An Andropogon durifolius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stephen Andrew Renvoize. An Andropogon durifolius in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon durifolius


La explosión de Avalon es el nombre propuesto para una hipotética radiación adaptativa que dio lugar a la biota del periodo Ediacárico, hace entre 575 y 565 millones de años (Ma), unos 33 millones de años anterior a la explosión cámbrica.  La asociación de tipo Avalon se define respecto al yacimiento de Mistaken Point, en Canadá, el primer lugar donde se identificó un gran número de fósiles ediacáricos.

El conjunto de formas de Avalon es la más antigua de las asociaciones de organismos ediacáricos, apareciendo en un corto lapso de tiempo la mayoría de los planes corporales observados durante las asociaciones posteriores, denominadas Mar Blanco (560 a 550 Ma) y Nama (550 a 542 Ma). Se argumenta que esta explosión fue resultado de una subida de los niveles de temperatura y oxígeno en la Tierra durante ese periodo.

Véase también
Biota del periodo Ediacárico
Vendobionta

Referencias

Enlaces externos
 NeoFronteras: Proponen explosión previa a la del Cámbrico
LANCELET AND ANSCENTRAL BODY  (Artículo: evolución de los cordados, herencia genética, descubrimientos recientes) PDF .

Procesos evolutivos
Fósiles
Ediacárico
Problemas no resueltos de la biología

Explosión de Avalon


An Gymnadenia godferyana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Gottfried Keller, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wolfram Foelsche. An Gymnadenia godferyana in nahilalakip ha genus nga Gymnadenia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gymnadenia

Gymnadenia godferyana


Villa Borghese er en stor park i det nordøstlige Rom, som har fået sit navn efter slægten Borghese.

Villaen blev opført 1613–1616 på befaling af kardinal Scipione Borghese. Under Camillo Filippo Ludovico Borghese, som var svoger til Napoleon 1., blev den udbygget i klassicistisk stil. Ejendommen er på cirka seks kvadratkilometer.

Populære seværdigheder er Giardino del Lago, ridebaner ved Piazza Siena og Fontana dei Cavalli Marini fra 1770. Casino Borghese huser kunstmuseet Galleria Borghese.

Fontæner i Villa Borghese
 Fontana del Fiocco
 Fontana dei Cavalli Marini
 Fontana dei Pupazzi
 Fontane Oscure
 Mostra dell'Acqua Felice

Eksterne henvisninger

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Rom
Parker i Italien

Villa Borghese


كابوستين يار  هو موقع إطلاق صواريخ في مقاطعة أستراخان أوبلاست في روسيا بين مدينتي فولجوجراد وأستراخان، والمعروفة الآن باسم زنامينسك . أقيم الموقع في 13 مايو 1946، وفي البداية استخدمت تقنيات ومواد وعلماء من ألمانيا بعد هزيمتها في الحرب العالمية الثانية. وأُطلقت العديد من الصواريخ من هذا الموقع من قبل الجيش الروسي، إلى جانب الأقمار الصناعية وصواريخ الأبحاث.

أعلام
 فاليري إيفانوفيتش توكاريف

مراجع

تأسيسات سنة 1946 في روسيا
جغرافيا مقاطعة أستراخان
قواعد إطلاق فضائي
منشآت عسكرية للاتحاد السوفيتي
مواقع البرنامجين الفضائيين السوفيتي والروسي
مواقع إطلاق صواريخ في-2
مواقع تجارب أسلحة

كابوستين يار


Ramsinniemi  est une péninsule du golfe de Finlande dans la section Meri-Rastila du quartier de Vuosaari à Helsinki en Finlande.

Présentation
Ramsinniemi est une péninsule boisée et une ancienne zone de villas dans le coin sud-ouest de Vuosaari.

À l'est de Ramsinniemi, sur l'autre rive de l'étendue Kallahdenselkä, se trouve Kallahdenniemi.

Histoire
Ramsinniemi fait partie des ensembles de villas construites dans l'archipel oriental d'Helsinki à la fin du XIXe siècle.
Sur la carte de 1873, un seul bâtiment est marqué sur Ramsinniemi, apparemment la cabane de pêcheur du manoir de Rastila.

La même année, le canal de Laajasalo a été ouvert, ce qui a facilité la circulation de bateaux à vapeur qui avait commencé en 1857 d'Helsinki vers son archipel oriental, y compris vers Ramsinniemi.

Par la route, le trajet à cheval du centre-ville jusqu'à Vuosaari via Malmi et Viikki prenait jusqu'à six heures, tandis que le trajet en bateau à vapeur ne prenait qu'une heure.
Les familles urbaines s'installant dans leurs villas tout au long de l'été pouvaient aussi transporter plus de marchandises, même des pianos.

Les parcelles des villas de Ramsinniemi ont été séparées des terres du manoir de Rastila au tournant du 20e siècle, notamment entre 1907 et 1912.
Les concepteurs des villas en bois héritées de cette période sont Lars Sonck (une villa construite pour Karl Stockmann à la pointe de la péninsule), Magnus Schjerfbeck et Selim A. Lindqvist.

Après la Seconde Guerre mondiale, Ramsinniemi a commencé à intéresser la communauté des affaires finlandaise en tant que lieu de loisirs et de formation du personnel, et les villas de la zone ont commencé à être utilisées comme installations de formation, de loisirs ou de représentation par Enso-Gutzeit, Transmeri et la Banque de Finlande, entre autres.
En 1952, Alvar Aalto a conçu la villa Iltala pour Enso-Gutzeit.

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Cap en Finlande
Vuosaari

Ramsinniemi


An Yushania farinosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Zheng Ping Wang ngan Guang Han Ye. An Yushania farinosa in nahilalakip ha genus nga Yushania, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Yushania

Yushania farinosa


An Veyretia undulata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Veyretia undulata in nahilalakip ha genus nga Veyretia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Veyretia

Veyretia undulata


Jack Lisowski () este un jucător englez de snooker.

În prezent se află pe poziția a 15-a mondială, cea mai bună din carieră. Lisowski realizat breakul maxim o dată, în calificările Campionatului Regatului Unit din 2012.

Note

Legături externe

 Global Snooker Profile

Nașteri în 1991
Nașteri pe 25 iunie
Jucători de snooker
Oameni în viață
Sportivi englezi
Supraviețuitori ai bolilor canceroase

Jack Lisowski


Le cimetière et mausolée de Ferncliff est situé au 280 Secor Road dans le hameau de Hartsdale, ville de Greenburgh, comté de Westchester, New York, États-Unis, à environ 25 miles (40 km) au nord de Manhattan. Il a été fondé en 1902 et est multiconfessionnel. Ferncliff possède trois mausolées communautaires comprenant des columbariums, un crématorium, une petite chapelle et un bureau principal situé à l'arrière du bâtiment principal.

Mausolées
Le cimetière de Ferncliff possède trois mausolées communautaires qui offrent ce que le New York Times a décrit comme des « espaces funéraires somptueux ». Ce cimetière comprend des columbariums.

Ferncliff
Le mausolée de Ferncliff, alias « La cathédrale des souvenirs », est le plus ancien mausolée du cimetière, construit en 1928. Il a une architecture classique, mais les couloirs sont sombres et sans vitres, pour laisser passer la lumière naturelle. Ed Sullivan et Joan Crawford sont deux des inhumations les plus célèbres du mausolée principal.

Sanctuaire des souvenirs
Le sanctuaire des souvenirs est le deuxième mausolée de Ferncliff et a été construit en 1956. « Shrine of Memories » est une structure plus contemporaine que le mausolée de Ferncliff. Il dispose de nombreuses vitres pour laisser passer la lumière du jour, et le hall principal du bâtiment contient une peinture d'un portrait de Christophe Colomb. Basil Rathbone est l'un des inhumés les plus célèbres de « Shrine of Memories ».

Rosewood
Rosewood est le mausolée communautaire le plus récemment achevé de Ferncliff, ayant été construit en 1999. Joseph J. Mangan en a été l'architecte. La chanteuse Aaliyah et son père Michael Haughton ont un caveau privé à Rosewood. Cab Calloway est enterré avec sa femme Zulme « Nuffie ».

Pierres tombales
Le cimetière est également connu pour ses sépultures dans des sections situées devant les mausolées. Ferncliff est l'un des rares cimetières qui n'autorise pas les stèles dans ses parcelles extérieures. Toutes les pierres tombales extérieures sont des dalles funéraires. Cette caractéristique facilite l'entretien du terrain du cimetière. Cependant, plusieurs stèles ont été placées avant que cette politique ne soit instituée. Les sépultures les plus célèbres, comme celle de Malcolm X, se trouvent dans la parcelle Pinewood B.

Personnalités inhumées

 Aaliyah (1979–2001), chanteuse, actrice, mannequin, danseuse ; son père Michael Haughton (1951-2012), repose au-dessus d'elle ;
 Arthur W. Aleshire (1900–1940), membre du Congrès ;
 Paul Althouse (1889–1954), chanteur d'opéra ;
 Harold Arlen (1905–1986), compositeur ;
 Tommy Armour (1895–1968), golfeur professionnel de renommée internationale, présent au World Golf Hall of Fame ;
 Leopold Auer (1845–1930), violoniste ;
 Arleen Augér (1939–1993), chanteuse d'opéra ;
 Albert E. Austin (1877–1953), membre du Congrès américain du Connecticut ;
 Arthur Baer (1886–1969), journaliste ;
 James Baldwin (1924–1987), romancier, essayiste ;
 Richard Barthelmess (1895–1963), acteur ;
 Béla Bartók (1881–1945), compositeur, pianiste, enseignant ;
 Charles A. Beach (1881-1954), mannequin, directeur de studio ;
 Charles A. Beard (1874–1948), éducateur, historien ;
 Mary Ritter Beard (1867–1958), historienne ;
 Harry Belafonte (1927-2023), chanteur, acteur et militant pour les droits civiques ;
 Ouida Bergère (1886–1974), actrice et scénariste ;
 Joseph P. Bickerton Jr. (1878–1936), avocat, producteur de théâtre ;
 Sherman Billingsley (1900–1966), restaurateur, propriétaire du Stork Club ;
 Ray Bloch (1902–1982), compositeur, auteur de chansons et arrangeur ;
 Clint Blume (1898–1973), joueur de baseball ;
 Ballington Booth (1857–1940), réformateur social (Volunteers of America) ;
 Maud Booth (1865–1948), cofondatrice de Volunteers of America ;
 Irène Bordoni (1895–1953), actrice et chanteuse ;
 Connee Boswell (1907–1976), chanteuse ;
 Peaches Browning (1910–1956), actrice ;
 John Brownlee (1900–1969), baryton australien ;
 Adolph Caesar (1933–1986), acteur ;
 Cab Calloway (1907–1994), musicien ;
 Northern Calloway (1948–1990), acteur ;
 Anthony Campagna (1884–1969), promoteur immobilier ;
 Salvatore Cardillo (1880–1947), compositeur ;
 Hattie Carnegie (1880–1956), styliste ;
 Thomas Carvel (1906–1990), fondateur de la société Carvel Ice Cream ;
 Boris Chaliapin (1904–1979), artiste, portraitiste, fils du chanteur d'opéra russe Fédor Chaliapine, frère de l'acteur Fiodor Chaliapine fils ;
 Mady Christians (1900–1951), actrice ;
 Michael « Trigger Mike » Coppola (1900–1966), mafioso ;
 Alexander Cores (1900–1994), violoniste, Dorian String Quartet ;
 Joan Crawford (c. 1905–1977), actrice ;
 Ossie Davis (1917–2005), acteur ;
 Lya De Putti (1899–1931), actrice ;
 Ruby Dee (1922–2014) actrice ;
 Jack Donahue (1888–1930), acteur et danseur ;
 O. L. Duke (1953–2004), acteur ;
 Charles Evans (1926–2007), chef d'entreprise, frère aîné de Robert ;
 Robert Evans (1930–2019), producteur de films ;
 Mit'hat Frashëri (1880–1949), diplomate, écrivain et homme politique albanais ;
 Lew Fields (1867–1941), acteur et comédien ;
 John Flanagan (1865–1952), sculpteur américain ;
 Michel Fokine (1880–1942), chorégraphe ;
 Donald Foster (1889–1969), acteur ;
 Nahan Franko (1861–1930), musicien ;
 Anis Fuleihan (1900–1970), musicien ;
 Betty Furness (1916–1994), actrice, défenseuse des consommateurs et commentatrice ;
 Jane Gail (1890–1962), actrice ;
 Maria Gay (1879–1943), chanteuse d'opéra catalane ;
 Lawrence Otis Graham (1961–2021), avocat et auteur ;
 Minnie Gentry (1915–1993), actrice ;
 Johnny Gunther (1929–1947), fils de John Gunther et sujet de Death Be Not Proud ;
 Oscar Hammerstein II (1895–1960), librettiste ;
 Annette Hanshaw (1901–1985), chanteuse ;
 Renee Harris (1876–1969), productrice de théâtre ;
 Moss Hart (1904–1961), dramaturge et metteur en scène ;
 Kitty Carlisle Hart (1910–2007), actrice et chanteuse ;
 Irene Hayes (1896–1975), femme d'affaires ; a fondé Irene Hayes Wadley & Smythe et Gallagher's Steakhouse ;
 Robert Holland (1940–2021), chef d'entreprise ;
 Karen Horney (1885–1952), psychiatre ;
 Alberta Hunter (1895–1984), chanteuse et auteur-compositeur ;
 Jam Master Jay (1965–2002), DJ de Run-DMC ;
 Jerome Kern (1885–1945), compositeur ;
 Juliana Young Koo (1905–2017), diplomate américano-chinoise ;
 Wellington Koo (1888–1985), diplomate, homme d'État, ambassadeur de la République de Chine ;
 Hsiang-Hsi Kung (1881–1967), diplomate, homme d'État, ambassadeur de la République de Chine ;
 Avon Long (1910–1984), acteur, chanteur et danseur ;
 Marion Lorne (1883–1968), actrice ;
 James Male (c. 1896–1947), avocat et membre de l'Assemblée de l'État de New York ;
 Moms Mabley (1899–1975), comédien ;
 Michael Malloy (1873–1933), victime d'un meurtre ;
 Hugh Marlowe (1911–1982), acteur ;
 Elsa Maxwell (1883–1963), chroniqueuse, personnalité mondaine ;
 Jeffrey Miller (1950–1970), victime de la fusillade de l'université d'État de Kent et sujet de la photo iconique de John Filo sur cet événement ;
 Ludwig von Mises (1881–1973), économiste et philosophe ;
 Thelonious Monk (1917–1982), musicien ;
 Khalid Abdul Muhammad (1948–2001), nationaliste et séparatiste noir ;
 Ona Munson (1910–1955), actrice ;
 Dwight Arrington « Heavy D » Myers (1967–2011), rappeur et acteur ;
 Nat Nakasa (1937–1965), écrivain sud-africain ; sa dépouille a été rapatriée en Afrique du Sud le 19 août 2014 pour être réinhumée à Chesterville, Durban, Afrique du Sud, en septembre 2014 ;
 Dagmar Nordstrom (1903–1976), pianiste, compositeur, l'une des Nordstrom Sisters ;
 Frederick O'Neal (1905–1992), acteur ;
 William Oberhardt (1882–1958), artiste, portraitiste, illustrateur, sculpteur ;
 David M. Potts (1906–1976), membre du Congrès américain, Chambre des représentants (NY) ;
 Leopold Prince (1880–1951), avocat, député de l'État de New York, juge, chef d'orchestre ;
 Anne Eisner Putnam (1911–1967), peintre ;
 Otto Rank (1884–1939), psychiatre ;
 Vincenzo Rao (1898–1988), mafieux de la famille Lucchese ;
 Connie Rasinski (1907–1965), animatrice ;
 Basil Rathbone (1892–1967), acteur ;
 Sharon Redd (1945–1992), chanteuse ;
 Charles Revson (1906–1975), fondateur des cosmétiques Revlon ;
 Peter Revson (1939–1974), pilote de course ;
 Paul Robeson (1898–1976), acteur, chanteur et militant des droits civiques ;
 Gene Rodemich (1890–1934), pianiste et chef d'orchestre ;
 Arsenio Rodríguez (1911–1970), compositeur et chef d'orchestre cubain ;
 Sigmund Romberg (1887–1951), compositeur ;
 Jerry Ross (1926–1955), auteur-compositeur ;
 Diana Sands (1934–1973), actrice ;
 Friedrich Schorr (1888–1953), chanteur d'opéra ;
 Gerlando Sciascia (1934–1999), caporegime de la famille Bonanno, caporegime du clan Rizzuto ;
 Malik Sealy (1970–2000), gardien de la NBA (Minnesota Timberwolves) ;
 Betty Shabazz (1936–1997), philosophe, épouse de Malcolm X ;
 Malcolm Shabazz (1984–2013), petit-fils de Malcolm X ;
 Toots Shor (1903–1977), restaurateur ;
 Otto Soglow (1900–1975), auteur et caricaturiste (The New Yorker) ;
 Zhang Youyi (1900–1988), première épouse du poète chinois Xu zhimo ;
 Soong Ai-ling (1888–1973), l'aînée des trois Sœurs Soong ;
 Soong May-ling (1897–2003), première dame de Taïwan ;
 T. V. Soong (1894–1971), financier et diplomate; chairman de la National Bank of China et frère des sœurs Soong ;
 Alfred Steele (1901–1959), président du conseil d'administration de Pepsi, marié à Joan Crawford ;
 Preston Sturges (1898–1959), écrivain et réalisateur ;
 Ed Sullivan (1901–1974), chroniqueur et animateur de télévision ;
 Anya Taranda (1915–1970), mannequin et showgirl ;
 Diana Trilling (1905–1996), auteur et critique littéraire ;
 Lionel Trilling (1905–1975), critique littéraire ;
 Judy Tyler (1932–1957), actrice ;
 Myrtle Vail (1888–1978), actrice ;
 David Warfield (1866–1951), acteur ;
 Cornell Woolrich (1903–1968), auteur et scénariste ;
 Malcolm X (El-Hajj Malik El-Shabazz; né Malcolm Little, 1925–1965), leader des droits de l'homme ;
 Hilda Yen (1904–1970), personnalité de la société chinoise, aviateur et diplomate, bahaïste ;
 Joe Young (1889–1939), compositeur ;
 Whitney Young (1921–1971), réformateur social (National Urban League).

Crémations
Le cimetière de Ferncliff possède le seul crématorium du comté de Westchester, à New York, et effectue environ 10 % des crémations dans l'État de New York. En raison des ordonnances locales, aucun crématorium supplémentaire ne peut être construit dans le comté de Westchester.

Transfert des cendres
Les personnalités dont les restes ont été incinérés à Ferncliff et dont les cendres ont été emportées ailleurs comprennent :

 Diane Arbus (1923-1971), photographe artistique connue pour ses photographies de personnes marginalisées considérées comme laides ou surréalistes ;
 Alan Freed (1921–1965), DJ radio connu sous le nom du « Père du Rock & Roll ». Ses cendres ont été transférées au Rock and Roll Hall of Fame en 2002 ;
 Jim Henson (1936–1990), créateur des Muppets. Ses cendres ont été dispersées dans son ranch de Santa Fe, au Nouveau-Mexique ;
 John Lennon (1940-1980), chanteur et auteur-compositeur (The Beatles) ;
 Alan Jay Lerner (1918-1986), compositeur et dramaturge ;
 Nelson Rockefeller (1908-1979), gouverneur de New York et vice-président des États-Unis. Ses cendres ont été dispersées sur son domaine ;
 Christopher Reeve (1952–2004), acteur surtout connu pour son rôle du personnage principal dans Superman et ses trois suites ;
 Nikola Tesla (1856-1943), scientifique de l'électrotechnique. Ses cendres ont été déposées au Musée Nikola Tesla de Belgrade ;
 Lenore Ulric (1892-1970), actrice ;
 Raymond Walburn (1887-1969), acteur ;
 Ed Sullivan (1901-1974), chroniqueur et animateur de télévision.

Références

Liens externes

 Association du cimetière de Ferncliff

Cimetière à New York

Cimetière de Ferncliff


Viscount Chilston, of Boughton Malherbe in the County of Kent, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1911 for the Conservative politician and former Home Secretary, Aretas Akers-Douglas. The title derives from Chilston Park, Akers-Douglas's country house in Kent. He was made Baron Douglas of Baads, in the County of Midlothian, at the same time, also in the Peerage of the United Kingdom. His son, the second Viscount, served as British Ambassador to Russia from 1933 to 1938. He was succeeded by his eldest surviving son, the third Viscount.  the titles are held by the latter's first cousin once removed, the fourth Viscount, who succeeded in 1982. He is the grandson of the Hon. George Alexander Akers-Douglas, second son of the first Viscount.

The family seat now is The Old Rectory, near Twyford, Hampshire.

Viscounts Chilston (1911)
Aretas Akers-Douglas, 1st Viscount Chilston (1851–1926)
Aretas Akers-Douglas, 2nd Viscount Chilston (1876–1947)
Hon. Aretas Akers-Douglas (1905–1940)
Eric Alexander Akers-Douglas, 3rd Viscount Chilston (1910–1982)
Alastair George Akers-Douglas, 4th Viscount Chilston (b. 1946)

The heir apparent is the present holder's eldest son the Hon. Oliver Ian Akers-Douglas (b. 1973)
The heir apparent's heir apparent is his son Ivo Aretas Akers-Douglas (b. 2007)

References

External links

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Viscountcies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1911
Noble titles created for UK MPs

Viscount Chilston


Jean Nicholas Arthur Rimbaud (Türkçe: Arthur Rembo) (20 Ekim 1854 - 10 Kasım 1891) Sembolizm'in en büyük temsilcilerinden, aykırı şair.

Yaşamı ve çalışmaları

20 Ekim 1854'te Fransa'nın kuzeyinde Ardenler bölgesinde Charleville kasabasında, Bourbon Sokağı 73 numaralı evde doğar. Subay olan babası Frédéric, annesi Vitalie'yi genç yaşta terk eder. Vitalie Cuif (Rimbaud)'un Roche kenti yakınlarında çiftlik sahibi olan varlıklı bir aileden geliyordu. İlk doğan çocuklarına babanın adı olan Frédéric ismi konulur. Ailenin ikinci çocuğu Arthur, üçüncü çocuğu annesiyle aynı adı paylaşan Vitalie, dördüncü çocuğu Rimbaud'un hayatında önemli rolleri olan Isabelle'dir.

Annenin genç yaşta eşinden ayrılmasının baskısıyla yaşayan Rimbaud 8 yaşında laik bir eğitim sistemi olan Rossat Okulu'na verilir. Daha sonra Sous Les Alleés sokağına taşınırlar ve Sofu olan annesi tarafından dini eğitim de verilen Charleville Koleji'ne verilir. Din dersleri ve Latincesi oldukça iyi olan Rimbaud'a okulda "küçük pis yobaz" adı takılır. Öğretmeni Ariste Lheriter'in destekleri üzerine yazdığı şiire daha çok özenir. O sıralarda Çağdaş Parnasse dergisini okur, Théophile Gauiter, Théodore de Banville, Léon Dierx ve Paul Verlaine gibi şairlerin şiirleriyle tanışır. Charleville'de düzenlenen geleneksel edebiyat yarışmasında birinci olur.

Öksüzlerin Yılbaşı Armağanları (Les Etrennes des Orphelins) adlı şiirini Revue Pour Tous dergisine gönderir ve bilinen ilk yazılı şiiri budur. George Izambard ile tanışıp, fikirlerinden etkilenir. Ofelya, Demirci, İzlenim, Güneş ve Ten gibi şiirleri bu döneme rastlar. Bu sırada çıkan Paris Komünü ayaklanması ve Prusya-Fransa savaşı siyasi çizgisini de belirlemiş olur. Paris'te çıkan La Charge gazetesinde Üç öpücük şiiri yayınlanır. Henüz 16 yaşındayken evden kaçıp Paris'e gider. Bundan sonra evden savaş ortamında 2 kere daha kaçmasına rağmen, perişan hallerde geri döner. Bu sırada Paris'in meşhur kafelerinde şiirler yazıp, çağın sanatı, siyaseti hakkında tartışmalara katılır ve absint içip, afyon yutmaya başlar. En son evden kaçışında, mektup ve şiirle dostluğunu pekiştirdiği dostu Verlaine'nin evine sığınır. Bundan sonraki dönemde yazdığı şiirler olgunluk dönemine ulaşır. 1873'te ilk şiir kitabı Cehennemde Bir Mevsim (Une Saison En Enfer) yayımlanır. Verlaine'nin eşiyle arasının açılması ve Rimbaud ile eşcinsel ilişkilerinin başlamasıyla; Fransa'da dışlanan ikili Almanya ve Belçika seyahatlerine başlarlar. Verlaine, Rimbaud'u Brüksel'de bir tabanca kurşunu ile yaralamasının ardından, eşcinsel ilişkileri yüzünden başları belaya girer. Verlaine kürek mahkûmu olarak hapse atılır, Rimbaud ise serbesttir. 1875'te son kez görüşmelerinden sonra bir daha asla görüşmezler. Bu tarihten sonra da şiir yazmayı bırakır.

Yaşanılan bu aşk serüveni 1995 yapımlı Tutkunun Şairleri filminde ele alınmıştır. Takipçileri arasında ünlü Fransız edebiyatçı Claude Jeancolas sayılabilir.

Hayatının son kısmı (1875-1891)

1878'de Marsilya'dan İskenderiye'ye geçer ve bir süre Kıbrıs Larnaka'da Rum, Türk ve Araplara çevirmenlik yapar. Buradaki şirketin kapanmasıyla Afrika'ya yol alır, Habeşistan Harrar bölgesinde, Mısır'ın işgal altında olmasından faydalanıp; kahve, fildişi, deri, ıtır ve zamk üretimi yapan Vianney Bardey firmasında işe başvurur. Asistanlığın yanı sıra silah tüccarlığına başlar, bu işlerden çok para kazanır. Afrika'da geçirdiği günlerde dinini İslam olarak değiştirdiği söylentisi olsa da, somut bir delil yoktur. Daha sonra kalçasında oluşan bir şişlik ve yarayla hastaneye yatar, teşhis Kalça Neoplazmasıdır (bir çeşit kalça kanseri), bu yüzden bir bacağı kesilir. 21 Mayıs'ta annesine yazdığı mektupta hastalığından sinovit, hidrartroz, eklem ve kemik hastalığı olarak bahseder. Bu sırada asker kaçağı olarak arandığı için hasta haliyle zor günler yaşar. Sadece "Jean Rimbaud" ismini kullanır ve kayıtlarda ismi bu şekilde geçer. Aşırı morfin tüketimi ve kanserin yayılması ölümünü hızlandırır. 10 Kasım 1891'de henüz 37 yaşındayken Marsilya'da ölür. Rimbaud'un 10 yılı aşkın çetin çalışmasının toplam ürünü 36.000 altın franktır, 8 yıl yanında hizmetkarlığını yapan Camii'ye 10.000 frankının verilmesini, Isabelle'e vasiyet eder. Marsilya Conception Hastanesinin avlusunda şöyle bir levha vardır:

Türkçe çeviriler

Çalışmaları

 Şiirler
 Esrik Gemi (1871)
 Cehennemde Bir Mevsim (1873)
 Illuminations (1874)

Rimbaud ile ilgili kitaplar
 Habeşistan'da Bir Mevsim: Paul Strathern'in Rimbaud'un Etiyopya'daki hayatını inceleyen kişileştirmesi.
 Sayıklamalar Bir Arthur Rimbaud Yorumu: Jeremy Reed'in Rimbaud üzerine incelemesi.
 Rimbaud ya da Büyük İsyan: Henry Miller'ın Rimbaud üzerine incelemesi.
 Rimbaud: Ateş Hırsızı Yaşamı, Sanatı, Tüm Şiirleri: Erdoğan Alkan'ın Rimabud'un hayatını şiirlerini incelediği biyografik kitabı
 Rimbaud'a Akıl Notları: Küçük İskender'in Rimbaud'nun erken yaşta yazdığı önemli şiirlere ve o yaşta sahip olduğu bilince atıfta bulunarak, genç şiir ilgililerine yollar çizmek ve cesaret vermek için yazdığı denemelerden oluşan kitabı
 Yahya Kemal Rimbaud'yu Okudu mu?:Çeviriler ve Rimbaud üzerine Hasan Bülent Kahraman araştırma kitabı
Arthur Rimbaud; Yaşamı,sanatı ve eserleri, Erdoğan Alkan

Dış bağlantılar
 Rimbaud şiirlerinin çevirilerinde aşırı yorum
 Rimbaud'nun Izambard'a mektubu (Türkçe)
 Biyografisi, şiirleri, sanatı hakkında detaylı bilgi (İngilizce)
 Biyografisi, eserleri
 Rimbaud'un vurulduktan sonra polise verdiği ifade
 Rimbaud- Verlaine ile ilgili detaylı bilgiler (ingilizce)
 Rimbaud'un müslüman olduğuna dair iddialar (Almanca)
 THE QUIET LIFE A collection of photos and drawings of Arthur RİMBAUD Edited by Beyaz Arif AKBAS Yalnizgoz BOOKS/Edirne 2011 USA ISBN 9781468018011

1854 doğumlular
1891 yılında ölenler
Fransız şairler
Fransa'da LGBT kişiler
LGBT şairler
Sembolist şairler

Arthur Rimbaud


මාළු යනු ජලජ ජීවීන් කොට්ඨාශයක් වේ.ඔවුන්ට සාමාන්‍යයෙන් කරමල්, යුගල වරල් සහ  කොරපොතු වලින් වැසී ඇති දිගු ශරීරයක් ඇත. මසුන් ප්‍රදාන කොටස්  තුනකින් යුක්ත වේ. එනම් අස්ථි මාළු (Osteichthyes), හකු රහිත මාළු (Agnatha) සහ කාටිලේජ මාළු (Chondrichthyes). දැනට සොයගෙන ඇති ආකාරයට, විවිධ වර්ගයේ මත්ස්‍ය විශේෂ 33,000කට අධික සංඛ්‍යාවක් ඇති අතර පෘෂ්ඨවංශී සතුන්ගේ වඩාත් විවිධාකාර කාණ්ඩය වන්නේ මාළු ය.

සත්‍යය වශයෙන්ම ලෝකයේ විවිධ මාළු වර්ග කීයක් සිටීදැයි කිසිවෙකු දන්නේ නැත, තවත් බොහෝ දේ නිරන්තරයෙන් සොයා ගැනේ. අපට ඉක්මනින්ම විශේෂ 35,000කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් හෝ දන්නා විශේෂ 40,000ක් පමණ සොයාගත හැකිවනු ඇත.

මත්ස්‍යයන් ලෙස වර්ගීකරණය කළ හැකි පැරණිතම ජීවීන් වූයේ කේම්බ්‍රියානු යුගයේදී ප්‍රථමයෙන් දර්ශනය වූ මෘදු ශරීර සහිත චෝඩේට් (chordates) ය. ඔවුන්ට සැබෑ කොඳු ඇට පෙළක් නොතිබුණද, ඔවුන්ගේ අපෘෂ්ඨවංශික සගයන්ට වඩා කඩිසර වීමට ඉඩ සලසන නොටෝකෝඩ් (Notochord) ඔවුන් සතුව තිබුණි. මත්ස්‍යයන් පැලියෝසොයික් යුගය (Paleozoic Era) හරහා අඛණ්ඩව පරිණාමය වෙමින් විවිධ ආකාරවලට විවිධාංගීකරණය විය. පැලියෝසොයික්හි බොහෝ මසුන් විලෝපිකයන්ගෙන් ආරක්ෂා කරන බාහිර සන්නාහයක් නිපදවා ඇත. හකු සහිත පළමු මත්ස්‍යයා සිලුරියන් යුගයේදී දර්ශනය වූ අතර ඉන් පසුව බොහෝ (මෝරුන් වැනි)  බලවත් සාගර විලෝපික මසුන් බිහිවිය.
මාළු

මත්ස්‍යයන් බොහෝ ජල මූලාශ්‍ර වල බහුලව දක්නට ලැබේ. උස් කඳු වල ඇති ඇළ දොළවල සිට, ගැඹුරුම සාගරවල ගැඹුර දක්වා සෑම ජලජ පරිසරයකම පාහේ මසුන් ජීවත්වේ. මසුන් චලතාපීන් (Ectothermic)වේ. එනම් පරිසර උෂ්ණත්වය වෙනස් වන විට ඔවුන්ගේ ශරීර උෂ්ණත්වය වෙනස් කිරීමට ඔව්න්ට හැකිය.

මාළු ලොව පුරා මිනිසුන් සඳහා වැදගත් සම්පතක් වේ . විශේෂයෙන් ආහාර සඳහා මසුන් යොදාගන්නා අතර වාණිජ හා යැපුම් ධීවරයින් මසුන් ඇල්ලීම හෝ සාගරයේ පොකුණුවල (ජලජීවී වගාවේ) මසුන් දඩයම් කිරීම රිම කරනු ලබයි . මීට අමතරව මිනිසුන් විනෝදාස්වාදය සඳහා මසුන් ඇල්ලීම, සුරතල් සතුන් ලෙස තබා ගැනීම ආදී දේවලටද මසුන් යොදාගනී. මෙහි මත්ස්‍ය පලනය(Fish keeping) වැදගත් කර්මාන්තයක් වන අතර සුරතල් මසුන් සඳහා විශාල ඉල්ලුමක් ඇත . එසේම මත්ස්‍යයන් දෙවිවරුන්, ආගමික සංකේත සහ චිත්‍ර, පොත්පත් සහ චිත්‍රපට ආදී විෂයයන් වලදී  විශාල  සංස්කෘතික කාර්යභාරයක් ඉටු කර ඇත.

මාළු


ʽIrène Watts' est un cultivar de rosier obtenu en 1895 par le rosiériste lyonnais Pierre Guillot. Il est issu d'un semis de 'Madame Laurette Messimy. Cette variété était très connue à la Belle Époque et retrouve un regain d'intérêt depuis le début du XXIe siècle.

Description
Il s'agit d'un hybride de rose de Chine devenu rare dans les catalogues, mais présent dans différentes roseraies européennes, et très florifère. Son petit buisson érigé ne dépasse pas en principe 100 cm, faisant putôt de 60 à 80 cm de hauteur en moyenne. Ses rameaux présentent de nombreuses épines larges et de taille moyenne et un feuillage vert pourpre au début. Ses fleurs sont plutôt grosses et pleines en forme de boule, au coloris très raffiné: rose saumoné pâle aux reflets jaunes passant au rose de Chine. Lorsqu'elles sont complètement épanouies, elles prennent la forme de coupe parfois en quartiers. Ses bourgeons sont pointus aux sépales saillants finement pennés. Elles ont plusieurs légères remontées. Cette variété ne tolère pas les hivers trop froids.

On peut l'admirer à la roseraie du Val-de-Marne de L'Haÿ-les-Roses, près de Paris, ou à la roseraie San Giovanni de Trieste. Elle est parfois confondue aux États-Unis avec 'Pink Gruss an Aachen' (hybride de thé, Spek, 1930).

Notes et références

Bibliographie
 Rosen-Zeitung, Neuste Rosen für 1896
 The Garden: an illustrated weekly journal of gardening in all its branches, W. Robinson, 1897, p. 328
 August Jäger, Rosenlexikon, 1936, réimpr. 1983, p. 750

Liens externes
 Description sur Help Me Find

Cultivar de rosier
Hybride de Rosa chinensis

Irène Watts


ශ්‍රි ලංකා‍වේ ශ්‍රව්‍ය දෘෂ්‍ය මධ්‍යස්ථානය ඉංග්‍රීසියෙන් Audio Visual Centre ලෙස ද කෙටියෙන් ඒවීසී (AVC) ලෙසද හඳුන්වනු ලබයි.

ශ්‍රව්‍ය දෘෂ්‍ය මධ්‍යස්ථානය පිහිටවන ලද්දේ 1980 වසරේදීය. මෙම මධ්‍යස්ථානය මාධ්‍ය සංවිධානයක් වන අතර කෘෂිකර්ම දෙපාර්ත‍මේන්තු‍වේ ව්‍යප්ති හා පුහුණු අංශය ය‍ටතේ ක්‍රියාත්මක වෙයි. මෙහි ප්‍රධාන අරමුණ අඩුම මිළ ගනන් වල සිට ඉහළම තාක්ෂණය දක්වා වන පුළුල් පරාසයක ශ්‍රව්‍ය දෘෂ්‍ය ප්‍රචාරක ද්‍රව්‍ය (උපදේශාත්මක මාධ්‍ය ප්‍රචාරක ද්‍රව්‍ය) නිෂ්පාදනය කිරීමයි.

ඊට අමතරව, තාක්ෂණය පතුරවාලී‍මේ කාර්යයෙහි නිරත අතර ඉදිරිපත් කිරී‍මේ කුසලතාවය වර්ධනය කර ගැනීම පිණිස ශ්‍රව්‍ය දෘෂ්‍ය ප්‍රචාරක ද්‍රව්‍ය නිෂ්පාදනය කර ගැනීම හා භාවිතා කිරීම පිළිබඳව පුහුණු වැඩසටහන්ද මෙම මධ්‍යස්ථානය මඟින් ලබා දෙයි.

ස්ථානය:
ශ්‍රි ලංකා‍වේ කන්ද උඩරට අගනගරය වන මහනුවර නගරයට ආසන්නව පිහිටි පේරාදෙණිය ප්‍රදේශයේ මෙම ශ්‍රව්‍ය දෘෂ්‍ය මධ්‍යස්ථානය පිහිට‍වනු ලැබ ඇත.
ශ්‍රී ලංකාවේ ආයතන

ශ්‍රව්‍ය දෘෂ්‍ය මධ්‍යස්ථානය


El Ataque De Los Que Observaban es el undécimo álbum de estudio del rapero español El Chojin, publicado el 15 de marzo de 2011 por Sony Music. Cuenta con varias contribuciones de raperos como Nach, Nerviozzo y más. El Chojin trata temas como el acoso escolar , el panorama del rap y el racismo.

Lista de canciones
Todas las canciones fueron producidas por Jefe de la M, Black Bee, Rickov y Sr T. Cee.

Álbumes de El Chojin
Álbumes de 2011

El ataque de los que observaban


Der Steinkreis von Templebryan North (auch Druid'sTempel genannt) liegt nördlich von Clonakilty im Townland Templebryan North () im County Cork in Irland.

Beschreibung
Es ist ein Kreisrest von dem nur noch vier Steine stehen, während im Nordwesten ein umgefallener liegt. Ein 0,7 m hoher Quarzblock, der "Cloch Gréine" (dt. Sonnenstein) steht in der Nähe der Kreismitte, was eine für die Region typische Variante darstellt. Ursprüngliche soll der Kreis mindestens neun Steine und einen Durchmesser von etwa 9,5 m gehabt haben. Dies wird durch einen Bericht von 1743 gestützt. Die stehenden Steine haben Höhen von 1,4 m bis 2,2 m und horizontale Oberseiten. Ein axialer Stein, ein Ausreißer  () im Südwesten hat eine besonders flache Oberseite. Der Kreis wird als eine der seltenen irischen Versionen des Recumbent Stone Circles angesehen. Vom Portal, das man der Kreisart zuordnet, hat nur der östliche 2,2 m hohe Stein überlebt.

Kennzeichen multipler oder axialer Kreise (ASC)
Sie sind symmetrisch und so arrangiert, dass der so genannte "axiale Stein" direkt gegenüber zwei Steinen steht, die normalerweise die höchsten im Kreis sind und den Zugang markieren. Typisch, aber nicht durchgängig ist, dass sich die Höhe der Steine im Kreis sich in Richtung auf den axialen Stein reduziert. Er steht konstant im Südwesten. An einigen Kreisen wurde Leichenbrand in kleinen ungekennzeichneten Gruben entdeckt, so bei Drombeg in Westcork.

In der Nähe
Etwa 300 m nordwestlich ist eine Einhegung mit Gräbern und dem Rest eines Oratoriums, ein oder zwei Souterrains, einer Quelle (Tobernakilla) und einem Bullaun. Der etwa 3,3 m hohe, sehr schlanke Oghamstein von Templebryan North liegt ebenfalls in dieser Einhegung.

Literatur
 Jürgen E. Walkowitz: Das Megalithsyndrom. Europäische Kultplätze der Steinzeit (= Beiträge zur Ur- und Frühgeschichte Mitteleuropas. Bd. 36). Beier & Beran, Langenweißbach 2003, ISBN 3-930036-70-3.

Weblinks

 Beschreibung und Bild (englisch) (zuletzt abgerufen am 10. Dezember 2012)
 Bild (zuletzt abgerufen am 10. Dezember 2012)
 Beschreibung mit Oghamstein und Bullaun und Bildern (englisch) (zuletzt abgerufen am 10. Dezember 2012)

Steinkreis in Irland
Kultbau
Archäologischer Fundplatz im County Cork

Steinkreis von Templebryan North


لوبومير كوكيزا  (15 مايو 1920 - 22 اغسطس 1992) هو مدرب كرة قدم يوغسلافي راحل. قام بتدريب المنتخب الوطني العراقي والمنتخب العسكري العراقي في عام 1969. وهو أول مدرب اجنبي يشرف على تدريب المنتخب الوطني العراقي.

مسيرته لاعبا
كان كوكيزا من أبرز اللاعبين اليوغسلاف خلال الفترة التي سبقت وتلت الحرب العالمية الثانية. ولعب لفريق هادوك سبليت (Hajduk Split) من جمهورية كرواتيا منذ عام 1937 وحتى اعتزاله الكرة في عام 1957، وهو بعمر ال 37 عاما. ولعب لمنتخب بلاده يوغسلافيا في عدة مباريات دولية، أولها كانت مباراة ودية ضد تشيكوسلوفاكيا في براغ انتهت بفوز الفريق الوغسلافي 2-صفر.

مسيرته مدربا
قاد كوكيزا عدة فرق محلية في بلاده عقب الاعتزال، مثل فريق دالماتيناك سبليت وجادران كاسل. وفي عام 1963 انتقل إلى المنطقة العربية حيث قام بتدريب المنتخب المصري وكذلك فريق المصري البورسعيدي حتى عام 1968، ثم لتدريب المنتخبي الوطني والعسكري العراقيين في تجربة لم تستمر طويلا، ليعود بعدها إلى بلاده ويقود عدة فرق، قبل أن يعود إلى المنطقة العربية ويدرب فريق هلال بنغازي الليبي.

المصادر

لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
رياضيون من سبليت (كرواتيا)
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في مصر
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو كرة قدم كرواتيون
لاعبو كرة قدم يوغوسلافيون
لاعبو منتخب يوغوسلافيا لكرة القدم
لاعبو نادي هايدوك سبليت
مدربو النادي المصري
مدربو كرة قدم كرواتيون
مدربو كرة قدم كرواتيون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في العراق
مدربو كرة قدم مغتربون في ليبيا
مدربو كرة قدم مغتربون في مصر
مدربو كرة قدم يوغوسلاف
مدربو كرة قدم يوغوسلافيون مغتربون
مدربو منتخب العراق لكرة القدم
مدربو نادي رادنيتشكي سبليت
مواليد 1920
مواليد في سبليت
وفيات 1992
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في ليبيا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في العراق
لاعبو كرة قدم من سبليت، كرواتيا

ليوبومير كوكيزا


El Ramal Altamirano - Las Flores perteneció al Ferrocarril del Sud, luego Ferrocarril General Roca, Argentina.

Ubicación
Se halla íntegramente en la provincia de Buenos Aires, atravesando los partidos de Brandsen, General Paz, General Belgrano y Las Flores.

Características
Es un ramal de la red secundaria interregional del Ferrocarril General Roca con una extensión de 120 km entre Altamirano y Las Flores.

Servicios
No presta servicios de pasajeros ni de cargas entre sus cabeceras. Las vías se encuentran mayormente en estado de abandono.

La estación Las Flores y la estación Altamirano se encuentran activas para servicios de pasajeros de larga distancia que presta la empresa estatal Trenes Argentinos.

Las vías están concesionadas hasta febrero de 2021 a la empresa de cargas Ferrosur Roca.

Desde la década de 1990 el ramal dejó de prestar servicios de pasajeros, quedando relegado su uso para servicios de cargas y ocasiones especiales. En el año 2003 corrieron algunos trenes de la empresa Ferrobaires por obstrucciones en la vía Monte. Sin embargo, el último tren que corrió por este ramal fue en 2005.

Imágenes

Véase también
Ferrocarril General Roca
Red ferroviaria argentina
Ferrocarril del Sud

Referencias

Ramales del Ferrocarril General Roca
Ferrocarril en la provincia de Buenos Aires
Partido de Las Flores
Partido de General Belgrano
Partido de General Paz
Partido de Brandsen

Ramal ferroviario Altamirano-Chas-Las Flores


Vahlia dichotoma, jedna od pet priznatih biljnih vrsta u rodu Vahlia, porodica Vahliaceae. Rasprostranjena je po velikim područjima Afrike, ali i van Afrike: Indija, Vijetnam Šri Lanka

Sinonimi
 Bistella dichotoma (Murray) Bullock
 Cyrilla indica K.D.Koenig ex Wight & Arn.
 Cyrilla oldenlandoides K.D.Koenig ex Wight & Arn. [nom. inval.]
 Heuchera dichotoma Murray
 Russelia oldenlandioides (Roxb.) Wight & Arn.
 Vahlia cordofana Hochst.
 Vahlia oldenlandiae DC.
 Vahlia oldenlandioides Roxb.
 Vahlia pentandra (Schumach. & Thonn.) C.E.C. Fischer
 Vahlia silenoides A.DC. ex DC.
 Vahlia tomentosa A.DC. ex DC.

Izvori

Vahlia
Flora Alžira
Flora Burkine Faso
Flora Srednjoafričke Republike
Flora Čada
Flora Egipta
Flora Gane
Flora Indije
Flora Kenije
Flora Libije
Flora Madagaskara
Flora Malavija
Flora Malija
Flora Mauritanije
Flora Mozambika
Flora Nigera
Flora Nigerije
Flora Senegala
Flora Šri Lanke
Flora Sudana
Flora Tanzanije
Flora Togoa
Flora Zambije

Vahlia dichotoma


Det er så lidt, der skal til er en dansk propagandafilm fra 1948 med instruktion og manuskript af Erik Fiehn. Filmen handler om den daværende §2 i Færdselsloven, der påbød folk at udvise agtpågivenhed og hensynsfuldhed.

Handling
Filmen præsenterer Hr. Larsen, som uden at ville det og uden at vide af det er hensynsløs, når han færdes på cykel og spreder skræk og vækker vrede omkring sig. Også i hjemmet optræder han hensynsløst, indtil hans søn minder ham om §2. Filmen slutter med en opfordring til folk om at blive §2-mennesker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1948

Propagandafilm fra Danmark

Det er så lidt, der skal til


جميلة بن عمر (11 أبريل 1936 – 26 أغسطس 2019)،، والمعروفة بأمينة رشيد هي ممثلة مغربية. قدمت للمسرح ما يزيد عن 60 عمل مسرحي ضخم وشاركت في العديد من الأعمال التلفزيونية منذ سنة 1962 وحتى أواخر حياتها، مارست العمل في الإذاعة المغربية كممثلة لسنوات طويلة وقدمت حوالي 3500 تمثيلية وسهرة ومسلسل إذاعي تألقت في مجال العمل السينمائي وشاركت في عدة أفلام شهيرة.

مشوارها الفني
أظهرت أمينة رشيد شغفًا بالمسرح والتمثيل منذ طفولتها المبكرة، وفي النهاية لعبت دور البطولة في المسرحيات المدرسية. في أوائل الستينيات، أعلنت الإذاعة الوطنية المغربية عن حاجتها إلى ممثلين جدد. قبلت أمينة رشيد العرض وظهرت لأول مرة في المسرح الإذاعي، جنبًا إلى جنب مع رفيقة دربها حبيبة المذكوري، التي توفيت في عام 2011. في عام 1971، تدربت أمينة رشيد كممثلة في الخارج قبل أن تعود إلى المغرب للعمل في الشركة الوطنية للإذاعة والتلفزة. حيث التقت بزوجها المستقبلي وشريك حياتها عبد الله شقرون.

اشتهرت بأدوارها في العديد من الأفلام الروائية، وأشهرها البحث عن زوج امرأتي، للا حبي، مصير امرأة، فيها الملح والسكر أو مبغاتش تموت، وعايدة.

وفاتها
توفيت مساء يوم الاثنين 26 أغسطس 2019، عن عمر يناهز 83 سنة، بعد صراع طويل مع المرض.

بعض أعمالها

أفلام

مسلسلات
 هنية مبارك ومسعود: 2013
 العوني: 2006
 العوني (الجزء الأول):2005-فاتي
 الوصية: 1999

مراجع

روابط خارجية

أشخاص من الرباط
أشخاص من مراكش
ممثلات أفلام مغربيات
ممثلات تلفزيون مغربيات
ممثلات مغربيات
مواليد 1355 هـ
مواليد 1936
مواليد 1963
وفيات 1440 هـ
وفيات 2019
وفيات في تطوان
مواليد في الرباط

أمينة رشيد


Das Camp Marcus W. Orr, etwas irreführend auch als Lager Glasenbach bezeichnet, war ein von der United States Army eingerichtetes österreichisches Internierungslager. Es befand sich nicht in Glasenbach, sondern links (westlich) der Salzach und südlich der Innenstadt und der Alpensiedlung von Salzburg nahe dem heutigen Ginzkeyplatz, der Hans-Webersdorfer- und der Karl-Emminger-Straße.

Der Name Marcus W. Orr geht auf den letzten im Zweiten Weltkrieg schwer verwundeten US-Soldaten der 42nd Infantry Division (Rainbow) zurück, der bei Kampfhandlungen in Bayern schwer verletzt wurde und darauf auf den Rollstuhl angewiesen war. Nach dem Krieg studierte er Geschichte in Yale und wurde später Professor an der Memphis State University. Orr starb 1990 in Memphis, Tennessee.

Geschichte
Das Gelände des späteren Camps war von der deutschen Wehrmacht im Dezember 1940 vom Reichsfiskus angekauft worden. 1941 begann man mit der Errichtung von Behelfsunterkünften und mehreren Kraftfahrzeug- sowie Pionierboothallen für das Gebirgsjäger-Ersatzbataillon 82. Die Arbeiten wurden aber aufgrund der Kriegsentwicklung sehr eingeschränkt durchgeführt.

Die US-Army funktionierte im Herbst 1945 die Anlagen zu dem "Lager W. Marcus Orr" um und sammelten dort Insassen von mehreren kleineren Lagern in Oberösterreich und dem SS-Lager in Hallein (Jahresende 1946). Anfangs diente das Lager auch als Wehrmachtsentlassungsstelle, in der ehemalige deutsche Soldaten auf ihre NS-Vergangenheit überprüft wurden. Nach den "Automatic-Arrest-Bestimmungen" sollten neben NSDAP-Mitgliedern (z. B. Franz Langoth, Heinrich Sequenz, Eduard Pernkopf, Walter Hellmich) auch Sympathisanten des NS-Regimes, selbst ohne NSDAP-Mitgliedschaft, inhaftiert werden. Neben einfachen Soldaten waren hier führende NS-Mitglieder (Albert Kesselring, Lothar Rendulic) und Kriegsverbrecher (z. B. Walter Reder, Franz Stangl, Anton Burger) untergebracht.

Im Lager befanden sich zwischen 6000 und 8000 Inhaftierte, darunter bis zu 500 Frauen. Bis zur Auflösung und Übergabe an die österreichischen Behörden im August 1947 waren hier insgesamt etwa 30.000 Personen inhaftiert. Die Höchstzahl an Internierten wurde im Jänner 1947 mit 8051 Männern und Frauen erreicht.

Am 15. Oktober 1946 besuchte General Dwight D. Eisenhower das Lager.

Aufgrund der angespannten Ernährungslage erließ die Sicherheitsdirektion für Oberösterreich Anfang Dezember 1946 eine Anordnung, wonach "die unbeschränkte Versendung von Lebensmitteln an Personen, die in den amerikanischen Anhaltelagern Glasebach (Camp Marcus W. ORR) oder Hallein in Haft sind, untersagt" waren. "Anläßlich des bevorstehenden Weihnachtsfestes" war lediglich eine einmalige Lebensmittelsendung von höchstens 4 kg erlaubt.

Ende 1946 wurde die amerikanische Wachmannschaft durch die Bundesgendarmerie abgelöst. Bekannt ist im Lagerleben der Josefitag 1947 (19. März), zu dem es anlässlich einer bevorstehenden Überstellung von Gefangenen ins Internierungslager Dachau zu NS-Prozessen im Compound VII zu einem Aufruhr mit Schusswechsel kam. Dieser konnte durch den Einsatz von Schusswaffen von der österreichischen Gendarmerie beendet werden. Es kam aber auch zu weitgehenden Zugeständnissen durch Oberst Wooten. Als Ergebnis wurde der ehemalige SS-Sturmbannführer Felix Rinner zum Lagerleiter ernannt, die Grußpflicht wurde abgeschafft, die Stacheldrahtzäune wurden partiell entfernt, und die österreichischen Häftlinge wurden dem österreichischen Recht unterstellt. Auch wurde durchgesetzt, dass die Lagerzeit auf eine eventuelle Haftstrafe anzurechnen sei. Zudem fanden nun Häftlingsfahrten aus Glasenbach und Besuchsfahrten mit amerikanischer Begleitung statt.

Ab dem Frühjahr 1947 wurden etwa 400 Gefangene den österreichischen Behörden zur weiteren Verfolgung nach dem Verbots- oder Kriegsverbrechergesetz übergeben bzw. freigelassen. Am 5. August 1947 wurde das offiziell zum 1. August 1947 aufgelassene Internierungslager von Generalmajor Harry J. Collins im Rahmen einer Feier an den österreichischen Innenminister Oskar Helmer übergeben. Am 6. Jänner 1948 verließen die letzten Internierten das Lager. Eine Gruppe von 21 Kriegsverbrechern, die noch unter Aufsicht der amerikanischen Behörden standen, wurde an das Landesgericht Salzburg überstellt. Aber erst am 9. September 1953 räumten die in Österreich stationierten amerikanischen Streitkräfte (USFA) endgültig das Lager Glasenbach, in dem sie seit Ende 1947 noch eine umzäunte Fläche für Lagerungszwecke gemietet hatten. Danach dienten die Baracken bis in die 1950er Jahre noch als Flüchtlingslager.

Lagerleben
Das Lager war in verschiedene Unterabteilungen, sogenannte Compounds, die durch Stacheldrahtzäune abgetrennt waren, gegliedert. Die Compounds Ia und Ib waren für Kriegsverbrecher vorgesehen, II und III für allgemein Internierte, IV war ein Straflager, V war das Prominentenlager, VI war für Frauen vorgesehen, und VII war vorwiegend für Angehörige der SS gedacht.

Den Inhaftierten war von Anfang an ein Ordnungsdienst (Lagerpolizei) zugestanden worden. Die Compounds konnten auch Führer frei wählen (Barackenführer). Ab dem Rang eines Zugsführers gab es Zusatzverpflegung. Auch Verstöße gegen die innere Lagerdisziplin wurden intern geregelt. Damit wurden Strukturen geschaffen, die den Gedanken einer Umerziehung diametral entgegengesetzt waren. Auch Entnazifizierungsbemühungen wurden nicht aktiv vorgenommen, sondern diese beschränkten sich auf Vernehmungen und das Ausfüllen von Fragebögen, um Schwerstbelastete herauszufiltern.

Die Internierten wurden offensichtlich bereits zu Zeiten, in denen die österreichische Zivilbevölkerung hungerte, gut versorgt: Zusätzlich zu den umliegenden Bauern brachten auch Angehörige bedeutsame Mengen an Lebensmitteln und Alkoholika in das Lager. Dies führte zu Protesten des Salzburger KZ-Verbandes. Es ergaben sich auch kontinuierliche Kontakte zwischen den Lagerinsassen und der Außenwelt. Zudem beschäftigte das US-amerikanische Counterintelligence Corps (CIC)  ehemalige Nationalsozialisten als Zivilangestellte, wodurch der Briefaustausch weiter intensiviert wurde. Auch Fluchtversuche und tatsächliche Entweichungen kamen vor (z. B. 1947 von Anton Burger, dem NS-Lagerkommandant des Ghettos Theresienstadt, anlässlich seiner bevorstehenden Auslieferung an die Tschechoslowakei)

Eine Reihe von Freizeitaktivitäten wurde angeboten: Es gab einen Chor aus Mitgliedern der Salzburger Liedertafel, es entstand ferner die Gilde der Glasenbacher Steinschleifer, die sich künstlerisch betätigten, jede Woche waren zwei Filme zu sehen, Vorträge, Kurse und Theater waren gestattet.

Politische Bezüge
Ein Teil der Inhaftierten schloss sich 1957 nach ihrer Entlassung zu einer Wohlfahrtsvereinigung Glasenbach zusammen, der durch gemeinsame Aktivitäten (Bundestreffen, Herausgabe der Mitteilungen der Wohlfahrtsvereinigung der Glasenbacher) eine glorifizierende Erinnerung an die Haftzeit hoch hielt. Diese Vereinigung wird vom Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes (DÖW) als rechtsextrem eingestuft.

Bis in die 1970er-Jahre haben die "Glasenbacher" im Müllner Bräustübl in Salzburg in der Lindhofstraße gesellige Treffen veranstaltet und damit einen ganzen Saal gefüllt. Der Saal war mit Plakaten dekoriert, auf denen Karikaturen über die "Amis" und das "lustige" Lagerleben dargestellt waren.

Ein Teil der ehemaligen Insassen des Lagers, die "Glasenbacher", gelten als Begründer des rechtsgerichteten Dritten Lagers in der österreichischen Politik nach dem Zweiten Weltkrieg (Verband der Unabhängigen, später: Freiheitliche Partei Österreichs).

Letzte bauliche Überreste des Lagers bestanden aus einigen Hallen, die von verschiedenen Grundeigentümern gewerblich genutzt wurden. In einer davon verkaufte ein Möbelhaus im Sommer Gartenmöbel. 2016 ist die letzte Baracke zugunsten einer modernen Überbauung verschwunden; baulich erinnert seitdem nichts mehr an das frühere Lager.

Literatur
 Wilhelm Svoboda: Das Salzburger Internierungslager Camp Marcus W. Orr – ein kritischer Exkurs. In: Hans Bayr u. a. (Hrsg.): Salzburg 1945–1955. Zerstörung und Wiederaufbau. Salzburger Museum Carolino Augusteum, Salzburg 1995, ISBN 3-901014-43-8, S. 121–132.
 Oskar Dohle, Peter Eigelsberger: Camp Marcus W. Orr – "Glasenbach" als Internierungslager nach 1945. Oberösterreichisches Landesarchiv, Linz 2009, ISBN 3-900313-98-9.

Weblinks
 Lager Glasenbach. im Salzburgwiki

Belege

Salzburg
Kriegsgefangenschaft und Internierung (Zweiter Weltkrieg)
Bauwerk in Salzburg
Amerikanische Besatzungszone in Österreich
Salzburg-Süd
Internierungslager Camp Marcus W. Orr

Camp Marcus W. Orr


La Coupe d'Amérique masculine de hockey sur gazon est une compétition internationale de hockey sur gazon masculine organisée par la Fédération panaméricaine de hockey. L'équipe gagnante devient championne des Amériques et se qualifie pour la Coupe du monde.

Chez les hommes, l'Argentine a remporté le tournoi à trois reprises. Le Canada et Cuba ont tous deux remporté le tournoi une fois.

Les hôtes ainsi que les six équipes les mieux classées de l'édition précédente sont qualifiés directement pour le tournoi, ils sont rejoints par la meilleure équipe du Challenge d'Amérique masculin de hockey sur gazon ou les deux meilleures équipes si l'hôte est déjà qualifié.

Résultats

Performances des équipes nationales

* = pays hôte

Équipes apparues

Voir aussi
 Coupe d'Amérique féminine de hockey sur gazon

Références

Lien externe
Coupe d'Amérique sur PAHF

Coupe d'Amérique de hockey sur gazon
Compétition fondée en 2000


Martin Stanford Peters  (8 November 1943 – 21 December 2019) was an English footballer and manager. As a member of the England team which won the 1966 FIFA World Cup, he scored the second of England's four goals in the final against West Germany. He also played in the 1970 World Cup. Born in Plaistow, Essex, he played club football for West Ham United, Tottenham Hotspur, Norwich City and Sheffield United. He briefly managed Sheffield United before retiring from professional football in 1981.

Peters was known as "the complete midfielder" as he could pass the ball well with either foot, was good in the air and difficult to mark because of his movement. A free kick specialist, he was described by England manager Sir Alf Ramsey, after a game against Scotland in 1968, as being "ten years ahead of his time". His versatility was such that while he was at West Ham he played in every position in the team, including goalkeeper in his third game, replacing an injured Brian Rhodes. With his transfer from West Ham United to Tottenham Hotspur in 1970, he became Britain's first £200,000 footballer.

Early years
Peters was born in Egham Road, off Beckton Road in Plaistow, Essex, on Monday 8 November 1943 during the Second World War. His father, William Peters, was a Thames Lighterman. Shortly after Peters's birth he was evacuated with his mother to Shropshire to avoid the bombing of London by the Luftwaffe. When he was seven his family moved to Dagenham, where he attended the local Fanshawe School. In schoolboy football, he played mostly as a centre-half but often as a full-back. He came to the attention of Fulham, Arsenal, Tottenham Hotspur and Chelsea. Peters did not support any club as a schoolboy and favoured joining Chelsea as his friend Terry Venables, whom he had met playing for Dagenham Schoolboys, had signed for Chelsea. After playing for England schoolboys he was scouted by Wally St Pier for West Ham United. In the summer of 1959 he was signed as a 15-year-old apprentice by West Ham.

Club career

West Ham United
Peters signed his first professional contract in November 1960. His first manager Ted Fenton left the club in 1961, to be replaced by Ron Greenwood. He was a major influence on Peters and his progress as a young footballer. In his first years with West Ham, Peters had played in both defensive and midfield positions before Fenton had encouraged him to play as a right-half. He made his debut on Good Friday 1962 in a 4–1 home win against Cardiff City. He scored his first goal for West Ham in a 6–1 win at Manchester City on 8 September 1962. Also in 1962, Peters played in goal for West Ham in a game against Cardiff City after regular goalkeeper, Brian Rhodes had been injured.

Peters played only five games in his first season with West Ham. Although he played 32 league games in the 1963–64 season, he played no part in their FA Cup run and was not selected for the FA Cup final of 1964 at Wembley, in which they beat Preston North End 3–2. The following year, however, he established himself as a first team regular and was victorious at Wembley when West Ham won the European Cup Winners Cup with victory over 1860 Munich. He was usually partnered in midfield by Eddie Bovington and Ronnie Boyce.

Peters began to impose himself on West Ham's game, and another chance for silverware came in 1966 when West Ham reached the League Cup final. The occasion was still over two-legs with each of the finalists hosting a leg (though this changed to a one-off final at Wembley a year later), and Peters played in both matches. He scored in the second game but opponents West Bromwich Albion emerged as 5–3 winners on aggregate. The 1968–69 season saw Peters's only hat-trick for West Ham, in a 4–0 home defeat of West Bromwich Albion. That was also his most prolific season: 24 goals came for him from 48 games.

Tottenham Hotspur
Feeling he was in the shadows of Bobby Moore and Geoff Hurst, Peters sought a new challenge. In March 1970, West Ham received a record-breaking £200,000 (£150,000 cash) for Peters from Tottenham Hotspur and he moved to White Hart Lane, with Spurs and England striker Jimmy Greaves (valued at £50,000) going the other way. On 21 March 1970, Peters scored on his Spurs debut against Coventry City. He won his first domestic winners' medal in 1971 when Spurs beat Aston Villa 2–0 in the League Cup final, and his second European triumph when Spurs beat Wolverhampton Wanderers 3–2 on aggregate to win the 1972 UEFA Cup Final. At the time the only all-English European final until Manchester United beat Chelsea in the UEFA Champions League Final of 2008. When Alan Mullery left for Fulham in 1972, Bill Nicholson made Martin club captain. And in the 1973 Football League Cup Final Peters was the winning skipper as they defeated Norwich City 1–0. He completed one more full season with Spurs, who lost the 1974 UEFA Cup final to Feyenoord on aggregate. He then moved in March 1975 to Norwich City – managed by his former West Ham teammate John Bond – for a fee of £40,000. In total Peters played 260 times in all competitions, scoring 76 goals.

Norwich City
Peters, then aged 31, made his debut appearance for Norwich on 15 March 1975 in a 1–1 away draw with Manchester United. He helped newly promoted Norwich establish themselves in the First Division, making more than 200 appearances, and earning a testimonial against an all-star team which included most of the 1966 World Cup-winning England XI. He was voted Norwich City F.C. Player of the Season two years running, in 1976 and 1977, and in 2002 was made an inaugural member of the Norwich City F.C. Hall of Fame. In 1978, whilst still a Norwich City player, Peters was awarded an MBE for services to association football. Peters also travelled to Australia and played as a guest player for Victorian State League side Frankston City. For them he played five games, scoring three goals; the team won four and drew one of the matches in which he competed.

Sheffield United
He joined Sheffield United on 31 July 1980 as player-coach, eventually replacing Harry Haslam as manager.

International career

1966 World Cup
Alf Ramsey had seen Peters's potential quickly, and in May 1966 he gave the young midfielder his debut for England national team against Yugoslavia at Wembley. England won 2–0 and Peters had an outstanding debut. Nearly scoring twice he set up chances for Jimmy Greaves and for others. In the final preparation period for Ramsey prior to naming his squad for the World Cup, Peters played in two more of the scheduled warm-up games. Against Finland, he scored his first international goal in what was only his second appearance, and subsequently he made Ramsey's squad for the competition, as did his West Ham teammates Bobby Moore (the England captain) and Geoff Hurst.

Though Peters did not play in the opening group game against Uruguay, the drab 0–0 draw prompted Ramsey into changes. The England coach had been toying with using a system which allowed narrow play through the centre, not operating with conventional wingers but instead with fitter, centralised players who could show willing in defence as well as spread the ball and their runs in attack. Peters therefore had become an ideal player for this 4-1-3-2 system, elegant in his distribution and strong in his forward running, yet showing the stamina, discipline and pace to get back and help the defence when required. This system was dubbed "the wingless wonders".

Ramsey put Peters in the team for his fourth cap, for the second group game against Mexico, which England won 2–0. He kept his place as England got through their group, scraped past a violent Argentina side in the quarter finals (Peters's late cross set up Hurst's header for the only goal) and beat Portugal in the last four. The West Germany awaited in the final.

A tense but open game at Wembley saw the score at 1–1 in the final quarter of an hour when England won a corner. Alan Ball delivered it to the edge of the area to Hurst, who tried a shot on the turn. The ball deflected high into the air and bounced down into the penalty area where Peters rifled home a half-volley. West Germany equalised in the final seconds, though glory would still come the team's way with the 4–2 win in extra time, and Hurst – like Peters, winning only his eighth cap – completing a historic hat-trick.

1970 World Cup
Peters played in England's three group games in the 1970 World Cup finals in Mexico, from which they qualified, again with West Germany waiting in the last eight. Peters scored against Germany again early in the second half – a run and finish from behind a defender which no West German player had spotted – to establish a 2–0 lead, but later Ramsey committed a tactical error by substituting Peters and Bobby Charlton with Colin Bell and Norman Hunter, and West Germany won 3–2 in extra-time.

Other international fixtures
In 1972, Peters won his 50th England cap in a qualifier for the 1972 European Championships, beating Switzerland 3–2. England failed to progress due to another defeat against West Germany, who went on to win the tournament. International disappointment for Peters was tempered mildly by more club success, and he scored the only goal as England beat Scotland at Wembley on 19 May 1973. It was his 20th goal for his country and would prove to be his last. England had been stuttering in their qualifying campaign for the 1974 World Cup, dropping points in a drawn game against Wales and then a 2–0 defeat against Poland in Chorzów on 6 June 1973. England needed to defeat Poland at Wembley on 17 October 1973 to qualify for the finals in Germany, and with an out-of-form Moore dropped from the side – he would subsequently play only once more for his country – Peters captained the side for the crucial game. A defensive error allowed Poland to score, and only a penalty allowed England to level up quickly. Allan Clarke scored from it, but England could not get the crucial winning goal. Poland went through after the match finished 1–1, meaning Peters would not play in a third successive World Cup competition.

At the age of 30, Peters's career at the highest level began to slip away. He played three more games for England, reaching a total of 67 caps, though his career with his country ended on 18 May 1974, as England lost 2–0 against Scotland at Hampden Park.

Managerial career
His wait to become manager was not long, his final game coming against Gillingham on 17 January 1981 which Haslam was too ill to attend, and at which there were demonstrations from the Sheffield United fans. Peters retired to take up the manager's job the following day with United 12th in the table with 16 games to play, but was unable to halt the decline already in place, winning just three of the remaining games. For the first and only time in their history Sheffield United were relegated to the Fourth Division, and Peters resigned. On his retirement from professional football in January 1981, after a distinguished and injury-free career, he had made 882 appearances in total, scoring 220 goals. After he quit Sheffield United, Peters spent the 1982–83 season playing in defence for Gorleston in the Eastern Counties League.

After football

In 1984, he moved into the insurance business where he stayed until he was made redundant in July 2001.

Peters joined the board of directors at Spurs in a non-executive capacity in 1998, taking on a supporter-liaison role. He remained in that post for four years before stepping down, but remained one of the match-day welcomers in the hospitality suites at the club's White Hart Lane ground. He also worked in the hospitality suites at Upton Park for West Ham home matches.

In 2006, Peters published his autobiography, The Ghost of '66. That same year he was inducted, with former manager Ron Greenwood, into the English Football Hall of Fame in recognition of his achievements as a player.

Personal life

Peters identified as a Conservative Party supporter when asked about his politics in 1972.

In 2016, it was announced that Peters had Alzheimer's disease.
Peters died on 21 December 2019, aged 76. Tributes were paid to him from football clubs he played for, including West Ham, Tottenham Hotspur, Norwich City and many others. In September 2021, Peters' ashes were interred in a foundation stone at West Ham's ground, the London Stadium.

Career statistics

Honours

Football
West Ham
European Cup-Winners' Cup: 1964–65
Football League Cup runner-up: 1965–66

Tottenham
League Cup: 1970–71, 1972–73
UEFA Cup: 1971–72; runner-up: 1973–74
Anglo-Italian League Cup: 1971

International
FIFA World Cup: 1966
UEFA European Football Championship third place: 1968

Orders and special awards

MBE for services to football, (1978).

References

Books

Internet

1943 births
2019 deaths
Footballers from Plaistow, Newham
English men's footballers
Men's association football midfielders
Men's association football utility players
West Ham United F.C. players
Tottenham Hotspur F.C. players
Norwich City F.C. players
Sheffield United F.C. players
Gorleston F.C. players
English Football League players
English Football League representative players
UEFA Cup winning players
English Football Hall of Fame inductees
England men's under-23 international footballers
England men's international footballers
1966 FIFA World Cup players
UEFA Euro 1968 players
1970 FIFA World Cup players
FIFA World Cup-winning players
English expatriate men's footballers
English expatriate sportspeople in Australia
Expatriate men's soccer players in Australia
English football managers
Men's association football player-managers
Sheffield United F.C. managers
English Football League managers
Members of the Order of the British Empire
Conservative Party (UK) people
People with Alzheimer's disease
Association football coaches
Footballers from Essex

Martin Peters


Oleg Iourievitch Mitiaïev (en ), né en  à Orenbourg et mort le  à Marioupol, est un major-général russe qui a été tué lors de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022.

Biographie
Oleg Mitiaïev est le commandant de la  de fusiliers motorisés de l'armée russe depuis 2020.

L'Ukraine a déclaré qu'il avait été tué, apparemment par le bataillon Azov, alors qu'il participait au siège de Marioupol lors de l'invasion russe de l'Ukraine en 2022.

Cela fait de lui le quatrième ou cinquième officier supérieur russe tué lors de l'invasion de 2022. Des sources occidentales pensent que 20 majors généraux ont été déployés en Ukraine, dont au moins quatre ont été tués. Sa mort n'a cependant pas été confirmée par la Russie.

Références

Voir aussi
 Liste des officiers supérieurs tués durant l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022

Naissance en 1974
Naissance à Orenbourg
Major-général russe
Titulaire de la médaille de Joukov
Récipiendaire de la médaille de l'ordre du Mérite pour la Patrie, 2e classe
Récipiendaire de la médaille de l'ordre du Mérite pour la Patrie, 1re classe
Mort lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022
Décès dans l'oblast de Donetsk
Décès en mars 2022
Militaire russe mort lors de la guerre russo-ukrainienne

Oleg Mitiaïev


العتمور، صحراء بشمالي السودان، داخل الثنية الشمالية للنيل النوبي، سهل مسطح تغطيه الرمال والحصى. ترتفع بعض جهاته مكونة تلالا ارتفاعها بين 20 و300 متر فوق مستوى السهل، من أكثر جهات السودان جفافا. تخترقها سكة حديد وادي حلفا.

مراجع

جغرافيا السودان

العطمور


Carlos Alberto Maul (Petrópolis, 2 de setembro de 1887 - Rio de Janeiro, 13 de março de 1973) foi um poeta, escritor, historiador, crítico de literatura e jornalista brasileiro.

Biografia
Como escritor, Carlos Maul conviveu com os poetas Olavo Bilac e Coelho Neto e com vários outros que se antecederam ou se opunham ao movimento modernista de 1922.

Foi membro do Instituto Brasileiro de Cultura, do Conselho da Associação Artística Brasileira, da Academia Carioca de Letras, da Academia Petropolitana de Letras e Academia Fluminense de Letras. Também foi deputado estadual, pelo seu Estado do Rio de Janeiro.

Foi diretor do Departamento Cultural do Estado do Rio de Janeiro e membro do Conselho Diretor da  Biblioteca do Exército (BibliEx). Também fazia parte da Associação dos Velhos Jornalistas e do Centro Catulo da Paixão Cearense.

Na imprensa carioca começou a trabalhar desde antes da Primeira Guerra Mundial, onde escreveria pelos Jornal do Commercio, Correio da Manhã, Gazeta de Notícias, O Dia e no A Notícia, notabilizando-se por suas críticas literárias, suas opiniões contrárias ao comunismo e sua oposição ao movimento modernista na literatura, artes plásticas e na música. Suas críticas ao pintor Lasar Segall é um exemplo da oposição de Maul ao modernismo. Nos jornais nos quais atuou conviveu com Alcindo Guanabara, João do Rio, Cândido de Campos, Edmundo Bittencourt, Chagas Freitas e Othon Paulino, diretor de "O Dia".

Maul ainda foi escrivão de polícia da então capital federal

Faleceu em seu apartamento, vitimado por um colapso cardíaco. Foi sepultado no Cemitério de São Francisco Xavier, popularmente chamado de Cemitério do Caju, na cidade do Rio de Janeiro, estando na sepultura 17219, quadra 74.

Carlos Maul deixou entre 45 a 60 livros publicados. Maul tinha ascendência familiar nos descendentes de colonos alemães que imigraram e fixaram residência na cidade de Petrópolis no século XIX.

Carlos ao falecer deixou viúva, três filhas e oito netos. Carlos também possuía parentesco com o regente Octavio Maul.

Homenagens
Ainda em vida, Carlos Maul foi homenageado em Petrópolis com um busto erguido nos jardins da praça da Mosela, bairro onde nasceu e passou sua infância. O busto, obra do artista plástico Pereira Barreto, teve como iniciativa da homenagem o Clube 29 de Junho, quando Maul completava 84 anos.

Durante o Salão Nacional de Belas Artes de 1952, realizado na cidade do Rio de Janeiro, o escultor campista Modestino Kanto expôs uma escultura em homenagem a Maul, intitulada "Cabeça de Carlos Maul", onde era retratado o seu rosto.

Naturais de Petrópolis
Escritores do estado do Rio de Janeiro
Escritores em português
Poetas do estado do Rio de Janeiro
Jornalistas do estado do Rio de Janeiro
Historiadores do estado do Rio de Janeiro
Sepultados no cemitério do Caju
Anticomunistas
Brasileiros de ascendência alemã

Carlos Maul


Die Kleine Weißschulterfledermaus (Ametrida centurio) ist eine Fledermausart aus der Familie der Blattnasen (Phyllostomidae), welche in Zentral- und Südamerika beheimatet ist. Die Gattung Ametrida ist monotypisch, das heißt, dass neben Ametrida centurio keine weitere Art der Gattung bekannt ist. Es werden auch keine Unterarten unterschieden.

Der griechische Gattungsname "Ametrida" bedeutet so viel wie "Zerstörer". Der Artname "centurio" leitet sich vom lateinischen centum (= hundert) ab, was sich auf das alte Aussehen der Art bezieht.

Beschreibung
Die Kleine Weißschulterfledermaus ist eine kleine Fledermaus mit einer Kopf-Rumpf-Länge von durchschnittlich 40 mm bei Männchen und 46,6 mm bei Weibchen. Die Weibchen sind somit um 17 % größer als die Männchen (sexueller Dimorphismus). Die Schnauze ist kurz und das Maul breit, die Lippen besitzen kleine Papillen. Die Augen sind groß mit einer gelben Iris, die Ohren relativ klein und breit. Die Schwanzflughaut ist stark behaart. Ein eigentlicher Schwanz ist nicht vorhanden. Wie die meisten Blattnasen besitzt auch Ametrida centurio ein Nasenblatt, welches jedoch im Vergleich zu anderen Arten dieser Familie relativ klein ist. Das Fell ist hellbraun, wobei das der Männchen eine etwas gräulichere Färbung aufweist als das der Weibchen. Beide Geschlechter besitzen jeweils einen weißen Fleck auf der Schulter, was ihnen im Englischen den Namen "white-shouldered bat" ("Weißschulter-Fledermaus") einbrachte.

Lebensweise
Die Kleine Weißschulterfledermaus wird sehr selten in Netzen gefangen, weswegen nur wenig über diese Art bekannt ist. Sie kommt für gewöhnlich in immergrünen Wäldern nahe Gewässern und Feuchtgebieten im Flachland vor. Die Tiere sind Früchtefresser. In Trinidad wurden mit einem einzigen Embryo trächtige Weibchen im Juli und August gefangen.

Verbreitung und Lebensraum
Die Verbreitung der Kleinen Weißschulterfledermaus reicht von Panama über Kolumbien bis zum Amazonas Brasiliens. Ihr Bestand wird von der IUCN dank der weiten Verbreitung als ungefährdet eingestuft.

Weblinks
Bilder von Ametrida centurio: 1, 2

Literatur
 T.E. Lee, D.J. Dominguez: Ametrida centurio, Mammalian Species, No. 640 (2000): S. 1–4. –

Quellen

Blattnasen

Kleine Weißschulterfledermaus


Christian Ludvig Johannesen (født 4. april 1862, død 29. januar 1935) var en færøsk folkeskolelærer og selvstændighedsaktivist.

Han var en af de ni indbydere til Julemødet 1888, der regnes som begyndelsen på Færøernes selvstændighedskamp.

Johannesen udgav i 1891 sammen med Jógvan Poulsen, Förisk ABC og lesingabók, den første lærebog i færøsk for folkeskolen, men værket blev forældet kort tid efter som følge af V.U. Hammershaimbs nye retskrivning.

Referencer

Lærere fra Færøerne
Politikere fra Færøerne før 1906
Faglitterære forfattere fra Færøerne
Julemødet 1888

C.L. Johannesen


القُلّة هي إناء أشبه بالزجاجة غير أنها مصنوعة من الفخار، يرجع تاريخ صناعتها إلى العصر الفرعوني بمصر ولايزال طبقة عريضة من الفلاحين وأهل الصعيد يعملون على صناعة القلل.

تعتبر القلل من أقدم العادات والطبائع المصرية حيث اعتاد المصريون على شرب المياه منها وخاصة في الصيف حيث الحر الشديد وخاصة في القرى والمدن الصغيرة.

لا تحتاج القلل إلا لقطعة صغيرة من الظل توضع فيها سواء في البيت أو خارجه لتبريد ما بداخلها من المياه ويقوم بعض المتبرعين بشراء بعض القلل ووضعها في الطرقات لعابري السبيل.

معرض الصور

انظر أيضًا
 قارورة
 جرة
 قنينة
 إبريق
 بلاص
 زير

مراجع

حاويات طبخ
أدوات منزلية
أوعية
ثقافة إسبانية
ثقافة كتالونية
حاويات تخزين مواد غذائية

قلة (وعاء)


Karabul, Antalya ilinin Gündoğmuş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adının nereden geldiği ve geçmişi hakkında fazla bilgi yoktur.Taşahır mevkii köy sınırları içerisinde olup  halk arasında "ASAR KALESİ" adı ile bilinen Roma döneminden kalan harabelerin adı"Kaseyir Şehri" olarak tespit edilmiştir. Oldukça eski bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya iline 134 km, Gündoğmuş ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Gündoğmuş'un mahalleleri

Karabul, Gündoğmuş


Vatandaş Birliği Partisi (), Azerbaycan'da siyasi partilerden biridir. 1992 yılında Moskova'ya kaçan, eski Azerbaycan Cumhurbaşkanı Ayaz Mutallibov tarafından 1999 tarihinde kuruldu. İlk ve son genel başkanı milletvekili Sabir Hacıyev olmuştur. Parti 22 Mayıs 2023 tarihinde fesih kararı almıştır.

Tarihçe
Vatandaş Birliği Partisi eski cumhurbaşkanı Ayaz Mutallibov tarafından kuruldu.

Parti, 2000 Azerbaycan genel seçimlerinden sonra Ayaz Mutallibov ve İkbal Ağazade liderliğinde ikiye ayrıldı.

İkbal Ağazade 2002'de  liderlik ettiği kolla Ümit Partisi'ne birleşerek parti genel başkanı seçildi.

2003'te Ayaz Mutallibov VBP'nin Azerbaycan Sosyal Demokrat Partisi'ne birleşmek karari alsa da parti genel sekreteri Sabir Hacıyev buna itiraz ederek yönetimi ele aldı. Ayaz Mutallibov partiden istifa ederek Azerbaycan Sosyal Demokrat Partisi'ne üye oldu ve parti eş genel başkanı seçildi.

Parti 22 Mayıs 2023 tarihinde fesih kararı almıştır.

Yapılanma

Genel Başkanlar

Seçimler

Genel seçimler

Yerel seçimler

Ara Yerel Seçimler

Kaynakça

1999'da kurulan siyasi partiler
Azerbaycan'daki siyasi partiler

Vatandaş Birliği Partisi


Pedoloji, diğer adıyla "Toprak bilimi", toprakların yapısını, oluşumunu, dağılışını inceleyen ve topraktaki fiziksel, kimyasal ve biyolojik olaylar ile bunların ortaya çıkardığı sonuçları konu edinen bilim dalıdır. Pedoloji toprak bilimi toprak yapısı, arazi kullanımı gibi uygulamaya yönelik çalışmalara da kaynaklık eden önemli bir bilim dalıdır. Aynı zamanda jeomorfolojinin de alt gruplarından biridir. Pedoloji ile ilgilenen bilim insanına 'Pedolog' denir.

Pedoloji

Pedoloji


Age of Empires (Türkçe: İmparatorluklar Çağı), 1997 yılında Ensemble Studios tarafından yapılan ve Microsoft tarafından piyasaya sürülen gerçek zamanlı strateji oyunudur. Tarihi gerçeklerden kaynak aldığı senaryosu ile dikkat çeken oyunda, Taş Devri'nden Demir Çağı'na dek süren bir zaman ele alınır. Motoru Genie ile de dikkat çeken oyun, 2D bir grafik dokusu kullanmasına rağmen o dönem için görülmemiş grafikleriyle de öne çıkmıştır.

Popüler bir serinin ilk oyunu olan Age of Empires, sonradan Age of Empires II: The Age of Kings, Age of Mythology ve Age of Empires III gibi oyunların da öncülü olmuştur. Ayrıca Definitive Edition versiyonu 19 Ağustos 2019 tarihinde Steam gibi oyun platformlarına çıkarılmıştır.

Genel bakış
Oyunun asıl amacı teknolojik olarak Taş Devri'nden Demir Çağı'na kadar ilerlemek ve askerî bir güç oluşturup düşmanları yenmektir. Kaynak toplamanın büyük önem teşkil ettiği oyunda kaynak toplamak için vatandaşlar kullanılır. Saldırı için binalarda belli kaynaklardan feragat edilip askerler yetiştirilerek bir ordu toplanır.

Oynanış
Tek oyunculu olarak farklı milletlerin oynanabildiği oyunda değişik hedeflerin yapılmasının istendiği senaryolarla oynanabilir. Taş-kâğıt-makas mantığını kullanan oyundaki birimlerin çeşitliliği oyuncuyu değişik stratejiler kurmaya iter. Çok oyunculu olarak internet üzerinden oynanmaya izin veren oyun, en fazla 8 kişilik haritalarda değişik modlara ev sahipliği yapar. GameSpy'ın da desteklediği oyun, turnuvalar için de uzun süre kullanılmıştır. 12 Milletin bulunduğu oyunda bu milletler; Babylonians (Babil), Hittites (Hitit), Persians (Farslar), Assyrians (Asurlular), Egyptians (Eski Mısır), Sumerians (Sümerler), Greeks (Yunanistan), Minoans (Minos Uygarlığı), Phoenicans (Fenikeliler), Joseon, Shang ve Yamato'dur.

Teknoloji
Oyunda teknoloji çok büyük bir önem taşır. Çağ atladıkça ihtiyaç duyulan teknolojilerin maliyetleri arttığından dolayı ise verimli topraklara yerleşmenin önemi artar. Duvarlar her ne kadar koruma sağlasa da oyuncuyu içeri hapsettiğinden dolayı bu açıdan oynanışa büyük darbe vurabilmektedir. Oyunda rakibe göre strateji de geliştirmek zorunlu olabilir. Örneğin A Oyuncusu eğer piyadelere ağırlık vermişse B Oyuncusunun okçulara ağırlık vermesi yerinde olur. Buradan yola çıkarak B Oyuncusunun okçu teknolojisini geliştirmek için kaynak toplaması gerekir. Aynı zamanda, aynı kural kuşatmalarda da geçerlidir, eğer X Oyuncusu binaların dayanıklılığını arttırmaya yönelik teknolojiler geliştirmişse, ona rakip Y Oyuncusunun mancınık benzeri kuşatma silahlarının teknolojilerini geliştirmesi uygun olur.

Binalar
Oyundaki en önemli bina Town Center/Şehir Merkezidir çünkü yıkılması halinde oyun da kaybedilmektedir. Oyunda Kışla, Ahır, Okçu Kışlası gibi birçok askeri binanın yanında nüfus sınırını arttırması için "Ev"ler de bulunur. Ayrıca oyundaki önemli bir diğer bina ise Wonder/Dünya Harikasıdır. Oyunda bir Wonder dikilmesinin ardından eğer oyuncular onu 15 dakika ayakta tutabilirlerse oyun kazanılır. Fakat Wonderlar inşa edilmesi uzun süren binalar olduğundan bu kazanma yöntemi oyuncular tarafından pek tercih edilmez.

Birimler
Oyunda kara ve denizde ayrı ayrı birimler bulunur. Teknoloji ilerledikçe birimlerin görünüşleri ve özellikleri değiştiğinden her çağ için farklı taktikler bulunmak zorunda kalınır. Kara savaşlarının çok fazla ağırlık taşıdığı bu oyunda piyade birimleri Barracks/Kışlalarda yetiştirilir. Gerektiğinde kuşatma silahlarından da yararlanılabilir. Tahkim edilmiş duvarları ve binaları yıkmak için bunlar kullanılır. Stable/Ahırlarda ise atlı birimler yetişir. Archery/Okçuluk Kışlalarında ise okçular yetiştirilir. Deniz birimleri ise doklarda inşa edilir.

Dış bağlantılar
 Microsoft Resmi Sitesi
 Age of Empires Wiki
 Age Of Empires Tarihçesi

1
1997 video oyunları
Gerçek zamanlı strateji oyunları
Mac OS oyunları
Microsoft Windows oyunları
Windows Mobile Professional oyunları
İptal edilen Gizmondo oyunları
Çok oyunculu oyunlar
Konusu Taş Devri'nde geçen video oyunları
Microsoft franchiseleri

Age of Empires (video oyunu)


Kaygısızlar aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Kaygısızlar (dizi, 1971), Tony Curtis ve Roger Moore'un oynadıkları İngiliz TV dizisi. TRT TV'de de gösterilen dizinin özgün adı The Persuaders!.
 Kaygısızlar (dizi), 1994-1998 yılları arasında yayımlanan Türk televizyon dizisi.
 Kaygısızlar (film), 1975 yapımı Türk filmi.
 Kaygısızlar (müzik grubu)

Kaygısızlar


La Romance sans paroles, op. 29, est une œuvre de la compositrice Mel Bonis, datant de 1897.

Composition
Mel Bonis compose sa Romance sans paroles pour piano en la bémol majeur. L'œuvre est publiée en 1897 aux éditions Leduc. Elle est rééditée par les éditions Furore en 2006.

Analyse
La Romance sans paroles pourrait être celle présentée par la compositrice en 1881 pour son examen semestriel de composition.

Réception

Discographie
 L'ange gardien, par Laurent Martin (piano), Ligia Digital LIDI 01033181-07, 2007
 Femmes de légende, par Maria Stembolskaia (piano), Ligia Digital LIDI 0103214-10, 2010,
 Mémoires d'une femme, par Myriam Barbaux-Cohen, Art Produktion, ARS 38 349, 2022,

Notes et références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre pour piano
Œuvre réalisée en 1897

Romance sans paroles op. 29 de Bonis


La Copa de la Liga de Segunda División de 1985 fue la tercera y última edición disputada de este torneo. Participaron en él todos los equipos que durante aquella temporada compitieron en Segunda División a excepción del Club Deportivo Castellón que al haberse proclamado campeón la temporada anterior se había ganado el derecho a jugar en la categoría de Primera, derecho que también obtendría el vencedor de esta edición.

El Real Oviedo sería quien se alzara con la victoria final al derrotar al Atlético Madrileño, equipo que llegaba por segunda vez a esta final.

Ronda Previa
Al haber diecinueve equipos participando en el torneo, seis de ellos debieron participar en esta primera ronda para dilucidar los dieciséis que debían formar el cuadro de octavos de final. La ida de esta eliminatoria se jugaría el 1 de mayo mientras que se dejaría la vuelta para los días 9 y 15 de mayo.

Fase Final
La fase final del torneo se jugaría durante el mes de junio de 1985 a excepción de los octavos de final que se jugarían en los últimos días de mayo.

Final

Ida

Vuelta

Segunda
Temporada 1984-85 de fútbol en España

Copa de la Liga de Segunda División 1985


A Mi Guitarra  es el sexto álbum del cantante y compositor mexicano Juan Gabriel.

A partir de este disco, las baladas románticas comenzaron a ser una fórmula ideal en Juan Gabriel para alcanzar el impacto sociocultural y plasmar en ellas sentimientos como el amor, el desamor, la pasión y el arrebato. Sin embargo, este álbum es especial, pues en su contenido, el cantautor explora otras temáticas en algunas canciones: componer a su guitarra y agradecerle a ese instrumento por ser el complemento ideal para hacerlo en «A mi guitarra»; «De sol a sol (A mis padres)», una canción biográfica, narrativa y explícita, con arreglos autóctonos de Michoacán; y «Jesucristo, ¿dónde estás?», una rareza controversial que juzga la cercanía de Jesucristo con el mundo, donde pide por la tierra, la gente, los niños y la muerte a través de una alabanza.

Algunos temas se incluyeron en la banda sonora de película En esta primavera, largometraje que protagoniza Juan Gabriel junto a la cantante Estrellita.

Lista de canciones
Todas las canciones compuestas por Alberto Aguilera Valadez.

Créditos y personal
 Alberto Aguilera Valadez - voz y composición.
 Chucho Ferrer - arreglos y dirección en todos los temas.
 Hermanos Zavala (sin acreditar) - coros.

Enlaces externos
A Mi Guitarra en Apple Music.

Referencias

Álbumes de 1975
Álbumes de Juan Gabriel

A mi guitarra


النترتة عملية كيميائية تجرى لإضافة مجموعة نترو لمركب كيميائي.
من أمثلة عمليات النترتة تحويل الغليسيرين إلى نترو الغليسيرين وتحويل التولوين إلى ثلاثي نترو التولوين. كعامل منترت للتفاعلين السابقين يستخدم حمض النتريك وحمض الكبريتيك.

النترتة العطرية

يتم نترتة المركبات العطرية بآلية تفاعل الاستبدال العطري المحب للإلكترونات حيث يتحد أيون نتريت مع حلقة البنزين الغنية بالإلكترونات.

تشكل أيون النترونيوم (الإلكتروفيل) من حمضي النتريك والكبريتيك والتفاعلات اللاحقة موضحة بالشكل أدناه:

طرحت آليات تفاعل مغايرة لتفسير خطوات التفاعل، تضمنت إحداها انتقال الإلكترون الوحيد single electron transfer (SET).

كواشف منترتة

من الكواشف المستخدمة في عملية النترتة مركب رباعي فلوروبورات النترونيوم، الذي يستخدم في عملية نترتة البنزين إلى نتروبنزين؛ وكذلك في الحصول على نتروالبيريدين بإجراء التفاعل على على 6,2-ثنائي برومو البيريدين، ثمّ بإزالة ذرّات البروم.

اقرأ أيضا

 نتريت
 نترات
 نترجة (كيمياء)

المراجع

تفاعلات استبدال
تفاعلات كيميائية

نترتة


Shijiazhuang (kineski: 石家庄市, pinyin: Shíjiāzhuāng Shi; doslovno: "Selo kamenja") je najveći i glavni grad kineske pokrajine Hebei, na sjeveru Kine, oko 266 km jugozapadno od Pekinga.

Shijiazhuang je grad koji se razvio relativno nedavno, odnosno tek nakon osnivanja NR Kine. Od tada se njegovo stanovništvo učetverostručilo Poznat je kao važno prometno središte.

Zemljopisne odlike

Shijiazhuang se nalazi u južnom središnjem Hebeija i dio je ekonomskog obruča Bohai. Grad se nalazi na rubu sjeverne kineske nizine koja se uzdiže do planine Taihang, zapadno od grada, i nalazi se južno od rijeke Hutuo (滹沱河 Hūtuó hé)

Klima
Najhladniji mjesec u gradu je siječanj s prosječnom temperaturom od –2 °C i srpnjem najtoplijom od 26 °C, s godišnjim prosjekom od 13 °C. Više od polovice kiše pada od srpnja do kolovoza.

Povijest

Najstariji naziv grada bio je Shiyi, u vrijeme prije dinastije Han, kada postaje središte istoimene županije. Reorganizacijom lokalne uprave u ranom razdoblju dinastije Tang županija je ukinuta, a Shiyi postaje malo više od lokalnog trgovačkog grada, podređenog procvatu grada Zhengdinga koji se nalazi nekoliko km sjevernije.
Procvat Shijiazhuanga u jedan od kineskih velikih gradova započeo je 1905. godine, kada je željeznička pruga Peking-Wuhan stigla do tog područja, potičući trgovinu i lokalne poljoprivrednike.

Grad je osnovan 1925. godine, a do 1935. daleko je nadmašio Zhengding kao gospodarsko središte. Formalno je proglašen gradom 7. listopada 1939. god. pod imenom Shímén (石門 Shímén). Xibaipo, selo udaljeno oko 90 km od centra Shijiazhuanga, bilo je važno mjesto Kineske revolucije kao sjedište Centralnog komiteta Komunističke partije Kine tijekom Oslobodilačkog rata. Dana 26. prosinca 1947. grad je preimenovan u Shijiazhuang.
Od tada se industrijalizacija grada ubrzala, a njegova se populacija više nego utrostručila u desetljeću od 1948. – 1958. Pedesetih godina prošlog stoljeća grad je doživio veliku ekspanziju tekstilne industrije s preradom pamuka, te tkanjem, tiskanjem i bojanjem tkanina.

Godine 1967. Tianjin je izdvojen iz Hebeija, koji je i danas ostao zasebna cjelina, pa je pokrajinski glavni grad premješten u Baoding. Bilo je to kaotičan čin usred Kulturne revolucije pod vodstvom Mao Ce-tunga 1968. god., kako bi se "pripremio za rat i prirodne katastrofe". Shijiazhuang je tada postao glavni grad pokrajine.

Izgrađena između 1986. i 1993., autocesta duga oko 270 kilometara, koja povezuje Shijiazhuang s Pekingom, bila je prvi veliki projekt kineskih autocesta. Dana 1. siječnja 1989. godine u cijeloj Kini bilo je 147 km autoceste, a danas se prosječno godišnje u zemlji završi oko 5.000 km novih pravaca.

Kao i u svim većim gradovima Kine, zagađenje zraka je veliki problem. U prosincu 2016. Shijiazhuang se smatrao gradom s najvišim razinama onečišćenja zraka u Kini ili čak svijetu, s trajnim gustim zvonom smoga dulje od mjesec dana.

Dana 14. lipnja 2017. godine otvoren je sustav podzemne željeznice.

Znamenitosti

 Samostan Longxing (隆興寺 Longxing Xi), smješten 15 kilometara sjeverno, je drevni budistički samostan nazvan "Prvi hram južno od Pekinga".
 Baodu Zhai (抱犊寨 Bàodúzhài), ili selo Baodu, je drevno utvrđeno naselje na brežuljku smješteno na zapadnoj strani grada, uz planinu Fenglong sa šetnicama i budističkim kipovima.
 Cangyan planina (苍岩山 Cangyán Shān; doslovno: "Planina zelenih litica") je slikovito područje u okrugu Jingxing, poznato po kombinaciji prirodnog planinskog krajolika s povijesnim građevinama koje je napravio čovjek. Uvršten je u scenu kineskog filma Tigar i zmaj (2000.).
 Most Anji ili Zhaozhou Most (安济桥 Anji Qiao; doslovno: "Siguran prijelazni most") je najstariji kameni segmentni lučni most u Kini, izgrađen od 595. – 605. za vrijeme dinastije Sui (581. – 618.).

Uprava

Prefektura grada Shijiazhuang podijeljena je na 5 četvrti (distrikt), 6 gradova-distrikta i 12 županija:

Stanovništvo

Do konca 2017., Shijiazhuang je imao 10.879.900 stanovnika, od čega je 4456.118 osoba registrirano kao urbano stanovništvo, a 5.276.784 seosko stanovništvo. Dio je gradske konglomeracije ili megalopolisa Chang-Zhu-Tan, koje je 2010. god. na 28,087 km² imalo 8,3 milijuna stanovnika i BDP od 320 milijardi Yuana (CNY).
Krajem 2017. godine, pripadnici 51 etničke skupine registrirani su u Shijiazhuangu, i to Han Kinezi 98,82%, Huej 0,61%, Mandžurci 0,38% i ostali 0,19%.

Gospodarstvo

Grad je gospodarsko središte pokrajine Hebei. Grad je dom mnogim tvornicama farmaceutske, kemijske i tekstilne industrije.
BDP u Shijiazhuangu 2014. iznosio je 130,5 milijardi USD, po glavi stanovnika 12.405 USD. Na ljestvici ekonomski najsnažnijih gradskih regija u svijetu, grad je tako zauzeo 100. mjesto. Od 2009. do 2014. godine, BDP po glavi stanovnika je vrlo brzo porastao, oko 9,1 % godišnje

Prijevoz

Glavni grad Hebeija nalazi se na željezničkoj pruzi koja povezuje Peking na sjeveru i Guangzhou na jugu. Kroz Shijiazhuang prolaze i glavne autoceste koje povezuju Peking i Shenzhen (u pokrajini Guangdong) i Taiyuan u Shanxiju do Cangzhoua u Hebeiju Zračna luka povezuje Shijazhuang s većinom većih kineskih gradova.

Nova postaja Shijiazhuang puštena je u pogon 2012. godine, tako da je grad sada povezan s Pekingom brzom željeznicom kojom se stiže za manje od 70 minuta. U isto vrijeme, bivša željeznička postaja Shijiazhuang pretvorena je u željeznički muzej.

Podzemna željeznica Shijiazhuanga, s dvije linije koje se sijeku u središtu grada, je u opticaju od 2017. god.

Zbratimljeni gradovi

Izvori

Vanjske poveznice

 Službene stranice grada
 Shijiazhuang Urban Network - Shijiazhuang, Hebei's portal
 Shijiazhuang Daily News

Glavni gradovi kineskih pokrajina

Shijiazhuang


මහනුවර යුගයේ පහතරට සිතුවම් මහනුවර යුගයේ සිතුවම් ආභාශය ලැබූ පහතරට සිතුවම් මෙලෙස හැඳින්වේ. මහනුවර රාජධානි සමයෙහි උඩරට සිතුවම් කලාව ඇසුරු කොට ගනිමින් දිවයිනේ පහතරට ප්‍රදේශයන් පුරාද සිතුවම් කලාව පැතිර යනු දක්නට ලැබේ. වෙසෙසින්ම දකුණු හා බටහිර පළාත්බදව ප්‍රචලිත විය.මේවායේ කාල නිර්ණය සම්බන්ධයෙන් තරමක ගැටලූකාරී මතවාදයන් පැන නැගුනද ආසන්න වශයෙන් මහනුවර සම්ප්‍රදායයේ බිතු සිතුවම් පහතරට ප්‍රදේශයන් හි ව්‍යාප්ත වීම උදෙසා ප්‍රධාන වශයෙන් කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජුගේ අවධියෙහි ඇති වූ බෞද්ධ පුනරුදය බලපාන්නට ඇත.මේ පිළිබඳව සිය අදහස් දක්වමින් සේනක බණ්ඩාරනායක දක්වන්නේ වැලිවිට සංඝරාජ හිමියන් තම ශිෂ්‍ය පිරිසට පහතරට ප්‍රදේශවල බෞද්ධ විහාරස්ථාන ආරම්භ කොට පවත්වා ගැනීමට උනන්දු කළ බවයි.

තත්කාලයේ ස්වදේශික ධනේශ්වර පන්තියක් වර්ධනය වීමත්,ඔවුන්ගේ බෞද්ධ පුනර්ජීවනය උදෙසා ලැබූ අනුග්‍රහයත් චිත්‍ර කලාවේ උන්නතියට බලපෑ වැදගත් සාධකයන් විය.විශේෂයෙන් ධනේෂ්වර ප්‍රභූ පැලැන්තිය අතර විහාරස්ථාන ගොඩ නැංවීමට තරගකාරීත්වයක් පැවතුණි.මෙලෙස ඉදිවන විහාරස්ථානයන් හි සිතුවම්කරණයට පාරම්පරික ශිල්පීන් සාපේක්ෂ වශයෙන් හිඟ වීම නිසා පාරම්පරික චිත්‍ර ශිල්පය පුහුණු නොකළ ශිල්පී පරම්පරාවක් පහතරට බිහි විය.

උඩරට සිතුවම් වල බලපෑමෙන් ඇති වූවා යැයි සැලකිය හැකි පහතරට    සිතුවම් තුළ උඩරට සිතුවම් හා සමාන වන අංගයන් ද වේ.නමුත් ඊට සාපේක්ෂව ඉස්මතු වී පෙනෙන සියුම් වෙනස්කම් ද වෙයි.ශෛලීය හා අනුගමනය කළ ශිල්ප ක්‍රමය අතින් යම් සමාන බවක් පෙන්නුම් කළ ද මනුෂ්‍ය රූප වල හැඩය,ඇඳූම් පැළදුම්,රේඛාකරණය,පසුබිම් හා පසුබිම් සැරසිලි,භාවිත වර්ණාලේපයන් හි සැලකිය යුතු වෙනසක් ඉස්මතු වී පෙනෙයි.

මහනුවර චිත්‍ර සම්ප්‍රදාය ව්‍යාප්ත වූ පහතරට විහාරස්ථාන ලෙස කතළුව පූර්වාරාමය,තොටගමුවේ සුභාරාමය,දොඩම්දූවේ ශෛලබිම්බාරාමය, වැල්හේන්ගොඩ විජයසුන්දරාරාමය,අම්බලන්ගොඩ සුභද්‍රාරාමය,දොඩන්දූව කුමාරකන්ද රජමහා විහාරය,බෝගහගොඩැල්ල පරමකන්ද විහාරය,තොටගමු විහාරය,කරගම්පිටිය සුබෝධාරාමය, මුල්කිරිගල රජමහා විහාරය,කැළණිය රජමහා විහාරය,වැලහිද සුදර්ශනාරාමය, හික්කඩුවේ සුධර්මාරාමය,කළුතර පුලිනතලාරාමය, මාතර මහාමන්තින්ද මහ පිරිවෙන,අකුරැස්ස ඇල්ගිරි විහාරය,කොටහේන දීපදුත්තරාරාමය, ඈතගම විහාරය ආදිය දැක්විය හැකි වේ.

දහඅට හා දහනව වන සියවස් හි ලංකාවේ පැවති සමාඡ ක්‍රමය වෙරළබඩ කලාපයේ විසූ ජනතාවගේ ජීවන ක්‍රමය විදේශයන්ගේ සංස්කෘතිමය සම්ප්‍රදායන්ගේ ප්‍රවාහයට හසුවූ බව පහතරට සිතුවම් විමර්ශනයේදී පෙනී යයි. සිතුවම් හි තේමා භාවිතයේදී උඩරට සිතුවම් ගත් මඟ ගනු ලැබුවද ඒ සඳහා අදාල පරිසරය, ඇඳූම් පැළඳූම්, යානවාහන, ගෘහ භාණ්ඩ ආදීය සිතුවම්කරණය කිරීමේදී පෘතුගීසි, ලන්දේසි හා ඉංග්‍රිසි සංස්කෘතික ලක්ෂණ මතුව පෙනෙයි.

කතළුව පූර්වාරාමයේ පටාචාරා කතා වස්තුවේ පටාචාරා මෙහෙණිය නැවට නංවා ගැනීමට කටයුතු කරන පුද්ගලයා හා නැවියා යන දෙදෙනාම යුරෝපීය ඇඳූම් කට්ටලයක් හැඳ යුරෝපීය හිස්වැසුම් ලා ගත් අය වෙති.

කතළුව දොඩම්ගොඩ සුදර්ශනාරාමයේ සිදුහත් යශෝදරා විවාහය දක්වා සිටින්නේද යුරෝපීය විවාහයක් ලෙසින්ය. දෙදෙනාම සපත්තු පැළද සිටිති. සිදුහත් කුමරු හිසලා ඇති ඔටුන්න බි්‍රතාන්‍ය කිරීටයක් ලෙස පෙනෙයි.යශෝදරා ද ගවුමක් ඇඳ ඇති අතර වරලස මලින් සරසා තිබේ.

ගොඩනැගිලි සිතුවම් කිරීමේදී ද බොහෝ ලෙසින් අර්ධ කවාකාර ආරුක්කු සහිත දොර ජනෙල් හා බටහිර පන්නයට නෑකම් කියන පියසි,කුළුණු ආදිය කැටයම් සහිතව යොදා ගෙන තිබේ.මේ කාලය තුළ පහතරට සමාජය සඳහා දැඩි වශයෙන් බලපවත්නා ලද විදේශිය සංස්කෘතිමය බලපෑමෙන් සිත්තරාද යටපත් වූ බවට මේ සිතුවම් දෙස් දෙයි.එසේ නමුදු තදබල විදේශිය පාලනයක් යටතේ වූවද විදේශිය ලක්ෂණ පරයා යමින් දේශිය ලක්ෂණ ඇඳ දැක්වීමට සිතුවම්කරුවා දරනු ලැබූ උත්සාහයක ඡායාමාත්‍රයක් පහතරට සිතුවම් ගැඹුරින් විමසා බැලීමේදී පෙනී යයි.

මහනුවර පහතරට සම්ප්‍රදායේ සිතුවම් දැකගත හැකි ස්ථාන

කතලුව පූර්වාරාමය
19 වන සියවසෙහි අගභාගයට අයත් නිර්මාණ මෙහිදී දැකගත හැක. කඩොල්ගල්ලේ මහ සිත්තරා සහ පොඩ්ඩ සිත්තරා යන ශිල්පීන් විසින් මෙහි සිතුවම් ඇඳ ඇති අතර මෙහි වෙස්සන්තර ජාතකය, සුතසෝම ජාතකය, තේමීය ජාතකය, චුල්ලපදුම ජාතකය වැනි ජාතක කතාද පටාචාරා, මහදන සිටුවර, නන්දිය උපාසක වැනි බුද්ධ චරිතයට සමකාලීන චරිතයන්ගේ කතා පුවත් හා සූවිසි විවරණය, අපාය, දිව්‍යලෝකය වැනි සිතුවම්ද මෙහිදී දැකගත හැක.

මෙහිදී දැකගත හැකි සිතුවම් අතර මහදන සිටුවරයාගේ කතාව සහ සුතසෝම ජාතකය වඩාත් විශේෂත්වයක් ගනී. මහදන සිටුවරයාගේ කතාව සිතුවමෙහි යුරෝපීය ආභාශය මැනෙවින් ඉස්මතු කෙරේ. එහි අත් දිගු කෝට් එකකින් සැරසුනු මහදන සිටුවරයා සහ ප්‍රියසම්භාෂණයේ යෙදෙනු කාන්තාවන් යුරෝපීය ගවුම් හැඳ සිටිනු සහ අවකාශයේ ඇති යුරෝපීය සංගීත භාණ්ඩ, ගොඩනැගිලි මෙම සිතුවමේ දැකගත හැකි සුවිශේෂී ලක්ෂණයකි.

කරගම්පිටිය සුබෝධාරාමය
දෙහිවල පිහිටි මෙම විහාරයේ ඇති සිතුවම් පළමුවැනි පරාක්‍රමබාහු රජ'' කාලයේ සිට පැවති විවිධ යුගයන් වලට අයත් වේ. අනුරාධපුර යුගයේ සිතුවම් සේම 19 වන සියවසෙහි අගභාගයේ සිතුවම්ද දැකගත හැකිය. ජාතක කතා, බුද්ධ චරිතයේ සිද්ධීන් හා අපාය, සූවිසි විවරණය, දිව්‍යලෝකය මෙහි ඇති සිතුවම් අතර විශේෂත්වයක් ගනියි.

මෙම විහාරයේ ඇති සිතුවම්වල ත්‍රිමාන ලක්ෂණ මතු කිරීමට වලාකුළු හා ජලය දැක්වීමට ඉන්ඩිගෝ''' නිල භාවිතය විශේෂ ලක්ෂණයකි.

තෙල්වත්‍ත රජමහා විහාරය

දොඩම්දූව රජමහා විහාරය

මුල්කිරිගල රජමහා විහාරය

මහනුවර යුගයේ පහතරට සිතුවම්


Chucklefish Limited est un développeur et éditeur de jeux vidéo britannique basé à Londres. Créé en 2011 par Finn Brice, la société est spécialisée dans le retrogaming. Chucklefish est surtout connu pour avoir développé Starbound et Wargroove, ainsi que pour avoir publié Risk of Rain et Stardew Valley.

Jeux développés

Jeux édités

Controverse sur les contributions de bénévoles
En 2019, Chucklefish est accusé d'avoir exploité une dizaine de contributeurs volontaires lors du développement de Starbound, enregistrant parfois des centaines d'heures sans aucune rémunération. Beaucoup d'entre eux étaient adolescents à l'époque et déclarent ensuite qu'ils pensent que leur inexpérience a été exploitée par le directeur de l'entreprise, Finn Brice. Dans un communiqué, Chucklefish déclare que les contributeurs n'étaient pas tenus de créer du contenu ou de consacrer un nombre d'heures particulier.

Références

Éditeur de jeux vidéo
Développeur de jeux vidéo
Entreprise de jeux vidéo ayant son siège au Royaume-Uni

Chucklefish


Dave "The Snake" Sabo (* 16. September 1964 in Perth Amboy, New Jersey) ist ein US-amerikanischer Gitarrist und Songwriter der Rockband Skid Row. Zudem war er Gründungsmitglied der Band Bon Jovi. Zugleich ist er Manager der Band Down.

Werdegang
Dave Sabo wuchs gemeinsam mit seinen Brüdern bei seiner alleinerziehenden Mutter in Sayreville, New Jersey auf, nur unweit von Jon Bon Jovi.

Sabo war Gründungsmitglied bei Bon Jovi und wurde vor dem ersten Studioaufenthalt durch Richie Sambora ersetzt. Schließlich traf er Rachel Bolan im örtlichen Musikgeschäft, wo er beschäftigt war. Mit ihm gründete er 1986 Skid Row.

Mithilfe seines Freundes Jon Bon Jovi erhielt Sabo einen Plattenvertrag bei Atlantic Records. Er schrieb viele der Songs auf den Multi-Platin-Alben Skid Row und Slave to the Grind.

Im Jahr 2000 war Sabo kurzzeitig Mitglied bei Anthrax, was aber wegen Terminproblemen nicht lange anhielt.

Weblinks

Einzelnachweise

Gitarrist
Musiker (Vereinigte Staaten)
Bon Jovi
Skid Row
US-Amerikaner
Geboren 1964
Mann

Dave Sabo


Flora Neotropica es una serie de monografias publicadas por  New York Botanical Garden Press, y es la publicación oficial de  Organization for Flora Neotropica. Cubre el tratamiento taxonómico de las plantas y familias de plantas de la región que cubre desde el trópico de Cáncer al trópico de Capricornio. La revista es editada por  Thomas Zanoni (New York Botanical Garden). La revista fue establecida en 1967 y es publicada regularmente.

Enlaces externos

 Organization for Flora Neotropica

Libros de botánica
Publicaciones científicas

Flora Neotropica


Lavenue Raymond-Aron est une voie de communication d'Antony dans les Hauts-de-Seine, située sur l'ancienne route nationale 20.

Situation et accès
Cette avenue est desservie par la gare du Parc de Sceaux, sur la ligne de Sceaux.

Origine du nom

C'est en 1985, sous la première mandature de Patrick Devedjian que cette avenue est renommée en hommage à l'écrivain et journaliste français Raymond Aron (1905-1983). Le maire de la ville salua à cette occasion le philosophe « qui engagea la plus vaste démystification intellectuelle contre l'idéologie stalinienne ».

Historique

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 Au 2, gendarmerie de la Croix de Berny, bâtiment du début du  inscrit à l'inventaire général du patrimoine culturel
 Église Saint-François-d'Assise d'Antony, construite en 1972.
 Parc des Sports de la Croix de Berny.
 Centre de recherche Sanofi.

Articles connexes
 Dictionnaire des rues d'Antony

Notes et références

Voie à Antony

Avenue Raymond-Aron


A campanha de Rodrigo Garcia ao governo de São Paulo em 2022 foi oficializada em 30 de julho de 2022 em São Paulo. O atual governador Rodrigo Garcia buscará reeleição como governador de São Paulo. O vice na chapa será Geninho Zuliani, deputado federal por São Paulo.

Candidatos
Os seguintes políticos anunciaram a sua candidatura. Os partidos políticos tiveram até 15 de agosto de 2022 para registrar formalmente os seus candidatos.

Partido da Social Democracia Brasileira
Campanhas eleitorais no Brasil

Campanha de Rodrigo Garcia ao governo de São Paulo em 2022


Omugulugwombashe oder Ongulumbashe, auch Omugulu-Gwombashe, Omugulu-gwOombashe oder Omgulumbashe, offiziell laut namibischem Präsidialamt Omugulu gwOombashe, ist eine Ansiedlung im Wahlkreis Tsandi in der Region Omusati im Norden Namibias. Der Name des Ortes ist Otjiherero und bedeutet so viel wie "Bein der Giraffe".

Geschichte
In 1966 haben die Vereinten Nationen Südafrika das Mandat über die Verwaltung von Südwestafrika entzogen und unter eigene Verwaltung gestellt. Südafrika hat diese Resolution nicht akzeptiert. Omugulugwombashe war seit Juni 1966 ein Ausbildungslager der People's Liberation Army of Namibia (PLAN), die den namibischen Befreiungskampf führte. Es war unter Kommando von John Ya Otto, dem 90 Auszubildende unterstanden.

Am 26. August 1966 griffen acht Kampfhubschrauber der südafrikanischen Armee die 17 zu dem Zeitpunkt dort stationierten Kämpfer der PLAN in Omugulugwombashe an. Dieser Angriff gilt als Beginn des namibischen Befreiungskampfes. In Gedenken an dieses Ereignis gilt der 26. August als Heldentag als Feiertag in Namibia. Die Vereinten Nationen gedenken an diesem Tag an das Ereignis im Rahmen des Namibiatages.

Am 26. August 2013 wurde zu Ehren des namibischen Gründungspräsidenten Sam Nujoma und zum Gedenken an den Angriff aus dem Jahr 1966 eine Statue von Sam Nujoma, errichtet durch das nordkoreanische Unternehmen Mansudae Overseas Projects, enthüllt. Die Statue kostete 284.200 Namibia-Dollar. Ein weiteres Denkmal, ebenfalls von Mansudae hergestellt, wurde im Mai 2014 enthüllt.

Besonderheiten
Der Hochgeschwindigkeitszug der staatlichen namibischen Bahngesellschaft TransNamib trägt den Namen Omugulugwombashe Star. Zudem wurde die höchste Auszeichnung der SWAPO-Partei in Gedenken an das Ereignis Ongulumbashe-Medaille genannt.

Literatur
 Paul J. Els: Ongulumbashe: where the Bushwar began. Reach Publishers, Wandsbeck 2007, ISBN 9781920084813.
 Paul J. Els: Ongulumbashe: where the Bushwar began. In: Scientia Militaria, South African Journal of Military Studies, Ausgabe 36, Nr. 2, 2008, S. 115ff. (PDF)

Einzelnachweise

Ort in der Region Omusati
Ort in Afrika
Friedhof in Namibia

Omugulugwombashe


Onthophagus sciron é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Balthasar em 1969.

Referências

Ligações externas

sciron
Coleópteros descritos em 1969

Onthophagus sciron