un caractère d'antihéros : insupportable, égoïste et prétentieux.

Le père de Mathieu s'appelle Rigor Hidalf et a la charge héréditaire de sous-consul de la cité de Darnar. La mère de Mathieu s'appelle Emma. Le meilleur ami de Mathieu est Pierre Chapelier. L'archiduc de Darnar est un allié secret de Mathieu. Roméo Pompous est le fils d'Anna et Méphistos Pompous (sous-consul de Soleil, la cité rivale de Darnar).

Mathieu a trois sœurs qui s'appellent toutes Juliette : Juliette d'Or (l'aînée - âgée de six ans de plus que lui, elle est, en concurrence avec la comtesse Armance Dacourt, la plus belle femme du royaume), Juliette d'Argent (un an de plus que lui), Juliette d'Airain (quatre ans de moins que lui ; elle rêve de devenir la première femme élitienne).

Les principaux antagonistes de la série sont les six frères Estaffes ; l'on ne connaît le nom que de deux d'entre eux, il s'agit de Tybalt et William.

Le baron Hudson est directeur de l'Elite, jusqu'au quatrième tome. Le Comte Boidecœur, plus connu sous le faux nom de Barjaut Magimel, est un juriste éminent. Louis Serra est le capitaine et chef de l'Élite ; il est assisté par Julius Maxima Purple et Robin Tilleul, deux puissants Elitiens. Stadir Origan est un sorcier illustre, mais discret. Poucet Bergamote est un mage et un des Professeurs de l'École de l'Elite ; le  Gustave Soupont est le médecin de l'École de l'Elite. La comtesse Armance Dacourt est la directrice adjointe de l'école de l'Élite, jusqu'à la deuxième partie du quatrième épisode, où on apprend qu'elle est devenue directrice ; elle dirige l'école d'une main de fer. Tristan Boidoré est l'amant secret de Juliette d'Or Hidalf, que cherche à débusquer durant les cinq épiosdes la Comtesse Dacourt. Capitaine des Prétendants jusqu'à la fin du deuxième épisode, il devient Pré-Elitien à la fin du deuxième, ce qui l'oblige à abandonner ses fonctions. La Grille épineuse est située à l'entrée de l'école et empêche les non-élitiens d'y pénétrer ; devant elle, se dresse L'Arbre doré.
Le Peuple Helios est un peuple aux pouvoirs surpuissants. Le comte Boidecœur, Timothée et les frères Estaffes sont des Helios ; Octave Jurençon est un demi-helios ; la Foudre Fantôme est une créature Helios ; Mathieu, Emma, Juliette d'Or, Juliette d'Airain et Juliette d'Argent Hidalf sont des descendants d'Helios.

Ecole de l'Elite
L'École de l'Élite est une institution de grande importance dans le Royaume Astrien. Les élèves et anciens élèves de l'École, exceptés les Cœurs Noirs et les autres personnes ayant interrompu leur scolarité, sont divisés en quatre ordres :
 Le premier ordre est celui des Prétendants Elitiens. Il s'agit d'élèves. Ces élèves sont encore placés sous la houlette de leurs responsables légaux. Ils ont moins de six branches sur l'arbre doré cousu sur leur uniforme de l'École. C'est à cet ordre qu'appartiennent Mathieu Hidalf, Pierre Chapelier, Octave Jurençon, Roméo Pompous, Clémentin Roitelet, Guillaume Laminerve et Lucille Bertier.
 Le deuxième ordre est celui des Apprentis Elitiens. Les apprentis ne dépendent plus de leurs responsables légaux. Si l'ordre leur en est donné par un Elitien, ils peuvent ne pas respecter le règlement de l'école ou la Constitution du Royaume. Tristan Boidoré, jusqu'à la fin du deuxième tome, appartient à cet ordre. Tom Lepage y appartient aussi.
 Le troisième ordre est celui des Pré-Elitiens. Ce ne sont plus des élèves. Ils sont en droit de donner une mission à un Apprenti, à une nymphette Elitienne, ou à un Cœur Noir ; seuls les Elitiens peuvent leur donner des ordres. Tristan Boidoré, à partir de la fin du deuxième tome, et Peter de Nemours jusqu'au quatrième tome, font partie de cet ordre.
 Le quatrième ordre est celui des Elitiens. Les Elitiens sont toujours trente. Seuls les Elitiens peuvent nommer un Elitien. Seul un Elitien peut juger un autre Elitien, bien que les Elitiens soient théoriquement au-dessus des lois. Seuls les Elitiens peuvent destituer un autre Elitien avant sa mort. Louis Serra, Julius Maxima Purple, Robin Tilleul, Jean de Courcelles, Peter de Nemours, à compter du quatrième tome, sont des Elitiens. John Mid est un ancien Elitien. Barjaut Magimel est le premier Elitien.

Les Cœurs Noirs sont les services secrets de l'Elite. Les Cœurs Noirs sont composés d'anciens Elitiens, d'anciens Pré-Elitiens et d'anciens Apprentis. Les Cœurs Noirs n'ont pas d'arbre doré miniature sur leur uniforme. Ils portent toujours un capuchon, afin que leur identité reste inconnue. Le chef des Cœurs Noirs se nomme "le premier Cœur Noir". Durant la série, c'est John Mid qui remplit cette fonction.

L'École de l'Elite a été fondée, par le comte Boidecœur, quatre cents ans avant les événements contés dans le cycle Mathieu Hidalf. Le jour de sa fondation, la fée Helios Circé transforma Ailes de Feu en un maléfice : le Maléfice de Circé.

L'uniforme de l'École de l'Elite est appelé luide. C'est un habit fin, discret et élégant. Sur toutes les luides, il y a un arbre doré miniature, relié au grand arbre doré, planté dans l'École de l'Elite ; cet arbre doré miniature donne de grands pouvoirs à son possesseur. Plus un arbre doré miniature a de branches (gagnées en accomplissant des épreuves), et plus il est près du grand arbre doré, plus il est fort. Quand un arbre doré se glace, cela signifie qu'un membre de l'Elite est en danger de mort ; les arbres peuvent se combattre lors d'un combat d'arbres. L'on voit le premier combat d'arbres dans Mathieu Hidalf et la Bataille de l'Aube.

Liste des romans

Le Premier Défi de Mathieu Hidalf
 Publication : août 2011.
 Résumé : Mathieu Hidalf est connu pour avoir gâché, deux ans avant le début du récit, l'anniversaire du roi par une incroyable et catastrophique « bêtise », étant précisé que ce jour-là est aussi son propre anniversaire. Pour l'anniversaire de ses huit ans, sa « bêtise » (inciter les nymphettes du soleil à faire grève) lui avait valu d'être reclus par son père pendant deux ans dans sa chambre. Lorsque le roman commence, Mathieu, 10 ans le lendemain, risque de devoir passer son anniversaire au domicile familial car son chien à quatre têtes, Bougetou, est malade, et il avait conclu avec son père, lorsqu'il avait cinq ans, un contrat selon lequel il devrait s'occuper du chien en toutes circonstances. Le récit alterne les événements qui rythment 48 heures importantes concernant l'anniversaire du roi. Mathieu parvient à se délier du contrat qui le liait à son père concernant le chien ; son meilleur ami Pierre Chapelier est admis à l'école de l'Élite ; Mathieu est surveillé par les sœurs Mélusine et Méchantine Violette ; Pierre parvient à faire visiter des souterrains de l'École à Mathieu ; on découvre le début d'une histoire d'amour que vit Juliette d'Or avec un amoureux secret. Mais le récit tourne autour de deux événements principaux : la « grande bêtise » que Mathieu a préparée pour l'anniversaire du roi et une information qui plonge les dirigeants du royaume dans la consternation. En effet, les six frères Estaffes ont rompu un serment rouge inviolable conclu dix ans auparavant avec le capitaine et chef de l'Élite, Louis Serra. Les conséquences de la rupture de ce serment, et la situation conflictuelle qui en découle, seront racontées dans les romans suivants. Contraint de fuir, lors de son entrée illégale à l'école, Mathieu finit par se retrouver dans la Galerie des Gouffres, une galerie pleine de gouffres béants ; Mathieu finit par tomber dans l'un des gouffres. Il a alors une vision ; il se voit monter un escalier, puis, découvrir le roi mort ; il a ensuite une vision des cinq frères Estaffes, avec un scintillement de lumière dorée. Concernant la « grande bêtise », Mathieu parvient à faire croire dans un premier temps qu'il a renoncé à la faire : il s'agissait, croit-on, de faire en sorte que le roi épouse Héloïse Hidalf, mère de Rigor. Mais en fin de compte on découvre qu'il s'agissait d'un leurre et la bêtise a bien lieu : Mathieu parvient, par un subterfuge et grâce à l'aide d'Olivier Tilleul, un journaliste, à faire épouser au roi la vieille sorcière Proserpine, de son pseudonyme de conteuse, « la Grand-mère édentée ». Mathieu a aussi réussi à voler à son père un cadeau que le sous-consul destinait au roi comme cadeau d'anniversaire. Ce cadeau a été transmis par Mathieu à l'archiduc de Darnar qui va le conserver jusqu'à l'anniversaire suivant, sachant que Mathieu a décidé de mettre à profit l'année à venir pour se présenter au concours d'entrée de l'école de l'Élite…

Mathieu Hidalf et la Foudre fantôme
 Publication :2011
 Résumé : À l'anniversaire de ses 11 ans, Mathieu Hidalf entre à l'École de l'Élite qui se trouve dans le château du roi, dans la ville rivale de Darnar, séparée d'elle par les vastes forêts qui peuplent le royaume Astrien : Soleil. Pour entrer à l'École, chaque enfant doit accomplir une épreuve. Mathieu a annoncé à tout le monde qu'il allait tricher à cette épreuve. Il utilise pour cela la montre de mort du roi Charles Fou X, un objet magique (volé à son père) permettant de tuer provisoirement son porteur ; Mathieu meurt brièvement mais revient à la vie. L'Épreuve n'est pas réussie pour autant car John Mid, un des jurés a su qu'il avait triché. John Mid lui propose un marché : s'il découvre et lui dit qui est l'amant de Juliette d'Or Hidalf, il pourra rester à l'école. Mathieu refuse le marché. John Mid lui remet une enveloppe, qui, croit-il contient sa lettre de refus d'admission à l'École de l'Elite. La nuit suivante, Mathieu a une vision ; il se revoit, montant l'escalier et trouvant le roi mort, et voit Louis Serra en face de l'un des frères Estaffes ; il voit aussi un enfant, courant sous l'Arbre Doré de l'École de l'Elite, poursuivi par les frères Estaffes, puis franchissant la Grille Inviolable, derrière laquelle se situe l'antre des Elitiens. Il se réveille alors ; Juliette d'Or Hidalf lui dit que, tandis qu'il rêvait, il a tendu sa main et un exemplaire des Contes déconseillés aux enfants de moins de seize ans de Proserpine, y est apparu. Il y découvre une  dédicace à Ariane Origan et Timothée. Il y a, en outre, un message adressé à Mathieu, dans le recueil. On apprend dans le cinquième épisode qu'Octave Jurençon en est l'auteur. La nuit suivante, Mathieu ouvre l'enveloppe que lui a donnée John Mid. Il apprend qu'il est nommé Prétendant Elitien ; il croit que c'est, grâce à Louis Serra. Stadir Origan l'emmène à l'École de l'Elite. Mathieu retrouve Pierre Chapelier, puis se voit attribuer une épreuve, l'Epreuve du Premier Mois ; en l'occurrence, il doit attraper, avec l'aide d'Octave Jurençon et de Roméo Pompous, la Foudre fantôme, une biche qui court très rapidement, d'où son surnom, et que personne n'a vue depuis vingt ans. Le lendemain matin, Tristan Boidoré rend visite aux nouveaux Prétendants. À la suite d'une question de Roméo Pompous, il est amené à parler des Exploits, des branches rouges extrêmement rares, que l'on obtient qu'après avoir fait quelque chose d'extraordinaire. Mathieu se met en tête d'en avoir une. Mais, quelque temps plus tard, il  a rendez-vous avec Armance Dacourt, le baron Hudson, Peter de Nemours et Tristan Boidoré qui lui intiment de faire son épreuve ; Mathieu a ensuite un rendez-vous secret avec Juliette d'Or, qui lui intime, de la même manière de faire tout pour accomplir son épreuve. Mathieu est convoqué au beau milieu de la nuit, par Louis Serra, qui lui ordonne, lui aussi de travailler afin de réussir son épreuve ; il parle de sa vision à Louis Serra ; lorsque le capitaine apprend que les frères Estaffes ont, dans son rêve, franchit la Grille Inviolable, il réagit violemment. Mathieu a, au cas où cela serait nécessaire pour attraper la Foudre, envoyé une missive à Juliette d'Airain pour lui demander d'écrire une pièce de théâtre, dont le sujet serait l'amour, afin d'attirer la Foudre Fantôme, qui est une Biche d'Amour. Le soir même, la pièce est jouée ; Roméo Pompous joue l'amoureux, tandis que Juliette joue celui de l'amoureuse. La Foudre Fantôme est attirée, tandis que, dans le cadre de la pièce, Roméo et Juliette (le chapitre, dans lequel ses événements se déroulent est d'ailleurs nommé La Tragique Histoire d'amour de Roméo et Juliette) échange un baiser. La Foudre Fantôme parvient à s'échapper. Par la suite, Poucet Bergamote publie son Classement partial de ses prétendants favoris. Mathieu, furieux d'être le dernier classé, va voir Poucet Bergamote et signe un accord avec lui, jurant de révéler en contrepartie du prêt des Bottes de Sept Lieues, que Poucet Bergamote a en sa possession, certaines des fraudes auxquelles s'est livré son père. Octave Jurençon tente d'utiliser les Bottes de Sept Lieues ; ayant fait un pas imprudemment grand, il se fracasse contre un mur, mais, réussi, grâce aux pouvoirs de son Arbre Doré à ne pas mourir sur le coup. Les Bottes de Sept Lieues sont rendues à Bergamote, avec interdiction de les prêter à nouveau à Mathieu. Bergamote, cependant, les prête à nouveau à Mathieu. Alors, Pierre Chapelier, Mathieu Hidalf, Roméo Pompous et Octave Jurençon peigne un cerf, Boidefeu en argenté pour que la Foudre Fantôme tombe amoureuse de lui. Mathieu donne les Bottes de Sept Lieues à Griffrigor, le chat des Hidalf et ancien chat des Pompous. Une fois, la Foudre attirée par Boidefeu, Griffrigor la poursuit, mais elle réussit à le semer. Peu après, Ocatve Jurençon et Mathieu Hidalf sont invités à dîner chez Bergamote. Au cours du dîner, Octave Jurençon évoque le Maléfice de Circé. Puis, l'arbre de Bergamote et des deux Prétendants se glace, preuve qu'un membre de l'Elite est en danger de mort. Durant la soirée, la Foudre Fantôme vient à Mathieu, qui lui coure après. Elle l'amène devant la Grille Epineuse, et c'est alors que Mathieu comprend que Louis Serra est en danger, et qu'il faut qu'il aille sur le dos de la Foudre pour le sauver. Il découvre, dans la Tour du Roi, le Roi mort et Louis Serra. Il découvre là, en outre, l'aîné des frères Estaffes, William. Ce dernier meurt mystérieusement. Par la suite, Emma Hidalf permet à Mathieu de trouver la Tour Disparue, une tour cachée depuis une éternité, où suppose-t-il, il se trouve un Anneau de Foudre, qu'il souhaite négocier avec la Foudre Fantôme. Ils trouvent l'anneau, puis découvrent qu'il ne peuvent s'enfuir dans la Tour Disparue. Finalement, Louis Serra rappelle le lit ambulant qu'ils lui ont emprunté pour aller dans la Tour Disparue. Le jour de la cérémonie, ils apprennent que leur véritable Epreuve ne consistait pas tant à capturer la Foudre Fantôme, qu'à comprendre que ceci était impossible. Armance Dacourt, annonçant que l'Elitien Julius Maxima Purple, avait proclamé l'invalidité de l'épreuve du Prétendant de Mathieu, déclare que celle-ci est nulle et non avenue. On apprend que ce n'est pas Louis Serra, mais John Mid qui a permis à Mathieu d'entrer dans l'école. A ce moment du texte, la Foudre entre dans la pièce où la scène a lieu, avec Juliette d'Or Hidalf et Tristan Boidoré. Mathieu, Roméo et Jurençon, obtiennent alors leur épreuve du Premier Mois. Peu après, Mathieu, Roméo, Jurençon et Pierre, obtienne un exploit, pour avoir réussi à capturer la Foudre Fantôme. Mathieu formule alors une requête, demandant, à ce que, Juliette d'Airain, obtienne un Exploit, même si elle ne fait pas partie de l'École de l'Elite. La requête est acceptée.

Mathieu Hidalf et le Sortilège de Ronces
 Publication : 2012
 Résumé : Alors qu'il a 11 ans, Mathieu doit faire face accidentellement à une attaque d'un traître dans les Bois de l'Élite... On découvre que la victime de cette attaque est la Foudre fantôme, déjà évoquée dans le tome précédent. Mathieu se donne pour mission de rechercher l'identité du traître, de localiser la victime et de briser le Sortilège de Ronces : sortilège qui protège l'École des Élitiens des attaques extérieures. Or le traître fait croire à Mathieu que le capitaine de l'Élite est retenu hors de l'École et qu'il doit pousser le prétendant qui a déployé le sortilège des ronces à prononcer le serment noir, un serment maléfiques qui détruit l'arbre doré de celui qui le porte et si cette personne a invoqué le sortilège des ronces, le détruit. À la suite de cela les frères Estaffes pénètrent dans l'école tue la foudre fantôme puis, s'enfuient.

Mathieu Hidalf et la Bataille de l'aube
 Publication : 2013
 Résumé : Mathieu, après les événements de Mathieu Hidalf et le sortilège de Ronces, ne fait plus partie de l'École de l'Elite. Il demande à Proserpine, d'être plongé dans un sommeil de mort, jusqu'à ses dix-huit ans, à moins que son arbre ne renaisse. Cette décision, précipite une crise, dans l'école de l'Elite, durant laquelle nombre de prétendants Elitiens, sont retirés de celle-ci. Le jour de son anniversaire, l'arbre de Mathieu, renaît. Ce jour-là, des Prétendants Elitiens, issus de la noblesse, sont à l'origine d'une émeute, car ils ne veulent pas quitter l'école de l'Elite. Le lendemain, la direction de l'Elite, entame des négociations avec les parents d'élèves. Après le retour de Mathieu Hidalf, dans l'école, une nouvelle émeute, se produit et les négociations prennent fin. Mathieu, retrouve sa famille, à dîner, et Juliette d'Or, apprend à son père, qu'elle a un amant, Tristan Boidoré. Julius Maxima Purple, défie Mathieu Hidalf, au combat d'arbres. Il est terrassé, alors que Mathieu, n'a jamais fait de combat d'arbres et déclare que le seul arbre d'être aussi puissant, que celui de Mathieu, est l'un de ceux des frères Estaffe. Le traître avertit les Prétendants, par le biais des nymphettes, leur donnant l'information suivante : ils "subiront le sort réservé aux bannis"... Le lendemain matin, les prétendants se retrouvent dans le lac des Bannis, et certains d'entre eux, s'y noient. Mathieu Hidalf, survit. Après cet événement, Louis Serra emmène Mathieu, dans la bibliothèque du Vitrail. Il apprend à Mathieu qu'il porte l'arbre du premier Elitien et Mathieu découvre, que Barjaut Magimel, est le premier Elitien, et que, durant quatre siècles, il a survécu, grâce à son arbre, qu'il a désormais légué à Mathieu. N'ayant plus son arbre, maître Magimel, meurt.

La Dernière Épreuve de Mathieu Hidalf
 Publication : 2014
 Résumé : Toutes les personnes appartenant à l'Élite se cachent dans un labyrinthe. L'une de ces personnes, la mère de Mathieu, en profite pour rechercher Ailes de feu, une nymphette, dans le but de la tuer. En effet, Aile de feu a reçu un sortilège qui la pousse à contaminer des personnes qui vont faire le mal. La mère de Mathieu a reçu cette information de la part du Capitaine de l'Élite, déjà rencontré dans les quatre épisodes précédents, lequel avait été victime de cette nymphette. Au cours de la bataille qui va s'ensuivre, les cinq Estaffes restants vont être plongés dans un sommeil éternel, par la sorcière Proserpine.

Origine
Christophe Mauri commence à écrire Mathieu Hidalf alors qu'il est âgé de 13 ans. Lorsque Télérama lui demande ce qui l'a poussé à le faire aussi tôt, l'auteur répond que l'élément déclencheur aurait été une activité littéraire sollicitée par le professeur de français en classe de quatrième, qui aurait demandé à ses élèves de rédiger un court roman durant l'année. »</blockquote>.

Publication
Durant les grandes vacances précédant sa classe de , Christophe Mauri aurait envoyé un manuscrit de sa première version de Mathieu Hidalf à plusieurs éditeurs, parmi lesquels Gallimard Jeunesse. La maison d'édition lui aurait répondu que la version actuelle ne peut être publiée, mais lui aurait suggéré quelques conseils à suivre pour y remédier.

Entre 13 et 16 ans, l'auteur aurait envoyé cinq manuscrits à son éditeur, tous renvoyés avec conseils. Lorsqu'il a 21 ans, Gallimard le rappelle et lui annonce qu'il va être publié.

L'illustration des couvertures est signé Benjamin Bachelier.

Accueil
La saga est généralement bien accueillie par la critique : Télérama parle ainsi d'un « classique » et Ricochet d'un « très bon roman, à la lecture jubilatoire ».

Pour Actualitté, « L'histoire est réellement captivante, riche en rebondissements et tient en haleine jusqu'au bout. L'écriture est savoureuse, fluide et sans artifice».

Selon La Croix, Mathieu Hidalf est « joliment écrit, sur un ton drolatique, léger et poétique »; la revue littéraire Page des libraires qualifie le premier tome d'un «livre d'aventure que l'on dévore».

Je bouquine voit en Mathieu «Un héros de fantasy dont le culot charme autant qu'il fait rire»; Stephan de Pasquale, chroniqueur RTL, voit quant à lui en Mathieu «Un prince rebelle de la grosse bêtise et de l'imagination, le cousin germain du Petit Poucet».

Postérité
Lors de l'édition 2015 des "Petits champions de la lecture" se déroulant à l'Académie française, Soren, candidat, choisit de lire un extrait du premier tome de Mathieu Hidalf.

Références

Roman de fantasy français
Cycle de fantasy français

Mathieu Hidalf (série littéraire)


Miguel Mario Díaz-Canel Bermúdez (født 20. april 1960) er Cubas nuværende præsident, den 19. i rækken.
Han har tidligere været 1. vicepræsident for Cubas statsråd og for ministerrådet fra 2013 til 2018. Han har været medlem af politbureauet i Cubas kommunistparti siden 2003, og han var minister for videregående uddannelse fra 2009 til 2012.

Den 18. april 2018 blev han udpeget som efterfølger for præsident Raúl Castro og blev taget i ed dagen efter.

Den 19. april 2021 overtog han posten som leder af Cubas kommunistiske parti.

Referencer

Cubas præsidenter

Miguel Díaz-Canel


Epuni est une banlieue de la cité de Lower Hutt, située dans la région de Wellington, dans le sud de l'île du Nord de la Nouvelle-Zélande .

Situation
La banlieue est localisée à environ  à l'est du centre-ville de Lower Hutt.

Municipalités limitrophes

Accès
C'est le siège de la station de train de .

Toponymie
Elle a tiré son nom de Te Āti Awa, le chef des Honiana Te Puni-kokopu.

Développement
En 2018, HNZ annonça qu'il allait construire  sur un terrain vacant de longue date dans la banlieue d'Epuni, où précédemment des maisons avaient été démolies.

Voir aussi

 Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Ville en Nouvelle-Zélande
Banlieue de Wellington City

Epuni


මුස්ලිම් ජාතික සන්ධානය () යනු ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි දේශපාලන සංධානයකි.

මුස්ලිම් ජාතික සන්ධානය


Heddal est une ancienne commune forestière de Norvège, située dans le comté (fylke) du Telemark.

Heddal est une ancienne paroisse de la municipalité de Notodden. Heddal fut une municipalité de 1838 à 1964.

La municipalité de Heddal a été fusionnée avec la municipalité de Notodden en 1964. Au moment de la fusion, il y avait 4844 personnes qui habitaient dans la municipalité de Heddal.

La commune est célèbre en raison de sa célèbre église en bois Stavkirke de Heddal.

Personnalités liées à la commune
Egil Bergsland (1924-2007) personnalité politique du Parti travailliste norvégien.
Hans Herbjørnsrud (né en 1938) est un écrivain et nouvelliste.

Notodden
Commune dans le comté de Telemark

Heddal


ස්පාඤ්ඤයෙහි, කැටලෝනියාවෙහි, බාර්සිලෝනා නගරය,  නියමාකාරයෙන්  දිස්ත්‍රික්ක 10 කට බෙදා වෙන් කර ඇත. ප්‍රධාන නගර සභාව, විසින් නියමකෙරෙන සභිකයෙක් විසින් එක් එක් දිස්ත්‍රික්කය පරිපාලනය කෙරෙන අතර, ඔවුන්ගේ ප්‍රදේශයෙහි  නාගරිකත්වය හෝ යටිතලපහසුකම් වැනි කටයුතු සම්බන්ධයෙන් තරමක බලාධිකාරියන් එක් එක් අය සතු වෙයි. විවිධ දිස්ත්‍රික්ක වලට නගරය බෙදීමට වර්තමානයෙහි භාවිතා වන පිළිවෙල අනුමත කරන ලද්දේ 1984 වසරෙහිදීය. යාබද ප්‍රදේශ 73 කට බාර්සිලෝනාව බෙදා වෙන් කිරීමෙහි නව ක්‍රමයක්  2009 වසරෙහිදී ඇරඹුවේ  (දිස්ත්‍රික්ක 10 තවමත් භාවිතයෙහි පවතියි), නගර සභාව වෙතින් වඩාත් හොඳ සේවාවක් ලබා දෙනු රිසියෙනි.

මෙම දිස්ත්‍රික්ක වලින් සමහරක්, පුරාතන ඉතිහාසයෙහිදී සරියා, ලස් කෝර්ට්ස්, සන්ත් අන්ද්‍රියු ද පලෝමාර්, ග්‍රාසියා හෝ සන් මර්තී ද ප්‍රොවොන්සල් ලෙසින් ස්වාධීන නාගරික බලප්‍රදේශ වශයෙන් තිබී 19වන සියවසෙහි අග භාගයෙහිදී සහ 20වන සියවසෙහි මුල් අඩෙහිදී  බාර්සිලෝනා නගරය වෙත එක් වී තිබෙයි.

බාර්සිලෝනාවෙහි දිස්ත්‍රික්ක