Destiny's Child, son ve en etkin döneminde Beyoncé Knowles, Kelly Rowland ve Michelle Williams'tan oluşan Amerikalı kız grubu. 1990 yılında Houston, Teksas'ta kurulan grup, müzikal girişimlerine Girl's Tyme adıyla, Knowles, Rowland, LaTavia Roberson ve LeToya Luckett dörtlüsü olarak başladı. Kısıtlı başarılardan sonra 1996 yılında Columbia Records'a Destiny's Child adıyla kaydolan grup ana akım piyasadaki başarısını ise 1999 çıkışlı en çok satan albümü The Writing's on the Wall ile elde etti. Bu albümden "Bills, Bills, Bills" ve "Say My Name" gibi bir numara tekliler yayımlandı. Eleştirel ve ticari olarak başarılar devam ederken, grup, üyeleri arasındaki kavgalar ve yasal sürtüşmelere sahne oldu. Bu dönemde Roberson ve Luckett, menajer Mathew Knowles'ın Knowles ve Rowland'ı kayırmasını gerekçe göstererek menajerle yollarını ayırmayı talep etti.

Roberson ve Luckett ayrıldıktan kısa bir süre sonra Williams ve Farrah Franklin gruba dahil edildi. Ancak 2000'de kısa bir süre sonra Franklin gruptan ayrılarak üçlüyü yalnız bıraktı. Üçüncü stüdyo albümleri Survivor, grubun bu süreçte yaşadıklarını yansıtan bir eser olarak görüldüğü gibi "Independent Women", "Survivor" ve "Bootylicious" gibi uluslararası başarıda şarkılara yer vermekteydi. 2002'de grup kariyerine ara verdi. Daha sonra, solo albüm girişimlerini takip eden iki yılın sonunda tekrar birleşerek dördüncü ve son albümleri Destiny Fulfilledi (2004) yayımladı. Destiny's Child, dünya çapında günümüze kadar 60 milyondan fazla albüm sattı. Billboard dergisi, grubu gelmiş geçmiş en başarılı üçlülerden biri olarak göstererek, onu 2000'lerin en başarılı dokuzuncu oluşumu olarak addetti. Grup, 2008'de aynı derginin "Gelmiş Geçmiş En Başarılı Hot 100 Sanatçıları" listesinde 68. sırada kendisine yer buldu. Kariyeri boyunca ve sonrasında birçok ödüle aday gösterilen Destiny's Child, ikisi "En İyi İkili veya Grup Vokal R&B Performansı" olmak üzere üç Grammy ve "En İyi Uluslararası Grup" dalında bir BRIT Ödülü kazandı.

Kariyer geçmişi

1990–97: Erken dönem ve Girl's Tyme
Beyoncé Knowles 1990 yılında bir kız grubu seçmesinde rapçi LaTavia Roberson ile tanıştı. Houston'da ilk adımlarını atan ikili, rap söyleyip dans etmeye başladı. Aile sorunları nedeniyle Knowles'ın yanına taşınan Kelly Rowland da bu gruba 1992'de dahil oldu. İlk başta Girl's Tyme olarak anılan grup, en sonunda Támar Davis ve Nikki – Nina Taylor kardeşleri de içeren altı kişilik bir gruba dönüştü. Girl's Tyme ulusal bir ilgi uyandırdı ve west-coast R&B müzik yapımcısı Arne Frager, grup üyelerini görmek adına Houston'a geldi. Onları, Kuzey Kaliforniya'daki The Plant Kayıt Stüdyosu'na getirdi ve özellikle yeteneğinin ve ses kişiliğinin olduğunu düşündüğü Knowles'ın sesini ön plana alan kayıtlara öncülük etti. Girl's Tyme'ı büyük bir kayıt anlaşmasına tabii tutmak isteyen Frager, onları Star Search adlı bir yetenek şovuna dahil etme girişiminde bulundu. Ancak grup yarışmayı kaybetti. Knowles'a göre şarkı seçimleri yanlış yapılıyordu; ona göre aslında şarkı söylemeyip rap yapıyorlardı.

Bu yenilgiden sonra, Knowles'in babası Mathew, gönüllü olarak zamanını gruba menajerlik yapmaya adadı. Mathew Knowles, üye sayısını Davis ve Taylor kardeşleri çıkartarak ve 1993'te LeToya Luckett'i katarak dörde indirdi. Zamanlarını Houston'da kilisede geçirmenin yanında, Girl's Tyme, evin arka bahçesinde ve Knowles'in annesi Tina'nın sahip olduğu Headliners Salon adlı kuaförde sıklıkla pratik yapmayı sürdürdü. Grup üyeleri bazı zamanlarda, salon Montrose Bulvarı'nda bulunduğu sıralarda, kuafördeki performanslarıyla müşterilerden bahşiş topladılar. Bunu yaparak müşterilerden yorum almayı amaçlıyorlardı. Okul günlerinde Girl's Tyme bazı yerel konserlerde sahne aldı. Yaz geldiğindeyse Mathew Knowles bir "acemi birliği" kurarak onları dans ve vokal konusunda eğitti. Bu sıkı çalışmalardan sonra dönemin bilinen R&B grupları SWV, Dru Hill ve Immature'ın konserlerinde açılışta sahne aldılar. Tina Knowles ise bu performanslar için kıyafet tasarımları yaptı.

Kariyerlerinin erken dönemi boyunca Girl's Tyme ismini "Something Fresh", "Cliché", "The Dolls" ve "Destiny" gibi isimlerle değiştirdi. Elektra Records ile Destiny ismiyle anlaşma imzalamalarından kısa süre sonra, herhangi bir albüm yayımlayamadan listeden çıkarıldılar. Kayıt şirketi arayışları Knowles ailesini de etkiledi. 1995'te tıbbi ekipman satışı üzerine olan işinden istifa eden Mathew Knowles, aile gelirini yarıya indirerek çifti ayrılma noktasına getirdi. 1996'da grup son olarak Yeşaya kitabında da geçen "Destiny's Child" adını aldı. Mathew Knowles, Columbia Records ile bir kayıt anlaşması yapmaya çalıştı ve aynı yıl içinde anlaşma imzalandı. Columbia ile anlaşma öncesinde grup, Tony! Toni! Toné! grubundan D'wayne Wiggins'in de yardımıyla Oakland, Kaliforniya'da çeşitli şarkılar kaydetmişti. Bunlardan "Killing Time", kayıt şirketinin grubun "kendine has bir kaliteye" sahip olduğunu kabul etmesine yol açmıştı ve 1997 filmi Siyah Giyen Adamların soundtrack'ine dahil edildi.

1998–2000: Çıkış ve grup değişiklikleri

Destiny's Child, aynı adı taşıyan ilk stüdyo albümünü ABD'de 17 Şubat 1998'de yayımladı. Albümde Tim & Bob, Rob Fusari, Jermaine Dupri, Wyclef Jean, D'wayne Wiggins ve Corey Rooney gibi isimlerin prodüksiyonları vardı. Destiny's Child, Billboard 200 listesinde 67, Billboard R&B/Hip-Hop Albümleri listesinde 14 numarayı gördü. Yıllar içinde bir milyonu aşan satışlar neticesinde Recording Industry Association of America (RIAA) tarafından platin plak ile ödüllendirildi. İlk tekli "No, No, No"nun remiks sürümü Billboard Hot 100 listesinde 3 numaraya kadar yükseldi. Bir sonraki şarkı "With Me Part 1" ise önceki şarkının yakaladığı başarıya erişemedi. Bu sıralarda "Get on the Bus" adlı şarkıları, romantik drama Ahmaklar Neden Aşık Olur? filminin soundtrack'ine dahil edildi. Ancak şarkı Avrupa ve diğer marketlerde kısıtlı bir satış grafiği çizdi. 1998'de grup "No, No, No" adına En İyi Yeni Sanatçı ödülü de dahil olmak üzere üç Soul Train Lady of Soul ödülü elde etti. Beyoncé Knowles, bu çıkışlarını başarılı olarak addetse de bu başarının yeterli olmadığını ekledi ve grubun böylesi neo soul kayıtlar için yeterince olgun olmadığı sonucunu çıkardı.

İlk albümlerinin başarısından sonra, grup hemen stüdyoya girdi ve Kevin "She'kspere" Briggs ve Rodney Jerkins dahil olmak üzere yeni yapımcılarla anlaştı. 27 Temmuz 1999'da yayımlanan The Writing's on the Wall, Billboard 200 listesinde 5 numaraya kadar yükselerek grubun kariyerinde kırılma noktası yaratan albüm oldu. 1999'da yayımlanan ilk tekli "Bills, Bills, Bills", Amerikan müzik listesi Billboard Hot 100'de bir numaraya çıkarak grubun bu ülkedeki ilk bir-numara eseri oldu. The Writing's on the Wall, grubun geniş kitlelerce tanınmasını sağlayarak kariyerlerine bir ivme kazandırdı. Albümün teklileri arasında en büyük başarıyı "Say My Name" elde etti. Amerikan müzik listesinde üç hafta boyunca bir numarada kalarak albümün satış oranlarını ivmeyle yükseltmeyi başardı. Tekli, ABD'de sekiz milyon kopya satarak RIAA tarafından 8 kez platin plakla ödüllendirildi. The Writing's on the Wall, albüm bazında dünya çapında 11 milyon kopya sattı ve 2000'li yılların en çok satan albümleri arasındaki yerini aldı.

Aralık 1999'da Luckett ve Roberson, grubun gelir paylaşımında yaptığı haksızlıkları gerekçe göstererek grup menajerleriyle yolları ayırmayı talep etti. Her ne kadar hiçbir zaman grubu terk etmeyi düşünmemiş olsalar da, ikili Şubat 2000'de "Say My Name" şarkısına çekilen müzik videosunda iki yeni üyenin kendilerinin yerine ve kendilerinden habersiz gruba dahil edildiğini fark etti. Video gösteriminden önce Knowles, TRLde Luckett ve Roberson'ın grubu terk ettiğini açıkladı. Bu ikili yerine Monica'nın arka vokallerini yapan Michelle Williams ve şarkıcı-aktris Farrah Franklin alındı. Monica ile olan süresi dolunca Williams, grupla koreograf Braden Larson, veya bilinen adıyla "Peanut Orlando", tarafından tanıştırıldı ve Houston'a uçarak Knowles ailesinin yanına yerleşti.

Mart 2000'de Roberson ve Luckett, Mathew Knowles'a karşı, partnerlik ihlallerini ve itibarı gerekçe göstererek dava açtı. Davadan sonraki süreç boyunca iki taraf da karşılıklı olarak medyada birbirlerine karşı kötüleyici demeçler verdi. Katılmasından beş ay sonra Franklin de grubu terk etti. Geriye kalan üyeler bunun yetersiz tanıtım ve konserler yüzünden olduğunu belirtse de Williams, Franklin'in stresle başa çıkamadığını iddia etti. Ancak Franklin, ayrılmasına sebep olarak çevresindeki kavgalardan kaynaklanan negatifliği ve karar vermede yaşadığı zorlukları gösterdi. Onun ayrılması medyada diğerleri kadar skandal yaratmadı. Williams ise gruba katılarak özgüven sorunları yaşamaya başladığını belirtti: "Kendimi diğer üyelerle karşılaştırıyordum ve baskı benim üzerimdeydi."

2000 sonlarında Roberson ve Luckett, ödeşme karşılığında açtıkları davanın Rowland ve Knowles'ı kapsayan kısmını düşürse de menajere açtıkları davayı sürdürdüler. Anlaşma gereği her iki taraf da halk önünde konu hakkında konuşmama kararı aldı. Roberson ve Luckett bir başka kadın müzik grubu olan Anjel'i kursa da, kayıt şirketiyle yaşanan sorunlar nedeniyle proje rafa kaldırıldı. Bu yaşananlardan grup üyeleri fazlaca etkilense de Destiny's Child'ın başarıları devam etti. Devam eden yıllar boyunca grubun satış grafikleri olumlu devam ederken, başarıları onları bir "pop kültür fenomeni" haline getirdi. "Say My Name", grubun en çok satan teklisi olarak kaldı. The Writing's on the Wall albümünden dördüncü tekli "Jumpin', Jumpin'" de ABD'de ilk beşe girme başarısı gösterdi. Bu süre boyunca grup, Britney Spears ve Christina Aguilera gibi isimlerin konserlerinin açılışında sahne aldı.

Williams ile beraber Destiny's Child, Charlie'nin Melekleri filmi için Ekim 2000'de tekli olarak yayımlanan "Independent Women Part 1"ı kaydetti. Şarkı Amerikan müzik listelerinde on bir ardışık hafta bir numarada yer alarak, hem grubun hem de o senenin en uzun süre bir numarada kalan şarkısı oldu. Bu başarı, Charlie'nin Melekleri soundtrack albüm satışlarında artışa yol açtı ve albüm 2001 sonuna kadar 1,5 milyon sattı. 2000'de grup Soul Train's Sammy Davis Jr. Yılın Eğlence İnsanı ödülü elde etti.

2001–03: Survivor, sonraki kayıtlar, geri çekilme ve yan projeler
2001 Billboard Müzik Ödülleri'nde Destiny's Child, Yılın Sanatçısı ve Yılın Grubu da dahil olmak üzere birçok ödül kazandı. Eylül 2000'de altıncı Soul Train Lady of Soul Ödülleri'nden iki ödül daha elde etti. Destiny's Child, üçüncü stüdyo albümleri Survivorı 2000 sonu ve 2001 başları arasında kaydetti. Yapım aşamasında Knowles, neredeyse bütün şarkıların prodüksiyon ve yazımında görev alarak daha büyük bir kontrol sahibi oldu. Survivor, 2001 başlarında piyasaya sürüldü ve Billboard 200 listesine ilk haftada 663.000 kopyadan fazla satarak bir numaradan giriş yaptı. İlk üç tekli "Independent Women Part I", "Survivor" ve "Bootylicious" Amerikan listelerinde ilk üçte yer alırken uluslararası birçok listede üst sıralarda yer aldı. Bunlardan ilk ikisi Birleşik Krallık'ta bir numarayı gördü. Albüm ABD'de dört kez, Avustralya'da iki kez platin plakla ödüllendirildi. 27 Temmuz 2001 tarihine kadar toplamda altı milyon sattı.

11 Eylül saldırıları gerçekleşince grup Avrupa konserlerini iptal ederek kurbanların yararına bir konsere katıldı. Ekim 2001'de ise meşhur Noel şarkılarının yeni uyarlamalarını içeren 8 Days of Christmas adlı bir Noel albümü piyasaya sürdü. Albüm Billboard 200 listesinde 34 numaraya kadar yükseldi. Şubat 2001'de grup "Say My Name" ile "En İyi Grup R&B Vokal Performansı" ve "En İyi R&B Şarkısı" dallarında iki Grammy ödülü kazandı. Bunun yanında "Favori R&B Grubu" dalında da Amerikan Müzik Ödülü elde etti. Yine 2001'de grup Solange Knowles'in Disney Channel'daki The Proud Family serisindeki tema müziği arka vokallerinde yer aldı. Mart 2002'de bir remiks derlemesi olan This Is the Remix yayımlandı. Bu albüm de ABD'de 29 numaraya erişti. İlk tekli "Survivor"ın, bazılarınca eski grup üyeleriyle yaşanan kavgaları hedef aldığı iddia edilse de Knowles bu şarkıda kimsenin hedef gösterilmediğini belirtti. Bu durumun her iki tarafın birbirini halk önünde yermesinin önüne geçen anlaşmayı ihlal ettiğini öne süren Roberson ve Luckett, remiks albümünün yayımlanmasının hemen ardından tekrar Destiny's Child ve Sony Music'e dava açtı. Haziran 2002'de geriye kalan davalar sonuçlandı.

2000 sonlarında Destiny's Child, menajerleri tarafından ortaya atılan ve solo albüm projeleri başta olmak üzere çeşitli yan projeler için dağılma fikrini açıkladı. 2002'de Williams, modern gospel müziği türünde bir derleme olan Heart to Yours adlı solo albümünü yayımladı. Albüm Billboard Top Gospel Albums listesinde bir numarayı gördü. Heart to Yours piyasaya sürülürken Destiny's Child da resmî otobiyografileri Soul Survivorsı yayımladı. Rowland, bu sıralarda hip hop sanatçısı Nelly ile "Dilemma"yı yayımladı. Şarkı ABD'de bir numaraya yükselip uluslararası başarılar elde ederken sene sonunda Rowland'a En İyi Rap/Sung İş Birliği dalında da Grammy ödülü kazandırdı. Aynı yıl Knowles, Mike Myers ile Avanak Ajan: Altın Kuş filminde yer aldı. Bu sırada da filmin soundtrack albümüne de dahil edilen ilk solo teklisi "Work It Out"ı piyasaya sürdü. "Dilemma"nın başarısından ötürü Rowland'ın ilk albümü Simply Deepin yayımlanma tarihi 2003 başından Eylül 2002'ye çekildi. Bu albüm İngiliz albüm listesinde bir numaraya kadar yükseldi. Rowland aynı sene korku filmi Freddy vs. Jasonda yer aldı. Knowles ise bu sıralarda "The Fighting Temptations" ile ikinci filminde rol aldıktan sonra o zamanki erkek arkadaşı Jay-Z'nin "'03 Bonnie & Clyde" teklisine konuk oldu. Bu şarkı Knowles'ın ilk albümünün de habercisi oldu.

Rowland'ın "Dilemma" ile gelen başarısı nedeniyle Knowles'ın ilk albümü Dangerously in Loveın çıkışı Haziran 2003 gibi geç bir tarihe ertelendi. Knowles'ın albümü üç üyenin arasında en büyük başarı göstereni oldu. Dangerously in Love, 317.000 kopyayla Billboard 200 listesine bir numaradan giriş yaptı. Albümden "Crazy in Love" ve "Baby Boy" bir numaraya yükselirken "Me, Myself and I" ve "Naughty Girl" ilk beşte yer aldı. ABD'de dört milyonun üzerinde satarak RIAA tarafından dört kez platin plakla ödüllendirildi. Albüm, Temmuz 2009 itibarıyla ABD'de 4,9 milyon satarak Knowles'ın şu ana kadarki en çok satan albümü olarak kaldı. Albüm dünyada ise 11 milyonun üzerinde sattı. Albüm eleştirmenlerden övgüler almasının yanı sıra, sene sonundaki Grammy Ödülleri'nde beş ödül birden alarak Norah Jones, Lauryn Hill ve Alicia Keys gibi kadın sanatçılarla eşdeğer bir başarı sergiledi. Kasım 2003'te Williams, Broadway'deki Aida müzikalinde yer aldı. Ocak 2004'te ise Do You Know adlı ikinci gospel albümünü yayımladı.

Destiny's Child'ın erken dönem kayıtlarında prodüktörlük yapan Dwayne Wiggins, 2002'de eski dava vekillerine dava açarak (Bloom, Hergott, Diemer & Cook LLP) 15 milyon dolar talep etti. Gerekçe olarak da grupla yaptığı anlaşmanın değerinin kendisine sorulmadan azaltılması olarak gösterildi. Bu dava açıklanmayan bir tutar ödemesiyle kapandı. Haziran 2003'te Mathew Knowles, grubun Solange'ın da dahil olduğu bir dörtlü olarak birleşeceğini öne sürdü. Destiny's Child daha önceden Solange ile kayıt çalışmaları yaptığı gibi, Solange'ın bizzat Rowland ayak parmaklarını kırdığı zamanlarda onun yerine sahneye çıktığı bilinmektedir. Ancak menajer, bu önerinin sadece halkın ne düşündüğünü görmek adına yapılan bir deneme olduğunu belirtti. Ağustos 2003'te Knowles bizzat kardeşi Solange'ın gruba katılmayacağını onayladı ve Solange'ın Ocak 2003'te yayımlanan ilk stüdyo albümü Solo Starı tanıttı.

2004–05: Destiny Fulfilled ve #1's

Dağılmalarından üç yıl sonra Destiny's Child tekrar birleşerek dördüncü ve son stüdyo albümleri Destiny Fulfilledi kaydetti. Albüm diğer albümlere nazaran daha sert ve "urban" kalıyordu ve şarkılar birbirleriyle kavramsal olarak ilintiliydi. Destiny Fulfilled ile üçlü arasında bir eşitlik göze çarptı: her üye şarkıların yazımı için eşit görev aldı ve menajerlerinin dışında baş prodüktör olarak yer edindi. 15 Kasım 2004'te yayımlanan Destiny Fulfilled 497.000 kopya satarak iki numaradan Amerikan albüm listesine giriş yaptı. ABD'de üç kez platin plak elde eden albüm dünya çapında sekiz milyondan fazla sattığı gibi 2005'in en çok satan albümleri arasında yer aldı. Grup bu albümle o senenin en çok satan kadın müzik grubu ve Amerikan grubu oldu. Albümden dört tekli piyasaya sürüldü: "Lose My Breath", "Soldier", "Cater 2 U" ve "Girl". Bunlardan ilk ikisi ABD müzik lisesinde ilk üçte yer aldı. "Soldier" ve "Cater 2 U" 2006'da RIAA tarafından platin plakla ödüllendirildi.

Albümün tanıtımı adına grup, Destiny Fulfilled... and Lovin' It Tour adlı dünya turunu başlattı. Sonrasında 11 Haziran 2005'te Barselona'daki Palau Sant Jordi'de 16.000 kişinin önünde resmî olarak dağıldığını açıkladı. Albümü Destiny Fulfilled adıyla yayımlamanın bir rastlantı olmadığını eklediler. Albümün kayıtları sırasında kişisel çalışmalara yönelmek adına grubun on dört yıllık kariyerini tamamlaması gerektiğine karar verilmişti. Knowles bunun üzerine "kaderlerinin yerini bulduğunu" (Destiny Fulfilled, Türkçe: Kader Yerini Buldu) belirtti. Grup özel olarak MTV'ye karar üzerine bir mektup yolladı:

Destiny's Child, 25 Ekim 2005'te #1's adlı derleme albümlerini yayımladı. Albümde üç yeni şarkı yer almaktaydı. Bunlardan "Stand Up for Love", Dünya Çocuk Günü tema şarkısı olarak bestelenirken "Check on It", Knowles tarafından Pembe Panter filminin soundtrack'i için kaydedildi. Kayıt prodüktörü David Foster, kızı Amy Foster-Gillies ve Knowles "Stand Up for Love"ı her yıl dünya çapında düzenlenen ve çocukların sorunları için ödenek/farkındalık oluşturmaya çalışan Dünya Çocuk Günü adına besteledi. Buna paralel olarak üç yıl içinde, Ronald McDonald House Charities için 50 milyon dolardan fazla bağış toplandı. Destiny's Child, bu şekilde 2005 yılında küresel elçi olarak sesleriyle ve yardımlarıyla programın destekçisi oldu. #1's albümü, aynı zamanda DualDisc formatında yayımlandı. Bu sürümde şarkıların yanında seçilen yedi video ve Destiny's Child: Live in Atlanta DVD'sinden bir tanıtım filmi yer aldı. Bu DVD, grubun Destiny Fulfilled... and Lovin' It turnesi dahilinde Atlanta'dayken çekildi ve 28 Mart 2006'da satışa sunuldu. Bu da bir milyondan fazla satarak RIAA tarafından platin plakla ödüllendirildi. Derleme albümünün adı, içinde barındırdığı bir numara hitler nedeniyle verilmişti ancak her şarkı bir numaraya erişmiş değildi. Ayrıca albüm kâğıtlarında şarkıların ticari başarılarıyla ilgili bir bilgi yer almadığından ötürü Billboard yazarı Keith Caulfield, bu ismin bir "pazarlama kurnazlığı" olduğunu öne sürdü. Bunlara rağmen MTV'den Chris Harris, albümün "ismine sadık olarak var olduğunu" belirtti.

Dağılma ve sonrası
Destiny's Child, 19 Şubat 2006'da Houston'da 2006 NBA All-Star Maçı müsabakalarında veda gösterisi maksadıyla konser vermek üzere birleşti. Knowles bunun üzerine "Bu son albüm olabilir ama son gösteri değil" dedi. Televizyonda yayımlanan son gösterileri de bundan birkaç gün sonra New York'ta düzenlenen Fashion Rocks yardım konserine katılmak oldu. 28 Mart 2006'da Destiny's Child Hollywood Walk of Fame'e dahil edilerek bu sıfatı elde eden 2035. isim oldu. 2006 BET Ödülleri'nde En İyi Grup ödülü elde ettiler. Aynı ödülü daha önce 2001 ve 2005'te de elde etmişlerdi.

Resmî dağılmanın ardından LeToya Luckett da dahil olmak üzere tüm üyeler solo projelere devam etti. Luckett'in Temmuz 2006'da yayımladığı LeToya albümü Billboard 200 listesinde bir numarayı gördü. Knowles, 2006 komedi filmi Pembe Panterde konuk oyuncu olarak yer aldı ve bu filmin müzikleri arasında yer alan "Check on It" şarkısı ABD'de bir numaraya yükseldi. Bunun yanı sıra 1960'larda The Supremes benzeri bir Motown kadın müzik grubunu canlandıran ve 1981'deki müzikal aslının uyarlaması olan Rüya Kızlar filminde sahne aldı. Burada Diana Ross-benzeri karakter Deena Jones'u canlandırdı. Buradaki rolünden etkilenerek, 4 Eylül 2006'da yayımlanan bir sonraki albümü B'Dayi yayımladı. Knowles'ın "Get Me Bodied" müzik videosunda Rowland, Williams ve Solange yer aldı. Video bunun yanında Nisan 2007'de B'Day Anthology Video Albume dahil edildi.

2007'de Rowland Ms. Kelly adlı ikinci albümünü yayımladı. 26 Haziran 2007'de ise BET Ödülleri'nde tekrar bir araya geldiler. Beyoncé Knowles burada özel konukları Williams, Solange Knowles ve Mo'Nique ile beraber "Get Me Bodied"i seslendirdi. Performanstan sonra Knowles, Eve ile "Like This" şarkısını seslendirmek üzere Rowland'ı sahneye davet etti. 2 Eylül 2007'de The Beyoncé Experience turnesinin Los Angeles ayağında Knowles, Rowland ve Williams ile beraber "Survivor" şarkısının bir kısmını söyledi. Bu onların Destiny Fulfilled ... and Lovin 'It turnesinden sonra beraber sahne aldıkları ilk gösteri oldu. Daha sonra diğer üyeler Knowles için "Happy Birthday" şarkısını seslendirdiler. Bu performans Knowles'ın 2007 çıkışlı turne DVD'si The Beyoncé Experience Liveda yer aldı. 2008 başında Rowland, 2007 albümünü tekrar düzenleyerek ve eklemeler yaparak Ms. Kelly Deluxe adıyla piyasaya sürdü. Bu yeni albümden Travis McCoy eşliğinde, aslen Bobby Womack şarkısı olan "Daylight" piyasaya sürüldü ve İngiltere'de ilk yirmide yer aldı. 2008'de Knowles, Billy Joel uyarlaması olan "Honesty" şarkısını Destiny's Child albümünün onuncu yılı şerefine kaydetti ve sadece Japonya'ya özel bir Mathew Knowles/Music World CD'si şeklinde piyasaya sürdü. Williams ise Ekim 2008'de gospel olmayan, hızlı tempolu Eurodans benzeri üçüncü stüdyo albümü Unexpectedi piyasaya sürdü. Bir sonraki ay Knowles üçüncü albümü I Am... Sasha Fierceı, 2009 yazında Luckett ikinci albümü Lady Loveı yayımladı. Aynı yaz Williams, Chicago müzikalinin Londra ayağında müzikal kapsamında katil Roxie Hart'ı oynayan ilk Afrika kökenli Amerikalı oldu. Haziran 2010'da Rowland, "Commander" teklisini yayımlayarak Here I Am albümünün gelişini haber verdi.

Ekim 2012'de Associated Press, Playlist: The Very Best of Destiny's Child adlı ikinci derleme albümünün yayımlanmasından sonra, 3 Şubat 2013'te gerçekleşecek olan Knowles'ın Super Bowl XLVII devre arası gösterisi performansında Destiny's Child'ın potansiyel iş birlikçi olabileceğini öne sürdü. Bu albüm aslında dört şarkı dışında öncekinin hemen hemen aynısı olup yeni şarkılar eklenmiş bir haliydi. 10 Ocak 2013'te Beyoncé, bir üçüncü derleme olan Love Songsun yayımlanacağını haber verdi. Bu albüm önceki iki derlemeden farklı olup daha çok albüme özel şarkılar ile "Nuclear" adlı yeni bir şarkıyı içermekteydi. "Nuclear", 2005'ten sonra grubun yayımladığı ilk yeni şarkı oldu. Super Bowl XLVII devre arası gösterisi sırasında grup üyeleri tekrar bir araya gelerek "Bootylicious", "Independent Women" ve "Single Ladies (Put a Ring on It)" şarkılarını seslendirdi. 4 Haziran 2013'te ise Destiny's Child Video Anthology adlı video antolojisi yayımlandı. 16 müzik videosu bulunan bu antoloji grubun Legacy etiketiyle yayımlanan üçüncü eser oldu. Üçlü en son Haziran 2014'te bir araya gelerek Williams'ın "Say Yes" şarkısına konuk sanatçı olarak katıldı.

Sanatçılık

Tarz ve temalar
Destiny's Child, genel olarak urban, contemporary ve dance-pop ögelerini birleştiren bir R&B tarzıyla şarkılar ortaya koydu. Destiny's Child üyeleri, Janet Jackson'ın eserlerinden etkilendiklerini belirtti. The New York Times gazetesinden Ann Powers, grubun müziğini "taze ve duygusal ... bu kızlar en iyi mikslere, en aklı başında sample'lara ve özellikle de en olay yaratan beat'lere sahip," şeklinde yorumladı. Aynı yayından Jon Pareles, "Knowles'ın sesinin yanı sıra grubun başarısının koşar adım sıçrayan ezgilere, kırılganlığın üzerindeki senkoplu parçalara, hızlı tempoyla aranje edilmiş geçişlere ve yumuşak nakaratlara da bağlı olduğunu" belirtti. Grup genel olarak, özellikle yavaş tempolu şarkılarda vokalleriyle armoni gözeterek uyum sağlar. Pek çok örnekte, grup üyeleri teker teker belli bölümleri söyler. Survivor albümündeki çoğu şarkıda grubun tüm üyeleri ana vokal olarak görev alır: "... herkes müziğin bir parçasıdır ... Herkes her şarkıda ana vokal olarak görev alır ve bu vokal ve mental olarak grubun olması idealize edilen yerdir." Ancak Knowles, "Brown Eyes" ve "Dangerously in Love" gibi eserlerde ana vokali tek başına eline alır. Grubun şarkı sözleri, genel olarak kadın-erkek ilişkileri, kadın dayanışması ve kadının gücü temaları etrafında şekillenir.

Survivor albümündeki bazı temalar grubun yaşadığı iç kavgalara gönderme olarak yorumlanır. "Survivor" şarkısının sözlerinde geçen "Radyolarda seni bombalamayacağım ... Sen veya ailen hakkında atıp tutmayacağım ... Dergilere senin adına nefret dolu demeçler vermeyeceğim" sözleri, Roberson ve Luckett'in yaptığı sessizlik anlaşmasını ihlal ettiği gerekçesiyle mahkemelik oldu. Bir röportajında Knowles "Şarkının sözleri grubun hikayesi hakkında, çünkü biz çok badireler atlattık, ... bütün bunlar 10 yıllık beraberliğimizde bizi daha sıkı ve daha iyi hale getirdi." yorumunu yaptı. Aynı albümdeki bir başka şarkı "Fancy"de "Hep benimle yarışmaya çalıştın kızım ... kendi kimliğini bul" sözleri, eleştirmen David Browne tarafından Entertainment Weekly dergisindeki yazıda davalar üzerine yazıldığı şeklinde yorumlandı. AllMusic'ten Stephen Thomas Erlewine Survivorı, "grubun iç karmaşadan sağ kaldıklarını ve sanatsal açıdan meziyetlerini vurgulamak maksadıyla şekillenen, kararlı, inatçı bir kayıt, ... Bu amacı gösterebilmek adına sert olmaya çalışan bir kayıt ancak sonunda zorlama ve yapay bir his veriyor," şeklinde yorumladı. Albüm her ne kadar olumlu eleştiriler alsa da, Knowles'ın olaya yakın dahiliyeti eleştirildi. Knowles Survivor albümünün büyük bir kısmını yazıp yapımını üstlendi. Browne bu yardımın Survivor albümüne "prematür ama kaçınılmaz bir şekilde büyüme ağrısı çeken" bir atmosfer kazandırdığını öne sürdü.

İmaj

Destiny's Child sıklıkla Amerikalı 1960'lar kız grubu The Supremes ile mukayese edildi. Böylesi kıyaslamalarda Knowles'a, Supremes'in ana vokali Diana Ross rolü biçildiyse de Knowles bu yakıştırmayı hiçbir zaman kabul etmedi. Rastlantısal bir biçimde Knowles, 1981 çıkışlı Broadway müzikalinin uyarlaması olan Rüya Kızlarda Diana Ross ile özdeşleştirilen Deena Jones karakteri olarak rol aldı. Buna Survivor albümüne yaptığı geniş çaptaki katkıları eklendiğinde MTV'den Gil Kaufman, "Beyoncé'nin grubun su götürmez lideri ve halka açılan yüzü olduğu aşikardır," yorumunu yaptı. Bu albümdeki yoğun katkılarının ise albümü "neredeyse Beyoncé'nin kendi kişisel işi" kıldığı belirtildi. The New York Times gazetesinden Lola Ogunnaike, "Destiny's Child aslında Beyoncé'nin kaçınılmaz solo kariyerinden önce kullandığı bir atış rampasından biraz fazlasıydı," yorumunu getirdi.

Knowles'ın Dangerously in Love albümü gündeme geldiğinde grup üyeleri solo kariyerlerinde başarılara imza attıktan sonra grubun tamamen dağılacağı söylentileri yaygındı. Bu durum Justified albümünün büyük başarılarından sonra grubu 'N Sync'ye geri dönmeyi reddeden Justin Timberlake ile mukayese edildi. Rowland bu söylentilere, o dönem tekrar beraber stüdyoda olduklarını belirterek yanıt verdi. Gruba göre tekrar bir araya gelmek "alın yazısı"ydı ve yakınlıkları onları bir arada tutan etmendi. Suede dergisinin sanat editörü Margeaux Watson, Knowles'ın davranışını "önceki partnerlerine sadakatsiz davranmak istemeyen bir yıldız" şeklinde yorumlayarak, bu kararı "hayırsever bir davranış" olarak nitelendirdi. Knowles'ın annesi Tina, 2002'de modanın grup kariyerinde etkisini ortaya koyan Destiny's Style: Bootylicious Fashion, Beauty and Lifestyle Secrets from Destiny's Child adlı kitabı yayımladı.

Knowles'ın Ross'a benzetilmesinin yanında Kelly Rowland da yine The Supremes'ten Mary Wilson ile mukayese edildi. Wilson bizzat bu durumu "Bizim durumumuzla aynı," şeklinde yorumladı ve grubun ikincil üyesinin sahip olabileceği solo kariyeri hakkında "Bu çok zor ama yapılabilir. Bunun gerçekten hakkını vermelisiniz, ancak bu şekilde işler," eklemesini yaptı.
Rowland, Wilson ve diğer Supremes üyesi Cindy Birdsong ile Motown'ın 2004'teki 45. yaş gününde sahne aldı. "Dilemma" ve "Stole" gibi uluslararası başarılar gösteren şarkıların ardından müzik eleştirmenleri Rowland hakkında "özgür ve Beyoncé'den farklı bir sanatçı" yorumunu yaptı.
Grubun ilk üç albümünde Rowland pek çok yerde kendine ait solo geçiş ve köprü kısımlarını tek başına söyledi ("Bills, Bills, Bills", "Independent Woman", "Survivor" ve "Bootylicious"), nakarata katıldı ("Say My Name") ve Knowles'a vokal armoni sağladı ("No, No, No" and "Jumpin' Jumpin'"). Ancak  Destiny Fulfilled  albümüyle beraber daha büyük bir sanatsal alana sahip oldu.

Miras

Destiny's Child, medyada R&B ikonu olarak addedildi ve dünya çapında 60 milyon sattı. Grubun dağılışından sonra MTV'den James Montgomery, grubun "tarihteki en çok satan kadın pop vokal gruplarından biri" olarak "oldukça geniş hacimde başarılar elde ettiğini" belirtti." Billboard, Destiny's Child'ın "girişken feminist marşlarıyla, muazzam koreografilerle ve imrenilesi moda anlayışıyla tanımlanabileceğini" söylerken, Essence dergisi grubun "armonik müziği ve modern tarzıyla trendleri çizdiğini" belirtti." 2015 yılında Dazed Digitaldan Daisy Jones, grubun R&B müziğine nasıl bir kayda değer etki bıraktığını anlatan bir makale yayımladı ve şunları söyledi: "Su götürmez bir biçimde Destiny's Child meşru olarak R&B sound'unu ebediyen değiştirdi... onların ayırt edilen etkisi Tinashe'den Ariana Grande'ye günümüzün pop müzik manzaralarına serpilmiş olarak bulunabilir." The Cut dergisinden Nicole Marrow, 1990'larda ve 2000'ler başında R&B müziğinin "kadınlığı kucaklayan ve kişiselliği kutlayan güçlü söylemlere sahip TLC ve Destiny's Child gibi forvet oyuncularının başarıları sayesinde yeniden tanımlandığını" söyledi. Forbesdan Hugh McIntyre, 2000'ler ortasında müzik sahnesine çıkan The Pussycat Dolls ve Danity Kane gibi isimlerden önce Destiny's Child'ın kız grubu alanında "saltanat süren kraliçeler" olduğunu belirtti.

Destiny's Child'ın son halindeki üyeleri grubun en tanınan üçlüsü olarak gösterilir. Billboard onları gelmiş geçmiş en iyi müzik üçlüleri arasında gösterdi. Aynı derginin müzik listelerine göre Destiny's Child, TLC ve The Supremes'ten sonraki gelmiş geçmiş en başarılı üçüncü kız grubudur. Grubun tekli olarak yayımladığı "Independent Women" (2000) şarkısı, Billboardun "Billboard Hot 100 Liste Tarihindeki En Başarılı 40 Kız Grubu Şarkısı" listesinde yer aldı. ABD'de on bir hafta bir numarada yer alan "Independent Women" şarkısı, en uzun bir numarada kalan kız grubu şarkısı dalında Guinness Rekoru kırdı. "Bootylicious" terimi ("booty" -kalça- ve "delicious" -lezzetli- sözcüklerinden türetilmiştir) grubun aynı addaki teklisi ile geniş çapta kullanılmaya başladı ve 2006'da Oxford İngilizce Sözlüğü'ne dahil edildi. Aynı terim yine Beyoncé'nin yuvarlak hatlı vücudunu tanımlamak için 2000'ler boyunca kullanıldı. VH1, 2011'de "Bootylicious" şarkısını "2000'lerin En İyi 100 Şarkısı" listesine, sonraki sene de grubu "Müzikteki En İyi 100 Kadın" listesine dahil etti. "Independent Women" şarkısı da NMEnin "2000'lerin En İyi 100 Şarkısı" listesinde kendine yer buldu. 2005 Dünya Müzik Ödülleri'nde Destiny's Child "Dünyanın En Çok Satan Kız Grubu" ödülünü aldı ve aynı törende grup adına Patti LaBelle, Usher, Babyface, Rihanna, Amerie ve Teairra Marí'den oluşan 17 dakikalık övgü performansı icra edildi. 2006'da grup Hollywood Bulvarı'nda bir yıldız sahibi oldu. Billboard dergisi, grubu gelmiş geçmiş en başarılı üçlülerden biri olarak göstererek, onu 2000'lerin en başarılı dokuzuncu oluşumu olarak addetti. Grup, 2008'de aynı derginin "Gelmiş Geçmiş En Başarılı Hot 100 Sanatçıları" listesinde 68. sırada kendisine yer buldu.

Destiny's Child, Rihanna, Fifth Harmony, Little Mix, Girls Aloud, Haim, Jess Glynne, Katy B, ve RichGirl gibi müzik oluşumları tarafından bir ilham kaynağı olarak gösterildi. Ciara, Destiny's Child'ın televizyondaki canlı performansını izledikten sonra müzik kariyerine adım atmaya karar verdi. Ariana Grande, Destiny's Child'ı vokal ilham kaynakları arasında göstererek, grubun şarkılarını dinleyerek sahip olduğu vokal aralığını fark ettiğini; armonileri, tekrarları ve doğaçlama şarkı söylemeyi onlardan öğrendiğini ifade etti. Meghan Trainor, "No" (2016) adlı şarkısının 1990'lar sonu, 2000'ler başı Destiny's Child, NSYNC ve Britney Spears sound'undan esinlendiğini belirtti. Fifth Harmony, Destiny's Child'ı en büyük ilham kaynakları olarak gösterdi ve hatta grubu övgü amacıyla "Say My Name", "Independent Women", "Bootylicious" ve "Survivor" şarkılarından oluşan dermeceyi Greatest Hits adlı TV programında icra etti. Fifth Harmony ayrıca "Brave, Honest, Beautiful" (2015) şarkılarının girişine "Bootylicious"ın girişinden ögeler iliştirdi.

Grup üyeleri

Diskografi

 Destiny's Child (1998)
 The Writing's on the Wall (1999)
 Survivor (2001)
 8 Days of Christmas (2001)
 Destiny Fulfilled (2004)

Turneler
Ana sanatçı olarak
1999 Avrupa Turu (1999)
2002 Dünya Turu (2002)
Destiny Fulfilled... and Lovin' It (2005–06)

Yan sanatçı olarak
Total Request Live Tour (3LW, Dream, Jessica Simpson, City High, Eve ve St. Lunatics eşliğindeki Nelly ile) (2001)

Açılış sanatçısı olarak
SWV World Tour (SWV'nin açılışı) (1996)
Evolution Tour (Boyz II Men'in açılışı) (1998)
FanMail Tour (TLC'nin açılışı) (1999)
Introducing IMx Tour (IMx'in açılışı) (2000)
Christina Aguilera in Concert (Christina Aguilera'nın açılışı) (2000)
(You Drive Me) Crazy Tour (Britney Spears'in açılışı) (2000)

Ödüller ve adaylıklar

Kaynakça

Dış bağlantılar

Beyoncé
1997'de kurulan müzik grupları
Amerikalı pop müzik grupları
BRIT Ödülü sahipleri
Kadın müzik grupları
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
Grammy Ödülü sahipleri
Müzikal üçlüler
Columbia Records sanatçıları
Amerikalı R&B grupları
Feminist müzisyenler

Destiny's Child


Play Away is a British television children's programme. A sister programme to the infants' series Play School, it was aimed at slightly older children.

It ran from 1971 until 1984, and was broadcast on Saturday afternoons on BBC 2. While Play School had a more gentle, intimate feel, featuring just two presenters in a studio with the usual collection of toys, Play Away was much more lively, including songs, games and many jokes.  The first eight series were shot in a studio, usually at BBC Television Centre, London, but certain episodes were recorded in Bristol or Manchester. Later episodes were recorded in front of a live studio audience. The format was a little like a music-hall variety show or 'end-of-the-pier' show.  The musical director was Jonathan Cohen on piano, with Spike Heatley on double bass and Alan Rushton on drums, often with accomplished guest musicians such as trombonist George Chisholm. In Australia the series aired on ABC at 4:30 after the Australian version of Play School. In New Zealand the series aired on TV One during the 1970s and 1980s.

Presenters during the 13-year run included familiar Play School presenters such as Brian Cant, Toni Arthur, Derek Griffiths, Lionel Morton, Chloe Ashcroft, Floella Benjamin, Johnny Ball, Carol Chell and Julie Stevens, as well as lesser known presenters including Janine Sharp, Matthew Devitt and Kim Goody. Play Away also played host to future stars such as Jeremy Irons, Julie Covington, Anita Dobson, Tony Robinson and Alex Norton.

According to the Kaleidoscope Children's Guide and the Lost Shows website, much of this series is no longer in the archives. Out of 191 editions, 132 no longer exist, with some episodes having been wiped in the early 1990s.

References

External links
Play Away at bbc.co.uk

1971 British television series debuts
1984 British television series endings
1970s British children's television series
1980s British children's television series
BBC children's television shows
Lost BBC episodes

Play Away


José Charlet fue un arquitecto, pintor y escultor francés, nacido el  en Bourg-en-Bresse y fallecido el año 1993. Fue profesor en la Escuela de Bellas Artes de París.

Obras
Desde 1946, expuso sus obras en Los Ángeles (California), donde el MOMA de Nueva York compró una de sus esculturas.

Notas y referencias

Enlaces externos

Escultores de Francia del siglo XX
Arquitectos de Francia del siglo XX
Pintores de Francia del siglo XX
Escultores de Ródano-Alpes
Nacidos en Bourg-en-Bresse

José Charlet


Die Automobilfabrik G. W. Müller & Co. war ein Schweizer Hersteller von Automobilen. Der Markenname lautete Turbo.

Unternehmensgeschichte
G. W. Müller gründete 1921 in Zürich das Unternehmen zur Produktion von Automobilen. 1922 endete die Produktion. Müller wechselte daraufhin nach Deutschland, gründete die Turbo-Motoren AG und setzte die Fertigung bis 1924 fort.

Fahrzeuge
Es gab nur ein Modell. Eine Besonderheit war der Motor: Dabei handelte es sich um einen Fünfzylinder-Sternmotor. Die Zylindermaße 70 mm Bohrung und 75 mm Hub ergaben 1443 cm³ Hubraum. Die Leistung des luftgekühlten Motors mit OHV-Ventilsteuerung betrug 27 PS. Zur Wahl standen ein Dreiganggetriebe sowie ein Vierganggetriebe von Soden. Die bauartbedingte Höchstgeschwindigkeit war mit 97 km/h angegeben, und das Gewicht mit 600 kg. Im Angebot waren offene und geschlossene zwei- und viersitzige Karosserien. Der Preis betrug 7500 Schweizer Franken.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 3 P–Z. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)

Weblinks
  Auf gtue-oldtimerservice.de.

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Schweiz)
Ehemaliges Unternehmen (Zürich)
Produzierendes Unternehmen (Zürich)
Gegründet 1921
Aufgelöst 1922

Automobilfabrik G. W. Müller & Co.


{| class="infobox" style="width: 23em; font-size: 95%;"
! style="background: khaki; text-align: center;" colspan="3" |«Sacrificio»
|-
! style="background: khaki; text-align: center;" colspan="3" |Sencillo de Mónica Naranjo del álbum Chicas Malas
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Cara B
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
No voy a Llorar
Chicas malas
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Lanzamiento
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
 11 de febrero de 2002
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Formato
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
CD-Single
CD-Maxi
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Grabación
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
2001
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>CASA
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
04:17
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Discográfica
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
Sony Music
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Escritura
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
Louis Biancaniello
Sam Watters
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Adaptador
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
Aurora Beltrán
|-
|align="center" bgcolor="F4ECA5"|<small>Producción
|colspan="2" bgcolor="FBF8D6"|
Louis Biancaniello
Sam Watters
|-
! style="background: khaki; text-align: center;" colspan="3" |Posicionamientos
|-
|align="center" colspan="3" bgcolor="F4ECA5"|<small>Top Singles
|-
|colspan="3" bgcolor="F7F1B9"|
<ul>N° 3 <small>
|-
! style="background: khaki; text-align: center;" colspan="3" |Cronología de sencillos de Mónica Naranjo
|-
|align="center" colspan="3" bgcolor="F4ECA5"|<small>España
|-align="center"
|style="width: 33%;" bgcolor="FBF8D6"|<small>2001"Chicas malas"
|style="width: 33%;" bgcolor="F7F1B9"|<small>2002"Sacrificio"
|style="width: 33%;" bgcolor="FBF8D6"|<small>2002"No voy a llorar"
|-
|}«Sacrificio» es una canción de la cantante Mónica Naranjo producida por Sam Watters y Louis Biancaniello e incluida en el año 2001 en el cuarto álbum de estudio de la cantante, Chicas Malas.

En febrero de 2002 "Sacrificio" fue lanzada en España, como el segundo single de Chicas Malas.

Los remix corrió a cargo de Gary Miller

La versión en inglés que fue incluida en el álbum Bad Girls como What About Love.

 Créditos
 Voz principal: Mónica Naranjo.
 Compuesta por: Sam Watters y Louis Biancaniello Adaptada por: Aurora Beltrán Producida y arreglada por: Sam Watters y Louis Biancaniello para Breakthrough Entertainment Teclados y programación por: Louis Biancaniello.
 Coros por: Sam Watters y Stephanie Samaniego Grabada en 2001 por: Louis Biancaniello y Sam Watters y asistidos por Jamie Bridges y  Kerry Rose en Homesite 13, Novato (Estados Unidos); y por Marc Blanes y David Sans en Casablanca Studios, Barcelona (España).
 Mezclada por:  Louis Biancaniello  asistido por Sam Watters en Homesite 13''', Novato (Estados Unidos).

Versiones y remixes

Estudio
 Versión Español — 04:17
 Versión Inglés- 04:17

Remixes
 Corky Mix (Spanish Version) — 3:36
 Corky Mix (English Version) — 3:36

Formatos

Trayectoria en las listas

Referencias

Sencillos de Mónica Naranjo

Sacrificio (canción)


Croația a ținut un referendum pe tema independenței la 19 mai 1991, în urma alegerilor parlamentare croate din 1990 și pe fondul creșterii tensiunilor interetnice care au dus la destrămarea Iugoslaviei. Cu o prezență la urne de 83%, alegătorii au validat referendumul, 93% pronunțându-se în favoarea independenței. Ulterior,  și a dizolvat asocierea sa la Iugoslavia, la 25 iunie 1991, dar a introdus un moratoriu asupra deciziei pe o perioadă de trei luni, după ce i s-a cerut să facă acest lucru de către Comunitatea Europeană și Conferința pentru Securitate și Cooperare în Europa prin acordul de la Brioni. Războiul din Croația a escaladat în timpul moratoriului, iar pe 8 octombrie 1991, Parlamentul croat a rupt toate legăturile rămase cu Iugoslavia. În 1992, țările din Comunitatea Economică Europeană au  independența Croației, iar țara a fost admisă în Organizația Națiunilor Unite.

Context

După al Doilea Război Mondial, Croația a devenit o unitate federală socialistă cu partid unic a Republicii Socialiste Federative Iugoslavia. Croația a fost condusă de  și s-a bucurat de un anumit grad de autonomie în cadrul federației Iugoslave. În 1967, un grup de autori și lingviști croați a publicat , cerând o mai mare autonomie pentru limba croată. Declarația a contribuit la o mișcare națională care cerea extinderea drepturilor cetățenești și descentralizarea economiei Iugoslave, culminând cu  din 1971, care a fost suprimată de către conducerea Iugoslavă.  a dat o autonomie sporită unităților federale, îndeplinind în esență un obiectiv al Primăverii Croate și dând un temei juridic pentru independența republicilor federative constituente.

În anii 1980, situația politică din Iugoslavia s-a deteriorat, tensiunile naționaliste răspândindu-se odată cu Memorandumul SANU sârb din 1986 și cu . În ianuarie 1990, Partidul Comunist s-a fragmentat de-a lungul liniilor naționale, cu  croată cerând o federație cu componente mai autonome. În același an au avut loc în Croația  au avut loc în Croația, victoria lui Franjo Tuđman având ca urmare noi tensiuni naționaliste. În politicienii sârbi din Croația au boicotat Saborul, iar localnicii sârbi au preluat controlul asupra teritoriilor unde locuiau,  și votând pentru ca aceste zone să devină autonome.  s-au unit la scurt timp formând Republica Sârbă Krajna (RSK), stat fără recunoaștere internațională, al cărui scop era obținerea independenței față de Croația.

Referendumul și declarația de independență

La 25 aprilie 1991, Parlamentul croat a decis să organizeze un referendum pe 19 mai. Decizia a fost publicată în  și a devenit oficial pe 2 mai 1991. Referendumul punea două întrebări. În primul rând, cerea acordul pentru ca Croația să devină un stat independent și suveran, care garantează autonomie culturală și drepturi cetățenești sârbilor și altor minorități din Croația, care este liber să formeze o asociere de state suverane cu celelalte foste republici iugoslave. În al doilea rând, se cerea acordul pentru ca Croația să rămână în cadrul Iugoslaviei ca stat federal unificat. Autoritățile locale sârbe au cerut un boicot al votului, care a fost urmată în mare măsură de etnicii sârbi. Referendumul a fost organizat în 7.691 de secții de votare, unde alegătorilor lise dădeau câte două buletine de vot—albastru și roșu, fiecare cu câte una din întrebările referendumului, existând posibilitatea utilizării doar a unuia sau a ambelor buletine de vot. Întrebarea ce propunea , prezentată pe buletinul de vot albastru, a trecut cu 93,24% voturi pentru, 4,15% împotrivă, și 1,18% voturi invalide necompletate. Cea de-a doua întrebare a referendumului, privind rămânerea Croației în cadrul Iugoslaviei, a fost refuzată cu 5,38% voturi pentru, 92,18% împotrivă și 2,07% voturi nule. Participarea la vot a fost de 83,56%.

Ulterior, Croația și-a declarat independența și a dizolvat (în ) asocierea sa cu Iugoslavia, la 25 iunie 1991. Comunitatea Economică Europeană și Conferința pentru Securitate și Cooperare în Europa a cerut autorităților croate să pună decizia sub un moratoriu de trei luni. Croația a acceptat să înghețe declarația de independență pentru trei luni, ceea ce la început a dus la relaxarea tensiunilor. Cu toate acestea, Războiul Croat de Independență a escaladat. Pe 7 octombrie, în ajunul de expirării moratoriului, Forțele Aeriene Iugoslave au , principala clădire a guvernului din Zagreb. Pe 8 octombrie 1991, moratoriul a expirat, iar Parlamentul croat a rupt toate legăturile rămase cu Iugoslavia. O ședință specială a parlamentului a avut loc în clădirea  de pe  din Zagreb, din cauza temerilor provocate de recentul raid aerian iugoslav; în mod special, exista temerea că Forțele Aeriene Iugoslave ar putea ataca clădirea parlamentului. 8 octombrie este astăzi sărbătorită ca Ziua Independenței Croației.

Recunoașterea

Comisia de Arbitraj Badinter a fost înființată de către Consiliul de Miniștri al Comunității Economice Europene (CEE), la 27 august 1991 pentru a oferi consiliere juridică și criterii pentru  a fostelor republici iugoslave. La sfârșitul anului 1991, Comisia a declarat, printre altele, că Iugoslavia era în proces de dizolvare, și că granițele interne ale republicilor iugoslave nu pot fi modificate fără acordul liber al statelor. Factori pentru menținerea frontierelor antebelice ale Croației, definite de comisii de delimitare în 1947, au fost amendamentele constituționale iugoslave din 1971 și 1974, care stabileau că drepturile suverane sunt exercitate de către unitățile federale, și că federația dispune doar de autoritatea special transferată ei prin constituție.

Germania a pledat pentru recunoașterea rapidă a Croației, declarând că dorește să oprească violențele în zonele locuite de sârbi. Ei i se opuneau Franța, Regatul Unit și Țările de Jos, dar toate țările au convenit să urmeze o abordare comună și să evite acțiunile unilaterale. Pe 10 octombrie, la două zile după ce Parlamentul croat a confirmat declarația de independență, CEE a decis să amâne orice decizie de recunoaștere a Croației timp de două luni, hotărând să recunoască independența Croației în două luni dacă războiul nu se termină până atunci. După ce termenul limită a expirat, Germania și-a prezentat decizia de a recunoaște Croația ca politică datorie a sa—o poziție susținută de Italia și Danemarca. Franța și Regatul Unit au încercat să împiedice recunoașterea prin elaborarea unei rezoluții a Națiunilor Unite care impunea să nu se întreprindă acțiuni unilaterale care să poată agrava situația, dar au cedat în timpul dezbaterilor din cadrul Consiliului de Securitate din 14 decembrie, când Germania a apărut hotărâtă să să o astfel de rezoluție a ONU. Pe 17 decembrie, CEE a acceptat în mod oficial să acorde Croației recunoaștere diplomatică la 15 ianuarie 1992, pe baza opiniei Comisiei de Arbitraj Badinter. Comisia a hotărât că independența Croației nu trebuie să fie recunoscută imediat, pentru că noua  nu prevedea protecția minorităților solicitată de către CEE. În replică,  Franjo Tuđman a dat asigurări scrise lui  că deficiența va fi remediată. RSK și-a declarat oficial separarea față de Croația pe 19 decembrie, dar statalitatea și independența sa nu au fost recunoscute pe plan internațional. Pe 26 decembrie, autoritățile iugoslave și-au anunțat planurile pentru constituirea unei Iugoslavii mai mici, care să includă și teritorii capturate de la Croația, dar planul a fost respins de Adunarea Generală a ONU.

Croația a fost pentru prima dată recunoscută ca stat independent la data de 26 iunie 1991 de către Slovenia, care își declarase independența în aceeași zi cu Croația. Lituania a urmat pe 30 iulie, și Ucraina, Letonia, Islanda, Germania, în decembrie 1991. Țările CEE au acordat Croației recunoaștere diplomatică pe 15 ianuarie 1992, iar Organizația Națiunilor Unite a recunoscut-o în mai 1992.

Urmări

Deși nu este o sărbătoare publică, 15 ianuarie este marcată de mass-media și de politicieni ca ziua în care Croația a câștigat recunoașterea internațională. La aniversarea de 10 ani, în 2002, Banca Națională a Croației a emis o monedă comemorativă de 25 kuna. În perioada de după declarația de independență, războiul s-a întețit, cu asediile Vukovarului și , și luptele din alte zone, până când încetarea focului din 3 ianuarie 1992 a condus la o stabilizare și o reducere semnificativă a violențelor. Războiul s-a încheiat efectiv în august 1995, cu o victorie decisivă pentru Croația, ca urmare a Operațiunii Furtuna. Granițele prezente ale Croației au fost stabilite după ce restul regiunilor controlate de sârbi din Slavonia Orientală au reintrat sub controlul Croației în temeiul  din noiembrie 1995, proces încheiat în ianuarie 1998.

Note

Bibliografie

Referendumuri
Istoria Croației

Referendumul pentru independența Croației, 1991


Hiperkinezie sau hiperchinezie ( hiper-, greacă κίνησις kínēsis "mișcare" și -ia) este creșterea de mișcări involuntare ale corpului sau o partea a sa.

Acesta poate fi un tip de disfuncție a sistemului extrapiramidal (centrul regulator a mișcărilor voluntare și a tonusului muscular, care de asemenea participă în producția mișcărilor automate și asociate) care afectează controlul mișcărilor voluntare transformate într-o creștere, în mișcări involuntare.

Omologul său este hipokinezie (bradikinezie și akinezie), în principal caracterizată de dificultatea în inițierea mișcărilor voluntare, în cazul în care mișcările devin lent și greoi.

Tipuri
 De Temblor (biología)|tremor: agitare, musculare involuntare rapide și ritmice, patru la cinci oscilații pe secundă.
 În Coreea (Boală): mișcări dezordonate și neregulate, cu o amplitudine mare și nici un scop aparent, nu se opresc, și dispar cu somnul.
 La atetoză: mișcări involuntare lente, continue și sinuoase forma de degete, nu se opresc și pot fi prezente în timpul somnului.
 La balism: caracterizat printr-o mișcare de tangaj violent și involuntar la nivelul membrelor.
 La spasme.
 În distonii.
 La crampe.
 La mioclonus: contracție rapidă și bruscă a unui mușchi cu o frecvență mai mare la nivelul membrelor inferioare fără deplasare a unui membru.
 La asterixis: fenomenul de lipsa tonusului muscular în cazul în care încetarea de acțiune musculară provoacă flexia bruscă a mâinii cu revenirea imediată la prelungirea aceluiași ritm neregulat, având o mișcare asemănătoare unei "aripi" ( flapping).
 La ticurile: mișcări involuntare anormale, rapide, bruște, recurente, cu intensitatea și ritmul variabil, care poate fi chiar violent uneori, pot fi coordonate și sunt de multe ori ușor de a fi imitate.
 La convulsii.
 De fasciculații.

A se vedea, de asemenea,
 Boli ale sistemului extrapiramidar
 Hipokinezie
 Dischinezie

Referințe

Terminologie medicală

Hiperkinezie


El glaciar Vinciguerra está ubicado en la provincia de Tierra del Fuego, Argentina. Es uno de los glaciares más importantes de la Provincia, aunque no el mayor. Junto a las turberas circundantes fue declarado sitio Ramsar en 2009. El sitio se denomina Glaciar Vinciguerra y turberas asociadas y es el más austral del mundo. El glaciar forma parte de la red de monitoreo de glaciares del «Grupo de trabajo de nieves y hielos» del «Programa Hidrológico Internacional» de la Unesco.

Dos vertientes de hielo confluyen en una lengua orientada al sur, cuyo desarrollo se da entre los 800 y 740 m s.n.m, con una pendiente del 15 %.En 2011 había perdido el 50% de la superficie que tenía en 1970, siendo el único glaciar de la provincia cuyo tramo inferior aún presenta esta morfología. Su frente se encuentra a 740
El valle que ocupa es tributario del valle de Andorra, cuyo curso principal es el arroyo Grande, segunda fuente de agua de la ciudad de Ushuaia. La altitud mayor alcanza los 1499

Entre 1970 y 2008 se registró un retroceso del glaciar de aproximadamente 500 m. La tasa de retroceso  fue de 11,5 m anuales entre 1970 a 2002, incrementándose entre 2002 y 2008 a 19,5 m por año. El agua de fusión del glaciar se concentra en la laguna de los Témpanos, ubicada a 725 , que antes de 1970 no existía porque el área estaba ocupada totalmente por el cuerpo glaciario.

En el sector argentino de la isla Grande de Tierra del Fuego, la Dirección General de Recursos Hídricos realiza un monitoreo sistemático en los glaciares Vinciguerra, Alvear, Martial Este y Martial Central, que consiste en observaciones climáticas, relevamientos topográficos de detalle, medición de desplazamiento y de caudales de fusión, balance de masa, cambios en la posición del frente y en la superficie glaciaria.

Después del Glaciar Martial, es el más visitado de los glaciares locales.
El topónimo alude a Decio Vinciguerra, uno de los científicos que formó parte del equipo de investigadores en la expedición ítalo argentina a Tierra del Fuego en 1881, dirigida por Giacomo Bove.

Véase también
 Glaciar Vinciguerra y turberas asociadas

Referencias

Geografía de Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur
Glaciares de Argentina

Glaciar Vinciguerra


O USS Oregon é um submarino nuclear de ataque operado pela Marinha dos Estados Unidos e a vigésima embarcação da Classe Virginia. Sua construção começou em julho de 2017 nos estaleiros da General Dynamics Electric Boat em Connecticut e foi lançado ao mar em junho de 2020, sendo comissionado na frota norte-americana em maio de 2022. É armado com doze lançadores verticais de mísseis e quatro tubos de torpedo de 533 milímetros, tem um deslocamento submerso de quase oito mil toneladas e alcança uma velocidade máxima de 32 nós (59 quilômetros por hora).

Ligações externas

Classe Virginia (submarinos)
Navios de 2020
Navios construídos em Connecticut
Submarinos nucleares da Marinha dos Estados Unidos

USS Oregon (SSN-793)


ගණිතමය ශ්‍රිතවලට අයත් වන Round, RoundUp හා RoundDown යන ශ්‍රිත තේරුම් ගැනීම සඳහා 72815.3915 යන අගය සලකා බලමු.

RoundDown
RoundDown  යන ශ්‍රිතයෙන් දී ඇති දශමස්ථාන ගණනට සමාන ප්‍රමාණයක් ඉතිරි වන සේ ඉතිරි කොටස ඉවත් කිරීමක් සිදු වේ.එනම් RoundDown යන ශ්‍රිතයෙන් කෙරෙන්නේ බිම් අගය (Floor Value) ගැනීමයි. ඒ සඳහා උදාහරණ කිහිපයක් පහත දැක්වේ.

RoundDown(72815.3915,1)  72815.3   - එක් දශමස්ථානයක් සඳහා

RoundDown(72815.3915,2)  72815.39 - දශමස්ථාන දෙකක් සඳහා

RoundDown(72815.3915,0)  72815 - පහළ පූර්ණ සංඛ්‍යාව සඳහා

RoundDown(72815.3915,-1)  72810 - පහළ 10හි ගුණාකාරය සඳහා

RoundDown(72815.3915,-2)  72800 - පහළ 100හි ගුණාකාරය සඳහා

RoundUp
RoundUp  යන ශ්‍රිතයෙන් දී ඇති දශමස්ථාන ගණනට අවශ්‍ය ප්‍රමාණය එකතු කර ඉහළ අගයයට යාමක් සිදු වේ.එනම් RoundUp යන ශ්‍රිතයෙන් කෙරෙන්නේ පියසි අගය (Ceiling Value) ගැනීමයි. ඒ සඳහා උදාහරණ කිහිපයක් පහත දැක්වේ.

RoundUp(72815.3915,1)  72815.4   - එක් දශමස්ථානයක් සඳහා

RoundUp(72815.3915,2)  72815.4 - දශමස්ථාන දෙකක් සඳහා

RoundUp(72815.3915,0)  72816 - පහළ පූර්ණ සංඛ්‍යාව සඳහා

RoundUp(72815.3915,-1)  72820 - පහළ 10හි ගුණාකාරය සඳහා

RoundUp(72815.3915,-2)  72900 - පහළ 100හි ගුණාකාරය සඳහා

Round
Roundp  යන ශ්‍රිතයෙන් දී ඇතිසංඛ්‍යාව වඩා කිට්ටු වන්නේ බිම් අගය (Floor Value) ට ද, පියසි අගය (Ceiling Value) ට දැයි බලා වඩා කිට්ටු අගයට ලබා දෙයි. එනම් මෙහිදී එක්කෝ RoundDown යන ශ්‍රිතයෙන් ලැබෙන ප්‍රතිඵලය ද එසේත් නැත්නම් RoundUp යන ශ්‍රිතයෙන් ලැබෙන ප්‍රතිඵලය ලැබේ.එනම් මෙහිදී සිදුවන්නේ අදාල දශමස්ථාන ගණනට වැටයීමයි.

Round(72815.3915,1)  72815.4   - එක් දශමස්ථානයක් සඳහා

Round(72815.3915,2)  72815.39 - දශමස්ථාන දෙකක් සඳහා

Round(72815.3915,0)  72815 - පහළ පූර්ණ සංඛ්‍යාව සඳහා

Round(72815.3915,-1)  72820 - පහළ 10හි ගුණාකාරය සඳහා

RoundUp(72815.3915,-2)  72900 - පහළ 100හි ගුණාකාරය සඳහා

Round, RoundUp හා RoundDown


Hurry-fjörður (grænlenska: Kangerterajiva "litli fjörður") er mjór fjörður sem gengur norður úr Scoresby-sundi og skilur á milli Liverpool-lands í austri og Jameson-lands í vestri. Fjörðurinn er um 40 km langur og aðeins 7 km breiður. Á norðvesturströnd fjarðarins er Nerlerit Inaat-flugvöllur.

William Scoresby kortlagði fjörðinn fyrstur manna 1822 og nefndi hann eftir Nicholas Hurry, sem var eigandi skipsins hans, Baffin. Scoresby taldi að fjörðurinn gæti verið sund sem tengdist við Carlsberg-fjörð í norðri og að Liverpool-land væri eyja, en Carl Ryder afsannaði það í seinni leiðangri 1895.

Scoresby-sund
Firðir á Grænlandi

Hurry-fjörður


Heinrich W. Höfflinger (* 10. Februar 1882 in Wien; † 27. Mai 1963 ebenda) war ein österreichischer Offizier, Bankier, Genealoge und Publizist. Er war österreichischer Statthalter des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem.

Leben
Heinrich Höfflinger studierte Rechtswissenschaften an der Universität Wien und wurde 1906 promoviert. Er war kaiserlich und königlicher Offizier der Donaumonarchie, zuletzt in einem Rang eines Oberstleutnants. Er war bis 1925 Vize-Präsident der "M. L. Biedermann & Co. Bankaktiengesellschaft" und beriet den europäischen Hochadel in Finanzgeschäften. Er war von 1910 bis 1925 Sekretär des "Wiener Adressbuchs" und später 2. Vize-Präsident der Heraldisch-Genealogischen Gesellschaft "Adler" und Redakteur des Monatsblattes "Adler" sowie des Jahrbuchs. Er engagierte sich zusammen mit Eduard Gaston Pöttickh von Pettenegg und Hugo Gerard Ströhl für Genealogie und Heraldik sowie Wappen-, Wappenrecht und Urkundenkunde. Höfflinger war letzter privater Besitzer des Ingeram-Codex. In seiner bedeutenden Sammlung heraldisch-genealogischer Manuskripte befand sich unter anderem ein Original-Wappenbuch des Ordens von Goldenen Vlies. 1922 gründete er mit Alfred Anthony von Siegenfeld ein eigenes Institut für Familienrecht und Wappenkunde, das bsp. das Wappen für das neue Bundesland Burgenland gestaltete. Zudem veröffentlichte man zahlreiche Aufsätze und war Herausgeber von Werken wie des Wiener Matrikenbuchs von Rudolf Geyer.

Höfflinger heiratete am 1. Juli 1944 Ferdinandine Johanna Nepomucena (Nandine) Gräfin Károlyi von Nagykároly, die aus einer der ältesten ungarischen Adelsfamilien stammte und vormals mit Leopold Graf Berchtold (1863–1942) verheiratet war.

1913 wurde er als k.u.k. Offizier am Heiligen Grab in Jerusalem zum Ritter geschlagen, zuletzt Großkreuzträger mit Stern.
1943 wurde er vom Rektor und ständigen Administrator des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem, Luigi Barlassina, dem Patriarchen von Jerusalem, zum Statthalter des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem in Österreich ernannt, aufgrund der Kriegswirren des Zweiten Weltkrieges als kommissarischer Statthalter. Als Großprior stand ihm Abt Hugo Presch OCist zur Seite. Mit Neuordnung des Ordens in der Nachkriegszeit erfolgte durch den neuen Kardinalgroßmeister Nicola Kardinal Canali 1949 die Ernennung zum Regenten (Reggente) der Statthalterei der österreichischen Ordensprovinz.

Er war Ehrenmitglied des Ordens der Barmherzigen Brüder.

Schriften
 Briefadel bei den Westgoten nach der Lex Wisigothorum, in: Monatsblatt der Kais. Kgl. Heraldischen Gesellschaft Adler, Bd.V, Wien 1903, 196–198
 Die Entwicklung eines germanischen Briefadels auf oströmischer Grundlage, Gerold 1904/ JB Adler 1904
 Wappen- und Adels-Verleihungen seitens der Wiener Universität, Gerold 1905/ JB Adler 1905
 Das Siegel in den germanischen Volksrechten, JB Adler 1905
 Die Semperbarones im Recht und in der Geschichte, in: Monatsblatt Adler 5 (1901–1905), 257f
 Über das Recht uneheliche Kinder auf den Namen, Adel und das Wappen ihres Vaters nach dem Josefinischen Gesetzbuche und den dazu erflossenen Novellen, JB Adler 1908
 Die Goldene Bulle Kaiser Karls IV., 1908 in: Vierteljahrschrift für Social- und Wirtschaftsgeschichte
 Ein offizielles Verzeichnis des Stadtadels von St. Pölten aus dem Jahre 1643, JB Adler 1909
 Die Adels- u. Wappenbriefe des Namens Mayer in allen seinen Schreibungen, JB Adler 1911
 Eine Chronik der Pöttinger: nunmehrigen Grafen Pötting und Persing im Schlossarchiv zu Greillenstein, JB Adler 1912
 Eine Chronik der Grafen Schrattenbach, JB Adler 1913

sowie als Redakteur und Herausgeber:
 Wiener genealogisches Taschenbuch, Jg. 1–5. Wien 1905–1912/13
 Monatsblätter der Heraldisch-Genealogischen Gesellschaft "Adler" 1910–1925
 Jahrbuch der Heraldisch-Genealogischen Gesellschaft "Adler" 1910–1925

Weblinks
 Regesta Imperii: Publikationsliste Höfflinger, Heinrich W.
 Bild von Heinrich Höfflinger

Einzelnachweise

Publizist
Autor
Genealoge
Bankier
Statthalter (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Großkreuz-Ritter (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Mitglied des Deutschen Klubs (Verein)
Österreicher
Geboren 1882
Gestorben 1963
Mann

Heinrich Höfflinger


Ay'a Seyahat ya da özgün adıyla De la Terre à la Lune, Jules Verne'in 1865 yılında yazmış olduğu, türünün ilk örneklerinden olan, bir bilimkurgu öyküsüdür. Amerikan İç Savaşı sırasında, Maryland eyaletindeki Baltimore şehrinin zengin ailelerinin bir araya gelerek kurduğu Silah Kulübü (Gun Club), savaştan sonra sessizliğe bürünür. Savaş sonrasında bir araya gelen üyeler, yeni hedeflerini, Ay'a gidecek bir uzay gemisi inşa etmek ve onunla Ay'a gitmek olarak  belirler.

Kitap, Verne'in Ay'a seyahate dair yaptığı hesap ve tahminlerinin, onun zamanındaki tüm bilgi eksikliklerine rağmen, gerçeğe yakın bir anlatımı vardır. Proje maliyetine dair tahmini, Amerikan dolarının 1865 ve 1969 yıllarındaki değerleri göz önüne alınarak karşılaştırıldığında ilgi çekici bir yakınlık göze çarpar. Bununla birlikte, Verne'in senaryosu, mürettebatı atmosferin dışına taşıyacak kadar yüksek bir ivmelenme, aynı zamanda yolcuların da ölümüne neden olacağı için uygulanması mümkün olmayan bir kurgudur.

 Verne'in öyküsündeki topun adı Columbiad, Ay'a ilk giden Apollo 11'in kontrol modülünün adı da Columbiadır.
 Her ikisinde de mürettebat üç kişiden oluşmaktadır.
 Verne, Apollo 11'de gerçekleştiği gibi, kalkışın Florida'dan yapılmasını öngörmüştür.
 Apollo 11 astronotlarının yaptığı gibi inişin okyanusa,Apollo 11'in indiği noktadan çok uzak olmayan bir yere olmasını öngörmüştür.
 Öyküdeki karakter Michel Ardan'ın ismi, Fransız fotoğrafçı Nadar'dan esinlenilmiştir. Ayrıca Nadar, Jules Verne'nin de katıldığı bir balon yolculuğuna katılmıştır.

Dış bağlantılar
 From the Earth to the Moon  İngilizce olarak Project Gutenberg kütüphanesinde yer almaktadır.
 From the Earth to the Moon  - İngilizce olarak HTML formatında.

Bilimkurgu romanları
Jules Verne romanları
1865 romanları
Fransızca romanlar
Sinemaya uyarlanmış Fransız romanları
Jules Verne eserleri

Ay'a Seyahat


Cevizler, Antalya ilinin Manavgat ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Karacalar köyüne bağlı bir mahalle iken, 16 Ağustos 1957'de köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Antalya il merkezine 87 km, Manavgat ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Manavgat'ın mahalleleri

Cevizler, Manavgat


Sondra Locke (født 28. maj 1944 eller 1947, død 3. november 2018) var en amerikansk skuespillerinde, sanger og filminstruktør.

Der er en del tvivl om Lockes fødselsår; de fleste skriftlige kilder angiver hendes fødselsår som 1947, men hendes vielsesattest (som findes i kopi i staten Tennessees arkiver,) angiver hendes fødselsår til 1944.
I 1968 blev hun nomineret til en Oskar for sin rolle i Hjertet er en ensom vandrer. Senere optrådte hun i den kvindelige hovedrolle i seks film med Clint Eastwood mellem 1976 og 1983: Øje for øje, Pansernæven, Bankekød til slemme drenge, Bronco Billy, Seje bøffer og hårde bananer, og Dirty Harry vender tilbage.
Hun har udgivet en selvbiografi, The Good, the Bad, and the Very Ugly A Hollywood Journey, i 1997.

Karriere
I 1967 vandt Locke en talentkonkurrence om rollen som Mick Kelly i The Heart Is a Lonely Hunter, som har Alan Arkin i den mandlige hovedrolle. Fiilmen havde premiere i 1968, og Locke opnåede en Oscarnominering samt to nomineringer til en Golden Globe, dels som bedste kvindelige skuespiller, dels som mest lovende kvindelige debutant.

Lockes næste filmrolle var som Melisse i Cover Me Babe (aka Run, Shadow, Run), hvor hun bl.a. spillede sammen med Robert Forster. I 1971 havde hun en hovedrolle i kultfilmen Willard med Bruce Davison og Ernest Borgnine. Herefter havde hun en række optrædende i Tv-serier, inden hun i 1976 fik den kvindelige hovedrolle i Øje for øje. Her spiller hun Laura Lee, en pioneer fra Kansas, som bliver forelsket i Josey Wales, der spilles af Clint Eastwood. var for første gang indehaver af den kvindelige hovedrolle i en film med Eastwood.

I forbindelse med castingen til Hun hed Breezy (1973), mødte Locke Eastwood for første gang, hvilket blev anledningen til hendes deltagelse i betydelige roller i seks af hans film i løbet af de følgende ti år. I Pansernæven (1977) spiller Locke den kvindelige hovedrolle som en prostitueret, der skal ledsages af en alkoholiseret politibetjent (Eastwood) fra Las Vegas til Phoenix, hvor hun skal vidne mod er fremtrædende medlem af mafiaen. Denne rejse er yderst vanskelig at gennemføre, fordi mange tvivlsomme elementer er interesserede i at undgå kvindens vidneudsagn. Filmen blev en moderat publikumssucces og fik som de fleste af Eastwoods 1970'er film en blandet modtagelse hos anmelderne.
I Bankekød til slemme drenge (1978) er Locke forsvundet og derfor eftersøgt af sin kæreste, en trucker, spillet af Eastwood. Filmen er i højere grad en komedie end en spændingsfilm med mange absurde scener, men blev en stor kommerciel succes bade i biograferne, men også som box - udgave.
Locke spillede ligeledes med i Bronco Billy (1980), som blev den eneste film sammen med Eastwood , der ikke blev en kommerciel succes. Deres sidste film sammen,Dirty Harry vender tilbage (1983), blev til gengæld den mest succesfulde film i Eastwoods indspilninger i rollen som Dirty Harry.  Her spiller Locke en hævngerrig artist, som myrder de mænd, der ti år tidligere havde begået massevoldtægt mod hende og hendes søster.

I 1986 debuterede Locke som instruktør med filmen Ratboy, en fabel om en dreng, der er halvt rotte. Hun instruerede ligeledes filmen Impulse (1990), hvor Theresa Russell er en politiofficer, som går undercover som prostitueret. Efter 13 års fravær fra lærredet vendte hun tilbage i 1999 i thrilleren ''The Prophet's Game'', hvor Dennis Hopper spiller hovedrollen.

Privatliv
Locke blev gift med billedhuggeren Gordon Anderson den 25. september, 1967. Locke har imidlertid i retten erklæret at deres forhold er som søster og broder. selv om de stadig var gift til hendes død.

Hendes møde med Clint Eastwood fik stor indfyldelse på både karrieren og hendes privatliv. De havde et kærlighedsforhold fra 1975 til 1989, og i denne periode fik hun to provokerede aborter.. Ifølge Lockes selvbiografi, fordi Eastwood ikke mente, at forældreskab var foreneligt med deres livsstil. Forholdet bristede, da hun opdagede, at Eastwood i hemmelighed var blevet far til to børn de seneste tre år af deres samliv. Bruddet førte til en bitter strid mellem de to, som kulminerede, da Locke i 1995 sagsøgte Eastwood for korruption med påstand om, at han havde betalt Warner Bros. for at udelukke hende fra at arbejde.

Kort før juryen skulle votere i sagen i 1996 indvilgede Eastwood i et forlig, hvor han betalte hende et beløb af ukendt størrelse.  En sideløbende sag mod Warner blev afsluttet med forlig i 1999. Begge sager er blevet betegnet som en sejr for Locke og et skoleeksempel på, at Hollywood – stjerner ikke kan tilsidesætte almindelig anstændighed.  Locke døde af brystcancer i 2018.

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Instruktører fra USA

Sondra Locke


Mejuto ist der Familienname folgender Personen:
 Andrés Mejuto (1905–1991), spanischer Schauspieler
 Manuel Mejuto González (* 1965), spanischer Fußballschiedsrichter

Mejuto


Salvatore Maira (* 20. September 1947 in San Cataldo) ist ein italienischer Filmregisseur und Drehbuchautor.

Leben
Maira erlangte den Abschluss in Literaturwissenschaften und Philosophie und wirkte dann als Dozent für italienische Literatur an der Universität Rom. Er schrieb Artikel und Aufsätze und realisierte audiovisuelle Medien. 1976 debütierte er als Regisseur eines Fernsehfilms; später schrieb er ein Drehbuch für Andrea Frezza. Schließlich begann er 1991 mit einer Reihe von Kinofilmen, die Frauenfiguren in unterschiedlichen Epochen und mit je eigenen persönlichen und gesellschaftlichen Problemen in den Mittelpunkt ihrer Handlung stellten – - Riflessi in un cielo scuro beschreibt den Weg aus der Drogen- und Alkoholabhängigkeit, Donne in un giorno di festa das Thema Religion, Amor nello specchio spielt im Mittelalter. Im neuen Jahrtausend wandte sich Maira dem Dokumentarfilm zu; erst 2007 erschien mit Valzer wieder ein Spielfilm. Er wurde mehrfach ausgezeichnet, u. a. für die beste Hauptdarstellerin mit dem Premio Pasinetti.

Filmografie (Auswahl)
 1991: Riflessi in un cielo scuro
 1993: Donne in un giorno di festa
 1999: Amor nello specchio
 2007: Valzer

Weblinks
 Mairas Agenturseite

 Maira bei mymovies (italienisch)

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Italiener
Geboren 1947
Mann

Salvatore Maira


Le Claas Senator est un modèle de moissonneuse-batteuse produit par l'entreprise Claas.

Cette moissonneuse-batteuse, outre des améliorations techniques, inaugure une nouvelle ligne esthétique qui perdure jusqu'à la production des premières Dominator de la marque dans les années 1970.

Historique
Au milieu des années 1960, Claas revoie sa gamme de moissonneuses-batteuses dont les modèles Matador et Matador Gigant sont alors les plus gros représentants. Pour concevoir sa nouvelle machine, le constructeur améliore l'esthétique et l'ergonomie de sa machine, tout en conservant, pour des raisons de standardisation au moment de la fabrication, les organes de battage de la Matador.

La Claas Senator est produite de 1966 à 1972.

Caractéristiques

La Claas Senator est équipée d'un moteur Diesel fabriqué par Ford ou Perkins selon les millésimes ; il développe .

Elle possède une boîte de vitesses à trois rapports avant et un rapport arrière. Dans chacune de ces plages, la vitesse peut varier de manière continue grâce à un variateur à commande hydraulique.

Le batteur, large de  pour un diamètre de, est celui qui équipait déjà les Matador. Les secoueurs, au nombre de quatre, offrent une surface de séparation de . Grâce à plusieurs types de grilles de nettoyage, la récolte d'autres graines que les céréales (colza, légumineuses, maïs) est possible.

La moissonneuse-batteuse peut être équipée d'une barre de coupe à céréales d'une largeur variant de . Cette barre de coupe est démontable et transportable sur un chariot fourni en option. Un cueilleur à maïs de quatre rangs est également proposé.

La Senator se différencie de ses devancières par une silhouette moderne, anguleuse, où tous les organes en mouvement sont carénés ou pourvus de capots de protection. Le poste de conduite est très ergonomique et la plupart des commandes sont hydrauliques. Une cabine, sans chauffage ni climatisation, est proposée en option.

Sur la plupart des séries, la voie arrière est beaucoup plus étroite que le voie avant, ce qui rend la machine peu maniable en terrain humide.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Moissonneuse-batteuse

Claas Senator


Jednozrna pšenica (jednozrni pir, lat. Triticum monococcum) jedna od danas pet priznatih vrsta pšenica (Triticum), poznata je samo u uzgoju, a postoji dvije njezine podvrste. Uzgajali su je još u starom Egiptu, gdje se osim za ishranu koristila i kao test za trudnoću.

Raširena je od Jugoistočne Europe na jugoistok do Afganistana.

Podvrste
 Triticum monococcum subsp. aegilopoides (Link) Thell.
 Triticum monococcum subsp. monococcum

Izvori

Vanjske poveznice

Pšenica
Žitarice
Flora europske Turske
Flora Europske Rusije
Flora Sjevernog Kavkaza
Flora Gruzije
Flora Armenije
Flora Azerbajdžana
Flora Turske
Flora Iraka
Flora Irana
Flora Hrvatske

Jednozrna pšenica


Kristián Kudroč (* 21. Mai 1981 in Michalovce, Tschechoslowakei) ist ein ehemaliger slowakischer Eishockeyspieler, der mit der Slowakei 2012 Vizeweltmeister wurde.

Karriere
Kristián Kudroč begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung des HC VTJ MEZ Michalovce, für dessen Profimannschaft er von 1997 bis 1999 in der 1. Liga, der zweiten slowakischen Spielklasse, aktiv war. Anschließend wurde er im NHL Entry Draft 1999 in der ersten Runde als insgesamt 28. Spieler von den New York Islanders ausgewählt, für die er allerdings nie spielte. Stattdessen lief der Verteidiger in der Saison 1999/2000 für die Remparts de Québec, die ihn beim CHL Import Draft desselben Jahres an insgesamt zweiter Position gezogen hatten, in der kanadischen Juniorenliga QMJHL auf, in deren All-Rookie Team er gewählt wurde. In den folgenden drei Jahren spielte er überwiegend in den nordamerikanischen Minor Leagues und lief für die Detroit Vipers aus der International Hockey League sowie die Springfield Falcons, Philadelphia Phantoms und San Antonio Rampage aus der American Hockey League auf. Zudem kam er in diesem Zeitraum zu insgesamt 26 Einsätzen für die Tampa Bay Lightning und Florida Panthers aus der National Hockey League.

Die Saison 2004/05 begann Kudroč bei den Radio X de Québec aus der Ligue Nord-Américaine de Hockey und beendete sie bei Hammarby IF aus der Allsvenskan, der zweiten schwedischen Spielklasse. Von 2005 bis 2007 spielte er je ein Jahr lang für SaiPa Lappeenranta und Ilves Tampere aus der finnischen SM-liiga. Anschließend kehrte der Slowake nach Schweden zurück, wo er von 2007 bis 2009 für den Södertälje SK in der Elitserien auf dem Eis stand. Die Saison 2009/10 begann er beim Elitserien-Teilnehmer Brynäs IF, verließ diesen jedoch bereits nach nur zehn Partien, um innerhalb der Liga zum Frölunda HC zu wechseln. Ende Januar 2010 wurde er schließlich von Ässät Pori aus der SM-liiga verpflichtet, für das er bis 2012 spielte.

Im April 2012 wurde Kudroč vom HK Sibir Nowosibirsk aus der Kontinentalen Hockey-Liga unter Vertrag genommen, für den er bis Januar 2014 spielte und anschließend an Barys Astana abgegeben wurde. Nach Saisonende wechselte er innerhalb der KHL zum HK Awangard Omsk. Bei einem Vorbereitungsturnier in Astana verletzte sich Kudroč schwer und verpasste dadurch die komplette Spielzeit 2014/15. Zudem wurde im Oktober 2014 sein Vertrag mit Awangard aufgelöst.

Im Juni 2015 unterschrieb er einen Vertrag bei Metallurg Nowokusnezk, löste diesen aber im August desselben Jahres aus persönlichen Gründen auf. Im Dezember 2015 unterschrieb er einen Vertrag beim HC Plzeň aus der Tschechischen Extraliga.

Am 14. Juli 2016 unterschrieb er einen Vertrag beim HC Innsbruck und verließ den Verein im November des gleichen Jahres, um zu den Nottingham Panthers zu wechseln, wo er vor seinem Karriereende noch acht Spiele in der Elite Ice Hockey League absolvierte.

International
Für die Slowakei nahm Kudroč an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 1999 sowie der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2000 teil. Bei der U18-WM 1999 gewann er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille.

2012 gewann er mit dem Nationalteam die Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft.

Erfolge und Auszeichnungen
 2000 QMJHL All-Rookie Team

International
 1999 Bronzemedaille bei der U18-Junioren-Weltmeisterschaft
 2012 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft

Statistik

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Slowakei)
Eishockeyspieler (HK Dukla Michalovce)
Eishockeyspieler (Remparts de Québec)
Eishockeyspieler (Detroit Vipers)
Eishockeyspieler (Springfield Falcons)
Eishockeyspieler (Tampa Bay Lightning)
Eishockeyspieler (San Antonio Rampage)
Eishockeyspieler (Florida Panthers)
Eishockeyspieler (Philadelphia Phantoms)
Eishockeyspieler (HK Sibir Nowosibirsk)
Eishockeyspieler (Barys Astana)
Eishockeyspieler (Saimaan Pallo)
Eishockeyspieler (HC Innsbruck)
Eishockeyspieler (Frölunda HC)
Eishockeyspieler (Hammarby IF)
Eishockeyspieler (Brynäs IF)
Eishockeyspieler (Södertälje SK)
Eishockeyspieler (Nottingham Panthers)
Tschechoslowake
Slowake
Geboren 1981
Mann

Kristián Kudroč


Roberto Razuk Filho, mais conhecido Neno Razuk (Campo Grande, 12 de outubro de 1978),  é um político brasileiro, filiado ao PL. Nas eleições de 2022, foi eleito deputado estadual pelo MS.

Deputados estaduais de Mato Grosso do Sul
Membros do Partido Liberal (2006)
Naturais de Campo Grande (Mato Grosso do Sul)

Neno Razuk


Fokker E.III, I. Dünya Savaşı'nda bir Alman avcı uçağı.

10 Ağustos 1916'da kurulan Jagdstaffeln (tek-koltuklu avcı uçakları filosu) bu uçaklarla donatıldı. E.III'ler E.II'lerin kanatlarının büyütülüp yeniden tasarlanmasıyla ortaya çıkmıştır. 100 bg'lik Oberursel U.I motoruna 81 lit'lik yakıt deposuna sahiptiler. E.III'ler 2,5 saat uçabiliyorlardı ve bu E.II'lerden bir saat fazla idi. Silah olarak ise bir adet MG 08 makineli tüfeğine sahiptiler. Bu silahlara 500 mermi yüklenebiliyordu. Sonraları E.III'lerin çifte tüfeklileri de yapıldı.

Almanya, Osmanlı Devleti'ne bu uçaklardan 22 tane vermiştir. Osmanlı Devleti bu uçakları Çanakkale Cephesi'nde ve Sina ve Filistin Cephesi'nde kullanmıştır.

Tek motorlu hava araçları
Almanya'nın avcı uçakları
I. Dünya Savaşı'nda kullanılan uçaklar
E.3

Fokker E.III


Marmosops pinheiroi, de nom commun Opossum-souris délicat de Pinheiro, est une espèce américaine de la famille des Didelphidae.

Description
L'espèce a une longueur de tronc d'environ 8,5 à , une queue de 14,2 à  de long et atteint un poids de 19 à . La couleur de la fourrure sur le dos, les côtés du corps et la tête est gris-brun clair. Les poils du dos mesurent 6 à  de long. La face ventrale est blanchâtre ou crème. La transition des côtés gris-brun du corps vers le ventre plus clair est progressive. Des cernes sont autour des yeux. Le dessus des pattes est clair. La queue, dont la longueur est d'environ 150% de la longueur de la tête, est foncée sur le dessus et claire sur le dessous. L'opossum-souris délicat de Pinheiro n'a pas de poche. Le nombre de tétines est de sept ou neuf, trois ou quatre de chaque côté et une au milieu.

Répartition
Marmosops pinheiroi est présent dans le nord-est de l'Amérique du Sud de l'est du Venezuela (État de Bolívar) en Guyane, à Guyana, au Suriname, et au Brésil, dans l'état d'Amapá jusqu'aux zones côtières du Pará. Il se rencontre dans la forêt primaire tropicale humide des basses terres, les forêts marécageuses et la forêt secondaire.

Comportement
L'opossum-souris délicat de Pinheiro est nocturne. On ne sait presque rien de son mode de vie, de son régime alimentaire et de sa reproduction. Il vit à la fois sur le sol et dans les buissons jusqu'à une hauteur de  au-dessus du sol.

Il vit en sympatrie avec Marmosops parvidens.

Notes et références

Liens externes

Didelphidae

Marmosops pinheiroi


Ana Gros (født d. 21. januar 1991) er en kvindelig slovensk håndboldspiller som spiller for slovenske RK Krim og Sloveniens kvindehåndboldlandshold.

Karriere
Gros' seniorkarriere begyndte tilbage i 2008, for RK Olimpija fra Ljubljana, med hvem hun deltog i EHF Challenge Cup, i sæsonen 2008/09. I den efterfølgende sæson, skiftede hun til de slovenske mestre og storklub fra RK Krim Ljubljana, med hvem hun vandt det slovenske mesterskab og den slovenske pokalturnering. I 2010, blev den Gros hentet til den ungarske storklub Győri ETO KC, hvor hun også vandt den ungarske liga og pokalturnering i 2011 og 2012. Hun spillede også Champions League-finale med klubben i 2012, hvor man dog tabte til montenegrinske ŽRK Budućnost Podgorica. I 2012, underskrev hun en kontrakt med den tyske Bundesliga-klub Thüringer HC.. Med klubben, var hun også med til at vinde det tyske mesterskab og DHB-Pokal i 2013.

I januar 2014, flyttede Gros til det franske topklub Metz Handball. Med Metz vandt hun også det franske mesterskab i årene 2014, 2016, 2017 og 2018. Fra sæsonen 2018/19, skiftede hun til Brest Bretagne Handball, på en lejeaftale. Hun forlængede efterfølgende og blev fritstillet fra hendes kontrakt i Metz. Med Brest vandt hun også det franske mesterskab og pokalturnering i 2021. I 2021, spillede hun igen Champions League-finale mod norske Vipers Kristiansand. Holdet tabte dog finalen med cifrene 34-28. Med i alt 135 mål, blev hun den samlede topscorer i Champions League-turneringen. I sommeren 2021, skiftede hun til den russiske storklub CSKA Moskva.

Meritter
Slovenske mesterskab:
Vinder: 2009, 2010
Slovenske Pokalturnering:
Vinder: 2009, 2010
Nemzeti Bajnokság I:
Vinder: 2011, 2012
Magyar Kupa:
Vinder: 2011, 2012
Handball-Bundesliga Frauen:
Vinder: 2013
LFH Division 1 Féminine:
Vinder: 2014, 2016, 2017, 2021
Coupe de France:
Vinder: 2015, 2017, 2021
Coupe de la Ligue Française:
Vinder: 2014
EHF Champions League:
Finalist: 2012, 2021
Semifinalist: 2011

Udmærkelser
LFH Division 1 Féminine Topscorer: 2016, 2018
LFH Division 1 Féminine Al-Star Højre back: 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020
All-Star højre back i EHF Champions League: 2018

Referencer

Eksterne henvisninger

 Ana Gros spillerprofil på Győri Audi ETO KC Official Webside
 Ana Gros statistikker på Worldhandball

Håndboldspillere fra Slovenien
Håndboldspillere fra Győri Audi ETO KC
Håndboldspillere fra CSKA Moskva (kvindehåndbold)
Håndboldspillere fra Thüringer HC
Håndboldspillere fra Metz Handball
Håndboldspillere fra Brest Bretagne Handball

Ana Gros


Formula Apei este un single al formației Carla's Dreams lansat la 21 noiembrie 2017. A fost compus și produs de Carla's Dreams. Piesa este extrasă de pe albumul ANTIEXEMPLU și a fost lansată la scurt timp după single-ul precedent, Frica. De producție s-au ocupat Alex Cotoi și Carla's Dreams.

Piesa s-a auzit prima dată live în cadrul concertului organizat la Arenele Romane de pe 13 mai 2017. Piesa s-a mai auzit live și în cadrul a altor concerte ale trupei.

Videoclip
Filmările au avut loc la Chișinău sub regia lui Roman Burlaca, regizor cu care trupa a mai lucrat în trecut. Videoclipul prezintă un tânăr care poartă o haină de blană într–o cușcă executând un fel de dans contemporan ce ar prezenta o poveste de dragoste tumultoasă. În unele scene este prezentat și un câine husky, dar și un val imens de apă căzând din tavan. Clipul a fost postat pe canalul de YouTube al trupei și a adunat până în martie 2018 aproape 3 milioane de vizualizări.

Lansări

Note

Cântece de Carla's Dreams
Cântece românești
Cântece din 2017
Discuri single din 2017
Melodii despre iubire

Formula Apei


Lauro Ladren (Crespino, 7 de julho de 1890 – Milão, 19 de maio de 1963) foi um ciclista italiano que foi profissional entre 1910 e 1924. Bom velocista, destacou nas corridas em linha, ganhando o Giro de Lombardia de 1914 e três etapas do Giro d'Italia.

Uma vez retirado do ciclismo dedicou-se ao jornalismo e à fotografia desportiva, tomando parte no programa de televisão Lascia ou raddoppia?.

Palmarés
 1911
 1.º no Circuito Euganeo
 Vencedor de uma etapa ao Giro d'Italia
 1912
 1.º no Giro do Polesine
 Vencedor de uma etapa ao Giro d'Italia
 1913
 1.º no Giro do Polesine
 Vencedor de uma etapa ao Giro d'Italia
 1914
 1.º no Giro de Lombardia
 1915
 1.º na Copa de Inverno
 1.º na Copa Lugano
 1.º na Corrida Territorial
 1.º no Grande Prêmio de Outono
 1.º na Milão-Brinzio-Milão
 1918
 1.º no Critérium Real de Clausura
 1.º no Grande Prêmio de Roma
 1.º na Milão-Varese
 1.º na Monza-Erba-Montevecchia

Resultados ao Giro de Itália
 1911. 17.º da classificação geral. Vencedor de uma etapa
 1912. 3.º da classificação geral com a equipa Gerbi e vencedor de uma etapa
 1913. 17.º da classificação geral. Vencedor de uma etapa
 1914. Abandona
 1919. 8.º da classificação geral
 1920. Abandona
 1921. 16.º da classificação geral
 1922. Abandona
 1923. Abandona
 1924. Abandona

Resultados ao Tour de France
 1910. Abandona (7.ª etapa)
 1922. Abandona (5.ª etapa)

Referências

Ligações externas

 Palmarés de Lauro Ladren a http://www.memoire-du-cyclisme.eu/palmares/bordin_lauro.php [ memoire-du-cyclisme.eu]
  Ficha e biografia de Lauro Ladren em  [ museociclismo.it] (italiano)

Ciclistas da Itália
Vencedores de etapas do Giro d'Italia
Vencedores do Giro de Lombardia

Lauro Bordin


An Anthurium gymnopus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach. An Anthurium gymnopus in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Cuba. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium gymnopus


Osmundastrum, monotipski rod pravih paprati iz porodice Osmundaceae.

Jedina vrsta je O. cinnamomeum sa dvije podvrste iz istočne Azije i Sjeverne i Srednje Amerike

Podvrste
 Osmundastrum cinnamomeum subsp. asiaticum (Fernald) Fraser-Jenk.
 Osmundastrum cinnamomeum subsp. cinnamomeum
 Osmundastrum cinnamomeum var. glandulosum (Waters) Mc Avoy
 Osmundastrum cinnamomeum var. imbricatum (Kunze) Milde

Izvori

Osmundales
Flora Kanade
Flora Svetog Petra i Mikelona
Flora SAD-a
Flora Meksika
Flora Srednje Amerike
Flora Južne Amerike

Osmundastrum


Hissfjorden er en del af Hardangerfjorden i Vestland fylke i Norge. Den  går fra  nordenden af Varaldsøy og 19 kilometer mod nordøst  til Jondal. Fjorden begynder i Kvinnherad kommune og følger så kommunegrænsen mellem Jondal og Kvam. Fjorden har to indløb, et på hver side af Varaldsøy. På nordsiden af øen  ligger Bondesund som går mod vest til Øynefjorden. Det andet indløb ligger mellem Varakjelen på Varaldsøy og Hammeren på fastlandssiden i Jondal i øst. På østsiden af Varaldsøy ligger Sildafjorden.

Lige  nord for Varaldsøy ligger  Omastranda på nordsiden af fjorden og længere mod nord i Strandebarmbugten ligger landsbyen Strandebarm. Innstranda ligger på østsiden av bugten. Der smalner fjorden ind til et sund med en bredde på cirka 1,5 kilometer. I den anden ende af det 5 kilometer lange sund ligger selve landsbyen  Jondal på østsiden og fra der begynner Ytre Samlafjorden.
Navnet Hissfjorden kommer af det  norrøne His,  der er det tidligere navn på Varaldsøy.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Vestland
Kvinnherad
Kvam
Jondal

Hissfjorden


Asociația Națională de Fotbal din Tuvalu este corpul care guvernează fotbalul în Tuvalu. Asociația este responsabila pentru organizarea echipei de fotbal și a celei de futsal a statului Tuvalu.

Fotbalul în Tuvalu este jucat la nivel de club și echipă națională. Asociația este membru al Oceania Football Confederation (OFC) dar nu este afiliată la FIFA. Asociația a dorit să fie membră al FIFA încă din anul 1987. Cu toate acestea, lipsa facilităților de fotbal din Tuvalu reprezintă un obstacol major în obținerea calității de membru al FIFA. Tuvalu nu are un stadion, sau terenuri de antrenament sau hoteluri pentru echipele adverse și suporterii.

Note

Tuvalu


Sønder Allé i Aarhus går fra Rådhuspladsen til krydset ved Spanien og Dynkarken. Sønder Allé var oprindelig en del af "Vejen bag om byen", som var en spadsersti langs byens hegn. Sønder Allé fungerede som en slags promenadesti for byens beboere, der kunne komme ud af byens indelukkede gader. Langs stien blev der i 1820 plantet træer af borgmester Hans Alstrup Fleischer og Julius Høegh-Guldberg. Det er efter denne allé af træer Sønder Allé har fået sit navn. Stien vedblev med at være spadsersti igennem mange år. Det var først i 1850'erne udstykningen af jorden begyndte.

Den første bebyggelse der begyndte ved Sønder Allé var i 1854, da købmand Henrik Schandorff udstykkede en del af sin grund, til det der blev Søndergade. Schandorff ville lave vejene, men dem der købte grunde skulle selv bygge. En af de første der købte en grund af Schandorff var Søren Frich, som skulle bruge en stor grund til sin maskinfabrik. Med tiden blev der mere byggeri på Søndergade.

Bygninger på Sønder Allé
Den første bebyggelse på Sønder Allé begyndte kort efter 1851. Før dette var Sønder Allé meget sparsomt bebygget, der lå dog enkelte huse. Et eksempel på dette kan være købmand Hans Jensen Buchtrups købmandsgård fra 1723 som lå på hjørnet af Sønder Alle og Frederiksgade. Den kan i dag ses i Den Gamle By. Det var på grund af tolden, accisen, at det var nødvendigt med plankeværk og byporte før i tiden. Efter 1851 blev byportene og plankeværket rundt om byen dog revet ned, hvilket gjorde det muligt for en udvidelse af byen til steder, som tidligere ikke havde været bebygget, herunder Sønder Allé.

Der har gennem tiden været mange forskellige forretninger på Sønder Allé. Specielt da Søndergade blev en del af byens strøg kom der mange forretninger til Sønder Alle. Et eksempel er Raadhuus Kaféen, som er ét af Aarhus ældste spisesteder. Det ligger på hjørnet af Sønder Allé og Hans Hartvig Seedorffs Stræde, og blev oprettet i 1924 under navnet Park Alleens Vinstue.

Kilder og henvisninger

Gader i Aarhus

Sønder Allé


Pistacia mexicana, vrsta američke pistacije koja raste u Teksasu, južnom Meksiku, Gvatemali i Hondurasu na visinama od 500 do 2 500 metara nadmorske visine.

Američka pistacija je grm ili manje drvo. Cvijet je bile boje, a cvate od ožujka do kolovoza. Plod je primamljiv pticama. Prirodna staništa joj se smanjuju zbog pretvaranja tla u oranice i pašnjake.

Sinonimi
 Lentiscus mexicana Kuntze
 Pistacia texana Swingle
 Rhus mexicana (Kunth) A.Gray

Izvori

Pistacija

Pistacia mexicana


Keith Rupert Murdoch (f. 11. mars 1931) er bandarískur viðskipta- og fjölmiðlajöfur af áströlskum uppruna. Hann er eigandi fjölmiðlasamsteypunnar News Corporation og í gegnum hana á hann fjölda dagblaða og fréttamiðla um allan heim, meðal annars The Sun og The Times í Bretlandi, The Daily Telegraph, Herald Sun og The Australian í Ástralíu og The Wall Street Journal og The New York Post í Bandaríkjunum. Vegna eignarhalds síns í svo stórum hluta enskumælandi fjölmiðla í þessum löndum er Murdoch gjarnan talinn njóta verulegra áhrifa í bandarískum, breskum og áströlskum stjórnmálum.

Æviágrip
Faðir Ruperts Murdoch, Sir Keith Murdoch, var virtur stríðsfréttaritari í fyrri heimsstyrjöldinni fyrir blaðið Melbourne Herald, stærsta blað Ástralíu á þeim tíma. Rupert fór ungur að árum til Bretlands í nám við Oxford-háskóla. Eftir að hann útskrifaðist úr námi hóf hann störf við blaðamennsku hjá blöðunum Daily Express og News Chronicle.

Murdoch sneri brátt aftur til Ástralíu. Þegar faðir hans lést árið 1952 erfði Murdoch 57 prósenta eignarhlut hans í dagblaðinu Adelaide News. Blaðið átti á þeim tíma minnkandi vinsældum að fagna en eftir að Rupert Murdoch tók við stjórn þess jukust áhrif þess verulega. Árið 1960 keypti Murdoch samsteypu sem átti og gaf út 24 héraðsdagblöð í Nýja Suður-Wales, auk þess sem hann eignaðist miðlana Daily Mirror og The Truth í Sydney og Brisbane. Tveimur árum síðar keypti Murdoch jafnframt meirihluta í sjónvarpsstöðinni Nine Network TV og árið 1964 hóf hann útgáfu á dagblaðinu The Australian, sem var dreift á landsvísu um Ástralíu.

Murdoch keypti upp fjölda dagblaða sem rekin voru með hallarekstri og tókst að koma rekstri margra þeirra á réttan kjöl. Hagnaðinn notaði hann til að fjármagna frekari yfirtökur. Meðal annars reyndi hann að kaupa sér leið inn á ástralska sjónvarpsmarkaðinn með yfirtöku á sjónvarpsstöð í Wollongong en gat það ekki þar sem áströlsk lög bönnuðu honum að eiga bæði dagblað og sjónvarpsstöð í sömu borg. Murdoch beitti dagblöðum sínum óspart til þess að kalla eftir því að þessum lögum yrði breytt.

Árið 1969 keypti Murdoch dagblöðin The Sun og News of the World í Bretlandi. Hann lét leysa fjölda starfsmanna blaðanna frá störfum og komst þannig upp á kant við bresku verkalýðshreyfinguna í deilum sem enduðu með uppþotum. Á áttunda áratugnum seildist veldi Murdochs til áhrifa í Bandaríkjunum með yfirtöku á blöðunum San Antonio Express árið 1973 og The New York Post árið 1976. Hann hélt jafnframt áfram útþenslu í breskri dagblaðaútgáfu með kaupum á blöðunum The Times og The Sunday Times. Murdoch hét því við þessi tilefni að hann myndi virða sjálfstæði ritstjórna The Times en margir Bretar treystu ekki þessum fyrirheitum hans.

Murdoch stofnaði fjölmiðlasamsteypuna News Corporation utan um dagblaða- og sjónvarpsstarfsemi sína árið 1980. Á níunda áratugnum jók Murdoch mjög umsvif sín í sjónvarpsrekstri með stofnun Fox Network í Bandaríkjunum og yfirtöku á 20th Century Fox. Á tíunda áratugnum varð Murdoch að selja talsverðan hluta þeirra dagblaða sem hann hafði keypt í Bandaríkjunum vegna mikilla skulda sem fyrirtækjasamsteypa hans hafði safnað upp.

Árið 2011 lenti fjölmiðlasamsteypa Murdochs í miðju hneykslismála þegar upplýst var um að blöð hans hefðu beitt símhlerunum og innbrotum í talhólf til þess að afla upplýsinga. Blöð Murdochs voru sökuð um að hafa hlerað farsíma allt að 4.000 manns og mútað lögreglumönnum til að komast yfir upplýsingar. Ásakanirnar leiddu til þess að Murdoch lét hætta útgáfu á blaðinu News of the World.

Murdoch tilkynnti í september 2023 að hann hygðist setjast í helgan stein og að sonur hans, Lachlan Murdoch, myndi taka við af honum sem stjórnarformaður Fox-samsteypunnar og News-samsteypunnar.

Stjórnmálaskoðanir og pólitísk umsvif
Rupert Murdoch er hægrisinnaður og fjölmiðlaveldi hans er gjarnan talið draga taum Repúblikanaflokksins í bandarískum stjórnmálum. Gagnrýnendur Murdochs hafa gjarnan sakað hann um að beita miðlum sínum óspart til að greiða veg hægrisinnaðra stjórnmálamanna á borð við Ronald Reagan, Margaret Thatcher, John Howard og George W. Bush. Í aðdraganda Íraksstríðsins árið 2003 lýstu öll 173 dagblöðin í eigu Murdochs yfir stuðningi við stríðið. Í þingkosningum Bretlands árið 1997 fóru Murdoch og blöð hans hins vegar að styðja Tony Blair og "nýja Verkamannaflokkinn" í Bretlandi. Murdoch snerist síðar gegn eftirmanni Blair, Gordon Brown, og blöð hans fóru aftur að styðja Íhaldsflokkinn frá og með þingkosningum ársins 2010.

Í dægurmenningu
Persónan Elliot Carver, illmennið í James Bond-kvikmyndinni Tomorrow Never Dies, er sagður byggður á Rupert Murdoch. Sjónvarpsþættirnir Succession eru jafnframt taldir byggja á sögu Murdochs.

Tilvísanir

Ástralskir athafnamenn
Ástralskir fjölmiðlamenn
Bandarískir athafnamenn
Bandarískir fjölmiðlamenn
Bandarískir milljarðamæringar

Rupert Murdoch


Die Dubuque Township ist eine von 17 Townships im Dubuque County im Osten des US-amerikanischen Bundesstaates Iowa.

Geografie
Die Dubuque Township liegt im Osten von Iowa rings um den Vorortbereich von Dubuque, dem am Iowa von Illinois und Wisconsin trennenden Mississippi gelegenen Zentrum der Region.

Die Dubuque Township liegt auf 42°31′43″ nördlicher Breite und 90°44′54″ westlicher Länge. Die Township erstreckt sich über 40,1 km².

Die Dubuque Township grenzt im Norden an die Peru Township, im Osten und Südosten an die Stadt Dubuque, im Süden an die Table Mound Township, im Westen an die Center Township und im Nordwesten an die Jefferson Township.

Verkehr
Durch die Township verlaufen neben dem den Iowa-Abschnitt der Great River Road bildenden auf gleicher Trasse verlaufenen U.S. Highway 52 und Iowa Highway 3 eine Reihe Ausfallstraßen aus Dubuque, die in der Nummerierung untergeordnet sind.

Durch den Süden der Dubuque Township führt eine Eisenbahnstrecke der Canadian National Railway, die von Chicago über Dubuque nach Westen führt.

Der nächstgelegene Flugplatz ist der rund 20 km südlich gelegene Dubuque Regional Airport.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 6585 Einwohner.

In der Dubuque Township existieren folgende Orte:

Citys
 Asbury1
 Sageville2

Unincorporated Communities
 Julien2

1 – überwiegend in der Center Township

2 – teilweise in der Peru Township

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Dubuque Township

Dubuque Township


LMH may refer to:

Locations
 Lady Margaret Hall, Oxford, England
 Lady Mitchell Hall, Cambridge, England
 Lyell McEwin Hospital, Adelaide, Australia

Other uses
 Le Mans Hypercar, FIA class of racing cars
 Liter/m2/hour, a measure of liquid flow

LMH


Darmstadt Teknik Üniversitesi (Almanca:Technische Universität Darmstadt, TUD), Almanya`nin Hessen eyaleti Darmstadt şehrinde bulunan bir araştırma üniversitesidir. Mühendislik ve bilişim bilimi alanlarında elde ettiği başarılarla uluslararası alanda üne sahiptir. Darmstadt Teknik Üniversitesi'nin şu an yaklaşık 25.100 öğrencisi ve 2.400 çalışanı bulunup, bunun 312'si ise profesörlerden oluşur. Üniversitenin 13 fakültesi vardır. TU Darmstadt dünyadaki ilk elektrik-elektronik bölüm ve fakültesine ev sahipliği yapmaktadır. Elektrik-elektronik bölümü 1882, elektrik-elektronik fakültesi 1883 senesinde kurulmuştur.

Akademik birimler
13 fakültesinde 40 farklı dalda eğitim verebilmektedir. Özellikle akademik bilimlerde araştırmacı ve öğrencilere geniş çapta seçenek sunmaktadır.

Üniversitenin bazı fakülteleri küçüktür (özellikle ekonomi, politika ve sosyal bilimler fakülteleri) ve üniversiteyi fen bilimleri odaklı olmaktan kurtarıp, geniş bir bakış açısı sağlamak amacı ile düzenlemişlerdir.

Üniversite'nin fakülteleri

 Hukuk ve ekonomi bilimi
 Toplum ve tarih bilimi
 İnsan (hüman), eğitim ve spor bilimi
 Matematik
 Fizik
 Kimya
 Biyoloji
 Malzeme ve jeo bilimi
 İnşaat mühendisliği ve jeodezi
 Mimarlık
 Makine mühendisliği
 Elektroteknik ve enformatik teknolojisi
 Bilgisayar bilimi

Üniversite'nin amblemi

Darmstadt Teknik Üniversitesi'nin amblemi, Yunan mitolojisinde akıl, sanat, strateji, barış ve savaşın tanrıçası Athena'yı canlandırıyor. Amblemin tasarımı, İsviçreli grafiker Hermann Eidenbenz'e ait.

Uluslararası ilişkiler

Darmstadt Teknik Üniversitesi'nin Türkiye'deki ortak üniversiteleri Türk-Alman Üniversitesi, Orta Doğu Teknik Üniversitesi, Yıldız Teknik Üniversitesi ve İstanbul Teknik Üniversitesidir. Darmstadt Teknik Üniversitesi'nin dünyada birçok saygın üniversiteyle ilişkileri vardır.

Darmstadt Teknik Üniversitesi`nden çıkan öğrencilerden bazıları

Chaim Weizmann(1874-1952) Kimyacı ve ilk İsrail devlet başkanı

Peter Grünberg(*1939) Fizikçi ve 2007 Nobel Fizik Ödülü sahibi

Ulrich Lehner (*1946) Menajer,Henkel KGaA yönetim kurulu başkanı

Kaynakça

 www.tu-darmstadt.de
 Almanca Wikipedia

Almanya'daki teknik üniversiteler
Hessen'deki üniversiteler
Teknik Üniversitesi
1877'de kurulan üniversiteler

Darmstadt Teknik Üniversitesi


Andronik Komnen (grčki Ἀνδρόνικος Κομνηνός; 18. rujna 1091. — 1130/31.) bio je bizantski princ, vojni zapovjednik i sebastokrátor. Bio je četvrto dijete te drugi sin bizantskog cara Aleksija I. Komnena i carice Irene Duke te je bio nazvan po djedu po majci. Budući da su mu roditelji bili na tronu u trenutku njegovog rođenja, Andronik je bio princ Porphyrogénnētos. Prema spisu Codex Mosquensis, rođen je 18. rujna 1091.

Borio se protiv Turaka Seldžuka. Nakon smrti cara Aleksija, Andronik, njegova majka Irena te njegova sestra, povjesničarka Ana Komnena, ušli su u urotu protiv cara Ivana II. Komnena, koji je bio brat Ane i Andronika. Ivan je bratu oprostio te je Androniku bilo dopušteno ostati na dvoru. Andronik se oženio Irenom, koja je možda bila ruska princeza, kći Volodara od Przemyśla. Smatrana je vrlo lijepom ženom te je Androniku rodila sina Aleksija.

Andronik je umro nakon duge bolesti te je vjerojatno pokopan u jednom manastiru. Budući da je bio u iznimno dobrim odnosima s majkom i sestrom Anom, Ana ga je opisala u svome djelu Aleksijadi.

Izvori i bilješke

Komneni
Aleksije I. Komnen

Andronik (sin Aleksija I.)