Sus bucculentus, le Sanglier du Vietnam, est une espèce de mammifères de la famille des Suidae, identifiée au Laos et au Vietnam.

L'espèce est classée comme éteinte par l' car son statut taxinomique est douteux ; il n'existe pas d'informations fiables sur l'état de sa population et une raison possible de son extinction pourrait être l'hybridation avec d'autres porcs sauvages.

Habitat et répartition
Sus bucculentus a été décrit à partir de deux crânes collectés dans le sud du Vietnam en 1892, vraisemblablement près de Hô Chi Minh-Ville dans la vallée du Dong Nai. Un autre crâne, incomplet mais apparemment frais d'un mâle juvénile, a été signalé à Ban Ni Giang dans les montagnes Annamite, à l'est du fleuve Mékong. Cependant, une analyse de 2006 des données de l'ADN mitochondrial suggère que les porcs de couleur claire, plus allongés et au visage plus long du nord des Annamites sont probablement les mêmes que la forme relativement claire de Sus scrofa que l'on trouve à l'est du Mékong. La validité de cette espèce est donc douteuse, et elle pourrait être un synonyme de Sus scrofa ou de Sus moupinensis.

Aucune information n'est disponible sur l'écologie de l'espèce. Il est probable qu'elle ait été présente dans les forêts, mais peut-être aussi dans d'autres habitats.

Systématique
L'espèce est décrite en premier en 1892 par le zoologiste français Pierre Heude, qui la classe dans le genre Sus sous le nom binominal Sus bucculentus. L'épithète spécifique  signifie en latin « qui a de grosses joues/une grande bouche ».

Sus bucculentus est probablement un nom invalide, synonyme de Sus scrofa, ou plutôt de Sus moupinensis. Cette dernière espèce reste toutefois provisoire, en attendant une étude plus approfondie de la différenciation taxinomique au sein du groupe de porcs sauvages d'Asie du Sud-Est. Dans l'attente d'une étude plus approfondie, Sus bucculentus est classé comme éteint jusqu'à ce que de meilleures preuves sur sa taxinomie soient disponibles.

Notes et références

Liens externes

Suidae
Artiodactyle (nom scientifique)
Faune endémique d'Asie

Sus bucculentus


Termičko bojenje metala razmjerno je jednostavan   postupak kojim se u principu na površini metala dobivaju interferencijske boje  .Boje su zavisne o temperaturi na koju metal zagrijemo.Najpoznatiji primjer   su termički dobivene boje na čeliku,od kojih se najčešće   koristi bojenje u plavu boju.Osim na čeliku termički se dobivene boje mogu dobiti i na bakru i njegovim slitinama,niklu,kromu,te titaniju i tantalu.

U termičko bojenje možemo ubrojiti i postupke dobivanja   smeđe ili crne boje postupnim zagrijavanjem na 300 - 400 C lanenim uljem premazanih predmeta od bakra(tkz email brun) ili čelika.

Također u ove postupka ubrajamo i Bower-Barf postupak,te njemu srodne postupke,u ovom se postupku čelik grije na 800 C te ga se izlaže djelovanju jako zagrijane vodene pare.

Povijest
Termičko je bojenje najvjerojatnije najstariji postupak bojenja predmeta od metala.

Temperature zagrijavanja potrebne za termičko bojenje čelika,nehrđajućeg čelika, titanija te bakra i njegovih slitina

Termičko bojenje željeza i čelika

žuta/228 C smeđa/254 C purpurno crvena/265 C svijetlo plava/264 C tamno plava/293 C

Termičko bojenje nehrđajućeg čelika

svijetlo žuta/290 C smeđa/390 C purpurna/450 C plava/540 C tamno plava/600 C

Termičko bojenje titanija

svijetlo žuta/371 C purpurna/412 C plava /440 C svijetlo zelena/510 C smeđe siva/635 C

Termičko bojenje bakra i njegovih slitina

U slučaju bakra i njegovih slitina zagrijavanjem na temperaturu od 161-341 C prvo nastaju
razne interferencijske boje( redom svijetlo smeđe- narančastacrvenosmeđe- narančasta poput ruže- crveno narančasta- poput ruže crvena- poput ruže crvenoljubičasta- crvenoljubičastoplava -ljubičasto bijela- čelično bijela -žuto bijela- poput mjedi žuta- tamno žuta- mesnato crvena -ružičasto plava -plavo zelena ) a na višim temperaturama (od 600 C naviše ) crvena i crna.

Dodatna literatura
Krämer, O.P. ,Jelinek, T.W.  Rezepte für die Metallfärbung. Verfahren für die chemische
Metallfärbung und farbige Metallschichten: Mit Rezepturen
und Anleitungen für die Praxis,Saulgau 2007.

Izvori

Vanjske poveznice
Budija,G. ZBIRKA RECEPTURA ZA KEMIJSKO , ELEKTROKEMIJSKO I TERMIČKO BOJENJE METALA TE DOBIVANJE METALNIH PREVLAKA URONJAVANJEM, UTRLJAVANJEM, KONTAKTNIM TALOŽENJEM I ELEKTROLITSKIM PUTEM,Zagreb 2022.
Heat tinting stainless steel

Umjetnička obrada metala

Termičko bojenje metala


Ajuga orientalis, auch Orientalischer Günsel genannt, ist eine Pflanzenart aus der Gattung der Günsel (Ajuga) innerhalb der Familie der Lippenblütler (Lamiaceae).

Beschreibung
Ajuga orientalis wächst als ausdauernde krautige Pflanze, die Wuchshöhen von 10 bis 60 Zentimetern erreicht. Sie bildet kurze Rhizome als Überdauerungsorgane. Die oberirdischen Pflanzenteile sind mehr oder weniger dicht wollig-zottig behaart. Die unteren Laubblätter sind 3 bis 9 (bis 12) Zentimeter lang und 1,5 bis 4 (bis 5) Zentimeter breit, eiförmig bis länglich und buchtig gekerbt oder gekerbt-gezähnt oder manchmal leicht gelappt.

Die Tragblätter sind eiförmig, meist seicht gelappt und blau überlaufen, die oberen sind kürzer als die Blüten. Die Scheinquirle des Blütenstandes sind voneinander entfernt; sie sind vier- bis sechsblütig (selten bis zwölfblütig). Die zwittrigen Blüten sind zygomorph und fünfzählig mit doppelter Blütenhülle. Die 5 bis 8 Millimeter langen Kelchblätter sind auf etwa der Hälfte ihrer Länge röhrig verwachsen. Die blauviolette Blütenkrone ist 10 bis 13 (bis 18) Millimeter lang. Die Kronröhre überragt den Kelch, sie ist innen ohne Haarring. Die Oberlippe der Krone ist deutlich zweilappig. Eine Besonderheit ist die gedrehte Kronröhre; die blauviolette, mit ausgedehntem weißlichem Mal versehene dreilappige Unterlippe ist nach oben gerichtet, die zweilappige Oberlippe nach unten. Die Staubblätter sind in die Kronröhre eingeschlossen.

Phänologie
Die Blütezeit reicht von März bis Juli.

Chromosomenzahl
Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 32, oder auch 64.

Vorkommen
Das Verbreitungsgebiet von Ajuga orientalis umfasst Sardinien, Sizilien und Kalabrien, Albanien, alle Regionen Griechenlands, Bessarabien und die Krim sowie den gesamten Kaukasusraum, die gesamte Türkei mit Ausnahme Mesopotamiens und des Südostens, den nordwestlichen Iran, das Troodos-Gebirge auf Zypern, das westliche Syrien und den Libanon, den Norden Israels und des Westjordanlandes und das nordwestliche Jordanien.

Ajuga orientalis gedeiht in Macchien, auf Schotterfluren und an schattigen Ruderalstellen. In der Türkei besiedelt sie Höhenlagen zwischen Meereshöhe und 3100 m.

Taxonomie
Die Erstveröffentlichung von Ajuga orientalis erfolgte 1753 durch Carl von Linné. Synonyme von Ajuga orientalis  sind: Bugula orientalis , Bulga orientalis , Bugula obliqua , Ajuga orientalis var. condensata

Man kann zwei Unterarten unterscheiden:
 Ajuga orientalis subsp. orientalis
 Ajuga orientalis subsp. aenesia  (Syn.: Ajuga orientalis var. aenesia ): Sie unterscheidet sich von der Nominatform durch die auffallend violettpurpurn gefärbten Tragblätter mit wenigen, tiefen Zähnen und den kompakteren Blütenstand; sie ist ein Endemit der griechischen Insel Kefalonia.  Sie wird aber in der World Checklist of Lamiaceae als Unterart nicht akzeptiert.

Literatur
  Peter William Ball: Ajuga L. In:

Einzelnachweise

Weblinks

 Thomas Meyer, Michael Hassler: Mittelmeer- und Alpenflora.

Lamiaceae
Lippenblütler

Ajuga orientalis


Takahiro Tanaka (født 22. november 1993) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Tokyo Verdy og FC Machida Zelvia.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takahiro Tanaka


Armas do município de Curitiba, capital do estado do Paraná.

Descrição
O brasão clássico do flamengo ibérico possui um escudo adornado com uma coroa mural, simbolizando sua classificação como uma grandeza de primeira ordem (Capital). Apenas cinco dessas coroas são visíveis em perspectiva, representadas pela cor dourada do metal. O campo vermelho do escudo exibe um pinheiro prateado em destaque. Como suportes, à direita há hastes de trigo naturais e à esquerda um ramo entrelaçado de videira, também natural. Esses suportes se cruzam na base, onde um listel vermelho sobrepõe-se a eles, apresentando a data "29 de março de 1693", fundação da Vila de Curitiba em letras prateadas.

Brasões do Paraná
Curitiba

Brasão de Curitiba


Sisera (în ebraică: סִיסְרָא Sîsərā) a fost un comandant al oștii canaanite a regelui Iabin al Hațorului, care este menționat în cartea  din Biblia ebraică. După ce a fost învins de oștile triburilor israelite ale lui Zabulon și Neftali, aflate sub comanda lui Barac și Debora, Sisera a fost ucis de Iaela, care i-a bătut un țăruș în tâmplă.

Relatarea biblică
Potrivit cărții biblice a Judecătorilor, Sisera comanda nouă sute de care de fier și i-a asuprit cumplit pe israeliți timp de douăzeci de ani de la Haroșet-Goim, o bază fortificată de cavalerie. După ce proorocița Debora l-a convins pe Barac să-l atace pe Sisera, o oaste israelită formată din zece mii de oameni i-a încins pe canaaneni în Bătălia de la Muntele Tabor pe câmpia Esdraelon. Judecători 5:20 spune că "stelele de sus s-au luptat atunci, din mersul lor s-au războit cu Sisera", iar versetul următor implică faptul că oastea lui Sisera a fost măturată de pârâul Chișon. După această bătălie au urmat patruzeci de ani de pace.

După ce a pierdut bătălia, Sisera a fugit în tabăra lui Heber Cheneul din dumbrava Țaanaim, unde a fost primit de Iaela, soția lui Heber. Iael l-a adus în cortul ei și s-a purtat aparent ospitalier, dându-i să bea lapte. Iaela a promis să-l ascundă pe Sisera și l-a acoperit cu haina sa, dar după ce el a adormit, ea i-a bătut cu ciocanul un țăruș în tâmplă, iar lovitura a fost atât de puternică încât cuiul i-a pironit capul de pământ.

Mai târziu, în discursul său de rămas bun, profetul Samuel a menționat că Dumnezeu i-a dat pe israeliți în mâinile lui Sisera pentru că "ei au uitat pe Domnul Dumnezeul lor".

Informații arheologice
Numele lui Sisera a fost identificat diferit ca filistean, hitit, hurran sau egiptean (Ses-Ra, "slujitor al lui Ra"). Cercetătorul și arheologul israelian Adam Zertal l-a identificat pe Sisera cu marinarii numiți Shardana (sau Sherden), argumentând că Sisera a venit de pe insula Sardinia. Zertal și Oren Cohen au susținut că situl arheologic de la El-Ahwat, între Katzir-Harish și Nahal Iron, este locul unde s-a aflat Haroșet-Goim, tabăra militară a lui Sisera.

Sisera în tradiția evreiască ulterioară
Potrivit legendei evreiești, pentru că mama lui Sisera a scos o sută de strigăte atunci când el nu s-a mai întors acasă, se suflă de o sută de ori în șofar de Roș Hașana, Anul Nou Evreiesc. Talmudul afirmă că urmașii lui Sisera au studiat Tora în Ierusalim și chiar au predat-o copiilor de acolo.

Potrivit Midrash, Iaela a întreținut șapte raporturi sexuale cu Sisera, dar pentru că ea încerca să-l epuizeze cu scopul de a ucide-l, păcatul ei a fost necesar și, prin urmare, demn de laudă.

De asemenea, potrivit Midrash, Sisera a cucerit anterior fiecare țară împotriva căreia a luptat. Vocea lui era atât de puternică încât, atunci când vorbea tare, zidul cel mai solid se clătina și animalul cel mai sălbatic cădea mort. Debora a fost singura care a putut rezista vocii lui și nu s-a mutat din locul ei. Sisera prindea pește suficient în barbă, atunci când se scălda în Chișon pentru a-și aproviziona întreaga armată, iar treizeci și unu de regi l-au urmat pe Sisera, doar pentru posibilitatea de a bea, sau a utiliza în alt mod, apele lui Israel.

Sisera în lucrări artistice

Uciderea lui Sisera de către Iaela a fost reprezentată frecvent în arta europeană istorică. Lucas van Leyden, un gravor și pictor olandez din perioada Renașterii, a creat o gravură în lemn a acestei scene.

Pietro Alessandro Guglielmi (1728-1804) a scris un oratoriu, Debora e Sisera, pentru perioada postului mare din anul 1788, la Teatro di San Carlo din Napoli, despre care s-a spus că a fost "considerat aproape unanim una dintre cele mai sublime opere ale secolului al XVII-lea."

Compozitorul german Simon Mayr a scris un oratoriu (1793) bazat pe povestea lui Sisera pentru biserica San Lazzaro dei Mendicanti din Veneția.

În piesa de teatru radiofonic cu durata de jumătate de oră Butter in a Lordly Dish (1948) a Agathei Christie, protagonista toarnă un drog în cafeaua unui avocat; după ce-și dezvăluie adevărata identitate, ea îi înfige un cui în cap.

Imaginea centrală a romanului "The Tent Peg" a Arithei van Herk se referă la Sisera.

În romanul The Last Chronicle of Barset al lui Anthony Trollope, artistul Conway Dalrymple o pictează pe moștenitoarea Clara Van Siever ca Iaela care-i bate un cui în cap lui Sisera.

Povestea Iaelei și a lui Sisera a fost subiectul mai multor picturi, inclusiv cele realizate de Artemisia Gentileschi, Gregorio Lazzarini, James Northcote și James Tissot.

În Stars in Their Courses (1994) de Shelby Foote, despre Bătălia de la Gettysburg, autorul reflectă la înfrângerea generalului Robert E. Lee.

"The Stars in Their Courses" este titlul unui capitol despre Bătălia de la Gettysburg în romanul Lone Star Preacher (1941) al lui John Thomason. Citatul din Judecători 5:20 apare la sfârșitul capitolului.

În episodul "Pro Se" din serialul Law & Order, schizofrenicul James Smith suferă de iluzia că (printre altele) el este generalul Sisera și diferite femei încearcă să-l otrăvească.

Referințe

Personaje biblice
Cartea judecătorilor
Canaaniți

Sisera


كوب هيملبلو (Coop Himmelb(l)au) هي هيئة تعاونية من المهندسين المعماريين ،مقرها في فيينا ، النمسا ، والآن أيضا لديها مكاتب في لوس أنجليس. انها تنتمي إلى التيار التفكيكي. في عام 1982 حصلت على جائزة برلين (Berlin Prize) لفنون العمارة.

من أعمالهم مشهورة
 البنك المركزي الأوروبي الجديد في فرانكفورت
 Gasometer في فيينا
 أوفا قصر السينما في درسدن

مراجع

تفكيكية (عمارة)
شركات هندسة معمارية النمسا
معماريون نمساويون

كوب هيملبلو


Adaptör ya da uyarlaç, dalgalı akımı küçük değerde doğru akıma çeviren elektronik bir cihazdır. Avrupa ile bağlantılı birçok ülke, çeşitli fiş ve prizler kullanarak 230 volt, 50 Hz AC şebeke elektriği kullanır. Tüketici elektroniği için küçük AC adaptörü veya çeşitli şarj cihazları yaygındır.

Elektronik aygıtlar (radyo, teyp, hesap makinesi) genellikle düşük değerdeki (3-12 volt arası) doğru akımla çalışır. Kullanım esnasında bu araçlar pille çalıştırılacak bir şekilde yapılmışlardır. Ancak daha ekonomik olması için bazı durumlarda şehir akımı ile de çalıştırılmak istenmektedir. Bu durumda uyarlaç aşamalı olarak şu işleri yapar:

 Önce dönüştürücü 110 V veya 220 V yani 220 voltluk şehir akımını, aygıtın istediği gerilime düşürür.
 Bu dalgalı bir gerilimdir. Daha sonra diyotlar bu gerilimi doğru akıma çevirirler.

Uyarlaçtan elde edilen doğru akım, hiçbir zaman pildeki kadar düzgün olmaz. Bu yüzden bazı radyolarda şehir akımı ile çalışma sürecinde istenmeyen sesler oluşur. Dönüştürücü (transformatör) istenen gerilimde seçilerek değişik çıkış gerilimli uyarlaç yapılabilir. Uyarlaçlar doğrultucular olarak da adlandırılır.

Adaptör çeşitleri
 Yarım dalga doğrultucu
 Tam dalga doğrultucu
 Köprü tipi doğrultucu

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Adaptör deseni
 HBA
 Güç elektroniği
 Doğrultucu
 Şarj aleti
 Güç kaynağı

Elektronik cihazlar
Elektronik devre elemanları

Adaptör


සදාචාරය () යනු හොඳ හා නරක ගති පැවතුම් පිළිබඳ දර්ශණ වාදයයි.
පහත නිර්වචනය සදාචාරය පිලිබඳ සරල පැහැදිලි කිරීමක් සිදුකරයි.
'සදාචාරය යනු - අපේ චර්යාවන් සකස් කරවන ආචාරාත්මක වටිනාකම් පද්ධතියකි.'  සදාචාරය මඟින්, අප වටා සිටින අය සමග විශ්වාසය සහ මිත්‍රත්වය ගොඩනඟා ගනිමින් අපි අවංකව ජීවත් වෙමු.

සදාචාරය

සදාචාරය


(123852) Jánboďa, denumire internațională (123852) Janboda, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
123852 Jánboďa este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Modra de Štefan Gajdoš și Adrián Galád. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,01 ua, o excentricitate de 0,27 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 123001-124000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

123852 Jánboďa


Silent Denmark er en eksperimentalfilm instrueret af Hans-Henrik Jørgensen efter manuskript af Hans-Henrik Jørgensen.

Handling
I en af storbyens oaser skinner solen på de smukkeste blomster. En mild brise fra Øresund varsler om pludselig forandring.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1994

Eksperimentalfilm fra Danmark

Silent Denmark


Kotrljan (lat. Eryngium), rod dvogodišnjeg raslinja i trajnica iz porodice štitarki, od kojih najviše vrsta raste po Južnoj Americi. Ime roda dolazi možda od grčke riječi eruma (zaštita, obrana) a vjerojatno se misli na bodljikave listove.

Proiznato je preko 230 vrsta. U Hrvatskoj je poznata vrsta poljski kotrljan (E. campestre), grmolika zeljasta biljka koja naraste do 70 cm visine, uspravne i debele stabljike s jestivim korijenom i jestivim mladim prizemnim listovima i izdancima. Korijen se peče, kuha ili kandira, a bogat je šećerom. Plavi kotrljan (E. amethystinum) nešto je niži, naraste do 50 cm, a i on je jestiv kao i poljski kotrljan.

Vrste

 Eryngium agavifolium Griseb.
 Eryngium alismifolium Greene
 Eryngium aloifolium Mart. ex Urb.
 Eryngium alpinum L., alpski kotrljan
 Eryngium alternatum J.M.Coult. & Rose
 Eryngium amethystinodes Kuntze
 Eryngium amethystinum L., modri kotrljan, modra sikovica
 Eryngium amorginum Rech.f.
 Eryngium andicola H.Wolff
 Eryngium anomalum Hook. & Arn.
 Eryngium antiatlanticum Jury
 Eryngium aquaticum L.
 Eryngium aquifolium Cav.
 Eryngium argyreum Maire
 Eryngium aristulatum Jeps.
 Eryngium armatum (S.Watson) J.M.Coult. & Rose
 Eryngium aromaticum Baldwin
 Eryngium articulatum Hook.
 Eryngium atlanticum Batt. & Pit.
 Eryngium babadaghense G.E.Genç, Akalin & Wörz
 Eryngium balansae H.Wolff
 Eryngium baldwinii Spreng.
 Eryngium beckii M.Mend.
 Eryngium beecheyanum Hook. & Arn.
 Eryngium billardierei F.Delaroche
 Eryngium bithynicum Boiss.
 Eryngium boissieuanum H.Wolff
 Eryngium bolivianum M.Mend.
 Eryngium bonplandii F.Delaroche
 Eryngium bornmuelleri Nábelek
 Eryngium bourgatii Gouan
 Eryngium brasiliense Constance
 Eryngium buchtienii H.Wolff
 Eryngium bungei Boiss.
 Eryngium bupleuroides Hook. & Arn.
 Eryngium cabrerae Pontiroli
 Eryngium caeruleum M.Bieb.
 Eryngium caespitiferum Font Quer & Pau
 Eryngium calaster Standl.
 Eryngium campestre L., poljski kotrljan
 Eryngium canaliculatum Cham. & Schltdl.
 Eryngium cardosii Clos
 Eryngium carlinae F.Delaroche
 Eryngium carlinoides Boiss.
 Eryngium castrense Jeps.
 Eryngium cervantesii F.Delaroche
 Eryngium × chevalieri Sennen
 Eryngium chubutense Neger ex Dusén
 Eryngium ciliatum Cham. & Schltdl.
 Eryngium columnare Hemsl.
 Eryngium comosum F.Delaroche
 Eryngium constancei M.Y.Sheikh
 Eryngium coquimbanum Phil.
 Eryngium corallinum Mathias & Constance
 Eryngium corniculatum Lam.
 Eryngium coronatum Hook. & Arn.
 Eryngium crassisquamosum Hemsl.
 Eryngium creticum Lam., sredozemni kotrljan, kretski kotrljan
 Eryngium cuneifolium Small
 Eryngium cylindricum Larrañaga
 Eryngium cymosum F.Delaroche
 Eryngium davisii Kit Tan & Yildiz
 Eryngium delarocheanum H.Wolff
 Eryngium deppeanum Schltdl. & Cham.
 Eryngium depressum Hook. & Arn.
 Eryngium desertorum Zohary
 Eryngium dichotomum Desf.
 Eryngium diffusum Torr.
 Eryngium dilatatum Lam.
 Eryngium divaricatum Hook. & Arn.
 Eryngium dorae C.Norman
 Eryngium duriaei J.Gay ex Boiss.
 Eryngium dusenii H.Wolff
 Eryngium ebracteatum Lam.
 Eryngium eburneum Decne.
 Eryngium echinatum Urb.
 Eryngium ekmanii H.Wolff
 Eryngium elegans Cham. & Schltdl.
 Eryngium eriophorum Cham. & Schltdl.
 Eryngium erzincanicum Yild.
 Eryngium eurycephalum Malme
 Eryngium expansum F.Muell.
 Eryngium falcatum F.Delaroche
 Eryngium falcifolium Irgang
 Eryngium × fernandezianum Skottsb.
 Eryngium ferrisiae Constance
 Eryngium fistulosum Phil.
 Eryngium floribundum Cham. & Schltdl.
 Eryngium fluminense Urb.
 Eryngium foetidum L.
 Eryngium foliosum Scheele
 Eryngium fontanum A.E.Holland & E.J.Thomps.
 Eryngium galeottii Hemsl.
 Eryngium galioides Lam.
 Eryngium gentryi Constance & Bye
 Eryngium ghiesbreghtii Decne.
 Eryngium giganteum M.Bieb., veliki kotrljan
 Eryngium glaciale Boiss.
 Eryngium glaziovianum Urb.
 Eryngium globosum Hemsl.
 Eryngium glomeratum Lam.
 Eryngium glossophyllum H.Wolff
 Eryngium goulartii Urb.
 Eryngium goyazense Urb.
 Eryngium gracile F.Delaroche
 Eryngium gramineum F.Delaroche
 Eryngium guatemalense Hemsl.
 Eryngium haenkei C.Presl ex DC.
 Eryngium hainesii C.C.Towns.
 Eryngium hassleri H.Wolff
 Eryngium heldreichii Boiss.
 Eryngium hemisphaericum Urb.
 Eryngium hemsleyanum H.Wolff
 Eryngium × heteracanthum Teyber
 Eryngium heterophyllum Engelm.
 Eryngium hookeri Walp.
 Eryngium horridum Malme
 Eryngium humboldtii F.Delaroche
 Eryngium humifusum Clos
 Eryngium humile Cav.
 Eryngium huteri Porta & Rigo
 Eryngium ilex P.H.Davis
 Eryngium ilicifolium Lam.
 Eryngium inaccessum Skottsb.
 Eryngium incantatum Lucena, Novara & Cuezzo
 Eryngium integrifolium Walter
 Eryngium irwinii Constance
 Eryngium isauricum Contandr. & Quézel
 Eryngium jaliscense Mathias & Constance
 Eryngium junceum Cham. & Schltdl.
 Eryngium juncifolium (Urb.) Mathias & Constance
 Eryngium karatavicum Iljin
 Eryngium koehneanum Urb.
 Eryngium kotschyi Boiss.
 Eryngium lacustre Pohl ex Urb.
 Eryngium leavenworthii Torr. & A.Gray
 Eryngium lemmonii J.M.Coult. & Rose
 Eryngium leptophyllum H.Wolff
 Eryngium longifolium Cav.
 Eryngium lorentzii H.Wolff
 Eryngium luzulifolium Cham. & Schltdl.
 Eryngium macracanthum Phil.
 Eryngium macrocalyx Schrenk
 Eryngium madrense S.Watson
 Eryngium malmeanum H.Wolff
 Eryngium marginatum Pohl ex Urb.
 Eryngium maritimum L., primorski kotrljan
 Eryngium marocanum Pit.
 Eryngium mathiasiae M.Y.Sheikh
 Eryngium megapotamicum Malme
 Eryngium mesopotamicum T.M.Pedersen
 Eryngium mexiae Constance
 Eryngium mexicanum S.Watson
 Eryngium × microcephalum Sieber
 Eryngium × mohamedanii Font Quer & Pau
 Eryngium molleri Gand.
 Eryngium moluccanum Steenis
 Eryngium monocephalum Cav.
 Eryngium montanum J.M.Coult. & Rose
 Eryngium multicapitatum Morong
 Eryngium nasturtiifolium Juss. ex F.Delaroche
 Eryngium neei M.Mend.
 Eryngium nudicaule Lam.
 Eryngium octophyllum Korovin
 Eryngium ombrophilum Dusén & H.Wolff
 Eryngium ovinum A.Cunn.
 Eryngium palmatum Pancic & Vis.
 Eryngium palmeri Hemsl.
 Eryngium palmito Boiss. & Heldr.
 Eryngium paludosum (C.Moore & Betche) P.W.Michael
 Eryngium pandanifolium Cham. & Schltdl.
 Eryngium paniculatum Cav. & Dombey ex F.Delaroche
 Eryngium paraguariense Urb.
 Eryngium pectinatum C.Presl ex DC.
 Eryngium pendletonense K.L.Marsden & M.G.Simpson
 Eryngium petiolatum Hook.
 Eryngium phyteumae F.Delaroche
 Eryngium pilularioides Hemsl. & Rose
 Eryngium pinnatifidum Bunge
 Eryngium pinnatisectum Jeps.
 Eryngium plantagineum F.Muell.
 Eryngium plantaginifolium H.Wolff
 Eryngium planum L., glatki sikavac
 Eryngium pohlianum Urb.
 Eryngium polycephalum Hausskn. ex H.Wolff
 Eryngium polyrhizum Clos
 Eryngium pratense Phil.
 Eryngium pringlei Hemsl. & Rose
 Eryngium pristis Cham. & Schltdl.
 Eryngium proliferum Brade
 Eryngium prostratum Nutt. ex DC.
 Eryngium proteiflorum F.Delaroche
 Eryngium pseudojunceum Clos
 Eryngium pseudothorifolium Contandr. & Quézel
 Eryngium pulchellum Phil.
 Eryngium purpusii Hemsl. & Rose
 Eryngium pusillum L.
 Eryngium pyramidale Boiss. & Hausskn.
 Eryngium racemosum Jeps.
 Eryngium ramboanum Mathias & Constance
 Eryngium rauhianum Mathias & Constance
 Eryngium raulinii Mathias & Constance
 Eryngium regnellii Malme
 Eryngium riparium Larrañaga
 Eryngium rochei Constance
 Eryngium × rocheri P.Fourn.
 Eryngium rojasii H.Wolff
 Eryngium rosei Hemsl.
 Eryngium rostratum Cav.
 Eryngium sanguisorba Cham. & Schltdl.
 Eryngium sarcophyllum Hook. & Arn.
 Eryngium scaposum Turcz.
 Eryngium scirpinum Cham.
 Eryngium sellowii H.Wolff
 Eryngium serbicum Pancic
 Eryngium serra Cham. & Schltdl.
 Eryngium serratum Cav.
 Eryngium smithii Mathias & Constance
 Eryngium sparganioides Clos
 Eryngium sparganophyllum Hemsl.
 Eryngium spinalba Vill.
 Eryngium stenophyllum Urb.
 Eryngium strotheri Constance & Affolter
 Eryngium subacaule Cav.
 Eryngium subinerme (H.Wolff) Mathias & Constance
 Eryngium supinum J.M.Black
 Eryngium tenue Lam.
 Eryngium ternatum Poir.
 Eryngium thorifolium Boiss.
 Eryngium thyrsoideum Boiss.
 Eryngium tricuspidatum L.
 Eryngium triquetrum Vahl
 Eryngium trisectum Wörz & H.Duman
 Eryngium tzeltal Constance
 Eryngium unifultum Clos
 Eryngium urbanianum H.Wolff
 Eryngium variifolium Coss.
 Eryngium vaseyi J.M.Coult. & Rose
 Eryngium venustum Bartlett ex Constance
 Eryngium vesiculosum Labill.
 Eryngium × visianii Teyber
 Eryngium viviparum J.Gay
 Eryngium wanaturi Woronow
 Eryngium weberbaueri H.Wolff
 Eryngium wiegandii Adamovic
 Eryngium woodii M.Mend.
 Eryngium yuccifolium Michx.
 Eryngium zosterifolium H.Wolff

Vanjske poveznice

Izvori

Saniculoideae

Kotrljan (biljni rod)


Cadusii (gríska: Καδούσιοι, Kadoúsioi) var forn írönsk þjóð sem bjó í norðvesturhluta Írans.

Geografi
Kadúsar (latína: cadusii) bjuggu í Cadusia - fjallahverfi í Media Atropaths á suðvesturströnd Kaspíahafs, á milli breiddargráðu 39° og 37° norður. Héraðið afmarkaðist líklega í norðri af ánni Cyrus (nú Kura í Aserbaídsjan, sögulega þekkt sem Arran og Albanía); í suðurhluta árinnar Mardus (núverandi Sefid Rud), og samsvarar írönskum nútímahéruðum Gilan og Ardabil.

Strabon lýsir þeim sem stríðnu fjallafólki sem barðist að mestu fótgangandi og hæft í stuttum spjótum (pilum). Hugsanlegt er að nafnið Gelae (gilites) - ættkvísl sem tengist cadusii, sé það sem er endurtekið í nútíma Gilan.

Cadusi eru ekki nefndir í neinum kaukasískum heimildum, eða í heimildum frá Mind East; þær eru aðeins þekktar úr grískum og latneskum heimildum.

Tilvísanir
Saga Írans

Cadusii


Ostrovul Moldova Veche este situat pe Dunăre, la sud de localitatea Moldova Veche și la aproximativ trei kilometri de port. Cu o suprafață de 345 de ha, insula are un sol nisipos-pietros, cu pâlcuri de pădure unde predomină specia arboricolă de răchită albă, Salix alba, cu floră și faună specifică zonelor umede. Ostrovul are o lungime de aproximativ șase kilometri. Înainte de anul 1970 era mult mai mare, însă a fost inundată odată cu scufundarea insulei Ada Kaleh (care se găsea la aproximativ 70 de kilometri distanță în aval), pentru construcția din 1970 a hidrocentralei Porțile de Fier I.

Ca încadrare teritorial-administrativă aparține orașului Moldova Nouă, județul Caraș-Severin (în Clisura Dunării), în partea sudică a satului Moldova Veche, aproape de drumul național DN57, care leagă localitatea Coronini de Măcești.

Insula și luciul de apă limitrof insulei până la o adâncime de 2 m sunt incluse în Aria specială de protecție avifaunistică Ostrovul Moldova Veche cu o suprafață de 1627 de hectare (din care 345 ha insula propriu-zisă), declarată arie protejată prin Hotărârea de Guvern Nr. 2151 din 30 noiembrie 2004 (privind instituirea regimului de arie naturală protejată pentru noi zone). Aceasta este inclusă în Parcul Natural Porțile de Fier, parc natural aflat pe suprafața teritorială a sitului de importanță comunitară Cursul Dunării - Baziaș - Porțile de Fier. În interiorul insulei se întind și două lacuri, fără conexiune cu Dunărea, care ocupă de fapt cea mai mare suprafață.

Atracții turistice
Legenda mormântului lui Attila
Cel mai înalt punct de pe insulă este o movilă de pământ despre care legendele locale spun că ar fi mormântul lui Attila, cel mai puternic conducător al hunilor, numit și "Biciul lui Dumnezeu", care a domnit între anii 433–453. Legenda spune că Attila a fost înmormântat pe o insulă, undeva pe Dunăre, dar locul nu a fost descoperit. Conform acestei legende, Attila a avut atât de mulți soldați încât la moartea sa fiecare dintre oșteni ar fi dus câte un coif de pământ pe care l-ar fi pus peste mormântul conducătorului și astfel, în acel loc s-a format o movilă.

Stânca Baba Caia
La capătul din aval al insulei, în dreptul localității Coronini, se află o stâncă solitară din calcar, numită Baba Caia, aceasta marcând intrarea în clisura Dunării. Stânca are o înălțime de șapte metri, fiind unică pe Dunărea românească, și este o atracție pentru turiști. Denumirea stâncii vine de la cuvântul "Babacai", din limba turcă, însemnând "Stânca Tatălui".

Colonia de cai sălbatici
Pe insulă există o colonie de cai sălbatici, aproximativ 100 la număr, care trăiesc total lipsiți de legătură cu oamenii, în libertate deplină. Caii aparțineau cândva sârbilor care trăiau la Moldova Veche. În anul 1910, un procent de 90 la sută dintre locuitorii de aici erau sârbi, însă, după unirea Banatului cu România, zona a fost colonizată de populație românească, doar circa 15 la sută dintre locuitori fiind sârbi. În anii '70, sârbii din Moldova Veche creșteau cai pe insula Ostrov. Aveau un bac cu care duceau animalele pe insulă. După 1989 a dispărut bacul, iar caii care au rămas acolo au început să se înmulțească natural și au rămas cai sălbatici.

Cetatea Golubăț (Golubac)
În partea dreaptă, pe malul sârbesc, se află, construită pe stânci, cetatea Golubac. Prima mențiune documentară a cetății datează din 1335, când era cetate militară maghiară. Apoi, timp îndelungat, cetatea este controlată de regele sârb Dragutin, până la bătălia de la Kososvo când trece sub stăpânire turcească. În final, în secolul al XIX-lea, ea a revenit din nou Serbiei. Cetatea are 9 turnuri cu o înălțime de 25 de metri. Cetatea Golubac este considerată a fi una dintre cele mai importante cetăți-oraș din Balcani.

Vezi și
 Zona umedă Ostrov - Moldova Veche
 Listă de insule în România

Referințe

Legături externe

 Poziția pe hartă - wikimapia.org
 Insula Ostrov, locul exotic din Banat în care turiștii se întâlnesc cu cai sălbatici și se simt ca-n Delta Dunării.
 Proiectul "INSULA" – oportunitate in exploatarea ecoturistica a Ostrovului Moldova Veche
 Ostrov - insula dunareana a VIP-urilor banatene

Insulele României
Insule de pe Dunăre
Rezervații naturale din județul Caraș-Severin
Insule nelocuite

Ostrovul Moldova Veche


Antonio Battistella (Rovinj, 1950.), hrvatski vaterpolist. Bio je vratar Primorja iz Rijeke (1969. – 1973.) i Delfina iz Rovinja. Bio je vratar jugoslavenske juniorske (do 20 god.) reprezentacije.

Izvori

Hrvatski vaterpolisti
Životopisi, Rovinj
Šport u Rovinju

Antonio Battistella (vaterpolist)


වාග් විද්‍යාවෙහි , අක්ෂරීමයක් යනු  ලේඛන ක්‍රමයක කුඩාම කාර්යමය ඒකකය වෙයි .

අක්ෂරීමය වෙනුවෙන් ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙහි භාවිතා වන ග්‍රැෆීම් යන වදන ව්‍යුත්පන්න වී ඇත්තේ  යන්න සහ ශබ්දිමය  වෙනුවෙන් ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙහි භාවිතා වන ෆනීම් යන වදන සහ අනෙකුත් කාර්ය ඒකකයන්හී නම් වලට සාදෘශ්‍යය ලෙසින් -ඊම් යන උපසර්ගය එකතු වීමෙනි.

අක්ෂරීමය


Sociativ er i grammatik en kasus, der udtrykker ledsagelse eller fællesskab, der på dansk udtrykkes ved et præpositionsled ('med', 'sammen med').

Sociativ findes fx i tjekkisk og ungarsk.

Sociativ har samme funktion som i andre sprog komitativ.

Grammatik
Kasus

Sociativ


වෙබ් පාදක නිපැයුම්

සෙවුම් මෙවලම්

ගූගල් සෙවුම
සුලභ සෙවුම
ගූගල් අඟවීම්
බ්ලොග් සෙවුම
ගූගල් පොත්
ගූගල් රීතීය සෙවුම
ශබ්දකෝෂය
පරීක්ෂාත්මක සෙවුම
ගූගල් මූල්‍ය
ගූගල් කණ්ඩායම්
භෝජන ශාලා සෙවුම
ගූගල් හෝටල් සෙවුම
ගූගල් පින්තූර සෙවුම
භාෂා උපාංග
ජීවිත සෙවුම
චිත්‍රපට
ගූගල් ප්‍රවෘත්ති
ගූගල් ප්‍රවෘත්ති ලේඛන
ගූගල් පේටන්ට් බලපත්‍ර සෙවුම
ගූගල් ප්‍රයෝගකාරයා
ගූගල් ශිෂ්‍යත්වලාභියා
ගූගල් සාප්පුව
SMS
යෝජනා
ගූගල් වීඩියෝ
හඬ සෙවුම
වෙබ් ඉතිහාසය
දැනුම ප්‍රස්තාර
ගූගල් වෙළෙඳාම්

දැන්වීම් සේවාව

AdMob
ගූගල් AdSense
ගූගල් AdWords
Adwords ශීඝ්‍රගාමී
ගූගල් සහතික කිරීමේ වැඩ සටහන
DoubleClick
ගූගල් ප්‍රචාරකය‍න් සඳහා DoubleClick
ගූගල් දීමනා
ගූගල් වෙබ්පිටුවලට වඩා යහපත් දේ තෝරාගන්නා
Meebo

සන්නිවේදනය සහ ප්‍රකාශක උපකරණ

FeedBurner
ගූගල් 3D Warehouse
ගූගල් Apps
Blogger
ගූගල් පොත් යොමුව
කඩපිළ
ගූගල් ව්‍යාපාරික විසඳුම්
ගූගල් දින දර්ශනය
ගූගල් Docs
ගූගල් Drive
ගූගල් මිතුරු සම්බන්ධතාව
Gmail
Goo.gl
ගූගල්+
iගූගල්
Marratech e-මුණගැසීම
Orkut
Panoramio
Picasa වෙබ් ඇල්බමය
Picnik
ගූගල් පැතිකඩ
ප්‍රශ්න සහ පිළිතුර
ගූගල් කියවනය
ගූගල් පිටු
SMS Channels
Tweet සඳහා කතා කීරීම
ගූගල් හඬ
වෙබ් අකුරුවර්ග
YouTube

සංවර්ධන සම්පත්

AngularJS
ගූගල් App ඇන්ජිම
ගූගල් නිමවීමේ මෙවලම්
ගූගල් කේත
Dart
ගූගල් Go
OpenSocial
පිටු වේගය
ගූගල් Swiffy
ගූගල් වෙබ් මෙවලම්
Webmaster මෙවලම්
ගූගල් වර්ධනයින්
පරිවර්තක මෙවලම්

සිතියම් ආශ්‍රිත නිපැයුම්

ගූගල් ගොඩනැගිලි සදන්නා
ගූගල් සිතියම් සදන්නා
ගූගල් සිතියම්
ගූගල් වීදි දසුන්
ගූගල් සිතියම් සම්බන්ධීකරණය
ගූගල් Mars
ගූගල් හඳ
ගූගල් අහස
ගූගල් සංක්‍රාන්තිය
Zygote Body

සංඛ්‍යානමය මෙවලම්

ගූගල් විග්‍රහාත්මකය
සහ සම්බන්ධය
ගූගල් සංකරක චක්‍ර
සෙවුම් සඳහා ගූගල් ප්‍රඥාව
ගූගල් ප්‍රසාදනය
Trendalyzer
ගූගල් නැඹුරුව
සොබාව

මෙහෙයුම් පද්ධතිය

Android
ගූගල් Chrome OS
ගූගල් TV

Desktop භාවිත

AdWords සංස්කාරක
ගූගල් Chrome
ගූගල් Earth
Gmail Notifier
IME
ගූගල් ජපානීය අදානය
Picasa
Picasa වෙබ් ඇල්බමි උඩුගතකරනය
ගූගල් Pinyin
ඉක්මන් සෙවුම් පෙට්ටිය
වයර් රහිත පිවිසුම
SketchUp
ගූගල් මෙවලම් තීරැව
Visigami

ජංගම දුරකථන භාවිත

ජංගම දුරකථන වෙබ් භාවිත

Blogger Mobile
ගූගල් දින දර්ශනය
Drive
Gmail
iගූගල්
ගූගල් අක්ෂාංශය
සිතියම් පැදවීම
සචල කරන්නා
ගූගල් ප්‍රවෘත්ති
ගූගල් පිරිනැමීම්
Orkut
ගූගල්+
Picasa වෙබ් ඇල්බම්
ගූගල් නිෂ්පාදිත සෙවුම
ගූගල් කියවනය
ගූගල් වොලට්ටුව
ගූගල් Currents

ජංගම දුරකථන standalone භාවිත

ග්‍රන්ථ
Gmail
Drive
ගූගල් ආරක්ෂක කන්නාඩි
Listen
සිතියම්
ගූගල් සංගීතය
කියවනය
සාප්පු යන්නා
අහස් සිතියම්
ගූගල් Sync
කතාබහ
පරිවර්තකය
ගූගල් හඬ app
Yinyue
YouTube
YouTube දූරස්ථ
ගූගල් දැන්
ගූගල්+

දෘඩාංග

ගූගල් ව්‍යවසාය ගවේෂණ උපකරණය
Motorola ජංගමය
Nexus One
Nexus S
Galaxy Nexus
Nexus Q
Nexus 7
Nexus 4
Nexus 10
Chromebook
Chromebox

සේවා

ගූගල් අර්බුද අනුකූලතාව
ගූගල් Fiber
ගූගල් පොදු DNS

අත් හිටුවනලද නිපැයුම් සහ සේවා

ගූගල් Checkout
Aardvark
ගූගල් උත්තර
ශ්‍රවණ වෙළඳ දැන්වීම්
ගූගල් පාදකය
ගූගල් Docs
ගූගල් අතරික්සු Sync
ගූගල් ගුමුගුමුව
නාමාවලිය
AdWords#ගූගල් ටිකිය-දෙස-ඇමතුම
ගූගල් කේත සෙවීම
Mac සඳහා Dashboard Widgets
Deskbar
ගූගල් ශබ්දකෝෂය
Dodgeball
ගූගල් ඉක්මන් හෙමින් උඩ ගැසීම
නිදහස් සෙවුම
ගූගල් Desktop
ගූගල් සෞඛ්‍යය
ගියරය
GOOG-411
Hello
ගූගල් පින්තූර ලේබල් කරන්නා
ගූගල් පරීක්ෂණාගාර
Jaiku
Joga Bonito
ගූගල් අලංකාර
Knol
ප්‍රාදේශීය
Mashup සංස්කාරක
MK-14
ගූගල් නැඹුරුව#ගූගල් සංගීතය නැඹුරු
Notebook
ගූගල් පොදිය
ගූගල් පිටු උත්පාදකයා
පුද්ගලාරෝපිත සෙවුම
ඡායා Screensaver
ගූගල් PowerMeter
පොදු සේවා සෙවුම
නියම ඉඩම් කඩම්
Rebang
අදාළ ගොල් පිට්ටනිය
ගූගල්_සිතියම්#ගූගල්_පැද යන_සොයන්නා
SearchMash
ගූගල් Mini
ගූගල් SearchWiki
Send to Phone
ගූගල් සකස් කරීම්
භාණ්ඩ බෙදා ගනීම්
ගූගල් Sidewiki
Slide.com
පැතුරුම් පත
වර්ගායිත
TV වෙළඳ දැන්වීම්
විශ්ව විද්‍යාල සෙවුම
ඇ.එ.ජ. ආණ්ඩු සෙවුම
වීඩියෝ වාදකය
ගූගල් වීඩියෝ කඩමණ්ඩිය
හඬ සෙවුම
වෙබ් ඇක්සලරේටරය
Writely
ගූගල් X
ගූගල් පෝෂණ උඳුන
Picnik
ගූගල් රැල්ල
ගූගල් Apps ප්‍රමිති සංශෝධනය

ගූගල්
අන්තර්ජාලය

ගූගල් නිෂ්පාදන


7438 Misakatouge este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7438 Misakatouge este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kuma Kogen de Akimasa Nakamura. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 5,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

7438 Misakatouge


thumb|ප්ලාස්මා රූපවාහිනියකට උදාහරණය

විශාල රූපවාහිනි නිරෑපණය සදහා (අපේක්ෂක අගල් 37 හෝ 944 මිමි වාස්) දැනට බොහෝ ලෙස පැතලි පුවරැ නිරූපණය භාවිතා කරනු ලැබේ. විදුරැ පුවරැ දෙක අතර බොහේ කුඩා සෛල පිහිටා ඇකි අතර එමගින් නිෂ්ක්‍රිය වායු විශඹ්‍රයන් (නියෝන් සහ යෙනෙත්) අල්ලා ගනු ලබයි. සෛල තුල ඇති වායුව විද්‍යුතය මගින් ප්ලාස්මාව බවට පත්වි පොස්පරස් මගින් ආලෝකය නිකුත් කරනු ලැබේ.

ප්ලාස්මා සංදර්ශකය


Village Boy i Wild Boy (Coninisí), Wild Boy i njegov brat Village Boy bili su blizanci (što se smatra snažnom i opasnom pojavom u mnogim kulturama ovih krajeva) Caddo Indijanaca kao i nekih plemena srednjeg zapada i prerija (Lodge Boy i Spring Boy). Stoga oba djeteta imaju jake magične moći. U nekim verzijama priče, Caddaja ili drugo čudovište ubija trudnu majku blizanaca dok je njihov otac u lovu i baca jedno od nerođene djece u divljinu. U drugim verzijama, Divlji dječak je magično stvoren iz majčine posteljice. Zbog njihove magije, oba djeteta prežive, ali Village Boya pronalazi njegov otac i odgaja ga u civilizaciji, dok Wild Boy nije pronađen i odrasta u divljini. Na kraju se dva brata ponovno ujedine, osvete svoju majku i vrate je u život te krenu u avanture ubijanja čudovišta. U mitologiji Caddo, blizanci su povezani s grmljavinom i munjom.

Izvori

Indijanska mitologija (braća blizanci)
Indijanska mitologija (heroji)
Caddo mitologija

Village Boy i Wild Boy


براوينغ هاي باور هو مسدس من صنع جون موسز براوينغ، وهي في الأصل صناعة بلجيكية تم انتقالها إلى الولايات المتحدة الأمريكية، واستعمل هذا السلاح لأغراض عسكرية سواء كانت تملكها القوات الأمنية أو المباحث أو الجيش.

استخدام دولي للسلاح
هناك العديد من دول العالم تستخدم هذا النوع من المسدسات وهذه أسمائهم :

 : مرخص ويستخدم من قبل القوات المسلحة.
 : General issue sidearm for القوات الدفاع الملكية الأسترالية.

 : Adopted by the القوات البرية البلجيكية in 1935.

 : القوات المسلحة الكندية used pistols made by the John Inglis Co. of Ontario, Canada. Also used by the شرطة الخيالة الكندية الملكية (RCMP).

 : Used pistols made by the John Inglis Co. of Ontario, Canada. Unlicensed copies were produced by Norinco.

 : Used pistols made by the John Inglis Co. of Ontario, Canada.

 : Identical copy was produced.
 : Produced locally.
 : Komando Pasukan Katak (Kopaska) tactical diver group and كوباسوس (Kopassus) special forces group. Made under license by Pindad.

 : Replaced by the HK USP.
 : Used by يمام (شرطة). Produced locally.
 : Issued to officers of the القوات المسلحة الجامايكية.

 : Replaced by جلوك.

 : General issue sidearms for senior-rank officers and special forces of القوات المسلحة الماليزية and police.

 : تم صناعة أكثر من 300,000 مسدس for the فيرماخت after the FN factory was seized by Germany. Pistols were designated the Pistole 640(b).

 : مزودة من قبل أستراليا.

  منذ عام 1935, من قبل gendarmerie الحرس الجمهوري البرتغالي.

 : تم اعتماده من قبل الجيش البريطاني عام 1954.
 : يستخدم من قبل FBI Hostage Rescue Team.

مراجع

وصلات خارجية

 Official page
 HiPowers and Handguns
 F.N. mod. G.P. (Grande Puissance) pictures
 Hi-Power pictorial
 History and Disassembly Instructions for the Browning Hi-Power
 Browning Hi-Power prototypes

أسلحة الحرب الباردة من المملكة المتحدة
أسلحة الشرطة
أسلحة نارية
اختراعات بلجيكية
عتاد عسكري استحدث في عقد 1930
مسدسات نصف آلية

براوينغ هاي باور


البُرقُوق في مصر، أو الخَوْخ في الشام، هي فاكهة ذات نواة لشجر من جنس البرقوق والفصيلة الوردية، ينمو الأخير في المناطق المعتدلة، أزهاره بيضاء وردية، وثماره مختلفة الألوان. ويمكن تمييز هذا الجنس الفرعي عن الأجناس الفرعية الأخرى (مثل الدراق والكرز وكرز الطيور وما إلى ذلك) وهو لا يزال فسيلة حيث يكون له برعم طرفي وبراعم جانبية منفردة (غير متجمعة)، وتكون الأزهار متجمعة في مجموعات مؤلفة من زهرة إلى خمس أزهار ذات سيقان قصيرة، وتحتوي ثمرة الفاكهة على تجويف أسفل جانب واحد منها وبذرة ملساء (أو نواة).

وقد يغطي ثمرة البرقوق الناضجة طبقة بيضاء مغبرة تمنحها مظهرًا أخضر ضارب إلى الزرقة، ويمكن إزالتها بسهولة. وهذه طبقة شمعية فوقية وتُعرف باسم «الطبقة الذرورية الشمعية». ويطلق على ثمار البرقوق المجففة اسم البرقوق المجفف أو القراصيا، على الرغم من أن القراصيا هي نوع متميز من البرقوق، وقد تكون سابقة زمنيًا للفاكهة المعروفة الآن بشكل شائع باسم البرقوق.

الوصف
البرقوق عبارة عن مجموعة متنوعة من الأنواع. وتكون أشجار البرقوق المهمة من الناحية التجارية متوسطة الحجم، وعادةً ما يتم تقليمها ليصل ارتفاعها إلى 5 إلى 6 أمتار. وتتميز الشجرة بدرجة متوسطة من الصلابة. وإذا تُركت هذه الأشجار دون تقليم فقد يصل ارتفاعها إلى 12 مترًا وتتشعب عبر 10 أمتار. وتزهر في أشهر مختلفة في أجزاء مختلفة من العالم، على سبيل المثال، على مشارف شهر يناير في تايوان وعلى مشارف شهر أبريل في الولايات المتحدة الأمريكية.

عادة ما تكون ثمار الفاكهة متوسطة الحجم ويتراوح قطرها بين 1 و3 بوصات ويكون شكلها كرويًا إلى بيضاوي. ويكون اللب متماسكًا رطبًا كثير العصارة وسهل المضغ. وقشرة ثمرة الفاكهة ملساء وذات سطح شمعي طبيعي ملتصق بلب الثمرة. ولثمرة الفاكهة بذرة واحدة كبيرة.

العوامل البيئية المناسبة

العوامل المناخية
تحتاج أصناف البرقوق الأوروبي إلى برودة عالية خلال فصل الشتاء وذلك لإنهاء دور الراحة في براعمها ومن ثم لا تنجح زراعة هذه الأصناف ذات الشتاء الدافئ، أما أصناف البرقوق الياباني فإن احتياجاتها من البرودة قليلة بالمقارنة بالأصناف الأوربية (حوالي 450 - 400 ساعة أقل من 7.2 ْ م) ولذلك فإن هذه الأصناف تنمو وتزدهر في المناطق ذات الشتاء الدافئ مثل جمهورية مصر العربية، غير أنه يجب ملاحظة أن دفئ الشتاء أكثر من اللازم يؤدي إلى عدم توفر ساعات البرودة اللازمة لخروج البراعم الزهرية والخضرية وعدم انتظامها مما يؤدي لعدم تداخل فترات التزهير للأصناف المختلفة وبالتالي عدم اكتمال عملية التلقيح والعقد وقلة المحصول؛ لذلك يجب الرش بأحد المواد الكاسرة للسكون مثل مادة سيناميد الهيدروچين (لدورمكس) بمعدل 2 لتر / 100 لتر أو 1.5 لتر 4+ لتر زيت معدني صيفي لكل 100 لتر ماء مما يؤدي إلى التبكير في خروج البراعم وانتظام التزهير وتداخل فتراته للأصناف المختلفة وهذا يساعد على الحصول على محصول جيد وصفات ثمرية ممتازة مع ملاحظة أن يكون الرش وقت سكون البراعم وقبل تحركها بوقت كاف) قبل بداية التزهير بحوالي 45 يوم (أي من الثلث الأخير من يناير إلى أول فبراير حسب ظروف المنطقة، ومن الجدير بالذكر أن ثمار البرقوق تحتاج إلى حرارة معتدلة صيفاً للمساعدة على تلوين الثمار باللون الطبيعي الخاص بالصنف وكذلك سرعة النضج.

التربة المناسبة
يمكن لأشجار البرقوق أن تنمو بنجاح في أنواع مختلفة من التربة لتحملها رداءة التهوية لذا فإنه يزرع في أراضي أثقل نوعاً من باقي الفواكه ذات النواة الحجرية ولكن تجود زراعته في الأراضي الطينية الخفيفة جيدة الصرف حسنة التهوية الخالية من الأملاح والتي لا يزيد مستوى الماء الأرضي فيها عن 1.5 م من سطح التربة؛ حتى لا تصاب الأشجار بمرض التصمغ الفسيولوجي. أما بالنسبة للأراضي الجديدة فيفضل الزراعة في الأراضي الصفراء والرملية الخالية من الملوحة والطبقات الصماء التي تمنع نفاذ الماء وتعمق الجذور.

الفوائد الطبية
تعتبر ثمارها من الفواكه اللذيذة المغذية تؤكل طازجة أو مغلية، وتحتوي على فيتامينات عديدة ومواد مغذية وهي مقوية، مدرة للبول، ملينة، ويوصف للمصابين بالضعف وفقر الدم والإرهاق والنقرس، والروماتيزم، وهي مضادة لتصلب الشرايين،
والإمساك والتهاب الكبد والمزاج الصفراوي.

معرض صور

انظر أيضًا
 ألياف غذائية
 الجنارك

المراجع

الحياة النباتية في أمريكا الشمالية
خوخ (جنس)
ملينات
نباتات آسيا
نباتات أرمينيا
نباتات أوروبا
نباتات طبية

برقوق


The Royal Montreal Golf Club (French: Le Club de Golf Royal Montréal) is the oldest golf club in North America, and the oldest in continuous existence. In 2023, it will be celebrating 150 years.  It was founded in Montreal by eight men in 1873. Permission was granted by Queen Victoria to use the prefix "Royal" in 1884.

History
The club's first course was a 9-hole layout on Fletcher's Field in Mount Royal Park, which the red-coated golfers shared with the public on the then outskirts of Montreal. Mr. Alexander Dennistoun, a Scottish born man, is known as the first Club's Captain. The club continues to recognize his name in honouring the men's club champion trophy. The first woman to join, and the first female member of any golf club in North America, Mrs. William Wallace Watson (née Florence Stancliffe), was elected in 1891. The Ladies' Branch of the Royal Montreal Golf Club followed.

The club has since moved twice. First to Dixie in the parish of Dorval in 1896; three years later the Ladies moved into their own clubhouse. The main clubhouse there is now the Saint Anne Academy, formerly Queen of Angels Academy, an all-girl private secondary school. In 1888, Queen of Angels Academy was founded by the Congregation of the Sisters of Sainte-Anne. It was only in 1959 that the Sisters purchased the Royal Montreal Colf Clubhouse which remained home to Queen of Angels Academy secondary school until 2014. After which was turned into the new bilingual private elementary school called Sainte-Anne Academy.
Charles Murray served as the head professional at Royal Montreal from 1905 until his death in 1938.

In 1959 the pressures of urban growth once again dictated a move, to its current location in Île-Bizard, Quebec.  Forty-five holes were constructed by American golf course architect Dick Wilson. The Blue Course is routinely cited as a preeminent Canadian golf course and among the best in the world.

Royal Montreal was one of the five founding Clubs of the Royal Canadian Golf Association, established in 1895 as the governing body of golf in Canada.  Among other duties, it organizes the major national championships, including the Canadian Open, the first of which was played at Royal Montreal in 1904.

Royal Montreal hosted the Presidents Cup in 2007 and the Canadian Open in July 2014.  The Presidents Cup will once again be presented on the blue course at Royal Montreal Golf Club in September 2024.

Club professionals

See also
List of Canadian organizations with royal patronage
List of golf clubs granted Royal status
List of golf courses in Quebec

References

External links

 List of Civilian organizations with prefix "Royal" - Heritage Canada.
 List of civilian organizations with the prefix "Royal" prepared by the Department of Canadian Heritage
 Course rankings

Golf clubs and courses in Quebec
Sports venues completed in 1873
Organizations based in Canada with royal patronage
L'Île-Bizard–Sainte-Geneviève
Sports venues in Montreal
1873 establishments in Quebec
Canadian Open (golf)
Royal golf clubs

Royal Montreal Golf Club


Events from the year 1721 in Canada.

Incumbents
French Monarch: Louis XV
British and Irish Monarch: George I

Governors
Governor General of New France: Philippe de Rigaud Vaudreuil
Colonial Governor of Louisiana: Jean-Baptiste Le Moyne de Bienville
Governor of Nova Scotia: John Doucett
Governor of Placentia: Samuel Gledhill

Events
 800 Acadians take oath of allegiance to the French.

Births

Deaths

Historical documents
Get-rich-quick attitude hinders early development of New France

French governor and intendant want Indigenous allies to resist British, possibly with their direct support (Note: "savages" used)

Sisters of the Congregation in Montreal "are poor[...]and poorly nourished, although indefatigable" in serving at Hôtel-Dieu

Council of Marine informed of Montreal fire losses, including 138 houses and "more than one million to the merchants and bourgeois"

Intendant of Canada encourages alliance of Indigenous people and Acadians to drive British from Nova Scotia

Call to move Newfoundlanders off island after William Keen and other residents have enough of murder and other "great disorders"

"Dayly Cry here is for Justice" - Nova Scotia Governor and Council authorize themselves to be court of justice meeting quarterly

Recommendation to expel French inhabitants of Nova Scotia, who refuse to give allegiance to Crown and divert trade to French ports

"Promising beginnings" - New York gratifies Five Nations with deal for Lake Ontario trading post plus proof of French lies to them

Illustration: Five Nations "Indian sachems" meeting with N.Y. Gov. Burnet give him beaver for his new wife (Note: racial stereotypes)

With French favouring might over treaty right, Britain must make itself "considerable" in American colonies and build frontier forts

Detailed description of French routes from Montreal to their settlements on Mississippi River

Names and numbers of Indigenous allies of French detailed and compared with far fewer British allies

As France has done, Britain should reinforce its bonds with Indigenous peoples through gifts, marriage, religion, trade and treaties

References

1720s in Canada
1721 in New France
Canada
21

1721 in Canada


المناوشات المصرية الليبية أو حرب الأيام الأربعة كانت مناوشات حدودية قصيرة الأمد بين مصر وليبيا في يوليو 1977. حيث تزايدت التوترات بين البلدين في أبريل ومايو من نفس العام. حيث هاجم متظاهرون الممثليات الدبلوماسية الليبية الحدود المصرية. وفي يونيو 1977 أمر العقيد القذافي نحو 225000 مصري يعملون في ليبيا بمغادرة البلاد وذلك بحلول الأول من مارس وإلاَ واجهوا الاعتقال. في 21 يوليو 1977 بدأت معارك بأسلحة نارية بين القوات المتمركزة على الحدود بين البلدين، أتبعت بهجمات برية وجوية على الجانبين. وتم التوافق على وقف لإطلاق النار بين الجانبين في 24 يوليو نظمت من قبل الرئيس الجزائري الرّاحل هواري بومدين.

المقدمات التاريخية والسياق
كانت شرارة المناوشات «مسيرة نحو القاهرة» قوامها آلاف المتظاهرين الليبيين تجاه الحدود المصرية يوم 20 يونيو 1977، وذلك بإيعاز من حكومتهم التي لم يرق لها التقارب الدبلوماسي بين مصر وإسرائيل الذي بدت بوادره في ذلك الوقت، فكانت دعوى نظام الليبي السابق معمر القذافي إلى مسيرة لإسقاط الحدود التي يراها معيقة لنهضة الشعوب العربية واتحادها، وذلك بتحفيز وحدة شعبية عروبية بين البلدين على نهج جمال عبد الناصر الذي رأى القذافي أن الرئيس المصري أنور السادات قد فارقه، ظانا أن الشعب المصري سيستجيب بدوره بسبب ما رآه تذمرا شعبيا من عزم السادات على التصالح مع إسرائيل.

مجرى المناوشات
عندما أوقف حرس الحدود المصريين مسيرة المتظاهرين بشكل سلمي أطلقت وحدات مدفعية ليبية قذائفها على مدينة السلوم الحدودية المصرية. في اليوم نفسه ردت القوات الجوية المصرية بمهاجمة قواعد عسكرية في شرق ليبيا بأسراب من طائرات (سوخوي إس يو - 20) و ميج 21 فدمّرت طائرات ليبية. يوم 22 يوليو قصفت طائرات سوخوي إس يو - 20 وميج 21 مصرية قواعد جوية ليبية جنوب طبرق، ولاحقًا في ذلك اليوم قصفت طائرات المصرية مواقع عسكرية ليبية في واحة الكُفرة، وطبقا لنفس المصدر العسكري فلم يُنزل مظليون مصريون خلف الحدود الليبية. يوم 23 يوليو هاجمت الطائرات المصرية قاعدة العـدم الجوية جنوب طبرق، واستدعيت جميع المقاتلات الليبية من كافة أنحاء ليبيا إلى طبرق مما أدى إلى معارك جوية عنيفة بين الطائرات المصرية والطائرات الليبية.

النهاية والتداعيات
أثمرت وساطة الجزائر والزعيم الفلسطيني ياسر عرفات رئيس منظمة التحرير الفلسطينية عن وقف إطلاق النار يوم 24 يوليو 1977، ثم وقف القتال يوم 25 يوليو 1977. ورغم توقف القتال بين الدولتين إلا أن الخلاف بينهما ظل، ثم خفف تبادل الأسرى الذي جرى في أغسطس 1977 من تأزم الموقف بين مصر وليبيا. كانت مواقف الدول العربية منقسمة ما بين الدول المحافظة المؤيدة لمصر في الدفاع عما رأته تجاوزا لسيادتها، والدول ذات النزعة القومية التقدمية التي أيدت موقف ليبيا ولم تتعاطف مع تحركات مصر نحو إسرائيل، وهو ما تبلور لاحقا في إعلان أغلب الدول العربية مقاطعة مصر، وتجميد عضويها في جامعة الدول العربية بعد زيارة السادات لإسرائيل وتوقيع اتفاقية كامب ديفد للسلام بينهما. بعد مقتل السادات سنة 1981 وتولّي حسني مبارك تم تشكيل مكتب علاقات ليبي مصري برئاسة أحمد قذاف الدم القذافي لكي يكون منسقاً للعلاقات بين ليبيا ومصر.

مراجع

مناوشات
مناوشات
مناوشات
الجمهورية المصرية
الحرب الباردة في إفريقيا
العلاقات الليبية المصرية العسكرية
أحداث يوليو 1977 في إفريقيا
تاريخ ليبيا
حروب إفريقيا
حروب ليبيا
حروب مصر
محمد أنور السادات
معمر القذافي
نزاعات عربية
نزاعات في 1977

المناوشات المصرية الليبية


OREX (Orbital Re-entry Experiment) est un prototype d'essai de l'Agence nationale de développement spatial du Japon lancé en 1994 sur le lanceur H-II ; le satellite fut rebaptisé , précurseur de la navette spatiale japonaise HOPE-X.

OREX testa divers systèmes de communication, profils de chauffage et composants de protection thermique pour HOPE-X.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 HOPE-X
 HYFLEX

Liens externes
 Description of OREX on JAXA web site

Programme spatial japonais
Véhicule spatial expérimental

OREX


Thomas Bethell (* 17. Mai 1988) ist ein schottischer Badmintonspieler.

Karriere
Thomas Bethell wurde 2005 schottischer Juniorenmeister im Mixed und 2009 Titelträger bei den Erwachsenen im Herrendoppel gemeinsam mit Watson Briggs. Unter den ersten Drei konnte er sich auch bei den Irish Open 2005, den Welsh International 2006 und den Welsh International 2009 platzieren.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (Schottland)
Schotte
Brite
Geboren 1988
Mann
Schottischer Meister (Badminton)

Thomas Bethell


An Stipagrostis obtusa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Alire Raffeneau Delile, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Stipagrostis obtusa in nahilalakip ha genus nga Stipagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stipagrostis

Stipagrostis obtusa


تاريا تورونن  (ولدت في 17 أغسطس/أب 1977), مغنية وشاعرة أغنية فنلندية, يعتبر صوتها من نوع سوبرانو في الأوبرا وتغني أيضا في مجال الميتال, معروفة بالأخص عندما كانت في فرقة نايتويش الفنلندية, وبعدها فصلت عام 2005 للتابع مشوارها الفني كمغنية منفردة. تعتبر من أهم المغنيات الفنلنديات ومحط احترام كبير لدرجة رئيسة فنلندا تاريا هالونن وصفتها بأنها «صوت فنلندا».

ألبوماتها مع نايتويش
 Nightwish demo عام 1996
 Angels Fall First عام 1997
 Oceanborn عام 1998
 Wishmaster عام 2000
 Over the Hills and Far Away EP عام 2001
 Century Child عام 2002
 Once عام 2004
 End of an Era عام 2005
 شاركت بالغناء مع فرقة الروك الألمانيه سكوربيونز عام 2010 بأغنية (the good die young) وكان صوتها رائع جدا .

ألبوماتها المنفردة
 Henkäys Ikuisuudesta (بالفنلندية) عام 2006
 You Would Have Loved This عام 2006
 My Winter Storm عام 2007
 The Seer EP عام 2008
 What Lies Beneath عام 2010

انظر أيضا
 نايتويش

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي
 MySpace

ملحنات فنلنديات
أشخاص على قيد الحياة
المرأة في معادن
خريجو معهد كارلسروه للموسيقى
سوبرانو فنلنديون
فنلنديون مغتربون في إسبانيا
فنلنديون مهاجرون إلى الأرجنتين
لوثريون فنلنديون
مدربو ذا فويس
مغنو هيفي ميتال فنلنديون
مغنون باللغة الإسبانية في فنلندا
مغنون باللغة الإنجليزية من فنلندا
مغنون وكتاب أغان فنلنديون
مغنيات هيفي ميتال
مغنيات وكاتبات أغان فنلنديات
ملحنات
ملحنون فنلنديون
مواليد 1977

تاريا تورونن


كازانيكرا  هو فيلم مغربي خرج إلى السينما سنة 2008، وهو من إخراج نور الدين الخماري، ومن بطولة أنس الباز وعمر لطفي. حصل الفيلم على جائزة أفضل تصوير في مهرجان دبي السينمائي الدولي.

قصة الفيلم
قصة فيلم «كازانيكرا» الذي حقق نجاحا جماهريا في القاعات السينمائية المغربية، تدور حول بطلي الفيلم عادل وكريم، وهما شابان تجمع بينهما الصداقة والجوار في مدينة الدار البيضاء، في نفس الحي ونفس المدينة السوداء، الأول عاطل عن العمل ويحاول كسب قوت يومه من خلال توظيف عدد من الأطفال في بيع السجائر، ورغم حالة الفقر التي يعيشها إلا أنه يتمتع باستقرار عائلي، في حين أن الثاني يحلم بالحصول على المال لشراء بطاقة سفر يهاجر بها إلى الخارج، بعيدا عن زوج أمه السكير.

قصة عادية لكن عوامل كثيرة ساهمت في جذب جمهور صعب الإرضاء مثل الجمهور المغربي إلى قاعات السينما، أولها تلقائية بطلي الفيلم، واحترافية باقي الممثلين الذين قبلوا بلعب دور مساعد رغم مشاركاتهم في أفلام دولية، إضافة إلى أن الفيلم قدم الواقع المغربي بكل تناقضاته، وألقى الضوء على شريحة عريضة من المغاربة المناضلين من أجل واقع أفضل، معتمدا في ذلك على لغة جريئة، سلسلة، وجماهيرية، ليؤكد بذلك نور الدين لخماري أن الجمهور المغربي ينجذب إلى أفلام تخاطبه وتنقل واقعه على الشاشة الكبرى، وينحو منحى جيله من المخرجين الذين أعادوا المغاربة إلى قاعات السينما بعد أن أبعدتهم عنها نخبوية مخرجين سابقين.

نجاح الفيلم

ساهمت التقنية العالية التي استخدمت في التصوير والإخراج في نجاح الفيلم، وجعلت الجمهور المغربي يفضل متابعة أحداثه في قاعات السينما بدل نسخ القرصنة، حيث اكتسب نور الدين لخماري خبرة واسعة سواء في الإخراج أو في إدارة الممثلين بعد مسيرة بدأت بالأفلام القصيرة وانتقلت إلى سلسلة بوليسية كانت سابقة في التلفزيون المغربي، لتصل بعد فيلمه الأول نظرة إلى كازانيكرا.

كازانيكرا في أوسكار 2010

اختير فيلم «كازانيكرا» للمخرج نور الدين الخماري لتمثيل المغرب في مسابقة أوسكار 2010 لأفضل فيلم أجنبي. وأفاد بلاغ للمركز السينمائي المغربي أن لجنة انتقاء الفيلم الذي سيمثل المغرب في مسابقة الأوسكار، اجتمعت بمقر المركز واختارت بالإجماع فيلم كازانيكرامن ضمن عشرة أفلام خرجت إلى القاعات بين أكتوبر 2008 وشتنبر 2009.

انظر أيضًا

 قائمة الأفلام المغربية في الترشيحات الأولية لجائزة أوسكار أفضل فيلم أجنبي

مراجع

وصلات خارجية

 كازا نيكرا في قاعدة بيانات الأفلام على الإنترنت
 كازانيكرا على موقع allocine
 كازانيكرا على موقع africine

أفلام مغربية إنتاج 2008

كازانيكرا (فيلم)


El Teatro Principal de Zamora fue inaugurado en el año 1606 y construido en base al solar del antiguo 'corral de comedias' ('Patio de comedias'), donde antiguamente se encontraba el convento de Santa Paula. Situado en el rincón de la calle San Vicente, se diferenciaba del resto de su época (Madrid, Alcalá y Toro) por estar cubierto y no tener un fin benéfico asistencial. Debido a sus reducidas dimensiones es conocido popularmente como la "bombonera". Es considerado un Bien de Interés cultural desde finales del .

Historia
La necesidad de un corral de comedias para la ciudad de Zamora se remonta a comienzos del . En ese mismo siglo se venían realizando comedias en los patios del Hospital del Comendador Don Alonso Sotelo. Sin embargo, la afición de los zamoranos por la representación teatral quería un lugar acorde con los nuevos tiempos de la escena, que en aquellos momentos coincidían con el periodo áureo de la literatura española. En el año 1605 se produce un acuerdo de la ciudad para construir un teatro.

El acta de creación del Corral de Comedias fue firmado por los regidores de la ciudad, con el conde de Alba de Aliste a la cabeza, y por Francisco Vázquez de Miranda. El Teatro que se conserva hasta hoy ha sido fruto de constantes remodelaciones, que no demoliciones, a pesar de las veces en las que se consideró ruinoso. Se edificó siguiendo los modelos de los Teatros de la Corte y en tamaño reducido. En 2006 se conmemoró el IV centenario de su creación como 'Corral de comedias'con numerosos actos de celebración, representaciones y estrenos.

Véase también
 Iglesia de San Vicente Mártir - Iglesia que se encuentra en las cercanías
 Anexo:Bienes de interés cultural de la provincia de Zamora

Referencias

'Archivo Histórico Provincial'
'Historia del Teatro en Zamora' Concha María Ventura Crespo

Enlaces externos

 Página web oficial - Programación de la temporada
 Página de Facebook

Corrales de comedias de España
Principal de Zamora
Principal
Zamora
Bienes de interés cultural de la provincia de Zamora
Arquitectura en Castilla y León en el siglo XVI
Arquitectura en Castilla y León en el siglo XIX
Arquitectura de 1606
Arquitectura de 1876
España en 1606
España en 1876

Teatro Principal (Zamora)


O Castro de Santo Ovídio situa-se no concelho de Fafe, distrito de Braga,Portugal e fica subjacente à bacia hidrográfica do Rio Vizela.

As escavações iniciadas em 1980 permitiram a descoberta de várias habitações e elementos relevantes para um maior conhecimento e noção da arquitetura e urbanismo do Castro de Santo Ovídio. Nesta altura conseguiu-se descobrir um pouco da planta do povoamento, em que as estruturas estariam organizadas em diferentes bairros que incluíam casas, edifícios de armazenamento e espaços comuns. Uma das características mais notáveis do local é o grande edifício circular conhecido como "Casa Redonda" - usado para atividades comunitárias, como festas e reuniões da época.

Estima-se que este aldeamento foi habitado entre os séculos I a. C. e I d. C. Foram também vistas grandes quantidades de vestígios de cerâmica e material metálico e lítico, isto ajudou um estudo sobre o  megalitismo no noroeste peninsular.

É um importante sítio arqueológico para a compreensão da Idade do Ferro em Portugal e na região.

Castro de Santo Ovídio foi classificado como imóvel de interesse público.

Imóveis de interesse público em Fafe
Castros no distrito de Braga
Sítios arqueológicos da Idade do Ferro

Castro de Santo Ovídio


Jacopo Ligozzi (* 1547 in Verona; † 1627 in Florenz) war ein italienischer Maler.

Leben
Jacopo Ligozzi entstammte einer Künstlerfamilie. Sein Vater war der Maler Giovanni Ermanno Ligozzi. In der Werkstatt des Vaters, der 1557 in die Dienste des Trientiner Fürstbischofs Cristoforo Madruzzo getreten war, erhielt Jacopo seine Ausbildung. Seine ersten Werke waren für Auftraggeber aus der Region: 1567 signierte er gemeinsam mit seinem Vater ein Altarbild für die Kirche San Silvestro in Vigo Lomaso, bereits 1556 hatte er allein eine Altartafel für die Kirche San Antonio Abate in Bivedo fertiggestellt. 1577 (oder 1578) folgte er dem Ruf von Francesco I. de' Medici, dem Großherzog der Toskana nach Florenz. Er machte sich zunächst vor allem durch seine naturgetreuen Bilder einen Namen.

Er starb 1627 in Florenz und wurde am 26. März in der Kirche San Marco beigesetzt.

Ausstellungen
 2002 The Flowering of Florence: Botanical Art for the Medici, National Gallery of Art, Washington, D.C., 3. März – 27. Mai 2002 (Jacopo Ligozzi, 1547–1626, Giovanna Garzoni, 1600–1670, Bartolomeo Bimbi 1648–1729).
 2005 Jacopo Ligozzi, Louvre, Paris, 27. Januar 2005 – 25. April 2005 (Kuratoren: Dominique Cordellier, Lucilla Conigliell).

Literatur

 Emmanuel Bénézit: Dictionary of Artists. Gründ, Paris 2006, Band 8, S. 1043 (englisch)
 Lucilla Conigliell (Hrsg.): Ligozzi. 5 continents, Milano / Musée du Louvre, Paris 2005, ISBN 2-35031-003-5.
 Lucia Tongiorgi Tomasi, Gretchen A. Hirschauer: The Flowering of Florence: Botanical Art for the Medici. National Gallery of Art, Washington 2002 (Digitalisat).

Weblinks

Einzelnachweise

Maler der italienischen Renaissance
Maler des Manierismus
Tiermaler
Historische Person (Italien)
Geboren 1547
Gestorben 1627
Mann

Jacopo Ligozzi


St. Ulrich ist eine unter Denkmalschutz stehende, römisch-katholische Kapelle im oberschwäbischen Pfaffenhausen. Die im Nordteil des Ortes an der Straße zur Sägemühle gelegene Kapelle ist ein kleiner, tonnengewölbter Rechteckbau, der etwa in der Mitte des 19. Jahrhunderts errichtet wurde. Er besitzt ein Zahnschnittfries an den Giebelschrägen und ein profiliertes Traufgesims. Die schlichte spätklassizistische Korbbogentür besitzt ein Ziergitter in der Öffnung. Innen befand sich früher eine gotische Ulrichsfigur an der Stirnwandnische.

Literatur

Erbaut im 19. Jahrhundert
St. Ulrich
Ulrichskirche
Kapelle im Bistum Augsburg
Kirchengebäude im Landkreis Unterallgäu
Bauwerk in Pfaffenhausen
Kirchengebäude in Europa

St. Ulrich (Pfaffenhausen)


El Programa Europeo de Especies en Peligro o EEP es un programa de manejo de poblaciones en cutividad para especies de animales exhibidas en zoológicos pertenecientes a la Asociación Europea de Zoos y Acuarios (EAZA).

El EEP es el programa europeo más intensivo de manejo de una especie mantenida en parques zoológicos. Se recoge información del estado de todos los animales de una especie mantenidos en los parques zoológicos y acuarios que participan en el programa, se elabora su libro genealógico, y se realizan análisis demográficos y genéticos y un plan para la futura gestión de la especie (recomendaciones de cría, traslados de individuos, etc).

Cada uno de los EEP tiene un coordinador (persona con especial interés y conocimiento de las especies afectadas y que trabaja en uno de los zoos o acuarios de EAZA) asesorado por un comité de expertos (Species Committee).

En el EEP se lleva a cabo una rigurosa gestión genética, a través del conocimiento de las líneas sanguíneas, lo que permite establecer recomendaciones sobre el intercambio de animales entre las instituciones participantes para maximizar su potencial. Además se procura potenciar al máximo el repertorio de comportamientos naturales de los animales ante una eventual reintroducción en el medio natural, ya que buena parte de ellos tienen una transmisión  no heredada en los genes.

El coordinador debe ocuparse de la recogida de información sobre el estado de todos los animales de esa especie alojados en zoos de EAZA, elaborando un  registro de su genealogía, desarrollando estudios demográficos y análisis genéticos, y creando un plan para el futuro manejo de la especie.

Junto al comité de expertos, da las recomendaciones sobre qué individuos deben cruzarse cada año y cuáles no, qué animales deben ser trasladados de un zoo a otro, etc.

A nivel europeo existen dos niveles de programa de conservación ex situ dirigidos y coordinados por la European Association of Zoos and Aquaria EAZA:
 EEP (European Endangered Species Program): Programa Europeo de Especies en peligro
 ESB (European StudBook): Libro de cría europeo European_Studbook

Referencias

Enlaces externos
 EEP; Breeding Programmes; European Association of Zoos and Aquaria (EAZA)
 AIZA - Conservación; Asociación ibérica de zoos y acuarios (AIZA)

Zoológicos de Europa
Asociaciones de zoológicos

Programa Europeo de Especies en Peligro


Yeni Kaledonya, Melanezya ada öbeği içerisinde, Büyük Okyanus'un güneybatısında yer alan, Fransa'ya bağlı bir bölge olarak özel bir statü ile kendine özgü bölge konumunda olan Fransa Denizaşırı Bölgeler Topluluğu üyesi bölge. Yeni Kaledonya'nın başkenti Nouméa'dır.

Ülke ismi
Romalılar döneminden bu yana İskoçya bölgesi Kaledonya olarak adlandırılmaktaydı. James Cook 1774 yılında adayı Avrupalı olarak ilk defa keşfettiğinde bölgeyi İskoçya'nın kuzey bölgelerine benzetmesi nedeniyle bölgeye Yeni İskoçya anlamına gelen bu ismi vermiştir.

Bu süreçte İskoçya'nın Latince kullanımı olan Scotia sözcüğünü, bu sözcüğün Fransızlar tarafından Kanada'nın doğu kıyılarında yer alan Akadya'da oluşturdukları yeni koloni bölgesine 1621 yılında bu yana Nova Scotia (Türkçe: Yeni İskoçya) ismini vermeleri ile kullanamamıştır.

Yeni Kaledonya'da bağımsızlık yanlısı gruplar ülkelerini Kanaky olarak adlandırmaktadır.

Coğrafya
Yeni Kaledonya konum olarak Zelandiya'nın kuzey ucunda, Mikronezya ada öbeği grubu içerisinde yer almaktadır. Avustralya'nın kuzeydoğusunda, Yeni Zelanda'nın ise kuzeyinde yer alan bölge, toplamda 18.576 km² yüzölçümüne sahiptir. Yeni Kalendoya'nın en büyük adası konumunda olan Grande Terre sahip olduğu 16.372 km² yüzölçümü ile bölgenin neredeyse tamamını oluşturmaktadır. Bu adanın haricinde Belep Adası, Chesterfield Adaları, Pins Adası ve Sadakat Adaları'da Yeni Kaledonya sınırları içerisinde kalmaktadır.

Adanın en yüksek noktasını 1628 m ile Grande Terre Adası üzerinde bulunan Panié Dağı oluşturmakta olup, en uzun akarsu ise 150 km uzunluğa sahip olan Diahot oluşturmaktadır.

Nüfus
Bölgenin en eski yerleşimcileri olarak Melinezya topluluklarından olan Kanaklar nüfusun %44'ü ile adanın en yoğun etnik grubunu oluşturmaktadır. Bunun haricinde toplum içerisinde yüksek bir orana sahip olan ve Caldoches olarak adlandırılan ve adaya gelen ilk Fransızların torunları ile adaya yakın dönemde gelmiş olan ve Métropolitains olarak adlandırılan nüfusun oluşturduğu grup yer almaktadır. Bu gruplarla birlikte ada genelinde beyazların nüfus içerisindeki oranı %34,1 düzeyindedir.

Yeni Kaledonya orta yaşta bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre sadece %37,37'si 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin %9,84'ü 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %21.74 (erkek 32,227/kadın 30,819)
15-24 yaş: %15.63 (erkek 23,164/kadın 22,163)
25-54 yaş: %43.73 (erkek 63,968/kadın 62,856)
55-64 yaş: %9.06 (erkek 12,700/kadın 13,568)
65 yaş ve üzeri: %9.84 (erkek 12,552/kadın 15,992)

Bölgenin nüfus artış hızı 2020 tahmini verilerine göre %1,25 seviyesinde olup, bölge genelinde şehirlerde yaşayanların oranı %71,5 düzeyindedir.

Dil
Bölgenin tek resmi dili Fransızca'dır. Bölge nüfusunun 2004 nüfus sayımı esnasında belirttiği üzere 14 yaş ve üzeri nüfusun %97'si Fransızca dilini hem konuşup hem de yazabilmektedir.

Yerel olarak Melanezya-Polinezya dil grubuna ait 33 farklı lehçe bölgede konuşulmaktadır.

Din
Bölge nüfusunun büyük çoğunluğu Hristiyan inancına göre yaşamaktadır. Bu gruplardan %60'ı katolik, %30'u ise Protestan mezhebine göre dini inancını yaşamaktadır. Bölge nüfusunun geri kalan %10'luk kesimi ise diğer dinlere inanmaktadır.

Tarihçe
Arkeolojik çalışmalarda ada üzerinde ilk yerleşim MÖ 1500 yılında yapıldığı ifade edilmektedir. Bu sürecin ardından günümüzde adada yaşayan yerli halk Kanakelerin ataları olarak görülen Polinezyalılar yerleşmiştir.

Avrupalılar ilk olarak 18. yüzyılda Thomas Cook'un 1774 yılında adaya ayak basması ile ada ile tanışmıştır. Cook adaya çıktığında doğasını o dönem İskoçya'nın kuzey bölgelerine benzetmiş, bu benzetme neticesinde de ülkeye günümüzde de kullanılan ismi vermiştir. Cook'un ardından adaya ayak basan ikinci Avrupalı kâşif ise 1792 yılında Fransız Bruni d'Entrecasteaux olmuştur. Adaya gelerek yerleşik hayata geçen Avrupalılar ise balina avcıları ile odun ticareti yapan kişiler olmuş, 19. yüzyıldan itibaren de misyonerler adaya gelmiştir.

19. yüzyıldan itibaren özellikle Büyük Britanya ve Fransa bölgede hakimiyet kurarak yerleşik düzeni oluşturmaya çalışmıştır. 24 Eylül 1853 tarihinde Auguste Fevrier-Despointes adayı III. Napolyon adına sahiplenerek Fransa'nın hakimiyetine almıştır. Fransa adayı 1864 yılından 1922 yılına kadar ceza kolonisi olarak kullanmış, ilk olarak 1864 yılında 250 Fransız mahkûm adaya getirilmiştir. 1871 yılında Paris Komünü iktidarının devrilmesinden sonra affın getirildiği 1880 yılına kadar 8000 Fransız mahkûm daha adaya getirilmiştir. Aynı şekilde 1871 yılında Fransa hakimiyeti altında bulunan Cezayir'in doğu kesimlerinde yaşanan ayaklanma sonucu 200 kişi sınır dışı edilerek Yeni Kaledonya'ya sürülmüştür. Bu mahkûmlar 1895 yılında affedilerek birkaç yıl sonra geri dönüşlerine izin verilmiştir.

1863 yılında adada nikel madeninin keşfedilmesi ile birlikte maden yataklarından rezervler çıkartılmaya başlanmış, 1880 yılından itibaren de şirketleştirilerek Société Le Nickel şirketi altında faaliyetler sürdürülmüştür. Maden ocaklarında mahkûmlar, serbest bırakılan zanlılar ile birlikte Asya ve Okyanusya'dan gelen iş gücü çalıştırılmıştır.

Ada genelinde sık aralıklarla Kanaklar tarafından gerçekleştirilen isyanlar söz konusu olmuş, bu isyanlar sonucunda da birçok Kanak kıyı kesimlerinden adanın iç kesimlerine sürgün edilerek bastırılmaya çalışılmıştır. Bu isyanlar içerisinde en büyük isyan 1878 yılında gerçekleştirilen isyan olmuştur.

Fransa, adayı 27 Ekim 1946 yılında denizaşırı bölgesi olarak ilan etmiş, bölge 1947 yılında da Birleşmiş Milletler kendi kendini yönetemeyen bölgeler listesinden silinmiştir. Tüm ada halkı 1953 yılında Fransız vatandaşlarının haklarına sahip olmuş, 1957 yılında da yerel bir meclis (Fransızca: Assemblée territoriale) oluşturulmuştur. Bu süreç sadece bir yıl sürmüş, Charles de Gaulle 1958 yılında yerel meclisin tüm haklarını geri almıştır.

1980'li yıllardan itibaren başını Kanakların çektiği halk tarafından bağımsızlık söylemleri dile getirilmiş, bu söylemler belli dönemlerde şiddet gösterilerine neden olmuştur. 1984 yılında kurulan Kanak Sosyalist Ulusal Kurtuluş Cephesi (FLNKS), yaklaşan seçimleri boykot ederek, liderleri Jean-Marie Tjibaou önderliğinde ülkelerini tanımladıkları Kanaky'nin geçici hükûmetini kurarak Tjibaou'yu başkan ilan etmişlerdir. Bu sürecin ardından birkaç Kanak kökenli siyasetçiye suikast gerçekleştirilmiş, yaşanan gelişlerin ardından adada olağanüstü hâl ilan edilmiştir. Birleşmiş Milletler 1986 yılında aldığı kararla adayı yeniden dekolonizasyon yapılması gereken bölgeler listesine dahil etmiş, 13 Eylül 1987 yılı için planlanan referandum birçok Kanak tarafından boykot edilmiştir. Yaşanan bu gelişmelerin zirve noktasını Kanak halkının bağımsızlık taleplerini sıkıntıya düşürecek bir yasanın devreye girdiği 22 Nisan 1988 tarihinde 27 polis ile bir savcının ayrılıkçı gruplar tarafından kaçırılması oluşturmuştur. Bu süreç Mayıs 1988'e kadar sürmüş, süreç Fransız özel birliklerin müdahil olması ile sonlandırılmıştır.

1988 yılında imzalanan Matignon Antlaşması ile Yeni Kaledonya geniş özerklik yetkileri ile donatılmıştır. 4 Mayıs 1989 yılında yaşanan suikast ile FLNKS örgütünün lideri Tjibaou ve Yeiwene Yeiwene radikal FLNKS üyeleri tarafından öldürülmüştür.

5 Mayıs 1998 tarihinde imzalanan Nouméa Antlaşması ile de belirli siyasi görevler Yeni Kaledonya'ya devredilmiştir. 4 Kasım 2018 tarihinde gerçekleştirilen ve %80,6 katılımın gerçekleştiği Yeni Kaledonya bağımsızlık referandumda, ada halkının %56,4'ü Fransa'dan bağımsızlığa karşı oy kullanarak adanın Fransa'nın denizaşırı bir bölgesi olarak kalmasını sağlamıştır.

1998 yılında imzalanan Nouméa Antlaşması kapsamında her biri bağımsızlık kararı ile sonuçlanmadığı takdirde toplam üç bağımsızlık referandumu düzenleme hakkı elde eden Yeni Kaledonya'da, 2018'in ardından ikinci bağımsızlık referandumunun 6 Eylül 2020 tarihinde düzenlenmiş, bu referandumda da halkın %53,4'ü adanın Fransa'ya bağlı kalmasından yana oy kullanarak bağımsızlık ikinci kez reddedilmiştir.

Ada ülkesinin anlaşma gereği yapma hakkına sahip üçüncü ve son referandumun 12 Aralık 2021 tarihinde düzenleneceği açıklandı. Bu açıklamanın ardından coronavirüsün salgınının yerel halkta gösterdiği olumsuz etki nedeniyle ileri bir tarihe ertelenmesini talep eden bağımsızlık yanlısı partilerin talebi Fransa tarafından kabul edilmediği için bağımsızlık yanlısı partiler referandumu boykot etti. Adada yapılan son referandumda katılımcıların %96'sı Fransa'ya bağlı kalmayı tercih etti.

İdarî yapılanma
Yeni Kaledonya 1946 yılına kadar Fransa sömürge bölgesi olarak, 1946 yılından 2003 yılına kadar da Fransa Denizaşırı Bölgeler Topluluğu içerisinde Denizaşırı Bölge (TOM = Territoire d'outre-mer) olarak yer aldıktan sonra 2003 yılında gerçekleştirilen anayasa değişikliği sonucu Fransa'ya bağlı kendine özgü bir bölge (Sui generis) olarak konumlandırılmıştır. 2018 yılının Kasım ayında yapılan bağımsızlık referandumunda oy kullananların %57.29'u hayır oyu kullanarak bağımsızlığa hayır demiştir.

Yeni Kaledonya kendi içerisinde üç ile, bu iller de yine kendi içerisinde 33 ilçeye ayrılmış konumdadır. Adanın üç ili şu şekildedir:

 Güney ili - İl başkenti: Nouméa. Nüfus: 183,007 (2009).
 Kuzey ili - İl başkenti: Koné. Nüfus: 45,137 (2009).
 Sadakat Adaları - İl başkenti: Lifou. Nüfus: 17,436 (2009).

Yeni Kaledonya illeri de kendi içerisinde 33 ilçeye ayrılmış olup, Poya kendi içerisinde iki ile bölünmüş durumdadır. Nüfusun çoğunluğunun yaşadığı kuzey kesimi Kuzey ilinin bir parçası konumundayken, daha az nüfusa sahi olan güney kesimi Güney ilini bir parçasıdır.

Spor
Yeni Kaledonya, Okyanusya bölgesinde yer alan ülkelerin katıldığı Pasifik Oyunları'nda en başarılı takım olarak ön plana çıkmaktadır. 1963 yılından bu yana on beş kere düzenlenen oyunlarda Yeni Kaledonya toplamda 2091 madalya elde etmiştir. Pasifik Oyunları bugüne kadar 1966, 1987 ve son olarak 2011 yılında olmak üzere üç kere Yeni Kaledonya'da düzenlenmiştir.

1980 yılında gerçekleştirilen OFC Uluslar Kupası ile 1983 yılında gerçekleştirilen OFC Kadınlar Uluslar Kupası başkent Nouméa'da düzenlenmiştir.

Yeni Kaledonya'da 1950 yılından bu yana lig sistemi mevcut olup, günümüzde Super Ligue adı ile oynanmaktadır. Bunun haricinde Coupe de Nouvelle-Calédonie de football adı altında düzenlenen kupa müsabakaları, bölgenin Fransa Kupası olan Coupe de France'a katılımcıyı belirlemek adına gerçekleştirilen önemli bir turnuva konumundadır.

Bölge genelinde futbolun haricinde 7'li ragbi de önemli spor dalları arasında yer almaktadır.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yeni Kaledonya Hükûmeti resmi sitesi

Yeni Kaledonya


Vaterpolsko prvenstvo Kraljevine Jugoslavije za 1933. godinu je deveti put zaredom osvojio Jug iz Dubrovnika.

Završnica prvenstva
Završnica vaterpolskog prvenstva Kraljevine Jugoslavije je održana od 11. do 13. kolovoza 1933. u Sušaku u sklopu državnog prvenstva u plivanju i vaterpolu.
Sudjelovalo je pet momčadi:
 Jug - Dubrovnik
 Karlovačko Sportsko Udruženje (KSU) - Karlovac
 Ilirija - Ljubljana
 Jadran - Split
 Viktorija - Sušak

Rezultati

Poredak

Glavni turnir

Ukupni poredak

Poveznice
 Jugoslavenska vaterpolska prvenstva

Izvori
 list Jutro, Ljubljana, br. 33/VII, izdano 14. kolovoza 1933.
 dlib.si, arhiva lista Jutro
 list Sportista, Beograd, kolovoz 1933. godine
 list Novo Doba, Split
 dalmatica.svkst.hr, digitalna arhiva Novo Doba, 1933.
 lista Jadranska pošta
 Zagrebački športski list

1933.

Prvenstvo Kraljevine Jugoslavije u vaterpolu 1933.


André Bolduc ist ein US-amerikanischer Biathlet.

André Bolduc startet für den Ethan Allen Biathlon Club. Er gab sein Debüt im Biathlon-NorAm-Cup in der Saison 2010/11 und wurde 40. der Gesamtwertung. 2012 gewann er vier der fünf EABC-Thursday-Night-Race-Series-Rennen und wurde einmal Zweiter. Beim North American Invitational 2012 in Jericho wurde Bolduc im Sprintrennen mit acht Fehlern 17., im Verfolgungsrennen mit zehn Fehlern 15. und mit 12 Fehlern im Massenstartrennen Elfter. Eine erste Podiumsplatzierung im NorAm-Cup erreichte er in der Saison 2011/12 in als Drittplatzierte in einem Sprint hinter Michael Gibson und John Witmer in Lake Placid.

Belege

Biathlet (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

André Bolduc


Louis de Berniéres (d. 8 Aralık 1954, Londra), İngiliz roman yazarı.

8 Aralık 1954 yılında Londra'da doğdu. Manchester Üniversitesi'nde öğrenim gördü. Kolombiya'da öğretmenlik, sığır çobanlığı, bahçıvanlık ve araba tamirciliği yaptı. 1991'de yayımlanan ilk romanı The War of Don Emmanuel's Nether Parts ile Commonwealth Writers 'En İyi İlk Kitap' Ödülü'nü, ikinci romanı Senor Vivo and the Coca Lord ile 1992'de yine Commonwealth Writers 'En iyi Kitap' Ödülü'nü aldı. Halen Londra'da yaşayan Bernières, Yüzbaşı Corelli'nin Mandolini kitabıyla 1995 yılında bu kez Commonwealth Writers Ödülü'nü aldı. 1993'te Granta Dergisi tarafından "En İyi 20 Genç İngiliz Romancısı" ödülüne layık görülen Bernières'in Yunanistan'ın Kefalonya adasında gerçekleşen Kefalonya katliamını anlatan Yüzbaşı Corelli'nin Mandolini adlı romanı çok başarılı oldu. Eser Corelli'nin Mandolini adıyla Hollywood tarafından sinemaya aktarıldı.

En son romanı Kanatsız Kuşlar (Birds Without Wings), Anadolu'da Fethiye yakınlarında Eskibahçe adlı bir sahil kasabasında yaşayan Müslüman ve Hristiyan ailelerin fertlerini, iç içe yaşamlarını, aşklarını, dramlarını, Anadolu topraklarında yaşanan savaş yıllarını konu alan bir romandır. Türkçeye çevirisi Bahar Öcal Düzgören yapılan Kanatsız Kuşlar, Altın Kitaplar Yayınevi tarafından yayınlanmıştır. Kitabın diğer bir özelliği, bu romana paralel olarak Mustafa Kemal Atatürk'ün Selanik'te doğumundan, Türk Kurtuluş Savaşı yıllarına kadar yaşamını detaylı biçimde ele almasıdır.

Kaynakça

1954 doğumlular

İngiliz yazarlar
Yaşayan insanlar
Londra doğumlu yazarlar
Royal Society of Literature üyeleri

Louis de Bernières


Baomiavotse Vahinala Raharinirina est Maître de conférences à l'Université de Fianarantsoa et une personnalité politique de Madagascar.

Biographie
Baomiavotse Vahinala Raharinirina est titulaire d'un doctorat de sciences économiques et d'un diplôme d'études approfondies  (DEA) en développement économique social et territorial intégré. Depuis le mois d'avril 2023, elle est Conseillère Spéciale du Président de la République de Madagascar en charge des affaires économiques et du secteur privé. Elle occupait le poste de Directeur de Cabinet du Président de la République de Madagascar de mars 2022 à avril 2023. Lors du remaniement ministériel du Gouvernement Ntsay le 29 janvier 2020, elle est nommée au poste de ministre de l'environnement et du développement durable. Avant ce poste politique dans son pays, elle est enseignante à l'Université de Versailles Saint Quentin dans les Yvelines en France et dans des établissements d'enseignement supérieur malgache.

Références

Femme ministre malgache

Baomiavotse Vahinala Raharinirina Douguet


Fritz Georg Walther  Strohmeyer  (* 15. April 1869 in Neisse; † 26. September 1957 in Berlin) war ein deutscher Romanist, Grammatiker und Fremdsprachendidaktiker.

Leben
Fritz Strohmeyer wurde 1892 in Berlin bei Adolf Tobler mit der Arbeit  Über verschiedene Functionen des altfranzösischen Relativsatzes promoviert. Seine Grammatiken und Lehrbücher des Neufranzösischen waren über Jahrzehnte führend und blieben es durch die Bearbeitung von Hans-Wilhelm Klein auch nach seinem Tod (von 1958 bis 1978/1983 unter dem Namen "Klein-Strohmeyer").

Schriften (Auswahl)
 Das Schachspiel im Altfranzösischen. 1895
 Der Artikel beim Prädikatsnamen im Neufranzösischen. Freiburg 1907
 Der Stil der französischen Sprache. Berlin 1910, 1924
 Französische Schulgrammatik. Leipzig 1916
 Französische Grammatik auf sprachhistorisch-psychologischer Grundlage. Leipzig 1921, 1929, 1949 (298 Seiten)
 Französische Sprachlehre. Leipzig 1924; (mit Hans-Wilhelm Klein), Stuttgart 1958
 Grundzüge der französischen Grammatik. Leipzig 1925
 Neue französische Sprachlehre. München/Leipzig/Berlin 1933, Stuttgart 1949

Literatur
 Hans-Wilhelm Klein: Nachruf auf Fritz Strohmeyer. In: Praxis des neusprachlichen Unterrichts 5, 1958, S. 26.

Weblinks

Romanist
Deutscher
Geboren 1869
Gestorben 1957
Mann

Fritz Strohmeyer


Fægtning under sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro fandt sted fra 6. august til 14. august på Carioca Arena 3 inde i Barra Olympic Park i Barra da Tijuca. Omkring 212 fægtere, med en ligelig fordeling mellem mænd og kvinder og otte kom fra værtsnationen Brasilien, konkurrerede i 10 begivenheder (seks individuelle og fire hold).

Ligesom ved sommer-OL 2008 og sommer-OL 2012, fastholdt Fédération Internationale d'Escrime formatet af ti begivenheder og rotationsordningen, som mændenes hold med sabel og kvindernes hold med fleuret er blevet droppet fra programmet kun ved disse lege.

Deltagende nationer

Tidsoversigt

Medaljer

Medaljeoverigt
Key
 Værtsnation (Brasilien)

Mænd

Kvinder

Referencer

Fægtning under sommer-OL 2016


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit 20 Einträgen von Personen, deren Namen mit den Buchstaben "Jev" beginnt.

Jev

Jevd
 Jevdokimov, Jüri (* 1988), estnischer Fußballspieler

Jevn
 Jevne, Erling (* 1966), norwegischer Skilangläufer

Jevo
 Jevons, Frank Byron (1858–1936), britischer Universalgelehrter und Akademiker
 Jevons, William Stanley (1835–1882), britischer Ökonom

Jevp
 Jevpalovs, Ņikita (* 1994), lettischer Eishockeyspieler

Jevr
 Jevric, Ardian (* 1986), deutscher Fußballspieler
 Jevrić, Dragoslav (* 1974), montenegrinischer Fußballtorhüter
 Jevrić, Ekrem (1961–2016), US-amerikanisch-montenegrinischer Folk-Sänger

Jevt
 Jevtić, Aleksandar (* 1985), serbischer Fußballspieler
 Jevtić, Atanasije (1938–2021), serbischer orthodoxer Theologe und Autor
 Jevtić, Darko (* 1993), Schweizer Fußballspieler
 Jevtić, Dušan (* 1992), deutsch-bosnischer Fußballspieler
 Jevtić, Ivica (* 1983), serbisch-montenegrinischer Volleyballspieler
 Jevtić, Miroljub (* 1955), serbischer Politologe, Universitätsprofessor an der Fakultät für Politikwissenschaft in Belgrad
 Jevtić, Nikola (* 1984), serbischer Fußballspieler und ehemaliger U-21-Nationalspieler Serbien-Montenegros
 Jevtić, Olivera (* 1977), serbische Langstreckenläuferin
 Jevtic, Svetlana (* 1967), serbische Pianistin und Sängerin
 Jevtović, Marko (* 1987), serbischer Tischtennisspieler
 Jevtović, Marko (* 1993), serbischer Fußballspieler
 Jevtović, Milan (* 1993), serbischer Fußballspieler

Liste der Biografien/Jev


Çizelgeleme (İng. ), eldeki işlerin bir grup kaynağa atanmasıdır.

İ1, İ2, İ3, ..., İn yapılması gereken n adet iş,
M1, M2, M3, ..., Mm de işlerin yapılması için gereken m adet kaynak (makine, işlemci, vb.) olsun.

Her bir iş, tamamlanmak için eldeki kaynakların bir kısmından veya tamamından belli bir sıra ile geçerek işlenmelidir. Bir işin bir kaynak üzerinde işlenmesine operasyon denirse; Oij, i işinin j kaynağı üzerinde işlenmesine verilen isimdir. Bu durumda çizelgeleme kabaca her bir Oij için bir başlangıç ve bitiş zamanı bulma işidir.

Kaynakça

Proje yönetimi
Zaman yönetimi
Yöneylem araştırması

Çizelgeleme


Războiul de Uzură a implicat luptele dintre Israel pe de o parte, Egipt, Iordania, Organizația pentru Eliberarea Palestinei și aliații lor pe de altă parte, începând din 1967 până în 1970, de-a lungul liniei de încetare a focului de după Războiul de Șase Zile, în care Egiptul a pierdut întreaga Peninsula Sinai, noua graniță era constituită din Canalul Suez, malul estic al canalului fiind folosit de Israel ca linie de apărare, unde în Războiul de Uzură Israelul a construit linia defensivă denumită Linia Bar-Lev.

Denumirea de Război de Uzură a fost folosit prima oară de către președintele egiptean Gamal Abdel Nasser într-o declarație pe care a făcut-o la 23 iunie 1969: "Nu pot invada Sinai, dar pot rupe moralul Israelului prin uzură".

În urma Războiului de Șase Zile din 1967, nu au fost eforturi diplomatice serioase menite să rezolve problemele aflate în centrul conflictului arabo-israelian. În septembrie 1967, statele arabe au formulat politica "celor trei", împiedicând pacea, recunoașterea statului Israel sau negocierile cu Israelul. Președintele egiptean Gamal Abdel Nasser credea, că numai inițiativa militară ar obliga Israelul sau comunitatea internațională să faciliteze o retragere israeliană deplină din Peninsula Sinai , iar ostilitățile s-au reluat curând de-a lungul Canalului Suez.

Nasser se baza pe continuarea aprovizionării cu arme din Uniunea Sovietică și spera de asemenea, să contracareze o contraofensivă israeliană masivă, ca în cele din urmă să oblige Israelul să evacueze malul estic al Canalului Suez. Când în octombrie 1968, războiul de uzură a atins nivelul maxim de tensiune pe granița egipteană, Israelul a construit Linia Bar-Lev.

Acestea conflicte militare au luat inițial forma unor dueluri de artilerie limitate și a unor incursiuni la scară mică în Sinai, dar până în 1969 armata egipteană nu se considera  pregătită pentru operațiuni la scară mai largă. La 8 martie 1969, Nasser a proclamat lansarea oficială a Războiului de Uzură, caracterizată prin bombardamente pe scară largă de-a lungul canalului Suez, război aerian extins și raiduri de comando.  Ostilitățile au continuat până în august 1970 și au încetat cu încetarea focului, frontierele rămânând la fel ca atunci când a început războiul, fără nici un angajament real față de negocieri serioase de pace.

Frontul egiptean

Victoria Israelului în Războiul de Șase Zile a lăsat întreaga Peninsulă Sinai egipteană până la malul estic al Canalului Suez sub control israelian. Egiptul era hotărât să recucerească Peninsula Sinai și, de asemenea, a încercat să atenueze gravitatea înfrângerii sale. Au avut loc ciocniri sporadice de-a lungul liniei de încetare a focului, iar ambarcațiunile egiptene cu rachete au scufundat distrugătorul israelian INS Eilat, în data de 21 octombrie a aceluiași an.

Egiptul a început să tragă cu artileria în pozițiile israeliene de-a lungul Liniei Bar Lev, folosind artileria grea, avioanele MiG și diverse armamente sovietice, sperând să forțeze guvernul israelian la acceptarea unor concesii. Israel a răspuns cu bombardamente aeriene, raiduri aeriene asupra pozițiilor militare egiptene și atacuri aeriene împotriva instalațiilor strategice din Egipt.

Comunitatea internațională și ambele țări au încercat să găsească o soluție diplomatică a conflictului. Misiunea Jarring a Organizației Națiunilor Unite trebuia să se asigure că vor fi respectate termenii Rezoluției 242 a Consiliului de Securitate al ONU, dar până la sfârșitul lui 1970 era clar că această misiune a fost un eșec. Frica de escaladare a conflictului într-o confruntare "Est vs. Vest" în timpul tensiunilor din mijlocul Războiului Rece, l-a făcut pe președintele american, Richard Nixon, să îl trimită pe secretarul sau de stat, William Rogers, să prezinte Planul Rogers în vederea obținerii unui acord de încetare a focului.

În august 1970, Israelul, Iordania și Egiptul au acceptat o încetare a focului în condițiile propuse de Planul Rogers. Planul conținea restricții privind desfășurarea rachetelor de către ambele părți și impunea încetarea raidurilor ca o condiție prealabilă pentru pace. Egiptenii și aliații lor sovietici au reaprins conflictul prin încălcarea acordului la scurt timp după aceea, prin mutarea rachetelor lor în apropierea Canalului Suez și construirea celui mai mare sistem antiaerian până în acel moment din istorie .

Israelienii au răspuns cu o politică pe care prim-ministrul lor, Golda Meir, o numea "răspuns asimetric", în care la orice atac egiptean răzbunarea israeliană era disproporționat de mare.

După moartea lui Nasser, în septembrie 1970, succesorul său, Anwar Al-Sadat, a continuat să respecte acordul de încetare a focului cu Israelul, concentrându-se asupra reconstrucției armatei egiptene și planificării unui atac la scară largă asupra forțelor israeliene care controlau malul estic al Canalului Suez. Aceste planuri s-au materializat trei ani mai târziu în Războiul de Iom Kippur. În cele din urmă, Israelul a retrocedat Peninsula Sinai Egiptului după ce cele două națiuni au semnat Tratatul de pace israeliano-egiptean ce au urmat Acordurilor de la Camp David.

Diverși istorici militari au comentat despre Războiul de Uzură având opinii diferite. Chaim Herzog observa, că Israelul a rezistat acestui război și s-a adaptat la un "tip de război străin până acum". Ze'ev Schiff observa că, deși Israel a suferit pierderi, a putut să-și păstreze cuceririle militare din 1967 și că, în pofida implicării sovietice, Israelul a rămas ferm pe poziție.

Simon Dunstan observa că, deși Israel a continuat să dețină Linia Bar Lev, concluzia războiului "a condus la o satisfacție periculoasă în cadrul Înaltului comandament israelian cu privire la determinarea forțelor armate egiptene și privind forțarea Liniei Bar-Lev". La nivel tactic, Kenneth Pollack nota că comandourile egiptene care au efectuat raiduri, s-au comportat "în mod adecvat", deși rareori s-au aventurat în operațiuni riscante la fel de îndrăznețe ca și comandourile israeliene. Artileria egipteană a întâmpinat dificultăți în penetrarea forțelor Liniei Bar-Lev și a adoptat o tactică de a încerca să surprindă trupele israeliene în exteriorul forturilor.

Forțele aeriene egiptene și forțele de apărare aeriană au avut rezultate slabe. Piloții egipteni erau rigizi, reacționau lent și nu aveau capacitatea să improvizeze. Potrivit estimărilor serviciilor secrete americane, în acest război de uzură Egiptul a pierdut 109 avioane, majoritatea în lupta aeriană, în timp ce israelienii au pierdut doar 16 avioane, majoritatea fiind doborâte de artileria antiaeriană sau rachete sol-aer. Era nevoie de o salvă de 6 până la 10 rachete egiptene antiaeriene S-75 Dvina, cu codul NATO SA-2, pentru a obține o șansă de peste 50% de a lovi un avion israelian.

Cronologie

1967
1 iulie 1967: Un comando egiptean din Port Fuad se îndreaptă spre sud și ocupă poziție la Ras el 'Ish, situat la 10 mile la sud de Port Said, pe malul estic al Canalului Suez, o zonă controlată de israelieni de la încetarea focului din 9 iunie 1967. O companie israeliană de infanterie blindată atacă forța egipteană. Compania israeliană îndepărtează egiptenii, dar cu pierderi: 1 mort și 13 răniți.  Cu toate acestea, o altă sursă susține că un atac israelian asupra Portului Fuad a fost respins. Potrivit lui Zeev Maoz, bătălia a fost decisă în favoarea egiptenilor .

2 iulie 1967: Forțele aeriene israeliene bombardează pozițiile de artilerie egipteană, care acopereau comandoul la Ras Al-'Ish .

4 iulie 1967: Avioane ale Forțelor Aeriene Egiptene lovesc mai multe ținte israeliene în Peninsula Sinai. Un MiG-17 egiptean este doborât.

8 iulie 1967: Un MiG-21 egiptean este doborât de apărarea aeriană israeliană în timpul unei misiuni de recunoaștere asupra el-Qanatra. Două avioane Su-7, echipate cu aparate de fotografiat sunt trimise pentru a îndeplini misiunea, care reușesc să zboare de mai multe ori peste Sinai fără nici o opoziție din partea israelienilor. Alte două avioane Su-7 sunt trimise pentru o altă misiune de recunoaștere câteva ore mai târziu, dar acestea sunt atacate de avioane de vânătoare ale forțelor aeriene israeliene. Un Su-7 este doborât.

11-12 iulie 1967: Bătălia de pe coasta Rumani - distrugătorul israelian INS Eilat și două nave torpiloare scufundă două ambarcațiuni torpiloare egiptene de pe coasta Rumani. Nu se știe dacă a supraviețuit cineva din echipajele vaselor torpiloare egiptene, de partea israeliană nu au fost victime.

14 iulie 1967: Schimburi de focuri de artilerie și dueluri aeriene erup în apropierea Canalului Suez. Sunt doborâte șapte avioane de vânătoare egiptene.

15 iulie 1967: Un Mirage III israelian este doborât de un MiG-21 egiptean.

21 octombrie 1967: Două ambarcațiuni cu rachete a Marinei egiptene scufundă distrugătorul israelian INS Eilat cu rachete anti-navă, ucigând patruzeci și șapte de marinari.

Octombrie 1967: Ca represalii la scufundarea distrugătorului Eilat, artileria israeliană bombardează rafinăriile și depozitele de petrol din apropiere de Suez. Într-o serie de schimburi de focuri de artilerie pe tot parcursul lunii octombrie, egiptenii au avut victime civile. Egiptul a evacuat un număr mare de populație civilă din regiunea canalului.

1968

21 martie 1968: Ca răspuns la raidurile persistente ale OEP împotriva țintelor civile israeliene, Israel atacă orașul Karameh, Iordania, unde era o importantă tabără a OEP. Scopul invaziei a fost distrugerea taberei de la Karameh și capturarea lui Yasser Arafat în represalii pentru atacurile OEP împotriva civililor israelieni, care au culminat cu un autobuz școlar israelian care a lovit o mină în deșertul Negev.  Cu toate acestea, planurile pentru cele două operațiuni au fost pregătite în 1967, cu un an înainte de incidentul cu autobuzul.

Când Iordania a văzut mărimea forțelor de raid, a ajuns la presupunerea că Israelul avea un alt scop, cea de a captura zona Balqa pentru a crea o situație asemănătoare cu cele din Înălțimile Golan  Israelul a presupus că armata iordaniană ignoră invazia, dar aceasta din urmă a luptat alături de palestinieni și a deschis foc cu armament greu, care a cauzat pierderi ale forțelor israeliene.  Acest angajament a marcat primul atac sinucigaș al forțelor palestiniene.  Israeliții au fost respinși la sfârșitul unei bătălii de o zi, după ce au distrus cea mai mare parte a lagărului Karameh și au capturat în jur de 141 de prizonieri din partea OEP.  Ambele părți au declarat victoria. La un nivel tactic, bătălia a fost în favoarea Israelului , realizându-se distrugerea taberei Karameh.  Cu toate acestea, victimele relativ mari au fost o surpriză considerabilă pentru Forțele de Apărare a Israelului și a fost șocant pentru populația israeliană.  Deși palestinienii nu au obținut victoria pe cont propriu, regele Hussein i-a lăsat pe palestinieni să-și asume meritele.

1969
8 martie 1969: Egiptul lovește Linia Bar-Lev cu focuri de artilerie și avioane, provocând multe victime. Israel se răzbună cu raiduri adânci pe teritoriul egiptean, provocând daune grave.

9 martie 1969: Șeful Statului Major al Egiptului, generalul Abdul Munim Riad, este ucis într-un atac israelian cu mortiere în timp ce vizita liniile de-a lungul Canalului Suez.

1970
22 ianuarie 1970: Președintele Nasser zboară în secret la Moscova pentru a discuta situația. Cererea sa pentru noi baterii SAM (inclusiv 3M9 Kub și Strela-2) este aprobată. Desfășurarea lor necesită personal calificat împreună cu escadrile de avioane pentru a le proteja. Astfel, el avea nevoie de personal al Armatei Roșii în număr mare, ceea ce Kremlinul nu dorea să le acorde. Nasser amenința că demisionează, sugerând că Egiptul în viitor ar putea să se întoarcă către Statele Unite pentru ajutor. Sovieticii au investit foarte mult în regimul președintelui Nasser, astfel că liderul sovietic, secretarul general Leonid Brejnev, a fost în cele din urmă obligat să le acorde personalul solicitat. Prezența sovietică urma să crească de la 2.500-4.000 persoane în ianuarie până la 10.600-12.150 (plus 100-150 de piloți sovietici) până în 30 iunie.

Victime
Potrivit istoricului militar Ze'ev Schiff, aproximativ 921 de israelieni, dintre care 694 au fost soldați și restul civili, au fost uciși pe cele trei fronturi . Chaim Herzog dă o cifră puțin mai mică, puțin peste 600 de morți și aproximativ 2.000 de răniți , în timp ce Netanel Lorch, afirmă că 1.424 de soldați au fost uciși în acțiune în perioada dintre 15 iunie 1967 și 8 august 1970. Între 24  și 26  avioane israeliene au fost doborâte. O estimare sovietică arată pierderi de avioane în de 40 de bucăți. Un distrugător, INS Eilat, a fost scufundat.

Ca și în războaiele arabo-israeliene anterioare din 1948, 1956 și 1967, pierderile arabe au depășit cu mult pe cele ale Israelului, însă cifrele precise sunt greu de estimat deoarece cifrele oficiale nu au fost niciodată dezvăluite. Cea mai mică estimare provine de la fostul șef al Statului Major al Armatei Egiptului, Saad el Shazly, care notează pierderi egiptene de 2.882 de morți și 6.285 de răniți. Istoricul Benny Morris afirmă că o cifră mai realistă este undeva pe scara a 10.000 de soldați și civili uciși. Ze'ev Schiff observă că, la începutul războiului, egiptenii au pierdut în jur de 300 de soldați zilnic, iar fotografiile de recunoaștere aeriană au scos la iveală cel puțin 1.801 de morminte proaspăt săpate lângă zona Canalului în această perioadă. Printre morții de război din Egipt a fost șeful Statului Major al Armatei egiptene, Abdul Munim Riad.

Între 98  și 114  avioanele egiptene au fost doborâte, deși o estimare sovietică arată pierderile de aer de 60.

Mai multe nave egiptene au fost scufundate. OEP a suferit pierderi deː 1.828 decese și 2.500 persoane au fost capturate. Intervenția Iordaniei în numele OEP în timpul bătăliei de la Karameh a avut pierderi de 40-84 morți și 108-250 răniți. Se estimează că 58 de militari sovietici au fost uciși și patru-cinci avioane MiG-21 pilotate de sovietici au fost doborâte în luptă aeriană . Pierderile siriene sunt necunoscute, dar un raid armat al forțelor israeliene împotriva pozițiilor siriene în iunie 1970 a avut ca rezultat "sute de victime în Siria". Forțele cubaneze care au fost dislocate pe frontul sirian au pierdut estimativ 180 morți și 250 răniți.

Vezi și
Conflicte
Septembrie Negru
Războiul de șase zile
Linia Bar-Lev
Operațiunea Badr (1973)
Războiul de Iom Kipur

Politică
 Acordurile de la Camp David (1978)

Oameni

 Ahmad Ismail Ali
 Ami Ayalon
 Haim Bar-Lev
 Leonid Brejnev
 Moshe Dayan
 Saad el-Shazly
 Mohamed Fawzi
 Gunnar Jarring
 Gamal Abdel Nasser
 Nikolai Podgorny
 Yitzhak Rabin
 Abdul Munim Riad
 William P. Rogers
 Anwar Sadat
 Ariel Sharon

Referințe

Bibliografie

 Bar-Simon Tov, Yaacov. The Israeli-Egyptian War of Attrition, 1969–70. New York: Columbia University Press, 1980.

 Herzog, Chaim and Gazit Shlomo. The Arab-Israeli Wars: War and Peace in the Middle East. New York: Vintage Books, 2004.

 Schiff, Zeev, History of the Israeli Army 1870–1974, Straight Arrow Books (1974). .

 Insight team of the London Sunday Times, Yom Kippur War, Doubleday & Company (1974)

Legături externe

 War of Attrition, 1969–1970, ACIG, retrieved 2 ianuarie 2007
 Jewish Virtual Library
 The Three Year War, General Mohamed Fawzi
 40 Years Since The War of Attrition

Conflictele militare arabo-israeliane
Conflictul arabo-israelian
Istoria Israelului
Războaiele Israelului
Războaiele Egiptului
Războaiele Siriei
Orientul Apropiat
Orientul Mijlociu

Războiul de Uzură


Younès Belhanda (født 25. februar 1990 i Avignon, Frankrig), er en fransk/marokkansk fodboldspiller (offensiv midtbane).

Klubkarriere
Belhanda startede sin karriere i Frankrig, hvor han frem til 2013 spillede for Montpellier. Herefter skiftede han til ukrainske Dynamo Kiev, hvor han var med til at vinde to ukrainske mesterskaber.

I sommeren 2018 solgte Kiev ham til Galatasaray i Tyrkiet for en pris på 8 millioner euro.

Landshold
Som fransk født af marokkanske forældre havde Belhanda mulighed for at repræsentere både det franske og det marokkanske landshold. I 2010 spillede han fire kampe for Frankrigs U/20-landshold. På seniorplan valgte han dog at tørne ud for Marokko, som han debuterede for 17. november 2010 i en venskabskamp mod Nordirland. Han var en del af den marokkanske trup til VM 2018 i Rusland, og har desuden repræsenteret sit land ved flere udgaver af de afrikanske mesterskaber, Africa Cup of Nations.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra Marokko
Fodboldspillere fra Montpellier HSC
Fodboldspillere fra OGC Nice
Fodboldspillere fra Galatasaray SK
Fodboldspillere fra FC Schalke 04
Fodboldspillere fra Dynamo Kyiv
Personer fra Avignon

Younès Belhanda