Dilbilim, dil bilimi, linguistik ya da lisaniyat; dilleri dilbilgisi, söz dizimi (sentaks), ses bilgisi (fonetik), ses bilimi (fonoloji), biçimbilim (morfoloji) ve edimbilim (pragmatik) gibi çeşitli yönlerden yapısal, anlamsal ve bildirişimin çıkış bağlamını temel alarak sözlerin gönderimlerini ve iletişimde dilin yaptırım gücünü inceleyen bilim dalıdır.

Genel dilbilim (ya da kuramsal dilbilim), dillerin yapılarını (dilbilgisi) ve anlamlarını (anlambilimi) inceler. Dilbilgisinin incelenmesi, biçimbilimi (kelimelerin oluşumu ve değişimi) ve sözdizimi (sözlerin kelime öbeği veya cümle oluşturmak için bir araya getirilmesi ile ilgili kurallar) kapsar. Dili sesler aracılığıyla ifade etmek için kullanılan sistem olan sesbilim de dilbilimin bir alt dalıdır. Dilbilim, genelgeçer dil niteliklerini bulmak ve gelişimleri ile kökenlerini açıklamak için dilleri karşılaştırır (karşılaştırmalı dilbilim) ve dillerin tarihleri üzerinde araştırma yapar (tarihî dilbilim). Sesbilim, dilbilimin bir dalı olarak, seslerin üretilişi, hareketi ve algılanışını inceler. Sosyal bir bilim olan dilbilim ile doğa bilimlerinden fiziğin ilişkilendirilebileceği bir nokta, sesbilimdir. Uygulamalı dilbilim, dilbilimsel teorileri, yabancı dil öğretimi, konuşma terapisi, çeviri ve konuşma bozukluğu gibi alanlarda uygulamaya geçirir.

Tarih
Antik çağın başlarında Hindistan'da dini metinlerin yorumlanması ve Yunanistan'da filolojiye hazırlık gibi farklı amaçlardan dolayı dille ilgilenilmiştir. Dilbilim tarihi, antik çağ başlarındaki halinden, çok sayıda alt alana sahip modern ve bağımsız bir bilim olan günümüz dilbilimine kadarki süreyi kapsar. Bu süreç içerisinde; son zamanlarda gerçekleşen özellikle 19. yüzyılda Hint-Avrupa dil ailesinin tespit edilmesi, 20.yüzyılda Ferdinand de Saussure tarafından yapısalcılığın kurulması ve 20. yüzyılın ortalarından bu yana Noam Chomsky sayesinde üretici dilbilgisinin geliştirilmesi en önemli dilbilimsel gelişmeler arasında sayılabilir.

Modern dilbilim olarak da bilinen dilbilim, insan dilini farklı yaklaşım biçimlerinde araştıran ve birçok bilim alanından yararlanan bir bilimdir. Dili bir sistem olarak gören dilbilimsel araştırmaların genel içeriği; dilin ögeleri, dilin birimleri ve bunların anlamlarıdır. Dilbilim; dilin oluşumu, kökeni ve tarihi gelişimiyle; dilin yazılı ve sözlü iletişimdeki çok yönlü kullanımıyla; dilin algılanması, öğrenilmesi ve telaffuzuyla, ayrıca olası ortaya çıkabilecek dil bozukluklarıyla ilgilenir.

Dilbilim terimi ilk kez 19. yüzyılda kullanılmıştır. Bu terim dil incelemelerindeki yeni bir yaklaşımı geleneksel filolojiden ayırmak için ele alınmıştır. Filoloji öncelikle dilin yazılı metinlere yansıyan tarihsel gelişimiyle ilgilenir. Çalışma alanı kültür ve edebiyattır. Dilbilim de yazılı metinlerle ve dilin zaman içindeki değişimiyle ilgilenmekle birlikte, konuşulan dillere öncelik tanır, dilin belli bir tarihsel andaki yapısını çözümler.

Cenevreli dilbilimci ve göstergebilimci Ferdinand de Saussure (1857–1913) "dil" kavramına ilişkin köklü ve uzun süredir dilbilimi etkileyen bir görüşe sahiptir. Bunun nedeni biçimsel yapı olarak dil – Saussure bunu langue (yapı/sistem) olarak adlandırır – ve somut kullanılan dil arasında – bunu da parole (söz) olarak adlandırır – yapmış olduğu ayrımdır. Langue, bir dil topluluğuna ait konuşmacının kafasında mevcut olan teorik, anlaşmalı bir sistemdir. Parole ise özel zamanlarda konuşmacılar tarafından güncellenmiş dildir. Bunun yanında dilsel ögeler her kullanım durumuna göre farklı bir anlam kazanabilir. Bu sebeple parole dilin içeriği, langue ise dilin biçimi olarak ayrılır.

De Saussure, dilde iki yönlülük fikrini ortaya atan ilk kişi değildir. Daha önce Hermann Paul de aynı şekilde Dil Tarihi Prensipleri kitabında bunu ifade etmiştir. Paul kitabında bir kelimenin normal anlamından, yani alışılagelmiş kendi anlamından bir de nedensel anlamından, yani her bir dilin olasılıklarından kaynaklanabilecek anlamlarından söz etmektedir. Hem tarihçi ve dilbilimci olan Paul, hem de yapısalcı Saussure nedensel, başka bir deyişle durumsal olarak ortaya çıkan dilin normal anlamı, yani "langue"a ait teorik dil sistemini etkilediğini ve böylece değişikliklerin meydana gelebileceğini ve bunun da dil değişimlerine açıklık getirdiğini tespit etmişlerdir.

Dille ilgili bu ikilemli görüş üretici dilbilgisi modelinde ve özellikle de Noam Chomsky (1928) tarafından kurulan dönüşümsel dilbilgisinde ortaya koyulmuştur. Chomsky'nin modelinin farkı, Paul'unki gibi tek tek kelimeler ya da Saussure'ünki gibi dilsel sistemi esas almamasındadır. Chomsky daha çok biyolojik nedenlerle ilgilenir ve "dil yetisi" (linguistic competence) ve "dil edinimi" (linguistic performance) ayrımını ön plana çıkarır. Dil yetisi, özel bir dil sistemine sahip olabilmek için ana dil edinimi sürecinde kazanılmış yeteneklerdir. Bu yeteneklerin edinimini biyolojik faktörler belirler. Küçük çocukların dil gelişimi esnasında her bir dile göre ayrılan temel, dilsel parametreler doğuştandır. Bir konuşmacının dil yetisi, bir insanın dil edinimi sonrasında sahip olabileceği ideal bir dil sistemidir. Dil edinimi ise konuşma sürecindeyken dilin hatalarla dolu somut kullanımını betimler. Böylece Saussure'ün söz (parole) kavramıyla hemen hemen özdeştir. Dil (langue), sabit bir model ve kurallar sistemi olarak görülür. Dil yetisi ise sınırlı sayıda kurallar ve dilsel ögelere yer verip daha çok sınırsız dil ifadelerinin oluşmasına izin verdiği için dinamik bir model olarak anlaşılır. Bu yönden dil yetisi ve dil birbirinden ayrılır (ama uygulamada bir dilde kurallar doğrultusunda oluşan bütün kelime birleşimleri aynı ölçüde ifade edilmez; aksine belli kelimeler aynı zamanda başka belli kelimelerle karşılanır. Bu bütünce dilbilime bağlı bir durumdur).

Chomsky, bunu yaklaşık yirmi yıl sonra 1965'te oluşturduğu bir modelle değiştirmiştir. Dilde bulunan hatalardan dolayı konuşulan dil biyolojik olan dilsel yapıların incelenmesine uygun değildir. Bu duruma bağlı olarak Chomsky dil yetisini sırf zihinsel ve büyük ölçüde bilinçsizce oluşturulan yapı olarak görür ve iç dilden (I-language) söz eder. Bu da iç dil sınırlarına girmeyen durumları içeren biçimsel dili (e-language) oluşturur. Bir başka deyişle, sadece bir anda gerçekleşen konuşma değil, bir konuşucu topluluğu içinde üzerinde uzlaşı olan bir dilin ayrıntılı özellikleri söz konusudur. Bundan dolayı bir dilin bir lehçesi, dil yetisinin ya da dilin bir bölümü olarak değil de biçimsel dilin üst başlığının bir bölümü olarak görülür. Doğal bir dilin sadece biyolojik olan nedenlerle gelişen alt sistemiyle ilgili değildir. Aksine doğuştan olan dil özelliklerine bağlı olmayan değişken dil alışkanlıklarını gösteren bir sistemdir. Genel dilbilimde, dil sistemi ve dil kullanımının ayrılmış modelini aşacak az sayıda araştırma vardır. Bütünce dilbilim bu konuyu ele alır. Bütünce dilbilim, kullanılan dilin temsili malzeme bütünü yardımıyla bir dil sisteminin (Almanca, İngilizce gibi) yapısal özelliklerini (sözdizim gibi) ve alt sistemlerini (Almanca söz konusu ise, Avusturya Almancası ve İsviçre Almancası gibi) araştırır. Aynı zamanda bütünce dilbilim, belli gruplara ait metinlerin (belli bir sosyal gruba özgü dil, siyasi metinler ve gazete metinleri gibi) özelliklerini, kullanımdaki dilin özellikleri ve dil kullanımı nedenleri gibi dil materyallerini saptar (doğuştan olan dilbilgisine ilişkin araştırmalara da önemli katkılar sağlayan, çocukların erken yaşlardaki dil edinimine ilişkin gözlemler, kaydedilen çocuk dili materyalleri ve veri tabanları aracılığı ile yapılır).

Bilim dalları arasındaki yeri
Dil kavramının farklı şekillerde yorumlanmasından ve dilin çok farklı yönlerinin incelenmesinden dolayı dilbilim için herhangi bir bilim dalına aittir demek mümkün değildir. Linguistik; dilsel sistemin bilimi, çoğu kişi tarafından da gösterge biliminin bir alt alanı ya da göstergelerin bilimi olarak görülmektedir. Bu yüzden linguistik, yapısal bilimler ya da formal bilim grubuna dâhil edilir.

Ancak kişisel dil edinimi ve dil kullanımı psikolojik ya da klinik bir durum olarak değerlendirildiğinde dilbilimin bu alt alanı doğa bilimleri grubunda sayılabilir. Dil, toplumsal ve kültürel bir kavram olarak incelendiğinde ise dili kültürbilim ya da ruhbilim kategorisinde değerlendirilebilir. Dilbilimin sosyal bilimlere ait budun dilbilimi, siyaset dilbilimi ya da toplum dilbilimi gibi alt alanları da vardır.

Dilin yapısı

Yapı yönünden, bugüne kadar yapılmış dil incelemelerinde, dil öğelerine ayrılarak analiz edilir. Birbirinden ayrılan bu öğelerin türleri ve işlevleri tespit edilir. Dilin varsayılan durumu olarak ses dili kabul edilir. Ayrı seslerden oluşan her ses sırası, sesbilim düzleminde işlevsel öğeler olan ses ve hece öğelerini oluşturur. Bunun üst düzleminde (biçim bilgisinde) bu parçalar, biçimbirimleri ve kelimeleri oluştururlar. Bunun da üstündeki düzlemde, dilsel bir ifadenin temel birimi olan ve belli sözdizimsel kurallara göre oluşturulan cümle vardır.

Bir cümlenin (tümcenin) öğeleri farklı açılardan belirlenebilir. Parçaların (temel cümle, yancümle) yanı sıra cümle içerisinde az ya da çok sayıda olabilen kapsamlı kelime bileşimleri de cümle kurucu birimler olarak belirlenebilir. Dönüşümlük dilbilgisiyle birlikte "cümle" kavramı yeniden tanımlanmıştır. Böylece kökleri bir isim ya da bir fiil gibi belirli kelime türlerinden oluşan ve diğer öğelere (bağlı kelimelere) bağlı olan, birbirini tamamlayan cümle öğeleri tanımlanır. Bu tür cümleler genelde bir cümle içinde bütünüyle değiştirilerek görülebilir. Bu yaklaşım, olumsuz cümleleer gibi soyut yapıdaki cümlelerin tanımlanmasına da izin verir. Cümlelerin biçimlenişinin, çok sayıda cümlelerin karşılıklı etkileşimine bağlı olduğu yönündeki görüş benimsenene kadar, cümle uzun yıllar en üst dilbilimsel analiz düzlemi olarak görülmekteydi. Cümle üstündeki analiz düzleminde, metin vardır. Metinler belirli biçimde yapılandırılabilir. Metinler tipolojik olarak sınıflandırılır. Bu sınıflandırma, metin işlevlerine veya belirli metin türlerine (yapısalcı sınıflandırma) aittir. Analiz yapılan en üst düzlemde, bir süredir, birden fazla metinden oluşan bir topluluğun topluluktaki metinleri etkileyişi ve şekillendirişi dikkate alınarak yapılan analiz vardır. Dilbilimle ilişki içindeki diğer bilimlerde de kullanılan "söylem" kavramı bu analiz düzleminde ele alınmaktadır. "Söylem" kavramı ile bir konuşmadan başlayıp bir konuşmacı topluluğundaki herkesin yaptığı konuşmaların tamamının bir bütün içinde incelenmesine kadar geniş bir kapsama ulaşılabilir.

Dilin işlevi

Dil, insanların kullandığı en önemli ve en etkili iletişim aracı olarak görülmektedir. Buna bağlı olarak dilin her bir işlevini esas alan birçok model vardır. Bu en köklü modellerden biri Karl Bühler'e ait olan Organon Modeli'dir. Diğer taraftan dili, yeteneğe yatkın biçimde bir biyolojik nesne olarak gören Noam Chomsky Okulu için dilin iletişimsel işlevi ikinci plandadır ve araştırmalarının öncelikli içeriği değildir. Dil sisteminin parçalarının (sesler, kelimeler, farklı işlevsel birimler) tanımlanması, işlevleri ve anlamları, ayrıca onların bir araya gelme örnekleri ve olasılıkları (ses birleşimleri, ifadeler, cümleler, metinler) genel dilbilimin görev alanıdır. Farklı dil bilgisi modellerinin ifade edilmesi de genel dilbilimin görevlerindendir. Bu bakımdan istenilen evrensel dilbilgisi araştırmaları; yani bütün dillerde ortak olan biyolojik, belirlenmiş, temel dilbilgisel bir yapı büyük önem kazanmıştır. Genel dilbilim ve diğerleri genel dil teorilerinin ifade edilmesiyle de ilgilenir.

Dilbilimin alt dalları

Bilimsel alanların adlandırılmasında farklılıklar yaşanmasına ilaveten dilbilimin kendisi de birbirlerini sınırlayan alt alanlara kesin bir şekilde ayrılmada sorun yaşamaktadır. Bilhassa bütün bilimsel alanların birbirlerinden yararlanan alanlar olma özelliğinden ileri gelen böyle bir sınıflandırma genellikle tartışmalıdır. Karşılaştırmalı dilbilim ya da tarihi dilbilim, genel dilbilim ve uygulamalı dilbilim; birçok araştırma; bu üç büyük dilbilimsel uzmanlık alanının hali hazırdaki sınırlandırılmasını ya yapay ya da uygunsuz bulmaktadır. Tek tek araştırma alanlarının hangi alana ait olduğu konusunda kısmen farklı sınıflandırmalarla karşılaşılabilir. Bu nedenle örneğin sosyal dilbilimin genel dilbilimin bir bölümü mü yoksa uygulamalı dilbilimin bir bölümü mü olduğu konusunda genel bir yargı söz konusu değildir.

Ayrı ayrı dilleri hem dilbilimsel, hem de edebiyatbilimsel ve kültürbilimsel açıdan inceleyen filoloji (betikbilim), modern dilbilimin bir bölümü olarak değerlendirilmez. Aksine filoloji, dili ve tarihi gelişimini yazılı belgelerden inceleyen, kendine özgü bir bilim dalıdır. Türkiye'de üniversite yapılanmalarında bu iki bilim dalı farklı bölümler altında ifade edilmektedir. Dilbilim bölümü ile dil ve edebiyat (Türk dili ve edebiyatı, Alman dili ve edebiyatı, Japon dili ve edebiyatı vs.) bölümleri adı altında eğitim verilmektedir. Dilbilimsel alt alanların aşağıdaki sınıflandırılmaları konusunda büyük ölçüde fikir birliği sağlanmıştır.

Dilbilimin hangi hiyerarşi içinde alt dallara ayrılacağı hususunda ve bu alt dalların adlarının ne olacağı hususunda sorun yaşanmaktadır. Bunun bir sebebi, bütün bilim dallarının birbirleriyle şöyle ya da böyle bir etkileşim içerisinde olmalarıdır. Birçok araştırma dilbilimin şu üç alt dala ayrılmasını yapay ya da uygunsuz bulmaktadır; genel dilbilim, tarihi dilbilim, uygulamalı dilbilim. Tek tek alt dalların birbirlerine karşı hiyerarşik sınıflandırmasında farklı görüşlere rastlanabilir, örneğin sosyal dilbilimin genel dilbilimin bir bölümü mü yoksa uygulamalı dilbilimin bir bölümü mü olduğu konusunda genel bir yargı yoktur. Ayrı ayrı dilleri hem dilbilimsel hem de edebiyatbilimsel ve kültürbilimsel açıdan inceleyen filoloji (betikbilim), modern dilbilimin bir alt dalı olarak değerlendirilmez. Aksine filoloji, dili ve onun tarihi gelişimini yazılı belgelerden yola çıkarak inceleyen, kendine özgü, dilbilimden ayrı bir bilim dalıdır.

Dilbilim genel olarak üç alt dala ayrılır. Genel dilbilim ve uygulamalı dilbilim, dilbilimin iki alt dalı iken, üçüncü olarak karşılaştırmalı dilbilimin mi yoksa tarihsel dilbilimin mi dilbilimin bir alt dalı olduğu hususunda farklı görüşler ortaya atılmıştır. Hem içerik olarak hem de yöntem olarak farklı parçalardan oluşan ve diğer bilimlerin çoğuyla bağlantılı olan çok sayıda kapsamlı veya küçük dilbilim dalları ortaya çıkmıştır. Dillerin karşılaştırılmasıyla ilgilenen bütün bu alanlar bir araştırma kurumunun (çoğunlukla bir üniversitenin) görüş ve yönelimlerine göre genel dilbilimini tamamlayıcı bilim dalları olarak işlev görür.

Genel dilbilim

Genel dilbilim (ya da kuramsal dilbilgisi), dilbilimin temel alanlarından biridir. Uygulamalı dilbilim ve tarihi dilbilim, genel dilbilimi sınırlandırır. Bu iki alan ile genel dilbilim arasındaki sınır sıkça farklı şekilde çizilmektedir. Bu yüzden, bazen uygulamalı dilbilim ve tarihi dilbilimin parçası sayılan hususlar, bazı görüşlerde genel dilbilimin içinde kabul edilebilir. Genel dilbilim öncelikle doğal bir sistem olarak insan diliyle ilgilenir, temel olarak da tek tek dillerle değil de, dilin genel özellikleri ve işleviyle uğraşır. Genel dilbilim, dilbilimin teorik temelleriyle, mesela dil ve dil kullanımı için bütün bireylerde aynı olan biyolojik ve psikolojik, yani bilişsel koşullarla (dil edinimi, dilsel açıdan olası sorunlu durumlar, dil üretiminde sinirlerle ilgili süreç, dilin biyolojik kökeni gibi) ilgilenen bir alan olarak tanımlanabilir. İnsan dilinin yapısı bakımından soyut modelinin çıkarılması, genel dil dışı ortak yönlerin tanımlanması ve açıklanması ile dil kullanımının genel özellikleri de genel dilbilimin inceleme alanı içerisindedir. Genel dilbilim ayrıca konuşulan dilin sosyal, sosyodemografik ve kültürel nedenlere (siyasi ve toplumsal kurumlarda kullanılan dil, cinsiyete özgü dil kullanımı, gençlere özgü dil, yaşlılıktaki dil kullanımı, kültürel koşul ve durumlara bağlı dil kullanımı gibi) bağlı ortak nitelikleriyle ilgilinen bir bilim dalı olarak da görülebilir. Dilin biyolojik kökeni ve dil ile dil kullanımının biyolojik esaslarının araştırılması da genel dilbilime dâhil edilebilir. Zaman zaman genel dilbilimin alt alanı olarak teorik dilbilim (teori linguistik) de sayılmaktadır.

Genel dilbilimin birçok alt dalı vardır. Bunlar:

 Adlî dilbilim: Dilsel birimlerin suç bilimine ilişkin araştırmalarını yapar.
 Anlambilim (semantik): Bir dildeki cümle ve sözlerin anlamlarını araştırır.
 Bilgisayarlı dilbilim: Doğal dilin, bilgisayardaki kullanımını araştırır.
 Bilişsel dilbilim: Bilişsel yapı ve süreç ile dili inceleyen bilim dalıdır.
 Budun dilbilimi: Dilin, kültürlere özgü farklı kullanımını inceleyen bilim dalıdır.
 Bürünbilim: Vurgu, tonlama, konuşma hızı ve ton yüksekliği gibi alt birimlere ayrılamayan dil olaylarını araştırır. Bürün Bilim, genellikle bağımsız bir alan olarak görülmez; ses bilgisi, ses bilimi ve söz dizimi alanlarıyla birlikte ele alınır.
 Çeviri teorileri
 Dil didaktiği
 Dil sosyolojisi
 Dilbilgisi: Dilin yapısını, belirli kurallara göre yapısal örneklerini inceler. Dilbilgisinin alt dalları şunlardır:
 Morfofonoloji (biçimbilimsel sesbilim): Biçimbilim ve sesbilim alanlarının birbirleriyle ilişkisini inceleyen alandır.
 Morfosentaks (biçimbilimsel sözdizim): Biçimbilim ve sözdizim alanlarının birbirleriyle ilişkisini inceleyen alandır.
 Dil felsefesi: Dil ve temel dil kurallarının genel işlevlerini ve dil, düşünce, tasavvur ve gerçeklik arasındaki bağlantıyı araştırır.
 Dil istatistiği: Herhangi bir dilsel yönün istatistik verilerinin araştırmasıdır.
 Hukuki dilbilim: Dille ilgili hukuk konularının arka planını araştıran bilim dalıdır.
 Konuşma dilbilgisi: Dilbilgisel konuşma çözümlemesi, karşılıklı konuşma araştırması. Hiç değiştirilmemiş sözlü iletişim alanını inceler.
 Medya dilbilimi: İletişim araçları bağlamındaki iletişimde dil ve dil kullanımını inceleyen bilim dalıdır.
 Metin dilbilimi: Metin ve metin ögelerinin yapısını, işlevini ve etkisini araştırır. Dilin cümle üstü yapısını inceleyen bilim dalıdır.
 Nicel dilbilim: Bir dil kuramı geliştirmek amacıyla istatistik araştırmalar temelinde dil yasalarının gelişmesini inceleyen dilbilim dalıdır.
 Pragmatik: Dil aracılığıyla söz edimi, konuşma ve sözlü anlatım gibi duruma bağlı eylemleri araştırır.
 Ses bilgisi (fonetik): Dillerin ses varlığı, boğumlama ve algılama gibi boğumlu seslerini inceler.
 Siyasal iletişim: Dille ilgili politik olayları inceler.
 Söylem çözümlemesi: Metinlerin tematik ilişkilerini ve üretim ile alımlama ilişkilerini inceleyen bir alandır. Uygulamada çok sayıda sosyal ve dil dışı diğer etmenler rol oynar ve bu alanda kullanılmış diller incelenir.
 Söz bilimi: Bir dilin söz varlığının yapılanmasını ve bunun akıldaki temsilini araştırır.
 Sözdizim (sentaks)
 Sözlükbilim (leksikografi): Sözlükbilim modern dilbilimin içerisinde söz dağarcığı anlamındaki sözlük kuramıdır. Sözlükbilim, sözcük sistemi ve sözcüklerin anlamlarına yönelik varlık bilimi olarak tanımlanır. Dilsel ifadelerin anlam yapısı ve sözcükler arasındaki bağlantı ile ilgilenir. 1960'lı yılların başından beri modern dilbilim içerisinde kendine özgü bir alan olarak var olan sözlükbilim, dil unsurlarını araştırır ve leksikografik ögeler (biçimbirimler), kelime ve sözcük grupları arasındaki ilişkiyi ve kuralları belirlemeye çalışır. Leksikografi sözlüklerin oluşturulmasıyla ilgilenir ve bunun için sözlükbilimsel olgulara başvurur, sözlükbilimsel araştırmalara yönelik yeni bilgiler verir. Sözlükbilime akraba olan diğer dilbilim alanları; Ad bilimi, kavram bilimi, köken bilimi, kelime yapısı, deyim bilgisi ve özel adlar bilimidir.
 Yazı dili bilimi: Dil sistemi olarak yazılı dili araştırır.

Dilbilgisel özellikleri yardımıyla her bir dilin ya da dil grubunun betimsel araştırmalarının yapılması da genel dilbilim alanına dâhildir. Ayrıca; aşağıda sıralanan araştırma alanları da genel dilbilim alanı içerisine girmektedir. Genel dilbilim, şu araştırma alanları ile etkileşim içindedir:
 Dil tipolojisi: Dillerin tespitini, sayımını, sınıflandırılmasını ve ayrıca dillerin ortak özelliklerini ve farklılıklarını inceleyen bir bilim dalıdır.
 Dil aileleri araştırması: Genetik akrabalıkları, yani aynı kökten gelen dillerin ortak dilini (ana dil, ortak dil) araştıran bilim dalıdır.
 Evrensel araştırmalar; her bir dilin cümle bilgisini, biçimbilim ve sesbilim açısından karşılaştırarak ve dillerin ortak özelliklerini tespit ederek evrensel dilbilgisi üzerine yapılan denemelerdir. Evrensel araştırmalar ile dil tipolojisi, ayrımsal karşılaştırmalı dilbilim ve alan tipolojisi arasında sıkı bir bağ bulunmaktadır.
 Girişim araştırması: Dil iletişiminde dil yapısının aktarımının nasıl yer aldığını araştıran bilim dalıdır.
 Dil değişimi, ölü diller
 Soyutlanmış diller, lehçeler, dillerin bölünmesi

Uygulamalı dilbilim

Uygulamalı dilbilim, genel dilbilimin bir alanıdır, dil öğrenimi araştırmaları, dil betimlemesi (sözlük bilgisi), ayrıca dilbilimsel görüş altında doğa bilimleri, kültür bilimi, bilgi bilimi, hukuk ve ruhbilimdeki sorunlarla disiplinlerarası olarak ilgilenmektedir. Diğer alanlardaki dille ilgili problemlerin çözümlenmesinde dilbilimsel teori, metot ve bilgilerin kullanımı da bu alanın konusunu oluşturmaktadır. Araştırma nesnesi olarak dille ilgili çok farklı görüşler ile farklı yaklaşımlar ve dilbilimin başka bilimlerden yararlanma özelliğinden dolayı genel dilbilim ve uygulamalı dilbilim arasında genel belirlenmiş bir sınırlama yoktur. "Uygulamalı dilbilim" kavramı altında ne anlaşıldığı tam olarak net değildir. Bir taraftan (dilsel sistemin teorik yapısının, gramer modelinin ve benzeri şeylerin tersine) gerçek uygulamalı dilleri araştıran bir alt alan olarak anlaşılırken, diğer taraftan uygulama sonunda elde edilen araştırma sonuçlarının kullanılmasıyla ilgili bir alt alan olarak anlaşılmaktadır. Genel/teorik ve uygulamalı dilbilim arasındaki bu özel durum sorun yaratmaktadır.

Tarihsel dilbilim

Dil ailelerini açıkça göstermek ve bir veya birden çok dilin gelişim sürecini ve sesbilim, biçimbilim, sözdizim, anlambilim ve anlatım bilgisindeki değişiklikleri göstermek amacıyla dilleri artsüremli olarak karşılaştırır. Ayrıca dildeki değişmelerle her bakımdan ilgilenir. Genel dilbilim ve tarihi dilbilim arasında kısmen belirgin olmayan sınırlandırmalar oluşmuştur. Genel dilbilim zaman içerisinde oluşan dilsel değişikliklerin genel prensiplerini, kurallarını ve yasal durumlarını betimleyen bir uzmanlık alanı olarak anlaşılabilir. Genelde tarihsel dilbilime ait sayılan alanlar genel dilbilimin de alanları olarak görülebilir. Tarihsel dilbilimin alt alanları:

 Artsürem (diakroni)
 Cümle bilgisi
 Biçimbilim (morfoloji): Kelime yapısı ve isim, sıfat, fiil çekimi gibi değişken sözcük biçimlerini inceleyen bilim dalıdır. Modern dilbilimin alt alanı olan biçimbilim bilimi, bir dilin anlam taşıyan en küçük parçalarının (biçimbirim veya morfem) araştırmasını yapar. Biçimbirimler farklı biçimlerde kullanılır, anlam ayırıcı en küçük birimlerden (fonem) oluşur ve bunların kelimelerini oluşturur. Biçim birimi kelimelerin iç yapısındaki dil olgularına ilişkin kurallarla ilgilenir.
 Karşılaştırmalı dilbilim
 Köken bilimi (etimoloji): Kelime oluşumu ve kelime tarihini araştırır.
 Özel adlar bilimi
 Sesbilim (fonoloji): Ses birleşmesi ve hece bilgisi gibi her dilde bulunan ses sistemlerini inceler.

Karşılaştırmalı dilbilim

Karşılaştırmalı dilbilim (veya tarihsel-karşılaştırmalı dilbilim) her bir dilin karşılaştırılmasıyla ilgilenen disiplinlere yönelik bir üst kavramdır. Mesela bütün dillerde ortak olan dil yapısının nitelikleri gibi bütün doğal dillerde bulunan özellikler karşılaştırmalı dilbilimin araştırma konusudur. Karşılaştırmalı dilbilimin araştırma alanları şunlardır:
 Artsürem (diakronik): 19. yüzyılda kurulmuştur. Dil karşılaştırması ile ayrı ayrı diller arasındaki akrabalık ilişkileri ile bu dillerin kökenini araştırır ve böylece dil aileleri şemaları oluşturulur. Bu dil ailelerinden, mesela Hint-Avrupa, Sami dilleri ve Ural-Altay gibi dil ailelerinin dillerini araştıran birçok disiplin ortaya çıkmıştır. Bu şekilde, karşılaştırma yolu ile çıkarsanan bir akrabalık ilişkisi "genetik" olarak adlandırılır.
 Ayrımsal karşılaştırmalı dilbilim: Genel olarak iki dil arasındaki farklılıkları belirlemek amacıyla, bu iki dili eş zamanlı olarak karşılaştırır. Dilleri eş zamanlı olarak karşılaştıran, Doğu Avrupa'da "karşılaştırmalı dilbilgisi" de denen ayrımsal karşılaştırmalı dilbilim, yabancı bir dil öğrenirken anadilin olası etkileri ile bu süreçte karşılaşılan sorunları araştırma gibi konular ve dil tipolojisine yönelik her şeye yoğunlaşır. Araştırılan diller birbiri ile ilişki halinde ise o zaman dil etkileşiminden de söz edilebilir.
 Genel kavramları araştırma alanı: Bütün dillerde bulunan ortak özellikleri ortaya çıkarmayı amaçlar.

Karşılaştırmalı dilbilim art ve eş zamanlı (diyakronik ve senkronik) araştırma yöntemlerine göre farklı dallara ayrılabilir. Genel karşılaştırmalı alanlar, genel dilbilimin ve tarihsel dilbilimin karşılaştırmalı alanlarına da dahil olarak görülebilir. Karşılaştırmalı dilbilim, genel dilbilimin yanında bağımsız dilbilimsel bir ana disiplin olarak anlaşılabilir. Ayrıca bu alanlarda ortak dilsel özelliklerin tanımlanması sadece teorik değildir; bu tanımlama var olan her bir dil araştırması esas alınarak yapılır. Bu sebepten dolayı bu alanlar genel dilbilime ait alanlar olarak görülmez:

 Biolinguistik
 Nörolinguistik (Sinirsel dilbilim): Dilin sinirsel temellerini ve dile etkilerini araştıran bilim dalıdır.
 Klinik dilbilim: Dil, konuşma ve yutkunma bozukluklarının tanı ve tedavisiyle ilgilenir.
 Patolinguistik (Patolojik dilbilim): Patolojik dilin öğretisi, içinde dil gelişim bozukluklarının konulaştırılması söz konusudur.
 Psikolinguistik (psikodilbilim): Dil üretiminin, dilin anlaşılmasının ve dil ediniminin süreçsel ve hareketsel unsurlarını inceleyen bilim dalıdır.
 Sosyal dilbilim (Sosyolinguistik): Toplum ve dil arasındaki karşılıklı etkiyi inceleyen bilim dalıdır. Farklı lehçe, belirli bir sosyal gruba özgü dil ve uzmanlık alanı dilleri gibi farklı dilsel biçimleri ve bu dillerde bulunan farklılıkları açıkça göstermek amacıyla tek tek dilleri eş zamanlı olarak karşılaştırır. Bu farklılıklar büyük oranda sosyal etmenlerden kaynaklanır.

Dilbilimsel araştırma sonuçlarının kullanımını içeren ve tıp, bilişim, didaktik gibi diğer bilimsel uzmanlık alanlarıyla bağlantılı olan bu dilbilimsel disiplinler uygulamalı dilbilim adı altında da toplanabilir.

Karşılaştırmalı dilbilim, şu alanlar ile etkileşim içindedir:
 Alan tipolojisi: Belli dil grupları belirlemek amacıyla ortak bir coğrafî alanda konuşulan dilleri eş zamanlı olarak karşılaştırır.
 Dil tipolojisi: Dil tiplerini belirlemek amacıyla dilleri eş zamanlı olarak karşılaştırır.

Kuralcı – betimsel
Betimsel dilbilim gerçekten kullanılan olguları ortaya koymaya çalışan bir bilim dalıdır. Bu dilbilime karşıt olarak da kuralcı kavramı bir dilde zorunlu olarak ortaya çıkan yeni biçimleri, ülküsel ve donmuş bir örnek uğruna yadsıyan, "bir kavram olarak kullanılmaktadır. Aynı zamanda iyi kullanım"ı, "güzel kullanım"ı, "yanlış" diye nitelendiren biçimlere karşı savunan, sorunları yanlış-doğru karşıtlığı içinde ele alan geleneksel dil bilgisi ni nitelemek için kullanılan bir terimdir. Betimsel dilbilim ise dil olgularını betimlemeye yönelen, salt gerçekleşmiş ögelerden oluşan bir bütünü ele alarak incelemeye verilen isimdir.

Yukarıda bahsedilen karşıtlıktan dolayı kuralcı odaklı çalışmalar uygulamalı dilbilim olarak anlaşılır ama akademik alanlarda çok az yer alır. Kuralcı çıkarımlarla ilgili olarak çok tartışmalı görüşler yaygındır. Misalen genel olarak, ne ölçüde dil eleştirileriHer dilin dilsel araçlarının ve ifade gücünün eleştirel değerlendirilmesi dilbilimsel araştırmaların konusu olabilir ya da olmalıdır. Çünkü dil eleştirileri ya kolayca dil kullanımına ilişkin kayda değer kurallarla birlikte anılıyor ya da sıkça toplum eleştirileri olarak da gösterilmektedir. Kuralcı çalışmalar – belirli gelişim normlarına uygun olarak çocuğun dil durumunu belirleyen dil gelişim testleri gibi birkaç istisna durum dışında- akademik araştırma ve eğitimlerde yer almazken aksine daha çok bilimsel ve özel taraflarda yapılır.

Aynı alanlardaki kuralcı ve betimsel çalışmaların karşılaştırılması aşağıdaki tablodaki gibidir:

Art Zamanlı – Eş Zamanlı
Olguların süre içinde geçirdikleri evrim açısından ele alınmaları artzamanlılık, olguların evrim dışında ve süreden bağımsız olarak bir dizge biçiminde ele alınması ise eşzamanlılıktır.

Bu görüşler dilsel olgunun zaman içindeki (artzamanlı) ya da belirli bir zaman dilimindeki (eşzaman) gelişiminin betimlenip betimlenemeyeceğini belirler. Çoğu dilsel olgu tarihi boyutta da değerlendirilebilmesine rağmen, art zamanlı bilimsel araştırmaların konusu olarak belirli bilim alanları akademik modern dilbilimde yer edinmiştir. Mesela, bu yüzden toplum dilbilimsel konular ya da söz dizimsel olgular tarihi açıdan çok az ele alınırlarken, kelimelerin ses ve anlam değişiklikleri ya da bir dilin söz dağarcığındaki değişiklikler çok uzun zamandır tarihi araştırmaların merkezi olarak gösterilmektedir. Artzamanlılık esas alınarak hazırlanan araştırma sorularının kapsamı ve seçimi anlaşılabileceği gibi daha çok mevcut kaynakların varlığına bağlıdır.

Artzamanlı ve eşzamanlı çalışmaların aynı alanlardaki karşılaştırmalarına örnekler aşağıdaki tabloda verilmiştir:

Doğabilimsel (makro) – sosyobilimsel (mikro)
Bu bağlamda ifade biçimi olarak dilin doğabilimsel bir durumdan mı, yoksa toplumbilimsel bir durumdan mı ortaya çıktığı araştırılır. Dile göre; doğabilimisel durum söz konusu olabiliyorsa, ifade biçimi olarak dilin kültürbilimsel ya da filolojik de olması mümkündür. Birçok dilsel olgu hem art zamanlı, hem de eşzamanlı olgu olarak yorumlanabilirken; betimsel ve kuralcı olgu gibi durumlarda bilimsel araştırmaların doğabilimsel ve sosyalbilimsel boyutlarında kesinlikle ikisinden birinin tercih edilmesi gerekir. Olası bakış açılarından birine kesin karar verilmesiyle birlikte belirli bir araştırma yönteminin seçimi gündeme gelir. Ama bütünce dilbilim bir istisna oluşturur. Çünkü ölçme ve sayma yöntemleri hem dilsel bir sistemin nicel araştırmaları için kullanılabilir, hem de dil kullanımının nicel tanımlaması için kullanılabilir.

Aynı alanlardaki doğabilimsel ve toplumbilimsel çalışmaların karşılaştırılması aşağıdaki tablodaki gibidir:

Söylem çözümlemesi

Söylem Çözümlemesi ifadesi ilk olarak Zellig Harris'in 1944 yılındaki bir çalışmasında geçer. Ne var ki bu dönemi söylem çözümlemesinin praadigmatik temellerinin atılması için gerekli olan sosyo—kültürel kuramların henüz gelişmediği bir dönemdir. Yaygın anlamda söylem çözümlemesi, 1970'li yıllarda konuşma çözümlemesi çalışmalarıyla ortaya çıkmıştır ve konuşulan dilin çözümlemesi ile uğraşır. Söylem çözümlemesi, modern dilbilimin bağımsız bir araştırma alanıdır. Ancak metindilbilim ve Söz-Eylem Kuramı ile sıkı bağlantıları vardır. Söylem çözümlemesinin amacı, bir toplumdaki bireylerin iletişim kurarken kullandıkları farklı söz edimlerini araştırmaktır.

Söylem çözümlemesinin araştırma nesnesi
Söylem çözümlemesi, "insanlar nasıl konuşur?" konusu üzerinde araştırma yapar, konuşmadaki söz edimlerin yardımıyla karışlıklı sözel eyleme katılanların/konuşucuların (interaktant) nasıl sağlandığını ve nasıl meydana geldiğini tanımlamaya çalışır ve bunların ilkeleri üzerinde yoğunlaşır. Burada yalnızca doğal konuşmalar değil, ses yapılarına göre yazılıp başka bir yazı şekline dönüştürülen yapay durumlar da söz konusudur. Söylem çözümlemesinde, konuşmacının özelliklerine yönelik açıkça söylenip yazılmayan bir anlaşma vardır. Söylem çözümlemesi, katılımcıların aktifliğini sağlar, zamana bağlı yapılardır, birbiriyle ilgili olan yazılardan oluşur. Söylem çözümlemesinin amacı, katılımcıları konuşmanın amacına yöneltir.

Yazı bilgisi

Yazı bilgisinin araştırma nesnesi
Modern dilbilim alanları, bir dilin yazılı açıklamalarında var olan olağan dil olgusunu inceler, bu dil olguları ise bir dildeki imlanın gelişmesi ve sabitleştirilmesine yöneliktir. Birimlerin anlam ayırt edici işlevi ve bu birimlerin dilin seslerle ilgili yapılarıyla olan ilişkileri bakımından belli bir yazı sisteminin birimlerini araştırır. Yazı bilgisi araştırmaları, geçerli yazım kurallarına ve tarihsel metinlerin çözümlenmesi ya da dilbilimsel bilgi işlemi dahil, işleyen sistemdeki yazı düzeneğinin değiştirilmesine hizmet eder. Bir dildeki yazı sisteminde anlam ayırt edici en küçük birimlere grafem ya da graf denir. Graf yazı sistemindeki en küçük birimdir, grafem ise anlam ayırt edici en küçük birimdir. Fonoloji ve fonetik kavramlarına benzer olarak, yazılı dilin sadece duyusal (maddesel) yanının araştırma alanı da Grafetik olarak tanımlanır.

Yazılı dilin işlevsel bir birimi olan grafem; somut, el ile yazılmış ya da tipografik şeklinden, yani graftan bağımsızdır. Bir grafemin kaç graftan -örneğin Almancadaki –sch ("ş" olarak telaffuz edilir), -ch (gırtlak sesi, Türkçedeki "h" grafının söz içindeki telaffuzuna denk gelen graf'tır) ya da –ie (uzun i olarak okunur) gibi iki ya da üç graftan- oluşabileceği grafemik içerisinde tartışmalı bir konudur. Bâzı kuramlara göre, bir grafem birden fazla graftan oluşabilir; bâzı eski kuramlara göre ise /ʃ/ fonemi için –sch grafeminin kullanılması örneğinde olduğu gibi, bir grafem fonemin temsili olarak tanımlanır veya ses dağılımı nedeniyle, yani grafo-birimsel nedenlerden ötürü bir graf dizini bir birim olarak kabul edilir. Ama böyle harf birleşimlerinin birçok grafemin birleşiminden de olacağı görüşü çok yaygındır.

Ünlü dilbilimciler

 Leonard Bloomfield iki Dünya savaşı arasındaki zaman diliminde Amerikan yapısalcılığının en önemli temsilcisidir.
 Franz Bopp, Hint-Avrupa dil ailesinin kurucusudur.
 Karl Brugmann, Hint- Avrupa dil ailesinin kurucusu ve yeni dil bilgicilerin 1870'lerin sonunda Leipzig'de August Leskien, Karl Brugmann und Hermann Osthoff'un kurduğu Leipzig okulundan yeni dilbilgiciler olarak adlandırılan bir grup dil bilimci  ileri gelen temsilcilerinden biridir.
 Karl Bühler dilin işlevini tarif eden Organum Modelini geliştirmiştir.
 Noam Chomsky, üretici dil bilgisi ni kurmuştur.
 Joseph Greenberg, dil tipolojilerine ilişkin kapsamlı araştırmalar yapmış ve dilde tümel önerme sunmuştur. Afrika dillerinin kökenlerine göre bugünkü sınıflandırılmasını oluşturup Amerind ile Avrasyatik makro dil ailelerini kurmuştur.
 Jacob Grimm ve Wilhelm Grimm, Alman filolojisinin kurucuları olarak görülür.
 Zellig S. Haris, Amerikan betimselciliğinin başyazarıdır.
 Louis Hjelmslev, Kopenhag Okulu'nun baş temsilcisidir ve Glosematik kuramının yaratıcısıdır.
 Wilhelm von Humboldt karşılaştırmalı dilbilimi kurmuştur.
 William Labov, toplum dilbiliminde en önemli araştırmacı kişiliklerden biridir.
 George Lakoff, bilişsel dilbilimin en önemli temsilcilerinden biridir.
 Roman Jakobson, Prag Okulu'nun üyesidir ve dil kazanımına ilişkin çığır aşan araştırmalara imza atmıştır.
 Antoine Meillet Hint-Avrupa dil ailesiyle ilgilenmiştir. Ekonomiyi dilin değişiminde itici güç olarak incelemiştir.
 Hermann Osthoff Hint- Avrupa dil ailesinin kurucusudur ve yeni dilbilgicilerin ileri gelen temsilcilerinden biridir.
 Hermann Paul önemli bir dil kuramcısıdır ve yeni dilbilgicilerin ileri gelen temsilcilerinden biridir.
 Harm Pinkster, Dünya'da ileri gelen bir Latin dil bilimcidir.
 Edward Sapir, Sapir-Whorf Hipotezine adını veren ve özellikle dil tipolojisinde önemli bir araştırmacıdır.
 Ferdinand de Saussure, Cenevre Okulu'nun ana temsilcisidir, modern dilbilimin kurucusu olarak iki yönlü işaret kavramıyla modern dilbilimi değerlendirir.
 August Schleicher, karşılaştırmalı dil araştırmalarında soyağacı kuramının kurucusu olarak görülmektedir.
 Johannes Schmidt Dalga Kuramının kurucusudur.
 Nikolai Sergejewitsch Trubetzkoy, Prag okulunun önde gelen temsilcisi ve ses biliminin kurucusudur.
 George Kingsley Zipf, Zipf Yasaları'yla nicel dilbilim alanında çığır aşan bir araştırmacıdır.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

 Achard, Pierre (1994), Dilsel Toplumbilim, (Çeviren: Deniz Kırımsoy), İstanbul, İletişim Yayınları.
 Adalı, Oya (2004), Türkiye Türkçesinde Biçimbirimler, Papatya Yayınıcılık.
 Ağababa, Naile (2006), Ortaçağ Türk Dil Bilim Adamları, Ahenk Yayınları.
 Akbulut, Ayşe Nihal (2004), Söylenceden Gerçekliğe: Çeviribilim, Multilingual Yayınları.
 Aksan, Doğan (1978), Anlambilim ve Türk Anlambilimi, Ankara, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayınları, 2. Baskı.
 Aksan, Doğan (1982), Dilbilim Seçkisi, Ankara, Türk Dil Kurumu Yayınları, .
 Aksan, Doğan (1990), Her Yönüyle Dil (Ana Çizgileri ile Dil Bilim) I-II-III, Ankara, TDK, 4. Baskı, 162 s., 164 s, 246 s.
 Aksan, Doğan (1993), Şiir Dili ve Türk Şiir Dili, Ankara, Şafak Matbaacılık, 290 s.
 Aksan, Doğan (1986), Türkçenin Gücü, Ankara, Türkiye İş Bankası Yayınları.
 Aksan, Doğan (2002), Anadilimizin Söz Denizinde, Bilgi Yayınevi.
 Aksan, Doğan (2003), Dil Şu Büyülü Düzen..., Bilgi Yayınevi.
 Aksan, Doğan (2004), Following the Traces of Pre-Turkic-En Eski Türkçenin İzlerinde, Multilingual Yayınları.
 Aksan, Doğan (2004), Dilbilim ve Türkçe Yazıları, Multilingual Yayınları.
 Aksan, Doğan (2005), Türkçenin Zenginlikleri İncelikleri, Bilgi Yayınevi.
 Arıkan, Aykut (2006), Bilgi Erişim Sistemleri Bilgi Erşiminde Dil Sorunları, Babil Yayınları, İstanbul.
 Ayata Şenöz, Canan (2005), Dilbilim/Metin Dilbilim ve Türkçe, Multilingual Yayınları.
 Barthes, Roland (1999), Göstergebilimsel Serüven, İstanbul, Kaf Yayıncılık, 4. Basım.
 Barthes, Roland (2002), S/Z, (Çev.: Sündüz Öztürk KASAR), İstanbul, Yapı Kredi Yayınları, 2. Baskı.
 Başkan, Özcan (1988), Bildirişim (İnsan-Dili ve Ötesi), İstanbul, Altın Kitaplar, 491 s, (2003), Multilingual Yayınları.
 Başkan, Özcan (1967), Lenguistik Metodu, İstanbul, Çağlayan Kitabevi, 191 s, (2003), Multilingual Yayınları.
 Başkan, Özcan (2006), Dilde Yaratıcılık, Multilingual, İstanbul.
 Bayrav, Süheyla (1969), Yapısal Dilbilimi, İstanbul
 Bayrav, Süheyla (2000), Roma Dillerinin Doğuşu ve Gelişmesi, Multilingual Yayınları.
 Bayrav, Süheyla (2001), Chanson de Roland Edebiyat ve Üslup Tahlili, Multilingual Yayınları.
 Bayrav, Süheyla; Yerguz, İsmail (2002), Okuma Anlama Yorumlama (Bir Yaklaşım Denemesi), Multilingual Yayınları.
 Baumgartner, Klaus; Steger, Hugo (1983), Modern Lenguistiğe Giriş (İletişim ve Dil-Lenguistik Yapılıkcılık), (Çeviren: Mehmet Akalın), İzmir, Ege üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları, 1983, 8+159 s.+7 s. Doğru-Yanlış Cetveli.
 Benveniste, Émile (1995), Genel Dilbilim Sorunları, (Çeviren: E. Öztokat), İstanbul, Yapı Kredi Yayınları.
 Comrie, Bernard (2005), Dil Evrensellikleri ve Dilbilim Tipolojisi, İstanbul, Hece Yayınları, 301 s.
 Chomsky, Noam (2001), Dil ve Zihin, Ayraç Yayınları.
 Chomsky, Noam (2002), Dil ve Sorumluluk, Ekin Yayınları.
 Condon, John (1998), Kelimelerin Büyülü Dünyası (Anlambilim ve İletişim), İstanbul, İnsan Yayınları
 Demircan, Ömer (1993), Yabancı Dil Öğretim Yöntemleri, İstanbul, Ekin Yayınıcılık.
 Denkel, Arda (1996), Anlam ve Nedensellik, İstanbul, Kabalcı Yayınevi
 Dietrich, Ayşe Pamir (2002), Dilbilim Terimleri Sözlüğü, Multilingual Yayınları.
 Dietrich, Ayşe Pamir (2001), Rusça Sözdizimi, Multilingual Yayınları.
 Dilaçar, Agop (1978), Anadili İlkeleri ve Türkiye Dışındaki Başlıca Uygulamaları, Ankara, TDK, 52+2 s.
 Durak, Mustafa (2002), Fransız Dilinin Sesletimi, Multilingual Yayınları.
 Durak, Mustafa (2005), Dilbilim/Terimden Anlama, Multilingual Yayınları.
 Duymaz, Enes-Turan, Abdulkadir (2006), Türkçede Anlam Bilgisi, Birleşik Yayınevi.
 Erdağı, Binnur (1994) Uygulamalı Dilbilim Açısından Türkçenin Görünümü, Ankara, Dil Derneği Yayınları.
 Ergenç, İclâl (1989), Türkiye Türkçesinin Görevsel Sesbilimi, Ankara, Engin Yayınları.
 Erkman-Akerson, Fatma (1991), Anlam-Çeviri-Karşılaştırma, İstanbul, Abc Kitabevi.
 Erkman-Akerson, Fatma ve Ş. Ozil (1998), Türkçede Niteleme: Sıfat İşlevli Yan Tümceler, İstanbul:Simurg.
 Eruz, F. Sakine (2003), Çeviriden Çeviribilime Yüzyılımızın Penceresinden Çeviribilimsel Gelişmelere Bir Bakış, Multilingual Yayınları.
 Friedrich, Johannes (2001), Kayıp Yazılar ve Diller, Arkeoloji ve Sanat Yayınları.
 Filizok, Rıza (2001), Anlam Analizine Giriş, İzmir, Ege Üniversitesi Basımevi.
 Gezgin, A. G. (2002), Tefsirde Semantik Metod, İstanbul, Ötüken Neşriyat
 Gorlee, L. L. (2002), Göstergebilim ve Çeviri Sorunu, Günce Yayınevi.
 Guiraud, P. (1999), Anlambilim, İstanbul, Multilingual.
 Guiraud, P (1994), Göstergebilim, Ankara, İmge Kitabevi, 2. baskı.
 Günay, V. Doğan (2002), Göstergebilim Yazıları, Multilingual Yayınları.
 Günay, V. Doğan (2007), Metin Bilgisi, İstanbul: Multilingual Yayınları, 3. baskı, 528 s.
 Günay, V. Doğan (2004), Dil ve İletişim, İstanbul, Multilingual, 282 s.
 Günay, V. Doğan (2007), Sözcükbilime Giriş, İstanbul, Multilingual, 311 s.
 İmer, Kâmile (1998), Türkiye'de Dil Planlaması: Türk Dil Devrimi, Kültür Bakanlınığı Yayınları, Ankara, XIV+219s.
 İnce, Özdemi (?), Yazınsal Söylem Üzerine, İstanbul, İş Bankası Kültür Yayınları.
 İşçen, İsmail (2002), Çevrim Kuramı /Çeviribilimin Temelleri Üzerine, Seçkin Yayıncılık.
 Karaağaç, Günay (2005), Dil, Tarih ve İnsan, Akçğa Yayınıları.
 Kayan, Korhan (2005), Hindistan'da Diller, İmge Kitabevi.
 Kıran, Ayşe Eziler; Korkut, Ece; Ağıldere, Suna (2003), Günümüz Dilbilim Çalışmaları, Multilingual Yayınları.
 Kıran, Zeynel (1996), Dilbilim Akımları, Ankara, Onur Yayınları, 278s.
 Kıran, Zeynel (2000), Yazınsal Okuma Süreçleri, Ankara, Seçkin Yayıncılık, 302 s.
 Kıran, Zeynel ve A. (2001), Dilbilime Giriş, Ankara, Seçkin Yayıncılık, 330 s.
 Köksal, Dinçel (2005), Çeviri Eğitimi Kuram ve Uygulama, Nobel Yayınları.
 Lyons, John (1983), Kuramsal Dilbilime Giriş, (Çeviren: Ahmet KOCAMAN), TDK, Ankara, 449 s.
 Martinet, A. (1998), İşlevsel Genel Dilbilim, (Çeviren: Berke VARDAR), İstanbul, Multilingual.
 Nettle, D. ve Suzanne ROMAINE (2002), Kaybolan Sesler (Dünya Dillerinin Yok Oluş Süreci), (Çeviren: Harun Özgür Turan), İstanbul, Oğlak Yayınıları, 362 s.
 Nida, Eugene A. (2003), Dilbilim Üzerine Tartışmalar, Multilingual Yayınları.
 Özeren, A. (1996), Afaziyoloji, Adana, Çukurova Üniversitesi.
 Özünlü, Ünsal (2001), Edebiyatta Dil Kullanımları, İstanbul, Multilingual, 272 s.
 Özsoy, Sumru (2006), Türkçenin Yapısı-I (Sesbilim), Boğaziçi Üniversitesi Yayınları, İstanbul, 135 s.
 Palmer, F. R. (2001), Semantik (Yeni Bir Anlambilim Projesi), (Çeviren:Ramazan ERTüRK), Kitâbiyât
 Perrot, Jean (1997), Dilbilim, İstanbul, İletişim Yayınları, 121 s.
 Rifat, Mehmet (1998), XX. Yüzyılda Dilbilim ve Göstergebilim Kuramları (1. Tarihçe ve Eleştirel Düşünceler), Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, 223 s.
 Rifat, Mehmet (1998), XX. Yüzyılda Dilbilim ve Göstergebilim Kuramları (2. Temel Metinler), (Çeviriler: Mehmet ve Sema Rıfat), Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, 341 s.
 Saussure, Ferdinand de (1985), Genel Dilbilim Dersleri, (Çeviren: Berke VARDAR), Ankara.
 Sarıca, Mustafa (2005), Sözlü Dil Yapısı, Multilingual Yayınları.
 Sebuktekin, Hasan (2006), Kontrastive Linguistik, Nobel Yayınları, İstanbul. (Türkçe-Almanca)
 Selen, Nevin (1979), Söyleyiş Sesbilimi, Akustik Sesbilimi ve Türkiye Türkçesi, Türk Dil Kurumu Yayınları, Ankara.
 Tamba-Mecz, Irene (1998), Anlambilim, İstanbul, İletişim Yayınları
 Tanrıdağ, O (1991), Afazi, Ankara:GATA Basımevi.
 Tekcan, Ali İ.; Göz, İlyas (2005), Türkçe Kelime Normları, Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi.
 Toklu, M. Osman (2003), Dilbilime Giriş, Akçağ Yayınları.
 Uğur, Nizamettin (2003), Anlambilim Sözcüğünün Anlam Açılımı, Doruk Yayınları.
 Uzun, Nadir Engin (2006), Biçimbilim Temel Kavramlar, Papatya Yayıncılık, Ankara.
 Uzun, N. Engin (1998), Dilbilgisinin Temel Kavramları (Türkçe üzerine Tartışmalar), Ankara, 168 s.
 Üçok, Necip (1947), Genel Dilbilim, Ankara. (2004) Genel Dil Bilim (Lenguistik), Multilingual Yayınları.
 Üçok, Necip (1951), Genel Fonetik, Ankara Üniversitesi Yayınları, Ankara.
 Vardar, Berke (1968), Dilbilim Sorunları, İstanbul.
 Vardar, Berke (1998), Dilbilimin Temel Kavram ve İlkeleri, İstanbul, Multilingual, 190 s.
 Vardar, Berke (2002), Dilbilim Yazıları, Multilingual Yayınları.
 Vardar, Berke (2002), Dilbilimden Yaşama: Yapısalcılık, Multilingual Yayınları.
 Vardar, Berke (2003), Açıklamalı Dilbilim Terimleri Sözlüğü, Multilingual Yayınları.
 Vardar, Berke (Yöneten) (1983), XX. Yüzyıl Dilbilimi (Kuramcılardan Seçmeler), TDK, Ankara, 274 s.
 Vardar, Berke (1998), Açıklamalı Dilbilim Terimleri Sözlüğü, İstanbul.
 Yazıcı, Mine (2004), Çeviribilimin Temel Kavram ve Kuramları, Multilingual Yayınları.
 Yazıcı, Mine (2004), Çeviri Etkinliği, Multilingual Yayınları.
 Yazıcı, Tahsin (2004), Makaleler, Multilingual Yayınları.
 Yılmaz, Emine (2003), Çuvaşça Çok Zamanlı Morfoloji, Grafiker Yayınları.
 Yücel, Tahsin, Yapısalcılık, İstanbul, Yapı Kredi Yayınları, 1999 (ilk baskı 1982).

Dış bağlantılar
 Dilbilim Derneği
 Dictionary of Philosophical
 Linguistics for Beginners
 Semiotics for Beginners
 SIL Linguistics Glosarry
 Stanford Encyclopedia of Philosophy

Dilbilim


Kojot koji je ukrao Sunce i Mjesec (Indijanci Zuñi, Novi Meksiko) kojot je lik iz indijanskih mitologija. On je, zajedno s orlom, od nekih seljana ukrao kovčege sa Suncem i Mjesecom i postavio ih na nebo jer, u pradavno doba, Zemlja je bila obavijena tamom.

Bijedan lovac
Kojot je lovio i lovio, ali gotovo ništa nije ulovio. Prazna želuca promatrao je orla koji je mogao uhvatiti koliko god je htio zečeva. "Lovit ću s njim kad je tako sposoban", pomisli u sebi kojot. No orao je i dalje imao hrane koliko je htio, a kojot nije mogao ništa uloviti. "To je zato što je tako mračno", reče kojot. "Treba mi svjetla!" Orao mu odgovori: "Mislim da sam ga vidio na zapadu", i uzleti. Kojot ga je s mukom slijedio.

Krađa
Stignu tako orao i kojot u jedno selo. Kojot primijeti da ljudi čuvaju malo svjetla u jednom malenom kovčegu, a kad požele više svjetla, otvore jedan veći kovčeg. U prvome je bio zatvoren Mjesec, a u drugome Sunce. "Ukradimo te kovčege!" predloži kojot orlu. I, kad su ljudi zaspali, orao stavi Mjesec i Sunce u jedan kovčeg i uzleti. Kojot, jedva držeći korak s orlom, neprestano ga je molio: "Daj mi da ja nosim kovčeg!" Orao najprije odbije, a potom popusti.

Znatiželjni kojot
"Povjeravam ti kovčeg, ali nemoj ga otvarati!" reče mu. No kojot, sav zadihan od teška tereta, zastane kako bi se odmorio i spusti kovčeg. Otvori poklopac, a iz kovčega izlete Sunce i Mjesec i pobjegnu na nebo.

Literatura
• Baussier, Svijet oko nas Mitologije, 1. izd., Naša djeca, Zagreb, 2004., , str. 109.

Izvori

Zuñi mitologija

Kojot koji je ukrao Sunce i Mjesec


El Edificio La Previsora, es un rascacielos ubicado en Guayaquil, Ecuador, es el segundo más alto del país, con 135 metros. También es el segundo que cuenta con la mayor cantidad de pisos: 35. Fue construido entre 1991 y 1995 por la constructora chilena LPV y fue inaugurado el 4 de junio de 1995, está localizado en la Avenida Nueve de Octubre y Avenida Malecón Simón Bolívar. Desde la quiebra del Banco, en el año 2000, pasó a ser ocupado por oficinas y en el 2013, pasó a ser ocupado por una sucursal de la Asamblea Nacional del Ecuador, a la que denominan "Casa Legislativa". también está la matriz del Ministerio de Producción, Comercio Exterior, Inversiones y Pesca, Banco Central del Ecuador, Servicio Nacional de Aduana del Ecuador, Procuraduría General del Estado, y la Defensoría Pública en su planta baja. Cuenta con un helipuerto y alberga al Bankers Club.

Véase también

 Anexo:Edificios más altos de Ecuador

Referencias
 Diario "El Comercio": Especial de los edificios de Ecuador
 Revista "Vistazo": Asamblea inauguró Casa Legislativa en Guayaquil
 www.ekosnegocios.com: Cronología de los edificios en Guayaquil, página 45

Rascacielos de Ecuador
Rascacielos de Guayaquil
Arquitectura moderna en Ecuador
Rascacielos inaugurados en 1995
Ecuador en 1995

Edificio La Previsora


An Apoballis mutata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Benedetto Scortechini ngan Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni S.Y.Wong och Peter Charles Boyce. An Apoballis mutata in nahilalakip ha genus nga Apoballis, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Apoballis

Apoballis mutata


Mütareke basını, Mütareke döneminde Millî Mücadele aleyhinde yayın yapan basına verilen ad.

Mütareke basını Ali Kemal, Refi Cevat Ulunay, Sait Molla, Mustafa Sabri Efendi, Mehmet Asım gibi gazeteci ve yazarların, Millî Mücadele'nin verilmesine karşı olan tavırlarını ortaya koydukları basına daha sonradan verilmiş isimdir. Bu yazarlar Damat Ferit Paşa'nın İngiltere ile dostane iş birliğini savunan Hürriyet ve İtilaf Fırkası politikalarını destekler, Türk milleti kavramına antipati duyar, onun yerine Osmanlı halkları fikrinin devam ettirilebileceğini savunur. Türk milletini Anadolu'da yaşayan sadece tarım ve hayvancılıkla uğraşan, tahsili ve bir zanaati olmayan köylüler olarak tanımlayarak bu insanların Düvel-i Muzzama karşısında varlık gösteremeyeceğini, bu yüzden büyük devletlerle Mondros Mütarekesi çerçevesinde sürdürülen dostane ilişkilerin doğruluğunu savunurlar. Örnek olarak bunlardan Mustafa Sabri Efendi, "İki paralık Mustafa Kemal kuvvetinin baskısına boyun eğerek İngilizlerin, Fransızların ve sair devletlerin İstanbul'dan çekilip gitmelerini ancak Kemalistlerin idam ettiği Türk aklı kabul edebilir" demiştir.

Güncel anlamıyla
Yirminci yüzyılda Türkiye Cumhuriyeti'nde tam bağımsızlıktan ödün vermeyi, yabancı devletlerin Türkiye Cumhuriyeti iç işlerine müdahalesine ve hükûmetlerin bu duruma tepkisiz tutumlarına tabî ya da olumlu bakan yayın organlarını suçlamak için kullanılır olmuştur.

Çoğu aynı zamanda gazeteci olan yazarların kendi meslektaşları aleyhinde Mütareke basını suçlaması yapmaları yine meslektaşları tarafından, Avrupa Birliği ile görüşmeler sürecindeki ve benzeri gelişmelerdeki basının tutumunun işgal dönemindeki basının tutumuyla karşılaştırılamayacağı  ifade edilerek haksız bulunur.

Basının ve medyanın geçmişteki örneklerinin aksine büyük sermaye sahibi kimselerin elinde toplanmış olmaları ve bunların kendi holdinglerinin ihale alma, vergilerinin ertelenmesi gibi akçeli konularında hükûmetler ile görüştükleri, bunun basının tarafsız haber verme hürriyeti ortadan kaldırdığına ilişkin tartışmalar olmuştur.

Belirgin ve ayırtedici unsurları, Türkiye'de yaşayan insanlar için değil küresel sermayenin beklentilerine dönük yayın yapmaları bu tanımlamanın halk arasında yaygınca kullanılmasına neden olmuştur. Çağımızda mütareke basını da kendi içinde iki gruba ayrılmaktadır; Amerikan ulusal sermayesine göre yayın yapanlar ve küresel sermayeden yana olanlar. Küresel sermaye süreci ile çoğu zaman AB süreci birbirine çakıştığı için AB destekçisi olanlar da küresel sermayeci grup içinde yer alırlar.

Şair ve yazar Attilâ İlhan, daha sonra kitap haline de getirilen, Hulki Cevizoğlu'nun sunduğu Ceviz Kabuğu televizyon tartışma programında mütareke basını tabirini kullanmıştı. Attilâ İlhan konuşmasında, Türkiye'nin bir hain kontenjanı olduğunu, bunun nüfusun yüzde 10'u olduğunu; Türk aydını dediğimiz kişinin, Batı'nın manevi ajanı olduğunu; eğitim, savunma ve ekonominin millî olması gerektiğini, olmazsa Sevr'in geri geleceğini, Batı diye bir şey olmadığını, bunun hayâli bir kavram olduğunu söylemiş ve Türkiye'de basın Türk değildir suçlamasını sözlerine eklemişti (Özellikle Taraf gazetesinin yayınları, Genelkurmay'ı ve orduyu hedef alması sebebiyle bu ithamların başını çekmekteydi. Günümüzde, mebzul miktarda basın yayın organı, hükûmetin güdümünde yayınlarını sürdürmektedir).

Mütareke yanlısı gazeteler
 Refi Cevat Ulunay'ın Alemdar gazetesi
 Ali Kemal'in Peyam-ı Sabah gazetesi
 Sait Molla'nın İstanbul gazetesi
 Mehmet Asım Us ve Ahmet Emin Yalman'ın Vakit gazetesi

Dış bağlantılar
 Yavuz Gökalp Yıldız, Akşam Gazetesi, 30 Ağustos 2003
 Onur Öymen'in Lozan Konferansının 82. Yıldönümü Vesilesiyle Antalya'da Verdiği Konferans, 24 Temmuz 2005

Kaynakça

Basın

Mütareke basını


El yetapá chico (en Argentina y Paraguay) (Alectrurus tricolor), también denominado avioncito, gallito, gallito tricolor o coludo tricolor (en Argentina), es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae, una de las dos pertenecientes al género Alectrurus . Es nativo del centro sur de América del Sur.

Descripción
Mide 12 cm de longitud, hasta 18 cm con la larga cola en período reproductivo, y pesa entre 44 y 52 g. Pico amarillento; base de la mandíbula pálida, más oscuro en la punta. Patas grises. Iris pardo. El macho es inconfundible, negro por arriba con la rabadilla gris, hombros y filetes en las secundarias blancos. La cara y las partes inferiores son blancas, con una mancha negra a los lados del pecho. La cola, de formato muy peculiar, por lo general erguida, las plumas del par interno son alargadas, muy anchas, y quedan perpendiculares al cuerpo, en general pareciendo deshilachadas. Las hembras y los machos jóvenes son manchados de pardo por arriba, con lista superciliar, hombros y escapulares pardos; cola corta y normal. Por abajo son blancos con borrones pardos a los lados de la garganta. El macho en plumaje reproductivo es espectacular, las hembras y juveniles son gorduchos, de cola corta, cabezones de color pardo, claro y oscuro.

Hábitat y distribución
Su área de distribución original abarcaba el norte y este de Bolivia (Santa Cruz), suroeste y sureste de Brasil (sur de Mato Grosso hacia el este hasta Minas Gerais y Río de Janeiro, al sur hasta São Paulo), noreste de Paraguay y noreste de Argentina (Misiones, Corrientes).

El yetapa chico se ha vuelto muy escaso y local en una vasta área en el norte y este de Bolivia, ocurriendo en unas pocas localidades dispersas en La Paz y Santa Cruz y frecuentemente en las pampas del norte y oeste del Beni, pero está inexplicablemente ausente de vastas regiones; en el centro y sur de Brasil, en Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, Goiás, Distrito Federal, Minas Gerais y Espírito Santo al sur hasta Paraná, donde hay unos pocos registros, y posiblemente Río Grande do Sul; en el este de Paraguay, en Concepción, San Pedro, Cordillera, Caazapá, Itapúa y Misiones, y en el noreste de Argentina, donde algunos antiguos especímenes fueron colectados en el noreste de Corrientes y sur de Misiones, pero donde la especie no ha sido registrada desde septiembre de 1974, a pesar de las búsquedas realizadas en hábitats convenientes. En Brasil continúa siendo localmente bastante común en unas pocas áreas protegidas en Goiás, Distrito Federal y Minas Gerais, mientras en Paraguay es generalmente muy raro, pero localmente común, y aparentemente un reproductor residente en la Estancia Laguna Blanca en San Pedro, en la Estancia La Graciela en Misiones, y en Kanguery,  en el Parque Nacional San Rafael, reserva protegida por Guyra Paraguay.

En Itirapina, en el estado de São Paulo, Brasil, se ha registrado lo que aparentemente sea el último macho y la última pareja de hembras de dicho estado.

Habita en pastizales estacionalmente húmedos y secos, conocidos como «campo limpo»  y «campo sujo» respectivamente, prefiriendo áreas con pastos relativamente altos (entre 30 y 100 cm) no perturbados y, en Bolivia, especialmente áreas de Trachypogon. En el sur de Brasil, la especie ha sido registrada en pastizales húmedos dominado por las especies Cyperaceae, así como también Poaceae. A pesar de que normalmente desaparece de locales quemados, ha sido observado alimentándose en terrenos recientemente quemados. Hasta los 1100 m de altitud.

Comportamiento
Usualmente posa sobre tallos de pastos altos y captura insectos entre las hojas o en vuelo. Suele juntarse a bandadas de semilleros. Durante la exhibición nupcial, el macho realiza una espectacular demostración, se lanza verticalmente en el aire, con rápidos golpes de las alas, la cola levantada sobre el dorso y casi tocando la cabeza. Es una especie ícono del cerrado. Es un ave gregaria, inclusive durante el período reproductivo. Suelen verse agrupaciones relativamente numerosas de hembras y juveniles. Es residente, como máximo, un migrante parcial o nómade.

Alimentación
Su dieta consiste de artrópodos.

Reproducción
La nidificación ocurre ente agosto y noviembre; el tiempo de la temporada puede variar de acuerdo con el régimen de lluvias. Construye un nido de pastos secos en el suelo, escondido en el medio de pastos altos.

Vocalización
Es silencioso la mayor parte del tiempo, el macho puede emitir un débil «tic-tic-tic» durante el cortejo aéreo.

Estado de conservación
Esta especie ha sido calificada como vulnerable por la Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza (IUCN) debido a que su área de distribución ha sufrido una extensa y continua reducción, y, presumiblemente, también su población total, hoy estimada entre 6000 a 15 000 individuos maduros. Su área total de ocurrencia se estima en 2 790 000 km², pero solo una parte está efectivamente ocupada por la especie.

Amenazas
Los hábitats de pastizales a lo largo de su rango están amenazados por el desarrollo de la agricultura, ganadería, plantaciones y minería. Su dependencia de pastos naturales altos la hacen especialmente sensible al pastoreo intensivo y a las quemadas frecuentes. La forestación con Eucalyptus, la ganadería y la introducción de pastos invasivos exóticos son las amenazas principales a la población del Cerrado Laguna Blanca, Paraguay, donde la reciente instalación de una reserva falló en proteger la especie. Las quemadas descontroladas y la introducción de pastajes exóticas son las principales amenazas en aquel país. En Brasil, la conversión de pastizales para el cultivo de soja es una amenaza corriente. En el estado de Paraná, las severas pérdidas y modificaciones de hábitat han sido principalmente causadas por las plantaciones de Pinus. Se pronostica la pérdida de 30 a 46 % de su rango para el año 2100 debido a cambios climáticos.

Acciones de conservación
En Brasil es localmente común en varias áreas de protección: Parque nacional de las Emas, parque nacional de Brasilia, parque nacional da Chapada dos Veadeiros, Parque Nacional da Serra da Canastra, área de protección ambiental Gama-Cabeça de Veado, y Santuario de vida salvaje de São Miguel (Minas Gerais). En Paraguay es protegida por ley y ocurre en el Parque Nacional San Rafael, en el parque nacional Serranía de San Luis, en la Reserva natural Morombi, en la Reserva natural Tapytá y en las estancias privadas Laguna Blanca y La Graciela. En Bolivia, la Asociación Armonía creó la Reserva natural Barba Azul en el departamento de Beni, protegiendo el hábitat de la especie en las sabanas del Beni.

Sistemática

Descripción original
La especie A. tricolor fue descrita por primera vez por el naturalista francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1816 bajo el nombre científico Gallita tricolor; la localidad tipo es «América meridional = Paraguay».

Etimología
El nombre genérico masculino «Alectrurus» se compone de las palabras del griego «alektruōn, alektruonos» que significa 'gallo doméstico', y «oura» que significa 'cola', y el nombre de la especie «tricolor», en latín moderno significa 'de tres colores'.

Taxonomía
El género parece estar más cercanamente aliado a Fluvicola y Arundinicola. Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Alectrurus tricolor en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Alectrurus tricolor en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  galito Alectrurus tricolor en Wikiaves.

tricolor
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1816
Taxones descritos por Louis Pierre Vieillot

Alectrurus tricolor


Pokrajina Homs ( / ALA-LC: Muḥāfaẓat Ḥimṣ) je jedna od 14 sirijskih pokrajina. Nalazi se u središnjem dijelu zemlje. Površina, ovisno o izvorima, iznosi od 40.940 km2 do 42.223 km2, što je čini najvećom od sirijskih pokrajina. Pokrajina Homs je 2010. (prije rata), po tadašnjoj procjeni imala 1.763.000 stanovnika. Pokrajina je podijeljena u 6 okruga (mantiqah), dok Homs, glavni grad pokrajine, čini zaseban okrug. Guverner pokrajine je Talal Barazi.

Okruzi

Pokrajina je podijeljena u 7 okruga i 25 nahija (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Homs (10)
 Nahija Homs
 Nahija Khirbet
 Nahija Ayn al-Niser
 Nahija Furqlus
 Nahija Al-Riqama
 Nahija Al-Qaryatayn
 Nahija Mahin
 Nahija Hisyah
 Nahija Sadad
 Nahija Shin
 Okrug Al-Mukharram (2)
 Nahija al-Mukharram
 Nahija Jubb al-Jarrah
 Okrug Al-Rastan (2)
 Nahija ar-Rastan
 Nahija Talbiseh
 Okrug Al-Qusayr (2)
 Nahija Al-Qusayr
 Nahija Al-Hoz
 Okrug Tadmur (2)
 Nahija Tadmur
 Nahija Al-Sukhnah
 Okrug Taldou (3)
 Nahija Taldou
 Nahija Kafr Laha
 Nahija Al-Qabu
 Okrug Talkalakh (4)
 Nahija Talkalakh
 Nahija Hadidah
 Nahija Al-Nasirah
 Nahija Al-Hawash

Stanovništvo
Okrug Al-Mukharram naseljavaju pretežno alaviti. Okruzi Taldou, Talkalakh, Homs i Al-Qusayr imaju miješano stanovništvo: alaviti, suniti, kršćani. U okrugu Al-Qusayr živi i velik broji šijita.

Izvori

Vanjske poveznice

  ehoms

Homs

Homs (pokrajina)


Women in Cuba have the same constitutional rights as men in the economic, political, cultural and social fields, as well as in the family. Cuba is regarded as a regional front-runner in women's rights. According to Article 44 of the Cuban Constitution, "The state guarantees women the same opportunities and possibilities as men in order to achieve woman's full participation in the development of the country." As of 2015, women hold 48.9% of the parliamentary seats in the Cuban National Assembly ranking sixth of 162 countries on issues of female participation in political life. Many women in Cuba come from different racial backgrounds including Afro-Cuban women. Along with Afro-Cuban women, women in Cuba, formerly a marginalized group, were able to gain higher educational levels and equal advancements in their respective careers. The 1975 Family Code was designed to allow Cuban women to share the household duties fairly with their spouses. Job opportunities were available in the cities and as a result, many Cuban women left the countryside to work and live in the cities. However, because of the increased number of Cuban women studying and working, the national birth rate has declined. Despite the fact that desegregation was enforced in Cuba, there are still some issues in regards to fair housing in Cuba.

History
In the first half of the 20th century, women in Cuba had achieved a status comparable with that of other Latin American countries, such as Argentina and Chile. The goal of Cuban feminists during this time was based on Cuban culture as well as the class position of the women who led the feminist movement. In 1923, the first National Women's Congress was held in Havana. Thirty-one different women's organizations participated in the Congress. Three years later in 1925, a second National Women's Congress was held and this time seventy women's organizations participated. During this time, one of the most prominent leaders among the feminist movement was Ofelia Domínguez Navarro, who also participated in both National Women's Congresses. In 1933, during the 100-day government of Ramón Grau, Cuban women received the vote. In 1934 the percentages of Cuban women working outside the home, attending school, and practicing birth control surpassed the corresponding percentages in nearly every other Latin American country.

Women in Cuba had been elected to Cuba's House of Representatives and Senate, serving as mayors, judges, cabinet members, municipal counselors, and members of the Cuban foreign service. The return of Grau to government, under the auspices of President Fulgencio Batista provided for the Cuban Constitution of 1940, one of the most progressive in the Western Hemisphere with regard to women's status, prohibiting discrimination on the basis of sex and calling for equal pay for equal work. While these progressive laws were a step in the right direction, many of them were not enforced.

During the Cuban Revolution, women were mobilized and obtained unparalleled rights compared to the rest of Latin America. For example, they were able to obtain the 1975 Cuban Family Code. This code outlawed discrimination against women and girls, even within the family. The 1975 Family Code stated that both husband and wife share an equal amount of responsibilities in the household. According to the Federation of Cuban women, the Family Code is an educational example for young generations. By seeing the Family Code as an example for families, young people could note that both husband and wife are required to share household duties.

After the Cuban Revolution of 1959, the Federation of Cuban Women (FMC) was established as an NGO. The Federation of Cuban Women allowed for the Cuban government to closely monitor women's progress and ensure oversight. This helped women to achieve "impressive parity in university education, pay scales, and local government positions." The FMC was recognized by the Cuban government as "the national mechanism for the advancement of women in Cuba". The organization claims to have more than 3 million members, which constitutes 85.2% of all women over age 14. There is also a Women's Training Center and a Women's Publishing House at the national level. The group generally adheres to the Cuban government's objectives "to defend the Cuban Revolution".

Since the "Special Period in the Times of Peace" in the 1990s, women have stepped to the forefront of life in Cuba, calling for a step towards an existence without sexism. Sexism in Cuba goes hand in hand with the racism experienced by Afro-Cubans. Black women receive the lowest paying jobs and have the highest rates of unemployment and the lowest education levels. They often live with the threat of gender violence.

Even though Cuban women achieved a lot of parity during the Cuban Revolution, there was still a lot of disparity prevalent in Cuban society.

Some examples are:

 "During the 1990s, when subsidies from the Soviet Union ended, the maintenance of social services often fell back on women as mothers, wives, and caregivers, indicative that Cuba had not fully equalized gender responsibilities."
 Women only held one-quarter of high-level administrative positions in government.
 "This persistence of women's inequality in the political arena was apparent in the speculation over who was to succeed Fidel Castro as head of state, when he became ill in 2006. Of the 12-15 names mentioned, which included the inner circles of Cuba's leadership, not one was a woman."

A referendum on the matter of modifying the Family Code was held in Cuba on 25 September 2022. It succeeded, and among other things the new Family Code includes strict equality of rights between men and women.  Even before the passage of the Family Code, Cuba was already a regional front-runner in women's rights according to Reuters.

Hip-hop
Hip hop, more specifically rap, has become the vehicle for Cuban women to express their dissatisfaction with race and gender status in Cuba. The lyrics of all female Cuban rap groups Krudas Cubensi and Obsession ask for respect for diversity on the music scene and sympathy for women who have turned to prostitution in Cuba for economic rescue. During the "Special Period", women came to the forefront in managing different economic and domestic situations and in doing so, assumed more responsibility and new authority. The popular dance style "perreo" can be seen as a symbol of this change, with women in front of men during the dance.

Promotion of female hip-hop artists is currently not on the same level as their male counterparts. However, through the support of the Cuban Rap Agency and specifically Magia López, the head of the agency, this may change. López is currently working to increase the participation of women in the Cuban hip-hop scene.

Reproductive health
In modern Cuba, women have free access to abortion and up to two years maternity leave.

Before the success of the Cuban Revolution in 1959, abortion in Cuba was illegal and contraceptives inaccessible. Reproductive health laws were patterned after the 1870 Penal Code in Spain, making abortion highly restrictive. In 1936, some of the more restrictive laws were rewritten and put into the new penal code, called the Social Defense Code.

After the creation of the FMC in 1960, efforts were made to increase the reproductive rights of women in Cuba. In 1965, abortion was decriminalized and in 1979, abortion was made free and more easily accessible. The United Nations Population Policy data bank states that between 1968 and 1974, the rate of legal abortion went from 16.5 to 69.5 legal abortions performed per 1,000 women of reproductive age. Currently, the estimate is around 47 and 62 legal abortions per 1,000 women of reproductive age.

The reason there is such a focus on abortion when discussing reproductive rights in Cuba is because it is very commonly used for family planning. However, other contraceptives are available for free through the Cuban healthcare system and are used. According to statistics gathered from UNICEF and the United Nations Population Division, it is estimated that contraceptive prevalence of any method (methods defined as modern methods of contraceptives, including female and male sterilization, oral hormonal pills, the intrauterine device (IUD), the male condom, injectables, implantable devices, vaginal barrier methods, the female condom and emergency contraception and not including abortion) was 73.7 percent of women in Cuba ages 15–49. The peak percentage was 77.8 in 2010 and lowest 60 percent in 1980.

Home, family, and birth rate
Women head nearly 50% of Cuban households.

One of the areas where women in Cuba continue to face inequality is within their own homes. Despite many women with children having advanced collegiate degrees and jobs in the professional workforce, they also have the responsibility to care for their children, husbands, and do most, if not all, of the cooking and cleaning for the household. Unequal distribution of household work can be at least partially attributed to the concept of Machismo often found in Latin American countries. In terms of relationships, women in Cuba were expected to have a fulfilling and satisfactory relationship with their husbands. By having a pleasing relationship with their husbands, the Cuban government theorized that the couples' loving relationship will influence their children to behave morally and civilly.  The rigid gender norms result in women cutting down work hours and receiving even less pay than they already are in order to make the time to care for their homes and families.

After the Cuban Revolution, more and more Cuban women started working away from home. The revolutionary government worked to change the societal norms marginalizing women in Cuba. Emancipation was necessary to help women gain equal economic opportunities. Prior to the Cuban Revolution, according to a census taken in 1953, 13.7% of Cuban women were working. After 1960, the number of women working increased. With revolutionary reforms that were implemented, Cuban women have more economic opportunities. A steady income would serve as an incentive for both men and women to migrate to the cities. However, with more women working and going to school, the birth rate has decreased. Another result is that there were fewer people living and working in the countryside due to the fact that they emigrated to the cities for jobs.

One consequence of the disproportionate household work burden is that many women are choosing to utilize Cuba's aforementioned accessible abortions and contraceptives to delay, if not completely prevent, having any children. Cuba's birth rate has been decreasing in recent years. In 2016, it was estimated that the country's population growth rate was at 0.13% and it is believed it will continue to slow to a negative population growth within the next few years if current trends continue. Comparatively, the United States population growth rate was at 0.7% in 2016, in Canada 1.2% in 2016, and in Mexico a 1.3% growth rate in 2016. The world population growth rate in 2016 was about 1.1%.

In the housing industry in Cuba, there were inequalities in the housing sector. Despite the Revolution's promise to implement equal distribution and fair housing, the revenues sent from abroad were able to sustain the Caucasian Cubans' living expenses. Afro-Cuban men and women were not able to live in luxurious homes due to a finding that the majority of expensive homes were owned by Caucasian Cubans sustained by revenues sent from family members living abroad. Despite the high number of Caucasian owners in expensive neighborhoods, the Revolution has implemented desegregation in schools and in neighborhoods.

Education
Historically, Cuba was a largely agrarian society, with a tourism-based economy in the urban areas, primarily Havana. Many women were forced to work as maids or prostitutes in these areas because there were not many other choices for them, as they were excluded from educational opportunities. Before the revolution, around 70% of women in the workforce were domestic servants, working for long hours with low pay and little to no benefits. Only around 194,000 women were in the workforce, with around 700,000 considered unemployed and 300,000 underemployed.

After the revolution, the FMC fought to establish equal educational rights for women.  The organization met with other Latin American countries to share ideas for positive increases in women's education. The FMC started by establishing schools specifically for women who were domestic servants and prostitutes and schools for women living in poverty. These schools were designed to help women develop a broader range of skills, ultimately helping them to gain the ability to obtain higher education. These schools also set out to help with the country's history of rates of illiteracy. About a quarter of the population of Cuba was illiterate when Fidel Castro took power and over half were women. By 1961, nearly the entire country was literate, primarily in thanks to volunteers (of which around 56% were young women) going to rural areas to teach literacy.

As of 2011, women in Cuba made up more than 80% of university students and around 68% of university graduates. Comparatively, women made up about 57% of undergraduates in the United States in 2008. Women in Cuba also make up about 81% of medical students, but are underrepresented in math and science fields, representing only 46% of natural science and math students, 37% of technical studies students, and 30% of engineering students.

Women in the Cuban labor force
Nearly 60% of professionals in modern Cuba are women.

Across the world, people are concerned about the feminization of poverty. Seven out of every ten poor people are women or girls, according to a study carried out by the World Food Program (WFP). In Cuba, we are seeing something unique in this area. While the average Cuban wage was around 494.4 regular pesos per month ($18.66) at the end of 2008 to 2015, an increase in the number of women in the technical and professional work force in Cuba has been seen. According to the World Bank's Gender Data Portal, women represent 42% of the labor force participation rate in Cuba. Research conducted by the American Association of University Women (AAUW) showed that, in 2011, women represented around 70% of the professional workforce, 69% of health care workers, and 80% of educational workers, but only around 30% of engineers, showing that the rates decrease in the scientific and technical sector.

Before the Revolution there were little to no women in the workforce, let alone getting paid for the employment. Only 14.2 percent of the female population were in paid employment, according to a journal article, Socialism and Feminism: Women and the Cuban Revolution, Part 1. Most women in this time were expected to be housewives and attend to their husbands and families. Although, there was a small percentage of women that were seeking to work. According to the journal article, Socialism and Feminism: Women and the Cuban Revolution, Part 1, in 1958 there was a percentage of 19.3 women looking for jobs. Since then, compared to the statistics now you can see an increase in women in the work force. But you still see the difference between the men and women that are employed between the where they work and how much they're getting paid. Therefore, there has been slight changes but there is still a lot more improvement and change to be done for the women of Cuba and receive the rights they deserve.

History of Afro-Cuban women
Afro-Cuban women have been living in Cuba starting in the fifteenth century with the rise of the demand for slaves during colonial times. Slaves born in Africa and were imported to Cuba were termed bozal. Slaves born in Cuba were known as negro criollo. The Afro-Cuban culture was also amalgamated with the influx of Afro-Haitians and their cultural products and practices in the aftermath of the Haitian Revolution. After 1959, the revolutionary government has instituted new reforms for the Afro-Cubans and the overall population. The revolutionary government had a goal to make every sector of the population become literate. The result was that many Afro-Cubans graduated from high school which is statistically higher compared to their white counterparts. This change would result in noting a substantial number of Afro-Cubans enrolling in medical schools. They were trained in medical schools established in Cuba. Medical schools were established since there was a "brain drain" that occurred likely due to the increasing attractiveness of the revolutionary ideals in the country. Thereof, one of the changes include free medical care which was provided to the Cuban population as well as to foreign patients. Cuba was renowned for its humanitarian cause in other countries including Venezuela. Afro-Cuban women were the majority of doctors sent abroad. One of the reasons why many Afro-Cuban women make up the majority of doctors sent abroad is because the salary is lucrative. Many Afro-Cubans did not have families living abroad and so they were not able to receive currency nor gifts. The Cuban government did not charge tuition to students and Afro-Cuban women and Cuban women were able to study in medical schools. They gained the opportunity to be high-paying doctors and this is a major gain in women's rights in Cuba. By receiving steady money and material commodities such as clothing, the Afro-Cuban doctors were able to support their families in Cuba. In addition, they would not have an obligation to immigrate to a new country. They could work in a foreign country for a relatively short period of time then return home to Cuba. During the Special Period, Afro-Cubans were severely affected by the numerous problems that arose. For instance, they had to endure hardships including low supply of food and insufficient job opportunities. Afro-Cuban women asserted that they did not receive the professional opportunity to contribute to the Cuban economy despite their high educational level. For instance, in the 1990s, Afro-Cuban women have raised the issue of lack of jobs in the tourist sector. Because of the hardships, insufficient food supply, and insufficient hospitality jobs, many women including Afro-Cubans turned to sex work and international dating (tourism). In the sex tourism industry, Afro-Cuban female sex workers became publicly associated as some distinct and vixenish type of exotic objects. Conversely, Caucasian-Cuban sex workers were commonly assumed to be girlfriends or wives for tourists.

Prominent women in Cuba after the revolution
The most prominent woman in the Cuban government after the revolution was Vilma Espín. Vilma Espín was the wife of Raúl Castro. She was the founder of the Federation of Cuban Women, a member of the Central Committee of the Communist Party and the party's Political Bureau. She had a chemical engineering degree from the Massachusetts Institute of Technology. She was a leader in the guerrilla movement during the revolution and was extremely close with Fidel and Raúl Castro.

On the other side, a prominent figure was opposition leader Laura Inés Pollán Toledo. Pollán founded the dissident group Ladies in White, which holds pacifist protest marches with the wives and spouses of political prisoners in Cuba to demand their release. Pollan worked as a literature teacher until her retirement in 2004. She always wore white, a symbol of the organization, and became a key opposition figure in Cuba.

After the Revolution, many Afro-Cuban women, with financial support from the Cuban government, have graduated from medical schools and were sent abroad to help patients.

References

Further reading
Brenner, Jimenez, Kirk, and LeoGrande Rowman & Littlefield A Contemporary Cuba Reader, Reinventing the Revolution

External links

Women in the Cuban bureaucracies 1968-74
Women in Pre-Revolutionary Cuba
Charting women's progress in Cuba since 1959

Women in Cuba


ඔබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න
 කළුතර පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය
 කළුතර මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්කය
 කළුතර සෞඛ්‍ය දිස්ත්‍රික්කය

කළුතර දිස්ත්‍රික්කය (වක්‍රෝක්තිහරණය)


Amerikanisch-Samoa nahm in London an den Olympischen Spielen 2012 teil. Es war die insgesamt siebte Teilnahme an Olympischen Sommerspielen. Das American Samoa National Olympic Committee nominierte fünf Athleten in vier Sportarten.

Flaggenträger
Der Schwimmer Ching Wei trug die Flagge Amerikanisch-Samoas während der Eröffnungsfeier.

Teilnehmer nach Sportarten

Judo

Leichtathletik
 Laufen und Gehen

Ringen

Schwimmen

Weblinks

Einzelnachweise

Amerikanisch-Samoa
Sommerspiele 2012

Olympische Sommerspiele 2012/Teilnehmer (Amerikanisch-Samoa)


USS Delaware was a 24-gun sailing frigate of the United States Navy that had a short career in the American Revolutionary War as the British Royal Navy captured her in 1777. The Royal Navy took her in as an "armed ship", and later classed her a sixth rate. The Royal Navy sold her in 1783. British owners named her United States and then French interests purchased her and named her Dauphin. She spent some years as a whaler and then in March 1795 she was converted at Charleston, South Carolina, to French privateer. Her subsequent fate is unclear.

US Navy
She was built under the 13 December 1775 order of the Continental Congress in the yard of Warwick Coates of Philadelphia, Pennsylvania, under the direction of the Marine Committee. Upon her launching in July 1776, Captain C. Alexander took command.

Delaware served in the Delaware River, joining with Commodore John Hazelwood's Pennsylvania state ships in operations that delayed the British Fleet in approaching Philadelphia and supplying the British Army. When the British took possession of Philadelphia 26 September 1777, Delaware, now under the command of John Barry, in company with several smaller ships, advanced upon the enemy fortifications which were being erected and opened a destructive fire while anchored some 500 yards from shore.

On 27 September she went aground on the ebb tide and came under the concentrated fire of the British artillery. After a brave defense against overwhelming odds, Captain Alexander was compelled to strike his colors. Delaware was taken into the Royal Navy.

Royal Navy
The Royal Navy took her in as an "armed ship", and later classed her a sixth rate. As an armed ship her captain was Commander James Watt. In April 1778 Commander Christopher Mason commissioned her.

On 1 December 1779 Delaware escorted a convoy of supply ships to Bermuda, and also brought some 100 officers and men of the Royal Garrison Battalion of Veterans to defend Bermuda. She and the troops arrived in time to forestall an American attack. When four American naval vessels arrived later that day they saw Delaware in place and British troops patrolling, and so left quickly.

On 6 June 1779  captured the American privateer Oliver Cromwell. Delaware and the privateer Union were in company and so shared in the prize money.

On 21 and 23 April 1780 Iris, Delaware, and  captured the American privateers Amazon, General Wayne, and Neptune. The capture had taken place a few leagues from Sandy Hook and Iris and Delaware brought them into New York on 1 May.

United States
The Royal Navy sold Delaware on 14 April 1783 for £300 to Mary Hayley, who renamed her United States. She sailed from Falmouth to Boston in April 1784. Hayley had the boat fitted out as a whaler and seal hunting vessel, shipping to the Falkland Islands in late 1784. The ship returned in 1785 with a cargo of whale oil, which was seized by customs agents. After a trial, the Crown lost its case against Hayley for duty, as she was a British citizen, and was ordered to pay her £4,000 for her losses.

United States first appeared in Lloyd's Register (LR) in 1786 with J.Scott, master, Mrs Hayley, owner, and trade London–Boston. She had undergone a thorough repair in 1784. She was no longer listed in LR in 1787.

In the fall of 1786, Francis Rotch reported that Hayley had sold the United States to the firm Brothers DeBauque and that he had advised them to send the ship to the Falklands rather than Greenland.

Dauphin
United States may have operated under both that name, and under Dauphin for some years.

French records that show Dauphin in 1785 with Paul Coffin, master. She was described as a frigate of 695 tons. Her known ports of call included Lorient (1792), New Bedford (November 1792), then Brazil, Delagoa Bay, Saint-Laurent Bay, Île de France, and Nantucket in November 1793. She became American again in November 1793, and was in Dunkirk in 1794.

As United States she made a second voyage to the Falklands in 1786. A whaler by the name of United States arrived at Dunkirk in July 1787 from the Falklands.

Francis Rotch commissioned her in August 1787 under the name Dauphin.

French records indicate that under Captain Uriah Swain, Dauphin, Francis Rotch, agent, sailed to the coast of Brazil on 18 August 1787, and returned on 4 July 1788 with 1452 barrels of whale oil and 16,000 lbs of whalebone. She returned to Dover in 1788, selling her 25,000 gallons of whale oil duty free. The 13,000 seal skins she had collected were sold in China for ten times their New York value, confirming the lucrative nature of the China Trade. After this voyage, the vessel was sold in 1788 to the French South Sea whaling partnership.

In 1791 Dauphin was under the command of Jonathan Parker.

On 22 November 1792 Dauphin sailed for Brazil and Delagoa Bay under the command of Captain Stephen Gardner. At some point he left and Captain Lallermant replaced him. She returned in November 1793 with 1900 barrels of whale oil.

In May 1794 Dauphin arrived at Charleston, South Carolina. She was sold at auction on 23 June to Jean Bouteille who wished to convert her to a privateer. Despite efforts by Benjamin Moodie, the British Vice-consul in Charleston to block her conversion, in March 1795 she was ready and sailed for Port-de-Paix. Her ultimate fate is unknown.

See also

List of sailing frigates of the United States Navy
List of ships captured in the 18th century
Bibliography of early American naval history

Notes

Citations

References

Storms, Robbi, and Don Malcarne (2001) Around Essex: Elephants and River Gods. (Arcadia Publishing).

Ships of the Continental Navy
Sailing frigates of the United States Navy
Ships built in Philadelphia
1776 ships
Captured ships
Sixth rates of the Royal Navy
Maritime incidents in 1777
Whaling ships
Age of Sail merchant ships
Privateer ships of France

USS Delaware (1776)


Doña Ana je neuključeno područje i popisom određeno mjesto u okrugu Doñi Ani u američkoj saveznoj državi Novom Meksiku.

Prema popisu stanovništva SAD 2010., imala je 1211 stanovnika.

Zemljopis
Zemljopisni položaj je  (32.3939408, -106.8177140). Prema Uredu SAD za popis stanovništva, zauzima 1,66 km2 površine, sve suhozemne.
Dio je metropolitanskog statističkog područja Las Crucesa.

Povijest
Doña Ana je španjolski za "gospođa Ana" i vjerojatno je ime dano u čast španjolske matrone.

Promet
Međudržavna cesta br. 25 čini istočni rub naselja, s pristupom na izlaz br. 9. I-25 vodi ka 10 km udaljenom Las Crucesu i sjeverozapadno 33 kilometra udaljenom Hatchu.

Stanovništvo
Prema podatcima popisa 2000. ovdje je bilo 1379 stanovnika, 447 kućanstava od čega 364 obiteljska, a stanovništvo po rasi bili su 45,8% bijelci, 0,4% "crnci ili afroamerikanci", 1,7% "američki Indijanci i aljaskanski domorodci", 0,5% Azijci, 0,0% "domorodački Havajci i ostali tihooceanski otočani", 47,1% ostalih rasa, 4,5% dviju ili više rasa. Hispanoamerikanaca i Latinoamerikanaca svih rasa bilo je 87,1%.

Izvori

Popisom određena mjesta u Novom Meksiku

Doña Ana, Novi Meksiko


Pršut (mlet. persuto, tal. prosciutto: prosušen, od lat. prae exsuctus, vulg. lat. perexsuctus: vrlo isušen), trajni suhomesnati proizvod dobiven soljenjem, tlačenjem i sušenjem najčešće svinjskog, rjeđe goveđeg i ovčjeg buta.

Tradicionalno se priprema u južnoeuropskim zemljama, od Portugala (presunto) i Španjolske (jamón), preko Italije (prosciutto), pa do Slovenije, Hrvatske, Bosne i Hercegovine, Crne Gore i Srbije.

Povezani članci

 Istarski pršut
 Dalmatinski pršut

Izvori

Pršut


Résiste est un titre notamment porté par:

 Résiste, une chanson de la chanteuse française France Gall sorti en 1981 ;
 Résiste, une comédie musicale française de France Gall et Bruck Dawit créée en 2015 ;
 Résiste!, une émission de télévision canadienne diffusée pour la première fois en 2021.

Voir aussi

Résiste (homonymie)


Toronto Raptors, Toronto, Ontario, Kanada'da bulunan profesyonel bir basketbol takımıdır. 2019 yılında NBA'de ilk şampiyonluklarını  Golden State Warriors karşısındaki seriyi (4-2) kazanarak elde etmişlerdir. Bu şampiyonluk ile ABD Profesyonel Basketbol Ligi'nde şampiyon olan ilk Kanada takımı olmuştur. Larry O'Brien Şampiyonluk Kupası'nı kazanan ilk Kanadalı takımdır. ABD Profesyonel Basketbol Ligi (NBA)'ndeki Doğu Konferansı'nın Atlantik Grubu'nun parçasıdırlar. Takım NBA'nın Kanada'ya ilerlemesinin parçası olarak Vancouver Grizzlies ile beraber 1995 yılında kurulmuştur. Grizzlies, 2001 yılında Memphis, Tennessee'ye taşındığı zaman NBA'daki tek Kanadalı takım olmuştur. 1999 yılında Air Canada Centreye taşınmadan önce aslen SkyDome'da ev oyunlarını oynamışlardır. En çok da ilerleme takımları gibi Raptors, daha ilk yıllarında basketbol sahalarında mücadele etmeye başlamıştır. 1998 NBA Seçmeleri sayesinde Vince Carter kazancından sonra takım liglere katılım kayıtları düzenlemiştir ve 2000, 2001 ve 2002'ndaki NBA Spor Ligi Finallerini yapmıştır. Carter, takımı 2001 yılında kazanılan, Doğu Konferansı Yarı finalleri'ne ilerledikleri ilk NBA spor ligi final serisine götürmek bakımından etkili olmuştur. 2002-2003 ve 2003-04 sezonları boyunca önemli ilerleme sağlamayı başaramamışlardır ve New Jersey Nets'e 2004'te takas edilmiştir.

Salonlar
Rogers Centre (bilinen adıyla Skydome) (1995-1999)
Scotiabank Arena (eski adıyla Air Canada Centre) (1999-günümüz)

Güncel kadro

Kaynakça

NBA takımları
1995'te kurulan basketbol kulüpleri

Toronto Raptors


() a fost un regizor de film american născut în Irlanda, cel mai bine cunoscut pentru regia ultimelor unsprezece din cele 14 filme cu Sherlock Holmes cu Basil Rathbone și Nigel Bruce, realizate între 1943 și 1946 și lansate de Universal Studios.

Filmografie

The Mother's Instinct (1917)
The Glory, Girl (1917)
The Price Mark (1917)
Love Letters (1917)
Flare-Up Sal (1918)
Free and Equal (1918)
Love Me (1918)
Tyrant Fear (1918)
The Mating of Marcella (1918)
The Kaiser's Shadow (1918)
They're Off (1918)
Green Eyes (1918)
Vive la France! (1918)
Puppy Love (1919)
Charge It to Me (1919)
The Career of Katherine Bush (1919)
Trixie from Broadway (1919)
The Bandbox (1919)
The Woman Gives (1920)
Yes or No? (1920)
Something Different (1920)
Good References (1920)
Dangerous Business (1920)
The Inner Voice (1920)
The Idol of the North (1921)
The Conquest of Canaan (1921)
The Iron Trail (1921)
The Man From M.A.R.S. (1922)
What's Wrong with the Women? (1922)
Toilers of the Sea (1923)
Vanity's Price (1924)
Broken Laws (1924)
By Divine Right (1924)
 Percy (1925)
The Kiss Barrier (1925)
Greater Than a Crown (1925)
Marriage in Transit (1925)
 The Cowboy and the Countess (1926)
 The Fighting Buckaroo (1926)
A Man Four-Square (1926)
Black Paradise (1926)
The City (1926)
The Arizona Wildcat (1927)
Marriage (1927)
Cleopatra (1928)
The Viking (1928)
Lady Raffles (1928)
San Francisco Nights (1928)
The Olympic Hero (1928)
Wall Street (1929)
Behind Closed Doors (1929)
The Melody Man (1930)
Cock 'o the Walk (1930)
Just Like Heaven (1930)
Fifty Fathoms Deep (1931)
The Avenger (1931)
The Good Bad Girl (1931)
That's My Boy (1932)
The Menace (1932)
As the Devil Commands (1932)
The Circus Queen Murder (1933)
Fury of the Jungle (1933)
Above the Clouds (1933)
The Ninth Guest (1934)
Jealousy (1934)
Blind Date (1934)
Black Moon (1934)
Whirlpool (1934)
Mills of the Gods (1934)
I'll Fix It (1934)
The Black Room (1935)
The Lone Wolf Returns (1935)
Eight Bells (1935)
Doctor Syn (1937)
Gypsy (1937)
Thank Evans (1938) British
Many Tanks Mr. Atkins (1938)
Quiet Please (1938)
 Double or Quits (1938)
Simply Terrific (1938)
The Viper (1938)
Everything Happens to Me (1938)
Murder Will Out (1939)
The Good Old Days (1939)
A Gentleman's Gentleman (1939)
Hoots Mon! (1940)
His Brother's Keeper (1940)
Eyes of the Underworld (1942)
Sherlock Holmes and the Secret Weapon (1942)
Madame Spy (1942)
Frankenstein Meets the Wolf Man (1943)
Sherlock Holmes in Washington (1943)
Sherlock Holmes Faces Death (1943)
Rhythm of the Islands (1943)
Sherlock Holmes and the Secret Weapon (1943)
The Spider Woman (1943)
The Scarlet Claw (1944)
Gypsy Wildcat (1944)
The Pearl of Death (1944)
Sherlock Holmes and the House of Fear (1945)
Pursuit to Algiers (1945)
The Woman in Green (1945)
Terror by Night (1946)
Dressed to Kill (1946)
Black Angel (1946)

Note

Legături externe

 Passport portrait of Roy William Neil

Vezi și
Listă de regizori americani
Listă de regizori de film - N

Nașteri în 1887
Decese în 1946
Regizori americani

Roy William Neill


Misak Manukyan veya Manuşyan (Ermeni: Միսաք Մանուկեան, Fransızca: Michel Manouchian; 1 Eylül 1906, Adıyaman — 21 Şubat 1944, Suresnes), Ermeni kökenli Fransız şair, partizan. Nazilere karşı göçmen işçilerden oluşan bir partizan grubun askeri önderi oldu. 22 arkadaşıyla birlikte kurşuna dizildi ve bu haber Nazilerin duvarlara astığı afişlerle halka duyuruldu. Uyanık Olalım  adlı şiiri göçmen işçilere ithafen yazılmıştır.

Yaşamı
1906 yılında, Besni'de üç çocuklu bir köylü ailenin çocuğu olarak doğdu. 1915 Ermeni Kırımı'nda, ağabeyi Garabed'in dışında ailesinin diğer fertleri öldü. Bir süre ailesinin tanıdığı Kürt bir ailenin himayesinde kaldılar. I. Dünya Savaşı sonunda kardeşiyle birlikte Fransız yönetimindeki Suriye'de bir yetimhaneye gönderildiler. Fransa'ya gitmek için buradan ayrıldı önce Marsilya'ya ardından da Paris'e yerleşti ve Citroën fabrikasında çalışmaya başladı. Bununla birlikte edebiyatla ilgili bir dergide sol kanatın düşünceleriyle ve Fransa'da Ermeni kültürünün korunmasıyla ilgili çalışmalar yaptı. Marangozluk eğitimi aldıktan sonra, Genel Emek Konfederasyonu (Confédération générale du travail)'na katıldı. Ardından Komünist Parti'ye katıldı. Yasadışı işler yaptığı gerekçesiyle tutuklandı.

Savaş yılları
Bir Ermeni olan Manukyan, Phony Savaşı sırasında Paris'ten gönderildi, Rouen bölgesinde çalıştı.   Haziran 1940'ta, Alman işgalinin başlamasından sonra, tekrar Paris'e dönüp, militanlığa devam etti. 1941'de bir baskın sonrasında tutuklandı ve birkaç hafta Compiègne'de hapsedildi.

Önce Göçmen İşçiler (Main-d'œuvre immigrée, MOI) isimli silahlı örgütün Ermeni kolunun başına geçti ve ardından FTP-MOI isimli örgütün (Besarabya Yahudisi Boris Holban tarafından 1942'de kuruldu.) önemli bir figürü oldu. Buna rağmen ilk görevinde ihmalkar davrandığı için, bir süre katılımcı olmasına izin verilmedi.

1943 yılında Boris Holban'ın yerine geçti. Ağustos'tan Kasım'a kadar Manukyan'ın emrindeki gruplar Alman işgalcilere karşı imalathaneler ve ulaşım hatları da dahil olmak üzere yaklaşık otuza yakın saldırı düzenlediler. 28 Eylül 1943'te SS generali Julius Ritter'in Manukyan grubunca öldürülmesi büyük yankı uyandırdı. Kasım ayının ortasına doğru Vichy Fransası tarafından 68 tutuklama yapıldı. Bunların içinde Joseph Epstein ve Manukyan da vardı. Évry'de yakalandı ve günlerce işkenceye tabii tutuldu. Nazilerin Manukyan ve arkadaşlarını suçlamak adına 15.000 kopya bastırdıkları Kızıl Afiş'te O'nun için şöyle yazıyordu:

Tutuklanan 22 kişi 21 Şubat 1944 yılında aynı gün öldürüldü. İçlerinde tek kadın Olga Bancic Stuttgart'a gönderildi 10 Mayıs 1944'te giyotinle  öldürüldü.

Anısına
Louis Aragon 1955'te, Manukyan ve grubuna ithafen  Kızıl Afiş şiirini yazdı. 1959'da Léo Ferré tarafından bestelendi.

1985 yılında eşi Mélinée Manouchian, öldürülen kişilerin arkadaşlarının, Naziler tarafından esir alınmasına ve işkenceye tabi tutulmasına karşılık hiçbir şey yapmamış olduklarını belirterek bir tartışma başlattı.

Manukyan ve yoldaşlarının öyküsü, 2009'da Robert Guédiguian'ın yönettiği L'Armée du crime filmine konu oldu.

Ayrıca bakınız
 Kızıl Afiş
 Louis Aragon

Kaynakça

1906 doğumlular
Adıyaman doğumlular
Osmanlı Ermenileri
Fransa'daki Osmanlı göçmenler
Fransa vatandaşlığına kabul edilenler
Ermeni asıllı Fransızlar
Fransız komünistler
Ermeni komünistler
Ermeni şairler
Sınıf ve kitle sendikacılığı üyeleri
Kurşuna dizilerek idam edilmiş kişiler
İdam edilmiş aktivistler
1944 yılında ölenler
Besni doğumlular

Misak Manukyan


Yowah ist eine kleine Ortschaft im Outback im Westen von Queensland, Australien. Der Ort liegt 132 Kilometer von Cunnamulla und 813 Kilometer von Brisbane entfernt. Nach einer Zählung im Jahr 2021 hatte Yowah eine Bevölkerung von 126 Personen. Die Zahl schwankt, da sich dort zeitweise Opalsucher aufhalten.

Ort und Opale

Der Ort ist für seine Opalfunde bekannt und wurde in den Yowah Opal Mining Fields erbaut, die später in Yowah Nut Fields umbenannt wurden. 1883 wurden die ersten Opale abgebaut, die Yowah-Nüsse heißen. Es handelt sich um nussförmige Eisenkonkretionen, die in ihrem Kern Opale enthalten.

Etwa 25 Kilometer südlich von Yowah befindet sich ein kleines Opalfeld Black Gate und die Leopardwood Mine. In diesem Gebiet werden Opale gefunden, die Yowah-Nüsse, Schwarzopale, sogenannte Kristall-Opale und auch Fossilien. Opalsucher benötigen eine Lizenz zur Opalsuche und dürfen nur mit händischen Werkzeugen arbeiten.

Der Ort ist ein ländliches Durchgangszentrum mit Bibliothek, Touristeninformation, Café und Internetcafé. Erst seit wenigen Jahren hat der Ort Elektrizität, Wasser, Telefon und Fernsehen über Satellit.

Über das Gebiet gibt es einen Wanderführer und alljährlich findet im Juli das Yowah Opal Festival statt.

Yowah besitzt die kleinste Grundschule in Queensland.

Siehe auch
 Opalvorkommen in Australien

Weblinks
 Offizielle Website des Paroo Shire Council
 Queensland Places

Einzelnachweise

Ort in Queensland
Opalfeld in Australien
Paroo Shire

Yowah


426 (CDXXVI) cuma günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 Mallorca, Vandalların istilasına uğradı.

Doğumlar
 Liu Shao, Çin imparatoru (ö. 453)

Ölümler
 Xie Hui, Çinli general (d. 390)

426