Nuno Ferreira Filipe, O.H. (Vale Tacão, Santa Catarina da Serra, Leiria, 22 de Novembro de 1924 – Lisboa, 26 de Agosto de 2011) foi um sacerdote católico português.

O Padre Nuno Filipe destacou-se enquanto comunicador e, enquanto escritor e jornalista desenvolveu extensa produção publicada colaborando em dezenas de revistas e jornais, e versando várias áreas: vida de S. João de Deus, história da Ordem Hospitaleira, hospitalidade, teologia, pastoral, pedagogia, e principalmente muitas centenas de ensaios e artigos de formação, reflexão e opinião.

Nas palavras de Aires Gameiro, "Pode-se dizer que foi o Irmão de São João de Deus em Portugal que mais divulgou a vida e obra de São João de Deus e mais apresentou as várias facetas da vocação do Irmão de São João de Deus com a particularidade que a viveu sempre de alma e coração na fidelidade e na generosidade".

Biografia
Nascido em 1924, Nuno Ferreira Filipe ingressou no Noviciado da Ordem Hospitaleira de São João de Deus, no Telhal, em 19 de Março de 1942; fez a profissão simples em 13 de Junho de 1943, e a profissão solene em 25 de Novembro de 1948. Foi prefeito da Escola Apostólica e fez estudos preparatórios no Telhal, continuando os cursos de filosofia e teologia no Seminário de Angra do Heroísmo, vivendo por essa altura na Casa de Saúde de São Rafael, Angra do Heroísmo, e assumido durante alguns anos o trabalho da Secretaria da mesma casa.

Foi ordenado sacerdote com 30 anos, a 8 de Dezembro de 1954, na Igreja de Nossa Senhora da Conceição em Angra do Heroísmo, por ser o Ano Jubilar da proclamação solene do dogma da Imaculada Conceição (1854); encontrava-se então no início do último ano de Teologia.

Eleito conselheiro provincial da Ordem no triénio de 1956-1959, foi por esta altura nomeado director e redactor da revista Hospitalidade (funções que exerceu até 1972). Exerceu também o múnus de capelão da Casa de Saúde do Telhal, mantendo esta função até 1963, período em que colaborou na pastoral com as paróquias vizinhas.

No ano lectivo de 1963-1964, interrompeu as funções em Portugal para fazer um ano de formação de espiritualidade e pastoral em Roma; regressando ao Telhal como capelão, continuou a colaborar com outras paróquias, desta feita com a Paróquia de Algueirão-Mem Martins. De 1966 a 1968 foi nomeado mestre de noviços e capelão em Barcelos. No Capítulo Provincial de 1968, foi eleito 1.º conselheiro provincial para o triénio 1968-1971, tendo por isso regressado ao Telhal onde exerceu de novo a missão de capelão e colaborador na Paróquia de Algueirão até ser colocado no Funchal de 1983 a 2001 nas mesmas funções.

Durante este período colaborou diariamente com a imprensa e as estações de rádio locais, e, havendo na altura, muitos problemas relacionados com o alcoolismo, assumiu também um papel importante na assistência a pessoas com esta adição e às famílias a eles ligados, colaborando com a pastoral da Diocese. Colaborou além disso durante dez anos nas celebrações quase diárias do Mosteiro das Clarissas de Santo António (onde havia falecido em 1929 a Serva de Deus Madre Virgínia Brites da Paixão com fama de santidade); além disso, orientava reflexões espirituais de formação para as Irmãs.

Foi colocado em São Miguel, nos Açores, nos três anos seguintes com idênticas funções, regressando à Madeira em 2004 para o mesmo múnus donde em 20 de Setembro de 2007 foi transferido para a Comunidade de Fátima onde foi confessor do Santuário de Fátima.

Por essa altura, problemas de saúde ditam uma cada vez maior limitação física, pelo que foi mudado para a comunidade de Lisboa por forma a usufriur de melhor assistência médica e do apoio dos irmãos da sua Ordem. Em 23 de Julho de 2008, passou a ser assistido na Residência São João de Ávila, onde permaneceu até à sua morte ocorrida a 26 de Agosto de 2011.

Obra publicada
Entre muitos outros, publicou:
O Padre Bento Menni. Telhal: Casa de Saúde do Telhal, 1961 (co-autoria de João Gameiro)
Fr. Ricardo Pampuri e o seu exemplo. Telhal: [s.n.], 1961
O P. Menni e a Assistência aos Doentes Mentais em Portugal. Telhal: Casa de Saúde do Telhal, 1967 (Separata da Revista Hospitalidade, n.º 128, out.–dez. 1967)
História da Ordem Hospitaleira de S. João de Deus. Barcelos: [s.n.], 1967; 2ª ed. Barcelos: [s.n.], 1971
S. João de Deus, Um Homem que Soube Amar. Telhal: [s.n.], 1972; 2ª ed. Lisboa: Paulistas, 1983; 3ª ed. Lisboa: Paulistas, 1990
Cartas aos Jovens. Telhal: Ordem Hospitaleira de S. João de Deus, 1975; Porto: Edições Salesianas, 1985.
Irmãos de S. João de Deus: 50.º Aniversário da Restauração da Província Portuguesa da Ordem Hospitaleira (1928-1978). Telhal: [s.n.], 1980.
Dr. Herminio Pampuri: Beatificação de um Médico. Porto: [s.n.], 1981 (Separata da Revista Acção Médica)
S. João de Deus (Resumo da sua vida e da sua obra). [s.l.]: Telhal, 1981
Escola Apostólica: Notas históricas. Telhal: [s.n.], 1982
S. João de Deus: Imagens da sua Vida e Ressonâncias da sua Obra. Telhal: Secretariado das Vocações dos Irmãos de S. João de Deus, 1984
Casa de Saúde de S. João de Deus, Funchal (Resumo Histórico). Funchal: [s.n.], 1985
Teresa de Saldanha: uma vida para os outros. Lisboa: Irmãs Dominicanas de Santa Catarina de Sena, 1990
S. João de Deus em Verso Livre. Braga: Apostolado da Imprensa, 1991
O segredo de um sorriso. Lisboa: Congregação de Nossa Senhora do Bom Pastor, 1993
Irmãos de S. João de Deus: 50 Anos de Presença em África, 1943-1993. Cucujães: Editorial Missões e Hospitalidade, 1994
São Ricardo Pampuri: Irmão Médico da Ordem de S. João de Deus. Telhal: Hospitalidade, 1995
Irmão Manuel Maria da Cruz, passou fazendo o bem. Lisboa: Hospitalidade, 1998
O Irmão Júlio dos Santos: Um Grande Religioso. Lisboa: Hospitalidade, 1998
Alcoolismo e toxicodependência. Mem-Martins: Hospitalidade, 1998
Memória Histórica: Casa de Saúde de São João de Deus: Funchal - Madeira (1924-1999=: 75 Anos da sua Fundação. Funchal: Casa de Saúde S. João de Deus, 1999
São Bento Menni: Profeta da Hospitalidade. Madrid: Irmãs Hospitaleiras do Sagrado Coração de Jesus, 1999 (co-autoria de Manuel Iglésias)
Ir. Ricardo Pampuri e o seu Exemplo. Telhal: Tipografia Ergoterápica do Telhal, [s.d.]
Irmão Crespo: Um grande Hospitaleiro. Lisboa: Hospitalidade, 2003

Nascidos em 1924
Mortos em 2011
Padres católicos de Portugal

Nuno Ferreira Filipe


O Bayraktar TB2 (do turco: "Porta-bandeira") é um veículo aéreo de combate não tripulado (VACONT) de grande autonomia e média altitude desenvolvido pela empresa turca Baykar. Os modelos desta aeronave são monitorados e controlados por uma estação de controle terrestre, incluindo o emprego de suas armas. O seu desenvolvimento é creditado a Selçuk Bayraktar, um engenheiro formado no MIT.

Em operação desde 2015, o TB2 já somou mais de 400 mil horas de voo. As Forças Armadas Turcas são o maior usuário do drone, mas um modelo feito para exportação já foi vendido para vários países, como a Ucrânia e o Azerbaijão.

A Turquia já utilizou esta aeronave em conflitos regionais contra o Partido dos Trabalhadores do Curdistão (PKK) e as Unidades de Proteção Popular (YPG) no Iraque e na Síria. Porém, este VACONT ganhou notoriedade por seu extenso e bem sucedido uso, primeiro pelo Azerbaijão na Guerra no Alto Carabaque de 2020 e depois pelos ucranianos na Invasão da Ucrânia pela Rússia em 2022.

Desenvolvimento
A criação do Bayraktar TB2 foi estimulada por uma sanção dos EUA contra a Turquia na área de aeronaves não tripuladas, devido a preocupações de que essas seriam usadas contra grupos do PKK dentro e fora do território turco, que se provariam verdadeiras anos depois.

A Baykar começou a desenvolver o sistema a pedido do governo turco, após os testes satisfatórios do Bayraktar TB1. O TB2 fez seu voo inaugural em agosto de 2014.

Histórico operacional

Operações antiterrorismo turcas
O uso do TB2 pelos militares turcos ganhou destaque em operações de antiterrorismo contra posições de militares do Partido dos Trabalhadores do Curdistão (PKK) e das Unidades de Proteção Popular (YPG) nas fronteiras do Iraque e da Síria.

Azerbaijão e a Guerra no Alto Carabaque de 2020
Em junho de 2020, o Ministro da Defesa do Azerbaijão, Zakir Hasanov, anunciou que o Azerbaijão havia decidido comprar drones Bayraktar da Turquia. Durante a Guerra no Alto Carabaque de 2020, os Bayraktar TB2s foram usados contra as Forças Armadas da Armênia, e obtiveram grande sucesso. O Azerbaijão usou TB2s para destruir a artilharia armênia, posições de infantaria e veículos militares, incluindo BM-30 Smerch MLRS, tanques T-72, BMP-1 e BMP-2.

Em 19 de outubro de 2020, um Bayraktar TB2 foi abatido pelas defesas aéreas do Exército Armênio sobre o Alto Carabaque. Em 8 de novembro de 2020, outro Bayraktar TB2 do Azerbaijão foi abatido pela defesa aérea, no sudeste de Alto Carabaque.

Ucrânia e a invasão russa de 2022
Como parte de seu programa de modernização militar, as Forças Armadas da Ucrânia compraram 12 Bayraktar TB2s em 2019. A Ucrânia recebeu o primeiro lote dos VACONTs em março de 2019.

Em 2021, autoridades turcas e ucranianas anunciaram o estabelecimento de um empreendimento conjunto para produzir 48 Bayraktar TB2 adicionais no território ucraniano. O primeiro lote foi entregue à Marinha em julho de 2021.Durante a invasão russa da Ucrânia em 2022, drones TB2 foram usados pelas Forças Armadas da Ucrânia contra forças e equipamentos russos.

De acordo com imagens de vídeo, os drones TB2 destruíram com sucesso em diferentes ocasiões um posto de comando russo, veículos militares, incluindo tanques, diferentes tipos de caminhões, sistemas de mísseis superfície-ar (incluindo Buk e Tor), artilharia autopropulsada, lançador múltiplo de foguetes (MLRS), obuses e um sistema de guerra eletrônica.

O drone também destruiu dois trens abastecedores russos, navios-patrulha e helicópteros.

Próximo ao verão de 2022, o TB2 começou a apresentar resultados menos significativos na frente de batalha. Os russos, inicialmente desorganizados, começaram a apresentar defesas antiaéreas mais adequadas, com os drones ucranianos sendo abatidos com frequência. Isso pode ter feito com que os ucranianos reduzissem o uso de TB2. Em 25 de julho do mesmo ano, um especialista militar disse à BBC que a baixa velocidade dos drones Bayraktar os tornavam alvos fáceis para as defesas antiaéreas russas, e que muitos foram abatidos.

Utilizadores

Força Aérea do Azeri

Forças de Defesa Etíope

Força Aérea Líbia

Força Aérea Paquistanesa

Forças Armadas Polacas

Exército Turco
Gendarmaria
Diretório Geral de Segurança
Organização Nacional de Inteligência
Forças Navais Turcas

Força Aérea Ucraniana
Marinha Ucraniana

Na cultura popular
A popularidade do uso militar do drone na pelas Forças Armadas da Ucrânia inspiraram uma música com o nome do drone. Algumas fontes afirmam que Bayraktar é uma das primeiras músicas sobre drones militares.

Ligações externas
 BAYKAR Technology - Bayraktar TB2

Aviação militar
Terminologia da aeronáutica
Terminologia da aviação
Bayraktar TB2
Aeronaves com primeiro voo em 2014

Baykar Bayraktar TB2


Tall Girl 2  é um filme estadunidense de comédia romântica adolescente de 2022, dirigido por Emily Ting e roteirizado por Sam Wolfson. É estrelado por Ava Michelle, Sabrina Carpenter, Griffin Gluck e Steve Zahn. É a sequência do filme Tall Girl de 2019. O filme foi lançado em 11 de fevereiro de 2022 e recebeu críticas mistas.

Enredo
A relação entre Jodi e Dunkleman/Danquinho começa de forma incrível, com os dois compartilhando diversos momentos românticos. Jodi se tornou uma das garotas mais conhecidas da escola como resultado de seu discurso no baile de boas-vindas, que cumprimenta outros alunos em vez de apenas olhá-los pelos corredores.

Sua fama recém-descoberta e seu novo desejo de aparecer no musical da primavera, no entanto, provam ser grandes obstáculos em seu relacionamento tranquilo com Danquinho. Ela se vê lutando contra seus próprios medos e lidando com ataques de ansiedade. Depois de conseguir o papel principal de Kim no musical Bye Bye Birdie, Jodi está perplexa. Suas inseguranças a estão chamando através de uma voz dentro de sua cabeça. Tommy interpreta o papel principal ao lado de Jodie em Bye Bye Birdie e se torna um possível novo interesse amoroso dela.

Jodi lida com problemas típicos de adolescentes. Ela carrega muito peso em seus ombros entre o garoto com quem está namorando, suas amizades, o bullying, o musical e seus pais incovenientes. Ela fica sob muito estresse e se sente completamente sobrecarregada.

Ao se concentrar em sua confiança, Jodi finalmente descobre um meio de filtrar aquela voz negativa. Ela acaba tomando a decisão de governar sua mente, e não o contrário. Seus pais vão além para garantir que suas filhas tenham sucesso.

Enquanto isso, Harper, a irmã de Jodi, está tentando provar que é capaz de mais do que apenas competir em concursos de beleza. Fareeda deseja que seus pais acreditem em seus objetivos de se tornar uma estilista. O relacionamento de Danquinho com Jodi é frequentemente questionado.

Jodi tem sido incomodada por uma voz interior que lhe diz que ela não é boa o suficiente desde o início dos ensaios, assim como a valentona Kimmy, que ela a conseguiu superar e acabou pegando o papel principal, deixando-a determinada a garantir que Jodi caia fora.

Kimmy tenta envolver Schnipper em seus planos contra Jodi, mas ele se recusa, pois tem uma paixonite por Jodi por causa do beijo deles. Kimmy descobre que não precisa fazer muito para chatear Jodi, e sua primeira semana de ensaios não sai como planejado, apesar das garantias de Tommy.

A tensão acaba afetando o relacionamento de Jodi quando Jack, que, depois de prometer que ela poderia pular o jantar de aniversário para ensaiar, fica furioso quando ela realmente acaba fazendo isso. Eles brigam logo depois, e Jodi se aproxima de Tommy, com quem ela passa um tempo e acaba beijando.

Jodi quase se reconcilia com Jack, mas ao admitir que beijou alguém enquanto ainda estavam juntos, Jack reage com raiva e os dois terminam definitivamente. Ele faz um contrato com a irmã de Stig, Stella, que está passando por sua própria separação, e jura nunca mais vê-la.

Jodi participa da prática da pré-apresentação de uma "cerimônia de queima", que expurga o elenco de qualquer negatividade antes da apresentação. Ela pretende colocar fogo nos sapatos que Jack lhe deu um tempo atrás, mas muda de ideia no meio do caminho. Kimmy é quem os salva do fogo, o que acaba marcando o início de sua redenção e mostrando seu lado vulnerável.

Apesar de estar interessado nela, Jodi admite a Tommy que ainda não superou Jack, e os dois concordam em ser apenas amigos. Jodi dá a Fareeda sua bênção para namorar Stig na celebração da noite de pré-abertura, e Jack parece dar a Jodi uma palestra estimulante. Stella também o repreende por sua reação ao beijo de Jodi com Tommy.

Apesar da orientação de seus pais sobre como lidar com o nervosismo, Jodi ainda está tendo problemas com sua voz interior na noite de abertura da apresentação. Kimmy completa sua redenção recusando a oferta de Jodi de ocupar seu lugar no palco, em vez disso, dizendo a Jodi que ela esperará nos bastidores e fornecerá sinais se Jodi esquecer de alguma coisa.

A noite de abertura é um sucesso e, após o musical, Jodi finalmente silencia sua voz crítica interior, lembrando a si mesma que ela é boa o suficiente para fazer o que quiser. Quando Jack chega, ele revela que passou a noite fotografando na cabine de iluminação. Jack confessa seu amor por Jodi, e os dois se reconciliam e se beijam, ficando juntos novamente.

Elenco

 Ava Michelle como Jodi Kreyman
 Sabrina Carpenter como Harper Kreyman
 Griffin Gluck como Jack Dunkleman (Danquinho)
 Luke Eisner como Stig Mohlin
 Anjelika Washington como Fareeda Marks
 Rico Paris como Schnipper
 Johanna Liauw como Stella Mohlin
 Clara Wilsey como Kimmy Stitcher
 Steve Zahn como Richie Kreyman
 Angela Kinsey como Helaine Kreyman
 Jan Luis Castellanos como Tommy Torres
 Chris Wylde como Corey Dunkleman
 Rachael Thompson como Srta. Lee
 Odessa Feaster como Mãe de Fareeda
 Doug Spearman como Pai de Fareeda

Produção
Em 1º de dezembro de 2020, a Netflix selecionou Sam Wolfson para escrever uma sequência de Tall Girl, com Ava Michelle escalada para retornar como Jodi. As gravações começaram em 12 de abril de 2021 e foram concluídas em 21 de maio de 2021, em Nova Orleans, Luisiana. O filme foi lançado em 11 de fevereiro de 2022.

Recepção
No agregador de críticas Rotten Tomatoes, o filme tem uma taxa de aprovação de 63% com base em 8 críticas, com uma classificação média de 5,0/10. O Metacritic, que usa uma média ponderada, atribuiu ao filme uma pontuação de 35 em 100, com base em 4 críticas, indicando "críticas geralmente desfavoráveis".

Referências

Tall Girl 2


Adenuga ist der Familienname folgender Personen:

 Jamie Adenuga (* 1985) britischer Grime-Musiker, Künstlername Jme
 Mike Adenuga (* 1953), nigerianischer Unternehmer
 Toni Dreher-Adenuga (Oluwatoniloba Dreher-Adenuga; * 1999), deutsches Model

Adenuga


Thorold est une ville de la municipalité régionale de Niagara en Ontario. La ville est aussi le siège de la municipalité régionale.

La ville est traversée en son centre par le canal Welland et les Twin Flight Locks.

Historique
Les premiers pionniers s'établissant dans la région arrive en 1788 à travers les communautés de Beaverdams, DeCew Falls et . Avec l'ouverture du canal Welland en 1826, ces communautés sont remplacées par Thorold,  et .

En 1846, la population de la communauté dépasse le  habitants et inclus désormais trois églises ou chapelles, ainsi qu'un bureau de poste. L'économie repose alors sur deux moulins à farine, un moulin à ciment, une brasserie et trois fabricants de chariots.

Thorold est situé sur l'escarpement du Niagara et devient vite un village en 1850 et une ville en 1870. Avec la création de la municipalité régionale de Niagara en 1970. la ville de Thorold annexe l'ancien canton de Thorold (Thorold Township). En 1975, la ville devient la cité de Thorold.

Site de la bataille de Beaver Dams durant la guerre de 1812, durant cette bataille le colonel Charles Boerstler et les troupes américaines sont défaite par 80 officiers britanniques et 300 guerriers Mohawks le .

Géographie
La cité inclus les hameaux d'Allanburg, Beaverdams, Confederation Heights, Port Robinson, St. Johns, Rolling Meadows, Thorold South et Turner's Corners.

St. Johns est l'un des premiers établissement situé à l'intérieur de la péninsule du Niagara où s'établissent les Européens.

Municipalités limitrophes

Démographie

Transports

Tunnel Thorold

Le Tunnel de Thorold est un tunnel sous-marin construit de   1965 à 1967 et permettant à la route 58 de passer sous le canal Welland. Le tunnel est le plus long en Ontario.

Canal Welland
Une partie du canal Welland traverse la ville de Thorold.

Centre de détention Niagara
Le Centre de détention Niagara, d'un capacité de 260 personnes, est une prison à sécurité maximale. L'établissement sert surtout de transit pour les détenus à courtes sentences en attentes de transferts vers des prisons fédérales et provinciales. Le centre est situé entre les quartiers de Thorold South et Allanburg.

Personnalités
Owen Nolan (né en 1972), joueur professionnel de hockey sur glace
Sean Bentivoglio (né en 1985), joueur professionnel de hockey sur glace

Notes et références

Lien externe

Site officiel

Ville en Ontario

Thorold (Ontario)


Manolo Caro (né le  à Guadalajara) est un réalisateur mexicain.

Biographie
Né à Guadalajara, il fait des études d'architecture à l'Institut de technologie et d'études supérieures de Monterrey. Il étudie ensuite le cinéma à la Escuela Internacional de Cine y Televisión de San Antonio de los Baños sur l'île de Cuba, puis il suit les cours de Juan Carlos Corazza à Madrid.

Il réalise plusieurs films mexicains, et crée des séries télévisées originales produites par la plate-forme Netflix. Selon la critique, il sait aussi bien présenter  qu'.

Filmographie

Cinéma
 2013 : No sé si cortarme las venas o dejármelas largas
 2014 : Amor de mis amores, avec Sandra Echeverría, Juan Pablo Medina
 2015 : Elvira, te daría mi vida pero la estoy usando, avec Cecilia Suárez, Vanessa Bauche, Angie Cepeda
 2016 : La vida inmoral de la pareja ideal, avec Cecilia Suárez, Manuel García Rulfo, Ximena Romo, Paz Vega
 2018 : Perfectos desconocidos, avec Cecilia Suárez, Bruno Bichir, Manuel Garcia-Rulfo
 2021 : La Casa de las Flores: la película

Télévision
 2018-2020 : La casa de las flores
 2020 : Quelqu'un doit mourir
 2022 : Jusqu'à ce que le sort les sépare
 2022 : Sur l'autel de la famille

Notes et références

Liens externes

Réalisateur mexicain
Producteur mexicain de télévision
Naissance en septembre 1984
Naissance à Guadalajara (Mexique)

Manolo Caro


Der Runenstein von Hune (DK NJy 11) aus Granit steht im Karnhaus der Dorfkirche von Hune, östlich von Blokhus im Vendsyssel im dänischen Nordjütland.

Der Runenstein kam im Jahre 1550 nach Hune und wurde 1940 in einer Ecke des Karnhauses, teilweise in die Erde eingelassen, aufgestellt. Dadurch liegen die drei untersten Runen der linken Reihe und die unterste der mittleren Reihe unter der Erdoberfläche. Der Runenstein stand vermutlich ursprünglich am alten Weg von Hune nach Jetsmark.

Der etwa 1000 Jahre alte Runenstein ist einer der größten in dieser Gegend. Die Inschrift lautet nach der Übersetzung: "Hove, Thorkil und Thorbjørn ließen in Gedenken an ihren Vater Runulf den Klugen diesen Stein aufstellen".
Ob der in der Runeninschrift genannte Hove mit dem Hove auf dem benachbarten Jetsmarkstein identisch ist, ist unklar.

Literatur
 Karsten Kjer Michaelsen: Politikens bog om Danmarks oldtid. Politiken, Kopenhagen 2002, ISBN 87-567-6458-8 (Politikens håndbøger) S. 86

Weblinks
 Beschreibung Bilder  (schwedisch)
 Bild des Umfeldes
 Kirche von Hune

Hune und Jetsmark
Hune und Jetsmark
Hune und Jetsmark
Geographie (Jammerbugt Kommune)

Runenstein von Hune


Hrvatski školski športski savez (HŠŠS) je krovno tijelo školskog športa u Republici Hrvatskoj. Međunarodni naziv za Savez je Croatian School Sport Federation.

Osnovan je 22. prosinca 2006. godine, kada je u prostorijama Ministarstva znanosti, obrazovanja i športa održana Osnivačka skupština HŠŠS-a. Tako je po prvi puta u Republici Hrvatskoj osnovano krovno tijelo školskog športa.

Za sudjelovanje na natjecanjima koja organizira HŠŠS potrebno je imati iskaznicu HŠŠS-a. HŠŠS izdaje iskaznicu svim učenicima, članovima školskih sportskih društava osnovnih i srednjih škola Republike Hrvatske.

Vanjske poveznice
 Hrvatski školski športski savez

Izvori

školski
Odgoj i obrazovanje u Hrvatskoj

Hrvatski školski športski savez


Christian Smalls né le 4 juillet 1988 est un ouvrier américain connu pour son rôle actif dans la création du syndicat Amazon Labor Union de l'entrepôt JKF8 dans Staten Island, premier syndicat professionnel indépendant d'Amazon USA.

Début de carrière
Smalls, né dans le New Jersey, commence une carrière de chanteur de rap et partage même une scène avec le chanteur Meek Mill. À la naissance de son fils en 2012, il s'engage dans une activité salariée dans plusieurs magasins puis devient magasinier chez Amazon en 2015.

Création du mouvement militant contre Amazon
Le 11 mars 2020, il est cas contact au COVID-19, mais ne l'apprend qu'après la période d'incubation, le 28 mars, n'ayant à aucun moment reçu de consigne de protection ou d'isolement. Il organise alors une journée de débrayage dans l'entrepôt le 30 mars afin de protester contre la gestion de la crise COVID-19 par son employeur. À la suite de cette action, il est licencié, le directeur juridique d'Amazon faisant de lui sciemment un bouc émissaire. Dans une note interne diffusée par mégarde à plus d'un millier de personnes, qualifie C. Smalls de « ni intelligent, ni éloquent » conseille de faire de lui le « visage » du mouvement afin de mieux le saper.

Chris Smalls et son ami Derrick Palmer s'engagent dans la création d'un mouvement militant nommé The Congress of Essential Workers, que Smalls souhaite structuré et pérenne. La transformation de ce mouvement en syndicat prend environ 1 an. Pendant cette période, le mouvement contribue à l'organisation de grèves d'une journée dans d'autres grandes entreprises aux salariés essentiels comme Walmart et Target Corporation en Californie, à New York et dans le New Jersey.

En février 2021, Amazon perd son procès contre New-York, représenté par le Procureur général de l'État de New York Letitia James, concernant sa gestion de la crise du covid-19, permettant entre autres à Chris Smalls d'être indemnisé et réintégré s'il le souhaite dans les rangs d'Amazon.

Transformation du mouvement en syndicat

Le syndicat Amazon Labor Union (ALU) est fondé le , grâce notamment à une campagne participative de levée de fonds de , à mettre en relation avec les  de dollars dépensés par Amazon durant l'année , uniquement pour consulter des spécialistes de la lutte antisyndicale à travers le pays. Leur objectif premier est de représenter les  salariés du centre de tri JFK8 en étant reconnus officiellement par le National Labor Relations Board (NLRB).

Amazon mène une campagne d'intimidation des syndiqués sur les réseaux sociaux, fait une campagne active contre la tenue d'une élection des syndicats, puis en faveur du non, mais les salariés de l'entrepôt JFK8 votent en faveur d'ALU le , faisant de Chris Smalls le président du syndicat.

À cette occasion, il est reçu par le président Biden à la maison blanche, marquant les esprits par son choix de conserver sa tenue vestimentaire habituelle inspirée de la culture hip-hop.

Voir aussi
Amazon
Amazon Labor Union
Critiques d'Amazon

Références

Amazon
Rappeur américain
Militant américain
Syndicaliste américain
Lanceur d'alerte aux États-Unis
Date de naissance incertaine (XXe siècle)

Chris Smalls


An Eragrostis castellaneana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Buscal. ngan Reinhold Conrad Muschler. An Eragrostis castellaneana in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis castellaneana


Vila Curuçá est un district situé dans la zone est de la municipalité de São Paulo.

Quartiers
 Chácara Figueira Grande
 Jardim Bartira
 Jardim Campos
 Jardim Carolina
 Jardim dos Ipês
 Jardim Eva
 Jardim Heloisa
 Jardim Miragaia
 Jardim Nazaré
 Jardim Quisisana
 Jardim Robrú
 Jardim Rosina
 Jardim Santo Antônio
 Jardim Santo Elias
 Jardim Senice
 Vila Clara
 Vila Conceição
 Vila Luzimar
 Vila Nova Curuçá
 Vila Raquel
 Vila Simone
 Vila Stela

Histoire
L'histoire de Vila Curuçá est identique à celle du district de São Miguel Paulista, ainsi qu'à celle de la partie orientale du district de Jardim Helena : les colons portugais. On raconte qu'entre 1610 et 1611, le Bandeirante Domingos de Góes devint le "sesmeiro" des terres de la région des "boi sat", qui se situent près de la rivère Tietê. Ils furent transférés sous le contrôle des prêtres carmélites en 1621. Durant cette période, une chapelle appelée Nossa Senhora da Biacica (un nom qui vient de la langue tupi "imbeicica" ou "vigne résistante", facile à trouver dans la Tietê) a été construit, qu'il est considéré comme un point de repère de la colonisation de la région. Pendant longtemps Itaim Paulista, Vila Curuçá et la partie orientale de Jardim Helena ont formé un seul quartier, connu sous le nom de "Imbeicica", qui a ensuite été séparé.

Dans ce district se trouve le siège de la sous-préfecture d'Itaim Paulista, mais auparavant la région était administrée par la sous-préfecture de São Miguel Paulista et donc, le bon sens de la plupart des gens détermine que Vila Curuçá serait un quartier de São Miguel Paulista, mais les cartes actuelles et officielles de la mairie de São Paulo indiquent que ce n'est pas le cas.

Loisirs
Pendant le gouvernement Marta Suplicy, une unité du CEU (Centre éducatif unifié) a été construite dans le quartier, appelée "CEU Vila Curuçá". Ce centre, qui fonctionne comme une école maternelle et primaire, abrite également un centre de loisirs et un télécentre.

À côté de CEU Vila Curuçá, il y a un Clube da Cidade, c'est un centre de divertissement et de loisirs de la mairie de São Paulo, dont les centres similaires sont répartis dans toute la municipalité. Sur place, il y a des piscines, des courts et d'autres attractions pour recevoir les plus de 3000 visiteurs chaque week-end en été et il reçoit les personnes âgées pour les danses des aînés. L'exigence fondamentale est d'être résident de Vila Curuçá ou Itaim Paulista.

Nouvelle gare
Depuis 2008, le district de Vila Curuçá est bénéficié de la gare de Jardim Helena-Vila Mara de la ligne 12 de la CPTM, qui a facilité l'accès au district.

Notes et références

District à São Paulo

Vila Curuçá


Le terme d'Hôpital de la Marine peut faire référence à plusieurs hôpitaux :
 l'hôpital de la Marine en France
 Hôpital de la Marine de Cherbourg
 Hôpital de la Marine de Rochefort
 Hôpital de la Marine de Saint-Mandrier
 Hôpital de la Marine de Bordeaux, actuel hôpital d'instruction des armées (HIA) Robert-Picqué, à Villenave-d'Ornon (Gironde)
 Hôpital de la Marine de Brest, actuel HIA Clermont-Tonnerre, à Brest
 Hôpital de la Marine de Marseille, actuel HIA Laveran à Marseille (Bouches-du-Rhône)
 Hôpital de la Marine de Toulon, actuel HIA Sainte-Anne, à Toulon
 au Canada
 Hôpital de la Marine à Miramichi au Nouveau-Brunswick
 Hôpital de la Marine à Québec

Hôpital de la Marine (homonymie)


An Carex fucata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Francis M.B. Boott ngan Charles Baron Clarke. An Carex fucata in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex fucata


Angela Luther o Angela Bohm (de soltera) (Berlín, Alemania, 23 de abril de 1940) fue una terrorista alemana muy activa en la década de los setenta perteneciente a la segunda generación de la Fracción del Ejército Rojo o banda Baader Meinhof, actualmente desaparecida.

Juventud e inicios

Luther nació en Berlín pero creció en una familia acomodada de Hamburgo.  Durante su juventud estuvo envuelta en los grupos universitarios de anarquistas y bohemios. Posteriormente gravitó en torno al grupo "Tupamaros de Berlín Occidental". Sin embargo en julio de 1971, conoció a varios miembros de la Fracción del Ejército Rojo, siendo captada para ese grupo junto a Thomas Weissbecker, juntos manifestaron su interés en participar y trabajar en la banda.

En la vía del terrorismo

El 12 de mayo de 1972, participó en la colocación de una bomba en la Estación de Policía de Augsburg junto a Irmgard Möller.  El 24 de mayo de 1972, estuvo envuelta en la colocación de una bomba en el Club de Oficiales en las Barracas militares Campbell, en Heidelberg, donde murieron tres soldados norteamericanos.  La policía posteriormente descubrió que la compañía de construcción de su padre (Hark Bohm), estuvo conectada con la obtención de material explosivo para el ataque de Heidelberg.

El 27 de febrero de 1975, en una operación conjunta de la RAF y el Movimiento 2 de Junio, fue secuestrado Peter Lorenz, Candidato a Alcalde de Berlín por la Unión Demócrata Cristiana de Alemania. La mañana del 27 de febrero, a las 09:00 a.m., salió de su residencia en el Distrito Zehlendorf de Berlín cuando su Mercedes Benz fue interceptado por un camión que le trancó el paso. De inmediato un vehículo Fiat impactó el Mercedes y un grupo de terroristas golpearon al chofer Werner Sowa y se llevaron a Lorenz a otro vehículo. Sowa pudo identificar a la terrorista Angela Luther como una de las participantes. Luther estaba solicitada por las autoridades desde hacía tres años. Al día siguiente, se entregó una foto polaroid de Lorenz con un cartel que decía "Peter Lorez, prisionero del Movimiento 2 de junio". Los secuestradores exigieron la liberación de seis terroristas en prisión, agregando una nota para los prisioneros del grupo terrorista Fracción del Ejército Rojo: "Para nuestros camaradas de Baader-Meinhof en prisión. Nos gustaría sacarlos de ahí, pero nuestra fuerza actual no está en posición de hacerlo". La selección de los objetivos a liberar eran: Horst Mahler, Verena Becker, Ingrid Siepmann, Rolf Pohle, Rolf Heissler (RAF) y Gabriele Krocher Tiedemann, quien en diciembre de 1975 va a participar con Ilich Ramírez Sánchez en el secuestro de la Sede de la OPEP en Viena, quienes están de tenidos pero ninguno por homicidio. No obstante, Horst Mahler, fundador de la RAF se negó a abandonar la cárcel y saldría liberado en 1980. Lorenz fue liberado sano y salvo al día siguiente.

Actualmente

Desde entonces, las autoridades desconocen su paradero, estimándose que actualmente este muerta, viviendo en El Líbano o bajo nombre supuesto en Alemania, sin embargo figura actualmente en la Lista de personas solicitadas por los tribunales de justicia de la INTERPOL.

Nunca fue arrestada, rastreada o encontrada y las autoridades alemanas decidieron desistir de su búsqueda por no tener ningún indicio firme sobre su ubicación.

Referencias

 Sobre Angela Luther en Rafinfo.de

Libro:Televisionaries (Televisionaries: the red army faction story 1963-1993) por Tom Vague

Luther
Luther
Personas desaparecidas
Alemanas del siglo XX

Angela Luther


La tempranica es una zarzuela en un acto, dividido en tres cuadros, en prosa, con música de Gerónimo Giménez y libreto de Julián Romea Parra. Se estrenó en el Teatro de la Zarzuela de Madrid, el 19 de septiembre de 1900. En 1930, Federico Moreno Torroba transformó la zarzuela en una ópera titulada María la tempranica, pero no cuajó entre el público.

La tempranica puede considerarse una obra breve y simple. No obstante, destaca el número La tarántula e un bicho mu malo, que se ha convertido en una de las piezas favoritas de las solistas en los conciertos de zarzuela o como propina musical al final de las actuaciones.

Contexto
La obra se estrenó el 19 de septiembre de 1900 con una gran recepción por parte del público y la crítica. El estreno sufrió un retraso debido a que en un principio se le adjudicó la obra a Pilar García, quien dejó de pertenecer a la compañía. Poco después, el hermano de Conchita Segura se puso en contacto con Romea para volver a la Zarzuela, iniciando así las negociaciones que le adjudicaron el papel. Sin embargo, esta sería luego sustituida por Matilde Franco por motivos que aún se desconocen.

El libreto fue escrito por Romea Parra, quien trabajó también como actor, cantante y compositor. Su obra plasma con maestría los tipos populares y fue inspirada por el subyacente verismo italiano: la búsqueda de la veracidad en el relato exponiendo las problemáticas culturales y sociales propias de la crisis del 98'.

Giménez presentó melodías de sonoridad popular y lenguaje internacional (con múltiples modos y piezas), utilizando también un tratamiento dramático a través del uso del leitmotiv.

La prensa generó una gran expectación de forma precedente al estreno, lo que contribuyó a su popularidad y auge. Sin embargo, la crítica fue ambivalente: "Es un precioso cuadro de color, de asunto sencillísimo, con carácteres sólidamente dibujados. Efecto de la misma sencillez de su asunto, la acción llega al último cuadro un tanto desmayada, diluida, pero es tan tierna la figura de la gitanilla, hay tanta poesía en aquella mozuela anhelante y amorosa, y es tan graciosa y tan ingenua la del gitanillo, que aunque otra cosa no tuviera la obra, es muy digna de figurar entre las mejores del género chico". "Hay que tener un conocimiento del teatro muy grande y un arsenal innagotable de recursos. Con el mismo asunto, cualquier autor de segunda fila hubiese fabricado un buñuelo de kilométrica circunferencia"."Al Sr. Romea le gustó, sin duda, mucho el tercer acto de la comedia francesa... y aquí te cojo y aquí te mato. El parecido entre la obrita y la obra salta a la vista. Zazá va a casa de su amante a armarle el gran escándalo; pero ve allí a la inocente Toto, y la cólera de la pobre se deshace en lágrimas. La Tempranica se dirige a la casa del conde de Santa Fe, decidida a hacer un disparate; pero ve al condesito tan mono en su cunita y la pobre muchacha se retira, toda compungida, con la música a otra parte. [...] [Considera que no es un desatino] como tantos otros que nos sirven a diario. La zarzuela estrenada anoche es decorosa, y si no revela arte verdadero, manifiesta habilidad teatral y conocimiento de ciertos resortes"."Romea, contra lo que acostumbraba, no se reservó papel en su obra, a pesar de irle tan bien los personajes gitanos y ser tan de su predilección. Pero cuidó la postura, y dirigió la representación, mostrando su maestría acostumbrada".Si bien, la crítica a la música fue favorablemente unánime.

Argumento

Cuadro Primero
A su regreso de cazar, don Luis, don Mariano, don Ramón y Mr. James se reúnen para hablar en una explanada en la sierra cercana a Granada. Mientras tanto, ven pasar al gitanillo Grabié y le piden que cante. Don Luis y Grabié se reconocen mutuamente y después de la actuación del segundo, don Luis cuenta que un día se cayó del caballo y se quedó sin conocimiento en esta sierra, despertando en la casa de unos gitanos que le habían recogido. Estuvo con ellos varios días y se hizo pasar por labrador para satisfacer su curiosidad. Entre esta familia de gitanos se encontraba María, que se enamoró de don Luis. Primero, don Luis se dejó querer pero más tarde decide abandonarlos. Un año después, María se promete con un gitano llamado Miguel. Al enterarse de que don Luis está allí, manda a Grabié a buscarlo, resultando en un encuentro en la puerta de la casa donde ella le declara su amor pero él la rechaza.

Cuadro Segundo
María y Grabié se encuentran en un rancho en la sierra junto con sus padres. Poco después llega Miguel, dispuesto a dar una fiesta para celebrar su boda con María, y acto seguido, Luis junto con sus amigos (con la intención de ver funcionar la fragua). Grabié avisa a su hermana de que don Luis está ahí y le comenta que va a volver a Granada y que está casado.

Cuadro Tercero
Sin embargo, María decide ir a la casa de don Luis en Granada, donde ve a su mujer: Lolita; y a su hijo. María, acompañada por Grabié, oye al matrimonio hablar y contemplar a su hijo y se da cuenta de que no tiene posibilidades. Por ello, regresa al lado de Miguel.

Números musicales

Personajes

Orquesta
Coro:

 14 sopranos.
 13 contraltos.
 15 tenores.
 12 bajos.

Notas y referencias

Zarzuelas de Gerónimo Giménez
Zarzuelas de 1900

Referencias
Diccionario de la zarzuela. España e Hispanoamérica. Instituto complutense de Ciencias Musicales. 2006. ISBN 978-84-89457-30-0
Historia, sinopsis y discografía.
"La tempranica" historia y sinopsis en Zarzuela.net.
"Granada: La tempranica y la vida breve" Programa del Teatro de la Zarzuela.

Enlaces externos
 "Granada: La Tempranica y la vida breve". Conferencia.
 "Granada: La Tempranica (Gerónimo Giménez)". Teatro de la Zarzuela.

La tempranica


Această listă recenzează  catedrale din Rusia .

Listă (incompletă)

 Catedrala Hristos Mântuitorul, la Kaliningrad (ortodoxă)
 Catedrala din Königsberg, la Kaliningrad. Mai întâi romano-catolică (între 1333 și 1525), apoi luterană (din 1525 până în 1945), iar în prezent este un centru cultural.
 Catedrala Adormirea Maicii Domnului din Moscova la Kremlinul din Moscova
 Catedrala Adormirea Maicii Domnului din Omsk
 Catedrala Bunavestire la Kremlinul din Moscova
  Catedrala Sfântul Arhanghel Mihail la Kremlinul din Moscova
 Catedrala Hristos Mântuitorul, la Moscova (ortodoxă)
 Catedrala Neprihănitei Zămisliri din Moscova (catolică)
 Catedrala Maica Domnului din Kazan, la Moscova (ortodoxă)
 Catedrala Sfântul Vasile, în Piața Roșie, la Moscova (ortodoxă)
 Catedrala Sfânta Sofia,la Novgorod (ortodoxă)
 Catedrala Sfântul Isaac, la Sankt Petersburg (ortodoxă)
 Catedrala Maica Domnului din Kazan, la Sankt Petersburg (ortodoxă)
 Catedrala Sfinții Petru și Pavel, la Sankt Petersburg (ortodoxă)
 Catedrala Mântuitorul Însângerat, la Sankt Petersburg (ortodoxă)
 Catedrala Adormirea Maicii Domnului, la Sankt Petersburg (catolică)
 Catedrala Adormirea Maicii Domnului din Vladimir (ortodoxă)

Legături externe

  Cathedrals, Russia

Vezi și
 Listă de catedrale din Germania

Lista
Rusia
Catedrale

Lista catedralelor din Rusia


Die Frauensteiner Schutzmantelmadonna von nach 1510 ist ein Werk Gregor Erharts. Sie befindet sich am Hochaltar der Wallfahrtskirche Frauenstein in Molln.

Beschreibung und Deutung

Die Figur ist eine aus Lindenholz geschnitzte, erhöht sitzende spätgotische Schutzmantelmadonna mit Kind und zwei Engeln. Letztere halten den Mantel, unter dem weitere sechs Figuren knien. Madonna und Kind sind, wie bei solchen Darstellungen üblich, im Vergleich zu ihrem Umfeld übergroß dargestellt. Sie trägt eine Krone aus filigranem Laubwerk, ihr Kopf ist zur Seite geneigt und somit etwas aus der Achse gedreht: Im Kind, dem Mittelpunkt der Komposition, treffen sich eine senkrechte Achse von der Krone bis zur Fußspitze und eine waagrechte von Engel zu Engel. Das Kind hält einen Kranz aus Rosen. Die deutlich erkennbare Dreieckskomposition verweist bereits auf die Renaissance. Die Maße sind: 195 cm Höhe, 150 cm Breite und 60 cm Tiefe. Die Personen unter dem Mantel knien auf einer Rasenbank. Es sind drei Männer (links) und drei Frauen (rechts). Die Männer halten die Hände zum Gebet erhoben und die Frauen die ihren vor die Brust.

Der vom Jesuskind gehaltene Kranz aus Rosen ist vermutlich ein Bezug zum Rosenkranzgebet. Unter dem Mantel zu erkennen sind Kaiser Maximilian I. (dritter von links) und dahinter einer seiner "Minister", Ritter Florian Waldauf. Auf der rechten Seite vermutlich Maximilians zweite Gemahlin Bianca Maria Sforza und dahinter die Frau Florian Waldaufs Barbara Mittenhofer. Die beiden äußeren Figuren sind wohl typisiert und vielleicht nur wegen der Dreizahl in die Komposition aufgenommen.

Geschichte

Nach einem Bericht des Ritters Waldauf gerieten er, der damalige römisch-deutsche König Maximilian I. sowie "viel Volk" und Gefangene am Dreikönigstag 1489 in der holländischen Zuidersee in Seenot. In Sturm und Nebel schlugen Eisschollen das Schiff leck und die verzweifelten Passagiere riefen die Gottesmutter Maria an. Tatsächlich soll sich daraufhin der Nebel gelichtet haben und das rettende Ufer konnte erreicht werden. Waldauf stiftete einen "Schatz" und eine Madonna in Hall bei Innsbruck, Maximilian I. die Schutzmantelmadonna in Frauenstein.

Die wahrscheinliche Stiftung Maximilians war zuerst eine Votivgabe unter vielen. Eine erste Erwähnung stammt aus dem Jahr 1894: Der Klauser Pfarrvikar Eberhard Bauer berichtet in seiner Arbeit "Vergißmeinnicht von Frauenstein": Ferner eine sehr alte Skulptur aus Holz, leider schon vom Wurm stark mitgenommen, 1,5 m breit, 1,95 m hoch, an der Nordwand neben dem Hochaltar, ruhend auf zwei etwa von den alten abgebrochenen Seitenaltären entnommenen Holzkonsolen. Die gekrönte Mutter, in sitzender Stellung, auf dem Schoß das Jesuskindlein, in zarten Händchen ein Kränzlein von Rosen. Weiter berichtet Bauer, dass die Madonna im Zuge einer 1886 begonnenen Renovierung der Kirche von der Sakristei an die Nordwand neben dem Altar gelangt sei. 1918 wurde die Statue gegen Wurm imprägniert und die zahlreichen Bohrlöcher und schadhaften Stellen verkittet.  Der Kunsthistoriker Gustav Gugenbauer stellte 1925 fest, dass es sich wegen des Fehlens von Geistlichen unter dem Schutzmantel um eine weltliche Stiftung handeln müsse und identifizierte die Figur des Kaisers Maximilian. Anhand der Detailaufnahmen Gugenbauers schrieb der Münchener Kunsthistoriker Karl Feuchtmayr wenig später die Madonna erstmals Gregor Erhart zu. Einer breiten Öffentlichkeit bekannt machte sie schließlich der Schlierbacher Fachlehrer Josef Kurz. Mit Unterstützung des Diözesankunstreferenten Josef Fließner fotografierte er von 1935 bis 1937 die Statue und trug umfangreiche Hintergrundinformationen zusammen. Mit dem angefertigten Bildmaterial hielt er in Oberösterreich 18 Lichtbildvorträge. 1937/38 wurde die Statue in den Werkstätten des Kunsthistorischen Museums Wien umfassend restauriert. Dazu gehörte als Maßnahme gegen den Holzwurmbefall eine Blausäurevergasung, außerdem entfernte man die barocke Farbfassung (weiß für den Schleier, blauweiß für die Engelsflügel) und legte die früheren Farben frei. Anschließend zeigte sie das Museum in der Ausstellung Altdeutsche Kunst im Donauland. Die letzte Instandsetzung geschah im Jahr 1967, seit damals nimmt die Statue ihren heutigen Platz am Hochaltar ein.

Literatur
 Angela Mohr: Die Schutzmantelmadonna von Frauenstein. Ennsthaler Verlag, Steyr 1983, 2. Auflage 1986. ISBN 3-85068-132-7
 Josef Kurz: Frauenstein und seine Schutzmantelmadonna. Vereinsdruckerei Steyr, 1937, 40 Seiten.

Einzelnachweise

Weblinks

 Bildarchiv Marburg: Die Schutzmantelmadonna vor 1937 in der alten Barockfassung (aufgerufen am 30. November 2016)

Marienstatue
Skulptur (16. Jahrhundert)
Molln

Frauensteiner Schutzmantelmadonna


Zico olarak tanınan Arthur Antunes Coimbra (d. 3 Mart 1953, Rio de Janeiro), Brezilya'nın ve dünya futbolunun 80'lerdeki en iyi futbolcularından biri olarak kabul edilmektedir.

1978, 1982 ve 1986 FIFA Dünya Kupası finallerinde Brezilya millî takımının formasını giydi. 88 kez Brezilya millî takımının formasi giymiştir. 1983 yılında World Soccer dergisi tarafından "Yılın Futbolcusu" seçilen Zico, 1982 FIFA Dünya Kupası'nda ise Brezilya'nın en golcü ismi olmuştur.

1991 yılında Fernando Collor de Mello tarafından Brezilya'nın ilk spordan sorumlu ulusal sekreterliği (Spor Bakanlığı) görevine getirilmiştir. Bir yıl süren görevi sırasında sonradan "Zico kanunu" olarak anılan yeni düzenlemeleri yürürlüğe koymuştur. Brezilya'da hâlen geçerli olan Zico yasası, futbolcuların bonservis sahipliğini futbolcular lehine güncelleyen, ayrıca özel kulüpler kurulmasına olanak veren bir içeriğe sahiptir.

Teknik direktörlük kariyerine daha önce oynadığı Kashima Antlers'de teknik menajer ve koordinatör (1995, 1996-2002) olarak başladı. 1998 FIFA Dünya Kupası'nda Brezilya millî takımının teknik koordinatörlüğünü yaptı. Brezilya 2006 Organizasyon Komitesi Başkanı (2000) oldu. 2002-2006 yılları arasında Japonya millî takımı teknik direktörlüğünü yaptı.

Kimi çevrelerce Beyaz Pelé olarak adlandırılmaktadır. Ülkesinde buna ek olarak Galinho olarak da bilinir. Zico'ya Japon hayranları tarafından ise Futbolun Tanrısı (サッカーの神様, Sakkā no kamisama) lakabı yakıştırılmıştır.

Zico, Fenerbahçe'nin kulüp tarihinde, Avrupa kupalarındaki en başarılı teknik direktörüdür. UEFA Şampiyonlar Ligi gruplarında bir Türk takımına en fazla puan kazandıran, Şampiyonlar Ligi'nde Fenerbahçe'yi çeyrek finale yükselten ilk teknik direktördür. Kısa bir süreliğine Olimpiakos takımını çalıştırdıktan sonra bu takımdan kovulmuştur.

Irak millî takımı
15 Ağustos 2011 tarihinde Irak Futbol Federasyonu ile bir anlaşma imzalamış ve 19 Ağustos 2011 tarihinde Katar'a karşı oynanan maç ile Irak millî futbol takımında teknik direktörlük görevine başlamıştır. 28 Kasım 2012 tarihinde sözleşme şartlarının yerine getirilmediğini söyleyerek istifasını açıkladı. Mezopotamya'nın Aslanları lakablı takımda, 2011 Eylül'ünde takımın başına geçerken, çıktığı 21 karşılaşmada 10 galibiyet, 6 beraberlik ve 5 yenilgi aldı.

Al-Gharafa
Arthur Zico, 2013-2014 sezonunda Katar'ın El-Ğarafe takımı ile 2 yıllığına anlaşmıştır.

FC Goa
2014 yılında ise Arthur Zico, o sezon Robert Pires, Elano Blumer ve David Trezeguet gibi yıldız oyuncuların yanı sıra Marco Materazzi gibi ünlü futbol adamlarının katıldığı Indian Super League takımlarından FC Goa'nın başına getirildi.

Kariyeri

Futbolculuk kariyeri

Başarıları

Kulüp başarıları
 Flamengo
 Rio de Janeiro Şampiyonluğu  1972, 1974, 1978 1979, 1979 Özel, 1981, 1986
 Brezilya Şampiyonluğu 1980, 1982, 1983, 1987
 Libertadores Kupası 1981
 Kıtalararası Kupa 1981
 J. Ligi 1. Kademe Şampiyonluğu 1993

Kişisel başarıları
 Rio de Janeiro Şampiyonluğu en golcü oyuncu  1975, 1977, 1978 1979, 1979, 1982
 1981 CONMEBOL Libertadores en golcü oyuncu (11 gol)
 Maracanã Stadyumu'nda en çok gol atan futbolcu (333 gol)
 Flamengo kulüp tarihinin en golcü futbolcusu (568 gol)

Teknik direktörlük kariyeri

Başarıları
 1998 FIFA Dünya Kupası - Final (Brezilya ile - yardımcı teknik direktör olarak)
 2004 AFC Asya Kupası - Şampiyon (Japonya ile)
 2006-07 Süper Lig - Şampiyon (Fenerbahçe ile)
 2007 Türkiye Süper Kupası (Fenerbahçe ile)
 2008 Özbek Ligi - Şampiyon (Bunyodkor ile)
 2008 Özbekistan Kupası - Şampiyon (Bunyodkor ile)
 2008-09 Kubok Rossii - Şampiyon (CSKA Moskova ile)
 2009 Superkubok Rossii (CSKA Moskova ile)

Süper Lig genel istatistikleri

Avrupa Kupaları verileri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Zico resmî sitesi
 Zico: The Movie

 Zico - Brezilya millî takımındaki golleri
 Udinese resmî sitesi "Arriva sua maestà Zico"
 Zico'nun 50 yılına ithafen, röportajlar ve anketleri ile birlikte

 Zico Legends

1953 doğumlular
Brezilyalı futbolcular
Brezilyalı teknik direktörler
CR Flamengo futbolcuları
Udinese Calcio futbolcuları
Kashima Antlers futbolcuları
Brezilyalı gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
Japonya'daki gurbetçi futbolcular
1978 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1982 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1986 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Fenerbahçe teknik direktörleri
Japonya millî futbol takımı teknik direktörleri
Süper Lig şampiyonluğu kazanan teknik direktörler
Süper Lig teknik direktörleri
2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası teknik direktörleri
2004 AFC Asya Kupası teknik direktörleri
2005 FIFA Konfederasyonlar Kupası teknik direktörleri
2006 FIFA Dünya Kupası teknik direktörleri
AFC Asya Kupası kazanan teknik direktörler
Kashima Antlers teknik direktörleri
PFK CSKA (Rusya) teknik direktörleri
Olimpiakos SFP teknik direktörleri
Bola de Ouro
FIFA 100
Yaşayan insanlar
Türkiye'deki gurbetçi teknik direktörler
Brezilyalı gurbetçi teknik direktörler
Japonya'daki gurbetçi teknik direktörler
Özbekistan'daki gurbetçi teknik direktörler
Rusya'daki gurbetçi teknik direktörler
Irak'taki gurbetçi teknik direktörler
Katar'daki gurbetçi teknik direktörler
İtalya'daki Brezilyalı gurbetçiler
Japonya'daki Brezilyalı gurbetçiler
Türkiye'deki Brezilyalı gurbetçiler
Özbekistan'daki Brezilyalı gurbetçiler
Rusya'daki Brezilyalı gurbetçiler
Irak'taki Brezilyalı gurbetçiler
Katar'daki Brezilyalı gurbetçiler
Irak millî futbol takımı teknik direktörleri
Orta saha futbolcuları
Forvet futbolcular
Brezilya millî futbol takımı futbolcuları
1979 Copa América futbolcuları
Portekiz asıllı Brezilyalılar
Série A (Brezilya) futbolcuları
Yunanistan'daki gurbetçi teknik direktörler
J1 League futbolcuları
Rossiyskaya Premyer-Liga teknik direktörleri
Serie A futbolcuları
Güney Amerika'da Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
Rio de Janeiro doğumlu sporcular
Super League (Yunanistan) teknik direktörleri
El-Ğarafe teknik direktörleri
Brezilyalı blogcular
Indian Super League teknik direktörleri
Hindistan'daki gurbetçi teknik direktörler
J1 League teknik direktörleri
World Soccer Dergisi Dünya'da Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
Japan Soccer League futbolcuları
Brezilyalı Roma Katolikleri
Rio de Janeiro doğumlu futbolcular

Zico


A-1 liga je najviši rang hrvatskog košarkaškog prvenstva za muškarce u sezoni 2016./17. u kojem sudjeluje četrnaest klubova. Prvakom je četvrti put zaredom postala momčad Cedevita iz Zagreba.

Sustav natjecanja
Prvi put od sezone 2000./01. u prvenstvu sudjeluju od početka natjecanja svi klubovi, uključivo i sudionike ABA lige. Prvenstvo se igra u dva dijela:
 ligaški dio: 14 klubova igra dvokružnu ligu (26 kola), a osam najuspješnijih momčadi se plasira u doigravanje
 doigravanje: u njega ulazi prvih osam klubova iz ligaškog dijela, igra se kup sustavom i to četvrtzavršnica i poluzavršnica na dvije pobjede, a završnica na tri pobjede
 doigravanjem se dobiva prvak lige, a poredak ostalih klubova se određuje prema plasmanu iz ligaškog dijela
 predviđeno je da se poretkom klubova odredi i plasman u regionalnu ABA ligu te FIBA Ligu prvaka i FIBA Europe Cup

Sudionici

 Vrijednosnice Osijek - Osijek
 Kvarner 2010 - Rijeka
 Alkar - Sinj
 Split - Split
 Jolly Jadranska banka - Šibenik
 Šibenik - Šibenik
 Škrljevo - Škrljevo
 Gorica - Velika Gorica
 Zabok - Zabok
 Zadar - Zadar
 Cedevita - Zagreb
 Cibona - Zagreb
 Hermes Analitica - Zagreb
 Zagreb - Zagreb

Ligaški dio

Ljestvica
 -  plasirali se u doigravanje
 - ispadaju iz lige

Rezultati

Završnica

Klubovi u međunarodnim natjecanjima
 ULEB Eurocup
 Cedevita, Zagreb
 FIBA Liga prvaka
 Cibona, Zagreb
 FIBA Europe Cup
 Cibona, Zagreb
 ABA liga
 Zadar, Zadar
 Cedevita, Zagreb
 Cibona, Zagreb
 Alpe Adria Cup
 Vrijednosnice Osijek, Osijek
 Kvarner 2010, Rijeka  (odustali)
 Zabok, Zabok

Poveznice
 A-2 liga 2016./17.
 B-1 liga 2016./17.
 C liga 2016./17.
 Kup Krešimira Ćosića 2016./17.
 ABA liga 2016./17.
 Alpe Adria Cup 2016./17.
 ULEB Euroliga 2016./17.
 ULEB Eurocup 2016./17.
 FIBA Liga prvaka 2016./17.
 hks-cbf.hr, A-1 liga muški

Izvori
 hks-cbf.hr, A-1 liga, ljestvica
 eurobasket.com, stranica lige
 eurobasket.com, A-1 liga 2016./17., raspored i rezultati
 sportnet.hr, A-1 liga 2016./17., ljestvica
 sportnet.hr, A-1 liga 2016./17., rezultati
 scoresway.com, A-1 liga
 rezultati.com, A-1 liga
 hks-cbf.hr, Termini doigravanja četvrtfinalnih utakmica Prvenstva Hrvatske , objavljeno 24. travnja 2017., pristupljeno 29. travnja 2017.

2016-17
m-1-A-1

A-1 liga 2016./17.


Tour Down Under este o cursă de ciclism în și în jurul orașului Adelaide, Australia de Sud. Cursa atrage câțiva cicliști din întreaga lume. În 2005, Tour Down Under a fost promovat de către Uniunea Ciclistă Internațională ca și cursa cu cea mai mare importanță din afara Europei. În 2007, premierul Mike Rann și Ministrul Turismului Jane Lomax Smith au lansat o campanie pentru ca Tour Down Under să devină prima cursa din afara Europei care să aibă un statut sigur în cadrul ProTour. Statutul ProTour asigură prezența în competiție a tuturor echipelor importante din lume. [1] În 2008, Tour Down Under a devenit primul concurs ProTour în Australia, iar în anul următor a devenit evenimentul inaugural al calendarului Circuitului mondial UCI.

În septembrie 2008, Rann a anunțat că Lance Armstrong va reveni în ciclism la cursa din 2009. Participarea lui Armstrong a dublat numărul de vizitatori s-a dublat, impactul economic s-a mărit mai mult de două ori (de la 17,3 milioane $ în 2008 la 39 milioane $ în 2009) iar interesul mass-media a crescut de cinci ori. Tour Down Under din 2010 a fost numit Cel mai bun eveniment major al Australiei pentru al doilea an la rând în cadrul Premiilor de Turism Qantas. Armstrong a participat trei ani consecutivi în acest concurs, retrăgându-se după 2011. Tour Down Under 2011 a avut un impact economic de 43 de milioane $ și mulțimi de mai mult de 782.000 de persoane.  În 2013, a atras mai mult de 760.400 de oameni în Adelaide și ]n regiunea Australiei de Sud ]n opt zile, inclusiv 40.000 de vizitatori din afara statului Australia de Sud și din alte țări.

Istoric

Lista câștigătorilor

Stuart O'Grady (1999 și 2001) și André Greipel (2008 și 2010) au câștigat Tour Down Under de două ori. Simon Gerrans a câștigat de trei ori (2006, 2012 și 2014). Nici un câștigător nu și-a apărat cu succes titlul.

Câștigători pe țară

Referințe

Legături externe

Ciclism
UCI World Tour

Tour Down Under


Os fósseis de ovos são os restos fossilizados de ovos postos por animais antigos. Como evidência dos processos fisiológicos de um animal, os fósseis de ovos são considerados um tipo de traço fóssil. Em raras circunstâncias, um ovo fóssil pode preservar os restos do embrião em desenvolvimento, e nesse caso também contém fósseis corporais. Uma grande variedade de diferentes grupos de animais pôs ovos que agora estão preservados no registro fóssil a partir do Paleozoico. Exemplos incluem invertebrados como amonóides, bem como vertebrados como peixes, possíveis anfíbios e répteis. O último grupo inclui os muitos ovos de dinossauros que foram recuperados dos estratos mesozóicos. Uma vez que o organismo responsável por colocar qualquer fóssil de ovo é frequentemente desconhecido, os cientistas classificam os ovos usando um sistema paralelo de taxonomia separado, mas modelado de acordo com o sistema de Lineu. Essa "parataxonomia" é chamada de veterovata.

História
A primeira ooespécie nomeada foi Oolithes batonicae, nome dado provisoriamente pelo Professor J. Buckman a um grupo de ovos que Buckman acreditava terem sido postos por um teleossauro. No entanto, os cientistas modernos não acham mais possível determinar que tipo de réptil colocou esses ovos. Em 1859, os primeiros fósseis de ovos de dinossauros cientificamente documentados foram descobertos no sul da França por um padre católico e naturalista amador chamado Padre Jean-Jacques Poech, no entanto, ele pensou que eles foram colocados por pássaros gigantes.

Os primeiros fósseis de ovos de dinossauros cientificamente reconhecidos foram descobertos por acaso em 1923 por uma equipe do Museu Americano de História Natural enquanto procurava evidências de humanos primitivos na Mongólia. As descobertas de ovos continuaram a aumentar em todo o mundo, levando ao desenvolvimento de vários esquemas de classificação concorrentes. Em 1975, o paleontólogo chinês Zhao Zi-Kui iniciou uma revolução na classificação de ovos fósseis desenvolvendo um sistema de "parataxonomia" baseado no sistema tradicional de Lineu para classificar os ovos com base em suas qualidades físicas, em vez de suas mães hipotéticas. O novo método de classificação de ovos de Zhao foi impedido de ser adotado por cientistas ocidentais devido a barreiras linguísticas. No entanto, no início da década de 1990, o paleontólogo russo Konstantin Mikhailov chamou a atenção para o trabalho de Zhao na literatura científica de língua inglesa.

Diversidade

Invertebrados
Os ovos postos por animais invertebrados são conhecidos a partir do registro fóssil. Entre estes estão os ovos postos por antigos cefalópodes. Os ovos postos por amonóides são os fósseis de ovos de cefalópodes mais conhecidos. Os ovos fósseis de amonite mais bem preservados foram preservados no Jurássico Kimmeridge Clay da Inglaterra. No entanto, o registro fóssil de ovos de cefalópodes é escasso, pois seus ovos moles e gelatinosos se decompõem rapidamente e têm pouca chance de fossilizar. Outro grande grupo de cefalópodes mesozóicos, os belemnoides, não têm ovos documentados no registro fóssil, embora isso possa ser porque os cientistas não os procuraram adequadamente, em vez de uma ausência real do registro fóssil.

Peixes e anfíbios
Ovas de peixes fósseis têm um extenso registro que remonta pelo menos ao Devoniano e abrange a era Cenozóica. Os ovos de muitos taxa de peixes diferentes contribuíram para este registro, incluindo peixes com nadadeiras lobadas, placodermes e tubarões. Ocasionalmente, os ovos são preservados ainda dentro do corpo da mãe ou associados a embriões fósseis. Alguns ovos fósseis possivelmente depositados por peixes não podem ser distinguidos com segurança daqueles depositados por anfíbios. Vários peixes fossilizados ou ovos de anfíbios foram classificados como icnogêneros, incluindo Mazonova, Archaeovulus, Chimaerotheca, Fayolia e Vetacápsula.

Répteis
O registro fóssil de ovos de répteis remonta pelo menos até o início do Permiano. No entanto, como os primeiros ovos de répteis provavelmente tinham cascas moles com pouco potencial de preservação, os ovos de répteis podem remontar significativamente mais longe do que seu registro fóssil. Muitos grupos de répteis antigos são conhecidos a partir de fósseis de ovos, incluindo crocodilianos, dinossauros e tartarugas. Alguns répteis antigos, como ictiossauros e plesiossauros são conhecidos por terem dado à luz vivo e, portanto, não se espera que tenham deixado para trás fósseis de ovos. Ovos de dinossauro estão entre os tipos mais conhecidos de ovos de répteis fósseis.

Classificação
Os ovos fósseis são classificados de acordo com o sistema parataxonômico chamado Veterovata. Existem três categorias amplas no esquema, no padrão de classificação filogenética do organismo, chamadas oofamilies, oogenera e oospecies (coletivamente conhecidas como ootaxa). Os nomes de oogenera e oofamilies convencionalmente contêm a raiz "oolithus" que significa "ovo de pedra", mas essa regra nem sempre é seguida. Eles são divididos em vários tipos básicos: Testudoid, Geckoid, Crocodiloid, Dinosauroid-esferulítico, Dinosauroid-prismatic e Ornitoid. Veterovata nem sempre reflete a taxonomia dos animais que puseram os ovos.

Parataxonomia
A parataxonomia em nível oogenus de Veterovata, seguindo Lawver e Jackson (2014) para Testudoid, Hirsch (1996) para ovos de Geckonoid, e Mikhailov et al. (1996) para o resto, salvo indicação em contrário:

Testudoide

 Morfótipo Spheruflexibilis
 Oofamília Testudoflexoolithidae
 Testudoflexoolito
 Morfótipo Spherurigidis
 Oofamília Testudoolithidae
 Testudoolithus
 Emidolito
 Haininchelys
 Chelonoolithus

Geckonoid

 Morfótipo Geckonóide
 Oofamília Gekkoolithidae
 Gekkoolithus
 Gekkonidovum

Crocodiloide

 Oogenus Mycomorphoolithus
 Oofamília Krokolithidae
 Bauruolithus
 Krokolithes
 Suchoolithus

Mosassauroide

 Antarcticolithus

Dinossauro-esferulítico

 Placoolithus
 Sphaerovum
 Stromatoolithus
 Tacuarembovum
 Oofamília Cairanolithidae
 Cairanolithus
 Oofamília Stalicoolithidae
 Coraloidoolithus
 Shixingoolithus
 Stalicoolithus
 Oofamília Spheroolithidae

 Guegoolithus
 Esferolito
 Parasferolito
 Oofamília Phaceloolithidae
 Phaceloolithus
 Oofamília Ovaloolithidae
 Ovaloólito
 Oofamília Megaloolithidae
 Megaloolithus
 Pseudomegaloólito
 Oofamília Similifaveoloolithidae
 Similifaveoloolithus
 Oofamília Faveoloolithidae
 Faveoloolithus
 Hemifaveoloolithus
 Parafaveoloolithus
 Oofamília Youngoolithidae
 Youngoolithus
 Oofamília Dendroolithidae
 Dendroolithus
 Oofamília DictyoolithidaeTrigonolito
 Dictyoolithus
 Paradictioolithus
 Protodictioolithus
 Oofamília Polyclonoolithidae
 Policlonoólito

Dinossauroide-prismático

 Pseudogeckoolithus
 Oofamília Arriagadoolithidae
 Arriagadoolithus
 Triprismatoolithus
 Oofamília Prismatoolithidae
 Preprismatoolithus
 Prismatoolithus
 Protoceratopsidovum
 Sankofa
 Spheruprismatoolithus
 Trigonolito

Ornitóide

 Morfótipo de ratita ornitóide
 Ageroolithus
 Diamantornis
 Ornitolito
 Reticuloólito
 Struthiolithus
 Tristragulololito
 Tubercuolithus
 Oofamília Elongatoolithidae
 Continuoolithus
 Elipsolithus
 Elongatoolithus
 Heishanoolithus
 Macrolongatoolithus
 Macroolithus
 Nanhsiungolithus
 Paralongatoolithus
 Porituberolithus
 Rodolphoolithus
 Espongioolito
 Trachoolithus
 Undulatoolithus
 Oofamília Laevisoolithidae
 Lavisoolithus
 Subtiliolito
 Tipoolithus
 Oofamília Medioolithidae
 Incognitoolithus
 Microólito
 Mediolithus
 Oofamília Montanoolithidae
 Montanoolithus
 Oofamília Oblongoolithidae
 Oblongoolithus
 Morfótipo ornitóide-prismático
 Dispersituberolithus
 Oofamília Gobioolithidae
 Gobioolithus

Incertae sedis / Não classificado

 Oólitos
 Metolito
 Mosaicolito
 Mycomorphoolithus
 Nipponoolithus
 Parvoblongoolithus
 Parvoólito
 Plagioolithus
 Estiloolito
 Oofamília Pachycorioolithidae
 Pachycorioolithus

Ver também

 Pegada fóssil
 Coprólito

Referências

Ligações externas

 Exposição online de ovos fósseis da UCMP
 Paleofile

Fósseis de ovos
Fósseis
Ovos

Ovo fóssil


Bernard Baudéan, né en 1948, est un alpiniste devenu skieur alpin handisport français.

Carrière
Le 30 mars 1970, Bernard Baudéan et René Garroté descendent la Grande aiguille d'Ansabère ; René Garroté fait une chute mortelle tandis que Bernard Baudéan perd huit doigts et ses deux pieds après avoir passé 96 heures dans le froid pyrénéen.
Le professeur de mathématiques d'Oloron-Sainte-Marie pratique par la suite le ski alpin handisport.

Aux Jeux paralympiques d'hiver de 1976 à Örnsköldsvik, il est double médaillé d'or en combiné spécial et géant ainsi qu'en slalom géant, et médaillé de bronze en slalom spécial dans la catégorie IVA (debout, amputation aux deux membres inférieurs au-dessous du genou). Aux Jeux paralympiques d'hiver de 1980 à Geilo, il remporte la médaille d'or en slalom géant dans la catégorie 2B (équivalente à la IVA de 1976). Il est double médaillé d'argent aux Jeux paralympiques d'hiver de 1984 à Innsbruck, en descente et en slalom géant en catégorie LW3. Aux Jeux paralympiques d'hiver de 1988 à Innsbruck dans la catégorie LW3 (équivalente à la IVA de 1976), il est médaillé d'or en descente et médaillé d'argent en slalom géant. Ses dernières médailles paralympiques sont remportées aux Jeux paralympiques d'hiver de 1994 à Lillehammer, où il est médaillé d'or à deux reprises, en descente et en géant, ainsi que médaillé d'argent en super-G, dans la catégorie LW1-3.

Notes et références

Liens externes

Alpiniste français
Skieur alpin handisport français
Skieur alpin aux Jeux paralympiques d'hiver de 1976
Skieur alpin aux Jeux paralympiques d'hiver de 1980
Skieur alpin aux Jeux paralympiques d'hiver de 1984
Skieur alpin aux Jeux paralympiques d'hiver de 1988
Skieur alpin aux Jeux paralympiques d'hiver de 1992
Skieur alpin aux Jeux paralympiques d'hiver de 1994
Champion paralympique de ski alpin
Champion paralympique français
Médaillé d'argent paralympique français
Médaillé de bronze paralympique français
Naissance en 1948

Bernard Baudéan


Wienerbarnet kan henvise til:

 Wienerbarnet (film fra 1924) – dansk stumfilm fra 1924 instrueret af A.W. Sandberg
 Wienerbarnet (film fra 1941) – dansk spillefilm fra 1941 instrueret af Arne Weel

Wienerbarnet


Bitka kod Krasnika je bitka koja se između austrougarske i ruske vojske vodila tijekom Prvog svjetskog rata na Istočnom bojištu. Ista je trajala od 23 do 25. kolovoza 1914., te je završila porazom ruske vojske.

Bojište
Krasnik je grad u današnjoj istočnoj Poljskoj s oko 25 000 stanovnika koji se 1914. nalazio na teritoriju Ruskog Carstva, nekih 35 km sjeverno od austrougarsko-ruske granice. Grad je smješten 50 km južno od Lublina, važnog željezničkog čvorišta  poljskog bojišta. Lublin je ujedno bio i glavna komunikacijska linija između ruskih armija Sjeverozapadnog i Jugozapadnog fronta. Preko Lublina su se velike formacije ruskih snaga mogle premještati sa galicijskog na poljski dio Istočnog bojišta i obrnuto tako da bi se njegovim zauzimanjem prekinuta veza između armija dvaju ruskih frontova. Krasnik se tako našao na smjeru djelovanja obiju zaraćenih strana; ruske 4. armije pod zapovjedništvom generala Antona Saltze koja je krenula prema zapadnoj Galiciji sa sjevera prema jugu i jugoistoku, te austrougarske 1. armije pod zapovjedništvom generala konjice Viktora Dankla koja je krenula prema sjeveru iz zapadne Galicije. Potrebno je navesti da je Krasnik od austrougarsko-ruske granice odvajala Tanevska šuma, široko područje gustih crnogoričnih i bjelogoričnih šuma koje se protezalo nekih 90 km u smjeru zapad-istok, od rijeke Visle na zapadu do Frampola na istoku, omeđeno a juga rijekom San i manjom rijekom Tanew. Sjeverno od ovog područja počinjala je poljska ravnica, otvoreni teren s brežuljcima i visoravnima koji su pružali dobra vojna uporišta, osobito topništvu, ali u cijelosti pogodnoga za manevriranje velikih formacija. Svakoj vojsci je prelaženje ovog šumskog područja prije ravnice bilo rizično zbog mogućnosti da jaka topnička vatra protivničke vojske, šrapneli i zapaljivanje šume nanesu velike gubitke. Stoga je, u skladu s tadašnjom ofenzivnom doktrinom, imperativ svake vojske bio što prije prijeći ovo područje i započeti vojne operacije.

Austrougarske snage
Austrougarska 1. armije pod zapovjedništvom generala konjice Viktora Dankla rasporedila se od ruske granice kod spajanja Visle sa Sanom do Jaroslava. Sastojala se od tri korpusa i to I., V. i X., te je ukupno brojala 340 000 vojnika i 11 000 konja. Međutim, borbeni sastav u prvoj borbenoj liniji činile se 232 pješačke bojne (232 000 pješaka), 5 500 konjanika raspoređenih u 30 konjičkih eskadrona i 400 topova.

Najzapadniji, I. korpus nalazio se pod zapovjedništvom generala konjice Karla von Kirchbacha te je držao liniju bojišta od Rudnika do Kamena. Brojio je 29 bojni, 5 konjičkih eskadrona i 98 topova raspoređenih u 17 bitnica. Sastojao se od 5. pješačke divizije kojom je zapovijedao podmaršal Karl Scotti i 46. landverska divizija pod zapovjedništvom podmaršala Karla Nastopila.

U sredini se nalazio V. korpus kojim je zapovijedao general topništva Paul Puhallo. Isti je u svom sastavu imao 42 bojne, 7 konjičkih eskadrona i 146 topova raspoređenih u 25 bitnice. Sastojao se od tri divizije i to od 14. pješačke divizije pod zapovjedništvom podmaršala Huga Martinyja, 33. pješačke divizije kojom je zapovijedao podmaršal Karl von Rebracha i 37. honvedske divizije pod zapovjedništvom podmaršala Adriana Wiebera.

Najistočnijim korpusom 1. armije, onim X. zapovijedao je general pješaštva Hugo Meixner von Zweienstamm. Korpus se sastojao također od tri divizije i to 2. pješačke divizije pod zapovjedništvom podmaršala Antona Lipošćaka, 24. pješačke divizije kojom je zapovijedao podmaršal Andreas Pitlik i 45. landverske divizije pod zapovjedništvom Stephana Ljubičića. Brojala je 39 bojni, 7 konjičkih eskadrona i 140 topova raspoređenih u 24 bitnice.

U pričuvi 1. armije nalazila se 12. pješačka divizija kojom je zapovijedao podmaršal Paul Kestranek, 3. konjička divizija pod zapovjedništvom podmaršala Adolfa von Brudermanna i 9. konjička divizija kojom je zapovijedao podmaršal Leopold von Hauer.

Na lijevoj obali Visle, zapadno od 1. armije, nalazila se Armijska grupa Kummer pod zapovjedništvom generala konjice Heinricha Kummera. Sastojala se od 95. landšturmske divizije kojom je zapovijedao general bojnik Artur von Richard-Rostoczil, 106. landšturmske divizije pod zapovjedništvom Karla von Czappa i 7. konjičke divizije kojom je zapovijedao podmaršal Ignaz von Korda.

Ruske snage
Ruska 4. armija kojom je zapovijedao general pješaštva Anton Saltza predstavljala je najzapadniju armiju koja se nalazila u sastavu Jugozapadnog fronta. Rasporedila se na području južno od Lublina, te je po snazi bila najslabija od svih ruskih armija na Istočnom bojištu, obzirom da se sastojala od tri korpusa, dok su se ostale ruske armije u svom sastavu imale četiri korpusa. Armija je u svom sastavu imala ukupno šest pješačkih i tri konjičke divizije raspoređenih u smjeru zapada prema istoku, pojačanih jednom neovisnom pješačkom i konjičkom brigadom. Ukupno je brojala 200 000 vojnika , dok je njezina borbena snaga iznosila 135 000 vojnika koji su bili raspoređeni u 104 pješačke bojne sa 104 000 pješaka, 100 konjaničkih eskadrona i 350 topova.

Najzapadnije se nalazio XIV. korpus pod zapovjedništvom generala pješaštva Ippolita Vojšin-Murdas-Žilinskog. U svom sastavu imao je 18. pješačku diviziju kojom je zapovijedao general poručnik Dimitri Balanin, te 45. pješačku diviziju pod zapovjedništvom general poručnika Ivana Geršeljmana. Također, u sastavu korpusa nalazila se i 2. pješačka brigada.

Istočnije od XIV. korpusa, nalazio se XVI. korpus na području Piotorkow-Kšonova. Istom je zapovijedao general pješaštva Platon Geisman koji je u svom sastavu imao 41. pješačku diviziju pod zapovjedništvom general poručnika Fedora Jazvina i 47. pješačku diviziju kojom je zapovijedao general poručnik Vladimir Bolotov.

Najistočnije se nalazio Grenadirski korpus i to u području Dombe-Goržkov, a istim je zapovijedao general topništva Josif Mrozovski. Grenadirski korpus se sastojao od 1. grenadirske divizije kojom je zapovijedao general poručnik Aleksandar Postovski i 2. grenadirske divizije pod zapovjedništvom general poručnika Nikolaja Stavroviča.

Početni pokreti snaga
Kasno poslijepodne 21. kolovoza u austrougarski Glavni stožer u Przemyslu glasnik je donio poruku da su njemačke snage iz 8. armije kojima je zapovijedao Maximilian von Prittwitz poražene u Bitci kod Gumbinnena u Istočnoj Pruskoj od strane ruske 1. armije kojom je zapovijedao Paul von Rennnenkampf. Navedeno početno njemačko posrtanje na Istočnom bojištu imalo je dalekosežne posljedice na austrougarsku vojsku jer je od Conrada otklonilo svaku sumnju da Ruse treba napasti u Galiciji. Vjeran svojoj ofenzivnoj doktrini i prevladavajućem mišljenju onoga vremena o superiornosti ofenzive nad defenzivom, Conrad je vjerovao da bi nagli zaokret u ratnoj strategiji prema defenzivi izazvao veliki šok kod njegovih časnika, ali i njemačkih saveznika. Uz navedeno, neodlučnost načelnika Glavnog stožera svakako bi odavalo lošu sliku i utjecalo na moral vojske. Osim toga, i njemačko vojno zapovjedništvo je vršili pritisak da austrougarska vojska počne s ofenzivnim djelovanjima a kako bi se oslabio ruski pritisak na njemačku 8. armiju. Kada je kasno poslijepodne 21. kolovoza u Glavni stožer stigla i izravna zapovijed cara Franje Josipa I. da 1. i 4. armija odmah krenu u napad, Conrad je izdao završnu zapovijed za pokret čime je glavnina austrougarske vojske u Galiciji stavljena u pogon.

Conrad je 22. kolovoza u 7,30 sati poslao operativnu zapovijed svim austrougarskim jedinicama u Galiciji za aktivno djelovanje prema neprijatelju. To se posebno odnosilo na 1. armiju kojoj je podršku trebao osigurati II. korpus pod zapovjedništvom generala pješaštva Blasiusa Schemue koji se nalazio u sastavu 4. armije. Ovaj korpus nalazio se istočno od 1. armije i to na lijevom krilu 4. armije, te je trebao pokrivati pokrete desnog krila 1. armije koje je činio X. korpus  kojim je zapovijedao Hugo Meixner von Zweienstamm. S druge strane, tri korpusa ruske 4. armija (XIV., XVI. i Grenadirski) su 22. kolovoza počeli su polako i oprezno ulaziti u Galiciju. Kretali su se iz smjera Lublina prema jugu i već su u poslijepodnevnim satima dostigli područje oko rijeke Wyznice, zapadno do potoka Por, istočno od Krasnika gdje su prenoćili.

Ususret ruskim snagama kretale su se jedinice austrougarske 1. armije generala Dankla koje su 22. kolovoza prešle rijeku Tanev i počele pokret prema sjeveru. Na lijevome krilu, I. korpus pod zapovjedništvom Karla von Kirchbacha kretao se u smjeru Zaklikowa, sela koje se nalazi 20 km južno od Krasnika. Istočno od I. korpusa, kretao se V. korpus pod zapovjedništvom Paula Puhalla prema selu Polichna udaljenom 15 km jugoistočno od Krasnika. Dalje istočno, na desnom krilu 1. armije, nastupao je X. korpus kojim je zapovijedao Hugo Meixner koji se kretao prema gradiću Janow Lubelskom na rubnome području tanevske šume na rijeci Bialki, oko 20 km istočno od Polichne.

S obje strane konjaništvo je pružalo vojskama konjaničku podršku u vidu zaštite pokreta glavnine snaga od iznenadnog neprijateljskog udara i u vidu izviđanja. Konjaništvo je uočilo pokrete masovnih snaga koji su ukazivali na veliku bitku. Austrougarsko konjaništvo je tako uočilo pokret ruskog XIV. korpusa, 13 konjičke divizije i Gardijske konjaničke brigade. Uslijed toga, 3. konjička divizija pod zapovjedništvom Adolfa von Brudermanna je raspoređena na lijevo, a 9. konjička divizija pod zapovjedništvom Leopolda von Hauera na desno krilo Danklove vojske.

Bitka

23. kolovoz
U rano ujutro nedjelje 23. kolovoza, austrougarske snage na lijevom krilu (I. i V. korpus) već su zauzele visoravni sa sjeverne strane Tanevske šume koje su dominirale ravnicom prema Krasniku. S druge strane, ruskim snagama je tek tada izdana zapovijed da krenu zauzimati te iste visoravni tako da su ruske snage u napredovanju već zatekle austrougarske na ovim položajima. Dvije vojske su došle u doticaj na liniji zapad-istok, na otvorenom terenu, te su mogle manevrirati na širokome prostoru bez rovova, baš onako kako su to na početku Prvog svjetskog rata generali zamišljali da će se odigravati velike bitke.

Oko 9,00 sati ujutro prvi dijelovi I. korpusa generala Kirchbacha na lijevom krilu austrougarskog rasporeda došli su u kontakt sa neprijateljem. Peta pješačka i 45. landverska divizija sukobile su se sa 18. divizijom iz XIV. korpusa kojom je zapovijedao general poručnik Dimitri Balanin, a koja je napredovala iz Krasnika prema selu Zaklikowu. Borbe su se razvile nekoliko kilometara sjeverno od Zaklikowa. Iako su ruske 13. i 14. konjička divizija uspjele poraziti 3. konjičku diviziju pod zapovjedništvom Adolfa von Brudermanna, morale su se povući kada su napadnute od strane austrougarske 12. pješačke divizije i 1. pohodne brigade koje su iz smjera Annopola udarile na njihov bok i pozadinu. Premda su austrougarske postrojbe bile umorne od napornog hoda do bojišnice, one su se žestoko obrušile na ruske snage tako da se ruski XIV korpus preko sela Goscieradowa počeo povlačiti prema Krasniku.

Na središnjem dijelu austrougarskog rasporeda, u zoru 23. kolovoza 76. pješačka pukovnija iz sastava 14. pješačke divizije Puhallovog V. korpusa zauzela je uzvisine južno od sela Polichne. Navedeni pokret primijetili su Rusi, te su odlučili zauzeti te uzvisine. Zapovjedništvo ruske 4. armije dijelove 45. pješačke divizije iz susjednog XIV. korpusa pridodalo je XVI. korpusu u centru ruskog borbenog poretka te naredilo napad na uzvisine. Gotovo istodobno kada su ruske snage napale I. korpus kod Zaklikowa, Rusi su napali jedinice Puhallovog V. korpusa duž njegove bojišnice. Do podneva 76. pješačka pukovnija uspješno je odbila sve napade Geismanovog XVI. korpusa koji se zbog velikih gubitaka uzrokovanih jurišima na brda, počeo povlačiti. Tada je Puhallu pristigla nova zapovijed prema kojoj je njegov korpus morao zauzeti Krasnik i očistiti to područje od Rusa. No da bi se otvorio put prema Krasniku trebalo je prvo zauzeti Polichnu u kojoj se još uvijek nalazila glavnina ruskog XVI. korpusa.

Za protunapad na Polichnu određena je 14. pješačka divizija pod zapovjedništvom Huga Martinyja. Nastupajući prema selu, divizija je naišla na žestok otpor dijelova ruskog XVI. korpusa koji još nisu bili u borbi. Ove ruske snage bile su svježe, neokrnjenog morala, te su jednakom žestinom uzvratile tako da se razvila žestoka borba koja je trajala cijelo poslijepodne. U borbama se ponovno istaknula 76. pješačka pukovnija kojoj je dan zadatak osvajanja Polichne. Navedena pukovnija sastojala se od njemačkih i mađarskih vojnika kojima je zapovijedao pukovnik Johann (Ion) Boeriu, inače Rumunj. U žestokim borbama u selu koje su uslijedile pukovnija je imala gubitke od 1200 vojnika od čega 500 poginulih, među kojima su bili i sva tri zapovjednika bojni. Zapovjednik pukovnije, pukovnik Boeriu je također bio teško ranjen. Tek oko 16,00 sati kada je austrougarsko topništvo dovučeno u domet sela i počelo pucati po neprijatelju, Rusi su se povukli i Polichna je bila u austrougarskim rukama.

Dok su trajale borbe za Polichnu, dijelovi 28. brigade pod zapovjedništvom Rudolfa von Wilerdinga iz sastava 14. pješačke divizije napredovali su zapadno od Polichne, te su oko 13,00 sati uspjeli u potpunosti odbaciti ruske snage u pozadinu. Isto se dogodilo i sa 33. pješačkom divizijom pod zapovjedništvom Karla von Rebrache koja se nalazila na desnom krilu V. korpusa tako da se cijeli ruski XVI korpus nalazio u povlačenju. To je omogućilo susjednom Meixnerovom X. korpusu koji je nastupao istočno prema Frampolu da nesmetano napreduje. Nakon 30 km pješačenja pješaštvo X. korpusa je prenoćilo na uzvisinama sjeverno i sjeveroistočno od Frampola. Obzirom da je ruski Grenadirski korpus pod zapovjedništvom Josifa Mrozovskog koji se nalazio na lijevom krilu ruskog rasporeda odlučio prenoćiti u dolini potoka Por, nekih 7 km od prenoćišta austrougarskog X. korpusa, do kontakata jedinica ovih dviju korpusa nije došlo.

Prvi dan bitke kod Krasnika završio je pobjedom austrougarskih snaga. Rusi su poraženi na lijevom krilu i u centru gdje su se povlačili, dok su snage austrougarskog desnog i ruskog lijevog krila na istočnom dijelu krasničke bojišnice još uvijek mirovale. Premda su austrougarske snage bile umorne od dugotrajnog pješačenja, a konjičke divizije od desetodnevnog izviđanja, žestina kojom su se austrougarski vojnici obrušili na ruske odmah prvog dana bitke iznenadila je ruske časnike.

Dankl je razmišljao kako iskoristiti pobjedu prvog dana pri čemu mu je pozornost zaokupljao uspjeh njegova lijevog krila tj. I korpusa koji je odbacio ruski XIV korpus 10 km u pozadinu. Podršku I. korpusu činile su i postrojbe Armijske grupe Kummer koje su u sve većem broju počele dolaziti preko rijeke Visle sa zapada, a obzirom da su austrougarski mostobrani za prijelaz preko rijeke kod Annopola i Zawichosta bili dovršeni do kraja prvog dana bitke. Navedeni mostobrani omogućavali su austrougarskoj vojsci prebacivanje većih snaga preko Visle, tako da je na ovom dijelu bojišnice austrougarska brojčana prednost bila sve očitija. Odlučeno je da dijelovi I. korpusa i jedinice Armijske grupe Kummer (7. konjička divizija i 101. landšturmska divizija) idući dan napadnu i unište ruski XIV. korpus i okruže rusku 4. armiju sa zapada. U centru je desno krilo I. korpusa i lijevo krilo i centar V. korpusa imalo zadatak vezati u borbi južno i zapadno od Krasnika cijeli ruski centar i spriječiti da isti šalje pojačanja napadnutome XIV. korpusu. Desno krilo V. korpusa i X. korpus trebali su na Danklovu zapovijed krenuti prema potoku Por gdje se očekivao prijelaz ruskog XVI. i Grenadirskog korpusa. Kako bi se izbjegla iznenađenja, austrougarski Glavni stožer je zapovjedio dijelovima II. korpusa pod zapovjendištvom Blasiusa Schemue koji se nalazio na lijevome krilu 4. armije da po potrebi intervenira u borbama na desnome krilu 1. armije

S druge strane, Saltza je bio odlučan u provedbi zapovijedi svoga Glavnog stožera da svojom armijom prijeđe rijeku San i prodre u zaleđe austrougarske vojske u Galiciji. Još uvijek nije bio svjestan da se nasuprot njegove armije nalazi najsnažnija austrougarska armija u Galiciji sa zadatkom napredovanja prema sjeveru. Stoga je Saltza za 24. kolovoza ponovio zapovijed svojm korpusima za napad prema jugu i jugoistoku Centar i lijevo krilo koje se sastojalo od XVI. i Grenadirskog korpusa trebali su na juriš zauzeti visoravni sjeverno od rijeke Tanew za koje visoravni je ruski  XVI. korpus vodio teške borbe sa Puhallovim V. korpusom. Navedeno je nagoviještalo još jedan dan krvavih frontalnih borbi na bojišnici dugoj 40 km i manijakalnih juriša na uzvisine u kojima su sudjelovali svi korpusi i jedne i druge strane.

24. kolovoz
Ujutro 24. kolovoza najprije su započele borbe u centru rasporeda gdje su se sukobili ruski XVI. i Grenadirski korpus i austrougarski V. i X. korpus. Prvi su u borbu ušli istureni dijelovi X. korpusa koji se još uvijek nalazio južnije od ostalih dijelova 1. armije. Druga pješačka divizija pod zapovjedništvom pod zapovjedništvom Antona Lipošćaka odbila je kod sela Branew, 20 km sjeverozapadno od Frampola, dva napada ruske 41. pješačke divizije pod zapovjedništvom Fedora Jazvina, a zatim prešla u protunapad uslijed kojih su se ruske jedinice počele povlačiti. Desno od 2. pješače divizije prema istoku kod sela Goraj, 10 km sjeverno od Frampola, 24. pješačka divizija također je uspješno odbila napade ruskog Grenadirskog korpusa. Međutim, kako su ruske snage na tom dijelu bojišta bile brojnije, tijekom poslijepodneva je prijetila opasnost da se Rusi ipak probiju između te dvije isturene divizije jer je ostatak X. korpusa, prema Danklovoj zapovijedi, ostao pasivan. Opasnost je brzo otklonjena pristizanjem na bojište jedinica 9. konjičke divizije pod zapovjedništvom Leopolda von Hauera koje su natjerale rusko pješaštvo na povlačenje. Međutim, u tom dijelu bojišta bitka je odlučena djelovanjem 45. landverske divizije. Navedena divizija kojom je zapovijedao podmaršal Stjepan Ljubičić napredovala je s istočne obale rijeke Lade, te je napala bok 2. grenadirske divizije. Uz pomoć topništva 4. pješačke divizije 4. armije koje je bilo postavljeno na uzvisine ispred Tereszpola, natjerala je Ruse na povlačenje koji su za sobom ostavili 19 topova i nekoliko stotina vojnika koji su zarobljeni.

Na dijelu bojišta koji je držao V. korpus vodile su se žestoke borbe za uzvisine kod Polichne koje je dan ranije zauzela 76. pješačka pukovnija uz ogromne gubitke. Na tom dijelu, na bojišnici dugoj oko 15 km, Puhallov korpus cijeli je dan vodio ogorčene borbe  s ruskim XVI. korpusom na svom desnom, odnosno s dijelovima XIV. korpusa na svom lijevom krilu. Na desnom krilu V. korpusa, 37. honvedska divizija izdržala je napade ruskog XVI. korpusa koji su prijetili razdvajanjem austrougarskih snaga na desnom centru odnosno jedinica V. i X. korpusa. Na lijevome krilu, 33. i 14. pješačka divizija uspješno su potisnule lijevo krilo ruskog XIV. korpusa i zauzele uzvisine južno i jugoistočno od Krasnika. Rusi su se počeli povlačiti te je jedinicama V. korpusa Krasnik bilo nadohvat ruke. U tim borbama istaknula se 33. pješačka divizija pod zapovjedništvom podmaršala Karla von Rebrache koja je zauzela visoravni i napravila procijep između ruskog XIV. i ruskog XVI. korpusa, što je i bio razlog ruskog povlačenja.

Težište austrougarskog napada bilo je međutim na lijevom krilu. Tu je Dankl dao zapovijeda da se napadne oslabljeni ruski XIV korpus, te se se iskoristi brojčana i materijalna nadmoć austrougaskih snaga kao bi se prodrlo u pozadinu ruske 4. armije. U slučaju ruskog povlačenja, cijela ruska linija bi se zarotirala prema istoku, te bi se u koordinaciji centra i lijevog krila 1. armije uz podršku lijevog krila 4. armije, vojska generala Saltze našla u dvostrukome okruženju. U ovom sektoru u napad su krenule obje divizije Kirchbachovog I. korpusa: Nastopilova 46. landverska divizija i Scottijeva 5. pješačka divizija. Južno, na desnom krilu, nastupala je 46. landverska divizija koja je kroz šumsko područje sa zapada prilazila selu Lisnik. Sjevernije od Suchodolyja napredovala je 5. pješačka divizija koja je potisnula jedinice ruskog XIV. korpusa preko rijeke Wyznice te došla u područje Urzedowa. Lijevo od 5. pješačke divizije nalazile su se 12. pješaka divizija i 1. pohodna brigada pod zapovjedništvom Paula Kestraneka, dok je dalje prema zapadu prema Jozefowu napredovala Brudermannova 3. konjička divizija.

Tijek bitke nedvojbeno je išao u austrougarsku korist. Na zapadu sve je više jedinice Armijske grupe Kummer prelazilo Vislu kod Sandomierza, I. korpus također je napredovao prema Krasniku, dok je napredovanje V. s juga i X. korpusa sa istoka ukazivalo da bi se ruska 4. armija mogla naći u okruženju. Sa zapada su austrougarske snage već počele zalaziti u pozadinu ruske 4. armije tako da je bilo nužno pojačati desni bok prema Visli. Prebacivanje pojačanja iz centra i s istoka nije bilo moguće jer su se i ruski XVI. i Grendirski korpus nalazili u žestokim borbama, te su uglavnom ili potisnuti prema pozadini. Saltza je zato u poslijepodnevnim satima 24. kolovoza hitno zatražio pomoć od zapovjedništva ruskog Jugozapadnog fronta i susjedne 5. armije kojom je zapovijedao Pavel Plehve. Plehve je odmah zapovjedio XXV. korpusu, svojem najzapadnije postavljenom korpusu, da pruži podršku 4. armiji i koordinira svoje pokrete s njom. Međutim, XXV. korpus se nalazio sjeverno od Zamošća, grada udaljenog 60 km istočno od Frampola, što je značilo do je mogao ući u borbu najranije za 36, a najkasnije za 48 sati. Zapovjednika Jugozapadnog fronta generala Nikolaja Ivanova brzo austrougarsko napredovanje upućivalo je na zaključak da je desno austrougarsko krilo u Galiciji oslabljeno, te da sigurno negdje postoji procjep između austrougarskih armija koje bi mogao iskoristiti te je zapovjedio XIX. i V. korpusu Plehveove vojske napredovanje prema zapadu i napad na desno, istočno krilo Danklove vojske. Stavka je naredila da se ojača nezaštićeni desni bok Saltzine vojske, te je izdala zapovijed da se XVIII. i III. kavkaski korpus iz sastava 9. armije rasporede na desno krilo 4. armije. Međutim, i ti korpusi bili su prilično udaljeni od bojišnice, XVIII. korpus kod Kielca 140 km zapadno, a III. korpus kod Deblina, 80 km sjeverno od Krasnika, tako da se na njihovo sudjelovanje u bitki nije moglo računati. Ti korpusi će se tek nakon četiri dana, 29. kolovoza priključiti 4. armiji kada je bitka kod Krasnika već odavno bila završena.

Danklov plan za 25. kolovoza opet se sastojao od iskorištavanja uspjeha na lijevome krilu. Kummerova skupina i I. korpus trebali su napredovati od Urzedowa do grada Wilkolaza, koji se nalazi 25 km sjeverno od Krasnika na glavnome putu od Krasnika prema Lublinu. Desno krilo I. korpusa trebalo je napredovati prema rijeci Wyznice, zapadno od Krasnika i onda zaokrenuti prema istoku i s leđa udariti ruske snage u povlačenju. Napad je trebao početi sutradan u 8,00 sati, ali je odgođen. Razlog za to je bio očekivani ruski protunapad iz smjera Opola Lubljenskog, kao i premorenost postrojbi, obzirom da su Danklove snage bile u neprekidnom pokretu već tjedan dana. Uz navedeno, uspjeh austrougarskih snaga izdužio je linije opskrbe, a bez topništva i dovoljno streljiva, postrojbe nisu mogle krenuti u napad.

25. kolovoza
Planirani napad 25. kolovoza počeo je tek oko 10,00 sati kada se snage bile raspoređene na zadanim položajima i kada je stigla potrebna opskrba. Međutim, ruska 4. armija još se u noći u ranim jutarnjim satima počela povlačiti sjeverno prema Lublinu. To je činila vrlo vješto tako da austrougarske ophodnje i izviđački zrakoplovi koji od jutra počeli nadlijetati bojišnicu nisu primijetili da Rusi masovno napuštaju bojište. Grupa generala Kestraneka koju je pojačala i 101. landšturmska brigada počela je ujutro prelaziti rijeko Wyznicu.

Napredovanje Danklovog lijevog krila zatklo je u povlačenju rusko desno krilo koje se povlačilo prema Krasniku tako da je postalo nemoguće da rusko lijevo krilo izvede planirani protunapad na Goraj. U prvim popodnevnim satima bilo je jasno da se Rusi povlače duž cijele bojišnice prema Lublinu. Kada su prethodnice X. korpusa prešle potok Por na desnom krilu zatekle su veliku količinu pušaka i napuštenih topova elitnog Grenadirskog korpusa. Planirano okruživanje i uništenje ruske 4. armije tako nije uspjelo. I austrougarske snage su nakon trodnevne bitke bile iscrpljene tako da nisu nastavile progon Saltzine vojske, te su se zadovoljile ovakvom početnom pobjedom.

Gubitci
U trodnevnoj bitci kod Krasnika ruski gubitci iznosili su 25 000 poginulih i ranjenih uključujući 6000 zarobljenih, 28 zarobljenih i 20 uništenih ruskih topova i 7 zarobljenih kola punih pješačkog naoružanja, strojnica i pušaka zajedno sa streljivom. Zarobljena su i tri borbena stijega ruskih pješačkih pukovnija. Austrougarski gubici bili su manji, te su iznosili 15 000 poginulih i ranjenih. No cijena austrougarske pobjede također je bila velika kada se pogledaju gubici pojedinačnih postrojbi. Puhallov korpus tako je izgubio oko 30 % svoje efektivne snage, dok je 76. pješačka pukovnija izgubila 50 % svojeg sastava. Posebno su bili zabrinjavajući gubici među austrougarskim časnicima koji su na svojim dijelovima bojišnice vodili svoje postrojbe u napad u stilu prethodnih vremena, na konju ili pješice, ispred borbenih redova, mašući sabljama, što ih je činilo idealnim metama ruskih strijelaca.

Posljedice
Pobjeda kod Krasnika došla je u pravi trenutak za austrougarsku vojsku jer su nekoliko dana ranije počele na Istočno bojište pristizati vijesti o porazima austrougarske vojske u Srbiji. Bila je to prva austrougarska pobjeda i općenito prva pobjeda Centralnih sila na Istočnom bojištu. Premda su razmjerno veliki gubici na austrougarskoj strani upućivali na potrebnu reviziju austrougarske borbene taktike, uspjeh kod Krasnika naveo je vojno zapovjedništvo na suprotan zaključak. Taktika je bila ispravna jer je vodila austrougarsku vojsku do pobjede, što je posebice obradovalo Conrada koji je u pobjedi vidio ispravnost svojih taktičkih načela. Analiza bitke međutim, pokazivala je zabrinjavajuće činjenice: pješaštvo je napadalo frontalno bez odgovarajuće topničke podrške, brojni gubici bili su potpuno nepotrebni jer se ciljeve moglo postići i s manje žrtava, a ne frontalnim jurišima, dok je austrougarsko topništvo bilo nadjačano od ruskog i po dometu i po vatrenoj moći.

Bitka kod Krasnika nije bila pravi pokazatelj stanja na galicijskim bojišnicama jer se zanemaruju bitne činjenice. Prije svega, austrougarska 1. armija bila je daleko brojnija od ruske 4. armije: ukupno 232 pješačke bojne ne računajući dodatnih 45 bojni Kummerove grupe, 71 konjički eskadron i 400 topova suprotstavilo se ruske 104 pješačke bojne, 100 konjičkih eskadrona i 350 topova. Premda su Rusi imali prednost u konjaništvu, bili su značajno inferiorni u pješaštvu i topništvu, što se osobito osjetilo tijekom bitke. Međutim, nije bilo ključno to što je više austrougarskih vojnika pokrivalo manju bojišnicu, pa je ostvarena veća vatrena moć, nego to što svi dijelovi ruske vojske, a onda i dijelovi njezinih sastavnica, nisu istodobno ulazili u borbu.

Drugo, austrougarska vojska imala je povoljniji položaj za bitku. Njezine snage prije su zauzele taktički povoljne točke s kojih su mogle upravljati s ritmom i tijekom bitke. U velikoj mjeri, na austrougarskoj strani bio je i dvostruki element iznenađenja. U taktičkom smislu, to je bila okolnost što su dijelovi ruskih korpusa pri prilasku bojišnici nailazili na već postavljene i razvijene dijelove austrougarskih snaga. U strateškom smislu, Rusi nikako nisu očekivali tako jake austrougarske snage na ovom dijelu Galicije. Zapovjednik ruskog Jugozapadnog fronta general Ivanov i vrhovni zapovjednik ruske carske vojske veliki vojvoda Nikolajevič, imali su potpuno pogrešne poglede na situaciju. Niti jedan od te dvojice jednostavno nije mogao vjerovati da je protivnik potpuno nesvjestan da glavnina ruskih snaga dolazi s istoka Galicije i da su istočne ruske armije krenule u glavni napad. Pogrešno su smatrali da je ruska 4. armija u svojem napredovanju prema jugu naletjela smo na dobro organiziran, ali izoliran, austrougarski otpor nepoznate snage koji je samo trebao štititi sjeverni bok glavnine austrougarskih snaga koje su bile okrenute prema istoku. Stoga na ovom dijelu Galicije, prema njihovom mišljenju, nije moglo biti dodatnih snaga koje bi podržale napredovanje austrougarske vojske koja je zauzela Krasnik. U skladu s time dogovoreno je među ruskim zapovjednicima da se Danklova vojska okruži i uništi. U tu svrhu Stavka je prvo izdala zapovijed da se požuri premještanje XVIII. i III. korpusa na desni bok 4. armije sa zapada i sjevera. Također, generalu Plehveu stigla je zapovijed da svoju 5. armiju usmjeri prema zapadu i udari u bok austrougarske 1. armije.

Navečer, 25. kolovoza, zapovjednik ruske 4. armije general Saltza je smijenjen. Zamijenio ga je general topništva Aleksej Evert, koji je tek tri dan prije bio imenovan zapovjednikom 10. armije. Kao službeni razlozi Saltzine smjene navedeni su slijedeći propusti: nije dobro izvršeno izviđanje šumskog terena sjeverno od Taneva prije nego što je vojska poslana kroz njega, loše organizirane komunikacije među korpusima, susjednom 5. armijom i zapovjedništvom Jugozapadnog fronta, potpuno zanemarivanje rijeke Visle kao zaštitne barijere desnog boka 4. armije i nepoduzimanje potrebnih radnji osiguranja prijelaza na rijeci radi sprječavanja neprijateljskog protuudara iz smjera zapada. U službenom izvješću nije međutim, bilo navedeno da je upravo veliki vojvoda Nikolajevič naredio Saltzi pokret njegove armije prije nego što se ista u potpunosti okupila, dosegnula svoju punu borbenu snagu i bez pričuva uputila prema jugu. Uz navedeno, 4. armija koja se nalazila najzapadnije i kojoj je bilo potrebno najviše vremena za njezinu koncentraciju, je bačena u borbu s daleko brojnijim neprijateljem koji ju je u potpunosti iznenadio na njezinom smjeru kretanja. Svi ti razlozi, zajedno sa pogrešnom Saltzinom taktikom da sve svoje korpuse ne koristi u borbi istodobno, doveli su do poraza Saltzine vojske.

S druge strane, Dankl je slavljen kao heroj diljem Moharhije i Njemačke. O njegovom uspjehu kod Krasnika pisale su brojne novine i Dankl je odlikovan Ordenom Marije Terezije kao prvi zapovjednik jedne austrougarske armije u Prvom svjetskom ratu. No proći će tri godine od pobjede kod Krasnika kada je Danklu i formalno priznato plemstvo s plemićkim dodatkom "von Krasnik". Premda je službena austrijska povijest isticala važnost pobjede kod Krasnika u strateškim okvirima jer je poremetila koncentraciju ruskih armija koje su trebale započeti invaziju na Njemačku i ruski plan napada na Galiciju, ipak je to bila pobjeda taktičkog, lokalnog značaja bez obzira što je ostvarena na glavnom strateškom smjeru napada ruskih snaga. Realno, austrougarskom pobjedom kod Krasnika austrougarska vojska nije osvojila niti jedan vrijedni cilj odnosno odlučujuću stratešku točku bez čijega bi posjeda ruskoj vojsci bilo nemoguće dalje voditi vojne operacije. No ustrougarska vojska ipak je bila vrijedna jer je uspjela djelomično poremetiti ruski plan za uništenje austrougarske vojske u Galiciji. Pomicanjem ruske 5. armije prema zapadu i austrougarske 4. armije prema sjeveru i premještanjem snaga na obje strane, sve je bilo spremno za drugu veliku bitku na galicijskoj bojišnici, Bitku kod Komarowa.

Literatura
 Filip Katanić, Galicija 1914., Despot infinitus d.o.o., Zagreb, 2020., str. 141-162
 Spencer C. Tucker, World War I: The Definitive Encyclopedia and Document Collection, ABC-CLIO Inc., 2014., str. 896
 Prit Buttar, Collision of Empires: The War on the Eastern Front in 1914, Osprey Publishing, 2014., str. 213-217
 Petar Tomac, Prvi svetski rat 1914-1918, Vojnoizdavački zavod, Beograd, 1973., str. 86-88

Vanjske poveznice
     Bitka kod Krasnika na stranici Historyofwar.org
     Bitka kod Krasnika na stranici Grwar.ru

Izvori

Bitke Prvog svjetskog rata na Istočnom bojištu

Bitka kod Krasnika


Correbia este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Specii

 Correbia affinis
 Correbia agnonides
 Correbia boliviana
 Correbia bricenoi
 Correbia ceramboides
 Correbia colombiana
 Correbia elongata
 Correbia euryptera
 Correbia felderi
 Correbia flavata
 Correbia flavidorsalis
 Correbia fulvescens
 Correbia intermedia
 Correbia klagesi
 Correbia lycoides
 Correbia meridionalis
 Correbia minima
 Correbia negrona
 Correbia nigridorsalis
 Correbia oberthueri
 Correbia obscura
 Correbia obtusa
 Correbia punctigera
 Correbia raca
 Correbia rufescens
 Correbia semitransversa
 Correbia subochrea
 Correbia tristitia
 Correbia undulata

Referințe

Correbia

Correbia