La cinquième expédition de la campagne du Somaliland, qui eut lieu en 1920, fut la dernière expédition britannique contre les forces derviches. Bien que la majorité des combats se déroulèrent en janvier, les troupes britanniques avaient commencé les préparatifs de l'assaut dès novembre 1919. Les forces britanniques comprenaient des éléments de la Royal Air Force et du Somaliland Camel Corps. Après trois semaines de bataille, les Diriye Guure sont vaincus, mettant un terme effectif à leur résistance de 20 ans.

Contexte
Les Britanniques avaient auparavant mené trois expéditions au Somaliland britannique contre les derviches de 1900 à 1904 avec un succès limité ou nul. En 1913, les derviches avaient déjà vaincu les forces britanniques à Dul Madoba. Après la fin de la Première Guerre mondiale, les Britanniques ont de nouveau porté leur attention sur la violence en cours au Somaliland britannique.

Plans britanniques
En 1919, les troubles au Somaliland britannique alarment suffisamment le gouvernement britannique pour que Milner, le Secrétaire d'État aux Colonies, envisage l'envoi d'une expédition militaire dans le protectorat. Le Chief of the Imperial General Staff, Henry Wilson, informe Milner qu'au moins deux divisions sera nécessaires pour un coût probable de plusieurs millions de livres. Un tel chiffrage fut considéré comme prohibitif dans les conditions d'austérité d'après-guerre.

Milner se tourne alors vers la Royal Air Force nouvellement formée, demandant au Chief of the Air Staff, Hugh Trenchard, s'il peut suggérer une solution. Trenchard, qui à l'époque veut s'assurer que l'armée de l'air restera un service distinct, propose immédiatement que la RAF assume la responsabilité de l'ensemble de l'opération. D'après Milner, l'appui de troupes terrestres sont nécessaires, théorie qui sera balayée d'un revers par Trenchard qui estime que les forces coloniales locales déjà présentes au Somaliland seront suffisantes.

Une réunion est organisée pour discuter de la campagne à venir. Sont présents : Winston Churchill, secrétaire d'État à la guerre et à l'air ; Leo Amery, sous-secrétaire colonial qui suppléait Milner ; Henry Wilson et Sir Hugh Trenchard. Wilson était fermement opposé à une campagne menée par le Colonial Office et le ministère de l'Air qui s'appuierait sur les soldats du War Office. Cependant, lorsque Amery et Trenchard déclare qu'ils ne demanderont en aucun cas des troupes, Wilson retire son objection et consent à ce que la RAF prenne les devants.

Ordre de bataille

En janvier 1920, les forces britanniques suivantes sont rassemblées:

 Z Force (ou Z Unit selon certaines sources) fourni par la RAF en Égypte. La force est composée de:
 12 avions Airco DH.9A. Les avions sont expédiés au Somaliland sur le porte-avions  de la Royal Navy et utilisés pour des bombardements. L'un sera transformé en ambulance aérienne.
 Un parc de véhicules composé de dix camions Ford, deux ambulances Ford, six remorques, deux motos et deux camions légers Crossley Motors.
 36 officiers et 183 hommes, dont le commandant de la Z Force, le Group Captain Robert Gordon, et son chef d'état-major, le Wing Commander Frederick Bowhill.
 Le Somaliland Camel Corps, basé en permanence sur le terrain en tant que régiment de gendarmerie local.
 Un bataillon des King's African Rifles.

Actions

Le  janvier 1920, la Z Force avait construit un aérodrome temporaire à Berbera d'où ils opéraient. Le 21 janvier, des avions de la RAF ont bombardent Jideli. De nombreuses forces derviches n'avaient jamais vu d'avion auparavant et étaient terrifiées par le bombardement aérien au point de s'enfuir dans les collines. C'est également au cours de ce premier bombardement que Mohammed Abdullah Hassan a failli être tué, évitant de justesse la mort lorsqu'un chameau l'a protégé d'un attentat à la bombe à proximité. Après les cinq jours suivants, la Z Force avait détruit trois forts Dervish ; ils fourniront ensuite un soutien aérien et des communications aux forces terrestres. Cette bataille a établi la tactique du bombardement aérien suivi d'attaques par les forces terrestres et de l'utilisation d'avions pour fournir un soutien aux troupes terrestres lors d'attaques simultanées. Ces tactiques font partie des principales méthodes d'opérations en temps de guerre à ce jour.

Le 28 janvier, le Camel Corps occupa Jideli et Hassan se retira dans son fort principal à Taleh. Après des opérations terrestres et aériennes combinées, les Britanniques prirent Taleh le 9 février. Les forces derviches subirent de grandes pertes et furent dispersées. Ses forts furent endommagés et il parvint à s'échapper avec seulement quatre de ses partisans vers l'Ogaden. Hassan perdit certains de ses plus grands généraux au cours de la bataille, notamment son bras droit Haji Sudi et le commandant Ibrahim Boghl.

Événements ultérieurs
Bien que dans les mois suivants, Hassan ait retrouvé un peu de pouvoir dans l'Ogaden, il ne constituera plus jamais de menace dans le Somaliland britannique. Il mourut de causes naturelles en décembre 1920.

En Grande-Bretagne, où Mohammed Abdullah Hassan avait longtemps été une source d'irritation, la nouvelle de la victoire rapide fut bien accueillie au Parlement et dans le pays. Le coût de l'opération de 1920 fut estimé à , décrite par Amery comme . Trenchard et la RAF nouvellement créée ont été grandement encouragés par le résultat.

L'année suivante, en mars 1921, lors de la conférence du Caire, Winston Churchill, qui était alors secrétaire colonial, avec les trois chefs de service, décida que toutes les forces britanniques en Irak seraient placées sous le contrôle de la RAF. L'intention était d'appliquer le modèle de contrôle aérien impérial qui avait fonctionné au Somaliland à une région beaucoup plus vaste subissant également des troubles.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire militaire du Royaume-Uni

Bibliographie
 Chakoten - La Société historique militaire danoise - La guerre anglo-somalienne 1901–1920 (in English and Danish)

Guerre impliquant le Royaume-Uni
Guerre impliquant l'Italie
Histoire de la Somalie
Somaliland

Campagne du Somaliland (1920)


Casey McQuiston est une personnalité américaine pratiquant le métier d'auteur. Née le  à Baton Rouge en Louisiane, elle écrit principalement des romans Young-Adult, tel que son premier roman à succès : My Dear F***ing Prince (titre original : Red, White & Royal Blue), dans lequel le fils de la présidente des États-Unis tombe amoureux d'un prince anglais. Casey McQuiston a aussi écrit One Last Stop et I kissed Shara Wheeler, deux romans publiés respectivement en 2021 et en 2022.

Biographie
Casey McQuiston naît le 21 janvier 1991 et grandit à Baton Rouge, dans l'état de Louisiane, aux États-Unis.

McQuiston fréquente l'Université d'État de Louisiane et obtient un diplôme en journalisme.  Casey McQuiston travaille tout d'abord à son compte puis dans l'édition de magazines .

McQuiston est une personne ouvertement bisexuelle et queer. McQuiston se définit comme non-binaire, utilise les pronoms they/them  et indique ne pas être une fille sur son profil instagram. McQuiston déclare écrire des comédies romantiques sur les personnes queer car après avoir grandi dans une école chrétienne évangélique conservatrice McQuiston voulait écrire des livres qui l'aurait aidé à affronter sa solitude durant son adolescence.

Atteinte de TDAH, McQuiston parle souvent de la façon dont cela affecte son écriture. McQuiston décrit son processus d'écriture comme étant "impulsif" et écrit fréquemment des scènes de manière non linéaire. Après avoir perdu son père en 2014 et avoir eu des problèmes de santé mentale en 2015, McQuiston trouve dans l'écriture un moyen d'y faire face.

En 2019 sort son premier roman, My Dear F***ing Prince (titre original : Red, White and Royal Blue), qui est un succès et pour lequel McQuiston reçoit un prix Alex en 2020.

Casey McQuiston écrit ensuite One Last Stop en 2021 puis I kissed Shara Wheeler en 2022.

McQuiston vivait auparavant à Fort Collins dans le Colorado  mais vit actuellement à New York .

Œuvre

My Dear F***ing Prince

My dear f***ing prince ( Red, White and Royal Blue) est une romance queer contemporaine qui raconte une histoire d'amour entre Alex Claremont-Diaz, le fils fictionnel de la présidente des États-Unis, et Henry, un prince anglais. A la suite d'une altercation, les deux jeunes hommes sont obligés de simuler une amitié afin d'éviter des conflits diplomatiques entre les Etats-Unis et l'Angleterre, et finissent par tomber amoureux.

Casey McQuiston a d'abord l'idée de ce qu'allait devenir My Dear F***ing Prince au début de l'année 2016, pendant les élections présidentielles américaines. C'est la comédie Veep, la biographie d'Hillary Clinton A Woman in Charge: The Life of Hillary Rodham Clinton écrite par Carl Bernstein, et The Royal We écrit par Heather Cocks et Jessica Morga qui vont l'inspirer. Casey McQuiston ressent une certaine curiosité pour le style de vie extravagant et très médiatisé de la famille royale anglaise et veut écrire sa propre version d'une histoire mettant en vedette une famille royale. My Dear F***ing Prince est également inspiré par All the Truth is Out de Matt Bai et Orgueil et Préjugés de Jane Austen .

Casey McQuiston décrit My Dear F***ing Prince comme une comédie romantique queer et écrit de la fiction queer « pour la même raison que les hétéros écrivent de la fiction hétéro », ce qui signifie que McQuiston le fait en s'inspirant de ses propres expériences.

La découverte de la bisexualité du protagoniste Alex est inspirée de sa propre expérience. Le personnage de la présidente américaine fictive (Ellen Claremont dans le roman) est inspiré par la femme politique américaine Wendy Davis, qui a ému Casey McQuiston en 2013.

Dans le cadre de ses recherches pour ce roman, Casey McQuiston utilise des sites Web tels que le site officiel de la maison blanche pour étudier les mobiliers, les agencements de la Maison Blanche dans le passé comme dans le présent afin de les incorporer dans le roman.

En avril 2019, Amazon Studios acquiert les droits cinématographiques du roman aux enchères, avec Ted Malawer, attaché au projet en tant qu'auteur et Berlanti Studios en tant que producteur .

My Dear F***ing Prince est publié par St. Martin's Griffin en mai 2019 et arrive quinzième sur la liste des best-sellers du New York Times. Il est accueilli favorablement par les critiques, avec des critiques positives de Publishers Weekly, Kirkus, Booklist, Vogue et Vanity Fair.

Il gagne les prix de "Meilleur premier roman" et du "Meilleur roman d'amour" lors de la  édition des Goodreads Choice Awards, ce qui en fait le seul roman à avoir remporté deux catégories en 2019.

Dans des interviews, McQuiston exprime l'espoir que My Dear F***ing Prince, ainsi que ses futurs romans aideront à mettre la romance queer sous les projecteurs. Quand on l'interroge sur le processus d'écriture de ce livre, McQuiston déclare avoir eu dès le départ le désir d'écrire une romance queer, mais sans planifier chaque personnage avant de commencer à écrire. Par exemple, Henry et Alex sont des garçons cisgenres, même si ce n'était pas nécessairement le plan depuis le début. Dans des interviews à propos de ce roman, Casey McQuiston aime plaisanter en disant qu '« aucun vrai membre de la famille royale ou première famille n'a été blessé lors de la réalisation de ce livre ».

Le roman est paru en France en 2021 sous le titre My Dear F***ing Prince avec une traduction de Céline Morzelle et Sarah Dali aux éditions Lumen.

One Last Stop
One Last Stop, est sorti le  juin 2021. Le livre est présenté comme un Kate & Leopold queer dans lequel August, une jeune femme de  se rend compte que Jane, la jeune fille qu'elle a rencontrée dans le métro et sur laquelle elle a un faible, est coincée dans une boucle temporelle et vient du Brooklyn des années 1970. August va alors tout faire pour essayer d'aider Jane et de la sauver avant qu'il ne soit trop tard.

Ce livre suit deux jeunes adultes qui n'étaient jamais censées se rencontrer car l'une est perdu dans le temps. August, la protagoniste, ne croit pas vraiment en l'amour et au bonheur. Elle pense que vivre sa vie seule est la seule solution jusqu'à ce qu'elle rencontre Jane dans le métro. Prendre le métro devient rapidement le moment que préfère August dans la journée et elle se rend compte qu'elle doit faire tout ce qui est en son pouvoir pour aider Jane à revenir à son époque avant qu'il ne soit trop tard. Casey McQuiston veut explorer cette histoire dans le genre de la comédie romantique pour s'assurer que les personnages aient une fin heureuse.

Dans une interview pour le Time, McQuiston déclare avoir voulu créer une histoire queer centrée autour d'un ensemble de personnages queer. McQuiston trouve étrange que dans de nombreux récits, il n'y ait qu'un seul personnage queer alors que le reste des personnages sont hétérosexuels et cisgenres. Casey McQuiston déclare: "J'ai toujours pensé que c'était idiot et irréaliste cette idée que certaines personnes hétérosexuelles ont, qu'il est statistiquement peu probable que plus d'un homosexuel existe dans l'histoire"  .

One Last Stop est classé sixième dans le top 10 des romans d'amour de Bookpage en 2021. Le livre est également nominé pour les Goodreads Choice Awards dans la catégorie de la meilleure romance de 2021.

Il est paru en France en 2022 avec une traduction de Mathilde Tamae-Bouhon aux éditions Lumen.

Références

Liens externes

Naissance en janvier 1991
Naissance à Baton Rouge
Romancière américaine du XXIe siècle
Étudiant de l'université d'État de Louisiane
Personnalité non binaire

Casey McQuiston


Enkemanden er en dansk kortfilm fra 2011, der er instrueret af Ida Marie Steinbring Jørgensen efter manuskript af Nanna Tange.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Kortfilm fra Danmark

Enkemanden


නේ සලාමිස් ෆමගුස්තා FC හෝ නේ සල්මිනා  ෆමගුස්තා FC (Nea Salamis Famagusta FC or Nea Salamina Famagusta FC) (Greek: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου) යනු සයිප්‍රස් රටේ අමොචොස්ටොස් (නොහොත්  ෆ්මගුස්තා යන ආදරණීය නමින් හදුන්වන)  ප්‍රදේශයේ  පිහිටි වෘත්තීය පාපන්දු සමාජයකි.  එය 1974 සිට එය අනාථ සංගමයක්ව පවතින්නේ තුර්කි ආක්‍රමණය හේතුවෙන්, සයිප්‍රස් දිවයිනේ උතුරු කොටසේ  තුර්කීන් පදිංචිවීම නිසාය. දැනට මෙම සංගමය ලුමාකා හි තාවකාලිකව පිහිටුවා ඇත.

නේ සලමිනා ගේ වඩාත්ම වාර්ථාගත ජයග්‍රහණ වන්නේ 1990 දී සයිප්‍රස් කුසලාණ සහ සයිප්‍රස් පලිහ (විශේෂ කුසලාණ) දිනාගැනීමයි.  එය සයිප්‍රස් ප්‍රථම අංශයෙන් ලැබූ ඉහලතම සමත්කම වන්නේ තෙවන ස්ථානයයි. එහි පලමු පස් අවුරුදු  (1948-1953) කාළයේදී, සයිප්‍රස් ආදුනික පාපන්දු ෆෙඩරේෂනයේ ශූරතාව සදහා සහභාගීවිය. සංගමය 1953 දී  සයිප්‍රස් පාපන්දු සංගමයට (CFA) සම්බන්ධවී, නිරතුරුවම සංගම් ශූරතාවයන්ට හා කුසලාන් ජයග්‍රහණ සදහා තරගකරණ ලදී. එය සයිප්‍රස් පළමු කොටසේ තරගවාර 50 කටත් අධික ප්‍රමාණයකට ක්‍රීඩා කර ඇති අතර, එම කොටසේ හත්වන ස්ථානය ට ශ්‍රේණිගතවිය.

මෙම කණ්ඩායම පළමු වතාවට යුරෝපීය කුසලාන ජයග්‍රාහීකුසලාන සදහා 1990 දී යුරෝපීය තරගාවලියට  සහභාගීවී, 1995 , 1997  සහ 2000 දී UEFA Intertoto කුසලාන සදහා සහභාගීවිය. 1948 දී පිහිටවූ මෙම කණ්ඩායම, නේ සල්මිනා ෆමගුස්තා ක්‍රීඩා සමාජයේ කොටසක් වන අතර, මව් සංගමෙය පාපන්දු ක්‍රීඩකයන් ගෙන් ද සමන්විතය.

නේ ස්ලාම්ස් ෆ්මගුස්තා FC


Network security consists of the policies, processes and practices adopted to prevent, detect and monitor unauthorized access, misuse, modification, or denial of a computer network and network-accessible resources. Network security involves the authorization of access to data in a network, which is controlled by the network administrator. Users choose or are assigned an ID and password or other authenticating information that allows them access to information and programs within their authority. Network security covers a variety of computer networks, both public and private, that are used in everyday jobs: conducting transactions and communications among businesses, government agencies and individuals. Networks can be private, such as within a company, and others which might be open to public access. Network security is involved in organizations, enterprises, and other types of institutions. It does as its title explains: it secures the network, as well as protecting and overseeing operations being done. The most common and simple way of protecting a network resource is by assigning it a unique name and a corresponding password.

Network security concept
Network security starts with authentication, commonly with a username and a password. Since this requires just one detail authenticating the user name—i.e., the password—this is sometimes termed one-factor authentication. With two-factor authentication, something the user 'has' is also used (e.g., a security token or 'dongle', an ATM card, or a mobile phone); and with three-factor authentication, something the user 'is' is also used (e.g., a fingerprint or retinal scan).

Once authenticated, a firewall enforces access policies such as what services are allowed to be accessed by the network users. Though effective to prevent unauthorized access, this component may fail to check potentially harmful content such as computer worms or Trojans being transmitted over the network. Anti-virus software or an intrusion prevention system (IPS) help detect and inhibit the action of such malware. An anomaly-based intrusion detection system may also monitor the network like wireshark traffic and may be logged for audit purposes and for later high-level analysis. Newer systems combining unsupervised machine learning with full network traffic analysis can detect active network attackers from malicious insiders or targeted external attackers that have compromised a user machine or account.

Communication between two hosts using a network may be encrypted to maintain security and privacy.

Honeypots, essentially decoy network-accessible resources, may be deployed in a network as surveillance and early-warning tools, as the honeypots are not normally accessed for legitimate purposes. Honeypots are placed at a point in the network where they appear vulnerable and undefended, but they are actually isolated and monitored. Techniques used by the attackers that attempt to compromise these decoy resources are studied during and after an attack to keep an eye on new exploitation techniques. Such analysis may be used to further tighten security of the actual network being protected by the honeypot. A honeypot can also direct an attacker's attention away from legitimate servers. A honeypot encourages attackers to spend their time and energy on the decoy server while distracting their attention from the data on the real server. Similar to a honeypot, a honeynet is a network set up with intentional vulnerabilities. Its purpose is also to invite attacks so that the attacker's methods can be studied and that information can be used to increase network security. A honeynet typically contains one or more honeypots.

Security management
Security management for networks is different for all kinds of situations. A home or small office may only require basic security while large businesses may require high-maintenance and advanced software and hardware to prevent malicious attacks from hacking and spamming. In order to minimize susceptibility to malicious attacks from external threats to the network, corporations often employ tools which carry out network security verifications].

Types of attack
Networks are subject to attacks from malicious sources. Attacks can be from two categories: "Passive" when a network intruder intercepts data traveling through the network, and "Active" in which an intruder initiates commands to disrupt the network's normal operation or to conduct reconnaissance and lateral movements to find and gain access to assets available via the network.

Types of attacks include:
 Passive
 Network
Wiretapping
 Passive Port scanner
 Idle scan
Encryption
 Traffic analysis
 Active:
 Virus
Eavesdropping
 Data modification

See also

References

Further reading
Case Study: Network Clarity , SC Magazine 2014
Cisco. (2011). What is network security?. Retrieved from cisco.com
Security of the Internet (The Froehlich/Kent Encyclopedia of Telecommunications vol. 15. Marcel Dekker, New York, 1997, pp. 231–255.)
Introduction to Network Security , Matt Curtin, 1997.
 Security Monitoring with Cisco Security MARS, Gary Halleen/Greg Kellogg, Cisco Press, Jul. 6, 2007.
 Self-Defending Networks: The Next Generation of Network Security, Duane DeCapite, Cisco Press, Sep. 8, 2006.
 Security Threat Mitigation and Response: Understanding CS-MARS, Dale Tesch/Greg Abelar, Cisco Press, Sep. 26, 2006.
 Securing Your Business with Cisco ASA and PIX Firewalls, Greg Abelar, Cisco Press, May 27, 2005.
 Deploying Zone-Based Firewalls, Ivan Pepelnjak, Cisco Press, Oct. 5, 2006.
 Network Security: PRIVATE Communication in a PUBLIC World, Charlie Kaufman | Radia Perlman | Mike Speciner, Prentice-Hall, 2002.
 Network Infrastructure Security, Angus Wong and Alan Yeung, Springer, 2009.

Network security


Go is a 1999 American crime comedy film written by John August and directed by Doug Liman, with intertwining plots involving three sets of characters. The film stars William Fichtner, Katie Holmes, Jay Mohr, Sarah Polley, and Scott Wolf and features Taye Diggs, Breckin Meyer, Timothy Olyphant, Desmond Askew, Jane Krakowski, J. E. Freeman, and Melissa McCarthy in her film debut.

The film underperformed at the box office, but was critically acclaimed. It has since become a cult classic.

Plot

Around Christmas, Ronna, working overtime at her supermarket job to avoid being evicted, is approached by Adam and Zack to buy 20 hits of ecstasy, which they had hoped to buy from her absent co-worker, Simon.

After work, Ronna approaches Simon's dealer, Todd, for the pills. She is unable to pay the full amount so she leaves her friend Claire with Todd as collateral. Ronna meets with Adam and Zack but grows suspicious of Burke, a stranger accompanying them who presses her for the ecstasy. She flushes the drugs down the toilet and leaves, then steals over-the-counter pills to replace them, helped by Manny, who had covertly swallowed two of the ecstasy pills, unaware of their strength. Ronna gives 20 of the fake pills to Todd. She, Claire, and Manny then go to a rave where she sells the rest of the fake pills as ecstasy.

Todd realizes the pills are fake and pursues Ronna to the rave. Ronna flees, hiding the now incapacitated Manny in an alley and promising to return with her car. Todd confronts her with a gun in the parking lot when she is hit by a car that speeds away, leaving her motionless in a ditch.

The story restarts from the perspective of Simon, who is on a trip to Las Vegas with Marcus, Tiny, and Singh. Simon crashes a wedding and has sex with two of the bridesmaids before they accidentally set their hotel room on fire. Simon and Marcus leave the hotel, stealing a Ferrari whose owner thinks Marcus is a parking valet.

The two go to a strip club where Simon enrages the bouncer, Victor Jr., by groping one of the strippers. Simon shoots Victor Jr. in the arm with a gun that he found in the car. He and Marcus flee to the hotel, rousing Tiny and Singh. A car chase ensues and the four barely escape the bouncer and his father, Victor Sr., but Victor Sr. traces Todd's address from his credit card, which Simon had borrowed.

The story changes perspective to Adam and Zack, actors in a soap opera who are in a relationship. Having been busted for drug possession, they are coerced into working for Burke, a police detective, to entrap their dealer. Adam is fitted with a wire. As Simon is absent, the two arrange to buy drugs from Ronna. When Ronna arrives later to make the deal, Zack secretly warns her so she flushes the drugs down the toilet and leaves.

After the unsuccessful bust, Burke invites Adam and Zack to Christmas dinner, where they observe strange behavior from Burke and his wife, Irene. Over dinner Burke and Irene pitch a multi-level marketing company to Adam and Zack. Discussing their mutual infidelities, Adam and Zack realize they both cheated with the same person, Jimmy. They confront him at the rave, cutting a lock of his hair.

Leaving the rave they accidentally run over Ronna, panic, and drive away when they see Todd with a gun. Zack tries to reassure Adam that, even if Ronna had survived, Todd would have shot her. Adam realizes to his horror that he is still wearing his wire. Fearing they have been recorded, the two return to the scene to remove Ronna's body but discover she is just unconscious. They prop her up on a car, setting off its alarm, and watch from a distance as other partygoers call an ambulance.

As morning breaks, Claire goes to a restaurant to meet up with Ronna and Manny, but encounters Todd instead. The two end up going to Todd's apartment building. While making out on the stairs they are confronted by the two Victors. Simon arrives, having hoped to hide for a few days. The ensuing scuffle is stopped by Claire, who refuses to witness a murder.

Simon agrees to be shot in the arm by Victor Jr. as Claire leaves in disgust. Meanwhile, Ronna wakes up in hospital and hobbles to the supermarket to start work. Realizing she left Manny at the rave, she and Claire return to the venue to find Manny pale and shaking in the alley. The three go to Ronna's car where Ronna muses that she can now pay her rent and Manny asks what their plans are for New Year's.

Cast

Production
John August originally wrote the portion of the story involving Ronna as a short film  titled X, inspired by the "Rock 'n' Roll Ralphs" grocery store on Sunset Boulevard. After friends asked about Simon's trip to Vegas, and what was going on with Adam and Zack, he wrote two more parts, accounting for the nature of the film.

After viewing Swingers, John August and the producers felt director Doug Liman would be the perfect fit, and Liman signed on soon thereafter. Polley, who resides in Canada, was offered the role directly, without auditioning; Christina Ricci was also considered in case Polley was not available. Polley declined the role several times before accepting it, as she was interested in more "serious" dramas, but was ultimately won over by Liman's vision. Olyphant was a late addition; he was about to shoot the film Practical Magic but was fired from his role and replaced by Aidan Quinn, enabling him to join the cast as Todd.  He was called in to audition for Adam or Zack, but all agreed he was better as drug dealer Todd, the character he wanted to play.

When Go was about to start shooting, its foreign financing fell through because the film lacked a "bankable white male star." Columbia Pictures stepped in and financed the film. As most of the plot takes place at night, August recalled being "outside in the dark from 8 p.m. until 8 a.m. for 25 days" during filming.

Reception
Go was released to critical acclaim. The film received a 91% approval rating from Rotten Tomatoes based on 74 critic reviews, with an average score of 7.6/10. The website's critical consensus reads: "With its sharp dialogue and raucous visuals, Go entertains at an exhilarating pace." On Metacritic, the film has a weighted average score of 72 out of 100, based on 29 critics, indicating "Generally favorable reviews". Many critics generally found Gos fast pace and light-hearted feel appealing. The film grossed $28.5 million worldwide against a $20 million budget. The film was released in the United Kingdom on September 3, 1999, and opened at #6.

Because of its irreverent and frequently off topic dialogue, fast pace, rapidly changing point of view, and non chronological format, the film is generally categorized as one of many movies of varying quality that attempted to capture the style of Quentin Tarantino's Pulp Fiction. Leonard Maltin, who disliked the film, said that Go came off as a "junior Pulp Fiction."

However, unlike many of the films in the subgenre, the comparisons were mostly favorable, with Roger Ebert of the Chicago Sun-Times stating that "Go is an entertaining, clever black comedy that takes place entirely in Tarantino-land.... Go has energy and wit, and the performances are right for the material – especially Sarah Polley, who thinks fast and survives harrowing experiences, and Fichtner, the cop who is so remarkably open to new experiences."

Janet Maslin of The New York Times praised the performances of Olyphant and Fichtner, as well as Gos energy and Liman's direction: "Artfully executed druggy flights of fancy include a hallucinatory macarena in a supermarket, a mind-reading black cat and a smart visual approximation of how it feels to be on the verge of throwing up. Here and elsewhere, Mr. Liman manipulates speed, light, editing and point of view vigorously and keeps the radio humming. He creates a film that lives up to the momentum of its title and doesn't really need much more."

The film has endured as a cult classic, with critics continuing to review the film. In 2008, Joe Valdez of The Distracted Globe wrote, "Few titles have the finesse to sum up a movie as brilliantly as Go, a drug fueled rollercoaster ride that alternates between dark comedy and light suspense with terrific verve. The film's appeal lies in its modest scale and the fact that it was made mostly by starving artist types. ...Nearly everyone involved in the production was a relative unknown or newcomer. With no pressure to supply an entertainment to the masses, the writer, director and most of the actors deliver the best work of their careers."

In April 2014, Joe Reid of The Atlantic revisited Go on the 15th anniversary of its release. Reid noted that at the time it came out, it was seen as a "knock-off" of other 1990s films. "The split narrative style, complete with character title cards separating the film into thirds, put Go at the top of the list when it came to late '90s Tarantino influenced cinema. And then there was director Doug Liman, red hot off of the cult success of Swingers, trading neo swing culture for X and raves. (Both films would give a healthy chunk of attention to Vegas, though.) The thing about Go that sets it apart, however, is that it's COMPLETELY FANTASTIC. Energetic and quotable and stylish and neither overly enamored with nor overly dismissive of the culture it's inhabiting."

Soundtrack

Awards and nominations

In popular culture
The Simpsons episode "Trilogy of Error" is, according to the writers' commentary, based on this film.

References

External links

1999 films
1990s crime comedy-drama films
1999 thriller films
American crime comedy-drama films
American LGBT-related films
1999 LGBT-related films
American thriller films
1990s English-language films
Films directed by Doug Liman
American anthology films
Bisexuality-related films
1990s chase films
Columbia Pictures films
Films about drugs
Films scored by BT (musician)
Films set in Los Angeles
Films set in the Las Vegas Valley
Films shot in Los Angeles
Films shot in the Las Vegas Valley
American independent films
1999 independent films
American nonlinear narrative films
Films with screenplays by John August
Hyperlink films
1990s Christmas comedy-drama films
1990s American films
English-language independent films

Go (1999 film)


Olivier Ackermann (né le  à Strasbourg ou Hennebont) est un coureur cycliste français, principalement actif dans les années 1980 et 1990.

Biographie
Ancien membre de l'ASPTT Paris, Olivier Ackermann a notamment remporté le Tour Nivernais Morvan en 1991. La même année, il est sélectionné en équipe de France amateurs pour les Jeux méditerranéens d'Athènes, où il se classe troisième de la course en ligne, derrière les Italiens Davide Rebellin et Michele Bartoli.

Dans les années 2010, il continue de participer à des courses cyclistes sous les couleurs de l'AS La Steigeoise.

Palmarès
 1987
 Tour de Lorraine juniors
 1989
 Grand Prix des Carreleurs
 1990
 Champion de Lorraine sur route
  du Souvenir Louison-Bobet
  du Tour de Liège
  de Paris-Épernay
 1991
 Tour Nivernais Morvan
  Médaillé de bronze de la course en ligne aux Jeux méditerranéens
 1993
  de Paris-Vailly

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste français
Naissance en septembre 1969

Olivier Ackermann


مؤسسة آنا ليند الأورومتوسطية للحوار بين الثقافات هي مؤسسة دولية عاملة بين حكومات الأورومتوسطي تضم هيئات المجتمع المدني والمواطنين في جميع أنحاء البحر الأبيض المتوسط بهدف بناء الثقة وتحسين التفاهم المتبادل، حيث تعمل على تعزيز الحوار وغاية التعرف على «الآخر». تأتى مواردها من الدول الأعضاء في الشراكة الأورو-متوسطية والمفوضية الأوروبية، وتستدل بقيم عملية برشلونة، وأخصها «التقارب بين الشعوب من خلال الشراكة الاجتماعية والثقافية والإنسانية».

قام وزراء خارجية مؤتمر الأورو-متوسطية بتأسيس مؤسسة آنا ليند عام 2004 لخلق مؤسسة لتعزيز الحوار بين الثقافات في المنطقة. وقد جاء تصور المؤسسة في ضوء وظيفة محددة لتصبح شبكة الشبكات القومية، فأصبحت المؤسسة اليوم تجمع 1.500 منظمة أعضاء المجتمع المدني، وهي جميعها ملتزمة بتعزيز الحوار.

ومنذ التدشين الرسمي في شهر أبريل 2005 قامت مؤسسة آنا ليند بدعم أعضاء الشبكات في تنمية مجال من الأنشطة الخاصة بتعزيز الحوار وتنفيذها.

انظر أيضا
 صندوق آنا ليند التذكاري

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

مراجع

جمعيات سياسية دولية
منظمات أسست في 2005
منظمات دولية


An Poa austrohercynica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wein. An Poa austrohercynica in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa austrohercynica


Kutalmış (, ), (ö. 1063), Türk hükümdar. Babası Arslan Yabgu'dur. Selçuklu sultanı Tuğrul Bey'in amcaoğludur. Kendisi sonradan Tuğrul Bey'e isyan etmiştir. Oğlu Kutalmışoğlu Süleyman Şah Anadolu Selçuklu Devleti'ni kurmuştur.

"Mutluluk almış", bunun yanında "mübarek, uğurlu" manasında bir isim olan Kutalmış, kaynaklardaki yazılışlarına göre "Kutulmuş, Kutlamış" gibi şekillerde de okunabilmektedir.

İsyanına kadarki siyasi yaşamı
Gaznelilerin o dönemki hükümdarı Gazneli Mahmut'un yakalattığı Kutalmış, babası Arslan Yabgu ve beraberindekilerle birlikte Hindistan'daki Kalincar Kalesi'ne hapsedilir. Kutalmış, bir yolunu bulup Kalincar Kalesi'nden kaçarak Buhara'ya döner ve babasını kurtarmak için emrindeki Oğuzlarla harekete geçer. Yedi yıl sürecek olan bu çabaların başarısız olup Arslan Yabgu'nun zindandaki ölümü üzerine Kutalmış, amcazadeleri Tuğrul Bey ve Çağrı Bey'lerle işbirliği yapma yoluna gider.

1040 yılındaki Dandanakan Savaşı'ndan sonra Bizanslıların Arrân'daki Debil şehrine yaptıkları saldırıyı geri püskürten Kutalmış, ertesi yıl Şeddadoğulları'na ait Gence şehrini kuşatmasına rağmen alamaz.

1048 yılında, Tuğrul Bey, Kutalmış'ı ve bir diğer amcası olan Yusuf Yinal'in oğlu olan İbrahim Yınal'ı Bizans'la savaşmaya gönderir. Selçuklu kuvvetleriyle Kailkala'yı (Erzurum)'u alıp yağmaladıktan sonra, Pasinler Ovası'nda Bizans kuvvetleriyle çatışmaya girilip; galip ayrılınır. Bunun yanında Pasinler Savaşı'nda esir alınan Gürcü Kralı Liparit'in serbest bırakılması, Konstantinapol'de yıkık bir caminin onarılması ve burada Tuğrul Bey adına hutbe okutulması şartına bağlanır.

Hicri 447 (1055) yılı geldiğinde Tuğrul Bey'in halife tarafından Bağdat'a davetine icap etmek üzere giderken yanında Kutalmış da bulunur. Bu esnada, Bağdat'ın kontrolüne hakim olan Büveyhilerin Türk asıllı kumandanı ve şehrin askeri valisi Arslan el-Besasiri, emrindeki Türk kuvvetiyle şehri terk ederek Selçuklu hakimiyetindeki Musul kentine doğru harekete geçer. Bunun üzerine Tuğrul Bey, Musul Emiri Kureyş'in kuvvetlerini desteklemek üzere Kutalmış'ı bölgeye gönderir. Kutalmış, Kureyş ile buluşup Arslan el-Besasiri'nin üzerine yürüse de; başarılı olamaz. Bunun üzerine, Tuğrul Bey, Musul'a gelir ve Kutalmış'ı yanına alıp, Bağdat'a geri döner.

İsyanı
1061 yılı geldiğinde ise kaynakların belirtmediği bir sebep yüzünden Kutalmış, Tuğrul Bey'e isyan etmiştir. İsyanın sebebi olarak Tuğrul Bey'in evlenmiş olduğu Çağrı Bey'in dul kalan eşinden olan oğlu Süleyman'ı veliaht ilan etmesi gösterilebilir. Bunun nedeni olarak, Kutalmış, babasının diğer kardeşlerinden yaşça daha büyük olduğunu ve Gaznelilerin eline düşmeden evvel Oğuzların başında babası bulunduğu için tahtın kendi hakkı olduğunu belirtmekteydi. Tuğrul Bey, Kutalmış'ın üzerine asker gönderdiyse de mağlup olur. Daha sonra Vezir Amidülmülk el-Kündüri'yi görevlendirir. Bir süre sonra barış görüşmeleri başlar ve Kutalmış çeşitli şartlar öne sürer:

 Sultan kendisine bir kötülük yapmayacağına dair talak üzerine yemin edecek
 Ayaklanmasından ötürü kendisinden tazminat istenmeyecek
 Süleyman'ın kız kardeşiyle evlenme isteğine karşı çıkılmayacak
 Yönetimine çok gelirli bir vilayet verilecekti.

Bu şartlardan üçünün kabul edilmesine rağmen, talak üzerine yeminin Sultan'a kimse tarafından söylenmeye cesaret edilemeyeceği belirtilir. Kutalmış'ın bu madde üzerinde ısrarcı tutumu müzakerelerin kesilmesine neden olur. Akabinde Tuğrul Bey, Amidülmülk kuşatmayı sürdürürken Rey kentinde 1063'te vefat eder.

Tuğrul Bey'in ölümü sonucunda Vezir Amidülmülk el-Kündüri başkente geri döner. Bu esnada Kutalmış kaleden ayrılarak Hemedan-Rey kentleri arasında yaşayan Türkmenlerin yanına giderek onların büyük bir kısmını hizmetine alır. Aynı zamanda Kutalmış'ın kardeşi Resul Tegin de ona katılır ve kendisini Rey üzerine yürümeye teşvik eder. Nihayetinde Kutalmış 50.000 kişilik bir orduyla Rey üzerine harekete başlar. Vezir Amidülmülk, bu zaman sırasında Alp Arslan'ın da saltanı ele geçirmek için Rey'e doğru hareket etmekte olduğunu duyunca; şehirde Süleyman yerine Alp Arslan adına hutbe okutmaya karar verir.

Vezir Amidülmülk'ün Kutalmış üzerine gönderdiği bir ordu, bu esnada başarısızca savaşı kaybeder. 1063 yılının Kasım ayında Rey'i kuşatmaya alan Kutalmış, Alp Arslan'ın öncü kumandanı Hacip Erdem'in Damgan'a ulaştığını öğrenince şehrin önünde ayrılır ve Damgan'a doğru harekete geçmeye başlar. Kutalmış, bu yolculuk sırasında Dihinemek denilen bir mevkide kuvvetlerini dağıtır ve falcıların savaş gününü uğursuz bulmaları nedeniyle birkaç on kilometre uzaklığa kadar gelmiş olan Alparslan'ın yolunu kesmek için akarsuların yönünü Alp Arslan'ın yolu üstündeki çorak bir tuz vadisine çevirir. Amacı burayı bir bataklık haline getirip Alp Arslan'ın kuvvetlerinin üzerine gelmesini engellemek olmuşsa da, Kutalmış umduğunu bulamaz. Bataklığı geçen Alp Arslan'ın ordusu Kutalmış'ın ordusuyla karşılaşır. Kutalmış'ın ordusunun yenilgi almasının yanında, Kutalmış'ın kardeşi Resul Tegin ve oğlu Süleyman Şah, kumandanlarıyla beraber esir alınır. Kurtulan Kutalmış, savaş alanında dağılan ordusundan geriye kalanları mevzilerine çekmeye çalışırken bir rivayete göre kayalık bir bölgede atından düşerek öldü.

Bütün bu olanların ardından Alparslan Kutalmış'ın ölümüne çok üzülerek ağlar ve onun için matem tutar. Kutalmış'ın naaşı Rey kentine getirilerek 1063 yılının Aralık ayında Tuğrul Bey'in türbesine gömülür.

Dünya görüşü

Kutalmış'ın hocası olan kişi Selçuklu ailesinin muallimi olarak nitelendirilen Türkmen Danişmend Ali Taylu'dur. Aslen Buharalı olan bu Türkmen aynı zamanda Kutalmış Bey'in kayınpederidir.

Süryani tarihçi Ebu'l'Ferec, Danişmend Ali Taylu'nun oğlu ve Danişmendliler'nin kurucusu Melik Ahmed Gazi'den Anadolu Selçuklu Devleti kurucusu Süleyman Şah'ın amcası veya dayısı diye söz ederken bu gerçeği dile getirmiş gözükmektedir.

Yukarıdaki isme ek olarak, Kutalmış Bey ile Vezir Kündürî arasındaki ilişkinin beraberce düşünülmesi Kutalmış Bey'in yaşam görüşü ve dini inançları hakkında yorum getirilmesine imkân tanır. Kutalmış Bey, Kündürî gibi Mutezile mezhebindendir.

Popüler Kültürde Yeri
2021'de TRT 1 de yayınlanmaya başlayan Alparslan: Büyük Selçuklu dizisinde Kanbolat Görkem Arslan tarafından canlandırılmıştır.

2022 de çekilen sinema filmi Malazgirt1071 filmin de Ali Yerlikaya tarafından canlandırılmıştır.

Kaynakça

 Mikail Bayram (Selçuk Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Öğretim Üyesi). Türkiye Selçukluları Döneminde Bilimsel Ortam ve Ahiliğin Doğuşuna Etkisi
 neşr. Ekber Feyyaz (Tahran 1371). Beyhakı Tarihi s. 641 ve 660.
 Terc. Ömer Rıza Doğrul (Ankara 1950). Ebü'I-Ferec Tarihi I, 331-332. Arap tarihçilerinden Bağdatlı İbn Hamdun'da bu bilgiyi teyit etmektedir. Bkz. Topkapı Krp (III Ahmed). Tevarihü's-sinîn. nr. 2981, yp. 156a
 el-Kamil fi't-tarih. X, 36-37.
 Faruk Sümer. Kutalmış Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi
 Meydan Larousse. Kutami

1063 yılında ölenler
Büyük Selçuklu İmparatorluğu'nda kişiler
11. yüzyılda Türkler
Doğum tarihi bilinmeyenler

Kutalmış


Die Bokeler Heide ist ein Naturschutzgebiet bei Bokel in der niedersächsischen Gemeinde Sprakensehl in der Samtgemeinde Hankensbüttel im Landkreis Gifhorn.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG BR 025 ist 19,1 Hektar groß. Nach Osten grenzt es an das Landschaftsschutzgebiet "Schweimker Moor". Das Gebiet steht seit dem 2. August 1968 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Gifhorn.

Das Naturschutzgebiet liegt südöstlich des Sprakensehler Ortsteils Bokel an der Straße nach Schweimke. Es stellt eine Heidefläche unter Schutz, die von Besenheide geprägt wird. In die nahezu vollständig von Kiefernwald umgebenen Heideflächen sind Wacholder und Trockengebüsch eingestreut, vereinzelt kommen auch Birken und Kiefern vor.

Weblinks

Naturschutzgebiet im Landkreis Gifhorn
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Sprakensehl

Bokeler Heide


An Cyperus micropelophilus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kaare Arnstein Lye. An Cyperus micropelophilus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus micropelophilus


La tour du télégraphe Chappe d'Annoux est un des relais de l'ancienne ligne télégraphique Chappe, entre les villes françaises de Paris et Lyon.

Histoire
La tour du télégraphe Chappe est la seule station qui subsiste, sur les 14 que comptait l'Yonne. Elle fut construite en 1809 dans le bois de la Reppe. Cette tour carrée bâtie en pierre, d'une douzaine de mètres de hauteur, a été en partie restaurée en 1994, le mécanisme (dit système de Milan) inventé par Claude Chappe en 1794 a été reproduit à l'identique par les élèves de l'E.N.S.A.M. (École Nationale Supérieure des Arts et Métiers) de Cluny en 1999. Les restes d'une autre tour se trouvent sur la commune de Blacy, une autre en partie restaurée, se trouve à Auxerre. L'association « Les Amis de la Tour de Télégraphe Chappe d'Annoux », qui a pour objectif la préservation de cette tour, organise le premier dimanche de chaque mois, de mai à septembre, de 14 à 18 h et pendant les Journées Européennes du Patrimoine des visites guidées avec mise en œuvre du mécanisme. Des visites peuvent être organisées également sur réservation pour les groupes constitués.

Accès

La  tour se situe dans l'Yonne, sur le territoire de la commune d'Annoux accessible par un chemin carrossable en sous-bois d'environ 1 250 m, chemin à partir de la route de Thizy juste après le mur d'enceinte du Château de la Garenne d'Annoux.
Des panneaux en indiquent l'accès depuis Annoux.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Pour approfondir

Bibliographie
 L'association des Amis de la tour Chappe d'Annoux (89) 2019 vingt ans de la rénovation de la tour.
 Annoux (89) : Visitez la tour du télégraphe Chappe !

Liens annexes
 Télégraphe
 Claude Chappe
 Télégraphe Chappe

Lien externe

Télégraphie optique

Tour Chappe d'Annoux


العرضية الجنوبية هي قرية سعودية تتبع إدارياً لمحافظة العرضيات وتقع جنوب غرب المملكة العربية السعودية. يحدها من الشمال العرضية الشمالية ومن الجنوب محافظة بارق والمجاردة ويقدر مساحتها بحوالي 300 كم مربع ويوجد بها العديد من الأودية.

التقسيم الإداري
يوجد بها العديد من القرى الكبيرة والصغيرة وأشهرها:

 ثريبان: وهي حاضرة العرضية الجنوبية ويوجد بها مركز للشرطة والعديد من المدارس ومركز أشراف تربوي ويوجد بها سوق شعبي.

 شمران وتقع غرب ثريبان

 بني رزق النبيعة: وتتكون من 13 قرية هي (مخشوشة خيال ال عمر خيال ال محمود البراق الحويل الجربش القضية الحمراء القرى المنقب غليفة الكديد الحفنة) ويوجد بها قرى ومنازل وحصون اثرية ذات طراز معماري فريد وكانت بني رزق النبيعة تعرف قديما بسلة غذء العرضية الجنوبية وذلك لكثرة المزارع حيث ان كثير من الاودية تمر عبر النبيعة وتغذي مزارعها بالمياه ومن أهم الاودية التي تعبرها وادي جفن وادي النظر وادي الغرين وادي جرمان وادي الخالف وادي معشوقة ويكثر في بني رزق النبيعة شجرة الاراك بكميات كبيرة وهي الشجرة التي يستخرج منها السواك وكذلك من ثمارها الكباث وهو ثمرة اصغر من الكرز ذات طعم حالي.
 نخال: وهي عبارة عن وادي ينتشر على جنباته مجموعة من القرى وتتميز بالمناظر الطبيعية الرائعة:
الجوف: مجموعة من القرى يتوسطها وادي الجوف تشتهر بمزارعها والمناظر الخلابة والمياه الجارية وسوق الخميس الشعبي ويعتبر الأكبر في منطقة العرضية الجنوبية.
 كروان: الجوز ويوجد به مواقع اثرية هامة (منجم الرصاص بثميده).

 أعالي وصدر وادي يبة: ..(وقراهم في صدر وادي يبة وفروعه الأولى في العرضية الجنوبية وهي خمسة عشر قرية: قرية الأبطاح – قرية حدبة الغبيراء – قرية حقو الخضاري – قرية حقو القرن – قرية خيريّة – قرية قرن قريش – قرية قرن هذيل – قرية قرن الأقرف – قرية قرن الماء – قرية رديـحة – قرية الكديـس).

 قرية الأشعاب: قرية صغيرة، تقع جنوب العرضية الجنوبية يحدها الجبل الأشهر في المنطقة«جبل القرن» من الجهات الشرقية والغربية والجنوبية.

 قرية«حدبة الحمراء».و غالبية أبنائها يعملون في القطاع الحكومي إما معلمين أو عسكريين أو عاملين في المجال الصحي والقليل منهم رجال أعمال.

 قرية حدبة الحمراء وهي من أقدم القرى وسميت بهذاء الاسم لان تربتها حمراء اللون وكلمة حدبة تعني الأرض المنبسطه

 سوق الثلاثاء الشعبي ويقع في مركز الويد ويعتبر من أكبر أسواق المحافظة.

كما انه بثلوث عمارة وفيما يعرف بين الاهالي بوادي شعبن تم إنشاء المصنع الثالث لاسمنت الجنوب

بلاد قبيلة بلقرن
قرى منطقة مكة المكرمة
محافظة العرضيات

العرضية الجنوبية


Per Christiansen er navnet på flere personer:
 Per Christiansen (født 1952) – dansk journalist og studievært
 Per Christiansen (arkitekt) (1919-2002) – dansk arkitekt
 Per Christiansen (hospitalsdirektør) (født 1957) – dansk hospitalsdirektør

Se også
 Per Christensen (født 1957) – dansk fagforeningsleder

Per Christiansen (flertydig)


රැම්සාර් සම්මුතිය (අන්තර්ජාතිකව වැදගත් වන තෙත් බිම් පිළිබඳව සම්මුතිය) යනු, තෙත්බිම් සංරක්ෂණය කිරීම සහ ඒවා තිරසාර ලෙස භාවිතයට ගැනීම වෙනුවෙන්, ජාත්‍යන්තරව සකසා ගන්නා ලද සම්මුතියකි. තෙත්බිම් බලයෙන් අල්ලාගැනීම, වර්ථමානයේදී හා අනාගතයේදී තෙත්බ්ම් විනාශයට පත් වීම වැළැක්වීම හා, තෙත් බිම් හී මූලික පාරිසරික විද්‍යාත්මක ක්‍රියාකාරීත්වයන් සහ ඒවායේ ආර්ථික, සංස්කෘතික, විද්‍යාත්මක සහ වින්දනීය වටිනාකම් හඳුනාගැනීම සඳහා, මෙම ගිවිසුම නිර්මාණය කොට ගෙන තිබෙයි. 1971 වසරේදී ගිවිසුම අත්සන් කල ස්ථානය වූ, ඉරානයේ රැම්සාර් (ramsar) නගරයේ නමින්, මෙම සම්මුතිය නම් කර ඇත.

සම්මුතියට එළැඹීම
1971 පෙබරවාරි 2 වන දින ඉරානයේ රම්සාර් හී, එරට පරිසර දෙපාර්තමේන්තුව විසින් පවත්වනු ලැබූ සමුළුවකට සහභාගී වූ ජාතීන් විසින්, මෙම සම්මුතිය මුල්ම වරට වැඩිදියුණු කොට ක්‍රියාත්මක කල යුතු දෙයක් ලෙස සම්මත කර ගන්නා ලදී. 1975 දෙසැම්බර් 21 වන දින සිට මෙම සම්මත කර ගත් ගිවිසුම, බලාත්මක කිරීම ආරම්භ වුණි.

රැම්සාර් සම්මුතිය සතුව නිත්‍ය කාරක සභාවක්, විද්‍යාත්මක හා තාක්ෂණික සමාලෝචන කමිටුවක් සහ මහලේකම් කාර්යාලයක් පවතියි. මෙහි මූලස්ථානය ස්විට්සර්ලන්තයේ, Gland හී පිහිටුවා තිබෙයි.

රැම්සාර් තෙත්බිම්
මේ වන විට (2013 නොවැම්බර් 2) අන්තර්ජාතිකව වැදගත් වන ලොව පුරා වූ තෙත් බිම් කලාප 2,168 පමණ ප්‍රමාණයක් (හෙක්ට්යාර් 206,632,105 පමණ වපසරියක), රැම්සාර් තෙත් බිම් ලෙස නම් කොට තිබෙයි.

වැඩිම රම්සාර් තෙත් බිම් ප්‍රමාණයක් සහිත රට එක්සත් රාජධානිය (තෙත් බිම් 169ක්) වන අතර; විශාලතම රැම්සාර් තෙත් බිම කැනඩාව සතු වෙයි. (වර්ග කිලෝ මීටර 130000 ක් පමණ විශාල).

ශ්‍රී ලංකාව
ශ්‍රී ලංකාවේ බූන්දල හා මාදු ගඟ අවට තෙත් බිම් ප්‍රදේශය, මෙම ගිවිසුමට යටත් මෙරට පවතින රැම්සාර් තෙත් බිම් කලාප වෙයි.

ගිවිසුම්ගත පාර්ශ්වකරුවන්

1971 වසරේදී ජාතීන් 21ක් දෙනෙකුගේ එකඟතාවකින් ආරම්භ කරන ලද මෙම සම්මුතියට, 1999 වර්ෂය වන විට සාමාජිකයියෝ 119 දෙනෙකුත්, මේ වන විට, සාමාජිකයෝ 168 දෙනෙකුත් සම්බන්ධව සිටිති. සෑම වර්ෂ තුනකට වතාවක් මෙම සම්මුතියට අදාලව සමුළුවාර (Conference of the Contracting Parties (CCP)) පැවැත්වෙන අතර, ඉන් ප්‍රථම සමුළුව 1980 වසරේදී ඉතාලියේ, Cagliari හීදී පවත්වනු ලැබිණි. 1982 වසරේ පැරිස් සමුළුවාරයේදී හා 1987 Regina සමුළුවාරයේදී, රම්සාර් සම්මුතියෙහි මුල් එකඟතාවලට සංශා්ධන කිහිපයක් එක් කෙරුණි.

ජාත්‍යන්තර සංවිධාන සහකරුවන්
ජාත්‍යන්තර සංවිධාන සහකරුවන් (International Organization Partners (IOPs)) ලෙස හඳුන්වනු ලබන ප්‍රධාන ජාත්‍යන්තර සංවිධාන පහක් සමග, රැම්සාර් සම්මුතිය සමීප ලෙස කටයුතු කරයි. ඒවා නම් Birdlife International, පරිසර සංරක්ෂණය සඳහා වූ අන්තර්ජාතික එකමුතුව (International Union for Conservation of Nature (IUCN)), ජාත්‍යන්තර ජල කළමණාකරන ආයතනය (International Water Management Institute (IWMI)), Wetlands International සහ WWF International (World Wide Fund for Nature) යන සංවිධාන වෙයි.

විශේෂඥ තාක්ෂණික උපදෙස් ලබාදීම, ක්ෂේත්‍ර අධ්‍යයනයන් සඳහා දායක වීම හා මූල්‍යමය ආධාර ලබාදීම වැනි දෑ මගින්, මෙම ජාත්‍යන්තර සංවිධාන සහකරුවන්, රම්සාර් සම්මුතියට සිය දායකත්වය ලබා දෙයි. මීට අමතරව ඔවුහූ, රම්සාර් සම්මුති සමුළුවාරයන්හීදී නිරික්ෂණ සාමාජිකයින් ලෙසත්, විද්‍යාත්මක හා තාක්ෂණික සමාලෝචන කමිටුවේදී පූර්ණ සාමාජිකයින් ලෙසත් ක්‍රියා කරයි.

මේවාද බලන්න
 ලෝක තෙත්බිම් දිනය
 තෙත්බිම්

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

 තෙත් බිම් පිළිබඳව රම්සාර් සම්මුතිය
 රැම්සාර් ස්ටෑන්ඩිං කොමිටී ඇඩ්‍රස් ක්ලයිමේට් චේන්ජ්

1971 ඉරානය
ශ්‍රී ලංකාවේ ගිවිසුම්

රැම්සාර් සම්මුතිය


Lammershagen er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Selent/Schlesen i den nordlige del af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Lammershagen er beliggende ved sydbredden af Selenter See, der, efter Großer Plöner See, er den næststørste sø i Slesvig-Holsten. Byen ligger desuden ved Bundesstraße 202 fra Kiel mod Lütjenburg.

I kommunen finder man ud over Lammershagen, landsbyerne Bauersdorf, Bellin og Bullenkoppel samt godserne Friedeburg og Lammershagen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side   på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Lammershagen


Z Draconis (Z Dra) es una estrella variable en la constelación de Draco, el dragón.
De magnitud aparente media +10,97 en banda B, su variabilidad fue descubierta en 1903 por W. Ceraski.
Se encuentra, de acuerdo a la nueva reducción del paralaje medido por el satélite Hipparcos —4,31 ± 1,28 milisegundos de arco—, aproximadamente a 755 años luz del sistema solar.

Z Draconis es una estrella binaria en donde ambas componentes están muy próximas entre sí, constituyendo una «binaria semidesprendida»; ello implica que una de las estrellas llena su lóbulo de Roche, transfiriendo masa estelar a su compañera o a un disco de acreción.
El tipo espectral conjunto es A5V, que corresponde a una estrella de la secuencia principal blanca semejante a Sheratan (β Arietis).
La componente principal posee una temperatura efectiva de 8678 K y una luminosidad 12,5 veces mayor que la luminosidad solar.
Su radio es 1,56 veces más grande que el del Sol y tiene una masa de 1,40 masas solares.
Por su parte, la estrella acompañante, más fría, tiene una temperatura de 4573 K.
Un 4% menos luminosa que el Sol, tiene el mismo tamaño que su compañera pero su masa apenas supone el 38% de la masa solar.
La edad de este sistema es de 17 ± 4 millones de años.

Z Draconis es una binaria eclipsante —semejante a Algol (β Persei) o a ζ Phoenicis— cuyo brillo disminuye 3,30 magnitudes durante el eclipse principal y 0,20 magnitudes durante el eclipse secundario.
El período orbital es de 1,3575 días y tiende a aumentar con el tiempo.

Véase también
Lista de estrellas variables

Referencias

Estrellas blancas de la secuencia principal
Estrellas binarias
Estrellas variables
Constelación de Draco

Z Draconis


මහානාම සමරවීර (1917 ඔක්තෝබර් 12 - 1966 මාර්තු 19) ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලනඥයෙකි. ඔහු කැබිනට් ඇමතිවරයෙකු සහ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකුද විය.

මුල් ජීවිතය සහ අධ්‍යාපනය
ඉඩම් හිමි සහ බලපත්‍රලාභී මිනින්දෝරු දොන් ෆ්‍රැන්සිස් සමරවීර සහ ලිඩියා මාග්‍රට් සමරවීර (පෙර වික්‍රමසිංහ) යන අයගේ පුතුන් දෙදෙනකුගෙන් වැඩිමලා ලෙස මහානාම සමරවීර 1917 ඔක්තෝබර් 12 වැනිදා මාතරදී උපත ලැබීය. දොන් ෆ්‍රැන්සිස් ඔහුගේ පළමු බිරිඳගේ මරණයෙන් පසු ට්‍රින්සිනා හෙලේනා (පෙර සමරජීව) සමඟ නැවත විවාහ වූ අතර ඔවුන්ට දරුවන් පස් දෙනෙක් සිටියහ. සමරවීර අධ්‍යාපනය ලැබුවේ ගාල්ල ශාන්ත ඇලෝසියස් විද්‍යාලයෙන් සහ කොළඹ ශාන්ත ජෝශප් විද්‍යාලයෙනි . ඔහු 1939 දී ලංකා නීති විද්‍යාලයට ඇතුළත් වූ අතර ප්‍රොක්ටර්වරයෙකු ලෙස සුදුසුකම් ලබා ගත්තේය.

දේශපාලන ජීවිතය
සමරවීර මාතරදී සිය නීතිඥ වෘත්තිය ආරම්භ කර දේශපාලනයට පිවිසියේය. ඔහු 1943 දී මාතර නගර සභාවට තේරී පත් විය.

1952 දී කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරිපත් වූ සමරවීර මාතර ආසනය නියෝජනය කරමින් ලංකාවේ දෙවන පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත් විය. ඔහු 1956 මීළඟ මැතිවරණයට පෙර මහජන එක්සත් පෙරමුණට පක්ෂපාතීත්වය වෙනස් කළ අතර, එහිදී ඔහු තම ආසනය සාර්ථකව රඳවාගෙන, ඔහුගේ ආන්තිකය 60% දක්වා වැඩි කළේය.

සමරවීර මහතා එස්.ඩබ්ලිව්.ආර්.ඩී බණ්ඩාරනායක කැබිනට් මණ්ඩලයේ අධිකරණ අමාත්‍යවරයාගේ පාර්ලිමේන්තු ලේකම්වරයා ලෙසත් ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍යවරයාගේ පාර්ලිමේන්තු ලේකම්වරයා ලෙසත් පත් කරන ලදී. ඔහු අධිකරණ අමාත්‍යාංශයේ ධුර කාලය තුළ අංක 20 දරන මරණ දණ්ඩනය පනත පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ අතර එය මරණ දඬුවම අවලංගු කර ජීවිතාන්තය දක්වා සිරදඬුවම් නියම කළේය.

1960 ජුලි 23 දින ඔහු පළාත් පාලන හා නිවාස අමාත්‍යවරයා ලෙසත්, පසුව 1963 මැයි 28 දින සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක කැබිනට් මණ්ඩලයේ කොටසක් ලෙස සන්නිවේදන අමාත්‍යවරයා ලෙසත් පත් කරන ලදී.

1964 දී පාර්ලිමේන්තුව ඉක්මනින් විසුරුවා හැරීමට හේතු වූ පුවත්පත් මණ්ඩල පනත් කෙටුම්පත රජය ඉදිරිපත් කිරීමට එරෙහිව තවත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් දොළොස් දෙනෙකු සමඟ ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වීමට සමරවීර මහතා සභානායක සී.පී. ද සිල්වා මහතා සමඟ එක් විය.  සම්රවීර පසුව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් සමාජවාදී පක්ෂයට සම්බන්ධ වූ අතර 1965 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සභාග හවුල්කරුවෙකු ලෙස තරඟ කළේය. කෙසේ වෙතත්, ඔහු අසාර්ථක වූ අතර, මාතර ආසනය ඡන්ද 1000 ට අඩුවෙන් පරාජය විය. අග්‍රාමාත්‍ය ඩඩ්ලි සේනානායක මහතා එවකට වැදගත් රාජ්‍ය ආයතනයක් වූ කන්තලේ සීනි සංස්ථාවේ සභාපතිවරයා ලෙස සමරවීර මහතා පත් කළේය. ඔහු 1966 දී මිය යන තුරුම තනතුරක් දැරීය.

මාතර කොටස් දෙකක් යා කරමින් නිල්වලා ගඟ හරහා දිවෙන මහානාම පාලම සමරවීර මහතා විසින් ආරම්භ කරන ලද (මරණින් පසු නිම කළද) ව්‍යාපෘතියක් බැවින් එය ඔහුගේ නමින් නම් කර ඇත. මුල් පාලම 2004 සුනාමියෙන් පසු ඔහුගේ පුත් මංගල විසින් කොරියානු රජයේ අරමුදල්වලින් ආරම්භ කරන ලද ව්‍යාපෘතියක් හරහා යාවත්කාලීන කර, පුළුල් කර සහ ශක්තිමත් කරන ලදී.

පවුල
ඔහු 1944 දී ඛේමා පද්මාවතී අමරවීර සමඟ විවාහ විය. ඔවුන්ට දරුවන් තිදෙනෙක් සිටියහ: ජයමිනි (ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙක්); ජයන්ති චාන්දනී (සංචාරක අධ්‍යක්ෂ සහ දේශපාලන ක්‍රියාකාරි); සහ මංගල සමරවීර (කැබිනට් අමාත්‍ය සහ මාතර පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී) ඔහුගේ බිරිඳ ඛේමා පද්මාවතී සමරවීර මාතර නගර සභාවේ මන්ත්‍රීවරියක් ලෙස කටයුතු කළාය.

යොමු කිරීම්

1966 මරණ
1917 උපත්

මහානාම සමරවීර


Sonja Zimmermann née le 15 juin 1999 en Allemagne, est une joueuse de hockey sur gazon allemande. Elle évolue au poste de défenseure au Mannheimer HC et avec l'équipe nationale allemande.

Elle a participé aux Jeux olympiques d'été de 2020.

Carrière

Championnat d'Europe
  : 2019, 2021

Jeux olympiques
 Top 8 : 2020

Références

Liens externes

Joueuse allemande de hockey sur gazon
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance en juin 1999
Naissance à Grünstadt

Sonja Zimmermann


Alan Mathison Turing (23 Haziran 1912 – 7 Haziran 1954), İngiliz matematikçi, bilgisayar bilimcisi ve kriptolog. Bilgisayar biliminin kurucusu sayılır. Geliştirmiş olduğu Turing testi ile makinelerin ve bilgisayarların düşünme yetisine sahip olup olamayacakları konusunda bir kriter öne sürmüştür.

II. Dünya Savaşı sırasında Alman şifrelerinin kırılmasında çok önemli bir rol oynadığı için savaş kahramanı sayılmıştır. Ayrıca Manchester Üniversitesi'nde çalıştığı yıllarda, Turing makinesi denilen algoritma tanımı ile modern bilgisayarların kavramsal temelini atmıştır.

Adı ayrıca Princeton'da beraber çalıştığı tez hocası Alonzo Church ile geliştirdiği Church-Turing Hipotezi ile de matematik tarihine geçmiştir. Bu tez, bir algoritmayla tarif edilebilecek tüm hesaplamaların dört işlem, projeksiyon, eklemleme ve tarama operasyonları ile tarif edilebilecek hesaplamalardan ibaret olduğunu ifade eder. Bir matematiksel teorem olmaktan ziyade matematik felsefesi hakkında çürütülememiş bir hipotezdir.

1952 yılında şantaja maruz kaldığı şikayetiyle polise başvurup eşcinsel olduğunu açıklayan Turing, eşcinsellik suçlamasından yargılanıp 1 sene boyunca kimyasal olarak hadım etme yöntemi olarak kullanılan östrojen iğnesi vurulmaya mahkûm edilmiştir. 1954 yılında potasyum siyanid zehirlenmesinden ölmüştür. Polis araştırmasında Turing'in yediği elma ile siyanür zehiri alarak intihar sonucu öldüğüne karar verilmiştir. Buna rağmen, Turing'in zehirlenmesinin kendisi tarafından intihar nedeniyle olmadığı ve başkalarının bu şüpheli ölümde bir parmağı olduğu iddiası öne sürülmüştür.

Adı anısına verilen ve bilgisayar biliminin Nobel'i sayılan Turing Ödülü ile de akademik bilişim dünyasının bir parçası olmuştur.

Gelişim biyolojisi alanındaki en önemli matematiksel modellerden biri olan reaksiyon-difüzyon modeli de Turing tarafından formüle edilmiştir.

Çocukluğu ve gençliği
Annesi Sara, Hindistan'ın Orissa şehrinin Chatrapur kasabasında hamile kalmıştır. Babası Julius Mathison Turing, Britanya Hindistan koloni idaresinde Hindistan devlet memuru idi. Julius ve annesi Sara Alan'ı İngiltere'de dünyaya getirmek istediler ve böylece Londra'ya gelerek Alan Turing'in 23 Haziran 1912'de doğduğu (şimdi Colonnade Hotel olan) Maide Vale'de bir eve yerleştiler. John adlı bir abisi vardı. Babası Hindistan Devlet Memurluğu işine devam etmekteydi ve Turing'in çocukluk yılları boyunca ailesi iki oğlunun kalması için İngiltere Hastings'teki arkadaşlarına bırakarak Guildford, İngiltere ve Hindistan arasında seyahat etti. Turing yaşamının erken dönemlerinde deha belirtileri gösterdi ve bunları sürekli olarak sergiledi.

Ailesi onu 6 yaşında iken bir gündüz okulu olan St Michaels'a kaydettirdi. Diğer eğitmenleri ve sonra da okulun başöğretmeni çabucak onun zekâsının farkına varmıştır. 1926'da 14 yaşındayken Dorset'te ünlü çok pahalı bir özel okul olan Sherborne Okuluna girdi. Okul sömestrinin birinci günü İngiltere'deki Genel Greve denk geldi; ancak Turing okuluna o kadar hevesliydi ki, trenlerin ülkede işlemediği o günü Southhampton'dan okula 60 milden fazla süren yolu tek başına bisikletle gitti ve yarıyolda geceyi bir otelde geçirdi.

Turing'in matematik ve bilim üzerine doğal eğilimi, Sherborne'daki eğitim tanımı daha çok klasik Antik Yunanca ve Latince üzerinde odaklanan, öğretmenlerinin saygısını kazandırmadı. Okul Müdürü ailesine şöyle yazmıştır: "Umarım iki okul arasında bilgisiz kalmaz. Eğer özel okulda kalacaksa özel okulun özel eğitimini almayı kabul etmeli; eğer sadece bir kendini bilime adamış bir bilim adamı olacaksa, vaktini bu özel okulda boşuna harcıyor."

Buna rağmen Turing sevdiği çalışmalarda göze çarpan yeteneğini göstermeye devam ediyordu, derslerinde daha türev ve entegrasyon konularını öğrenmeden bile ileri yüksek matematik konulu problemleri çözümlemeye başlamıştı. 1928'de 16 yaşına geldiğinde Albert Einstein'ın çalışmasıyla karşılaştı; onu kavramakla kalmadı; bunu Einstein'ın Newton hareket savlarını tenkitlerini (bunların açıklamasını yapmayan ders kitabı metinleri kullanmadan) kendi kendine çalışarak ortaya çıkardı.

Turing okulda kendinden yaşça biraz daha büyük akademik öğrenci Christopher Morcom'la yakın arkadaşlık ve aşk ilişkisi kurdu. Morcom, çocukken veremli inek sütü içmesi dolayısıyla kaptığı tüberküloz hastalığı nedeniyle, Sherborne'daki son sömestirinin bitmesinden sadece birkaç hafta sonra öldü. Turing'in dini inancı yıkıldı ve ateist oldu. İnsan beyninin çalışması da dâhil, tüm dünya fenomenlerinin materiyalistik olduğu inancını benimsedi.

Üniversite ve hesaplanabilirlilik üzerinde çalışmaları

Turing'in klasik eski Yunanca ve Latince çalışmalara istekli olmaması ve matematik ve bilimi daima tercih etmesi onun Cambridge Trinity Koleji'ne bir burs kazanmasına engel oldu. İkinci tercihi olan Cambridge Kings Kolej'e gitti. 1931'den 1934'e kadar orada öğrenciydi, seçkin bir dereceyle diploma aldı ve merkezi limit teoremi üzerinde hazırladığı bir tez yazısı dolayısıyla 1935'te Kings Kolej'e akademik üye seçildi.

28 Mayıs 1936'da sunduğu Hesaplanabilir Sayılar: Karar Verme Probleminin bir Uygulaması adlı çok önemli bir makalesinde, Kurt Gödel'in 1931'de evrensel aritmetik-tabanlı biçimsel diliyle hazırladığı hesaplama ve kanıtın sınırları ispat sonuçlarını yeniden formüle ederek, onun yerine şimdi Turing makineleri diye andığımız, daha basit ve formel usullere dayanan ispatı ortaya attı. Eğer bir algoritma ile temsil edilmesi mümkün ise düşünülmesi mümkün olan her türlü matematiksel problemin böyle bir çeşit makine kullanılarak çözülebileceğini ispat etmiş oldu.

Turing makineleri günümüzün hesaplama teorilerinin ana araştırma öğesidir. Turing makineleri için Sonlanma Problemi'nin kararverilemez olduğunu göstererek Karar Verme Probleminin bir sonucu olmadığını ispatlamaya devam etti: genel anlamda, algoritmik olarak sunulan bir Turing makinesi her zaman sonlanıyor olsa bile, karar vermek mümkün değildir. Kanıtının, Alonzo Church'ün lambda hesaplama teorisine dayandırdığı Turing sonucuna eşit olan kanıttan daha sonra yayınlanmasına rağmen, Turing'in çalışması çok daha kabul edilebilir ve sezgiseldi. Teorisinin yeni bir tarafı da "Evrensel (Turing) Makinesi" kavramı idi ve bu herhangi bir diğer makinenin görevlerini yerine getirecek bir makine fikri idi. Makale ayrıca tanımlanabilen sayılar kavramını da tanıtıyordu.

Eylül 1936'dan Temmuz 1938'a kadar Princeton Üniversitesi, İleri Etüdler Enstitüsü'nde, Alonzo Church yanında hemen hemen devamlı çalışarak geçirdi. Soyut matematik çalışmaları yanında kriptoloji üzerinde de çalışmalar yaptı ve ayrıca dört aşamalı elektro-mekanik ikili çarpma makinesinin üç aşamasını tamamlayıp bitirdi. Haziran 1938'de tezini verip Princeton'dan Felsefe Doktoru unvanını kazandı. Bilimsel tezinde bir Turing makinesinin çözemeyeceği problemler araştırmasına olanak sağlayarak, kehanet makineleri ile bağlantılı Turing makineleri ile hesaplama kavramını inceledi.

İngiltere'de Cambridge'e geri dönerek, Ludwig Wittgenstein'in matematik temelleriyle ilgili derslerine katıldı. İkisi aralarında tartışmalar yapıp birbiriyle uyuşamadılar. Turing biçimciliği savunmaktaydı ve Wittgenstein ise matematiğin mevcut olan gerçekleri yeniden keşfetmek yerine onları yeni olarak icat ettiğini iddia etmekteydi. Ayrıca Hükümet Kod ve Şifre Okulunda (GCCS) yarı-zamanlı çalışmaktaydı.

Kriptanaliz

II. Dünya Savaşı sırasında, Turing Bletchley Park'ta Alman şifrelerini kırma girişimlerinde baş katılımcılardan biriydi. Savaştan önce Marian Rejewski, Jerzy Rozycki ve Henryk Zygalski tarafından Polonya Şifre Bürosunda geliştirilen kriptanaliz üzerine eklemeler yaptı.

Hem Enigma makinesi hem de bu makineye eklenen (İngilizler tarafından 'Tunny' kodadı verilen teletip makinesi olan) Lorenz SZ 40/42 makinesinin şifrelerinin kırılmasına birçok anlayışla katkıda bulundu. Bir süre de, 8 Numaralı Kulübede bulunan Alman Deniz Kuvvetleri şifreli iletişimi okumadan sorumlu bölüme başkanlık yapmıştır.

Turing makinesinin şematik gösterimi (solda)

ve Enigma kodunu deşifre eden

"Bombe" adlı elektro-mekanik cihaz (sağda)

Turing, Eylül 1938 itibarıyla Hükûmet Kod ve Şifre Okulu adındaki, İngiliz şifre kod kırma organizasyonunda yarı-zamanlı çalışmıştır. Alman Enigma makinesi problemi üzerinde çalışmış ve GCCS'de kıdemli kod kırıcı Dilly Knox'la işbirliği yapmıştır. 4 Eylül 1939'da, Birleşmiş Krallık'ın Almanya'ya karşı savaş ilan etmesinin ertesi günü, Turing askeri hizmet görmek için GCCS'nin savaş zamanı üssü Bletchley Park'a katıldı.

Turing-Welchman "bombe" makinesi

Bletchley Park'a katılışından birkaç hafta sonra, Turing Enigma'yı hızlı kırmaya yardımcı olacak elektromekanik bir makine tasarladı; bu makineye Bombe adı daha önce 1932'de Polonya tasarımlı makinelerinden geliştirilmiş olan cihaza verilen Bomba adına atıfla verildi. Matematikçi Gordon Welchman'ın önerileriyle eklemelerle, Bombe Enigma, korumalı mesaj trafiğine saldırmada en önemli ve tek tam otomatikleştirilmiş kod kırma makinesi olarak kullanıldı.

Turing ile aynı dönemde Bletchley Park'ta kriptanaliz üzerine çalışan Profesör Jack Good daha sonra Turing'i şu sözlerle onurlandırmıştır: "Turing'in en önemli katkısı, bence, kriptanalitik makine Bombe'nin tasarımıdır. Bunun esası eğitilmemiş bir kulak için çok saçma gelen bir mantık teoremine, hatta her şeyi anlayabileceğimizin muhtemel olduğuna dair çelişkili bir fikre dayanmaktaydı."

Bombe bir Enigma makinesi mesajında kullanılacak muhtemel doğru ayarlamaları (örn. çark komutları, çark ayarları vs.) araştırdı ve uygun ve makul bir şifresiz metin parçasını bulunan test için kullandı. Çarklar için, üç çarklı genel Enigma makineleri için 1019 olası durum ve 4 çarklı denizaltı Enigma makineleri için 1022 olası durum mevcuttu. Bombe elektriksel olarak tamamlanan, crib'i esas alan bir dizi mantıksal sonuç sergiledi. Bombe bir çelişki belirdiğinde tespit etti ve bir sonrakine taşıyarak düzenlemeleri eledi. Muhtemel düzenlemelerin çoğu çelişkilere sebep oluyor ve detayların araştırılması için birkaç tane bırakarak kalanı bir kenara atılıyordu. Turing'in Bombe'si ilk kez 18 Mart 1940'ta kuruldu. Savaş sonunda operasyonda iki yüzün üzerinde Bombe vardı.

Kulübe 8 Bölümü ve Alman Deniz Kuvvetleri Enigma makinesi

Aralık 1940'ta Turing, diğer servislerin kullandığı göster geç sistemlerinden daha karmaşık olan, deniz kuvvetleri Enigma göster geç sistemini çözdü. Turing ayrıca Deniz Kuvvetleri Enigmasını kırmaya yardımcı olması için 'Banburismus' adı verilen Bayes tipi istatistik tekniği keşfetti. Banburismus Bombe'lerin düzenlemelerini test etmek için gerekli zamanı kısaltarak, Enigma çarklarından çıkan kesin komutları eliyordu.

1941 baharında, Turing Hut-8'deki iş arkadaşı Joan Clarke'a evlilik teklifinde bulundu, ancak yazın her iki tarafın anlaşmasıyla bu nişan bozuldu.

Temmuz 1942 yılında, Turing, Almanların 'Fish' kodadlılardan biri olan yeni Geheimschreiber (gizli yazıcı) makinesinde kullanılan Lorenz şifrecisine karşı kullanılmak üzere Turingismus ya da Turingery adı verilen bir teknik icat etti. Ayrıca, günlük-değişken şifrelere faydalı bir şekilde uygulanan kaba-kuvvet zoru ile kod çözme tekniklerine üstün hız sağlayan, öncelikle basit makinelerin yerine geçen, dünyanın ilk programlanabilen dijital elektronik bilgisayarı Collossus'un oluşturulmasına devam etmiş Max Newman'ın koruması altındaki Tommy Flowers'ın Fish takımıyla da tanıştırılmıştır. Sık rastlanılan yanlış bir kanı ise, Turing'in Colossus'un dizaynında anahtar şahıs olduğuydu ki bu doğru değildi.

Bletchley'da çalışırken, Turing, ara ara üst-seviye karşılamalarda ona ihtiyaç duyulduğunda Londra'ya 40 km koşmuş, başarılı bir uzun-mesafe koşucusudur.

Turing, Kasım 1942 yılında Birleşik Devletler'e (USA) seyahat etti ve ABD Deniz kuvvetleri kriptanalistleriyle Deniz Kuvvetleri Enigması ve Washington'da Bombe yapımı üzerinde çalıştı ve Bell laboratuvarlarında korumalı konuşma cihazlarının geliştirilmesine yardımcı oldu. Mart 1943'te Bletchley Park'a geri döndü. Hugh Alexander, Turing bazen bölümün koşturmacısında günlük ufak işlerini hallederken geçici lider olduğundan, yokluğunda resmi olarak Hut-8'in liderlik pozisyonunu üstlenmişti. Turing ise Bletchley Park'taki kriptanalistlerin genel danışmanı oldu. Savaşın ileriki kısmında, işini, mühendis Donald Bailey'in yardımıyla elektronik bilgisini daha ileri seviyede geliştirdiği Hanslope Park'a taşıdı. Birlikte Delilah kod adlı portatif, korumalı ses iletişimleri makinesinin tasarımı ve yapımına giriştiler. Farklı uygulamalara ayrılmıştı, uzun-mesafe radya yayınlarının kullanımı için eksik kapasite ve her halükarda Delilah savaş sırasında kullanabilmek için çok geç tamamlanmıştı. Turing'in onu memurlar için bir Winston Churchill'in konuşma kaydının şifreleme/deşifreleşmesi için memurlara ispat etmesine rağmen Delilah kullanıma kabul edilmedi.

1945'te, Turing savaş zamanındaki hizmetleri için OBE ile ödüllendirildi, ancak çalışması yıllarca bir sır olarak kaldı. Royal Society tarafından ölümünden kısa bir süre sonra basılan bir biyografide şöyle kayıtlara geçmiştir:

Savaştan hemen önce, o kritik zamanda bazı büyük problemler üzerine çalışmalara kendini verseydi sunulabilecek çalışmasının kalitesini gösteren, çeşitli matematiksel konuda üç kayda değer makale yazıldı. Yabancı Bürodaki çalışmasına istinaden OBE ile ödüllendirildi.

İlk bilgisayarlar ve Turing testi
1945'ten 1947'ye kadar ACE (Otomatik Bilgisayar Motoru) tasarımında çalıştığı Ulusal Fizik Laboratuvarı'ndaydı. 19 Şubat 1946'da ilk program-hafızalı bilgisayarın detaylı dizaynının makalesini sundu. ACE uygulanabilir bir dizayn olmasına rağmen, Bletchley Park'taki savaş zamanı çalışmalarını saran esrarengizlik proje başlangıcının ertelenmelerine öncülük etti ve onu hayal aleminden çıkardı. 1947'nin sonlarında altı yıllık devamlı çalışmadan sonra kendi istediği bir alanda istediği gibi çalışmak üzere Cambridge'e döndü. O Cambridge'deyken yokluğunda Pilot ACE yapıldı. İlk programı 10 Mayıs 1950'de gerçekleştirildi.

1948'de Manchester'da Matematik Departmanına Okutman tayin edildi. 1949'da Manchester Üniversitesi'ndeki bilgisayar laboratuvarında vekil yönetici oldu ve ilk gerçek bilgisayarlardan biri için Manchester Mark 1 yazılımı üzerinde çalıştı. Bu süre zarfında daha soyut işler yapmaya devam etti ve 'Bilgisayar Mekanizması ve Zeka' da (Mind, Ekim 1950) Turing yapay zekaya işaret etti ve şu anda Turing testi olarak bilinen, bir makine için 'zeki' denilebilme standardını saptama girişimi olan bir deney ileri sürdü. İddiası eğer soru soran kişiyi, diyalog içerisinde olduğunun bir insan olduğu konusunda kandırabilirse, bir bilgisayar için düşünmenin söz konusu olabileceğiydi.

1948'de Turing aynı sınıftan mezun olduğu meslektaşı D.G. Champernowne ile çalışırken henüz var olmayan bir bilgisayar için satranç programı yazmaya başladı. 1952'de programı gerçekleştirmeye yetecek kadar bir bilgisayarı güçlendirerek, Turing bilgisayarını taklit ettiği, her bir hamlesi yaklaşık yarım saat alan bir oyun oynadı. Oyun kaydedildi, Champernowne'nın karısına karşı oyunu kazandığı söylense bile, program Turing'in meslektaşı Alick Glennie'ye karşı kaybetmiştir.

Örnek biçimleme ve matematiksel biyoloji
Turing 1952'den 1954'teki ölümüne kadar matematiksel biyoloji, özellikle morfogenez üzerine çalışmıştır. 1952'de Turing örnek biçimlendirme hipotezini öne sürerek, ' Morfogenezin Kimyasal Temeli ' adlı bir makale yazmıştır. Bu alandaki ilgi odağı canlıların yapısındaki Fibonacci numaralarının varlığını, Fibonacci filotaksisini anlamaktır. Örnek biçimlendirme alanının şu an merkezi olan reaksiyon-difüzyon denklemini kullanmıştır. Son makaleleri 1992'de A.M. Turing'in Derleme Çalışmaları eserinin basımına kadar yayınlanmamıştır.

Müstehcen uygunsuzluktan hüküm giymesi

Homoseksüellik İngiltere'de yasa dışıydı ve bir akıl hastalığı olarak dikkate alınmakla birlikte cezai yaptırımı olan suç sınıfına girmekteydi. Ocak 1952'de Turing 19 yaşında bir genç olan Alan Murray ile bir sinemada tanıştı ve Alan Murray birkaç defa Turing'in evine giderek onunla birlikte kaldı. Birkaç hafta sonra Alan Murray bir tanıdığı ile birlikte Turing'in evini soymaya gitti. Turing bu hırsızlığı polise bildirdi. Polis hırsızları yakaladı ve soruşturma sırasında Alan Murray'in Turing ile eşcinsel ilişkisi olduğu gerçeği ortaya çıktı. Turing de bunun gerçek olduğunu itiraf etti. Turing ve Murray 1885 Ceza Kanunu'na ek yasanın 11. kısmı gereğince müstehcen uygunsuzluktan suçlanıp mahkemeye verildiler. Turing pişman değildi ve 50 yıl önce Oscar Wilde'ın başına geldiği gibi aynı suçtan mahkûm edildi.

Turing'e mahkûmiyet ve durumuna bağlı olarak libidosunu azaltmak için devam eden hormonal tedavisinde göz hapsi arasında bir tercih sunuldu. Hapisten kaçmak için, bir yıl içinde kendini hadım edecek östrojen hormonu iğnelerini kabul etti. Suçlu bulunması dolayısıyla devletin gizli işleri için güvenilirlik izni kaldırıldı ve o zamanlar çok gizli olan GCHQ'daki kriptografik konular üzerine devam eden danışmanlığı da sona erdirildi. O dönemde İngiltere hükûmeti Cambridge Beş adlı çoğu akademik eğitimleri sırasında Oxford-Cambridge'de tahsil yaparken Sovyetler Birliği hesabına casusluk yapmayı kabul etmiş ve sonradan İngiliz entelejans kurumunda en yüksek rütbeleri almış olan (Guy Burgesss ve Donald Maclean) bir grup ajanlar sorunu ile uğraşmaktaydı. Casuslar ve Sovyet ajanlarının önemli mevkilerde bulunan eşcinselleri tuzağa düşürmelerinden endişe edilmekteydi. Turing o kadar yıl sonra bile çok gizli olan Bletchley Park'ta çok önemli mevkilerde çalışmıştı ve eşcinsel olma suçundan mahkeme tarafından hüküm giymişti.

8 Haziran 1954'te temizlikçisi onu Manchester'deki evinde ölü buldu. Bir gün evvel, yatağının kenarında bıraktığı yarı-yenmiş siyanür-zehirli elmayı yemek suretiyle siyanür zehirlenmesinden öldüğü açıklandı. Elmanın kendisi nedense hiçbir siyanür zehri testine tabi tutulmadı. Ölüm sebebinin siyanür zehirlenmesi olması iddiasına rağmen naaşına otopsi yapılmadı.

Bu şartlarda devletin çok gizli işleri için çok önemli görevlerde bulunan ve şüpheli bir tarzda ölen bir kişi olan Turing'in ölümünün kasıtlı, hatta İngiliz MI5 (gizli istihbarat) servisi tarafından bir suikast olduğuna ve intihar süsü verildiğine inanılmasına yol açmıştır. Annesi ise oğlunun laboratuvar ecza maddelerini dikkatsizce depolanıp kullanılmasına bağlı olarak zehirin yemeğe başladığı elmaya kazara bulaştığını iddia etmiştir. Bazı kişiler Turing'in Pamuk Prenses peri masalı rolü yaparak intihar ettiğine inanırlar. Diğer kişiler Turing'in resmi güvenilirli izini kaybetmesine rağmen pasaportunun alınmadığına ve bu hükümden sonra (ABD tarafından kabul edilmemekle beraber) birkaç defa akademik nedenlerle Avrupa'ya gitmesine izin verildiğine işaret etmektedirler. Bu ziyaretler sırasında Turing'e bir suikast yapılma olasılığının çok yüksek bulunduğu bilinmektedir. Buna rağmen İngiliz resmi makamları bu ziyaretleri ve yüksek suikast olasılığına göz yummalarını kasıtlı bulmaktadırlar. Turing'in biyografisini yazan Andrew Hodges, Turing'in bu şekilde intiharının annesine biraz makul bir inkâr etme imkânı verebilmek için olduğunu öne sürmektedir.

Ölüm sonrasında takdirle anılma
1966'dan beri, Bilgisayar Mekanizmaları Birliği tarafından her yıl, bilgisayar camiasına teknik makaleler yazan bir kişiye Turing Ödülü verilmektedir. Bu ödül, günümüzde bilgisayar dünyasının Nobel Ödülü olarak kabul edilmektedir.

Turing'in Londra'da doğum yeri olan (şimdi Colonnade Hotel olan) bina önüne ve Manchester'de yaşayıp öldüğü evinin önüne, İngiltere'deki önemli tarihsel kişilerin orada yaşadığına işaret etmek için binalara birer mavi plaka konulmuştur.

23 Haziran 2001'de Manchester'de Whitworth Sokağı'ndaki üniversite binaları arasında bulunan Sackville Park'ta Turing'in bir bronz heykeli için açış töreni yapıldı. Güney İngiltere'de Guildford'da yerleşik "Surrey Üniversitesi" kampüsünde heykeltıraş "John W. Mills" tarafından yapılan bir bronz heykel için 28 Ekim 2004'te açılış töreni yapılmıştır. Turing'in çalışmış olduğu Beltchley Park'ta ise Galler'den gelen ince kayrak taşlardan heykeltıraş Stephen Kettle tarafından yapılmış 1,5 ton ağırlıkta bir diğer Turing heykeli 19 Haziran 2007'de törenle açılmıştır.

İngiltere'de ve dünyanın çeşitli yerlerinde, özellikle üniversitelerde, Turing'in anısını devam ettirmek hedefiyle çeşitli etkinlikler yapılmakta ve fakültelerde ve kampüslerde özel salon, bina ve meydanlara Turing adı verilmektedir. Örneğin İstanbul Bilgi Üniversitesinde her yıl 'Turing Günleri' adlı uluslararası katılımlı bilimsel bir sempozyum organize edilegelmektedir. Toplantının amacı 'Hesaplama Teorisinde ve Bilgisayar Bilimlerinde' uluslararası çevrelerdeki yeni eğilimlerin ve gelişmelerin tartışıldığı tanıtıldığı bir zemin yaratmaktır.

10 Eylül 2009 tarihinde yani Alan Turing'in ölümünden 50 yıl sonra İngiliz başbakanı Gordon Brown ünlü matematikçiye yapılanların korkunç olduğunu kabul etti. Ve 2013'te Kraliçe 2. Elizabeth, ölümünün ardından Turing'e kraliyet affı bahşedip, eşsiz başarılarını onurlandırdı.

Ayrıca bakınız
 Alan Turing Yılı
 Enigma (film)
 Enigma makinesi
 Matematik
 Kriptoloji
 Yapay zeka

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Alan Turing sayfası (Erişme tarihi:23.06.2012).
  Turing Arşivi  (Erişme tarihi:23.06.2012).
  Alan Turing Biyografisi. (Erişme tarihi:23.06.2012).

1912 doğumlular
Westminster doğumlular
1954 yılında ölenler
20. yüzyıl matematikçileri
20. yüzyıl filozofları
Britanyalı uzun mesafe koşucuları
Britanyalı bilgisayar bilimcileri
Birleşik Krallık'ta LGBT kişiler
İngiliz matematikçiler
İngiliz istatistikçiler
İngiliz mucitler
İngiliz ateistler
II. Dünya Savaşı'nda Britanyalılar
Manchester Üniversitesi öğretim üyeleri
Cambridge Üniversitesinde öğrenim görenler
Yapay zekâ araştırmacıları
LGBT bilim insanları
Kriptoloji
Bletchley Park kişileri
İnsan hakları istismarları kurbanları
İntihar eden bilim insanları
İngiltere'de intihar edenler
LGBT Matematikçiler

Alan Turing


Jorge Esteban Roulet (Buenos Aires, Argentina, 7 de febrero de 1928 - Villa Elisa, La Plata, Provincia de Buenos Aires, Argentina, 27 de febrero de 1987), militante universitario, especialista en administración pública y hombre político argentino miembro de la Unión Cívica Radical.
Presidente de la Federación Universitaria de Buenos Aires (1950-51). Presidente de la Federación Universitaria Argentina (1951-52). Decano de la Facultad de Ingeniería de la UBA (1974).  Secretario de la Función Pública (1983-86).

Jorge Esteban Roulet (conocido familiarmente con el sobrenombre de Yuyo) nació el 7 de febrero de 1928, en el seno de una familia asentada en la provincia de Misiones, donde pasó su infancia. Su madre era Salomé (Sara) Georgiadis y su padre Marc Étienne Roulet que formó parte del grupo de pioneros que desarrollaron las bases de la industria yerbatera de Misiones. Comenzó sus estudios secundarios en Cosquín, provincia de Córdoba, y se graduó de bachiller en el Colegio Ward de Ramos Mejía, en la provincia de Buenos Aires.

Formación y compromiso universitario

Cursó Ingeniería Industrial en la Universidad de Buenos Aires. Desde joven asumió un compromiso político partidario afiliándose a la Unión Cívica Radical (UCR) en Buenos Aires el mismo día en que cumplía dieciocho años. Se integró a los grupos de análisis y discusión de los problemas del país y a sus organismos de difusión, como la revista "Política" y otros medios.
En 1945, al poco tiempo de iniciar la Facultad, comenzó sus actividades en el Centro de Estudiantes de Ingeniería -CEI- comprometido con el afianzamiento de los principios de la Reforma Universitaria. Participó en los primeros enfrentamientos producto de la detención de autoridades y profesores universitarios por el gobierno militar surgido del golpe de Estado de junio de 1943. Estos movimientos fueron en defensa de la autonomía universitaria, las libertades individuales y de reunión, la libertad académica y la libertad de prensa, derechos que habían sido conculcados.
Estas luchas se continuarían durante el gobierno sucesivo de Perón y lo llevaron a ser elegido Presidente de la Federación Universitaria de Buenos Aires -FUBA- en 1950/51,  y Presidente de la Federación Universitaria Argentina -FUA- en 1951/52.

En 1953 le fue retirada la personería jurídica al Centro de Estudiantes de Ingeniería que debió pasar a la clandestinidad. Ante el desistimiento de sus funciones de miembros de la mesa directiva, su Presidente, José "Caco" Alegre,  convocó a Roulet para ocupar en esa emergencia la Vicepresidencia del CEI. Inmediatamente se pasó a recrear, siempre en la clandestinidad, el nuevo Centro de Estudiantes que retomó la designación histórica "La Línea Recta" (nombre acuñado el 3 de agosto de 1897: "Ax+By+C= 0 La Línea Recta") y se eligieron nuevas autoridades.

En 1954 representó a los estudiantes argentinos en el Cuarto Congreso Mundial del Secretariado Coordinador de Uniones Nacionales de Estudiantes realizado en Estambul, Turquía.

La represión iniciada con el asesinato del estudiante Aarón Salmún Feijóo el 4 de  octubre de 1945 fue seguida de persecuciones, detenciones y encarcelamientos -de los que Roulet también fue víctima- durante esa década de lucha contra el sometimiento de la universidad. Fueron características las manifestaciones callejeras sorpresivas y simultáneas en distintos ámbitos de la ciudad identificadas con la consigna ¨¡Aquí FUBA!¨. El 5 de octubre de 1954 se produjo una masiva detención de sus compañeros de lucha que fueron puestos a disposición del Poder Ejecutivo y permanecieron encarcelados durante varios meses.
En esos días la ciudad apareció empapelada con afiches que publicaban la nómina de los estudiantes ¨crónicos¨ y ¨cabecillas de la agitación¨, entre los cuales él figuraba (Ver "Aquí FUBA" Las luchas estudiantiles en tiempos de Perón: Roberto Almaraz. Manuel Corchón, Rómulo Zemborain, con prólogo de Félix Luna, Ed. Planeta, Buenos Aires, 2001).
En la universidad se había inaugurado una nueva modalidad consistente en la desaparición de los legajos de los estudiantes perseguidos. Él fue uno de los que dejaron de existir en la Facultad de Ingeniería. Había obtenido anteriormente el título de agrimensor y luego de varios meses, en vista de que su situación no se regularizaba, se trasladó a Misiones para incorporarse a las empresas familiares y a la actividad política local.

Organización de la administración del estado de la provincia de Misiones

La Revolución Libertadora que derrocó al gobierno de Perón en septiembre de 1955 encontró a Roulet en su provincia natal. Fue enseguida convocado para integrar el Gobierno provincial encabezado por Adolfo Pomar, ocupando la cartera de Subsecretario de Hacienda y Economía, cargo que desempeñó hasta 1957. Misiones, que había sido una gobernación dependiente directamente del Gobierno Nacional, acababa de ser elevada al rango de provincia. Ese periodo correspondió a la organización de la administración del estado autónomo; a la realización de un importante plan de infraestructura a través de concursos nacionales; a la puesta en marcha del Plan Director Urbano de la ciudad de Posadas; así como a la confección de un Plan Provincial de Desarrollo en el que participaron reconocidos especialistas del país.
Ocupó la Presidencia del Directorio de Vialidad Provincial en 1959/60.

En cuanto a su actividad política partidaria, en 1956/57 fue Secretario de la Convención Provincial de la Unión Cívica Radical de Misiones, y, posteriormente, Delegado al Comité de la Provincia.

Estadía en Francia

En 1964 se trasladó a París con su familia -se había casado  en 1960 con la Arq. Elva Pilar Barreiro con la que tuvo dos hijos: Florencia y Esteban- y permaneció en Francia hasta 1967 realizando estudios de postgrado. Se graduó en Economía del Desarrollo en la Universidad de París (Sorbona) en 1966. Por los resultados obtenidos fue premiado con una beca de verano en el Centro de Estudios de Desarrollo Económico de Túnez.
En el período 1966/67 realizó el Curso para Extranjeros de la Escuela Nacional de Administración -ENA- de Francia, de donde egresó con una mención especial.

La investigación y la administración pública

De regreso en Argentina fue organizador y primer Director del Centro de Investigaciones de Administración Pública -CIAP- asociado al Instituto Di Tella desde 1967 a 1971.
Fue cofundador e Investigador Titular del Centro de Investigaciones Sociales sobre el Estado y la Administración -CISEA- en donde se desempeñó desde 1972 a 1983.
Realizó tareas docentes, de investigación y asesoría en diversas instituciones:
Profesor Titular de Administración Pública y Director de Seminarios de Gestión Administrativa en la Universidad del Salvador entre 1972 y 1974;
Consultor y Asesor Técnico para el Consejo Federal de Inversiones -CFI-, el Instituto Nacional de Tecnología Agropecuaria -INTA-, la Comisión Reguladora de la Yerba Mate -CRYM-, entre otras instituciones nacionales.
Consultor y Director de Proyectos de la Organización de Estados Americanos -OEA- y del Programa de Naciones Unidas para el Desarrollo -PNUD- entre 1970 y 1982;
Director del Programa sobre Empresas del Estado en Perú en el marco del Programa de Naciones Unidas para el Desarrollo, llevado a cabo en Lima, donde vivió entre 1977 y 1979.

Decanato de la Facultad de Ingeniería de la UBA

A su regreso de Francia, en diciembre de 1967, se había conectado con el Dr. Raúl Alfonsín, cuyos equipos políticos y técnicos integró desde entonces y con quien desarrolló una profunda relación de amistad y confianza. Participó activamente en el Movimiento de Renovación y Cambio creado en 1972.

En 1973 llegó a su tercer gobierno constitucional el Gral. Perón. Con el objeto de normalizar las universidades que habían sido intervenidas y luego de los acuerdos programáticos de La Hora del Pueblo en los que los partidos políticos se proponían asegurar la gobernabilidad, se designó al Dr. Vicente Solano Lima en el Rectorado de la Universidad de Buenos Aires en el mes de abril de 1974. A solicitud de los estudiantes del Centro de Estudiantes de Ingeniería ¨La Línea Recta¨, y con el acuerdo de los dirigentes partidarios Raúl Alfonsín y Ricardo Balbín, Jorge Roulet fue designado Decano de la Facultad de Ingeniería. Volvía así a la Facultad que lo había desconocido en 1954.
Su gestión se orientó a poner en práctica la esperada política aperturista de la Universidad y a garantizar la amplia participación institucional de los estudiantes. Promovió la plena vigencia del Estatuto Universitario y la democratización de los claustros con la aplicación irrestricta de los principios de la Reforma Universitaria y el gobierno tripartito de la UBA.
Procedió a actualizar los planes de estudio y aseguró el respeto de la libertad académica. Creó Cátedras de Formación Social y Política con el objetivo de que el recién graduado comprendiera los problemas de la realidad nacional y las relaciones de poder.

Luego de la muerte de Perón, en octubre de 1974, lo sucedió  María Estela Martínez de Perón quien designó como nuevo Rector a Alberto Ottalagano. Este expresó: ¨Serán superados los partidos políticos, se llamen radicales, conservadores, etc." "Nosotros tenemos la verdad y la razón; los otros no las tienen y los trataremos como tales¨. Simultáneamente, el Ministro de Educación, Oscar Ivanissevich -que había promovido en el primer gobierno de Perón la anulación de la autonomía universitaria y la supresión de la Reforma entonces vigente- calificó a las universidades de "sublevadas" y afirmó "estamos en una lucha a muerte para conservar la patria de San Martín y Perón". Luego de las manifestaciones del Decanato y del CEI pidiendo rectificaciones, las que obviamente no fueron tenidas en cuenta, Roulet presentó la renuncia, que fue aceptada con el rechazo de sus términos.
En esos días fue asesinado Daniel Winner, secretario del CEI, secuestrado en la Facultad cuando fue a inscribirse para dar examen. Roulet, ya ex Decano, junto con Miguel Ponce, presidente del CEI, y el Secretario Nacional de la FAUDI, organización del Partido Revolucionario Comunista al que pertenecía el estudiante, denunciaron el hecho al periodismo en la sede nacional de la Unión Cívica Radical. La brutal represión con el accionar de la Alianza Anticomunista Argentina (AAA) y de las Fuerzas Armadas se intensificaba día a día.

El período de la dictadura militar

En una época de represión como la vivida entonces y la que le sucedió luego del golpe de Estado de 1976, la preocupación activa por los derechos humanos, la defensa de la vida y la libertad lo movilizaron sin pausa.
El secuestro del senador uruguayo Zelmar Michelini -con quien lo vinculaba una amistad política- el 18 de mayo de 1976 y el de su compatriota Héctor Gutiérrez Ruiz lo tuvieron en el centro de los intentos de salvar sus vidas. Fueron encontrados asesinados el 21 de mayo. Junto al Dr. Raúl Alfonsín se hicieron frenéticas gestiones para encontrarlos con vida y para avisar al que hubiera sido la tercera víctima, el Dr. Wilson Ferreira Aldunate, al que lograron proteger junto con su familia hasta su asilo en la Embajada de Austria y su posterior salida del país. Todo ello fue objeto de un profundo reconocimiento que le hiciera en el Senado del Uruguay su hijo, el Senador Juan Raúl Ferreira,  a quien acompañó permanentemente en esos días aciagos.

En 1976,  por iniciativa del Dr. Alfonsín tomó a su cargo la creación y la responsabilidad editorial de la Revista Propuesta y Control hasta 1977, año en el que se trasladó a Lima. La publicación cubre con amplitud de enfoques a través de la pluma de destacados políticos, intelectuales y personalidades de la ciencia y de la cultura los diversos problemas nacionales de ese agitado período de la dictadura militar (la colección se puede consultar en www.fundacionroulet.org.ar).

En 1981, organizó con Brian Thomson en el "Washington Center for Latin American Studies" (Consorcio de Universidades del Área Metropolitana de Washington) un "Seminario sobre la Argentina Contemporánea". Consistió en un ámbito de reflexión política inter-partidario y con personalidades independientes, imposible de realizar en el país, sobre el difícil momento que se vivía y el futuro de la democracia a restaurar. Participaron representantes de la Unión Cívica Radical, del Partido Peronista, del Movimiento de Integración y Desarrollo, expatriados argentinos y especialistas de política internacional de las universidades correspondientes.

El 2 de abril de 1982 las Fuerzas Armadas argentinas, dejando de lado las negociaciones obligadas en el seno del Comité de Descolonización de las Naciones Unidas tal como lo establece la Resolución 2065, del 16 de diciembre de 1965 obtenida por el gobierno radical del Dr. Arturo Illia, invadieron las Islas Malvinas, ocupadas ilegítimamente por Gran Bretaña desde 1833. Con un grupo estrecho de colaboradores, Jorge Roulet participó de los análisis que fundamentaron la decisión del Dr. Rául Alfonsín denunciando la aberración de las decisiones del gobierno militar, el horror de la guerra, y el retroceso que esto involucraría en el proceso de reclamo de la soberanía nacional de este territorio.

El Centro de Participación Política – CPP

En 1982, frente a la apertura del proceso electoral para recuperar la democracia, Jorge Roulet creó y organizó el Centro de Participación Política que inauguró formalmente el Dr. Alfonsín, candidato a Presidente de la Nación. Fue un importante ámbito de difusión del pensamiento democrático y republicano a través de cursos y seminarios,  y de la elaboración y desarrollo de propuestas políticas programáticas que alimentaron la plataforma electoral de la UCR.
Entre los participantes figuraban varios hombres y mujeres que aportarían a la implementación de políticas de gobierno en varios sectores como Manuel Sadosky, Marcos Aguinis, Carlos Gorostiza, Manuel Antín, Luis Brandoni, Hebe Clementi, María Sáenz Quesada, Luis Gregorich, Aida Bortnik, José Luis Bacigalupo, entre muchas otras personas.
La institución continuó bajo su presidencia hasta su muerte en 1987. Desde entonces la misma tomó el nombre de Fundación Jorge Esteban Roulet desarrollando una importante tarea hasta la fecha en varios campos de la actividad nacional y municipal.
Un extenso programa sobre "Municipalismo y Democracia" iniciado por Jorge Esteban Roulet y el Escribano Natalio Pedro Etchegaray en su sede de Lomas de Zamora, en la provincia de Buenos Aires, dio origen, posteriormente, a la creación del "Foro Nacional de Intendentes Radicales", inaugurado el 25 de febrero de 1989 en la Ciudad de San Luis, en el seno de la Universidad Nacional local (ver: www.fundacionroulet.org.ar "Municipalismo y Democracia", tomo II).

La Secretaría de la Función Pública

En el gobierno democrático inaugurado en 1983, ocupó la Secretaría de la Función Pública de la Presidencia de la Nación, creada por el Presidente Alfonsín, desde el 10 de diciembre de ese año hasta diciembre de 1986. Expresó su pensamiento respecto al funcionamiento de las instituciones de gobierno afirmando que ¨Los pueblos perciben claramente que democracia significa derechos humanos y libertad. Precisamos además obtener, a través de los hechos, la conformación de una parecida asociación colectiva entre democracia, buen servicio y eficiencia en la gestión pública¨.

Definió una clara política de mejoramiento y transformación paulatina de la administración heredada diseñando una carrera de la administración pública en un esquema participativo y abierto, que incluía un nuevo escalafón, la política salarial y la formación de funcionarios.

Mirando al futuro y consciente de que los frutos de sus iniciativas solo madurarían en el largo plazo, como Presidente del Instituto Nacional de Administración Pública (INAP) creó el Curso de Formación de Administradores Gubernamentales en el cual se capacitarían los integrantes de un nuevo tipo de altos funcionarios como agentes promotores de la innovación.  Estableció un convenio de cooperación con la "Escuela Nacional de Administración" –ENA- de Francia, la que resaltó la originalidad del modelo que fue inspirador para otros países de la región: Uruguay, Perú y Brasil. Con este último país se establecieron programas de intercambio con un acento especial ya que su relación con Argentina era considerada esencial para un entendimiento regional, comparando su asociación con la lograda entre Francia y Alemania que puso las bases de la Unión Europea. El INAP recibió funcionarios de nueve países en el marco de la Organización de Estados Americanos.
El periodista Augusto Bonardo definió a Jorge Roulet como un plantador de bosques: ¨El plantador de bosques es quien hace su obra sabiendo que el oxígeno no será para él, al igual que la acogedora sombra y las hermosas maderas. Él sabe que su trabajo será para sus hijos y nietos, y también para las generaciones futuras¨.
Sobre esta base se conformó el Cuerpo de Administradores Gubernamentales, que constituyó el eje fundamental del proyecto de modernización del Estado del Presidente Raúl Alfonsín. Se pueden consultar "El Estado Necesario" de Jorge Roulet y "El Proyecto de Formación del Cuerpo de Administradores Gubernamentales" de Enrique I. Groisman quien colaboró con Roulet desde la Subsecretaría de Análisis Jurídico y Elaboración Normativa, como Vocal del Directorio del INAP y Director de dicho proyecto  (www.fundacionroulet.org.ar, en: "Memoria Fundación Roulet", Centro de Participación Política, Publicaciones del CPP, Fondo Editorial).
El eficaz desempeño de los agentes de este cuerpo es, hasta hoy, de reconocimiento general en todos los ámbitos ministeriales de la nación y de las provincias en que vienen desempeñándose desde entonces.

En el contexto del proyecto de traslado de la Capital Federal, impulsado por el Presidente Alfonsín como parte de un proyecto más amplio de reforma del estado y como una manifestación de la voluntad de transformación y modernización de la Argentina, la Secretaría a su cargo desarrolló una propuesta original basada en la descentralización administrativa y una desconcentración geográfica que apuntalara el federalismo.

Jorge Esteban Roulet fue autor de un proyecto de creación del Defensor del Pueblo ("ombudsman"), elevado a la Presidencia de la Nación.

Centro Latinoamericano de Administración para el Desarrollo

Entre 1984 y 1986, Jorge Esteban Roulet fue distinguido con la designación de Presidente del Centro Latinoamericano de Administración para el Desarrollo -CLAD- organismo intergubernamental constituido por dieciocho Gobiernos de América Latina y el Caribe.
Durante su mandato se aprobó la "Declaración de Principios Generales y Lineamientos de Políticas", en la XIV Reunión realizada en Buenos Aires, en octubre de 1984. (Cf.: "La Reforma del Estado. Enfoques Renovadores", Ediciones especiales del Centro Latinoamericano de Administración Para el Desarrollo, Caracas, Venezuela, 1985.)
Organizó y presidió el debate sobre "La Administración Pública en Tiempo de Crisis", realizado en Buenos Aires en 1984, con la presencia de autoridades gubernamentales de dieciséis países. (Cf.: la publicación del mismo título, con prólogo de su autoría, impresa en Caracas, Venezuela, 1986).
En el período se realizaron varios encuentros internacionales, se apoyó la producción de pensamiento nuevo de raíces nacionales para el afianzamiento de la democracia, se inició una línea de Ediciones Especiales de difusión de los trabajos del CLAD.
Fue miembro cofundador de la Sociedad Científica Iberoamericana de Política y Gestión Pública, Barcelona, diciembre de 1986.
El CLAD dio el nombre de "Prof. Jorge Esteban Roulet" al VII Concurso de Ensayos 1988-89 "como un homenaje póstumo a su distinguida trayectoria profesional en el campo de la Administración Pública, a sus invalorables contribuciones al conocimiento y a la praxis de esta disciplina y a sus aportes a las transformaciones democráticas de las sociedades latinoamericanas".

Legión de Honor

En 1986, el Presidente de Francia, Sr. Francois Mitterrand, le otorgó la Orden de Caballero de la Legión de Honor.

Falleció en Villa Elisa, La Plata, Provincia de Buenos Aires, el 27 de febrero de 1987,  estando acompañado por su esposa, entonces Vice Gobernadora de la Provincia de Buenos Aires.
Entre los homenajes recibidos es elocuente destacar las palabras con que lo despidieron la Dirección de la ENA y la Asociación de los Egresados de esa Institución quienes expresaron que ¨guardarán siempre la imagen de un hombre de corazón y de talento, simple y caluroso¨. Para Alain Rouquié, en la carta en que lo recuerda, ¨era un hombre de principios y de diálogo¨, condiciones éstas que dejó como su mejor herencia.

Publicaciones

"Checos 68": Jorge Roulet y Philippe Labreveux, Colección Replanteo, Buenos Aires, 1969.

"Estado y Administración Pública", Jorge F. Sabato y Jorge E. Roulet, en Polémica, No. 78, Centro Editor de América Latina, Buenos Aires, 1971.

"Estado y Administración Pública en la Argentina: ¿frenos o motores del proceso de cambio social?", Jorge E. Roulet y Jorge Federico Sábato, en Primera Historia Integral, el país de los argentinos 177, Centro Editor de América Latina, Buenos Aires, 1980.

"Discurso Inaugural del Primer Curso de Administradores Gubernamentales", Jorge Esteban Roulet, Ed. Instituto Nacional de Administración Pública, Buenos Aires, 1985.

"La Incidencia del Rol del Estado en la Función Pública": Jorge Esteban Roulet, Fundación Jorge Esteban Roulet-Centro de Participación Política, Colección Aportes, Buenos Aires, 1988.

"El Estado Necesario": Jorge Esteban Roulet, Fundación Jorge Esteban Roulet-Centro de Participación Política, Fondo Editorial, Buenos Aires, 1988.

Revista "Propuesta y Control", cofundador con Raúl Alfonsín y coordinador de su primera época, Buenos Aires, 1976-77.

Revista "El Bimestre", del Centro de Investigaciones sobre el Estado y la Administración (CISEA), cofundador y colaborador.

Enlaces externos
Fundación Roulet
Homenaje del Senador Ferreira

Profesores de la Universidad del Salvador
Alumnado de la Facultad de Ingeniería de la Universidad de Buenos Aires
Alumnado de la Escuela Nacional de Administración

Jorge Esteban Roulet


In My Genes es una película del año 2009.

Sinopsis
¿Cómo se vive siendo blanco en una sociedad mayoritariamente negra? ¿Qué se siente al ser una de las personas más visibles y probablemente una de las más ignoradas? Agnes, una mujer albina de Kenia, lo vive a diario. Desde que nació, ha aguantado los prejuicios que rodean a los albinos. En mis genes recoge el testimonio de ocho personas víctimas de la discriminación por culpa de una simple anomalía genética.

Premios
 Festival de Cine Africano de México 2008

Referencias

In My Genes