Regimentul 4 Artilerie Grea a fost o unitate de artilerie de nivel tactic, care s-a constituit la 14/27 august 1916, prin mobilizarea unităților și subunităților existente la pace. Regimentul era dislocat la pace în garnizoana Cernica.
Regimentul a făcut parte din organica Brigăzii 2 Artilerie Grea alături de  Regimentul 3 Artilerie Grea. La intrarea în război, Regimentul 4 Artilerie  Grea a fost comandat de colonelul Ioan Gheorghian. Regimentul a participat la acțiunile militare pe frontul român, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 octombrie/11 noiembrie 1918.

Participarea la operații

Campania anului 1916

Campania anului 1917
În campania din anul 1917 Regimentul 1 Artilerie  Grea a fost comandat de locotenent-colonelul Grigore Sârbu.

Comandanți
 Colonel  Ioan Gheorghian
 Locotenent-colonel  Grigore Sârbu

Note

Bibliografie
 Dabija, Gheorghe (general), Armata română în răsboiul mondial (1916-1918), vol.I-IV, Tipografia "Lupta" N. Stroilă, București, 1932-1936
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)

Unități militare române din Primul Război Mondial

Regimentul 4 Artilerie Grea (1916-1918)


Magdallan, poslije zvan Magdalen, američka kršćanska metal supergrupa. Pokrenuta je 1990. godine kao studijski projekt i suradnja između Kena Tamplina i Lannyja Cordole. Sastav je djelovao od 1990. do 1995., objavio dva albuma i jedan EP i potpisao je ugovore s Intense Records om i potom s Essential Recordsom.

Povijest
Izvorna postava bila je: Ken Tamplin, Lanny Cordola, Brian Bromberg i Ken Mary. Lenny Cordola je vodio sastav. Nakon prva albuma Ken Tamplin je otišao a Phillip Bardowell je preuzeo vokalističke obveze. Basist Chuck Wright poslije je zamijenio Bromberga za Magdalenova izdanja. Ken Tamplin je odlučio da je dovoljan jedan album s Magdallanom te je pošao u samostalnu karijeru. Po njegovu odlasku sastav je promijenio ime iz Magdallan u Magdalen.

Magdallanova postava bila je takva da ju se referiralo kao supergrupu. Ken Tamplin bio je dobro poznat po radu u sastavu Shoutu. Lanny Cordola, Chuck Wright i Ken Mary bili su prije dobro poznati kao članovi sastava House of Lords.

Big Bang
Prvo izdanje sastava Big Bang, poznato je kao jedno od najskupljih produkcija nekog kršćanskog albuma dotad. Prijavljeni proračun bio je 250.000 dolara, i album je pretrpio kritike zbog prekoproduciranosti. Bez obzira na to, Big Bang je nominiran za nagradu Dove za najbolji metal/hard rock album 1992. godine, ali ju nije osvojio.

Odlazak Kena Tamplina
Nakon prvog Magdallanovog objavljenog albuma Tamplin je otišao, komentiravši da je osjetio potrebu na novim početkom nakon što je doznao da je Intense Records planirao ostaviti postrance album Big Bang nakon dvije godine teška Magdallanova rada. Nakon Tamplinova odlaska, studijski projekt Magdallan prerastao je u cjelovit sastav pa je ime promijenjeno iz Magdallan u Magdalen.

Promjena imena
Nakon što je Ken Tamplin otišao iz sastava, ime je promijenjeno u Magdalen za drugi album Revolution Mind i za EP The Dirt EP.  Godine 1999. objavljen je kompilacijski album End of the Age pod starim imenom. Važnost promjene imena je signifikacija razlike između studijskog projekta (Magdallan) i sastava (Magdalen) koji je nastavio djelovati nakon Tamplinova odlaska.

Chaos Is The Poetry
U Magdallanov opus uvrštavaju i Chaos Is The Poetry, jer je većina članova Magdalenova.
Pod imenom Chaos is the Poetry svirali su Lanny Cordola, Phillip Bardowell i Chuck Wright, trojac iz Magdalena. Pridružio im se bubnjar Gregg Bissonette, a pojavljuju se i Griffin i Guerrero, te na saksofonu Chris Bleth. Mnogo je glazbenih stilova na istoimenom albumu, a najbolji opis je progresivni rock s alternativom. Jedino je izdanje sastava pod ovim imenom i objavili su ga pod etiketom Alarma Recordsa.

Diskografija

Magdallan
Big Bang, studijski album, (1992.) Intense Records
End of the Age (kompilacija; 1999.) KMG Records

Magdalen
Revolution Mind, studijski album, (1993.) Essential Records
The Dirt, studijski album, (1995.) Intense Records

Chaos Is The Poetry
Chaos Is The Poetry,, studijski album, Alarma, 1996.

Izvori

Vanjske poveznice
Discogs Magdallan
Discogs Magdalen
Discogs Chaos Is The Poetry
Magdallan na MusicBrainzu
Christian Hard Music Magdalen or Magdallen

Kršćanski glazbeni sastavi
Američki glazbeni sastavi

Magdallan


May December é um futuro longa-metragem estadunidense de romance dramático dirigido por Todd Haynes a partir de um roteiro escrito por Samy Burch, baseada em uma história de Burch e Alex Mechanik. A narrativa segue uma atriz (Natalie Portman) que viaja até o Maine para estudar a vida de uma mulher da vida real (Julianne Moore) que ela está definida para atuar em um filme. O longa está programado para estrear na 76º do Festival de Cannes em Maio de 2023, onde estará em competição pelo principal prêmio do festival, o Palme D'Or.

Premissa
Vinte anos depois de seu notório romance de tabloide ter dominado a nação, um casal com uma grande disparidade de idade cede à pressão quando uma atriz chega para fazer pesquisas para um filme acerca de seu passado.

Elenco

 Natalie Portman como Elizabeth Berry
 Julianne Moore como Gracie Atherton-Yoo
 Charles Melton como Joe Yoo
 Piper Curda como Honor Atherton-Yoo
 Elizabeth Yu como Mary Atherton-Yoo
 Gabriel Chung como Charlie Atherton-Yoo

Produção
Em junho de 2021, foi anunciado que Portman e Moore foram escalados no filme. Em setembro de 2022, foi anunciado que Melton foi adicionado ao elenco.

A produção ocorreu em Savannah, Geórgia, com as filmagens encerradas em novembro de 2022. Ed Lachman inicialmente serviria como diretor de fotografia, mas foi substituído por Christopher Blauvelt devido à lesão no quadril de Lachman.

Em janeiro de 2023, foi anunciado que Piper Curda, Elizabeth Yu e Gabriel Chung haviam se juntado ao elenco.

Lançamento
O longa está programado para estrear na 76º do Festival de Cannes em Maio de 2023, onde estará em competição pelo principal prêmio do festival, o Palme D'Or.

Ligações Externas

Filmes dos Estados Unidos de 2023
Filmes dirigidos por Todd Haynes

May December


El Balón de Oro es un premio que otorga la Federación Mexicana de Fútbol para destacar a lo mejor del fútbol mexicano cada torneo. Previamente llamado Citlalli , su nombre fue cambiado a partir del torneo Clausura 2003 y es otorgado tanto a equipos como a individuos, divididos por categorías previamente definidas. Además de algunas categorías que obtienen premios automáticamente tales como campeón goleador; los ganadores y candidatos a premios de elección, son seleccionados a votación por jugadores de todos los equipos de la Primera División. Tradicionalmente la entrega del Citlalli se realizaba en los días posteriores a la disputa del Campeón de Campeones, duelo que cerraba formalmente la temporada del fútbol mexicano; aunque actualmente se realiza un día antes de este partido.

La primera entrega del Citlalli se realizó al concluir la temporada 1974-75, y fueron creados a propuesta del directivo Ramón Martínez. Solo se suspendieron durante los torneos cortos de liga previos a la Copa del Mundo de 1986: PRODE 1985 y México 1986. También se cancelaron para la temporada 2001-02 por cuestiones de calendario y planeación, para finalmente anunciar su desaparición por parte del vicepresidente de la Rama de Primera División, Víctor Garces, el 18 de septiembre de 2002. El 30 de marzo del año siguiente hubo una breve ceremonia en la que se hizo mención a los equipos más destacados en distintas categorías, pero no se entregaron premios, ni reconocimientos individuales. La renovación en el seno de la FMF dio paso al Balón de Oro, que surgiera como iniciativa de la marca de pinturas Comex, patrocinador principal en ese momento de la Primera División. La primera entrega de estos fue el 13 de octubre de 2003.

En total se han realizado 55 ceremonias de entrega de premios (1974-2023) a lo mejor del fútbol de Primera División de México, considerando que con el inicio de los torneos cortos en 1996, la primera comprendió de manera unificada lo realizado en toda la temporada 1996-97. A partir de la temporada 1997-98 y hasta 2008-09 (salvo en 2003-04 y 2004-05 que se entregó en conjunto), en la misma ceremonia se realizó la premiación a lo mejor de cada uno de los torneos cortos que integraban el ciclo futbolístico. Desde Apertura 2009 hasta el Clausura 2012 se realizaba cada seis meses, para suspenderse por 4 años y reanudarse en 2015-16, realizados actualmente cada fin de temporada en territorio estadounidense.

Categorías
Son nueve las categorías que siempre han estado presente en la premiación, con dos particularidades:
Jugador
Portero
Delantero
Entrenador
Campeón de goleo
Defensa Estuvo como categoría única en la edición de 1974-75, para después dividirse en Defensa lateral y Defensa central de 1975-76 a 1980-81, de 1994-95 a 1997-98 y de 2000-01 al Clausura 2012.
Mediocampista Estuvo como categoría única en la edición de 1974-75, para después dividirse en Medio ofensivo y Medio defensivo de 1975-76 a 1980-81, de 1994-95 a 1997-98 y desde 2000-01.

Las otras categorías vigentes son:
Novato (Solo estuvo ausente en 1980-81)
Gol (A partir de 2015-16)

Estas son las categorías no vigentes:
Comportamiento o Jugador Fair Play (De 1974-75 a 1977-78, de 1979-80 a 1983-84, en 1986-87 y de Apertura 2006 a Clausura 2009).
Extremo (De 1975-76 a 1980-81 y de Apertura 2002 a Clausura 2006).
Médico (Solo se entregó en 2003-04)
Directivo (Solo se entregó en 2006-07)
Superlíder de la temporada (Concedido al equipo que sumara más puntos en los dos torneos; solo se entregó en la 2004-05)
Ofensiva (Solo se entregó en 2004-05)
Defensiva (Solo se entregó en 2004-05)
Árbitro (Hasta el Clausura 2012)
Líder general (Hasta el Clausura 2012)
Preparador físico (Hasta el Clausura 2012, únicamente no se entregó para el Verano 2000)
Equipo Fair Play (En 2004-05; de Apertura 2009 a Clausura 2012 y en 2015-16)
Atajada (Solo se entregó en 2015-16)
Siente tu Liga (Sólo se entregó en 2015-16 y 2016-17)
Responsabilidad social (Sólo se entregó en 2016-17)

La ceremonia del Premio Citlalli y la del Balón de Oro servían de igual manera, como acto oficial para la entrega del trofeo y reconocimiento de los siguientes conjuntos:
Campeón de Liga
Campeón de Copa (en 1974-75 y 1975-76; de 1987-88 a 1991-92 y de 1994-95 a 1996-97)
Campeón de Campeones (en 1974-75 y 1975-76; en 1987-88 y 1988-89)
Los subcampeones de Liga y Copa
Los Campeones de los Torneos de Fuerzas Básicas, Sub 15, Sub 17 y Sub 20

También se han entregado distintos premios y reconocimientos especiales por trayectoria o logros a personalidades del ámbito directivo, periodístico, arbitral o jugadores leyendas ya sea vivos o fallecidos a manera de homenaje póstumo.

Polémicas o controversias
En la temporada 1992-93 se entregó el premio de Mejor portero a Jorge Campos, en un torneo en el que solo jugó tres encuentros en esa posición, ya que la mayor parte de sus actuaciones fueron como delantero.

Aunque normalmente, el trofeo de Mejor entrenador corresponde al Director Técnico del equipo campeón, en ocho ocasiones no ocurrió:
En 1975-76 Raúl Cárdenas quedó relegado ante Antonio Carbajal que llegó a semifinales con Unión de Curtidores.
1982-83 y 1989-90, Manuel Lapuente perdió el galardón ante el DT subcampeón Alberto Guerra.
Mario Velarde se llevó el trofeo en 1983-84 (semifinalista) y 1984-85 (subcampeón y líder general) en detrimento de Carlos Reinoso y Miguel Ángel López los dos del bicampeón América
En Apertura 2002 lo obtuvo Miguel Herrera que con Atlante no calificó a la liguilla.
En Clausura 2008, Efraín Flores (líder general) se impuso sobre el campeón Daniel Guzmán.
En 2015-16, Antonio Mohamed (subcampeón y líder del Clausura 2016) se impuso sobre el campeón del Apertura 2015, Ricardo Ferretti.

Hubo novatos que en realidad no lo eran, como Alberto Coyote y José Juan Hernández que recibieron esa distinción en 1991-92 y 1992-93, cuando ya habían rebasado los 24 años.

No fueron escasas las ocasiones en las que un futbolista que estando nominado en la terna, no ganó el trofeo al mejor en su posición y sin embargo fue elegido el mejor jugador de esa temporada; como le ocurrió a Antonio Carlos Santos en 1987-88, Patricio Hernández en 1988-89, Jorge Aravena en 1989-90 y Lucas Lobos en Clausura 2011. No fueron los mejores en su posición pero si los mejores jugadores del torneo.

En 1998 al juntarse las entregas de Invierno 1997 y Verano 1998, Fabián Estay recibió por partida doble el premio a Mejor jugador a pesar de no calificar a la liguilla en el primer torneo.

La relación entre el premio al Mejor delantero y el de Campeón de goleo es prácticamente directa, salvo en los casos de empate en el segundo. Sin embargo en 13 ocasiones el máximo goleador del torneo no fue reconocido como el mejor delantero:
Eduardo De la Torre, séptimo del goleo individual en 1986-87 paso sobre José Luis Salazar goleador con UAG.
Octavio Mora quinto en el torneo 1987-88, 6 goles abajo de Luis Flores el máximo artillero del torneo.
La mayor polémica se suscitó en 1993-94, cuando el campeón Carlos Hermosillo con 27 goles se vio superado por Osmar Donizette autor de solo 9 goles.
La entrega de 1997-98 fue conjunta, y a pesar de haber dos campeones de goleo, Luis García (Inv. 97) y José Cardozo (Ver. 98), los dos premios de mejor delantero se los llevó Cardozo.
De la misma forma en Verano 2000, Cardozo se llevó el premio a pesar de no figurar entre los 3 campeones de goleo de ese certamen.
La historia fue al contrario para el mismo Cardozo monarca de goleo del Clausura 2003, que perdió ante el subcampeón Sebastián González.
Omar Bravo no figuró entre los máximos goleadores ni en la temporada general, ni en los dos torneos cortos por separado y aun así se llevó el premio absoluto al mejor delantero de la 2004-05, en perjuicio de Guillermo Franco y Matías Vouso campeones de los dos eventos semestrales.
Misma situación para Cuauhtémoc Blanco en Apertura 2005 que no estuvo entre los 4 campeones de goleo, Francisco Fonseca en Clausura 2006 que tampoco fue uno de los 2 campeones de ese torneo y para Omar Bravo en Apertura 2006.
Salvador Cabañas siendo subcampeón de goleo superó en las votaciones a Humberto Suazo en Clausura 2008.
Después Suazo arrebataría el premio al goleador del Apertura 2010, Christian Benítez.
El caso del Clausura 2011 es diferente, Rafael Márquez Lugo fue el mejor delantero, porque el campeón de goleo Ángel Reyna jugaba de medio ofensivo, posición en la que el americanista obtuvo el galardón correspondiente..
Oribe Peralta se ganó el premio al mejor delantero de Apertura 2011 y Clausura 2012 sin superar en el goleo individual a ninguno de los campeones de goleo, que fueron el bicampeón Iván Alonso y Christian Benítez.
Eustacio Rizo se obtuvo el galardón a mejor novato a pesar de solo haber jugado 9 de los 44 partidos que jugó su equipo entre liga y liguilla en 1993-94.
Oswaldo Sánchez en Apertura 2005 y Walter Gaitán en Clausura 2006 ganaron el premio a Mejor jugador, a pesar de que ninguno de los dos calificó a la liguilla respectiva de cada torneo.

Historial

Estadísticas del Balón de Oro al mejor jugador

Palmarés individual de los futbolistas

Palmarés según el país

Palmarés por clubes

Véase también

Referencias

Balón de Oro (México)
Fútbol en México
Premios y trofeos deportivos de México

Balón de Oro (México)


A eleição presidencial nigeriana de 2023 ocorreu oficialmente em 25 de fevereiro para eleger o próximo presidente da Nigéria por um mandato de 4 anos, que se iniciará em  e terminará em . Bola Tinubu foi declarado vencedor pela comissão eleitoral em 1º de março.

Segundo a atual Constituição do país promulgada em 1999, período em que teve início a chamada Quarta República, o presidente em exercício, Muhammadu Buhari,  filiado ao Congresso de Todos os Progressistas (APC), não pode concorrer a um novo mandato, visto que já cumpriu dois mandatos consecutivos após ser eleito na eleição de 2015 e reeleito na eleição de 2019.

Sistema eleitoral

O presidente da Nigéria é eleito através de um sistema eleitoral a duas voltas, no qual para ser eleito já na primeira volta, é necessário que um candidato presidencial deve receber a maioria dos votos totais, bem como mais de 25% dos votos em, ao menos 24 dos 36 estados, o que corresponde a 2/3 dos estados do país. Se nenhum candidato alcançar tais índices, uma segunda volta é realizada somente com os dois candidatos mais votados.

Resultados eleitorais
No início da manhã de 1º de março, o presidente do INEC, Mahmood Yakubu, declarou Bola Tinubu como o vencedor após a comparação de todos os resultados estaduais. Candidatos da oposição e observadores criticaram os resultados, afirmando que a eleição foi marcada por violência, corrupção e fraude. Os dois principais candidatos de oposição afirmaram que contestariam os resultados nos meses seguintes junto à Suprema Corte.

2023
Nigéria
Nigéria

Eleição presidencial da Nigéria em 2023


Semiha Berksoy (1910, İstanbul - 15 Ağustos 2004, İstanbul), Türk opera sanatçısı, tiyatrocu ve ressamdır.

Türkiye'nin uluslararası alanda tanınmış ilk sanatçılarından birisi ve Cumhuriyet döneminin sanat simgelerindedir.  Sesli ilk Türk filminde ve Mustafa Kemal Atatürk'ün emri ile sahneye konan ilk Türk operasında, Ankara Devlet Opera ve Balesinde opera sanatının başlıca yapıtlarının ilk sahnelenişlerinde sahne aldı. 1939'da Berlin'de  Richard Strauss'un "Ariadne auf Naxos" isimli eserinde başrol oynayarak Batı Avrupa'da sahneye çıkan ilk Türk opera sanatçısı unvanının sahibi oldu. Görsel sanatlarla da hep yakından ilgilendi ve önemli uluslararası sergilere eserleriyle katıldı.  Berksoy, sanatın daha birçok alanında ilkleri gerçekleştirdiği için "ilklerin kadını" olarak tanınmıştır.

Yaşamı

Ailesi ve gençlik yılları
1910 yılında İstanbul'un Çengelköy semtinde doğdu. Annesi heykeltıraş ve ressam Fatma Saime Hanım, babası maliye katibi ve şair Ziya Cenap Berksoy'dur.  Sanata olan ilgisini anne ve babasından aldı. Sekiz yaşındayken annesinin ispanyol gribinden kaybetti. Bir süre, o sırada Düyûn-ı Umûmiye'de baş katip olan amcası Basri Cenap Bey'in yanında yaşadı. Babasının yeniden evlenmesinden sonra aile önce Sultanahmet'e, sonra Kadıköy'e taşındı. İlk ve orta öğrenimini Kadıköy İlkokulu'nda tamamladı. Kadıköy'de evlerinin karşısında Kuşdili Tiyatrosu'nun bulunması sanata yönelmesinde etkili oldu. İlk öykülerini ilkokul öğrencisiyken yazmaya başladı. 1928 yılında Beyoğlu'nda bir şan hocasından dersler aldı.

Lise öğrenimine İstanbul Kız Lisesi'nde başladı. O yıllarda Darülelhan'ın yeniden düzenlenmesiyle İstanbul Konservatuvarı kurulunca bu okulda  Nimet Vahit Hanım'la şan çalıştı. 1929'da halk önünde  ilk konserini verdi. Nikolay Rimski-Korsakov'un Sadko operasından çeşitli aryalar seslendirdiği bu konserde ona Cemal Reşit Rey eşlik etti.

Aynı dönemde Güzel Sanatlar Akademisi'nin sınavlarını  kazanarak Namık İsmail Atölyesi'nde Refik Epikman ile heykel, İsmail Hakkı Oygar ile seramik çalıştı; ancak sahne sanatlarına ağırlık verince resim yapmaya 1957'e kadar ara verdi.

Darülbedayi
1930'da, iki yıllık Darülbedayi Tiyatro Okulu'nun sınavını kazanarak tiyatroya başladı. Tiyatro sahnesine ilk kez Tolstoy'un "Yaşayan Kadavra" oyununda "çiçek satan kız" rolüyle çıktı. 1931 yılında Muhsin Ertuğrul'un çektiği İstanbul Sokakları filminde rol aldı. İlk sesli Türk filmi olan bu filmin çekimi için Paris'e gitti ve "Hancı Kızı Semiha" karakterini canlandırdı. İlk defa bu seyahat sırasında Paris'te bir opera izleyip gerçek anlamda opera ile tanıştı.

1932 yılında Nâzım Hikmet'in yazdığı, Muhsin Ertuğrul'un sahneye koyduğu "Kafatası" adlı piyeste "Karagözlü Sinyorina" tangosunu söyleyerek yer aldı. 1933'te Tiyatro Mektebi'nden mezun oldu. Okulun mezun ettiği tek kız öğrenci idi. Aynı yıl,  Darülbedayi'de Schiller'in "Hile ve Sevgi" dramında ve ardından şiirlerini Nazım Hikmet'in yazdığı Yalova Türküsü müzikalinde; Muhsin Ertuğrul'un sahneye koyduğu "Güneş Batarken" oyununda rol aldı. Ayrıca Ekrem ve Cemal Reşit Rey kardeşlerin 1933'te Cumhuriyet'in kuruluşunun onuncu yılında şehir tiyatrosunda sahneledikleri Lüküs Hayat operetinde Mısırlı Prenses Atıfet rolünü oynadı.

Şehir Tiyatrosu kadrosunda yer olmadığı gerekçesiyle işten çıkarılınca bir süre işsiz kalan Berksoy, Süreyya Opereti'nde oynama teklif aldı; ardından  "Emir, Çardaş Fürstin, Maskot, Leblebici Horhor  gibi operetlerde rol aldı ve ün kazandı.

Nazım Hikmet'in senaryosunu yazdığı Söz Bir Allah Bir (1933) filminde rol aldı. Berksoy'un ünlü şair ile dostluğu uzun yıllar devam etti. Mektuplaşmaları "Nazım Hikmet ve Toscası Semiha Berksoy" adıyla kitaplaştırıldı. Berksoy, 1934-1935 sezonunda Nazım Hikmet'in kendisi için yazdığı "Bir Rüyadır" adlı oyunda başrol oynadı.

Özsoy Operası ve Berlin yılları
Opera kariyerine 1934 yılında "ilk Türk operası" kabul edilen Özsoy Operası'ndaki rolüyle başladı. Ankara'da Cumhurbaşkanı ve İran şahı Rıza Şah Pehlevi onuruna sahnelenen eserde "Ayşım" rolünü seslendirdi. Bu temsil, onun hayatında bir dönüm noktası oldu. Mustafa Kemal huzurunda Çankaya Köşkü'nde küçük bir konser verme fırsatı buldu ve opera eğitimi için Berlin'e gitmesi gerektiği gündeme geldi.

Ankara'dan döndükten sonra operetlerde oynamaya devam eden Berksoy, 6 Ekim 1936'da girdiği sınav sonucunda hem Ankara Devlet Konservatuvarı'na girme hakkı, hem  de Berlin Müzik Yüksek Akademisi Opera bölümü bursunu kazandı ve Berlin'e gitti. Öğrenciliği sırasında Türk, ABD, İtalyan sefaretlerinde ve Berlin radyosunda konserler verdi.  1936-1939 arasında öğreniminin sonunda Berlin Akademi Operası'nın halka açık temsilinde Richard Strauss'un "Ariadne auf Naxos" isimli eserinde başrol (Ariadne) oynadı. Böylece Batı Avrupa'da sahne almış ilk Türk opera sanatçısı unvanını aldı.

Devlet Operası
Berlin'deki üç yıllık eğitimini tamamlayıp Türkiye'ye döndükten sonra konservatuvarda ses uzmanı olarak atandı. Muhsin Sadak yönetimindeki senfonik orkestra eşliğinde solist olarak konserler verdi. Ankara'da ilk konserini Cemal Reşit Rey yönetimindeki orkestra eşliğinde Ankara Radyosu'nda verdi. Devlet Opera ve Balesi'nin kuruluş çalışmaları devam ederken Carl Ebert kendisine Türkiye'deki ilk profesyonel opera temsili olarak sahnelenen Tosca'da  başrol oynamasının teklif etti. Tosca'da çalışmak için Ankara'da yaşamaya başladı. Ankara Devlet Konservatuvarı'nda ses kadrosuna değil,  orkestra üyeliğine "opera mütercimi" olarak atandı. 2 Nisan 1941 tarihinde Ankara Halkevi Sahnesi'nde Riyaseticumhur Filarmoni Orkestrası eşliğinde Tosca'nın ikinci perdesi sahnelendi. Berksoy, daha sonra Madame Butterfly operasında Ciocio San rolünü oynadı. Performansı ile ilgili kötü bir değerlendirme yazısından sonra ani bir kararla operadaki görevinden istifa etti ve ülkeden ayrıldı. Devam eden II. Dünya Savaşı'na rağmen Berlin'e gitti. Berlin Yüksek Müzik Akademisi'nden aldığı diplomanın denkliği kabul edilmediği için Ankara'da ses kadrosuna atanamadığından Berlin'de akademiye giderek diplomasının denkliğini kanıtlamaya çalıştı. II. Dünya Savaşı başlayınca  almadan döndüğü diplomasını ve hocalarından ses kalitesini öven mektuplar alıp yurda döndü. Ankara Gaz Şirketi'nde çalışan, aynı zamanda piyanist olan Ercüment Siyavuşgil ile 1943 yılının Mayıs ayında evlendi. Bu evlilikten kızı Zeliha dünyaya geldi (1946).

Berksoy'un Berlin Yüksek Müzik Akademisi'nden gelen  belgesi Milli Eğitim Bakanlığı tarafından kabul edilmedi. Sanatçı, 1949-1951 yılları arasında operaya çıkartılmadı ve kızını alarak Viyana'ya gitti. Yurt dışında konserler veren Berksoy, 1950'de açılan Devlet Opera ve Balesi'ne solist olarak atandı. 1951 opera sezonunda  sahnelenen Eugene d'Albert'in Tiefland (Çukurova) operasında başrol 'Marta'yı oynadı. Ertesi yıl 1 Mayıs'ta Beethoven'in 125. ölüm yıldönümü nedeniyle Devlet Tiyatrosu opera bölümü tarafından sahnelenen Mozart'ın Fidelio operasında Leonore rolünü oynadı.  22 Mayıs 1953 tarihinde Ankara Devlet Konservatuarı Konser Salonu'nda konservatuarın piyano bölüm başkanı Mithat Fenmen'in eşliğinde "Wagner Konserleri" düzenledi. 1954 Ankara Devlet Konservatuarı sahnesinde oynanan "Hansel ve Gratel Operası"nda Anne rolünü oynadı.  1956 yılından başlayarak üç yıl üst üste Bayreuth Festivallerine katıldı.

1961'de Feridun Altuna'nın sahneye koyduğu Hansel ve Gretel operasında Haxel rolünü canlandırdı. 12 Şubat 1963'te  Verdi'nin  Il trovatore operasında "Azucena" rolüyle 30. sanat yılı jübilesini yaptı.

Devlet Tiyatroları
Berksoy, Devlet Opera ve Balesi'nde kadro sorunları yaşadığı için 1960'larda tiyatroya ağırlık verdi ve Devlet Tiyatroları kadrosuna geçti. 1961'de Üçüncü Tiyatroda Musahipzade Celal'in "Macun Hokkası" adlı oyununda Ziba Usta rolünü, İstanbul Efendisi operetinde Feraset Bacı'yı, Haldun Taner'in "Dışarıdakiler" oyununda Şehriban rolünü canlandırdı. Turgut Özakman'ın Kaneviçe, Refik Erduran'ın Karayar Köprüsünde rol aldı. William Shakespeare'in Yanlışlıklar Komedyası'nda Rahibe Amelya, Moliére'in Cimri adlı eserinde  Frosine, Arthur Miller'in Cadı Kazanı'nda Tituba rollerini temsil etti. 1963 sezonunda 30. sanat yılı jübilesinde opera ile yapmak istedi ve yeniden "opera sanatçısı kadrosuna geçti. Il trovatore operasında "Azucena" rolüyle jübilesini yaptıktan sonra tiyatro oyunlarında rol almaya devam etti.

1964 yılında Devlet Tiyatrosunun özel izniyle Gülriz Sururi-Engin Cezzar Tiyatrosu'nda oynadığı Haldun Taner'in Keşanlı Ali Destanı'ndaki "Şerif Abla" rolünü oynadı. 1966 yılında 1966 Ankara Devlet Opera ve Balesinin Personel Kanunu'nun değişmesi sonucu operada "baş artist" (primadonna) unvanın aldı. 1968 yılında ilk kez kızı Zeliha Berksoy ile sahneye çıktı. Vasfiye Nasıl Kurtulur adlı oyunda o dönem Bakırköy Belediye Tiyatrosu sanat yönetmeni olan kızı ile birlikte oynadı. Nazım Hikmet'in İvan İvanoviç Var mıydı Yok muydu? adlı oyununun ilk sahnelenişinde küçük bir rol aldı. 1972 yılında emekliye ayrıldı.,

Berksoy, UNESCO'nun 2002 senesini Nazım Hikmet yılı ilan etmesi sebebi ile Bu Bir Rüyadır opereti yeniden sahnelendiğinde ise 92 yaşında yeniden sahneye çıktı. Bu oyunda, dekor olarak onun çarşaf tabloları kullanıldı.

Resim kariyeri ve son yılları
Berksoy, 1960'larda resim çalışmalarına büyük zaman ayırdı. 1961 yılında Ankara Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'nde Devlet Resim Heykel sergisine "Bursa'da Fatihin Doğduğu Ev" ve "Yeşil Cami" tabloları ile katılarak ödül aldı.  1969 yılında Berlin, Lutzovhaus resim sergisinde ve n 1972 yılında Paris'te resimlerini sergiledi.

Türkiye'de ilk resim sergisini 1974 yılında Ankara Devlet Resim Heykel Galerisi'nde açtı. 1975  yılında eşi Ercüment Siyavuşgil'i kaybettikten sonra on yıl inzivaya çekildi. Bir gün yaşlılık ve ölüm korkusunu yenmek üzere do sesi vermek üzere çalışan ve "Do sesini verdim, ölümü yendim" diyen sanatçı, yeniden resme, şarkılar söylemeye döndü, anılarını yazdı.  1982'de Atatürk Kültür Merkezi Büyük Salon'da (1982) bir sergi açtı.  Türk Kadınının Seçme ve Seçilme Hakkı Kazanmasının 50. Yılı olan 1984'te  T.B.M.M Başkanlığı Tarafından Berksoy'a "İlk Kadın Opera Sanatçısı Unvanıyla 'Atatürk Opera Ödülü' verildi. Resimleri, İstanbul Devlet Opera ve Balesi Müdürü Mesut İktu'nun destekleriyle resimleri 1985'te Leningrad ve Moskova'da sergilendi.

1992'de yoğun bir şekilde resim yaptı ve Cemal Reşit Rey Konser Salonu'nda (1992) sergi açtı. Ayaspaşa semtindeki Pamir Apartmanı'nda yaşayan Berksoy, 1993'te bu evin bir odasını hikayeleri olan eşyalarla düzenlemeye başladı. Kendisi için anlamlı objeleri (fotoğrafları, mektupları, kıyafetleri, tabloları...) bu odaya yerleştirdi. "Semiha Berksoy 'un Odası", Mimar Sinan Üniversitesi Resim Heykel Müzesi'nin daimi koleksiyonuna dahil edildi.

Berksoy 1995 yılında New York'ta ve Almanya'nın Hann Munden kentinde yer alan "All Fann- Die Kunst" adlı uluslararası sergiye katıldı.  1996'da Kutluğ Ataman'ın yönetmenliğinde "Kutluğ Ataman's Semiha b. Unplugged projesini gerçekleştirdi. Bu proje Berksoy'un hayatını ve hayatı algılayışını konu alan bir video enstalasyonu idi. 6,5 saat süren videoda Berksoy kendi evinin odasında hayatını yorumlayarak anlattı. Berksoy'un tabloları ve video, 1997'de ana teması "Yaşam, Güzellik, Çeviriler/Aktarımlar ve diğer Güçlükler" olan İstanbul Bienali'nde yer aldı. Ardından video Milano, Berlin, Lüksemburg ve Montreal gibi şehirlerde gösterime girdi ve büyük ilgi gördü.

1999'da New York Lincoln Center'da Robert Wilson'ın Önceki Günler, Ölüm, Yıkım ve Detroit III (The Days Before: Death, Destruction and Detroit III) isimli operasında opera söyledi.

2000 yılında Viyana'da "Kunst Museum Bonn" da gerçekleştirilen yüzyılın en önemli sanatçılarını bir araya getiren "Zeitwenden 2000 Millenium" sergisine katıldı ve bu sergiye katılan ilk Türk ressamı oldu. "Semiha Berksoy Odası" adlı yapıtıyla birincilik ödülü ile onurlandırıldı.

2003 yılında Viyana'da Samlung Essel Modern Müzesi'nde gerçekleştirilen "Blut- Honig" sergisine katılarak son dönem resimlerini sergiledi. İş Sanat Kibele Sanat Galerisinde "Semiha Berksoy Retrospektif Sergisini" açtı.  Berksoy yaptığı Wagner portresini 2004 yılında Bayreuth Festivali'ne hediye etti.

Sanatçı, 15 Ağustos 2004'te 94 yaşında öldü. İstanbul'da defnedildi.

Semiha Berksoy Opera Vakfı
Semiha Berksoy'un eserlerinin korunması ve tanıtımının devam etmesi, izleyiciyle  buluşturulması için 1995'te Semiha Berksoy'un yakın dostları Mengü Ertel, Onat Kutlar, Ferit Edgü ve Bedri Baykam'ın önayak olmasıyla, avukat Nejla Fertan'ın çabalarıyla Semiha Berksoy Opera Vakfı kurulmuştur.

Semiha Berksoy Opera Ödülleri
Semiha Berksoy Opera Vakfı tarafından Türk operasına emek veren sanatçılara 2009 yılından beri Semiha Berksoy anısına opera ödülleri verilmektedir.

Tiyatro oyunları
 Bu Bir Rüyadır : Nâzım Hikmet - İstanbul Devlet Tiyatrosu - 2001
 Keşanlı Ali Destanı : Haldun Taner - Engin Cezzar Gülriz Sururi Tiyatrosu - 1966
 İstanbul Efendisi : Musahipzade Celal - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1965
 Yatık Emine : Refik Halit Karay\Nazım Kurşunlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1965
 Rüya Oyunu : August Strındberg - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1964
 Dumanlıda Telaki Var : Nazım Kurşunlu - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1964
 Çalıkuşu : Reşat Nuri Güntekin\Necati Cumalı - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1962
 Göç (oyun) : Cevat Fehmi Başkut - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1961
 Macun Hokkası : Müsahipzade Celal - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1961
 Lütfen Dokunmayın : Haldun Taner - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1961
 Kanaviçe (oyun) : Turgut Özakman - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1960
 Büyük Jüstinyen : Refik Erduran - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1960
 Karayar Köprüsü : Redik Erduran - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1959
 Felsefe Doktoru : Branislav Nušić - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1959
 Tablodaki Adam : Cevat Fehmi Başkut - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1958
 Cadı Kazanı : Arthur Miller - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1958
 Dışardakiler : Haldun Taner - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1957
 Korku (oyun) : Orhan Asena - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1956
 Bu Gece Başka Gece : Reşat Nuri Güntekin - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1956
 Dünkü Çocuk : Garson Kanin - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1955
 Yaşlı Aile : Branislav Nušić - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1954
 Çayhane : John Parick - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1954
 Lady Frederick : W. Somerset Maugham - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1953
 Elektira : Sofokles - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1952
 Miras (oyun) : Augustus Goetz - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1951
 Köşebaşı : Ahmet Kutsi Tecer - Ankara Devlet Tiyatrosu - 1951

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Semiha Berksoy Resmî İnternet Sitesi
 Semiha Berksoy Opera Vakfı Resmî İnternet Sitesi
Kutluğ Ataman'ın b. unplugged'ı" videosundan kareler

1910 doğumlular
İstanbul doğumlu kadın şarkıcılar

Türk opera şarkıcıları
Devlet Sanatçıları
20. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
Semiha_Berksoy
20. yüzyıl Türk ressamları
Türk kadın ressamlar
2004 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Çengelköy Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul Kız Lisesinde öğrenim görenler

Semiha Berksoy


Pilsator ist die Bezeichnung für ein nach Pilsner Brauart zuerst im  Böhmischen Brauhaus Berlin-Friedrichshain erzeugtes Bier. Der Name entstand 1908 im Ergebnis eines Wettbewerbs.

Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde der eingebürgerte Name in der DDR weiter benutzt. Im Gegensatz zum normalen Pilsner Bier ist es bitterer im Geschmack, da mehr Hopfen verwendet wird (16 g/hl statt 11,5 g/hl beim Pilsner, angegeben in "g wirksamer Bitterstoffe" – TGL 7764). Vom Export unterscheidet es sich durch den geringeren Einsatz von Malz.

Heute ist das Frankfurter Brauhaus Inhaber dieser Marke.

Literatur
 Richard Knoblauch: Löwenbrauerei-Böhmisches Brauhaus AG: Ein Rückblick auf 60 Jahre: 1870–1930. Berlin 1930
 Hans-Joachim Rose: Die Küchenbibel. Enzyklopädie der Kulinaristik. Tre Torri, Berlin 2007, ISBN 3937963413, S. 690.
 TGL 7764

Weblinks
 Historische Ansichtskarte mit Pilsator auf einem Umzugswagen
 Weitere historische Ansichtskarte aus dem Jahr 1943, Gaststätte Pilsator-Eck in Berlin-Pankow

Biersorte
Biermarke (Deutschland)
TCB Beteiligungsgesellschaft

Pilsator


SMS Breslau veya sonraki adıyla Midilli, Alman İmparatorluğu donanması için inşa edilen Magdeburg sınıfı hafif kruvazördür. Yapımına 1910'da başlandı ve 16 Mayıs 1911'de denize indirildi. Göreve alınmasından sonra savaş kruvazörü Goeben ile birlikte, Balkan Savaşları'nın patlak vermesi nedeniyle Akdeniz Tümeni'nde görevlendirildi. Breslau ve Goeben, İstanbul'a ulaşmak için Akdeniz'deki İngiliz savaş gemilerinden kaçtıktan sonra Ağustos 1914'te Osmanlı İmparatorluğu tarafından satın alındı ve gemilerin adları Midilli ve Yavuz Sultan Selim olarak değiştirildi. İki gemi, ağırlıklı olarak Karadeniz'de, Rusların Karadeniz Filosu'na karşı hizmet etti ve diğer Osmanlı gemileri ile birlikte Ekim 1914'te Rus limanlarına baskınlar düzenledi. Bu baskınlar, Rusya'nın Osmanlı'ya savaş ilan etmesine ve Osmanlı İmparatorluğu'nun I. Dünya Savaşı'na İttifak Devletlerinin yanında katılmasına yol açtı.

I. Dünya Savaşı sırasında Midilli, Rusya kıyılarına mayın döşeme, Rus limanlarını ve tesislerini bombalama ve Osmanlı ticaret gemilerinin yetersizliğinden dolayı Kafkasya Cephesi'nde savaşan Osmanlı birliklerine Karadeniz limanlarından asker ve malzeme tedarik etme görevlerini üstlendi. Birkaç kez Rus gemilerinden hafif hasar aldı. 1915'te çarptığı mayın sonrasında yarım yıl kadar hizmet dışı kaldı. 20 Ocak 1918'de, İmroz Muharebesi esnasında beş mayına çarparak battı. Mürettebatının çoğunluğu bu muharebede hayatını kaybetti.

Tasarımı

Breslaunun tam boyu 138,7 m, genişliği 13,5 m, ön kısımdaki su çekimi 4,4 m idi. Deplasmanı normal yükte , tam yükte ise  idi. Tahrik sistemi iki adet 3,4 metre çapında pervaneye bağlı iki set AEG-Vulcan buhar türbininden oluşuyordu. Motorlar 25.000 şaft beygir gücü (19.000 kW) verecek şekilde tasarlanmış ancak pratikte 33.482 şaft beygir gücüne (24.968 kW) ulaşmışlardı. Bu motorların kullandığı buhar, on altı deniz tipi su borulu kazan tarafından üretilmekteydi. Kazanlar, ilk başta kömür yakıtlı olarak tasarlanmışlarsa da, daha sonra yanma oranını arttırmak için üzerine fuel oil püskürtülmüş kömür kullanacak şekilde değiştirilmişlerdi. Geminin son hızı  seviyesindeyken, 1.200 ton kömür ve 106 ton fuel oil ile  hızda yaklaşık  menzili vardı. Gemi mürettebatı 18 subay ve 336 bahriyeliden oluşuyordu.

Gemi, tek ayaklı kaidelere monteli on iki adet 10,5 cm SK L/45 topla donatılmıştı. Topların ikisi geminin önündeki baş kasarada yan yana, sekizi geminin ortasında iskele ve sancak taraflarında dörder tane olacak şekilde, ikisi ise geminin arkasında yan yana monte edilmişti. Silahların en fazla 30 derecelik bir açıya kadar yükselebilmekte, bu sayede 12.700 metre mesafedeki hedeflere atış yapabilmektelerdi. Gemide silah başına 150 olmak üzere toplamda 1800 top mermisi taşınmaktaydı. 1917'ye gelindiğinde, 10,5 cm'lik toplar sekiz adet 15 cm SK L/45 top ile değiştirildi. Bu toplardan biri geminin önünde, altısı her iki yanda üçer adet olmak üzere ortada ve biri arkadaydı. Gemi ayrıca bir çift 50 cm torpido tüpü, beş torpido ve 120 mayın taşımaktaydı. Gemi, ortasında kalınlığı 60 mm olan ve su hattında yer alan kemer zırhına sahipti. Kumanda kulesi 100 mm kalınlıkta, üst güverte ise 60 mm kalınlığa varan bir zırh levhası ile kaplıydı.

Hizmet dönemi

Alman İmparatorluk Donanması

Breslau, "Ersatz Falke" geçici adı altında sipariş edildi ve omurgası 1910'da Stettin'deki AG Vulcan Stettin tersanesinde serildi. 16 Mayıs 1911'deki denize indiriliş töreninde geminin adını aldığı Breslau kentinin belediye başkanı tarafından vaftiz edildi. Denize indirildikten sonra ekipmanlarının montaj çalışmaları başladı, geminin donatılması 1912 yılının ortalarına kadar sürdü. 20 Ağustos 1912'de Açık Deniz Filosu'nda görevlendirildi. İmparatorluk Donanması, 1912'de başlayan Balkan Savaşlarının ardından Akdeniz'de kalıcı bir deniz varlığına ihtiyacı olduğuna karar vermişti. Breslau, daha sonra Amiral Wilhelm Souchon komutasındaki zırhlı muharebe kruvazörü SMS Goeben ile birlikte Akdeniz Tümeni'ne atandı. Amiral Karl Dönitz de 1912'den 1916'ya kadar Breslauda görev yaptı.

Müttefik donanmasından kaçış

I. Dünya Savaşı patlak verdiğinde Breslau ve Goeben, Cezayir'den Fransa'ya asker gönderen Fransız taşıma gemilerine müdahale etmekteydiler. 3 Ağustos 1914'te Souchon'un iki gemisi Cezayir'e doğru seyrediyordu. 06.00'dan bir süre sonra Breslau, Bône'deki yükleme limanını bombalarken Goeben ise Philippeville'e saldırdı. Ancak bu saldırılar önemli bir hasara yol açmadı. Saldırıların ardından Souchon, kömür stoklarını yenilemek için Messina'ya döndü. Birleşik Krallık henüz Alman İmparatorluğu ile savaşa girmese de iki Britanya muharebe kruvazörü HMS Indomitable ve HMS Indefatigable, Messina'ya giden Alman gemilerini takip etti. Souchon, 5 Ağustos'ta kısmî kömür ikmali alan Goebenle açılmaya ve Ege Denizi'nde bir kömür gemisiyle buluşmaya karar verdi. Goeben ve Breslau ertesi sabah limandan Britanya Akdeniz Filosu'nun takibi altında ayrıldılar ve İstanbul'a doğru yola çıktılar. Aynı akşam Amiral Ernest Troubridge tarafından komuta edilen 1. Kruvazör Filosu, Almanlarla temas sağladı ve Troubridge'in Goebenin 28 cm'lik toplarından çekinerek saldırıyı durdurmasından önce Breslau ile hafif kruvazör Gloucester, bir müddet birbirlerine ateş ettiler.

8 Ağustos'ta Goeben ve Breslau, Hacılar adasının açıklarında ikmal gemisiyle buluşurken, iki gün sonra ise Çanakkale Boğazı'na girdiler. Tarafsızlık kurallarının etrafından dolaşmak için Almanya iki gemiyi 16 Ağustos'ta Osmanlı donanmasına devretti. Bunun için kâğıt üzerinde ve göstermelik bir satış belgesi hazırlandı. 23 Eylül'de Souchon, Osmanlı filosunu komuta etme teklifini kabul etti. Breslaunun adı Midilli, Goebenin adı ise Yavuz Sultan Selim olarak değiştirildi. Gemilerin Alman mürettebatı Osmanlı üniformaları giyerek fes taktılar. Britanyalılar, gemilerin Osmanlı İmparatorluğu'na satılmasını kabul etmediler ve gemilerin bayrağı ne olursa olsun Ege Denizi'ne açılmaları durumunda saldırmak için Çanakkale Boğazı dışında abluka kurdular.

Osmanlı Donanması
27 Ekim 1914 akşamı Midilli ve Osmanlı filosunun geri kalanı İstanbul Boğazı'ndan çıkarak görünüşte manevra yapma amacıyla Karadeniz'e hareket etti. Filo, Karadeniz'e çıktıktan sonra denizin karşı tarafındaki Rus üslerine saldırmak için dört gruba ayrıldı. Midilli ve başka bir kruvazör, Kerç Boğazı'nı mayınlamak ve ardından Novorossiysk limanına saldırmakla görevlendirildi. Midilli Kerç Boğazı'na altmış mayın yerleştirdi, bu mayınlar daha sonra iki Rus ticaret gemisi batırdı. Mayınları dizmesinin ardından Novorossiysk'i bombalamak için diğer gemiye katıldı. Gemiler, Novorossiysk'i top atışına tutarak limanın petrol tanklarını ateşe verirken; yedi ticari gemiye zarar verdiler ve brüt 1.085 tonluk (GRT) Nikolai gemisini batırdılar. Ruslara verilen zarar göreceli olarak hafif olmasına rağmen bu saldırı Rusların Osmanlı İmparatorluğu'na savaş ilan etmesine sebep oldu ve Osmanlıları İttifak Devletleri tarafında I. Dünya Savaşı'na girmeye zorladı.

Midilli, Kasım 1914'ün başlarında Doğu Karadeniz'de Osmanlı nakliye gemilerini korurken Ruslar tarafından Osmanlı deniz taşımacılığına karşı yapılan saldırılara misilleme yapmak için Rusların Poti limanını bombalamak üzere donanmadan ayrıldı. 17 Kasım'da Yavuz Sultan Selim ile birlikte Souchon komutasında Trabzon bombardımanından dönen Rus Karadeniz Filosu'nu yakalamak için bir sortiye çıktı. Midilli, düşük görüş mesafesine rağmen Rus gemilerini Kırım'ın güney ucundaki Sarıç Burnu açıklarında tespit etti. Sarıç Burnu Muharebesi olarak adlandırılacak çatışmada Amiral Souchon, Midilliye Yavuz Sultan Selimin arkasında güvenli bir pozisyona geçmesini emretti; ancak gemi Rus ön dretnotları Tri Sviatitelia ve Rostislav ile çatışma halindeydi. Bir süre sonra Souchon, Osmanlı gemilerine çatışmayı kesme emri verdi. Midilli ayın geri kalanını Trabzon'a giden nakliye gemilerine eskortluk görevinde geçirdi. 5 Aralık'ta bir akıncı grubunu bölgedeki demiryolu tesislerine saldırmaları için Besarabya'ya taşıdı. Dönüş yolculuğu esnasında Sivastopol'u bombalayarak limanda demirli mayın tarama gemilerine hasar verdi.

23 Aralık'ta Midilli, Yavuz Sultan Selim ile Sinop açıklarında buluşmak için seyrederken, sabah karanlığında Zonguldak limanını bloke etmek için batırılması planlanan Rus nakliye gemisi Oleg ile karşılaştı. Midilli hızla Olegi batırdı ancak gözcüleri Rus ön dretnot Rostislavı tespit ettikten sonra geri dönmek zorunda kaldı. Daha sonra bir diğer blokaj gemisi olan Athos ile karşılaştı ve gemi mürettebatını kendi gemilerini batırmaya zorladı. Ardından, ilerlemelerini izlemek için ana Rus filosunun önüne geçmeden önce kısa süre Rus muhripleriyle çatıştı. Osmanlı kıyı topları kalan blokaj gemilerini derin suda batmaya zorladı. Midilli, 1915'in başlarında ocak ayındaki Hamidiye kruvazörü ile birlikte gerçekleştiren ve istemeden Karadeniz Filosu ile temasa girdikleri bir operasyon da dahil olmak üzere Ruslara karşı bir dizi sorti düzenledi. Midilli, Osmanlı gemileri çekilmeden önce Rus zırhlısı Yevstafinin ana batarya taretine bir mermi isabet ettirdi.

3 Nisan'da Osmanlı filosu, Odessa açıklarındaki Rus nakliye gemilerine saldırmak üzere sorti yaptı. Midilli ve Yavuz Sultan Selim, Mecidiye kruvazörünün bir mayına çarpması ve Odessa açıklarında batmasından sonra başarısız olan saldırı için koruma sağladı. Rus filosu, Osmanlı kuvvetini yakalamaya çalışsa da, Midilli ve Yavuz Sultan Selim hasar görmeden kaçmayı başardı. Hamidiyeyle buluşan iki gemi, 6 Mayıs'ta Rus taşıma gemilerine saldırmak için bir taarruz gerçekleştirdi ancak hedef bulamadı. Aynı ayın sonunda Midilli ve Yavuz Sultan Selimin bahriyelileri Gelibolu'da İtilaf Devletlerinin çıkartma yapan askerlerine karşı savunmaya yardımcı olmak için karaya çıkartıldı. 10-11 Haziran gecesi Midilli, Zonguldak'taki Rus muhripleri Derzki ve Gnevnıy ile karşılaştı. Gerçekleşen çatışmada Midilli, sancak motor kompartımanındaki ana buhar hattına isabet eden bir atışla Gnevnıya hasar verdi ancak Gnevnıyın fırlattığı beş torpido sebebiyle geri dönmek zorunda kaldı. Midilli bu çatışmada yedi isabet almışsa da aldığı hasar hafifti. Gnevnıy ise ertesi gün Derzkiy yedeğinde çekilerek Sivastopol'a götürüldü.

Midilli 18 Temmuz'da, İstanbul'u koruyan mayın tarlalarından geçen ticaret gemilerine eşlik etmek üzere yoldayken bir mayına çarptı. 4 numaralı kazan dairesi altındaki patlamada sekiz mürettebat öldü ve gemi 600 tondan fazla su aldı. İstinye limanına giden gemide yapılan incelemede, geminin ciddi bir hasar görmediği tespit edilse de; eğitimli personel ve malzeme eksikliği nedeniyle geminin onarımı olması gerekenden uzun sürdü. Gemi, Şubat 1916'ya kadar hizmete geri dönemedi ve bu süreç, 10,5 cm'lik toplarının ikisinin 15 cm'lik toplarla değiştirilmesi için bir fırsat olarak kullanıldı. 27 Şubat'ta bir makineli tüfek bölüğünün 71 subay ve askerini ve daha sonra önemli miktarda malzeme ve mühimmat stokunu Rus ordusunun baskısı altında olan Trabzon'a nakletmek için kullanıldı. 28 Şubat gecesi Trabzon'a giderken, Rus muhripleri Pronzitelnıy ve Bespokoynıy ile karşılaştı. Midilli, Rus gemilerinden kaçınarak Trabzon'a ulaştı. 2 Mart'ta Zonguldak'ın kuzeyinde iki Rus muhribine saldırmaya çalışsa da onları yakalayamadı. Gemi daha sonra İstanbul'a döndü. 11 Mart'ta bu kez 211 asker ve on iki varil yakıt ve yağ taşıdığı bir sefere daha çıkarak 13 Mart'ta Trabzon'a ulaştı. İstanbul'a dönmeden önce Samsun'da durarak 30 ton un, bir ton mısır ve 30 ton kömür yükledi.

İki ikmal sortisini 3 Nisan'da üçüncü bir sorti takip etti; 107 asker, 5.000 tüfek ve 794 sandık mühimmatı Trabzon'a taşıdı. Teslimatı yaptıktan sonra Alman SM U-33 denizaltısıyla buluştu ve Rus kuvvetlerine saldırmak için yola çıktı. Sürmene Körfezi'ndeki Rus mevkilerini top atışına tuttu ve T.233 mayın tarama gemisini ateşe verdi, T.233 sonra U-33ün güverte silahı tarafından batırıldı. Midilli ise kuzeye dönerek Tuapse açıklarında bir Rus yelkenlisini batırdıktan sonra Rus zırhlısı İmperatritsa Yekaterina Velikayayla karşılaştı. Midili, Rus gemisinin top atışlarıyla çatala alınmasına rağmen zarar görmedi ve bölgeden yüksek hızla uzaklaştı. Midilli Mayıs başlarında 60'ar mayından oluşan iki mayın tarlasını Tuna'nın Kili koluna, ikincisini ise Kırım'daki Tarhankut Burnu açıklarına döktü. Gemi ikinci seferde mayınlarını yerleştirdikten sonra Gözleve'yi de top atışına tuttu. 30 Mayıs'ta Sinop ve Samsun'a daha fazla asker götüren gemi, güverte kargosu olarak tahıl ve tütün yükleyerek geri döndü.

Temmuz ayında Midilli ve Yavuz Sultan Selim Trabzon'daki Rus hatlarını yararak yaklaşık 20 km ilerlemenin sağlanacağı Osmanlı karşı saldırılarını desteklemek üzere bir sorti yaptı. Midilli, 4 Temmuz'da Soçi açıklarında bir çift Rus gemisini batırdı ve bir önceki gün torpidolanmış olan başka bir gemiyi imha etti. Daha sonra boğaza dönüş için Yavuz Sultan Selime tekrar katıldı ve dönüş yolculuğu esnasında iki gemi, Rus kuvvetlerinden kaçındı. Midilli 21 Temmuz'da Novorossiysk'e mayın dökmeye çalıştı ancak Rusların telsiz dinlemesi ile edindiği istihbarat sayesinde dretnot İmperatritsa Mariya ve birçok muhrip limanı zamanında terk ederek Midillinin İstanbul Boğazı'na ulaşmasını engellemek için yola çıktı. İmperatritsa Mariya ve Midilli birbirini saat 13.05'te tespit etti. Güneye dönerek kaçmaya başlayan Midilli, kıçtaki 15 cm'lik topu ile zırhlının yanındaki Rus muhriplerini uzak tutsa da İmperatritsa Mariyanın silahlarının menzilinden çıkması uzun sürdü. Geminin yakınına düşen top mermilerinin şarapnelleri güverteye isabet ederek birkaç denizciyi yaraladı. Midilli, sis makineleri ile oluşturduğu duman perdesi ve başlayan yağmur sayesinde Rus takipçileriyle teması keserek ertesi sabah erken saatlerde İstanbul Boğazı'na ulaştı. 1916'nın sonuna gelindiğinde yaşanan kömür sıkıntısı, Midilli ve Yavuz Sultan Selimin saldırı harekâtları gerçekleştirmesini engelledi.

Midilli, Mayıs 1917'de Tuna'nın ağzına bir dizi mayın döşemesinde daha bulundu. Orada iken Yılan Adası'ndaki telsiz istasyonunu imha etti ve 11 mahkûm ele geçirdi. Döktüğü mayınlar 30 Haziran'da Leytenant Zatsaryonni adlı muhribi batırdı. Midilli denizdeyken, daha sonra Svobodnaya Rossiya olarak yeniden adlandırılan İmperatritsa Yekaterina Velikayanın da dahil olduğu bir Rus gücü İstanbul Boğazı'na baskın düzenledi. İstanbul'a döndüğü sırada Midilli, Rus filosu tarafından tespit edildi. Rus filosu, geminin İstanbul Boğazı'nın güvenli sularına girmesini engellemeye çalışırken, Midilli ise Svobodnaya Rossiyanın salvoları altında limana doğru seyretti. Muhrip Gnevnıy saldırmak için Midilli'ye yaklaşmaya çalıştı ancak Midillinin 15 cm'lik toplarının atışları sebebiyle uzaklaşmak zorunda kaldı. Gemi, İstanbul Boğazı'na hasar görmeden girmeyi başardı. Bu çatışma eski Alman gemisinin Rus gemileriyle son çatışması oldu. 1 Kasım'da Midilli, Rus savaş gemilerine karşı -tarama yapmak üzere Boğaz'dan ayrıldı. Geminin boğazdan çıktığını gözlemleyen Ruslar, kruvazör Svobodnaya Rossiya ve yeni zırhlıları Volya ile Midilliye saldırmaya çalıştı ancak Svobodnaya Rossiya gemisindeki isyan Rus kuvvetinin o gece limana geri dönecek olan Midilliyi yakalamasını engelledi.

İmroz baskını

Osmanlı deniz kuvvetinin Ege'deki İtilaf Devletleri donanmasıyla açık çatışmaya giremeyeceği ve ancak küçük baskınlarla rahatsızlık verebileceği inancı güçlendiğinde Amiral Souchon'un yerine 30 Eylül 1917'de atanan Koramiral Hubert von Rebeur-Paschwitz Yavuz, Midilli ve muhripler Muâvenet-i Milliye, Numûne-i Hamiyet, Basra ve Samsun ile Britanya donanmasının üslendiği İmroz'a (günümüzde Gökçeada) baskın yapmayı düşündü. Rebeur-Paschwitz'in amacı İtilaf Devletleri gemilerinin Filistin'den uzaklaşmasına sebep olarak, Sina ve Filistin Cephesi'ndeki Osmanlı kuvvetlerini rahatlatmaktı. Baskın, 20 Ocak 1918 günü gerçekleştirildi. Yavuz ve Midilli asıl baskına katılırken diğer gemiler güvenliği sağlamak için Çanakkale Boğazı'nın girişinde Seddülbahir açıklarında bekledi. Sabah 06.00 civarında Yavuz bir mayına çarparak hafif hasar gördü. Yavuz Kefalo'daki telsiz istasyonunu atışa tutarken Midilli de İmroz'a yöneldi. Yavuz ve Midilli daha sonra İmroz'da Kuzu Limanı'nda demirli bulunan ve kendilerini koruması gereken ön dretnotların o esnada korumadığı Britanya HMS Raglan ve HMS M28 monitörlerini batırdılar. Rebeur-Paschwitz daha sonra Britanya ön dretnot HMS Agamemnon'un Türk gemilerine saldırıya çıkmak üzere buhar topladığı Mondros Limanı'na ilerlemeyi planlamaktaydı ancak pusula sorunlarından ötürü saldırı planını iptal ederek dönüşe geçti. Saat 08.00 civarında Britanya HMS Lizard, HMS Tigress gemileri ve düşman uçakları gözlendi. Midilli, Yavuzun önünde uçaksavar ateşi için daha elverişli bir pozisyona geçti. Pozisyon almasının hemen ardından gemi bir mayına çarptı ve dümeni kullanılamaz hale gelerek sürüklenmeye başladı. Yavuz ve Midilli düşman mayın tarlası içine girmişti. Yavuz gemiyi yedeğe almak için pozisyon almaya çalışırken Midilli ikinci bir mayına çarpınca bundan vazgeçildi. 08.55'te Yavuz iskele tarafından bir mayına çarptı. Beş dakika sonrasında Midilli yavaşça geri giderken iki mayına daha çarptı. Mayınlar arka kazan dairesi ile iskele tarafı motora ağır hasar verdi ve yan yatmaya başladı, ardından dördüncü bir mayına daha çarptı. 09.50'de Yavuz bir mayına daha çarptı. 09.55'te Midilli beşinci bir mayına daha çarptıktan sonra alabora oldu ve battı. Gemi batarken onu kurtarmak için olay yerine gelen Britanya muhripleri 475 kişilik gemi mürettebatından Langensiepen ve Güleryüz'e göre 162, Hildebrand, Röhr ve Steinmetz'e göreyse 133 kişiyi kurtardı. Geminin iki cankurtaran filikası çatışmada kullanılamaz hale gelmişti; suya atlamak zorunda kalan mürettebat sadece sallar ve can yeleklerine sahipti ve 6 °C'lik deniz suyu sıcaklığı sebebiyle soğuktan öldüler. Geminin batışında ölenler arasında gemi komutanı Albay Georg von Hippel da bulunuyordu.

Batığın tam koordinatı 1993'te Selçuk Kolay tarafından 73 metre derinlikte tespit edildi. Gemi dalışa yasak saha içinde yer almaktadır. Geminin batışının ve I. Dünya Savaşı'nın bitişinin 100. yılı olan 2018'de Savaş Karakaş tarafından gemi hakkında bir belgesel çekildi.

Kaynakça
Notlar

Özel

Genel

Dış bağlantılar

Magdeburg sınıfı hafif kruvazör
Ege Denizi'ndeki I. Dünya Savaşı batıkları
I. Dünya Savaşı'ndaki Alman kruvazörleri
Bremen eyaletinde inşa edilen gemiler
I. Dünya Savaşı'ndaki Osmanlı kruvazörleri
1911 gemileri

Midilli (kruvazör)


Chen Zhe (; * 28. Februar 1993) ist ein chinesischer Snookerspieler.

Karriere

Anfänge
Um den Sprung zu den Profis auf die Main Tour zu schaffen nahm Chen 2009/10 an der Pontin's International Open Series teil. Er trat jedoch nur bei zwei von acht Turnieren an und konnte nur einen einzigen Sieg (gegen Matthew Day) verbuchen. Am Ende landete er nur auf dem 113. Platz der Gesamtrangliste.

Bei den Turnieren der Players Tour Championship in den Spielzeiten 2010/11 und 2011/12 versuchte sich Chen bereits mit den Profispielern der Main Tour zu messen. Er erreichte dreimal die Runde der Letzten 32 und bezwang dabei u. a. Spieler wie Matthew Selt oder Rory McLeod. In der Saison 2010/11 löste die Q School die PIOS-Serie als Qualifikationsturnierserie für Amateure ab. Chen scheiterte 2011 bei einem der drei Turniere erst im Finale (gegen Andrew Norman) seiner Gruppe. 2012 gewann er gleich im ersten Turnier seine Gruppe und erhielt somit ein 2-Jahres-Tourticket.

Erste Jahre als Profi
Zu Beginn der Saison 2012/13 gelang ihm nur beim Wuxi Classic 2012 ein Sieg gegen Pankaj Advani. Lediglich die PTC-Turnier waren für ihn erfolgreich, beim Turnier in Zhangjiagang 2012 erreichte er mit Siegen über Tom Ford und Ben Woollaston sogar das Halbfinale. Sein erster Erfolg bei einem großen Weltranglistenturnier hatte er bei der UK Championship 2012, wo er zwei Qualifikationsrunden überstand. Bei den Haikou World Open 2013 und den China Open 2013 verpasste er jeweils nur um einen Sieg das Hauptturnier. Die Saison beendete er nach einem Jahr auf Platz 78 der Snookerweltrangliste.

In der neuen Saison gewann Chen Zhe bei den ersten vier Weltranglistenturnieren jeweils das Auftaktspiel. Aber ab der International Championship 2013 konnte er keine Partie mehr gewinnen. Auch auf der PTC-Tour blieben die Erfolge aus und so rutschte er zum Ende der Saison 2013/14 bis auf Platz 89 der Weltrangliste ab. Damit fiel er aus der Main Tour heraus und auch der Versuch der sofortigen Wiederqualifikation über die Q School misslang.

Amateurzeit
Im Jahr darauf nahm er an der PTC-Asientour teil, kam aber nicht allzu weit. Sein erneuter Q-School-Anlauf endete im ersten Turnier mit einer Finalniederlage in seiner Gruppe gegen Sydney Wilson. Trotz verpasster Main-Tour-Qualifikation durfte er dadurch an der Qualifikation für die Australian Open 2015 teilnehmen. Ein Jahr später versuchte er es erneut über die Q School und diesmal gewann er zum zweiten Mal seine Qualifikationsgruppe. Damit war er erneut für zwei Jahre auf der Main Tour zugelassen.

Zweite Profizeit

Saison 2016/17
In seinem ersten Spiel der Saison 2016/17 gewann Chen die Qualifikation zum Riga Masters gegen Josh Boileau mit 1:4, doch er zog sich vor seiner Partie gegen Li Hang in der ersten Hauptrunde vom Turnier zurück. Es folgten zwei Niederlagen in den Qualifikationen: In der Qualifikation zu den Indian Open verlor er mit 0:4 gegen den Schotten Anthony McGill, bei den World Open mit 0:5 gegen Michael Holt. Ebenso verlor er seine Erstrundenpartie beim Paul Hunter Classic mit 2:4 gegen Chris Wakelin. Beim Shanghai Masters erreichte er die zweite Runde der Qualifikation, nachdem er Michael Wild mit 5:2 besiegt hatte, verlor er mit 3:5 gegen Jack Lisowski. Es folgten drei Auftaktniederlagen: In der Qualifikation zum European Masters mit 0:4 gegen Jimmy Robertson,  in der ersten Runde der English Open mit 0:4 gegen Shaun Murphy un in der Qualifikation zum International Championship mit 4:6 gegen Ali Carter. Seine Erstrundenpartie beim Northern Ireland Open gewann er dagegen mit 4:1 gegen Ross Muir, unterlag dann aber mit 3:4 dem Waliser Michael White. Wieder folgten mehrere Niederlage in seinen Auftaktpartien. Er verlor beim UK Championship mit 4:6 gegen Mark Allen, bei den Scottish Open mit 2:4 gegen Oliver Lines, in der Qualifikation zum German Masters mit 4:5 gegen Michael White und in der ersten Runde der Welsh Open mit 2:4 gegen seinen Landsmann Tian Pengfei. Chen konnte immerhin die erste Runde des Shoot-Out gegen den ehemaligen Profi Itaro Santos gewinnen, verlor aber anschließend gegen Jimmy White. Auch seine beiden letzten Auftaktpartien bei den China Open und bei der Snookerweltmeisterschaft mit 1:5 gegen Alan McManus und mit 7:10 gegen Dechawat Poomjaeng. Zhe beendete die Saison auf Weltranglistenplatz 121.

Saison 2017/18
Die Saison 2017/18 begann für Chen mit vier Auftaktniederlagen in Folge. Beim Riga Masters verlor er mit 0:4 gegen den lettischen Meister Rodion Judin und in der Qualifikation zum China Championship mit 3:5 gegen den Engländer Rory McLeod. Er zog sich außerdem vom Paul Hunter Classic zurück, sodass Adam Edge kampflos gewann und verlor danach in der Qualifikation zum Indian Open mit 3:4 gegen Matthew Selt. Ein Erfolg für ihn waren die World Open, wo er Sam Baird und Mark King mit jeweils 5:3 besiegte und verlor erst in der Runde der letzten 32 mit 0:5 gegen Mark Williams. Im darauffolgenden Turnier, dem European Masters erreichte er durch ein 4:3 über Stuart Carrington die Hauptrunde, wo er Thepchaiya Un-Nooh mit 1:4 unterlag. Doch es folgten zahlreiche Niederlagen in seinen Auftaktspielen: Bei den English Open verlor mit 3:4 gegen Mark Davis, in der Qualifikation zum International Championship mit 3:6 gegen Ding Junhui, in der Qualifikation zum Shanghai Masters mit 3:5 gegen Barry Hawkins, beim Northern Ireland Open mit 0:4 gegen Ali Carter, beim UK Championship mit 1:6 gegen Robert Milkins, bei den Scottish Open mit 2:4 gegen Kyren Wilson, in der Qualifikation zum German Masters mit 3:5 gegen Anthony Hamilton, beim Shoot-Out mit 22:90 nach Punkten gegen David Lilley, bei den Welsh Open mit 1:4 gegen Stuart Bingham und bei den Gibraltar Open mit 1:4 gegen Tian Pengfei. Immerhin erreichte er die Hauptrunde der China Open durch ein 6:4 gegen Li Hang, verlor aber anschließend mit 2:6 gegen Zhou Yuelong. Sein letztes Saisonspiel bestritt Chen bei seiner 3:10-Niederlage gegen Liam Highfield in der ersten Qualifikationsrunde der Snookerweltmeisterschaft. Chen beendete die Saison auf Weltranglistenplatz 106, was nicht für eine Qualifikation für die nächste Saison reichte.

Erneute Versuche
Chen versuchte, sich über die Q School zu qualifizieren. Im ersten Turnier verlor er in der ersten Runde gegen den Inder Laxman Rawat, in der zweiten gelang ihm der Einzug in Runde 4, wo er dem späteren Finalisten Mitchell Mann unterlag. Im dritten Turnier besiegte er unter anderem Fraser Patrick und Leo Fernandez, verlor aber im Halbfinale gegen Himendu Dinesh Jain.

Erfolge

Finalteilnahmen

Einzelnachweise

Weblinks

 Spielerprofil auf Pro Snooker Blog

Snookerspieler (Volksrepublik China)
Chinese
Geboren 1993
Mann

Chen Zhe


Astan-e Qods Razavi  est un bonyad iranien (une fondation caritative) basée à Machhad, Elle est chargée de l'entretien de mausolée de l'imam Reza et de l'organisation du pèlerinage associé.

L'appareil administratif d'Astan Quds Razavi est considéré comme l'organisation la plus ancienne depuis le martyre de l'imam Reza il y a environ . Les dotations constituent la principale ressource de l'institution. L'Astan Quds Razavi est un acteur majeur de l'économie de la ville de Mashhad.

Références

Liens externes

 Site officiel de la fondation Astan-e Qods Razavi (persan)

Fondation en Iran

Astan-e Qods Razavi


Nina Claire Snaith () é uma matemática britânica, professora da Universidade de Bristol, que trabalha com matriz aleatória e caos quântico.

Formação
Estudou na Universidade de Bristol, onde obteve um PhD em 2000, orientada por Jonathan Keating.

Carreira e pesquisa
Em 1998 ela e seu então orientador Jonathan Keating conjecturaram um valor para o coeficiente principal das assintóticas dos momentos da função zeta de Riemann. O valor estimado de Keating e Snaith para a constante foi baseado na teoria de matrizes aleatórias, seguindo uma tendência que começou com a conjectura de correlação de pares de Hugh Montgomery. O trabalho de Keating e Snaith estendeu os trabalhos de Brian Conrey, Ghosh e Gonek, também conjecturais, baseados na heurística da teoria dos números; Conrey, Farmer, Keating, Rubinstein e Snaith mais tarde conjecturaram os termos inferiores na assintótica dos momentos. O trabalho de Snaith apareceu em sua tese de doutorado Random Matrix Theory and zeta functions.

Prêmios e honrarias
Em 2008 recebeu o Prêmio Whitehead da London Mathematical Society.

Apresentou a Hanna Neuman Lecture de 2014 para homenagear as conquistas das mulheres na matemática.

Vida privada
Nina Snaith é filha do matemático Victor Snaith e irmã do matemático e músico Caribou.

Prêmio Whitehead
Professores da Universidade de Bristol
Matemáticas do Reino Unido
Matemáticos do Reino Unido do século XX
Matemáticos do Reino Unido do século XXI
Matemáticos do Canadá
Matemáticas do século XX
Matemáticas do século XXI
Alunos da Universidade de Bristol
Pessoas vivas

Nina Snaith


HMAS Kapunda (J218/M218), named for the town of Kapunda, South Australia, was one of 60 Bathurst-class corvettes constructed during World War II, and one of 36 initially manned and commissioned solely by the Royal Australian Navy (RAN).

Design and construction

In 1938, the Australian Commonwealth Naval Board (ACNB) identified the need for a general purpose 'local defence vessel' capable of both anti-submarine and mine-warfare duties, while easy to construct and operate. The vessel was initially envisaged as having a displacement of approximately 500 tons, a speed of at least , and a range of  The opportunity to build a prototype in the place of a cancelled Bar-class boom defence vessel saw the proposed design increased to a 680-ton vessel, with a  top speed, and a range of , armed with a 4-inch gun, equipped with asdic, and able to fitted with either depth charges or minesweeping equipment depending on the planned operations: although closer in size to a sloop than a local defence vessel, the resulting increased capabilities were accepted due to advantages over British-designed mine warfare and anti-submarine vessels. Construction of the prototype  did not go ahead, but the plans were retained. The need for locally built 'all-rounder' vessels at the start of World War II saw the "Australian Minesweepers" (designated as such to hide their anti-submarine capability, but popularly referred to as "corvettes") approved in September 1939, with 60 constructed during the course of the war: 36 (including Kapunda) ordered by the RAN, 20 ordered by the British Admiralty but manned and commissioned as RAN vessels, and 4 for the Royal Indian Navy.

Kapunda was laid down by Poole & Steel at Balmain, New South Wales on 27 August 1941. She was launched on 23 June 1942 by Mary Quirk, the Member for Balmain in the New South Wales Legislative Assembly, and was commissioned into the RAN on 21 October 1942.

Operational history
Kapunda entered service as a convoy escort along the east coast of Australia. Initially operating between Sydney and Brisbane, she was reassigned to the Queensland-New Guinea run in March 1943. Kapunda fired in anger for the first time during March, when eight Japanese bombers and twelve Japanese fighter aircraft attacked a convoy escorted by Kapunda and sister ship . Anti-aircraft fire from the two corvettes drove the aircraft off. On 12 April, a convoy under escort by the corvette was attacked by a formation of 37 Japanese aircraft. Several aircraft were destroyed by combined fire from Kapunda and the merchant ships, but the merchantman MV Gorgon was successfully hit and started to burn. Kapunda manoeuvred alongside the damaged ship and sent firefighting parties aboard, extinguishing the flames and helping Gorgon to proceed to port.

On 1 April 1944, the corvette was redeployed to New Guinea. Kapunda was tasked with convoy escort, anti-submarine patrol, and shore bombardment duties, and remained in the area until October 1944, when she returned to Sydney for refit. After the refit concluded in late November, she returned to her duties in New Guinea, and with the exception of a brief docking in Darwin in June 1945, served in these roles until the end of World War II.

Following the war, Kapunda was used to assist the evacuation of Allied prisoners-of-war from Kuching, and was the venue for the signing of the surrender of Japanese forces in the Kuching area, with Major General Yamamura signing the instrument of surrender on board. Kapunda returned to Australian waters in November 1945.

The corvette received two battle honours for her wartime service: "Pacific 1942–45" and "New Guinea 1943–44".

Decommissioning and fate
Kapunda was paid off into reserve on 14 January 1946. She was marked for disposal on 30 December 1960, and was sold on 6 January 1961 to Kinoshita (Australia) Pty Ltd for breaking up as scrap.

Citations

References
Books

Journal and news articles

Bathurst-class corvettes of the Royal Australian Navy
Ships built in New South Wales
1942 ships
World War II corvettes of Australia

HMAS Kapunda


Seyitgazi (Antik Çağda: Nakoleia), Eskişehir'in 43 kilometre güneyinde yer alan küçük bir ilçesidir. İsmini, Arapların İslamiyeti Anadolu'ya yaymak üzere Bizans İmparatorluğu'na karşı verdiği mücadelelerin birinde şehit düşen Battal Gazi'den alır. Ayrıca günümüzde Alevi inancındaki Anadolu Müslüman'lığının da önemli uğrak yerlerindendir.

Tarihçe
Seyitgazi'ye ilk yerleşim M.Ö. 3000 - 3500 tarihleri arasındadır. Tarihteki esas belirgin yeri M.Ö. 800-600 yıllarında başlar. Seyitgazi'nin Bizans İmparatorluğundan alınmasından sonra 70-80 hanelik Türkmen halkı yerleştirilmiş ve adına da Türkmen Köyü denmiştir. Seyitgazi ismini de Seyyid Battal Gazi Külliyesi yapıldıktan sonra almıştır. Friglerden başlayarak canlı bir merkez olan Seyitgazi'nin nüfusu 15-20 bin gibi büyük sayılara ulaşmıştır. 1531'de Kanuni tarafından gönderilen bir fermanla Karacapınar, Hatıplar, Belenk, Kalfal, Yenice ve Özbek adını taşıyan altı mahallesi olmuştur. Bugün Derebenek, İkiçeşme, Hacıyunus ve Aşagısöğüt mahalleleri bulunan Seyitgazi'nin ayrıca bunlara bağlı İlme ve Soğulcak isimli yerleşim birimleri de vardır.

Kültür
Yöreye ait dokuma çeşitleri zili, cicim, gökmendil'dir. Bölgede el örgüsü çorap kullanımı yaygındır. İlçede özellikle koç boynuzlu, çatıklı, çalı yaprağı, vişne dalı, güllü, patates çiçeği, katip yazısı, deve boynu adını verdikleri çoraplar örülmektedir. Bu motifler genellikle çorabın burun ve topuk kısmındadır. Bayan çorapları daha çok kısa konçsuz olup patik adıyla anılır. İlçede el işi oya yaygındır. Boncuk, mekik ve iplik oyası yapılır. Bunlardan bir kısmı "Bahçe güzeli, yattı kalktı, tavuk ayağı, su taşı, yasemin, horoz ibiği, hanım çantası, elti eltiye küstü, tren yolu, halkalı şeker, kartopu" isimleri ile anılır. İlçeye özgü yerel kıyafetler günümüzde sadece bayramlarda ve özel günlerde giyilmektedir. Özellikle kadınlar düğünde kadife sim işlemeli şalvar üzerine sarkan, belden aşağıya kadar uzun olup yakası kol kapakları ve arka kısmı sim işlemelidir.

Mimari
Eski bir yerleşim yeri olmasına rağmen Osmanlı sivil mimarisinin özelliklerini taşıyan binalar yanında tek katlı ve iklim özelliklerine uygun yapılar vardır. Bu binalar genellikle kerpiçten örülme, kalın duvarlı olup çatı örtüleri önceden dam biçiminde iken zamanla kiremit örtü yaygınlık kazanmıştır. Evlerde en çok kullanılan bölüm ilk giriş bölümü olup "Hayat" da denir. Burası bazen mutfak görevini de görmüştür. Oturma ve yatak odası olarak kullanılan odalarda yüklük adını taşıyan yatak ve benzeri eşyaların konulduğu bölmeler ve sandık yeri bulunur. Bazı evlerde duvar içine gömülü olarak, duvarlar yanında ahşaptan yapılmış dolaplar bulunur. Geçim tarım ve hayvancılığa dayandığı için süt ve süt ürünleri başta olmak üzere, çeşitli ihtiyaç maddelerinin korunduğu ev bölümüne, " Harcevi " ya da " Tulukevi " adı verilir. Eski evlerde tuvalet evden uzakta (avlu) bahçenin bir köşesinde bulunur. Evdeki odaların birinde ya da birkaçında hamamlık adı verilen banyo bölümleri vardır. Avlu içerisinde evle bitişik ahır ve samanlık bulunur. Eski ev içi görüntüsü tavan süslemesi ve dolap süslemesi 1970'li yıllardan itibaren taş tuğla ve beton malzemenin kullanıldığı modern binalarda yapılmaya başlanmıştır. Seyitgazi'de şehir imar planı uygulamaya başlaması ile birlikte İkiçeşme ve Hacıyunus mahallelerine bağlı modern yerleşim yerleri oluşmuştur. Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde önemli yollar üzerinde bulunan Seyitgazi'nin günümüzde bu özelliğini yeniden kazandığını görmekteyiz.

Coğrafya
Eskişehir'e 43 km uzaklıkta bulunan Seyitgazi'den Eskişehir ve Afyon yönüne asfalt yollar olması ve bu yolun şehirler arası otobüsler için daha kısa olması nedeni ile tercih edilmektedir.

Ekonomi
İlçede Eti Maden İşletmeleri dışında un-yem, yağ, patlayıcı ve kimya - makine sanayi mevcuttur. Bunun dışında önemli bir sanayi kuruluşu olmaması dolayısıyla iş sahası sadece tarım ve hayvancılığa dayanır. Tarım ve hayvancılık alanında kısmen mevsimlik bir çalışma gözlenir. Tahıl şeker pancarı ve bakliyat türlerinin üretiminde çalışmalar daha sıktır. Halk ekmek ihitiyacını modern fırınların yanında bahçelerindeki 'tandır' adı verilen fırınlardan da sağlar.

Nüfus

Kaynakça

Seyitgazi


وهو سياسي أمريكي ينتمي إلى الحزب الجمهوري ولد آرثر جريسوولد كرين في 1 سبتمبر من سنة 1877 في ولاية نيويورك الأمريكية حصل كرين على درجة الدكتوراه في سنة 1920 منجامعة كولومبيا شغل كرين منصب أول رئيس ل جامعة مينوت خدم كرين في الحرب العالمية الأولى أصبح آرثر جريسوولد كرين رئيسا لجامعة وايومنغ ما بين اعوام 1922 إلى عام 1941 أصبح كرين حاكما لولاية وايومنغ في 3 يناير من سنة 1949 واستمر في منصبه كحاكم للولاية إلى 1 يناير من سنة 1951 توفي آرثر جريسوولد كرين في 11 أغسطس من سنة 1955 في مدينة شايان في ولاية وايومنغ.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من مقاطعة ديلاوير (نيويورك)
جامعة وايومنغ
حكام ولايات أمريكية من الحزب الجمهوري
حكام ولاية وايومنغ
خريجو كلية المعلمين بجامعة كولومبيا
خريجو كلية كارلتون
رؤساء جامعة وايومنغ
مواليد 1877
مواليد في دافينبورت (نيويورك)
وزير خارجية وايومنغ
وفيات 1955
وفيات في شايان (وايومنغ)
أعضاء الحزب الجمهوري في وايومنغ

آرثر جريسوولد كرين


Mignano Monte Lungo ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Caserta in Kampanien. Sie ist Bestandteil der Comunità Montana Monte Santa Croce. Die Gemeinde liegt etwa 47,5 Kilometer nordwestlich von Caserta. Mignano Monte Lungo grenzt unmittelbar an die Provinzen Frosinone (Latium) und Isernia (Molise).

Geschichte
Ursprünglich ein Siedlungsort der Sidiciner, wurde hier die Stadt Cesennia errichtet, die 305 vor Christus von den Römern erobert wurde. Ab dem ausgehenden 8. Jahrhundert ergriffen die Langobarden die Herrschaft über Mignano. 1139 wurde hier nach einer Schlacht des Papstes Innozenz II. mit Roger II. von Sizilien der seit fast zehn Jahren währende Krieg in der Region beendet, der seinen Anfang durch die Krönung Roger II. durch den Gegenpapst Antiochus nahm.

Am 27. September 1943 kam es hier zur Schlacht von Montelungo zwischen der 5. US-Armee und den Achsenmächten.

Verkehr
Der Bahnhof von Mignano Monte Lungo liegt an der Bahnstrecke Roma–Cassino–Napoli. Durch die Gemeinde führt ferner die Autostrada A1 von Mailand nach Neapel und die Strada Statale 6 Via Casilina von Rom nach Pastorano.

Persönlichkeiten
 Michelina De Cesare (1841–1868), Brigantessa (Räuberin) einer Bande, im Ortsteil Caspoli geboren, im Hauptort getötet

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in Kampanien
Weinbauort in Italien

Mignano Monte Lungo


O halogenură de acil (de asemenea cunoscută și ca halogenură acidă) este un tip de compus organic derivat de la un oxoacid prin înlocuirea unei grupe hidroxil cu o grupă halogenură.

Dacă acidul este un acid carboxilic, atunci compusul conține o grupă funcțională –COX, care este formată dintr-o grupă carbonil legată de un atom de halogen. Formula generală a unei halogenuri de acil poate fi scrisă sub forma RCOX, unde R poate reprezenta, de exemplu, un radical alchil (sau orice alt rest organic), CO este grupa carbonil, iar X este halogenura.

Tipuri
Cele mai cunoscute și utilizate halogenuri de acil sunt clorurile de acil. Totuși, iodura de acetil este cea mai produsă pe scară largă, astfel că miliarde de kilograme sunt produse anual pentru obținerea de acid acetic.

Obținere

Proprietăți chimice
Halogenurile de acil sunt compuși destul de reactivi și sunt adesea sintetizați pentru că sunt utilizați ca și intermediari în sinteza altor compuși organici. De exemplu, o halogenură de acid poate suferi următoarele reacții chimice cu:
apa, cu formarea de acid carboxilic. Această reacție de hidroliză este folosită pentru sinteza industrială de acid acetic.

un alcool, cu formarea de esteri:

o amină, cu formarea de amide:

un compus aromatic, folosind un acid Lewis, precum AlCl3, ca și catalizator, cu formare de cetone aromatice.  Vezi și reacția de acilare Friedel-Crafts.
acizi carboxilic, cu formarea de anhidride acide organice.

În reacțiile de mai sus s-a mai format de asemenea și HX (acid halogenhidric). De exemplu, dacă halogenura de acil este o clorură de acil, atunci se va forma și acid clorhidric.

Vezi și
 Acid carboxilic
 Clorură de acil
 Anhidridă acidă

Referințe

Grupe funcționale

Halogenură de acil


Sergei Alexandrowitsch Jakowenko (; * 24. März 1976 in Qaraghandy, Kasachische SSR) ist ein ehemaliger kasachischer Eishockeyspieler, der zuletzt bis 2014 beim HK Arystan Temirtau in der kasachischen Eishockeymeisterschaft spielte.

Karriere
Sergei Jakowenko begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung von Awtomobilist Karaganda, für dessen Profimannschaft er zwischen 1992 und 1996 in der Internationalen Hockey-Liga aktiv war. Von 1996 bis 1998 spielte der Verteidiger für Neftechimik Nischnekamsk und Amur Chabarowsk in deren Nachfolgewettbewerb Superliga. Von 1998 bis 2003 stand er durchgehend in der Wysschaja Liga, der zweiten russischen Spielklasse, für Juschny Ural Orsk, den HK Traktor Tscheljabinsk und Metallurg Serow auf dem Eis. In der Saison 2003/04 spielte er parallel für Kasachmys Karaganda in der Wysschaja Liga sowie der kasachischen Eishockeymeisterschaft.

Die Saison 2004/05 verbrachte Jakowenko beim HK Irtysch Pawlodar in der kasachischen Meisterschaft. Dort begann er auch die folgende Spielzeit, ehe er saisonübergreifend zwei Jahre lang für seinen Ex-Klub Kasachmys Karaganda, der 2006 nach Satpajew umgesiedelt worden war, in der Wysschaja Liga spielte. Dort wurde er auch in der kasachischen Liga eingesetzt und gewann 2006 den nationalen Meistertitel. Die Saison 2007/08 beendete er wiederum beim Wysschaja Liga-Teilnehmer Barys Astana. Von 2008 bis 2010 trat er für den russischen Zweitligisten HK Metschel Tscheljabinsk an. Zur Saison 2010/11 schloss er sich dem HK Sary-Arka Karaganda an, für den er zwei Jahre in der kasachischen Meisterschaft zum Einsatz kam. Anschließend wechselte er zum Ligakonkurrenten HK Arystan Temirtau, wo er 2014 seine Karriere beendete.

International
Für Kasachstan nahm Jakowenko im Juniorenbereich an der U20-Junioren-C2-Weltmeisterschaft 1995 sowie der U20-Junioren-C-Weltmeisterschaft 1996 teil. Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften der Division I 2007 und 2009 sowie der Weltmeisterschaft 2012. Zudem vertrat er Kasachstan 2007 bei den Winter-Asienspielen, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann, und bei der Olympiaqualifikation für die Spiele in Vancouver 2010.

Erfolge und Auszeichnungen
 2006 Kasachischer Meister mit Kasachmys Karaganda
 2007 Silbermedaille bei den Winter-Asienspielen
 2009 Aufstieg in die Top-Division bei der Weltmeisterschaft der Division I, Gruppe A

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Kasachstan)
Eishockeyspieler (Awtomobilist Karaganda)
Eishockeyspieler (HK Kasachmys Satpajew)
Eishockeyspieler (HK Ertis Pawlodar)
Eishockeyspieler (Barys Astana)
Eishockeyspieler (HK Saryarka Karaganda)
Eishockeyspieler (Neftechimik Nischnekamsk)
Eishockeyspieler (HK Traktor Tscheljabinsk)
Eishockeyspieler (Amur Chabarowsk)
Kasachischer Meister (Eishockey)
Sowjetbürger
Kasache
Geboren 1976
Mann

Sergei Jakowenko


Le Samyn des Dames 2015 var den fjerde udgave af Le Samyn des Dames, som er et landevejs cykelløb for kvinder i Hainaut, Belgien. Løbet blev afholdt den 4. marts 2015 over en distance på 112 km, med starten i Quaregnon og målet i Dour. Løbet var af UCI vurderet at høre til kategori 1.2.

Resultater

Kilde

Referencer

2015
Cykelløb i 2015

Le Samyn des Dames 2015


Alberto Joseph Safra (São Paulo, 20 de dezembro de 1979) é empresário brasileiro do setor financeiro, filantropo, membro da família Safra, acionista do Grupo Safra e fundador da gestora ASA Investments.

Alberto Joseph Safra é casado com Maggy Candi Safra e juntos têm cinco filhos. Alberto é filho do banqueiro Joseph Safra (1938–2020) e Vicky Safra (nascida Sarfaty). Segundo ranking da Forbes publicado em 4 de abril de 2023, Alberto juntamente com sua mãe e irmãos, ocupa a primeira posição no ranking "Bilionários Brasileiros", com patrimônio de R$ 84,3 bilhões.

Formação e trajetória profissional

Alberto Joseph Safra estudou em Wharton, a escola de negócios da Universidade da Pensilvânia, nos Estados Unidos. Aos 24 anos iniciou profissionalmente no Grupo Safra, e foi designado pelo pai para fundar o Banco J. Safra. Mais tarde, após seu pai comprar 100% do Banco Safra, o J. Safra foi incorporado ao Safra. No Safra, Alberto assumiu o banco comercial no Brasil, onde desde cedo demonstrou o talento herdado dos seus antepassados para conceder crédito, e o mais importante identificar o risco e cobrar o cliente. Em 2019, Alberto deixou a administração do Banco e a sua posição no Conselho, para dedicar-se a projetos pessoais.

Em 2020, Alberto fundou a gestora de investimentos multiestratégia ASA Investments, que conta com escritórios em São Paulo, Rio de Janeiro e Nova York, e faz a gestão de fundos, que inclui estratégias de renda fixa, variável, crédito, crédito distressed, quantitativa, no exterior e outras carteiras mistas. Em 2022, com objetivo de entrar no mercado imobiliário, Alberto adquiriu e incorporou à ASA, a gestora CORE, especializada em fundos imobiliários.

O principal fundo da gestora de Alberto Safra, o multimercado ASA Hedge, teve em 2022 a melhor rentabilidade entre 189 fundos monitorados pela Bloomberg, classificado entre os melhores do mercado, ao atingir o 1º lugar em setembro pelo ranking publicado pelo UOL, com sua rentabilidade destacada pelo G1 entre os fundos multimercados com maior retorno em 2022, 318% do CDI. O ASA Hedge desafiou uma tendência de resgates recordes para a indústria brasileira de fundos em 2022, registrando cerca de R$ 1,7 bilhão de captação líquida no ano, frente aos R$ 84 bilhões de resgate líquido nos fundos multimercado. Em março de 2023, o ASA Hedge foi vencedor da categoria fundos multimercado macro na premiação Melhores do Mercado da Exame.

A Bloomberg noticiou que Alberto Safra estaria próximo a um acordo para vender sua fatia no Grupo J.Safra e com isso transformar seu próprio family office em um dos maiores da América Latina.

Alberto mantém hoje sua posição como acionista do Grupo J.Safra junto com sua mãe e irmãos, o Family Office que administra seu patrimônio e a ASA Investments, gestora de fundos de terceiro.

A fortuna da família Safra é vasta e global, com mais de 180 anos. Seus negócios mais valiosos — três bancos com cerca de US$ 100 bilhões em ativos — cresceram de forma constante nos últimos anos. Eles possuem o Banco Safra no Brasil, o Safra National Bank of New York nos EUA e o J. Safra Sarasin na Suíça, além de imóveis, incluindo o edifício Gherkin em Londres e 660 Madison Avenue em Nova York, e também uma participação na empresa de bananas Chiquita Brands International.

Bilionários do Brasil
Banqueiros do estado de São Paulo
Naturais da cidade de São Paulo
Judeus do estado de São Paulo

Alberto J. Safra