«Il est cinq heures, Paris s'éveille» (Son las cinco de la mañana, París despierta) es una canción de Jacques Dutronc grabada en 1968.

La letra, escrita por Jacques Lanzmann, está inspirada en una canción de 1802, Tableau de Paris à cinq heures du matin de Marc-Antoine-Madeleine Désaugiers.

Durante la grabación, que no acababa de resultar satisfactoria porque los arreglos parecían un poco monótonos, Roger Bourdin, un músico que trabajaba en el estudio de al lado, improvisó un solo de flauta traversera que sería incluido en la versión final de la canción.

Referencias

Enlaces externos
 Il est cinq heures, Paris s'éveille en ElMundo.es

Canciones de Francia
Canciones de 1968
Canciones sobre París
Canciones de chanson

Il est cinq heures, Paris s'éveille


Dutra da Silva ist der Familienname folgender Personen:

 Daniel Dutra da Silva (* 1988), brasilianischer Tennisspieler
 Rogério Dutra da Silva (* 1984), brasilianischer Tennisspieler

Dutra da Silva


ISO 3166-2:MW is the entry for Malawi in ISO 3166-2, part of the ISO 3166 standard published by the International Organization for Standardization (ISO), which defines codes for the names of the principal subdivisions (e.g., provinces or states) of all countries coded in ISO 3166-1.

Currently for Malawi, ISO 3166-2 codes are defined for two levels of subdivisions:
 3 regions
 28 districts

Each code consists of two parts, separated by a hyphen. The first part is , the ISO 3166-1 alpha-2 code of Malawi. The second part is either of the following:
 one letter: regions
 two letters: districts

Current codes
Subdivision names are listed as in the ISO 3166-2 standard published by the ISO 3166 Maintenance Agency (ISO 3166/MA).

ISO 639-1 codes are used to represent subdivision names in the following administrative languages:
 (en): English
 (ny): Chichewa

Click on the button in the header to sort each column.

Regions

Districts

Changes
The following changes to the entry have been announced in newsletters by the ISO 3166/MA since the first publication of ISO  in 1998:

See also
 Subdivisions of Malawi
 FIPS region codes of Malawi
 Neighbouring countries: MZ, TZ, ZM

External links
 ISO Online Browsing Platform: MW
 Districts of Malawi, Statoids.com

2:MW
ISO 3166-2
ISO 3166-2
Malawi geography-related lists

ISO 3166-2:MW


Jednodijelni heksagram heksagram je ili šestokraka zvijezda koju se može nacrtati u jednom potezu, odnosno jednom neprekinutom crtom (umjesto dvama trokutima koji se sijeku). Taj se heksagram može prikazati i u krugu, koji tad njegovi vrhovi dotiču. Često ga se prikazuje u isprepletenoj inačici, u kojoj dijelovi heksagrama prelaze iznad ili ispod ostalih i tako oblikuju čvor. Na uobičajenijem je obliku utemeljen i Pascalov teorem koji je Blaise Pascal postavio 1639.

Thelema

U Thelemi Aleistera Crowleyja u sredini heksagrama uglavnom se nalazi cvijet s pet latica, što simbolizira pentakl. Sam simbol ekvivalent je Ankhu u kulturi drevnog Egipta i ružinu križu rozenkrojcera – predstavlja mikrokozmičke sile (pentakl, prikaz pentagrama s pet elemenata, pentagrammaton, JHSVH ili Jašua) koje se isprepliću s makrokozmičkim silama (heksagram, prikaz planetarnih ili nebeskih kozmičkih sila, božanske sile).

U popularnoj kulturi
Jednodijelni heksagram dio je simbola pod imenom "Orikalkosov pečat" koji se pojavio u četvrtoj sezoni animirane serije Yu-Gi-Oh!: Dvoboj čudovišta (1996. – 2004.).
Jednodijelni heksagram pojavio se u seriji A Certain Magical Index; njime se priziva anđela koji briše sjećanja časnoj sestri koja je znala za zabranjene knjige da bi ostala pod kontrolom Crkve.
Jednodijelni heksagram nekoliko se puta pojavio u televizijskoj seriji Lovci na natprirodno pod imenom "Zvijezda vodenjaka"; u njoj je logotip organizacije Men of Letters. Također je u osmoj sezoni, odnosno epizodi "Kako vrijeme prolazi" prikazan kao simbol koji označava članstvo toj organizaciji. Spominje se da se nalazi iznad vrata koja vode u Atlantidu.
Prilagođena inačica simbola pojavljuje se na naslovnici petog studijskog albuma Mindless Self Indulgencea pod imenom How I Learned to Stop Giving a Shit and Love Mindless Self Indulgence.
U videoigri Heroes of Might and Magic V simbol predstavlja Inferno.
Simbolom se često služi britanski sastav Bring Me the Horizon od objave albuma Sempiternal 2013. (grupa ga naziva "Antivist-symbolom").
Simbolom se koristi skupina Behemoth na koncertima.
Prikazuje se u videoigri Uncharted 3 za vrijeme učitavanja.
Nalazi se na zastavi i simbolima grada Toyote u Japanu.
Jednodijelni heksagram nalazi se na opnama za bubnjeve glazbenika Dannyja Careyja iz sastava Tool.
Glavni je simbol u stripu The Hues. Autorica Alex Heberling izjavila je da je izabrala taj simbol jer "sugerira neku vrstu mističnosti", a nije iz neke određene kulture ili okultne prakse.

Vidi i
Pečat (magija)

Izvori

Magijski simboli

Jednodijelni heksagram


සත්ත්ව විද්‍යුතය සොයාගත්  ලුයීජි අලුයීසියෝ ගැල්වානි (; සැප්තැම්බර් 9, 1737 – දෙසැම්බර් 4, 1798) යනු, ඉතාලියානු වෛද්‍යවරයෙක්, භෞතික විද්‍යාඥයෙක්, ජීව විද්‍යාඥයෙක් සහ දාර්ශනිකයෙක් විය.

ලුයීජි ගැල්වානි


Raymond Octave Joseph Barre  (; 12 April 192425 August 2007) was a French centre-right politician and economist. He was a Vice President of the European Commission and Commissioner for Economic and Financial Affairs under three presidents (Rey, Malfatti and Mansholt). He later served as Prime Minister under Valéry Giscard d'Estaing from 1976 until 1981. As a candidate for the presidency in 1988, he came in third and was eliminated in the first round. He was born in Saint-Denis, on the French island of Réunion, and then still a colony (it became an overseas department in 1946).

Career

Professional life
After his education, Raymond Barre was a professor of economics at the Institut d'Etudes Politiques de Paris (Sciences Po) as well as École Centrale Paris.

From 1959 to 1962, he was director of Jean-Marcel Jeanneney's staff in the ministry of Industry and Trade. Then, in 1967, President Charles de Gaulle chose him as Vice-President of the European Commission for Economic & Financial Affairs. He stayed in Brussels until January 1973, serving in the Rey, Malfatti and Mansholt Commissions. Having come back to France, he joined the cabinet as minister of External Trade in January 1976.

Premiership
Seven months later, while mostly unknown at that time, President Giscard d'Estaing appointed him Prime Minister and Minister of Economy and Finance. He presented him to the French people as "the best economist in France" (). Under the Fifth Republic, he was the only person to hold these two offices at the same time. He left the ministry of Economy and Finance in 1978 but stayed as Prime minister until the defeat of Giscard d'Estaing at the 1981 presidential election.

At the head of the cabinet, he was faced with the conflict which divided the parliamentary majority between the "Giscardians" and the neo-Gaullist Rally for the Republic (RPR) led by his predecessor Jacques Chirac. The right majority unexpectedly won the 1978 legislative election.

Barre was primarily confronted with an economic crisis. He advocated numerous complex, strict policies ("Barre Plans"). The first Barre plan emerged on 22 September 1976, with a priority to stop inflation. It included a 3-month price freeze; a reduction in the value-added tax; wage controls; salary controls; a reduction of the growth in the money supply; and increases in the income tax, automobile taxes, luxury taxes and bank rates. There were measures to restore the trade balance and support the growth of the economy and employment. Oil imports, whose price had shot up, were limited. There was special aid to exports, and an action fund was set up to aid industries. There was increased financial aid to farmers, who were suffering from a drought, and for social security. The package was not very popular but was pursued with vigor.

He did not use diplomatic language in the face of trade union opposition, . Instead, he mocked "the bearers of banners" () and he exhorted "instead of grousing, you should work hard".

Post-premiership
After he departed from the head of the cabinet, he was elected deputy of Rhône département under the label of the Union for French Democracy (UDF). However, he never formally joined the party. He held his parliamentary seat until 2002.

In the 1980s, he competed for the leadership of the right against Chirac. Believing that the "cohabitation" was incompatible with the "Fifth Republic", he let Chirac take the lead of the cabinet after the 1986 legislative election. He ran as UDF candidate for president in the 1988 election, but some components of his party covertly supported the other right-wing candidate, the Neo-Gaullist Prime Minister Jacques Chirac. In this, in spite of positive polls at the beginning of the campaign, he came third behind the two protagonists of the "cohabitation": the Socialist President François Mitterrand and Jacques Chirac. For the second round, he called his voters to transfer to the RPR candidate, who was finally defeated.

After the failure of his presidential candidacy, he focused on his local tenures, in Lyon. In 1995, the RPR Mayor of Lyon Michel Noir could not compete for another term due to a judicial indictment, and consequently, Barre was the conservative candidate for the mayoralty. He was elected but he did not run for a second term in 2001. One year later, he finished his last parliamentary term in the French National Assembly and retired from politics.

Raymond Barre was probably the only French politician to have reached such high levels of responsibilities without having ever been an official member or leader of any political party. He always kept some distance with what he considered to be the political "microcosm".

Raymond Barre died on 25 August 2007 at age 83 at the Val-de-Grâce military hospital in Paris, where he was being treated for heart problems since his transfer from a hospital in Monaco on 11 April 2007.

Political career

Governmental functions

Prime minister : 1976–1981.

Minister of Economy and Finance : 1976–1978.

Minister of Foreign Trade : January–August 1976.

Electoral mandates

National Assembly of France

Member of the National Assembly of France for Rhône (department) : 1981–2002. Elected in 1981, reelected in 1986, 1988, 1993, 1997.

Municipal Council

Mayor of Lyon : 1995–2001.

Municipal councillor of Lyon : 1995–2001.

Urban community Council

President of the Urban Community of Lyon : 1995–2001.

Member of the Urban Community of Lyon : 1995–2001.

Bilderberg Conference participant 1983

Allegations of antisemitism

On several occasions, Raymond Barre made remarks that were interpreted as antisemitic, or at least supportive of antisemitism. In 1980, when he was prime minister, a bombing was attempted against the Union Libérale Israélite de France, a synagogue in the rue Copernic, Paris; however the bomb detonated in the street when the Jews attending shabbat were inside the synagogue, and not when they were out; but as a result some non-Jewish bystanders were killed. Raymond Barre then famously denounced:

"A hateful attack which wanted to strike at the Jews who were in that synagogue, and which struck innocent French people who were crossing the street."

In 2007, Barre argued on a radio show that "the Jewish lobby" had orchestrated criticism regarding his 1980 remarks. On this same show, Barre defended the collaborationist Maurice Papon at his trial, describing him as "a scapegoat." Barre was criticized for these remarks.

Governments

Barre's First Government, 25 August 1976 – 30 March 1977
Raymond Barre – Prime Minister and Minister of Economy and Finance
Louis de Guiringaud – Minister of Foreign Affairs
Yvon Bourges – Minister of Defense
Michel Poniatowski – Minister of the Interior
Michel d'Ornano – Minister of Industry and Research
Christian Beullac – Minister of Labour
Olivier Guichard – Minister of Justice
René Haby – Minister of Education
Christian Bonnet – Minister of Agriculture
Jean-Pierre Fourcade – Minister of Equipment
Robert Boulin – Minister of Relations with Parliament
Simone Veil – Minister of Health
Robert Galley – Minister of Cooperation
Pierre Brousse – Minister of Commerce and Craft Industry
André Rossi – Minister of External Commerce
Vincent Ansquer – Minister of Quality of Life
Jean Lecanuet – Minister of Planning

Barre's Second Government, 30 March 1977 – 5 April 1978
Raymond Barre – Prime Minister and Minister of Economy and Finance
Louis de Guiringaud – Minister of Foreign Affairs
Yvon Bourges – Minister of Defense
Christian Bonnet – Minister of the Interior
René Monory – Minister of Industry, Commerce, and Craft Industry
Christian Beullac – Minister of Labour
Alain Peyrefitte – Minister of Justice
René Haby – Minister of Education
Michel d'Ornano – Minister of Culture and Environment
Pierre Méhaignerie – Minister of Agriculture
Jean-Pierre Fourcade – Minister of Equipment and Regional Planning
Simone Veil – Minister of Health and Social Security
Robert Galley – Minister of Cooperation
André Rossi – Minister of External Commerce

Changes
26 September 1977 – Fernand Icart succeeds Fourcade as Minister of Equipment and Regional Planning.

Barre's Third Government, 5 April 1978 – 21 May 1981
Raymond Barre – Prime Minister
Louis de Guiringaud – Minister of Foreign Affairs
Yvon Bourges – Minister of Defense
Christian Bonnet – Minister of the Interior
René Monory – Minister of Economy
Maurice Papon – Minister of Budget
André Giraud – Minister of Industry
Robert Boulin – Minister of Labour and Participation
Alain Peyrefitte – Minister of Justice
Christian Beullac – Minister of Education
Alice Saunier-Seïté – Minister of Universities
Jean-Philippe Lecat – Minister of Culture and Communication
Pierre Méhaignerie – Minister of Agriculture
Michel d'Ornano – Minister of Environment and Quality of Life
Jean-Pierre Soisson – Minister of Youth, Sports, and Leisure
Fernand Icart – Minister of Equipment and Regional Planning
Joël Le Theule – Minister of Transport
Simone Veil – Minister of Health and Family
Robert Galley – Minister of Cooperation
Jacques Barrot – Minister of Commerce and Craft Industry
Jean-François Deniau – Minister of External Commerce

Changes
29 November 1978 – Jean François-Poncet succeeds Guiringaud as Minister of Foreign Affairs.
4 July 1979 – Jacques Barrot succeeds Veil as Minister of Health and Social Security. Maurice Charretier succeeds Barrot as Minister of Commerce and Craft Industry.
29 October 1979 – Jean Mattéoli succeeds Boulin as Minister of Labour and Participation.
2 October 1980 – Joël Le Theule succeeds Bourges as Minister of Defense. Daniel Hoeffel succeeds Le Theule as Minister of Transport. Michel Cointat succeeds Deniau as Minister of External Commerce.
22 December 1980 – Robert Galley succeeds Le Theule (d.14 December) as Minister of Defense.
4 March 1981 – Michel d'Ornano succeeds Lecat as Minister of Culture. No one succeeds Lecat as Minister of Communication.

Retirement
Barre retired from active politics in June 2002. He was being treated at a hospital for a heart condition since April 2007 when he died on 25 August 2007. He was survived by his wife and two sons.

Honours

French Honours
 Grand Cross of the National Order of Merit
 Commander of the Order of Merit for Commerce and Industry
 Officier of the Legion of Honour
 Officier of the Ordre des Palmes académiques
 Knight of the Order of Agricultural Merit

Foreign Honours
  : Grand Officer	of the Order of Ouissam Alaouite
  : Officier of the National Order of Quebec
  : Knight Grand Cross of the Order of Isabella the Catholic
  : Grand Cordon of the Order of the Republic

Works
 La Période dans l'analyse économique – une approche à l'étude du temps, SEDEIS, 1950
 Économie politique, Paris, Presses universitaires de France, Thémis économie, 1959
 Le Développement économique : analyse et politique, 1958
 Une politique pour l'avenir, Plon, 1981
 La Désinflation, Paris, Que sais-je ?, 1983
 Un plan pour l'Europe – la Communauté européenne, problèmes et perspectives, Presses universitaires de Nancy, 1984
 Réflexions pour demain, 1984, Pluriel
 Au tournant du siècle, Plon, 1988
 Questions de confiance – Entretiens avec Jean-Marie Colombani, Flammarion, 1988
 Entretiens, collectif, 2001
 L'Expérience du pouvoir, conversations avec Jean Bothorel, Fayard, 2007 .

References

Further reading
 Bell, David et al. eds. Biographical Dictionary of French Political Leaders Since 1870 (1990) pp 18–20.
 Bell, David. Presidential Power in Fifth Republic France (2000) passim.
 Frears, J. R. France in the Giscard Presidency (1981) passim.
 Ryan, W. Francis. "France under Giscard" Current History (May 1981) 80#466, pp. 201–6, online.

External links

|-

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1924 births
2007 deaths
People from Saint-Denis, Réunion
Politicians from Réunion
Union for French Democracy politicians
Prime Ministers of France
French Ministers of Finance
Deputies of the 6th National Assembly of the French Fifth Republic
Deputies of the 7th National Assembly of the French Fifth Republic
Deputies of the 8th National Assembly of the French Fifth Republic
Deputies of the 9th National Assembly of the French Fifth Republic
Deputies of the 10th National Assembly of the French Fifth Republic
Deputies of the 11th National Assembly of the French Fifth Republic
Mayors of Lyon
Candidates in the 1988 French presidential election
French European Commissioners
French economists
Sciences Po alumni
Officers of the National Order of Quebec
Burials at Montparnasse Cemetery
European Commissioners 1967–1970
European Commissioners 1970–1972
European Commissioners 1972–1973

Raymond Barre


Galerija Josip Bepo Benković, umjetnička galerija u Herceg-Novom.

Povijest
Poslije zatvaranja Umjetničke škole u Herceg Novom, umjetnici i dobronamjerni građani osnovali su 15. prosinca 1966. umjetničku galeriju. Ponijela je ime Josipa Benkovića, slikara, športaša i borca pokreta otpora. Osnovana pod pod okriljem Saveza boraca. Pravi početak rada bilo je organiziranjem prvog Hercegnovskog zimskog salona veljače 1968. godine.
Dio je JU "Gradski muzej Mirko Komnenović i galerija Josip Bepo Benković".

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Građevine u Crnoj Gori
Herceg Novi

Galerija Josip Bepo Benković


Et overføringsbillede er et billede trykt på papir eller plast overtrukket med limmasse. Det spejlvendte billede presses mod den genstand, motivet skal overføres til, hvorefter underlaget fjernes. Nogle overføringsbilleder skal fugtes med vand (ofte kaldet børnetatoveringer) inden de overføres, mens andre billeder overføres ved at trykke en hård griffel eller mønt mod underlaget.

Kilder

Grafik
Bogtryk
Trykning og typografi
Kunstens teknikker

Overføringsbillede


Ana Bulajić Črček (Zagreb, 18. prosinca 1969.) hrvatska je slikarica maske i majstorica specijalnih efekata za film i TV u Hrvatskoj i Europi.

Profesionalno djeluje od 1988.

Članica je Europske filmske akademije.

Nagrade
Za svoj umjetnički rad višestruko  je nagrađena na Pula film festivalu (2006. Libertas, 2011. Lea i Darija, 2014. Broj 55, 2021. Illyricvm) te na Festivalu kratkog metra u Zelini (2015. The Beast/Zvjerka), također nominirana za OFTA Film Award for Best Makeup and Hairstyling (2000. Titus).

Izvori

Vanjske poveznice

 Ana Bulajić Črček - IMDb

Životopisi, Zagreb

Ana Bulajić Črček


Otto Freiherr von Ledebur (Erfurt, 22. rujna 1869. – Hamburg, 30. srpnja 1943.) je bio njemački časnik i vojni zapovjednik. Rođen je 22. rujna 1869. u Erfurtu. Na početku Prvog svjetskog rata služi kao prvi stožerni časnik u stožeru X. pričuvnog korpusa kojim je zapovijedao Günther von Kirchbach. Deseti pričuvni korpus nalazio se na Zapadnom bojištu u sastavu 2. armije pod zapovjedništvom Karla von Bülowa, te u sklopu iste u prvom mjesecu rata Ledebur sudjeluje u opsadi Namura i Bitci kod St. Quentina. Nakon toga X. pričuvni korpus sudjeluje u Prvoj bitci na Marni i Prvoj bitci na Aisnei.

Krajem studenog 1914. Ledebur je imenovan načelnikom stožera VI. pričuvnog korpusa kojim je zapovijedao Konrad von Gossler. Ubrzo nakon tog imenovanja, u prosincu, promaknut je u čin potpukovnika. S VI. pričuvnim korpusom tijekom 1916. sudjeluje u Verdunskoj bitci i Bitci na Sommi. U studenom 1916. postaje načelnikom stožera 5. armije. Navedenu dužnost međutim obnaša svega mjesec dana jer je u prosincu imenovan načelnikom stožera Armijskog odjela Strantz koji je u veljači 1917. preimenovan u Armijski odjel C. Navedenu dužnost obnaša do rujna 1918. kada je imenovan zapovjednikom Gardijske ersatzke pješačke brigade. U međuvremenu je, u studenom 1917., unaprijeđen u čin pukovnika. Gardijskom ersatzkom brigadom zapovijeda do početka studenog kada se ponovno vraća na mjesto načelnika stožera Armijskog odjela C koju dužnost obnaša do kraja rata.

Otto von Ledebur poginuo je 30. srpnja 1943. u 74. godina života tijekom savezničkog bombardiranja Hamburga.

Vanjske poveznice
     Otto von Ledebur na stranici Axishistory.com

Njemački vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Otto von Ledebur


João Cunha e Silva (* 27. November 1967 in Lissabon, Portugal) ist ein ehemaliger portugiesischer Tennisspieler. Er hat einen Sohn Felipe Cunha e Silva, der auch Tennis spielt und den er selbst trainiert.

Leben
Cunha e Silva begann im Alter von acht Jahren mit dem Tennissport. Er war mehrfacher nationaler Juniorenmeister und trat bereits 1984 erstmals im portugiesischen Davis-Cup-Team an. 1987 wurde er Tennisprofi, konnte aber zunächst keine nennenswerten Erfolge verbuchen. 1989 erreichte er an der Seite von Eduardo Masso das Finale des ATP-Turniers von Nancy. In der Folge spielte er auf der ATP Challenger Tour, wo er erfolgreicher war und 1990 den Doppeltitel von Nairobi errang. Im selben Jahr gelangen ihm in Turin und São Paulo zwei Einzeltitel auf der Challenger Tour. 1992 gewann er an der Seite von Mike Bauer seinen ersten Doppeltitel auf der ATP Tour, womit er der bis dahin erste portugiesische Tennisspieler war, dem dies gelungen war. Sein zweiter und letzter Doppeltitel folgte 1997 in Casablanca. Darüber hinaus stand er zwei weitere Male in einem ATP-Doppelfinale, die jedoch verloren gingen. Seine höchste Notierung in der Tennis-Weltrangliste erreichte er 1991 mit Position 108 im Einzel sowie 1989 mit Position 72 im Doppel.

Seine besten Einzelergebnisse bei Grand-Slam-Turnieren waren das Erreichen der zweiten Runde von Wimbledon und der US Open. In der Doppelkonkurrenz konnte er sich für alle vier Grand-Slam-Turniere qualifizieren, kam aber nie über die erste Runde hinaus. Sein einziger Auftritt im Mixed fand bei den Australian Open 1989 statt, auch hier schied er in der ersten Runde aus.

Cunha e Silva spielte zwischen 1984 und 2000 53 Einzel- sowie 24 Doppelpartien für die portugiesische Davis-Cup-Mannschaft. Seine Einzelbilanz war 25:28, die Doppelbilanz ausgeglichen mit 12:12. Während dieser Zeit spielte er nur ein einziges Mal in der Weltgruppe, bei der Erstrunden-Niederlage 1994 gegen Kroatien. Hierbei trat er an der Seite von Nuno Marques im Doppel an, die Partie ging glatt in drei Sätzen an Saša Hiršzon und Goran Ivanišević.

Turniersiege

Doppel

Weblinks

Davis-Cup-Spieler (Portugal)
Portugiese
Geboren 1967
Mann

João Cunha e Silva


إسماعيل صدقي باشا (يونيو 1875 الإسكندرية – 9 يوليو 1950)، عندما تولى رئاسة الوزراء في عهد الملك فؤاد الأول، وضع دستور 1930 الذي ازداد فيه نفوذ الملك ولكنه أثار ضجة كبرى فاضطر، إلى أن يعيد دستور 1923.

بدايته
ولد سنة 1875 وهو ابن أحمد شكري باشا من كبار رجال الدولة في عهد إسماعيل وتوفيق. تعلم بمدرسة الفرير ثم التحق بمدرسة الحقوق الفرنسية حتى تخرج فيها. عين كاتباً للنيابة ثم مساعداً في إيتاي البارود والمحلة وطنطا ثم رئيساً للنيابة بالإسكندرية. عمل بمجلس بلدي الإسكندرية حتى أصبح سكرتيراً للبلدية وتولى منصب سكرتير عام وزارة الداخلية سنة 1908 ثم أصبح وكيلاً للوزارة سنة 1910 وأسندت إليه نظارة الزراعة سنة 1914.

رئاسته للوزارة
تولى الوزارة مرتين أول مرة في عهد الملك فؤاد وفي عهدها ألغي دستور 1923 وأصدر دستور 1930م.

في المرة الثانية كانت في عهد الملك فاروق الأول، كانت محاولة لتشكيل وزارة قومية يشارك فيها ممثلين لجميع أطراف العمل السياسي واختير لها رئيس وزراء ذو شخصية قوية وسياسي ليس له انتماء حزبي خلال تلك المرحلة لكن في النهاية لم يشارك فيها إلا حزب الأحرار الدستوريين ومستقلين

تعتبر فترة حكم صدقى الأولى (1930-1933) من أبرز الفترات في التاريخ المصرى المعاصر استطاع خلالها أن يفرض سياساته الاصلاحية المدروسة جيدا على كل المجالات وهكذا إستطاعت مصر أن تجتاز الأزمة الاقتصادية التي مرت بالعالم كله في ذلك الوقت

مناصبه الوزارية

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من الإسكندرية
رؤساء الجمعية الجغرافية المصرية
رؤساء وزراء مصر القرن 20
رؤساء وزراء مصريون
سياسيو حزب الوفد
سياسيون مصريون في القرن 20
سياسيون من الإسكندرية
مواليد 1292 هـ
مواليد 1875
مواليد في الإسكندرية
وزراء أوقاف مصريون
وزراء داخلية مصريون
وزراء زراعة مصريون
وزراء مالية مصريون
وفيات 1369 هـ
وفيات 1950
وفيات في الإسكندرية

إسماعيل صدقي


نوربيرت ماير ، من مواليد 20 سبتمبر 1958، لاعب كرة قدم ألماني سابق، ومدرب كرة قدم ألماني حالي.

لعب مع منتخب ألمانيا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب نوربيرت ماير خلال مسيرته الاحترافية مع 3 أندية في ستة عشر موسمًا وسجل خلالها 84 هدفًا ضمن 331 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس وفاز في موسم واحد بالدوري.

خاض نوربيرت ماير مسيرته مع  في موسم 1977–78 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، لم يشارك في أي مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي فيردر بريمن في موسم 1980–81 ليلعب معه عشرة مواسم، حيث شارك في 281 مباراة سجل خلالها 82 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي بوروسيا مونشنغلادباخ في موسم 1989–90 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 50 مباراة سجل خلالها هدفين.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ستورمارن
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثانية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو بوروسيا مونشنغلادباخ
لاعبو فيردر بريمن
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون
لاعبو كرة قدم من شليسفيغ هولشتاين
لاعبو منتخب ألمانيا بي لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدربو الدوري الألماني
مدربو الدوري الألماني الدرجة الثانية
مدربو أرمينيا بيليفيلد
مدربو بوروسيا مونشنغلادباخ
مدربو دارمشتات 98
مدربو دينامو درسدن
مدربو فورتونا دوسلدورف
ماير
مدربو نادي دويسبورغ
مدربو نادي كايزرسلاوترن لكرة القدم
ماير
مواليد في راينبك

نوربيرت ماير


Astrocaryum, rod palmi smješten u podtribus Bactridinae, dio tribusa Cocoseae, potporodica Arecoideae. Postoji 39 priznatih vrsta iz tropske Južne Amerike, na sjever sve do južnog Meksika.

Vrste

 Astrocaryum acaule Mart.
 Astrocaryum aculeatissimum (Schott) Burret
 Astrocaryum aculeatum G.Mey.
 Astrocaryum alatum H.F.Loomis
 Astrocaryum arenarium Barb.Rodr.
 Astrocaryum campestre Mart.
 Astrocaryum carnosum F.Kahn & B.Millán
 Astrocaryum chambira Burret
 Astrocaryum chonta Mart.
 Astrocaryum ciliatum F.Kahn & B.Millán
 Astrocaryum confertum H.Wendl. ex Burret
 Astrocaryum echinatum Barb.Rodr.
 Astrocaryum faranae F.Kahn & E.Ferreira
 Astrocaryum farinosum Barb.Rodr.
 Astrocaryum ferrugineum F.Kahn & B.Millán
 Astrocaryum giganteum Barb.Rodr.
 Astrocaryum gratum F.Kahn & B.Millán
 Astrocaryum huaimi Mart.
 Astrocaryum huicungo Dammer ex Burret
 Astrocaryum jauari Mart.
 Astrocaryum javarense (Trail) Drude
 Astrocaryum macrocalyx Burret
 Astrocaryum malybo H.Karst.
 Astrocaryum mexicanum Liebm. ex Mart.
 Astrocaryum minus Trail
 Astrocaryum murumuru Mart.
 Astrocaryum paramaca Mart.
 Astrocaryum pax Copete & Cámara-Leret
 Astrocaryum perangustatum F.Kahn & B.Millán
 Astrocaryum rodriguesii Trail
 Astrocaryum sciophilum (Miq.) Pulle
 Astrocaryum scopatum F.Kahn & B.Millán
 Astrocaryum sociale Barb.Rodr.
 Astrocaryum standleyanum L.H.Bailey
 Astrocaryum triandrum Galeano, R.Bernal & F.Kahn
 Astrocaryum tucuma Mart.
 Astrocaryum ulei Burret
 Astrocaryum urostachys Burret
 Astrocaryum vulgare Mart.

Sinonimi
 Avoira Giseke
 Hexopetion Burret
 Toxophoenix Schott

Izvori

Bactridinae

Astrocaryum


පෙරිකාඩියම () යනු හෘත් බිත්තියේ ස්තර තුන වටකොට ඇති ද්විත්ව පටලමය පැසයි.

පෙරිකාඩියම


Kylie Ann Minogue (; d. 28 Mayıs 1968, Melbourne) -genellikle yalnızca Kylie olarak anılır- Avustralyalı şarkıcı, şarkı yazarı ve oyuncu. Kariyerine Avustralya televizyonlarında çocuk oyuncu olarak başladı ve Neighbours dizisindeki Charlene Robinson rolüyle ünlendi. 1987'de PWL ile anlaştı ve bir sonraki yıl ilk stüdyo albümü Kylieyi yayımladı. Daha sonra aynı şirket aracılığıyla Enjoy Yourself (1989), Rhythm of Love (1990) ve Let's Get to It (1991) adlarını taşıyan üç stüdyo albümü daha çıkardı. 1992'de çalışmaya başladığı Deconstruction Records etiketiyle Kylie Minogue (1994) ve Impossible Princess (1997) albümlerini piyasaya sürdü. Parlophone ile anlaşmasının ardından Minogue, dans odaklı Light Years (2000) albümü ve "Spinning Around" single'ıyla tekrar ön plana çıktı. Fever (2001) albümünden çıkan "Can't Get You Out of My Head", yaklaşık altı milyon kopya satarak 2000'lerin en başarılı single'ları arasına girdi. Minogue daha sonra Body Language (2003), X (2007), Aphrodite (2010), Kiss Me Once (2014), Kylie Christmas (2015) ve Golden (2018) albümlerini yayımladı.

Minogue; "The Loco-Motion", "Especially for You", "Better the Devil You Know", "Confide in Me", "Slow", "2 Hearts" ve "All the Lovers" gibi pek çok hit single'a imza attı. 2005'te Showgirl: The Greatest Hits Tour adlı turnedeyken kendisine meme kanseri teşhisi kondu ve turnesini iptal etti. Tedavi olduktan sonra Showgirl: The Homecoming Tour adlı turneye çıktı. Oyuncu olarak Kırmızı Değirmen (2001), Jack & Diane ve Kutsal Motorlar (2012) filmlerinde rol aldı. 2014'te The Voice UK ile Avustralya'daki The Voiceın üçüncü sezonlarında jürilerden biri oldu.

Minogue, dünya çapında 70 milyonu aşkın satışıyla tüm zamanların en çok satan Avustralyalı kadın sanatçısıdır ve aralarında ARIA Ödülleri, BRIT Ödülleri ve bir Grammy Ödülü'nün de bulunduğu ödüller kazandı. Avrupa basını tarafından sık sık "Popun Prensesi" ve "Popun Tanrıçası" unvanlarıyla anıldı. Ticari ve eleştirel başarı yakalayan pek çok dünya turnesine çıktı ve canlı performanslarından ötürü "Yılın Avustralyalı Sanatçısı" dalında bir Mo Ödülü aldı. Kraliçe II. Elizabeth, "müziğe katkılarından dolayı" 2008'de kendisine Britanya İmparatorluk Nişanı (OBE) verdi. Aynı yıl Fransız kültürünün zenginleştirilmesine sağladığı katkılardan ötürü Fransa hükûmeti tarafından Sanat ve Edebiyat Nişanı Şövalyesi ilan edildi. 2011'de hit şarkısı "I Should Be So Lucky", Avustralya'daki National Film and Sound Archive'ın Sounds of Australia siciline eklendi. Aynı yıl meme kanserine karşı farkındalık yaratmadaki çalışmalarından ötürü kendisine Birleşik Krallık'taki Anglia Ruskin Üniversitesi'nden Sağlık Bilimleri Fahri Doktorası verildi. Kasım 2011'de ARIA Müzik Ödülleri'nin 25. kuruluş yıl dönümünde, Avustralya Kayıt Endüstrisi Birliği tarafından ARIA Hall of Fame'e kabul edildi.

Hayatı ve kariyeri

1968-86: İlk yılları ve kariyer başlangıcı
Kylie Ann Minogue, 28 Mayıs 1968'de, Ronald Charles Minogue ve Carol Ann Jones'un kızı olarak Melbourne, Avustralya'da doğdu. Beşinci kuşak Avustralyalı olan babası İrlandalı soyundan gelmektedir ve babasının annesi Maesteg, Galler kökenlidir; Carol'ın annesi ise İngiltere asıllıdır. Jones on yaşına kadar Galler'de yaşadı; daha sonra annesi ve babası, Millie ve Denis Jones, daha iyi bir hayat için Avustralya'ya taşınmaya karar verdiler. Kylie'nin doğumundan kısa bir süre önce, Ron muhasebeci olurken Carol profesyonel bir dansçıydı. Kylie'nin erkek kardeşi Brendan, Avustralya'da haber kameramanlığı yapmaktadır; en küçük kardeşi Dannii Minogue ise pop şarkıcısı ve televizyon sunucusudur. Minogue ailesi geçimini sağlayabilmek için sık sık Melbourne'un çeşitli banliyölerine taşındı ve Kylie'ye göre bu durum, bir çocuk için rahatsız ediciydi. Dannii'nin doğumundan sonra aile, Oakleigh South'a taşındı. Paraları kısıtlı olduğundan Ron kendilerine ait olan otomobil şirketinde muhasebecilik yaptı, Carol ise yerel bir hastanede çaycı olarak çalıştı.

Surrey Hills, Melbourne'a taşındıktan sonra Minogue, kısa bir süre Studfield İlkokulu'na gitti, ardından Camberwell İlkokulu'na geçti ve sonrasında Camberwell Lisesi'nde okudu. Okul yıllarında arkadaş edinmekte zorlandı. Liseden yüksek dereceli Sanat, Grafik ve İngilizce diplomasıyla mezun oldu. Lise yıllarında kendisini "ortalama zekâlı" ve "oldukça gösterişsiz" olarak tanımladı.

Kylie ve Dannii, oyunculuk kariyerlerine çocukken Avustralya televizyonlarında başladılar. Kylie on bir yaşından sonra The Sullivans ve Skyways gibi dizilerde küçük rollerde yer aldı ve 1985'te The Henderson Kidsdeki ana karakterlerden Char'ı canlandırdı. The Henderson Kidsin çekimleri nedeniyle okuluna ara veren Kylie, annesi Carol'ın etkilenmemesi üzerine eğlence sektörüne girebilmek için bağımsız olması gerektiğini düşündü. Çekimler sırasında rol arkadaşı Nadine Garner, sözlerini unuttuğu için yapımcılar tarafından azarlanan ve sette ağlayan Minogue için "kırılgan" değerlendirmesini yaptı. Minogue, yapımcı Alan Hardy tarafından alınan kararla dizinin ikinci sezonundan çıkarıldı. Hardy daha sonra bu durumun "Kylie'nin başına gelen en iyi şey" olduğunu belirtti.

Kariyerine müzik alanında devam etmek isteyen Kylie, Dannii'nin şarkıcı olarak yer aldığı haftalık müzik programı Young Talent Timeın yapımcıları için bir demo hazırladı. Kylie televizyondaki ilk performansını 1985'te bu programda sergiledi ancak kadroya çağrılmadı. 1986'da Neighbours dizisinin kadrosuna tamirci Charlene Mitchell rolüyle katıldı. Neighbours, Birleşik Krallık'ta popüler oldu ve Kylie'nin karakteri ile Jason Donovan'ın canlandırdığı Scott Robinson karakteri arasındaki ilişki, 1987'de 20 milyon Britanyalı tarafından izlenen bir düğün bölümüyle sonuçlandı. Kylie, bir etkinlikte dört Logie Ödülü alan ilk kişi ve halkın oyları sonucu Altın Logie alan en genç kişi oldu.

1987-89: Kylie ve Enjoy Yourself
Fitzroy FC yararına düzenlenen ve Neighboursda rol alan diğer oyuncuların da katıldığı bir konser sırasında Minogue, oyuncu John Waters ile "I Got You Babe"i ve konser sonunda "The Loco-Motion"ı seslendirdi. 1987'de Mushroom Records ile albüm anlaşması imzaladı. İlk single'ı "The Loco-Motion", Avustralya single listelerinde yedi hafta zirvede kaldı ve ülkede 1980'lerin en çok satan single'ı oldu. Minogue, yılın en çok satan single'ı dalında ARIA Ödülü aldı. Single'ın başarısının ardından Mushroom Records'ın yöneticisi Gary Ashley eşliğinde yapımcılar Stock Aitken Waterman ile çalışmak için İngiltere'ye gitti. Minogue'u çok tanımayan ve kendisinin geleceğini unutan yapımcılar, "I Should Be So Lucky"yi Minogue stüdyonun dışında beklerken yazdılar. Şarkı; Almanya, Avustralya, Birleşik Krallık, Finlandiya, Hong Kong, İsrail ve İsviçre'de bir numaraya kadar yükseldi. Minogue ise art arda ikinci kez yılın en çok satan single'ı dalında ARIA Ödülü kazandı ve "Özel Başarı Ödülü" aldı.

Minogue'un çıkış albümü Kylie, Temmuz 1988'de yayımlandı. Dans odaklı pop melodilerinden oluşan albüm, pek çok hafta zirvesinde yer aldığı UK Albums Chart'ta bir yıldan uzun süre varlık gösterdi. Albüm ABD'de altın sertifika alırken "The Loco-Motion" single'ı ABD Billboard Hot 100 listesinde üç numaraya kadar yükseldi ve Canadian Singles Chart'ta zirveye çıktı. "Got to Be Certain" ise şarkıcının Avustralya listelerinde art arda bir numara olan üçüncü single'ı oldu. Minogue aynı yıl müzik kariyerine odaklanmak için Neighbours dizisinden ayrıldı. Ayrıca "Especially for You" şarkısında Jason Donovan ile düet yaptı. Birleşik Krallık'ta bir numara olan şarkı, Aralık 2014'te bu ülkedeki bir milyonuncu kopyasını sattı. İleriki yıllarda Minogue, kendisini beğenmeyen bazı eleştirmenler tarafından "öten muhabbet kuşu" olarak adlandırıldı. Öte yandan Chris True, AllMusic'te Kylie albümü için yaptığı değerlendirmede "Sevimliliği, bu oldukça yavan şarkıları dayanılır kılıyor." sözleriyle Minogue'un çekiciliği ile müziğinin sınırlamalarını aştığını ifade etti.

Minogue'un ikinci albümü Enjoy Yourself, Ekim 1989'da yayımlandı. Albümden yayımlanan "Hand on Your Heart" ve "Tears on My Pillow" single'ları listelerde bir numara oldu. Buna rağmen Minogue, Amerikalı müzik şirketi Geffen Records'tan çıkarıldı. Şarkıcı daha sonra Şubat 1990'da ilk dünya turnesi olan Enjoy Yourself Tour'u başlattı ve Asya, Avrupa, Avustralya ve Birleşik Krallık'ta konserler verdi. Ayrıca "Do They Know It's Christmas?"ın yeni versiyonunda yer alan sanatçılardan biri oldu.

Oyuncu olarak yer aldığı ilk filmi The Delinquents, Aralık 1989'da gösterime girdi. Film, Birleşik Krallık'ta £200.000'den fazla hasılat elde ederken Avustralya'da 1989'un en çok hasılat elde eden dördüncü yerli filmi ve 1990'ın en çok hasılat elde eden yerli filmi oldu.

1990-92: Rhythm of Love ve Let's Get to It
Minogue'un üçüncü albümü Rhythm of Love, Kasım 1990'da yayımlandı. Albümde dans müziğinin adult ve daha sofistike bir tarzına yer verilirken bazı yorumlara göre Minogue'un yapımcı ekibine ve "girl next door" imajına başkaldırısının ilk işaretleri görüldü. Daha olgun bir dinleyici kitlesi tarafından kabul görmek isteyen Minogue, "Better the Devil You Know" ile başlamak üzere video kliplerinin kontrolünü eline aldı ve kendisini cinselliğinin farkında olan bir yetişkin olarak sundu. Michael Hutchence ile olan ilişkisi de önceki kişiliğinden ayrılışının bir parçası olarak görüldü. Rhythm of Lovedan çıkan single'lar Avrupa ve Avustralya'da iyi satış yaptı. Daha sonra Minogue, Şubat 1991'de Rhythm of Love Tour'u başlattı.

Minogue'un dördüncü albümü Let's Get to It, Ekim 1991'de yayımlandı ve UK Albums Chart'ta on beşinci sıraya kadar yükselerek şarkıcının bu listede ilk ona giremeyen ilk albümü oldu. Albümden çıkan ilk single "Word Is Out", şarkıcının UK Singles Chart'ta ilk ona giremeyen ilk single'ı olurken daha sonra yayımlanan single'lar "If You Were with Me Now" ve "Give Me Just a Little More Time" ilk beşe girdi. Minogue, albüme destek olmak amacıyla aynı ay Let's Get to It Tour'u başlattı. Müzik şirketiyle yaptığı sözleşmenin 1992'de sona ermesi sonrasında kendisine yapılan sözleşme yenileme teklifini geri çevirdi. Daha sonra Stock Aitken Waterman tarafından hareketlerinin bastırıldığı yönündeki görüşlerini ifade etti ve "Başlangıçta bir kukla gibiydim. Müzik şirketim bana at gözlüğü takmıştı. Sağa sola bakamıyordum." açıklamasında bulundu.

Minogue'un ilk derleme albümü Greatest Hits Ağustos 1992'de yayımlandı ve Birleşik Krallık'ta bir, Avustralya'da ise üç numaraya kadar yükseldi. Albümden çıkan single'lar "What Kind of Fool" ve Kool & the Gang'in "Celebration" şarkısının cover versiyonu, UK Singles Chart'ta ilk yirmi içerisinde yer aldı.

1993-98: Kylie Minogue ve Impossible Princess
Minogue'un 1993'te Deconstruction Records ile sözleşme imzalaması, bazı müzik eleştirmenleri tarafından şarkıcının kariyerindeki yeni bir aşama olarak değerlendirildi. Şarkıcının beşinci albümü Kylie Minogue, Eylül 1994'te yayımlandı. Albümün yapımcılığını, daha önce şarkıcının PWL tarafından yayımlanan son single'ı olan Finer Feelings'in de yapımcılığını yapan Dave Seaman ve Steve Anderson'ın oluşturduğu Brothers in Rhythm üstlendi. Albümün çıkış single'ı "Confide in Me", Avustralya single listesinde dört hafta zirvede kaldı. Albümün diğer iki single'ı "Put Yourself in My Place" ve "Where Is the Feeling?", UK Singles Chart'ta ilk yirmiye girerken 250.000 kopya satan albüm UK Albums Chart'ta dördüncü sıraya kadar yükseldi.

Bu dönemde Minogue, The Vicar of Dibley adlı komedi dizisinin bir bölümüne konuk oldu. Avustralya'daki Who dergisinin kapağında "Dünyadaki En Güzel 30 Kişi"den biri olarak yer alan Minogue'u gören yönetmen Steven E. de Souza, şarkıcıya Son Savaş (Street Fighter) filminde Jean-Claude Van Damme ile rol almasını önerdi. The Washington Posttan Richard Harrington, ABD'de $70 milyon hasılat elde eden filmi izledikten sonra Minogue için "İngilizce konuşulan ülkelerdeki en kötü kadın oyuncu" benzetmesini yaptı. Minogue daha sonra Pauly Shore ve Stephen Baldwin ile birlikte 1996 yapımı Bio-Dome filminde başrolde yer aldı. Ayrıca 1995'te Hayride to Hell adlı kısa film ile 1997 yapımı Diana & Me filminde de rol almıştı.

Minogue, 1995'te Avustralyalı şarkıcı Nick Cave ile "Where the Wild Roses Grow" şarkısında düet yaptı. Cave, "pop müziğin en sert ve üzücü sözlerinden birine sahip" olduğunu belirttiği "Better the Devil You Know" şarkısını duyduğundan beri Minogue ile çalışmayı düşünmekteydi. Şarkının video klibinde John Everett Millais'nin Ophelia (1851-52) tablosundan esinlenilirken Minogue, suda süzülen ve üzerinde yılan dolaşan öldürülmüş bir kadın olarak gösterildi. Avrupa'daki bazı müzik listelerinde ilk ona girerken Avustralya'da iki numaraya kadar yükseldi. Şarkı ayrıca "Yılın Şarkısı" ve "En İyi Pop Yayımı" dallarında ARIA Ödülü kazandı. Cave ile verdiği konserlerin ardından Minogue, "I Should Be So Lucky"nin sözlerini Londra'daki Royal Albert Hall'da şiir olarak okudu.

1997'ye gelindiğinde Minogue, yaratıcılığını geliştirmesi yönünde kendisini teşvik eden Fransız fotoğrafçı Stéphane Sednaoui ile ilişki yaşıyordu. Japon kültürüne olan ortak ilgileri sonucu Minogue'un altıncı albümü Impossible Princessin fotoğrafları ve Towa Tei ile düet yaptığı "GBI: German Bold Italic" şarkısının video klibi için "geyşa ve manga birleşimi bir kadın süper kahraman" yarattılar. Minogue; Shirley Manson, Garbage, Björk, Tricky ve U2 gibi sanatçıların yanı sıra Pizzicato Five ve Towa Tei gibi Japon pop şarkıcılarının müziklerinden esinlendi. Albümde Manic Street Preachers üyeleri James Dean Bradfield ve Sean Moore gibi müzisyenlerle iş birliği yapıldı. Minogue, çoğunlukla bir dans müziği albümü olan bu albümle bağımsız sanatçı olmaya çalıştığı yönündeki görüşlere karşılık verdi. Kariyerinin ilk yıllarında gelişen kendisiyle ilgili algılardan kurtulmaya yeltendiğini kabul eden Minogue, "üzücü eleştirileri unutup geçmişi kabullenmeye, kucaklamaya ve kullanmaya" hazır olduğunu belirtti. "Did It Again" için çekilen video klipte şarkıcının eski imajları yeniden oluşturuldu. Galler Prensesi Diana'nın ölümünün ardından Birleşik Krallık'ta Kylie Minogue adıyla yayımlanan albüm, Minogue'un kariyerinde en az satış yapan albüm oldu. Yıl sonunda bir Virgin Radio reklamında "Kylie'nin albümlerini iyileştirmek için bir şey yaptık: onları yasakladık." ifadesi kullanıldı. Albüm, Avustralya'da albüm listesinde otuz beş hafta kaldı.

Minogue'un 1998'deki Intimate and Live adlı turnesi talep üzerine uzatıldı. Victoria Başbakanı Jeff Kennett, Melbourne'da Minogue için bir resepsiyon verdi ve Minogue; aralarında 1998 Sydney Mardi Gras, Melbourne'daki Crown Casino'nun açılış töreni, 1999'da Sidney'deki Fox Stüdyoları'nda Marilyn Monroe'nun "Diamonds Are a Girl's Best Friend" şarkısını seslendirmesi ve Birleşmiş Milletler Barış Gücü iş birliğiyle Dili, Doğu Timor'da verdiği Noel konserinin de bulunduğu canlı performanslarıyla Avustralya'daki tanınırlık düzeyini korudu.

1999-2004: Light Years, Fever ve Body Language

Deconstruction Records'tan ayrıldıktan sonra Pet Shop Boys ile Nightlife albümündeki bir şarkıda düet yaptı ve William Shakespeare'in Fırtına oyununu oynadığı Barbados'ta birkaç ay geçirdi. Ardından Sample People filminde rol aldı ve film için Russell Morris'in "The Real Thing" şarkısını yeniden yorumladı. Nisan 1999'da Parlophone Records ile anlaşma imzaladı. Parlophone, Minogue'u eskiden olduğu gibi bir pop sanatçısı yapmak istedi. Öte yandan Minogue, 2000 yapımı Avustralya filmi Haykırışta (Cut) Molly Ringwald ile birlikte rol almıştı.

Minogue, Eylül 2000'de yedinci stüdyo albümü Light Yearsı yayımladı. Albümde disko etkileri taşıyan dans şarkılarına yer verildi. Olumlu eleştiriler alan albüm; Asya, Avrupa, Avustralya ve Yeni Zelanda'da başarılı oldu. Albümün çıkış single'ı "Spinning Around", Minogue'un Birleşik Krallık'ta son on yılda bir numara olan ilk single'ı olurken şarkıya çekilen klipte Minogue, daha sonra kendisiyle özdeşleşen altın rengi kısa şort giydi. İkinci single "On a Night Like This" Avustralya'da zirveye çıkarken Birleşik Krallık'ta iki numarada yer aldı. Minogue'un Robbie Williams ile düet yaptığı "Kids" şarkısı da Birleşik Krallık'ta iki numaraya kadar yükseldi.

Minogue, Sidney'de düzenlenen 2000 Yaz Olimpiyatları'nın kapanış töreninde ABBA'nın "Dancing Queen" şarkısı ile kendi single'ı "On a Night Like This"i seslendirdi. Daha sonra Avustralya ve Birleşik Krallık'ta biletleri önceden tükenen On a Night Like This adlı turneye çıktı. Burlesk ve tiyatroyu birleştiren turne; 42nd Street gibi Broadway gösterilerinin, Gönül Kimi Severse (Anchors Aweigh), South Pacific gibi filmlerin, 1930'ların Fred Astaire ve Ginger Rogers müzikallerinin ve Bette Midler'ın canlı performanslarının tarzına atıfta bulundu. Minogue, "Yılın Sanatçısı" dalında bir Mo Ödülü kazandı. Ayrıca 2001'de "Yeşil Peri" rolüyle Kırmızı Değirmen (Moulin Rouge!) filminde yer aldı.

Ekim 2001'de sekizinci stüdyo albümü Fever yayımlandı. Albümde 1980'lerin elektropopu ile birleştirilen disko ögelerine yer verildi. Avustralya, Birleşik Krallık ve Avrupa genelinde bir numara olan albüm, dünya çapında sekiz milyondan fazla sattı. Albümün çıkış single'ı "Can't Get You Out of My Head", kırktan fazla ülkede bir numara olması ve beş milyon kopyadan fazla satmasıyla Minogue'un kariyerindeki en başarılı çalışması oldu. Minogue aralarında "En Mükemmel Başarı" ödülünün de bulunduğu dört ARIA Ödülü ve "En İyi Uluslararası Kadın Solo Sanatçı" ve "En İyi Uluslararası Albüm" dallarında iki BRIT Ödülü kazandı. "Can't Get You Out of My Head"in Amerika radyolarında fazla çalınmasının ardından Capitol Records, şarkıyı ve Fever albümünü 2002'de ABD'de yayımladı. Albüm Billboard 200 listesine üç numaradan girerken "Can't Get You Out of My Head" Hot 100 listesinde yedi numaraya yükseldi. Daha sonra yayımlanan "In Your Eyes", "Love at First Sight" ve "Come into My World" single'ları da dünya genelinde başarılı oldu ve Minogue'un adı Kuzey Amerika'da da anılmaya başladı. Albümün başarısının ardından Jingle Ball festivali kapsamında ABD'de konserler verdi. Nisan 2002'de o güne kadar çıktığı en büyük turne olan KylieFever2002'yu başlattı. Aynı yıl içinde Avrupa'da 2005'te vizyona giren Doogal'ın Sihirli Yolculuğu adlı animasyon filminde seslendirme yaptı. 2003'te "Love at First Sight" ile En İyi Dans Kaydı dalında bir Grammy Ödülü adaylığı elde etti ve sonraki yıl aynı ödülü "Come into My World" ile kazandı.

Kasım 2003'te Londra'daki Hammersmith Apollo'da gerçekleştirilen ve yalnızca davetlilerin katıldığı Money Can't Buy konserinin ardından dokuzuncu stüdyo albümü Body Language yayımlandı. Disko tarzının azaldığı albümde Scritti Politti, The Human League, Adam and the Ants ve Prince gibi 1980'lerin sanatçılarından esinlenildi ve bu sanatçıların tarzları hip hop ile harmanlandı. Albümün satışları Feverın başarısının ardından beklentilerin altında kaldı; fakat ilk single "Slow", Avustralya ve Birleşik Krallık'ta bir numara oldu. Albümden daha sonra "Red Blooded Woman" ve "Chocolate" single'ları yayımlandı. "Slow", ABD'de Hot Dance Club Songs listesinde bir numara oldu ve En İyi Dans Kaydı dalında bir Grammy Ödülü adaylığı elde etti. İlk hafta ABD'de 43.000 kopya satan Body Languagein satışları ikinci hafta düşüş gösterdi.

Minogue, Kasım 2004'te ikinci greatest hits albümü Ultimate Kylieyi yayımladı. Albümden "I Believe in You" ve "Giving You Up" olmak üzere iki single çıktı. "I Believe in You" daha sonra En İyi Dans Kaydı dalında Grammy Ödülü'ne aday gösterildi.

2005-09: Showgirl ve X
Minogue, Mart 2005'te Showgirl: The Greatest Hits Tour adlı turneye çıktı. Avrupa'da verdiği konserlerin ardından Melbourne'a gitti ve meme kanseri olduğunu öğrenince turneyi iptal etmek zorunda kaldı. Kasım 2006'da Sidney'de verdiği konserle turneye devam etti. Minogue'un sağlık durumu göz önünde tutularak dans hareketleri yeniden düzenlendi, gücünü koruyabilmesi için kostüm değişiklikleri daha yavaş yapıldı ve daha uzun molalar verildi. Basın kuruluşları Minogue'un enerjik bir performans sergilediğini bildirirken Sydney Morning Herald, gösteriyi "muhteşem" ve "gerçek bir zafer" olarak değerlendirdi.

Minogue, Kasım 2007'de "geri dönüş" albümü olarak değerlendirilen X adlı onuncu stüdyo albümünü yayımladı. Elektro tarzındaki albümde Guy Chambers, Cathy Dennis, Bloodshy & Avant ve Calvin Harris ile iş birliği yapıldı. Minogue'un meme kanserinden edindiği deneyimlerin albümde konu edilmemesi bazı eleştirilere yol açtı. X ve çıkış single'ı "2 Hearts", sırasıyla Avustralya albüm ve single listelerine bir numaradan girdi. İlk başta Birleşik Krallık'ta düşük satış yapan X, daha sonra ticari başarısını artırdı. Albümden yayımlanan diğer single'lar "In My Arms" ve "Wow", UK Singles Chart'ta ilk ona girdi. ABD'de albüm, 2009 Grammy Ödülleri'nde En İyi Dans/Elektronika Albümü dalında adaylık elde etti.

Albümünün tanıtımına ek olarak Minogue, 2006 ve 2007'de Showgirl: The Homecoming Tour sırasında kaydedilen White Diamond belgeselinde yer aldı. Şarkılar söylediği ve Mathew Horne, Dannii Minogue, Jason Donovan ve Simon Cowell ile yaptığı komedi skeçlerine yer veren The Kylie Showu hazırladı. Daha sonra Doctor Whonun "Voyage of the Damned" adlı 2007 Noel özel bölümünde Astrid Peth karakterini canlandırdı. 13,31 milyon kişinin izlediği bölüm, dizinin 1979'dan beri en çok izlenen bölümü oldu.

Minogue, £10 milyon yapım maliyetiyle o güne kadar çıktığı en pahalı turne olan KylieX2008'in Avrupa ayağını Mayıs 2008'de başlattı. Turne genel olarak eleştirel ve ticari başarı yakaladı. Minogue daha sonra Fransa'daki en yüksek kültürel onurun üçüncü seviyesi olan Sanat ve Edebiyat Nişanı Şövalyesi ilan edildi. Temmuz'da Galler Prensi tarafından resmen Britanya İmparatorluk Nişanı Subayı rütbesine getirildi. Ayrıca 2008 BRIT Ödülleri'nde "En İyi Uluslararası Kadın Solo Sanatçı" ödülünü kazandı. Eylül'de Dubai'deki Atlantis Otel'in açılışında sahne alarak ilk Orta Doğu konserini gerçekleştirdi ve Kasım'dan itibaren KylieX2008 turnesini Güney Amerika, Asya ve Avustralya'daki şehirlerde sürdürdü. Yirmi bir ülkeye uğrayan turne, bilet satışlarından yaklaşık $70.000.000 gelir elde etti ve Ağustos 2009'da son buldu.

Minogue, 2009'da James Corden ve Mathew Horne ile birlikte BRIT Ödülleri'ni sundu. Daha sonra ilk Kuzey Amerika turnesi olan ve ABD ile Kanada'daki konserleri kapsayan For You, for Me'yi başlattı. Ayrıca bir A. R. Rahman şarkısını seslendirerek Blue adlı Hintçe filmde yer aldı.

2010-12: Aphrodite, K25 ve The Abbey Road Sessions
Temmuz 2010'da Minogue'un on birinci stüdyo albümü Aphrodite yayımlandı. Albümün yönetici yapımcısı olan Stuart Price aynı zamanda Minogue, Calvin Harris, Jake Shears, Nerina Pallot, Pascal Gabriel, Lucas Secon, Keane üyesi Tim Rice-Oxley ve Kish Mauve ile birlikte şarkı yazımına katkıda bulundu. Eleştirmenlerden olumlu tepkiler alan albüm, Minogue'un Birleşik Krallık'ta bir numara olan ilk şarkısından tam yirmi iki yıl sonra bu ülkede listeye bir numaradan giriş yaptı. Albümün çıkış single'ı "All the Lovers" listelerde başarılı oldu ve Minogue'un Birleşik Krallık'ta ilk ona giren otuz üçüncü single'ı oldu. Daha sonra yayımlanan "Get Outta My Way", "Better than Today" ve "Put Your Hands Up (If You Feel Love)" single'ları ise UK Singles Chart'ta ilk ona giremedi. Buna rağmen albümden çıkan tüm single'lar ABD Billboard Hot Dance Club Songs listesinde zirveye çıktı.

Minogue ayrıca elektropop ikilisi Hurts ile grubun Happiness albümünde yer alan "Devotion" şarkısında düet yaptı. Daha sonra Taio Cruz'un "Higher" single'ında konuk sanatçı oldu. Kasım 2010'da "Let It Snow" ve "Santa Baby" gibi Noel şarkılarına yer veren A Kylie Christmas adlı bir EP yayımladı. 2011'de Aphrodite: Les Folies Tour adlı turneye çıktı ve Avrupa, Kuzey Amerika, Asya, Avustralya ve Afrika'da konserler verdi. Yüzden fazla kişinin görev aldığı turne, şarkıcının o güne kadarki en büyük turnesi oldu. Konsepti beğenilen turne olumlu tepkiler aldı.

Minogue, 2012'de müzik endüstrisindeki yirmi beşinci yılı nedeniyle "K25" olarak bilinen ve bir yıl süren kutlamaları başlattı. Minogue'un diskografisindeki şarkıların B yüzlerini, demolarını ve az bilinenlerini seslendirdiği Anti Tour adlı turneye çıkmasıyla yıl dönümü etkinlikleri başladı. Daha sonra Mayıs'ta "Timebomb" single'ını, Haziran'da The Best of Kylie Minogue greatest hits albümünü ve Ekim'de K25 Time Capsule single box setini yayımladı. Bunun yanında aralarında Sydney Mardi Gras, Kraliçe II. Elizabeth'in tahttaki altmışıncı yılı nedeniyle düzenlenen Diamond Jubilee Concert ve BBC Proms'un da bulunduğu dünya genelindeki çeşitli etkinliklerde sahne aldı.

Minogue ayrıca Ekim 2012'de The Abbey Road Sessions adlı bir derleme albüm yayımladı. Albümde Minogue'un önceki şarkılarının yeniden düzenlenmiş ve orkestral versiyonlarına yer verildi. Londra'daki Abbey Road Studios'da kaydedilen albümün yapımcılığını Steve Anderson ve Colin Elliot üstlendi. Eleştirmenlerden olumlu tepkiler alan albüm, Birleşik Krallık'taki listeye iki numaradan girdi. Albümden "Flower" ve "On a Night Like This" single'ları yayımlandı.

Minogue aynı zamanda Jack & Diane adlı ABD bağımsız filminde cameo görüntüsüyle, Fransa filmi Kutsal Motorlarda ise başrol oyuncusu olarak yer aldı. Jack & Diane 20 Nisan 2012'de Tribeca Film Festivali'nde, Kutsal Motorlar da 2012 Cannes Film Festivali'nde gösterildi.

2013-16: Kiss Me Once ve Kylie Christmas
Ocak 2013'te Minogue, müzik kariyerinin başından beri menajerliğini üstlenen Terry Blamey ile yollarını ayırdı. Bir sonraki ay Roc Nation ile bir menajerlik anlaşması imzaladı. Eylül'de İtalyan şarkıcı Laura Pausini'nin İtalya'da bir numara olan ve 2013 Dünya Müzik Ödülleri'nde "Dünyanın En İyi Şarkısı" dalında adaylık elde eden "Limpido" single'ında konuk sanatçı oldu. Aynı ay BBC One'da yayımlanan yetenek yarışması The Voice UKde bir sezon yer alacağı açıklandı ve The Black Eyed Peas üyesi ve yapımcı will.i.am, Kaiser Chiefs'in solisti Ricky Wilson ve pop şarkıcısı Tom Jones ile birlikte jüri koltuğunda oturdu. Kasım'da şarkıcının, Avustralya'da gösterilen The Voiceın üçüncü sezonunda jüri olacağı duyuruldu.

Minogue, Mart 2014'te on ikinci stüdyo albümü Kiss Me Onceı yayımladı. Sia, Mike Del Rio, Cutfather, Pharrell Williams, MNEK ve Ariel Rechtshaid albüme katkı sağladı. Albüm Avustralya'da bir numara olurken Birleşik Krallık'ta iki numaraya kadar yükseldi. Albümden çıkan "Into the Blue" ve "I Was Gonna Cancel" single'ları, UK Singles Chart'ta ilk ona giremezken sırasıyla on iki ve elli dokuz numarada yer aldı. Ağustos'ta Minogue, 2014 İngiliz Milletler Topluluğu Oyunları'nın kapanış töreninde sahne aldı. Eylül'de Kiss Me Once Tour adlı turnesini başlattı. Aynı ay Londra'da düzenlenen iTunes Festival'da sahne aldı.

Ocak 2015'te Minogue, Giorgio Moroder'in "Right Here, Right Now" single'ında konuk vokalist olarak yer aldı. Mart'ta Minogue'un Parlophone Records ile olan sözleşmesi sona erdi. Aynı ay Minogue, "kariyerini daha fazla kontrol altına almak" için Roc Nation ile yolunu ayırdı.

Minogue, Nisan'da ABC Family dizisi Young & Hungrynin iki bölümünde teknoloji muhabiri Shauna karakterini canlandırdı. Bunun yanında 2015 yapımı felaket filmi San Andreasta Dwayne Johnson ile birlikte rol aldı. Eylül 2015'te Fernando Garibay ile birlikte hazırladığı Kylie + Garibay adlı bir EP yayımladı. Garibay ve Giorgio Moroder albümün yapımcılığını üstlendiler. Minogue, Kasım'da Nervo'nun "The Other Boys" şarkısında Jake Shears ve Nile Rodgers ile birlikte yer aldı. Şarkı, Minogue'un ABD'deki Dance Chart'taki on üçüncü bir numaralı şarkısı oldu ve sanatçının bu listede en çok bir numaralı şarkısı olan sekizinci şarkıcı olmasını sağladı. Aralık 2015'te Minogue, BBC Radio 4'un Desert Island Discs programına konuk oldu. Program kapsamında ABBA'nın "Dancing Queen", Prince'in "Purple Rain" ve INXS'in "Need You Tonight" şarkılarını seçti. Minogue, Kylie Christmas adını verdiği ilk Noel albümünü Kasım 2015'te yayımladı. 2016'da Absolutely Fabulous: The Movie filminin tema şarkısı "This Wheel's on Fire"ı seslendirdi. Kylie Christmas, Kasım'da Kylie Christmas: Snow Queen Edition adıyla tekrar yayımlandı.

2017-günümüz: Golden
Minogue, Şubat 2017'de BMG Rights Management ile yeni bir kayıt anlaşması imzaladı. Aralık 2017'de Minogue ve BMG, şarkıcının yeni albümünü Avustralya ve Yeni Zelanda'da yayımlaması için Mushroom Music Labels'ın alt kuruluşu Liberation Music ile ortak bir anlaşma yaptılar. Minogue 2017'de on dördüncü stüdyo albümü için aralarında Amy Wadge, Sky Adams, DJ Fresh, Nathan Chapman, Richard Stannard, The Invisible Men ve Karen Poole'un da bulunduğu şarkı yazarı ve yapımcılarla çalıştı ve albümün kayıtlarını Londra, Los Angeles ve Nashville'de gerçekleştirdi. Golden adı verilen albümün yayım tarihi 6 Nisan 2018 olarak belirlendi.

Sanatı

Minogue'un ses türü sopranodur ve ses aralığı yaklaşık 3,5 oktavdır. Minogue'un Aphrodite albümünü değerlendiren Dara Hickey, sanatçı için "Bugüne kadarki en yüksek ses aralığından şarkı söylüyor." diye yazdı. Madison dergisinden Fiona MacDonald'a göre Kylie, "hiçbir zaman cesur fakat sorgulanabilir sanatsal kararlar almaktan kaçınmadı".

Minogue kariyeri boyunca pop, dans ve disko tarzında şarkılar yaptı. Stock Aitken Waterman ile hazırladığı ilk stüdyo albümleri daha fazla bubblegum pop etkisi taşıdığından eleştirmenler tarafından Amerikalı şarkıcı Madonna ile karşılaştırılıyordu. AllMusic'ten Chris True, sanatçının çıkış albümü Kylieyi değerlendirdi ve müziğini "1980'lerin sonundaki tipik Stock Aitken Waterman bubblegum popu" şeklinde nitelese de Minogue'un 1980'lerin sanatçılarına kıyasla daha fazla kişilik gösterdiğini belirtti. Üçüncü albümü Rhythm of Love 1990'ların başında yayımlandığında ise yaptığı değerlendirmede "Şarkı yazımı daha güçlü, yapım dinamik ve Kylie vokal olarak daha güvenli." diye yazdı. Aynı dönemde sanatçı için "Şirinliğini ve bubblegum pop imajını daha olgun olanıyla, bunu da daha seksi olanıyla değiştirmeye başladı. Michael Hutchence ile olan ilişkisi ve ilk iki albümüne egemen olan bakire imajı, basının ve hayranlarının ona nasıl davrandığının yanında müziğinin gelişimini de etkilemeye başladı." ifadelerini de kullandı.

Altıncı stüdyo albümü Impossible Princesste Minogue'un şarkı yazımı ve müziğinin özü değişmeye başladı. Minogue sürekli sözcükleri bir yere not alıyordu, cümlelerin yapısını ve anlamını keşfediyordu. Daha önce şarkı sözü yazmasına rağmen bunlar için "Risksiz, yalnızca titizlikle uyaklanmış ve hepsi bu." yorumunu yaptı. Eleştirmenlere göre dans-pop ve trip hop müziği birleştiren albüm, müzikal tarz bakımından sanatçının önceki çalışmalarından ayrıldı. Slant Magazineden Sal Cinquemani, albümün Madonna'nın Ray of Light albümüyle benzerlik taşıdığını ve Minogue'un "Britpop ve 1990'ların ortasındaki elektronika hareketlerinden esinlendiğini" belirtirken "Impossible Princess risk almak isteyen bir sanatçının çalışması." sözlerini kullandı. Minogue'un sonraki albümü Light Years, "21. yüzyılın başlangıcındaki günün bir gereği olan saf dans-popun yeniden doğuşu tarafından geliştirildi". Dokuzuncu albümü Body Language, müziğini elektro ve hip hop gibi tarzlara genişletme konusunda "başarılı" bir girişim oluşuyla geçmişteki çalışmalarından bütünüyle farklıydı. Dans müziği ile funk, disko ve R&B tarzlarını birleştiren albüm, Qnun "2003'ün En İyi Albümleri" listesine girdi.

Minogue, onuncu albümü X ile pop müziğe dönüş yaptı. Verdiği bir röportajda albümün "pop, elektro ve kişisel anların birleşimi" olduğunu belirtti. Buna rağmen aralarında Chris True'nun da bulunduğu bazı eleştirmenler albümün yeterince "tutarlı" olmadığını belirtti ve True daha sonra albümdeki şarkılar için "Soğuk, hesaplanmış dans-pop parçaları." değerlendirmesini yaptı. AllMusic'ten Tim Sendra, sanatçının on birinci albümü Aphrodite için "Geçmişin tatlı aşk şarkılarından veya neşeli dans marşlarından nadiren uzaklaşıyor." ve "Minogue'un en iyi yaptığı iş olan ışıltılı disko pop müziğe sahip." ifadelerini kullandı. Bunun yanında "Çeşitli yapımcılar dikkatlerini dans pistine veriyor, dev hoparlörlerden çalınması için özel olarak oluşturulmuş hissi veren parlak ve şık parçalar yapıyor." dedi ve Aphroditeyi "Minogue'un en iyi albümlerinden biri" olarak değerlendirdi.

İmajı

Roy Shuker'e göre Minogue'un bir şarkıcı olarak ciddiye alınma çabaları, kendisinin bulunduğu noktaya gelmek için "yeterince çalışmadığı" ve Neighbours dizisindeki rolü için yarattığı imajı sömüren üretilmiş bir pop yıldızından fazlası olmadığı algısı nedeniyle başlangıçta kesintiye uğradı. Minogue bu bakış açısını kabul etti ve "Bir plak şirketinin parçasıysanız bir dereceye kadar üretilmiş bir ürün olduğunuzu söylemek adil olur diye düşünüyorum. Bir ürünsünüz ve bir ürünü satıyorsunuz. Bu demek değil ki siz yeteneksizsiniz ve neyi yapıp neyi yapmayacağınızla ve nereye gitmek istediğinizle ilgili yaratıcı ve mesleki kararlar almıyorsunuz." dedi.

1993'te Baz Luhrmann, Minogue'u Marilyn Monroe ile çeşitli çalışmalar yapan fotoğrafçı Bert Stern ile tanıştırdı. Minogue'un Los Angeles'ta fotoğraflarını çeken Stern, şarkıcıyı Monroe ile kıyasladı ve kendisinde Monroe'da olduğu gibi zayıflık ve erotizmin bir arada bulunduğunu ifade etti. Minogue kariyeri boyunca kendisi için yeni bir "görüntü" yaratmaya çalışan fotoğrafçılarla çalışmayı seçti ve ortaya çıkan fotoğraflar, yenilikçi The Faceten daha sofistike Vanity Fair ve Voguea kadar çeşitli dergilerde yer aldı. Stilist William Baker, Minogue'un yalnızca albüm satmaya odaklanan diğer pop şarkıcılarına kıyasla Avrupa'nın ana akım popüler kültürüne daha başarılı giriş yapmasının bir nedeninin de bu olduğunu belirtti.

Minogue 2000'de tekrar ön plana çıktığında, kariyerini eleştirmenlerin umduğundan daha uzun süre sürdürdüğü için kendisinin müzikal güvenilirlik elde ettiği düşünüldü. Saf "girl next door" imajından uzaklaşarak işveli ve neşeli bir karaktere sahip daha sofistike bir sanatçıya dönüşmesi Minogue'a yeni hayranlar kazandırdı. "Spinning Around" klibi, bazı yayın organlarının kendisinden "SexKylie" diye bahsetmesine neden oldu ve seks, sanatçının sonraki kliplerinin güçlü bir ögesi hâline geldi. William Baker, Minogue'un seks sembolü oluşunu "iki ucu keskin bir kılıca" benzetti ve "Onun çekiciliğini her zaman müziğinin gelişmesi ve albümlerinin satması için kullanmaya çalıştık. Fakat şimdi bu durum kendisinin aslında bir pop şarkıcısı olduğu gerçeğini gölgeleme tehlikesi doğurdu." dedi. Minogue sanatçı olarak yirmi yılı geride bıraktığında "moda belirleyicisi" ve "kendisini sürekli yenileyen bir stil ikonu" olarak tanımlandı. Minogue çıktığı turnelerde başarılı oldu ve dünya genelinde 70 milyondan fazla kayıt sattı.

Minogue kariyeri boyunca Madonna'dan esinlendi ve onunla karşılaştırıldı. Yapımcısı Pete Waterman, başarısının ilk yıllarında Minogue hakkında şu gözlemi yaptı: "Yeni Prince veya Madonna olmayı aklına koymuştu. [...] Madonna'dan dört kat fazla satış yapıyor olmasına rağmen yine de onun gibi olmak istemesi inanılmazdı." Minogue'un 1991'deki Rhythm of Love Tour adlı turnesi Madonna'nın bir önceki yıl çıktığı Blond Ambition World Tour ile görsel açıdan büyük benzerlik taşıdığı için Minogue olumsuz tepkiler aldı ve eleştirmenlerce Madonna wannabe ilan edildi. The Daily Telegraphtan Kathy McCabe, Minogue ile Madonna'nın müzik ve modada benzer tarzları takip ettiğini belirtti ve "Popüler kültürde gerçekten ayrıldıkları nokta insanlara yaşattıkları şokta. Minogue'un klipleri bazılarının nefesini kesebilir ama Madonna gezegendeki hiçbir sanatçının yapamadağı kadar dinî ve siyasi tartışmanın fitilini ateşledi. [...] Kısaca Madonna karanlık güç, Kylie aydınlık güç." dedi. Rolling Stoneda yer alan bir değerlendirmede, ABD hariç tutulduğunda Minogue'un dünya genelinde "Madonna ile boy ölçüşebilecek bir ikon" olarak kabul gördüğü ifade edildi ve "Madonna gibi Minogue da usta bir şarkıcıdan ziyade eğilimleri önceden görebilen uyanık biri." yorumu yapıldı. Minogue, Madonna hakkında "Pop ve moda konusunda dünyada sahip olduğu büyük etki, onun yarattığı akımlara dirençli olmadığım anlamına geliyordu. Madonna'yı çok beğeniyorum fakat yapılabilecek her şeyi yaptığı için başlangıçta benim gibi sanatçıların işini zorlaştırdı." ve "Madonna popun kraliçesi, ben prensesiyim. Bundan çok mutluyum." sözlerini söyledi. Kylie medya tarafından seks sembolü ilan edildi.

Londra'daki Madame Tussauds, Ocak 2007'de Minogue'un dördüncü balmumu heykelini görücüye çıkardı. Yalnızca Kraliçe II. Elizabeth'in Minogue'dan daha fazla heykeli yapıldı. Aynı hafta sanatçının ellerinin bronz dökümü Wembley Arena'nın "Ün Meydanı"na eklendi. 23 Kasım 2007'de, Minogue'un bronz heykeli Melbourne'da kalıcı olarak sergilenmeye başladı.

Mart 2010'da yapılan bir araştırmaya göre Minogue, "Britanya'daki en güçlü ünlü" ilan edildi. Araştırma pazarlamacıların ünlüleri nasıl tanımladığını ve ortaklıkları nasıl markaladığını incelemekteydi. Millward Brown'ın Birleşik Krallık sorumlusu Mark Husak, "Kylie genellikle evlat edinilmiş bir Britanyalı gibi kabul görüyor. İnsanlar onu tanıyor ve seviyor." dedi. Kasım 2013'te Men's Health, "Tüm Zamanların En Seksi 100 Kadını" listesinde Minogue'u altmış üçüncü sıraya koydu. Sunday Times Zenginler Listesi'ne göre Minogue'un mal varlığı Mayıs 2011'de £40 milyon düzeyindeydi. Nisan 2015'te güncellenen listede sanatçının tahminî kazancı £55 milyon (AU$106,61 milyon) olarak açıklandı.

Bazı çevrelerce gey ikonu olarak kabul edilen Minogue, "Ben geleneksel bir gey ikonu değilim. Hayatımda hiç trajedi yok, yalnızca trajik kostümler var." ve "Gey dinleyicilerim en baştan beri benimle ... Beni evlat edinmiş gibiler." sözleriyle bu durumu desteklemektedir. Minogue, gey dinleyicilerinin varlığından 1988'de birkaç drag queen Sidney'deki bir barda kendi şarkılarını seslendirdiğinde haberdar oldu ve benzer bir gösteriyi daha sonra Melbourne'da gördü. Böyle "değer bilen bir topluluğa" sahip olduğu için çok minnettar olduğunu belirtti ve bu durumun kendisini dünya genelindeki gey mekânlarında performans sergilemesi ve 1994 Sydney Mardi Gras'da ana sanatçı olarak yer alması konusunda yüreklendirdiğini ifade etti. Minogue dünyadaki en büyük gey hayran kitlelerinden birine sahiptir. Minogue'un kız kardeşi Dannii de gey hayranlara sahiptir ve bir gey ikonu olarak kabul edilmektedir. Minogue, Eylül 2007'de The Sun tarafından tüm zamanların en büyük gey ikonu seçildi.

Özel hayatı

Sağlığı
Minogue'a 17 Mayıs 2005'te, 36 yaşındayken meme kanseri teşhisi kondu. Bu nedenle sanatçı, Showgirl: The Greatest Hits Tour'un geri kalanını erteledi ve Glastonbury Festivali'nden çekildi. Melbourne'daki tedavi sürecinde özellikle Avustralya'da medyanın yoğun ilgisiyle karşılaştı ve Başbakan John Howard, şarkıcıyı destekleyen bir açıklamada bulundu.

Medya mensupları ve hayranlar Minogue'un Melbourne'daki evinin dışında toplanmaya başladığında Victoria Başbakanı Steve Bracks, Minogue ailesinin Avustralya mahremiyet yasalarıyla korunan haklarının ihlal edilmesine göz yumulmayacağı konusunda uluslararası medyayı uyardı. Bracks'in açıklamasının ardından medyanın genel tutumu tepki çekti ve özellikle paparaziye eleştiriler yöneltildi. Minogue, 21 Mayıs 2005'te Melbourne'daki Cabrini Hastanesi'nde ameliyat oldu ve kısa süre sonra kemoterapi görmeye başladı.

8 Temmuz 2005'te Melbourne'daki Royal Children's Hastanesi'nde tedavi gören kanserli çocukları ziyaret ederek ameliyattan sonra ilk kez halkın karşısına çıktı. Daha sonra Fransa'ya döndü ve Paris'teki Institut Gustave Roussy'de kemoterapi tedavisini tamamladı. Aralık 2005'te Showgirl turnesi sırasında kaydedilen "Over the Rainbow" single'ını yalnızca dijital ortamda yayımladı. İyileşme döneminde yazdığı The Showgirl Princess adlı çocuk kitabı Ekim 2006'da yayımlanırken "Darling" adlı parfümü Kasım'da satışa çıktı. Bu parfümü Pink Sparkle, Couture ve Inverse gibi eau de toilette parfümler izledi. Konser turnesi için Avustralya'ya dönen Minogue, hastalığı ile ilgili konuştu ve kemoterapi tedavisini "atom bombasına" benzetti. 2008'de katıldığı The Ellen DeGeneres Showda kendisine yanlış teşhis konduğunu söyledi ve "Beyaz önlüğü ve büyük tıbbi gereçleri olan biri her zaman haklı olacak değil." dedi fakat daha sonra hekimlere saygı duyduğunu belirtti. Mayıs 2008'de Fransa Kültür Bakanı Christine Albanel, "Doktorlar artık genç kadınları düzenli kontrolden geçmeleri konusunda özendiren bir 'Kylie etkisi' olduğunu bile söylüyor." dedi.

Minogue hiperglisemiktir. Mart 2015'te yaptığı bir açıklamada "Şeker benim dostum değil, bende hiperglisemi var." dedi. Minogue tartışmalı Taş Devri diyetini uygulamaktadır.

Hayırseverlik

Minogue; sağlık araştırmaları ve yaşam kalitesi alanları ile diğer alanlarda insani yardım çalışmalarına katılmaktadır. Söylediği şarkılarla pek çok kez para toplanmasına yardımcı oldu. 1989'da yardım amacıyla Band Aid II grubunun parçası olarak "Do They Know It's Christmas?" şarkısını kaydetti. 2010'da Helping Haiti adı altında başka sanatçılarla birlikte "Everybody Hurts"ün 1993 versiyonunu yeniden yorumladı. 2010 Haiti depreminden etkilenenler için para toplamayı amaçlayan single'ın gelirleri The Sunın Helping Haiti fonu ile Disasters Emergency Committee'ye gitti. Minogue ayrıca 2005'te, tsunaminin vurduğu Tayland'da bir hafta geçirdi. Aphrodite: Les Folies Tour'un devam ettiği sırada Japonya'da meydana gelen 2011 Tōhoku depremi ve tsunamisinin ardından diğer uluslararası sanatçılar gibi ülkedeki konserlerini iptal etmemeye karar verdi. "Konserler vermek için buradaydım ve bunları iptal etmemeye karar verdim. Neden iptal etmemeyi seçtim? İyice düşündüm ve bu kolay bir karar değildi." dedi. Japonya'da bulunduğu sırada Avustralya Büyükelçiliği'nde düzenlenen yardım etkinliğine Avustralya Başbakanı Julia Gillard ile birlikte katıldı.

2008'de Minogue, istismar edilen çocuklar için kullanılmak üzere Birleşik Krallık'taki ChildLine ve National Society for the Prevention of Cruelty to Children adlı yardım kuruluşları yararına para toplamayı amaçlayan bir kampanyaya desteğini açıkladı. Yaklaşık $93 milyon yardım elde eden kampanya ile ilgili olarak "İstismar edildiğini birine söyleyecek cesareti bulmak, bir çocuğun vereceği en zor kararlardan biri." dedi. 2010 ve 2012'de American Foundation for Aids Research (amfAR) tarafından düzenlenen AIDS Support Gala'ya destek oldu. Uzun zamandır katkı sağladığı kuruluşun Los Angeles, New York ve Paris'teki üç galasına ev sahipliği yaptı.

2005'te kendisine meme kanseri teşhisi konduktan sonra bu hastalıkla mücadeleye destek vermeye başladı. Mayıs 2010'da ilk kez meme kanseri ile ilgili bir kampanya düzenledi. Daha sonra yaptığı bir açıklamada "Fashion Targets Breast Cancer'ın bu yılki kampanyasında yer almak benim için çok şey ifade ediyor. Breakthrough Breast Cancer tarafından gerçekleştirilen hayati çalışmalar için para toplanması çabalarını gönülden destekliyorum." dedi. Ayrıca kampanya için fotoğrafçı Mario Testino'ya poz verdi. Kanseri yendikten sonra 2010'da, kansersiz geçirdiği beşinci yılını kanserle mücadele eden kuruluşlar yararına para toplamak için bir yardım konseri vererek kutladı. Nisan 2014'te kanser araştırmalarına katkı sağlayan bir yardım kuruluşu olan One Note Against Cancer'ı hayata geçirdi. Yardım amacıyla yayımladığı "Crystallize" single'ının notalarını eBay üzerinden satışa çıkararak bağış topladı.

İlişkileri
Minogue, Neighbours dizisinde yer aldığı süre boyunca rol arkadaşı Jason Donovan ile birlikte oldu. 1989-91 arasında INXS grubunun solisti Michael Hutchence ile ilişki yaşadı. Daha sonra 2002 Grammy Ödülleri töreninde tanıştığı Fransız oyuncu Olivier Martinez ile birlikte olmaya başladı. İkilinin ilişkisi Şubat 2007'de sona erdi. Martinez'in sadakatsiz olduğu yönünde basında yer alan yanlış suçlamalardan üzüntü duyduğu belirtilen Minogue, Martinez'i savundu ve meme kanseri olduğu dönemde kendisinden çok destek gördüğünü ifade etti. 2008-13 arasında manken Andrés Velencoso ile ilişki yaşadı.

Etkisi

VH1, Şubat 2012'de Minogue'u "Müzikteki En Büyük Kadınlar" listesinde 47. ve "Video Döneminin 50 Büyük Kadını" listesinde 49. sıraya koydu. Channel 4, şarkıcıyı dünyanın en büyük pop yıldızları arasında gösterdi. Official Charts Company, sanatçının 10,1 milyondan fazla satışla Birleşik Krallık'taki en çok satan on ikinci şarkıcı ve en çok satan üçüncü kadın şarkıcı olduğunu duyurdu. British Phonographic Industry'ye (BPI) göre tüm stüdyo albümleri sertifika alan Minogue'un single'ları ile birlikte toplam 27 sertifikalı kaydı bulunmaktadır. Birleşik Krallık'ta art arda dört onyılda ilk beşe giren albümü bulunan Minogue'un bu başarısı, Ocak 2011'de Guinness Dünya Rekorları tarafından tescil edildi. Sanatçı, Eylül 2011'de VH1'ın "En Seksi 100 Sanatçı" listesinde 27. sırada yer aldı. 2008'de yirmi yılı aşan kariyeri ve bir "pop ve tarz ikonu" oluşu nedeniyle Music Industry Trusts ödülüne layık görülen Minogue, bu ödülü alan ilk kadın sanatçı oldu. "Better than Today" ve "Higher" şarkılarının ABD Hot Dance Club Songs listesinde sırasıyla birinci ve üçüncü olmasıyla Minogue, Billboard listelerinde ilk üçte iki şarkısı bulunan ilk sanatçı olarak tarihe geçti.

Smh.com.au'dan Dino Scatena, "Çeyrek yüzyıl önce bir simbiyotik olaylar dizisi, Avustralya popüler kültürünün temel yapısını değiştirdi ve Melbourne'dan gelen 19 yaşındaki bir dizi oyuncusunun uluslararası bir pop ikonuna dönüşümünü başlattı." diye yazdı. Daha sonra "80'lerin kötü permalı saçlarına ve sorgulanabilir vokal yeteneğine sahip bu küçük, toy dizi yıldızının Avustralya'nın en başarılı sanatçısı ve dünyaca ünlü stil idolü olacağını kim düşünebilirdi?" dedi. Minogue, kariyeri boyunca moda ve müzik alanında kendisini yenilemesiyle bilinmektedir. Fabulous Magazine sanatçı için "Yenilenmenin Uzmanı" ifadesini kullandı. The Ageden Larissa Dubecki, Kasım 2006'da Vogue Australia için poz veren Minogue'dan "Yenilenmenin Annesi" olarak bahsetti ve "Bu açığa çıkarma, kariyerinin her yönü ve hastalığı gibi akıllıca yönetildi. Ünlüler, aynı köpek balıkları gibi hareketsiz duramazlar; ilerlemeye devam etmezlerse ölürler. Kylie, neredeyse bir düzine kimliğe bürünerek kendisini ilk yıllarında eleştirenlerin üstesinden geldi." dedi. Madisondan Fiona MacDonald, "Kylie bir ikon, dünyada ön adıyla tanınan az sayıdaki şarkıcıdan biri. Ve yine de uluslararası bir müzik yıldızı, stil ikonu ve fahri Britanyalı olmasına rağmen o iki hece, okaliptüsün kokusu veya sıcak bir gündeki barbekü gibi hâlâ Avustralyalı görünüyor." yorumunu yaptı.

Minogue, kariyeri boyunca bazı hit şarkıları ile pek çok başarı ve ödül elde etti. Dünya genelindeki listelerde bir numara olan "Can't Get You Out of My Head", Ocak 2012'de NME tarafından hazırlanan "Tarihteki En İyi Pop Şarkıları" listesinde dördüncü sırada yer aldı. Ayrıca onyılın en çok çalınan parçası olduğu belirtilen şarkı, 2001'de Birleşik Krallık'ta en çok satan üçüncü single ve en çok çalınan şarkı oldu. "Can't Get You Out of My Head" şu anda Birleşik Krallık'taki "Tüm Zamanların En Çok Satan 100 Single'ı" listesinde 72. sırada bulunmaktadır. "Spinning Around" single'ı da, eleştirmenlerin "mükemmel tabloid haberi" olarak değerlendirdiği video klibinde Minogue'un giydiği kısa şort nedeniyle sanatçının kariyerinde simgesel bir konumda bulunmaktadır. Minogue, 2004'te "Come into My World" ile En İyi Dans Kaydı dalında kendisinin ilk Grammy Ödülü'nü kazandı. Slant Magazine, şarkının klibini "Best of the Aughts: Music Videos" listesinde birinci sıraya koydu. 2007'de Fransız gitarcı Noël Akchoté, yayımladığı So Lucky albümünde Minogue tarafından kaydedilen şarkıların solo gitar versiyonlarına yer verdi.

Minogue'un çağdaş müzikte pek çok onursal takma adı bulunmaktadır. Yayın organları tarafından Amerikalı şarkıcı Madonna ile karşılaştırılan Minogue, Madonna'ya Popun Kraliçesi dendiği için Popun Prensesi olarak adlandırıldı. Temmuz 2000'de Birmingham Post, "Bir zamanlar, daha kimse Britney, Christina, Jessica veya Mandy'nin adını bile duymamışken Avustralyalı şarkıcı Kylie Minogue, Popun Prensesi olarak listeleri kasıp kavurdu. 1988'de 'I Should Be So Lucky' single'ı ile beş hafta zirvede kalan Minogue, art arda ilk ona giren on üç çalışmasıyla Birleşik Krallık listelerindeki en başarılı kadın sanatçı oldu." diye yazdı. Kimi zaman şarkıcıya Popun Tanrıçası dendi. Light Years albümüyle ana akım disko müziğine geçiş yapan Minogue, eleştirmenlerce Disko Kraliçesi olarak da adlandırıldı. Kylie: La La La kitabını Minogue ile birlikte yazan William Baker, sanatçının "Better the Devil You Know" şarkısı hakkında konuşurken "Parça dans pistine iyi aktarıldı ve Kylie'nin uzun yıllar yeni disko kraliçesi ve popun prensesi olarak anılacağının bir işaret oldu." dedi. AllMusic'ten Jon O'Brien, şarkıcının Kylie: The Albums 2000-2010 adlı box seti için yaptığı değerlendirmede "Kylie'nin kendisinden beklenen o karakteristik albümü yapması gerekiyor ve gönülsüzce yaptığı son albümleri artık kendisinin zamanının geçtiğini düşündürebilir. Fakat bu box set onun hâlâ tüm zamanların en önemli pop prenseslerinden biri olduğunu doğruluyor." ifadesini kullandı. Kasım 2011'de, ARIA Müzik Ödülleri'nin yirmi beşinci kuruluş yıl dönümünde Avustralya Kayıt Endüstrisi Birliği, Minogue'u ARIA Hall of Fame'e kabul etti.

Aralık 2006'da Sugarın düzenlediği ankete katılan genç kızlar, Minogue'u en çok esinlenilen ünlü seçti. Derginin editörü Annabel Brog, "Kylie bundan daha fazla esin kaynağı olamazdı. O içten, harika ve yetenekli biri. Ayrıca bu yıl ne kadar güçlü olduğunu da gösterdi." dedi. Amerikalı şarkıcı Lady Gaga, "destekleyici bir kadın" olduğunu belirttiği Minogue'a Twitter'dan teşekkür etti. Minogue'a kanser teşhisi konduğu dönemde Madonna, yayımladığı açıklamada kendisine iyi dileklerini iletti ve "Kylie son derece yetenekli olmasının yanında bir savaşçı ve onun bu savaşı kazanacağını biliyorum." dedi. 2011'de kendisi de kansere yakalanan televizyon sunucusu Giuliana Rancic, Minogue'un yaşadıklarını "etkileyici" olarak niteledi ve "Teşhis konduktan sonra ne yapacağınızı bilemiyorsunuz. Google'dan aratıyorsunuz. İnternet'e girip Minogue'un başından geçenleri okudum ve hastalığımı halka anlatacak gücü buldum." dedi. Aralarında Alex Turner, Little Boots, September, Marilyn Manson ve Lady Gaga'nın da bulunduğu müzisyen ve sanatçılar Minogue'un kendilerini etkilediğini ifade etti.

Diskografi

 Kylie (1988)
 Enjoy Yourself (1989)
 Rhythm of Love (1990)
 Let's Get to It (1991)
 Kylie Minogue (1994)
 Impossible Princess (1997)
 Light Years (2000)
 Fever (2001)
 Body Language (2003)
 X (2007)
 Aphrodite (2010)
 Kiss Me Once (2014)
 Kylie Christmas (2015)
 Golden (2018)
 Disco (2020)

Turneler

 Disco in Dream (1989)
 Enjoy Yourself Tour (1990)
 Rhythm of Love Tour (1991)
 Let's Get to It Tour (1991)
 Intimate and Live (1998)
 On a Night Like This (2001)
 KylieFever2002 (2002)
 Showgirl: The Greatest Hits Tour (2005)
 Showgirl: The Homecoming Tour (2006-07)
 KylieX2008 (2008-09)
 For You, for Me (2009)
 Aphrodite: Les Folies Tour (2011)
 Anti Tour (2012)
 Kiss Me Once Tour (2014-15)
 Kylie Summer 2015 (2015)
 A Kylie Christmas (2015-16)

Filmografi

Ayrıca bakınız
Kylie Minogue'un kazandığı ve aday gösterildiği ödüller listesi

Kaynakça
Genel

Özel

Dış bağlantılar

 AllMusic'te Kylie Minogue

1968 doğumlular
Melbourne doğumlular
20. yüzyılda Avustralyalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Avustralyalı kadın oyuncular
20. yüzyıl müzisyenleri
21. yüzyıl müzisyenleri
Avustralyalı çocuk oyuncular
Avustralyalı kadın dizi oyuncuları
Avustralyalı kadın sinema oyuncuları
Avustralyalı kadın şarkıcılar
Avustralyalı LGBT hakları aktivistleri
Avustralyalı pop şarkıcıları
Galler asıllı Avustralyalılar
İngiliz asıllı Avustralyalılar
İrlanda asıllı Avustralyalılar
Birleşik Krallık'taki Avustralyalı gurbetçiler
BRIT Ödülü sahipleri
Grammy Ödülü sahipleri
Ivor Novello Ödülü sahipleri
Ordre des Arts et des Lettres şövalyeleri
Capitol Records sanatçıları
Parlophone sanatçıları
Mushroom Records sanatçıları
Warner Bros. Records sanatçıları
Synthpop müzisyenleri
The X Factor jürileri
Yaşayan insanlar
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
20. yüzyıl kadın şarkıcıları
En İyi Dans Kaydı Grammy Ödülü sahipleri

Kylie Minogue


György Nagy, né le  à Budapest et mort le  à Budapest, est un footballeur hongrois. Il évoluait au poste de milieu de terrain.

Biographie

En club
György Nagy commence sa carrière au Törekvés SE en 1960.

Il rejoint le Budapest Honvéd en 1961.

Avec son club, Nagy remporte une Coupe de Hongrie en 1964.

En compétitions européennes, il dispute au total sept matchs pour deux buts marqués en Coupe des vainqueurs de coupe.

Après un passage en 1967 au sein du MTK Budapest FC, il raccroche les crampons.

En équipe nationale
György Nagy fait partie de l'équipe de Hongrie médaillée d'or aux Jeux olympiques 1964, mais il ne dispute aucun match durant le tournoi.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur hongrois
Joueur du Budapest Honvéd
Joueur du MTK Budapest FC
Champion olympique hongrois
Champion olympique de football
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1964
Naissance en juillet 1942
Naissance à Budapest
Décès en février 1992
Décès à Budapest
Décès à 49 ans

György Nagy (football)


Asbjørn Kragh Andersen (9 de abril de 1992) é um ciclista profissional dinamarquês que desde 2019 corre para a equipa Team DSM. É irmão do também ciclista profissional Søren.

Palmarés
 2013
 1 etapa da Corrida da Paz sub-23
 Tour de Fyen

 2014
 1 etapa da Szlakiem Grodów Piastowskich

 2015
 1 etapa do Tour de Loir-et-Cher
 Ringerike G. P.
 1 etapa da Flèche du Sud
 1 etapa da Paris-Arras Tour

 2016
 1 etapa do Tour dos Fiordos

 2018
 Tour de Loir-et-Cher

Notas e referências

Ligações externas

Ciclistas da Dinamarca

Asbjørn Kragh Andersen


Marx'ın Dönüşü, Amerikalı tarihçi ve tiyatro oyun yazarı Howard Zinn tarafından 1999 yılında yazılan Marx in Soho adlı tek kişilik tiyatro oyunu, Türkçeye çevirilip Genco Erkal tarafından güncellenerek günümüze uyarlanmasıyla 2009'da sahnelenişidir. Marx in Soho, Marks Döndü adıyla dilimize çevrilerek, Aykırı Yayınevi tarafından yayınlanmıştır. Tek perdedir.

Konusu
Marksizmin ölümünün ilan edilmesi üzerine, Karl Marx'ın Londra Soho'ya bir saatliğine inmek için yukarıdakileri ikna etmesi, fakat bürokratik bir yanlışlık nedeniyle New York Soho'ya inmesiyle başlar. Marx bu dünyaya döndüğü bu süreyi, referanslar vererek kendini ve yazdıklarını savunarak kullanır, bu arada da hem özel yaşamından kesitler sunar, hem de özeleştiri yapar. Krizle sarsılan kapitalist sistem, Karl Marx'ın bakış açısı ile tiyatro sahnesinde sorgulanmaktadır.

Türkiye'deki sahnelenme bilgileri

Yöneten
Genco ERKAL

Oyuncular
 Karl Marx
Genco ERKAL

Emeği geçenler
 Çeviren
Özüm Özgülgen
 Dramaturgi
Asaf KÖKSAL
 Giysi Tasarım
Özlem KAYA
 Film Yapımı
Nurdan ARCA Ajans 21
 Yönetmen Yardımcısı
Serdar BORDANACI
 Stajyer
Ece YASSITEPE
 Film Kurgu
Melih F. TATLICAN
 Arşiv Arama
Mehmet ÇAM - Şükrü MUNOĞLU
 Işık
Cemal BAYKAL
 Sahne Teknisyeni
Mehmet DOĞAN
 Afiş Yaratıcı Yönetmeni
Uğurcan ATAOĞLU
 Afiş Tasarımı
Gülçin KROM

Gösterimleri
Muammer Karaca Tiyatrosu
Kadıköy Halk Eğitim Merkezi
Maltepe Yayla Sanat Merkezi
Sabancı Üniversitesi
Yunus Emre Kültür Merkezi
Ege Üniversitesi Kampüs Kültür Merkezi
İzmir AKM
Muğla Kültür Merkezi
Antakya Gündüz Kültür Merkezi
Adana Devlet Tiyatrosu
Mersin Kongre ve Sergi Sarayı
Gaziantep Devlet Tiyatrosu
Avcılar Barış Manço Kültür Merkezi
Caddebostan Kültür Merkezi
Ankara Akün Sahnesi
Konya Devlet Tiyatrosu
Eşkişehir Şehir Tiyatroları
Bursa Tayyare Kültür Merkezi
İzmit Süleyman Demirel Kültür Merkezi
Lefkoşa Belediye Tiyatrosu
Trakya Üniversitesi Sanat ve Eğitim Merkezi

Datça Amfi Tiyatro

Kaynakça
 Oyun broşürü
 Dostlar Tiyatrosu'nda oyunun sayfası

Amerika Birleşik Devletleri tiyatro oyunları

Marx'ın Dönüşü (oyun)


Complètement à cran () est une mini-série télévisée suédoise en  créée par Felix Herngren d'après le livre de Fredrik Backman, et diffusée à partir du  en France sur Netflix.

Synopsis
À l'âge de treize ans, Jack assiste au suicide d'un homme qui se jette en haut d'un pont. Une dizaine d'années plus tard, Jack est devenu policier, comme son père Jim. Alors qu'ils se disputent dans la rue au sujet de la sœur de Jack, Jill, un braquage a lieu dans une banque. La banque ne possédant pas de liquidités, le braqueur s'enfuit et se réfugie dans un appartement en vente. Il prend les visiteurs de l'appartement en otages : Roger et Anna-Lena, un couple d'acheteurs, Julia et sa femme Ro, Zarah, une banquière, Lennart, un comédien, et Estelle, une charmante vieille dame.

Le soir, les otages sont libérés, mais le braqueur est introuvable, alors que le bâtiment est cerné et que l'appartement a été fouillé. Jack commence à penser que le braqueur se trouve en fait parmi les otages libérés.

Distribution
 Alfred Svensson  : Jack
 Dan Ekborg  : Jim
 Anna Granath  : Zarah
 Leif Andrée  : Roger
 Marika Lagercrantz  : Anna-Lena
 Per Andersson  : Lennart
 Lottie Ejebrant  : Estelle
 Carla Sehn  : Julia
 Petrina Solange  : Ro
 Sofia Ledarp : l'agente immobilière
 Sascha Zacharias  : Liv

 et le carton de doublage français.

Épisodes
En cours d'examen
Dans la nature
Qui a dit que ce serait facile ?
La huitième personne
Un chat allergique à la fumée
Sachez que ce n'est pas de votre faute

Notes et références

Annexes

Liens externes
  Complètement à cran sur Netflix

Série télévisée créée en 2021
Série télévisée suédoise des années 2020
Série télévisée de Netflix
Mini-série
Série télévisée policière suédoise
Série télévisée humoristique

Complètement à cran


Mental Distortion er en kortfilm instrueret af Kim Sønderholm efter manuskript af Kim Sønderholm.

Handling
Pete vågner på gulvet i sin lejlighed. Rundtosset og forvirret kommer han på benene, kun for at gøre en grufuld opdagelse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2007

Kortfilm fra Danmark

Mental Distortion


La  est l'une des dix-huit circonscriptions législatives que compte la préfecture de Kanagawa au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La dixième circonscription de la préfecture de Kanagawa regroupe les arrondissements de Kawasaki et Saiwai ainsi que la majorité de l'arrondissement de Nakahara, à l'est de la ville de Kawasaki.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Dixième circonscription de la préfecture de Kanagawa


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 4. siječnja – Franka Bačić,  hrvatska kazališna, televizijska i filmska glumica (* 1914.)

Izvori

Vanjske poveznice

Kazalište u 1989.


قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1929:

فردي رجال

 هنري كوهيت هزم  جان بوروترا . النتيجة: 6-4 6-3 6-4

فردي سيدات

 هيلين ويلز مودي هزمت  هيلين هول جاكوبز. النتيجة: 6-1, 6-2

مراجع

أحداث 1929 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1929 الرياضية
أحداث يونيو 1929 الرياضية
كرة المضرب في 1929

بطولة ويمبلدون 1929


Marc Warren (n. 20 de marzo de 1967) es un actor inglés, más conocido por haber interpretado a Danny Blue en la serie Hustle, a Dougie Raymond en The Vice y a Dominic Foy en State of Play.

Biografía
Fue miembro del Teatro National Youth.

A partir de 2008 salió con la actriz Abi Titmuss, sin embargo la relación terminó a mediados de 2009 después de que se revelara que Warren había tenido una aventura con Victoria Gold.

Desde 2012 sale con la presentadora de televisión Chloe Madeley.

Carrera
Warren ha aparecido en varios anuncios para la televisión y la radio en el Reino Unido.

En 1991 apareció en la serie The Bill donde interpretó a Mabbs en el episodio "Cry Havoc", más tarde apreció de nuevo en la serie en 1995 interpretó a Darren Hutton en el episodio "No Questions Asked".

En 1992 Warren obtuvo su primer papel importante en la película An Ungentlemanly Act donde interpretó a Tony, el hijo del gobernador de las Islas Malvinas Sir Rex Hunt. Ese mismo año apareció en la serie Grange Hill donde interpretó a Thomas Rankin.

En 1995 dio vida a Robert en la película Boston Kickout.

En 1997 interpretó al inmortal Morgan D'Estaing en la serie Highlander: The Series durante el episodio "Double Jeopardy" de la cuarta temporada. Entre 1999 y el 2000 interpretó al Policía Dougie Raymond en la serie The Vice.

En el 2001 interpretó al soldado Albert Blithe en la exitosa miniserie Band of Brothers. Ese mismo año interpretó a Mac el esposo de Katie (Esther Hall) en la película Men Only.

En el 2003 obtuvo el papel de Dominic Foy en la miniserie State of Play. Ese mismo año interpretó al hermano Mac en la película "Los niños de San Judas".

En el 2004 se unió al elenco de la serie Hustle donde interpretó al estafador Danny Blue, hasta el 2007 después de que su personaje decidiera quedarse en los Estados Unidos con Stacie Monroe (Jaime Murray) al final de la cuarta temporada. Warren regresó a la serie para el último episodio del programa durante la octava temporada el 17 de febrero de 2012.

En el 2006 apareció como invitado en la serie Doctor Who, protagonizando el episodio Amor y monstruos, donde interpretó a Elton Pope. En 1989 había aparecido por primera vez en la serie como extra durante el serial Battlefield. En diciembre de 2006 interpretó al asesino Jonathan Teatime en la película Hogfather.

En febrero del 2007 interpretó al villano Tony Crane en un episodio de la segunda temporada de la serie Life on Mars. Más tarde ese mismo año interpretó al señor John Simpson en la película Ballet Shoes junto a Emilia Fox y Emma Watson.

En el 2008 apareció en la miniserie Messiah V: The Rapture donde interpretó al detective Joseph Walker.

En julio del 2009 junto a Alexander Armstrong aparecieron en los anuncios para Zurich Connect.

En el 2010 interpretó a Steve Strange en la película Worried About The Boy, la cual se centra en la vida de Boy George.

En el 2011 se unió al elenco de la serie Mad Dogs donde interpretó a Rick, hasta el final de la serie en el 2013. En la serie apareció junto a los actores Max Beesley, Philip Glenister y John Simm. En julio del mismo año se convirtió en la cara de Virgin Media's TiVo set-top DVR.

En el 2012 apareció como personaje invitado en varios episodios de la serie norteamericana The Good Wife donde interpretó al peligroso exesposo de Kalinda Sharma (Archie Panjabi).

En el 2015 se unió al elenco principal de la segunda temporada de la serie The Musketeers donde interpretó al malévolo Comte de Rochefort, un aristócrata con un pasado muy oscuro, hasta el final de la segunda temporada después de que su personaje muriera luego de tener una confrontación con los mosqueteros luego de que se descubrieran sus crímenes.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Teatro

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Noticias sobre Marc Warren en Digital Spy
 Marc Warren en TV.com

Actores de televisión de Inglaterra
Actores de cine de Inglaterra
Nacidos en Northampton

Marc Warren


Der Färöische Fußballpokal 2012, ebenfalls bekannt als Løgmanssteypið 2012, fand zwischen dem 17. März und 25. August 2012 statt und wurde zum 58. Mal ausgespielt. Im Endspiel, welches erstmals seit 2005 wieder im Tórsvøllur-Stadion in Tórshavn auf Kunstrasen ausgetragen wurde, siegte Víkingur Gøta im Elfmeterschießen gegen Titelverteidiger EB/Streymur und konnte den Pokal somit zum zweiten Mal gewinnen. Zudem nahm Víkingur Gøta dadurch an der 1. Qualifikationsrunde zur UEFA Europa League 2013/14 teil.

Víkingur Gøta und EB/Streymur belegten in der Meisterschaft die Plätze fünf und eins. Mit AB Argir und B71 Sandur erreichten zwei Zweitligisten das Viertelfinale.

Teilnehmer

Teilnahmeberechtigt waren alle 18 A-Mannschaften der vier färöischen Ligen. Im Einzelnen waren dies:

Modus

Sämtliche Erst- und Zweitligisten waren für die 1. Runde gesetzt. Die verbliebenen unterklassigen Mannschaften spielten in einer Runde die restlichen beiden Teilnehmer aus. Alle Runden wurden im K.-o.-System ausgetragen.

Qualifikationsrunde

Die Partien der Qualifikationsrunde fanden am 24. März statt. Die Auslosung für diese und die nachfolgende Runde wurde am 13. Februar durchgeführt.

|}

1. Runde

Die Partien der 1. Runde fanden am 9. April statt.

|}

Viertelfinale

Die Viertelfinalpartien fanden am 25. April statt.

|}

Halbfinale

Die Hinspiele im Halbfinale fanden am 9. Mai statt, die Rückspiele am 23. Mai.

|}

Finale

Torschützenliste

Bei gleicher Anzahl von Treffern sind die Spieler nach dem Nachnamen alphabetisch geordnet.

Einzelnachweise

Weblinks

 Løgmanssteypið 2012 auf FaroeSoccer.com (färöisch)

2012
Faroischer Fussballpokal 2012

Färöischer Fußballpokal 2012


Crassula može označavati:
 Crassula (Plantae), biljni rod iz porodice Crassulaceae.
 Crassula (Animalia), rod školjkaša (bivalvia) iz porodice Mactridae.

Crassula


Victor Agbanou, né le  à Lokossa dans la colonie française du Dahomey (actuel Bénin) est un prélat catholique béninois, ordonné prêtre le . Il est le troisième évêque du diocèse de Lokossa en 2008 succédant ainsi au défunt Robert Sastre. Il devient également président de la Conférence des évêques du Bénin le .

Biographie
Victor Agbanou est né à Lokossa le  dans la colonie française du Dahomey.

En 2015, il est élevé à titre exceptionnel et civil dans l'Ordre national du Bénin des archevêques et évêques du Bénin par le président Thomas Boni Yayi.

Formation et ministère sacerdotal
Après ses études secondaires, il entre au grand séminaire « Sainte-Jeanne-d'Arc » à Ouidah où il poursuit ses études au grand séminaire « Saint-Gall » à Ouidah et obtient un baccalauréat en théologie.

Le , il est ordonné prêtre pour le diocèse de Lokossa à Akodéha dans la commune de Comé. De 1974 à 1977, il étudie à l'université de Lomé, au Togo, pour une licence en langues vivantes avec une spécialisation en anglais. De 1977 à 1982, il suit un cycle doctorat en exégèse à Munich en Allemagne. Plus tard, il est professeur au séminaire de Ouidah de 1982 à 1986, professeur à l'Université catholique de l'Afrique de l'Ouest à Abidjan à partir de 1986, professeur d'Écriture Sainte au noviciat des Sœurs Servantes de la Lumière du Christ à lui à partir de 1988, aumônier national des "Équipes enseignées". En janvier 2000, le collège des consulteurs du diocèse de Lokossa, vacant en raison du décès de Robert Sastre, l'élit administrateur diocésain.

Ministère épiscopal
Le , le pape  le nomme évêque de Lokossa. Il reçoit l'ordination épiscopale le  des mains du cardinal Bernardin Gantin doyen du Collège des cardinaux, co-consacré l'évêque de Nice, Jean Bonfils, et celui de Djougou, Paul Kouassivi Vieira.

En septembre 2007 et avril 2015, il effectue des visites .

Depuis le , il est président de la Conférence des évêques du Bénin.

La généalogie épiscopale est :

Notes et références

Liens externes

Évêque béninois
Évêque catholique du XXe siècle
Évêque catholique du XXIe siècle
Naissance en décembre 1945
Naissance dans la colonie du Dahomey
Étudiant de l'université de Lomé

Victor Agbanou