Ras Alula, sau pe numele său întreg Ras Alula Engeda, cunoscut și sub numele său de cavaler Abba Nega sau ca Wadi Qubi(în limba gî'îz:ራስ አሉላ እንግዳ, 1827 sau 1842-1897) a fost un militar și om politic etiopian, din etnia tigre. Ras Alula a fost guvernator de provincie și persoana cea mai însemnată în Imperiul Etiopian după împărat în zilele domniei lui Yohannes al IV-lea.A fost unul din cei mai iluștri comandanți militari etiopieni din secolul al XIX-lea, cel mai însemnat de după moartea lui
Tewodros al II-lea. El a condus oștirile etiopiene la mai multe victorii în războaiele de apărare ale Etiopiei, mai ales la granița de nord, împotriva italienilor, a egiptenilor, și mahdiștilor din Sudan, distingându-se de pildă, în luptele de la Dogali și Adwa. Pentru etiopieni în general, și pentru poporul tigre în special, Ras Alula a devenit un erou național. Europenii l-au poreclit "Garibaldi al Abisiniei". Doar în Eritreea este privit uneori ca un trădător, deoarece a colaborat, în cele din urmăm cu împăratul Menelik al II-lea și nu a împiedicat crearea coloniei italiene Eritreea, care a dus la divizunea popourului tigre.

Biografie
Alula s-a născut în 1847 în satul Mennawe, la 15 mile sud de Abiy Addin, districtul Tembien din regiunea Tigray, într-o familie de țărani de condiție modestă. Tatăl său se numea Engede Eqube. Deși fiu de țăran, Alula a crescut printre copii de nobili. Aceștia și familiile lor l-au simpatizat din cauza alurii sale aristocratice, simțului umorului și firii prietenoase.
În legătură cu numele său circula la poporul tigray o binecunoscută legendă (relatată de istoricul Haggay Erlich) după care un grup de persoane ducând coșuri cu pâini la o nuntă a fost oprit de o ceată de copii condusă de viitorul Ras, care i-a întrebat unde merg. Ei au raspuns în glumă "La castelul lui Ras Alula Wadi Qubi". De atunci prietenii și locuitorii din Mannawe l-au poreclit "Ras Alula. Mai târziu el a obținut cu adevărat titlul de Ras (Prinț).

La început el a slujit ca războinic la curtea lui Ras Araya Dimtsu, șeful ereditar al provinciei Enderta, și proprietarul moșiilor pe care trăia familia sa. După aceea a tecut la curtea nepotului lui Ras Araya, Dejazmatch-ul Kassa Mercha, a devenit "șambelanul și portarul" și în această calitate, mâna dreaptă a acestuia. O tradiție orală (menționată și ea de H.Erlich) povestește că tanarul Alula s-a numarat printre cei care l-au capturat pe fostul împărat Tekle Giyorgis în bătălia victorioasă a lui Kassa din 11 iulie 1871. Alula a luat parte și la lupta contra lui Wagshum Gobeze (care era cumnatul Dejazmatch-ului Kassa). În anul 1871 după victoria în aceste lupte, Kassa a fost încoronat împărat al Etiopiei sub numele de Yohannes al IV-lea,

Luptele cu egiptenii

La mijlocul secolului al XIX-lea Egiptul sub conducerea viceregilor din dinastia lui Mohammad Ali a început să acționeze în mod independent de Imperiul Otoman si a  anexat portul Massawa și Sudanul de astăzi. Visul khedivului Ismail Pașa al Egiptului era fondarea unui imperiu egiptean care să cuprindă tot nord-estul Africii, inclusiv Etiopia și izvoarele Nilului. După ocuparea Massawei, egiptenii au început o campanie de cuceriri spre sud în zona Tigray și spre est spre Sultanatul Awsa al afarilor.

Etiopienii au încercat fără succes să pună capăt ostilităților pe căi diplomatice și apoi, la 3 octombrie 1875 s-au declarat în stare de război cu Egiptul. Împăratul Yohannes al IV-lea a încredințat conducerea armatei pe frontul împotriva invadatorilor egipteni colaboratorului său cel mai apropiat,  Alula.În dimineața zilei de 16 noiembrie 1875 la Gondit sau Gonbat oastea egipteană s-a văzut confruntată prima dată cu oastea "regelui regilor." Etiopienii au reușit să-i atragă pe egipteni într-o vale îngustă și abruptă, unde au devenit ținte facile pentru tunurile etiopienilor postate pe dealurile din jur.
Armata egipteană și-a pierdut o treime din efectivele ei, inclusiv comandantul. Veștile despre înfrângerea egiptenilor au umilit regimul khedivului în ochii africanilor locali. Egiptenii au revenit în regiune după patru luni cu o armată mai bine echipată, care număra intre 15,000-20,000 ostași. Confruntarea dintre părțile rivale s-a desfășurat de data aceasta, vreme de trei zile, în martie 1876 la Gura. În bătălia de la Gura  egiptenii au avut 500 de soldați morți, răniți sau capturați și au lăsat în mâinile împăratului Yohannes o pradă de 12-13.000 puști Remington, 16 tunuri, muniții etc. După victoria de la Gura, negusul a conferit lui Alula titlul nobiliar de "Turk Bașa", paralel cu cel de pașă.

Numirea ca guvernator

La vârsta de 30 ani Alula devenise unul din cei mai însemnați dregători ai imperiului.
Dupa ce a avut trei copii de la prima sa soție, Wozero B'tweta, Alula s-a despărțit de ea și a luat de soție pe Wozeru Amlesu Araya, fiica ras-ului tigre Araya Dimtsu, unchiul împăratului Yohannes. Căsătoria aceasta a avut un caracter politic, căci ea a întărit poziția lui Alula în rândurile aristocrației. A doua sa soție a murit, însă, la scurt timp după nuntă.

În anul 1879 împăratul Yohannes l-a demis pe guvernatorul provinciei Hamasen în Merb Mellash și Midri Barhi (Eritreea de astăzi), Wolde Michael Salomon, membru al familiei imperiale, care era suspectat de colaborare cu egiptenii. În locul său a fost numit Alula, care a primit titlul de Ras - principe. Înlăturarea guvernatorului din Hamasen a contribuit la adâncirea ostilității dintre împărat și dinastia cârmuitorilor locali. Numirea lui Alula ca guvernator a fost primită și ea de aceștia ca un afront, din cauza originii sale modeste, din afara nobilimii. Alula și-a stabilit reședința la Adi Teklay iar după scurt timp a pus temeliile unui nou oraș-capitală, Asmara. Alula s-a străduit să obțină recuperarea din mâinile egiptenilor ale localităților Bogos și Massawa, în vreme ce nobilii locali, ca Dabebe Araya (fiul lui Ras Araya Dimtsu și cumnatul lui Alula însuși și văr cu împăratul Yohannes al IV-lea) au trecut de partea egiptenilor.

Acordul Hewett

La 3 iunie 1884 Etiopia și Marea Britanie au semnat acordul Hewett, prin care Etiopia s-a angajat să ajute Egiptului să-și evacueze forțele din Sudanul agitat de Revolta mahdistă, în schimbul retragerii egiptenilor din Bogos (regiunea Keren) și Massawa, recunoscute ca aparținând Etiopiei, de asemenea retrocedarea de către englezi a localităților Kassala, Amedeb, Sanhib.
Ras Alula urma să ajute Egiptului să-și evacueze garnizoanele din Amedeb, Algeden, Keren, Ghirra  și Gallabat, care fuseseră încercuite de mahdiști.
În scopul aplicării acordului Alula a început pregătirile pentru campania militară, în ciuda împotrivirii unor șefi locali care nu-i acceptau autoritatea. El a înaintat spre orașul Keren, în zona Bogos, care era acum sub controlul mahdiștilor. În septembrie 1885 Alula a ocupat Keren, iar după zece zile, s-a îndreptat spre Kufit, care era și el sub control mahdist. El era însoțit în misiunea sa de comandantul oficial al armatei etiopiene, Fitawrari Blatta Gabro. La Kufit s-a desfășurat o luptă grea în care etiopienii au izbutit sa-i învingă pe mahdiștii conduși de Osman Digna, dar cu prețul unor pierderi grele. În bătălie au căzut doi dintre generalii etiopieni - Blatta Gebru însuși și Aselafi Hagos, iar Alula a fost rănit ușor.  Mahdiștii au avut circa 3000 morți.În urma victoriei zona Bogos a reintrat în posesia Etiopiei. Victoria Etiopiei a avut un mare răsunet în regiune.

Totuși, britanicii au încălcat acordul și au permis tacit italienilor să ocupe Massawa, apoi Sahati și Zulla.
Rivalul împăratului, regele din Shewa, Menelik, a încercat în acea vreme să-i convingă pe italieni să-l ajute să-l detroneze pe Yohannes al IV-lea pentru a-i lua locul.
Împăratul și Alula s-au simțit foarte dezamăgiți de trădarea britanicilor, mai cu seamă după ce ,între timp, sultanul din Aswa, Muhammad Hanfari, vânduse localitatea Assab misionarului lazarist italian Giuseppe Sapeto, iar acesta și confrații săi o predaseră Italiei. Italienii au respins protestele Etiopiei afirmând că au nevoie de Massawa și de Assab din cauza poziției lor strategice pe înălțimi.

Bătălia de la Dogali

Întors la Asmara, Alula a mobilizat o oaste de 5000 de luptători și a coborât prin Ghinda'e către Sahati (Saati). Înainte de a se angaja în lupta cu italienii el a raportat împăratului și a protestat în fața lui emisarului Harrison Smith, care îl insoțise pe amiralul Hewett în momentul semnării acordului din 1884, împotriva  încălcării acordului. El a ordonat arestarea inginerului conte Salimbeni,și a altor italieni care lucrau în domeniul negusului Tekelehaimanot la construcția unui pod peste Nil, suspectându-i de spionaj.
De asemenea i-a avertizat pe generalul Gené, pe Marcopolo Bey, guvernatorul italian la Massawa și pe consulul Sumagn al Franței, amenințând că dacă italienii nu vor părăsi teritoriul etiopian. vor avea de suportat consecințele. Italienii au respins acest ultimatum, afirmând că ei se află la Massawa în virtutea "voinței divine".
În octombrie 1886 forțele lui Ras Alula au luat poziție în zonele Sahati și Massawa.
În decembrie 1886 confruntarea cu italienii a devenit inevitabilă.Prima bătălie s-a desfășurat la Sahati, unde etiopienii au avut numeroase pierderi în fața artileriei italiene. Artileria etiopiană a replicat și ea rănind patru soldați italieni.
Alula și-a repliat trupele cu rapiditate și a cucerit Dogali. La 24 ianuarie 1887 cele două tabere s-au înfruntat în bătălia de la Dogali. Etiopienii avand  superioritate numerică (12-20 000 luptători) au încercuit și nimicit apropate în întregime un regiment italian de 512 militari conduși de maiorul Boretti care venise pentru a întări forțele italiene la Dogali. În luptă italienii au avut pierderi grele, pierzându-și viața 400-500 soldați , 22 ofițeri de elită și coordonatorul forțelor italiene, colonelul Tommaso de Cristoforis. Au supraviețuit, fugind, numai 80 dintre militarii italieni.
Alula a continuat apoi spre nord către Sahati, unde etiopienii au avut și ei mari pierderi. Între timp a sosit în zonă și o mare oaste etiopiană sun comanda împăratului, care a nimicit unitățile italiene si au ocupat Sahati. Generalul Gené a oferit lui Alula o cantitate de  puști in schimbul eliberării contelui Salimbeni, fapt pentru care a fost înlocuit cu predecesorul său, colonelul Saletta, devenit general.
Oamenii lui Alula au săvârșit în 1886-1887 măceluri în masă în rândurile populației nilotice locale kunama.

Bătălia de la Matamma (sau Gallabat)
Italia a trimis în regiune o forță militară importantă condusă de generalul San Marzano și a obținut colaborarea regelui Menelik din Shewa, care s-a răsculat din nou contra lui Yohannes al IV-lea. Și amenințarea mahdistă rămânea la ordinea zilei. Dervișii sudanezi au efectuat o incursiune în Etiopia, în regiunea locuită de Amhara, în Gondar, unde au incendiat capitala istorică. Împăratul a suferit în această perioadă pierderea fiului său, prințul moștenitor Ras Araya Selassie și avea frecvent stări de depresie.
El a ales să se înfrunte mai întâi cu musulmanii. Imparatul și Ras Alula fusese implicați în acea perioadă în ostilități și acte de represalii contra triburilor Amhara din Gojjam, coalizate cu italienii. Plana pericolul unui război civil între etiopieni.Înainte de a porni campania, Yohannes, care voia să evite un război cu Menelik, i-a poruncit lui Ras Alula să părăsească Asmara pentru a i se alătura în lupta cu invadatorii musulmani. Alula a abandonat Asmara la 23 aprilie 1888 și s-a retras la Aduwa. La 2 martie 1889 împăratul a intrat la Matamma în luptă cu mahdiștii comandați de Zeki Tumal, dar a fost rănit mortal de un glonte. Trupul său a căzut în mâinile mahdiștilor, care l-au decapitat. Cu sprijinul lui Menelik, italienii au profitat de ocazie și au pus stăpânire pe Asmara și împrejurimile pe coasta Mării Roșii. La 1 ianuarie 1890 ei au proclamat în acest teritoriu întemeierea coloniei italiene Eritreea.

Yohannes al IV-lea îl declarase moștenitor pe nepotul său de frate, Ras Mengesha Yohannes, care de fapt era fiul sau biologic, și l-a rugat pe Ras Alalu să-i ajute acestuia să-și apere tronul. Împrejurarile grele, pagubele mari suferite de nordul Etiopiei în urma războiului cu mahdiștii, căderea provinciei tigre Merb Melesh în mâinile italienilor și o secetă grea  (Kefu Ken - "Vremea cea rea") care lovise de asemenea nordul țării l-au impiedicat pe Mengesha Yohannes să reziste cu succes în fața lui Menelik. Afland stirea despre moartea lui Yohannes al IV-lea la 10 martie 1889 , Menelik s-a proclamat împărat și după căteva săptămâni a obținut recunoașterea autorității sale pe tot cuprinsul imperiului. După ce s-a încoronat, a semnat tratatul de la Wuchale cu Italia. Etiopia a recunoscut prin acest acord toate cuceririle italiene de pe teritoriul ei.
Între timp, Ras Afula s-a aflat izolat în Tigray, lipsit de patronul său și de baza puterii sale care fusese cotropită de italieni.
Italienii și aliații lor locali au reocupat Keren, unde vechiul dușman al lui Ras Afula, Balambras Kafel, a înălțat în iulie 1889 steagul Italiei. O garnizoană italiană a fost postată acolo dupa un an, iar la 3 august 1890 italienii au intrat în Asmara.

Acordul de la Wuchale (1889) și bătălia de la Adwa (1895)
Așa numitul Acord de la Wuchale din 2 mai1889 a stabilit frontierele coloniei Eritreea înființate de italieni de-a lungul Coastei Mării Roșii. Prin acest acord Menelik a fost nevoit să accepte ocuparea de către italieni a districtelor Begos, Hamasien, Akele Guzay, Seraya și părți din provincia Tigray.
Acordul prevedea recunoașterea lui Menelik al II-lea ca împărat și înzestrarea lui cu puști.  Italienii au indus în eroare partea etiopiană incluzând, între altele, o referire la Etiopia ca la un protectorat italian (paragraful XVII în versiunea italiană, diferit de versiunea  amharică). De aceea tratatul de la Wuchale a rămas ca pildă a uneia din cele mai mari infamii in relațiile internaționale . În acelaș timp italienii nu au pus capăt expansiunii lor spre vest în provincia Tigray, nu numai spre Teseney și Agordat, dar și spre capitala tigray Adwa. Văzând aceasta la 12 februarie 1893  Menelik a anulat unilateral tratatul și a apelat la mobilizare în toate provinciile.Pretutindeni apelul său a fost urmat, inclusiv în provinciile din nord, dominate de rivalii săi tradiționali. Între timp in decembrie 1894 generalul italian Baratieri a proclamat anexarea Aduei și a Aksumului.

Ostilitățile dintre forțele italiene  care ajunseseră la un număr de 20,000 de militari, și cele etiopiene (90,000 luptători, dintre care 20,000 fără arme moderne) au reînceput la 7 decembrie 1895. Ras Alula a luat parte la o parte din luptele victorioase cu italienii la Amba Alaghe, apoi la Mekele.
Ajuns în zona de conflict, împăratul Menelik a împărțit armata în mai multe sectoare. În tabăra lui Ras Alula, situată la înălțime,în afara razei de observație a italienilor, au fost incluse trupele lui Alula, ale prințului Mengeshe Yohannes și ale altor doi principi (Ras), Ras Mikael din Wollo cu cavaleria sa și Ras Makonnen Woldemikael. Cercetași trimiși de Alula, care era foarte suspicios față de italieni, au raportat lui Alula și împăratului că de Adwa se apropia pe furiș o oaste italiană, care venea pe o cale lăturalnică din Enticho. Menelik a trimis în calea lor forțele conduse de Alula și Ras Mengesha Yohannes, care erau postați in stânga frontului, pe înălțimile Adi Abune, unitățile  de cavalerie conduse de Ras Mikael din Wollo, pe Ras Makonnen Woldemikael, și călăreți oromo. Acestora li s-au alăturat și forțe sub conducerea lui Ras Sebhat și Dejazmach Hagos Tafari. Etiopienii au atacat pe italieni prin surprindere la Aduwa. Alula a primit misiunea de a veghea trecătoarea Gasgori și de a bloca sosirea de întăriri italiene dinspre Adi Quala. În bejenia lor din fața lui Ras Alula, ei au dat de armata împăratului. Alula a trimis împăratului și pe călăreții oromo ca întărire. Bătălia de la Aduwa din 1 martie 1896 s-a incheiat cu victoria etiopienilor și fuga italienilor din regiune.

Sfârșitul
După bătălia de la Aduwa Ras Alula a fost reabilitat de împărat și a crescut în ochii principilor tigre , fiind loial guvernatorului din Tigray, Ras Mengeshe Mikael. Ulterior, la 15 ianuarie 1897 a dus lupte cu vechiul său dușman, Ras Hagos din Tembien, pe care l-a învins. Hagos însuși a fost ucis în luptă iar Alula a fost rănit de o armă de foc la picior. El a murit la rândul lui la 15 februarie 1897 ca urmare a complicațiilor rănii.

In memoriam
În timpul dictaturii lui Mengistu Haile Mariam a fost inaugurat monumentul în memoria lui Ras Alula și a soldaților eroi de la Dogali.
Unitatea Ihadg a Frontului Popular de Eliberare Tigre care a ocupat Addis Abeba și a înlăturat de la putere regimul DERG-ului, se numea "Brigada Ras Alula".
Numele lui Ras Alula a fost dat aeroportului internațional de la Mek'ele- Aeroportul internațional Alula Abba Nega.
La Mek'ele se află și o statuie ecvestră a lui Ras Alula.
Istoricul Richard Pankhurst care a studiat istoria Etiopiei și-a numit fiul Alula Pankhurst.

Figura sa în media artistică
Poezii și cântece populare au fost compuse în memoria sa și a victoriilor sale
Mammo Wudeneh (1931-2012) a scris o piesă despre Ras Alula
Scriitorul italian Luigi Gualtieri a scris pe o intrigă imaginară romanul "Fiica lui Ras Alula sau nopțile abisiniene" (1888), după care A.Casteletto tot în 1888 a scris piesa "Fiica lui Ras Alula"

Lectură suplimentară
Haggay Erlich - Ras Alula and the Scramble for Africa.A Political Biography : Ethiopia & Eritrea, 1875-1897 Red Sea Press, 1996
Richard Alan Caulk,Bahru Zewde Between the Jaws of Hyenas": A Diplomatic History of Ethiopia, 1876-1896 Äthiopische Forschungen 60, Harassowitz Verlag, Wiesbaden 2002
ָ*Paul B.Henze - Layers of Time: A History of Ethiopia

Bibliografie

Paulus Milkias, Getachew Metaferia (editors) - The Battle of Adwa - Reflections On Ethiopia's Historic Victory Against European Colonialism , Algora , New York, 2005
John P.Dunn - Khedive Ismail's Army. Routledge, London and NY, 2005 Hurst and Company, London, 2000
Edward Paice,Edward Denison - The Bradt Travel Guide - Eritrea ediția a IV-a 2007

Legături externe

Ghelawdewos Araia  Ras Alula Abba Nega: An Ethiopian and African Hero,2001 republished in 2006 IDEA

Ras Alula The Abyssinian - 12 aprilie 1887, reportaj la moartea lui Ras Alula în New York Times

baladă despre Ras Alula scrisă și recitată de prof. Alula Pankhurst

Note

Militari etiopieni
Politicieni etiopieni
Africani din secolul al XIX-lea

Ras Alula


اسم المكان ويسمى الموضع هو اسم مشتق للدلالة على مكان وقوع الفعل. واسم الزمان هو اسم مشتق للدلالة على زمن وقوع الفعل.

الصياغة

من الفعل الثلاثي
 على وزن  مفعَل بفتح الميم والعين إذا كان الفعل معتل الآخر. أو كان صحيح الآخر و مضارعه مفتوح العين أو مضمومها.

مثل: سعى مسعى، رمى مرمى، جرى مجرى، سقى مسقى، لهى ملهى.

ومثل: قرأ مقرأ، بدأ مبدأ، لعب ملعب
 على وزن مفعِل بفتح الميم وكسر العين إذا كان الفعل صحيح الآخر ومضارعه مكسور العين أو كان صحيح الآخر معتل الأول بالواو أو معتل الوسط بالياء.

مثل: نزل منزل، هبط مهبط، صار مصير، جلس مجلس.

ومثل: وعد موعد، وقع موقع، ورد مورد.
 ويشتق اسم المكان من المصدر الثلاثي التام المتصرف على وزن مفعَلة بفتح العين للدلالة على وقوع الفعل، ومكانه.

مثل: مزرعة، منامة.

من الفعل غير الثلاثي
ويصاغ من الفعل غير الثلاثي على وزن الفعل المضارع مع إبدال حرف المضارعة ميما مضمومة، وفتح ما قبل الآخر

مثل: اجتمع يجتمع مجتمع، استودع يستودع مستودع. أخرج يخرج مخرج، استقر يستقر مستقر.

انظر أيضاً
 اسم التفضيل
 اسم الآلة

المراجع

صرف

اسم زمان ومكان


Kaltenborn ist ein Ortsteil der Gemeinde Niedergörsdorf im Landkreis Teltow-Fläming des Bundeslandes Brandenburg.

Lage
Das Dorf liegt westlich des Gemeindezentrums. Nördlich befindet sich der weitere Gemeindeteil Malterhausen, südlich der Ortsteil Wölmsdorf und westlich die Ortsteile Eckmannsdorf und Dalichow. Der überwiegende Teil der Gemarkung wird landwirtschaftlich genutzt. Die Wohnbebauung konzentriert sich um die Landstraße 812, die von Nordwesten kommend in südöstlicher Richtung durch den Ort führt.

Geschichte

13. bis 16. Jahrhundert

Bei archäologischen Untersuchungen konnte eine Graben-Wall-Anlage sichergestellt werden, die um das Dorf herumführte, rund 1,5 bis 2 m hoch und slawischen Ursprungs war. Die erste urkundliche Erwähnung des Dorfes villam Kaldenburnen datierte auf das Jahr 1225. Das Dorf (villa) war zu dieser Zeit 28 Hufen groß. Ein Anteil gehörte bis 1225/1231 der Familie von Tuchheim, die das Dorf mit 22 Wispel Korn, Geldhebungen und dem Kirchenpatronat hielt. Dies ist auch gleichzeitig ein weiterer Nachweis für die Dorfkirche, die in der ersten Hälfte des 13. Jahrhunderts entstand. Weitere sechs Hufen gehörten bis 1225/1231 dem Domkapitel Magdeburg, die es an die von Tuchheim weiterverliehen. Dieser Anteil wurde 1225/1231 mit dem ersten Anteil vereinigt. Im Jahr 1231 erschien es das Dorf als villam Caldenbornen, vier Jahre später als ville nostre in Kalenborne. Es gelangte nach 1235 bis 1321/1331 an das Kloster Zinna mit Ober- und Untergerichtsbarkeit sowie dem Kirchenpatronat und von dort von 1321/1331 bis 1570/1594 an die Zisterzienserinnenabtei Jüterbog (villam Caldenborne in territorio Juterbocensi). In dieser Zeit erschien im Jahr 1340 auch die Schreibweise Petrus Kaldenborn und 1534 die Schreibweise Kaldenbornhe. Ein Einwohner musste seine Hebungen bis 1464 an die Familie von Aken zu Berlin leisten. Diese Abgaben erhielt von 1464 bis 1467 die Familie von der Zauche, danach der Bürger Wilmersdorf aus Jüterbog. Sie erhielten je vier Scheffel Roggen und vier Scheffel Hafer (1464), bevor auch diese Abgaben später an den Landesherren bzw. das Amt gingen. Die Bewohner zahlten im Jahr 1516 insgesamt 8 Rheinische Gulden (fl) zur Steuer; 1534 waren es 8 fl 4  Groschen (gr) zum 50. Pfennig. Im Jahr 1562 lebten auf der Gemarkung acht Hauswirte. Bei einer Visitation der Kirchen und Klöster im Erzstift Magdeburg wurden im genannten Jahr außerdem zwei Pfarrhufen festgestellt. Der Pfarrer erhielt außerdem die 30. Mandel vom Getreidezehnten, die 30. Mandel von den Höfen, die Hälfte der Hufen sowie des Zehnten auf der Heinsdorfer Mark (=Heinrichsdorf) und ein Rauchhuhn von jedem Hufner und Kossäten. Die Kirche besaß zu dieser Zeit zwei Morgen (Mg) auf der Malterhausenschen Feldmark, die mit drei Scheffel Roggen besät wurden. Außerdem besaß sie drei weitere Morgen Acker zwischen Kaltenborn und Malterhausen, drei weitere Morgen zwischen Malterhausen und der Heinsdorfer Mark sowie ein Stück Land von Malterhausen. Der Küster erhielt 30 Scheffel Korn und 22 Brote von den Hufnern aus Kaltenborn sowie Ostereier aus beiden Dörfern. Im Jahr 1568 erschien erstmals ein Schulze, der zwei freie Hufen auf der wüsten Feldmark Malterhausen bewirtschaftete. Nach dem Niedergang des Klosters übernahm im Jahr 1570/1595 das Amt Jüterbog das Dorf. Bei einer erneuten Kirchen-, Schul- und Hospitalien-Visitation im Erzstift Magdeburg im Jahr 1584 wurden neben dem Pfarrer erneut acht Hauswirte gezählt. Die Abgaben betrugen zwei Jahre später laut Erbbuch des Amtes Zinna 4 Taler 1 gr 8 d zum 70. Pfenning.

17. Jahrhundert
Um 1600 lebten im Dorf ausweislich eines Vortzeichnüß der Ämbter, Clöster, Gerichtsjunkern unnd Dorfer im Erzstift Magdeburg insgesamt acht Hauswirte; 1606 waren es sechs Hufner und zwei Kossäten; drei Jahre später war von acht "Untertanen" die Rede. Vor dem Dreißigjährigen Krieg lebten in Kaltenborn um 1625 neben fünf Hufnern ein Halbhufner und zwei Kossäten; 1638 waren es lediglich noch drei Untertanen. Im Jahr 1648 war die Gemarkung 30 Hufen groß; hinzu kamen acht wüste Hufen zu Malterhausen. Das Schulzengut mit zwei freien Lehn- und fünf Pachthufen war unbesetzt. Von den vier Fünfdorfhufnern war ein Hof unbesetzt, einer arbeitete als Müller und ein weiterer Bauer besaß eine wüste Hufe in Malterhausen. Der Zweidorfhufner besaß drei wüste Hufen in Malterhausen, während von den zwei Kossätenhöfen einer wüst lag und der andere eine wüste Hufe in Malterhausen besaß. Im Jahr 1661 schien das Dorfschulzengut wieder besetzt zu sein. Weiterhin erschienen vier Fünfdorfhufner, ein Zweidorfhufner und zwei Kossäten. Drei Jahre später hatte sich die Struktur nicht wesentlich verändert: Es gab das Lehnschulzengut, vier Vollspänner einen Halbspänner und zwei Dienstkossäten. Im Dorf lebten demnach acht Familien; ebenso ausweislich eines Untertanenverzeichnisses im Jahr 1699. Seit 1663 gehörte das Dorf zu Sachsen-Weißenfels.

18. Jahrhundert
Die Individual-Specification und Schatz oder Würdigung derer sambtlichen unterm Fürstl. Sachßen Querfurischen Ambte Jüterbog befindlichen contribuablen Grund Stücken aus dem Jahr 1704 verzeichnete die Anzahl der Hüfner und Kossäten sowie deren Aussaatmenge des Hofes und weiterer Ackerstücke. Demzufolge lebten in Kaltenborn der Lehnschulze, dem sieben Hufen zur Verfügung standen, vier Fünfhufner, ein Zweihufner und ein Kossät, die 12 Metzen Aussaat ausbrachten. Der Kossätenhof kam auf 1  Scheffel Aussaat und besaß einen weiteren Hof mit 2 Scheffel Aussaat. Dem Häusler gehörte die Windmühle und ein Stück Acker. Die Gemarkung war ausweislich der Erbhuldigung welche Herr Christian Herzog von den Amtsuntertanen einnehmen laßen im Jahr 1714 insgesamt 30 Hufen groß. Ein Dokument aus dem Jahr 1721 führte die Aussaatmengen und Wiesenanteile auf. In Kaltenborn lebten demnach neun "Mann": der Lehn- und Gerichtsschulze, fünf Bauern oder Anspänner, zwei Kossäten sowie der Häusler und Windmüller. Dem Lehn- und Gerichtsschulzen standen zwei freie und fünf Pachthufen zur Verfügung. Es gab weiterhin vier Fünfhufner, einen Zweihufner sowie einen Kossäten mit Hof und 12 Metzen Aussaat. Er besaß eine Hufe sowie einen kleinen Garten am Haus. Ein weiterer Kossät mit Hof kam auf ein Scheffel Aussaat und zwei Scheffel auf einem Seegarten, den er zusätzlich besaß. Der Häusler und Windmüller besaß neben der Windmühle ein Wohnhaus, zwei Stücke Acker mit je 1  Scheffel Aussaat. Außerdem stand in Kaltenborn ein gemeinschaftlich genutztes Hirtenhaus "nebst etwas wenigem Garten". In den folgenden Jahrzehnten änderte sich im Dorf nur wenig: Im Jahr 1746 waren es erneut sechs Hufner, darunter der Schulze, zwei Kossäten und zwei Häusler, die eine 30 Hufen große Gemarkung bearbeiteten (1747). Im Jahr 1760 erschienen zehn Feuerstellen (=Haushalte) sowie der Lehnschulze mit zwei Lehnhufen sowie vier Vollhufner, die jeder fünf Hufen bewirtschafteten. Die Specification der Häuser und angesessenen Einwohner der Ämter Dahme und Jüterbog von 1777 führte für Kaltenborn fünf Hufner und Vollspänner auf, darunter den Lehnschulzen. Es gab einen Halbspänner und einen Ganzkossäten sowie einen Mittelkossäten und zwei Häusler. Kaltenborn bestand nach wie vor aus zehn Haushalten sowie zwei gemeinschaftlich genutzten Hirtenhäusern.

19. Jahrhundert
Im Jahr 1800 gab es nach Leonhardi im Dorf sechs Anspänner, zwei Kossäten und zwei Häusler. Sie hielten 20 Pferde, 28 Kühe und 314 Schafe. Einen detaillierten Einblick gab Register Allgemeine Personensteuer auf Bartholomai 1812 vom Querfurter Landtag in Dresden 1811 bewilligt. Es nannte alle ortsanwesenden Personen für Kaltenborn, in Summe 15 Steuerpflichtige: den Pastor mit Knecht, Magd und Gänsemädel, den Schullehrer, der auch als Schneider arbeitete, den Schulzen mit drei Kindern sowie vier Hufner. Zwei von ihnen beschäftigten je einen Knecht und eine Magd, einer hatte zwei Kinder, einer einen Sohn und eine Magd. Es gab eine Witwe, einen Halbhufner, einen Windmüller, einen Kossäten, zwei Häusler einen Tagelöhner und einen Zimmergesellen. Im Zuge des Wiener Kongresses kam Kaltenborn zu Preußen. Es gab im Jahr 1815 einen Windmüller und einen Zimmermeister. Die Gemarkung bestand aus 5  ordentlichen und 1  außerordentlichen Magazinhufen, d. h. in Summe aus 7  Hufen. Im Jahr 1817 zählte eine Statistik elf Eigentümer auf; 1837 lebten im Dorf ein Hutmacher, ein Schankwirt, ein männlicher Dienstbote, fünf weibliche Dienstboten und ein Schankwirt. In Kaltenborn standen zu dieser Zeit 13 Wohnhäuser. Das Ortschaftsverzeichnis von 1858 führte vier öffentliche, 16 Wohn- und 44 Wirtschaftsgebäude auf, darunter eine Getreidemühle. Die Gemarkung war 1668 Morgen (Mg) groß: 6 Mg Gehöfte und 1662 Mg Acker.

20. Jahrhundert
Aus dem Viehstands- und Obstbaumlexikon ist bekannt, dass im Jahr 1900 im Dorf 20 Häuser standen. Die Gemarkung war 434,5 Hektar groß, davon wurden fünf Hektar vom Gastwirt bewirtschaftet. Die vier Hufner besaßen 105 Hektar, 76,50 Hektar, 75,50 Hektar und 63 Hektar, der Kossät 24,25 Hektar. Es gab einen Lehrer und einen Pastor sowie einen weiteren, nicht näher spezifizierten Bewohner, der 12 Hektar bewirtschaftete. Das Gemeindelexikon aus dem Jahr 1932 führte für das Jahr 1931 einen Bestand an 24 Wohnhäusern und 29 Haushaltungen auf. Im Jahr 1939 gab es im Dorf einen land- und forstwirtschaftlichen Betrieb, der größer als 100 Hektar war. Vier weitere Betriebe waren zwischen 20 und 100 Hektar groß, sechs Betriebe zwischen 10 und 20 Hektar, drei Betriebe zwischen 5 und 10 Hektar sowie vier Betriebe zwischen 0,5 und 5 Hektar.

Nach dem Zweiten Weltkrieg wurden 129,3 Hektar enteignet: 89,2 Hektar Acker, 2,1 Hektar Gärten, 1,2 Hektar Wiese und Weide, 35,4 Hektar Wald, 0,3 Hektar Hofräume sowie 0,9 Hektar Wege und Ödland. Hiervon gingen 39,7 Hektar an sieben landlose Bauern und Landarbeiter, weitere 4,6 Hektar an vier landarme Bauern, 62,1 Hektar an neun Umsiedler, 22 Hektar Wald an das Land Brandenburg sowie 0,9 Hektar an die Gemeinde.

Im Jahr 1955 gründete sich eine LPG vom Typ III mit zunächst 8 Mitgliedern und 317 Hektar landwirtschaftlicher Nutzfläche. Sie wuchs auf 56 Mitglieder und 370 Hektar Fläche im Jahr 1960 an und wurde 1976 an die LPG Typ III Malterhausen angeschlossen. Nachdem Kaltenborn im Jahr 1931 Landgemeinde wurde und 1950 Gemeinde, kam sie im Jahr 1957 als Ortsteil nach Niedergörsdorf. Ebenfalls im Jahr 1960 gründete sich eine LPG Typ I mit neun Mitgliedern und 36 Hektar Fläche, die noch im selben Jahr an die LPG Typ III angeschlossen wurde. Im Jahr 1983 bestand die LPG Malterhausen mit der Brigade Kaltenborn.

Bevölkerungsentwicklung

Die Kaltenborner Bockwindmühle
1648 ist erstmals ein Müller in Kaltenborn erwähnt. Es handelte sich dabei um einen Fünfhufenbauern, der nebenbei eine Bockwindmühle betrieb. Dieser Großbauer und Müller ist erneut 1661 erwähnt. 1704 ist die Mühle dann im Besitz eines Häusler, der zur Mühle noch ein Stück Acker hatte. Dieser Häusler und Windmüller ist 1721 wieder erwähnt. 1721 besaß er neben der Windmühle ein Wohnhaus und hatte zwei Stücke Acker, jeder Acker zu 1¼ Scheffel Aussaat. 1812 und 1815 ist der Windmüller wieder genannt. 1776 hatte der Windmüller Michael Andres Streit mit dem Kossäten Andreas Wöltgen wegen des Mühlenweges.

1828 wurde die Mühle neu errichtet. Bei einer ersten Aufnahme der technischen Denkmale in Brandenburg 1937 war sie nur noch zum Schroten in Betrieb und hatte nur Windantrieb. Wann der Mühlenbetrieb schließlich eingestellt wurde, ließ sich bisher nicht ermitteln. Als Günter Rapp 1972 eine fotografische Aufnahme der Mühle machte, war sie schon einige Jahre nicht mehr in Betrieb. 1978 schlug ein Blitz ein und löste einen Brand aus, der die Bockwindmühle stark beschädigte. 1994 erwarb die Gemeinde Dennewitz die durch den Brand beschädigte Mühle. Sie wurde ab 1996 am heutigen Standort aufgebaut und rekonstruiert. Dazu wurden auch Teile einer abgerissenen Bockwindmühle in Ilmersdorf verwendet.  Sie ist als Hochzeitsmühle Dennewitz eine Außenstelle des Standesamtes Niedergörsdorf. Etwa 20 % der Bausubstanz der Kaltenborner Bockwindmühle stecken noch in der rekonstruierten Hochzeitsmühle.

Sehenswürdigkeiten

 Die Dorfkirche entstand in der ersten Hälfte des 13. Jahrhunderts aus Feldsteinen. Im Innern ist ein Kanzelaltar aus dem 19. Jahrhundert sowie eine Orgel von Johann Tobias Turley.
 Neben der Kirche bauten Einwohner im Jahr 1998 symbolisch in Bezug auf den Namen Kaltenborns (altdeutsch für "kalter Brunnen") einen Brunnen.

Einzelnachweise

Literatur
 Marie-Luise Buchinger, Marcus Cante: Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland Denkmale in Brandenburg Landkreis Teltow-Fläming. Teil 1: Stadt Jüterbog mit Kloster Zinna und Gemeinde Niedergörsdorf. Werner'sche Verlagsgesellschaft, Worms, 2000 ISBN 978-3-88462-154-7 S. 260.
 Historisches Gemeindeverzeichnis des Landes Brandenburg 1875 bis 2005 PDF
 Statistisches Jahrbuch 2006 – Landkreis Teltow-Fläming PDF
 Peter R. Rohrlach: Historisches Ortslexikon für Brandenburg Teil X Jüterbog-Luckenwalde., Erstauflage erschienen im Verlag Hermann Böhlaus Nachfolger, Weimar 1992, Verlag Klaus-D. Becker, Potsdam, 2011, ISBN 978-3-941919-87-7, S. 638.

Weblinks

 Ortsteilbeschreibung von Kaltenborn auf der Website der Gemeinde Niedergörsdorf.
 Die Kirche in Kaltenborn auf der Website der Kirchengemeinde Niedergörsdorf

Ort im Landkreis Teltow-Fläming
Ortsteil von Niedergörsdorf
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Teltow-Fläming)
Ersterwähnung 1225
Gemeindeauflösung 1957

Kaltenborn (Niedergörsdorf)


An Ficinia atrostachya in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hans Heinrich Pfeiffer. An Ficinia atrostachya in nahilalakip ha genus nga Ficinia, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha KwaZulu-Natal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ficinia

Ficinia atrostachya


Le temple protestant d'Aix-les-Bains est un édifice religieux situé  1 rue Victor-Hugo à Aix-les-Bains, en Savoie. La paroisse est membre de l'Église protestante unie de France.

Histoire
A la Renaissance, au début du XVIe siècle, la Savoie est un carrefour alpin entre Genève -  depuis l'installation du réformateur Jean Calvin - les vallées vaudoises du Piémont - et les fidèles de l'Église vaudoise - et le Royaume de France. Les idées modernes de la Réforme protestante se diffuse dans la région, avant d'êtres réprimées par les ducs Emmanuel-Philibert de Savoie (1528-1580) et Charles-Emmanuel Ier.

Persécutés, les protestants fuient vers la Suisse, grand pays du Refuge protestant. Aujourd'hui, leur exode est commémoré par un itinéraire culturel du Conseil de l'Europe passant par Aix-les-Bains.

Au XIXe siècle, Aix-les-Bains devient une station thermale renommée, fréquentée par des protestants étrangers. Ils établissent un premier lieu de culte en 1852, avec l'Église anglicane de Saint-Swithun, fréquentée par la reine Victoria.

En 1860, par le traité de Turin, le duché de Savoie est réuni à la France de Napoléon III. En 1869, l'Église réformée de Savoie achète un immeuble dans la commune voisine de Chambéry qui est transformé en chapelle et école, avec un pasteur, André Fournier.

En 1875 est fondé un asile protestant à proximité des thermes nationaux d'Aix-les-Bains par le pasteur André Fournier, pour accueillir les personnes malades. Financé par des dons venus de Suisse et d'Écosse, un nouveau bâtiment est inauguré en 1878. De 1885 à 1927, le pasteur C. Boyer exerce son ministère dans l'Église d'Aix.

En 1932, un nouveau bâtiment est construit en style art déco, en s'inspirant des chalets suisses par l'architecte André Farde. Il est nommé , ce qui signifie maison d'accueil, auberge en savoyard. Sur le porche est gravé , citation extraite de l'Évangile selon Jean. Un clocheton avec une croix nimbée s'élève au-dessus de la toiture. A l'intérieur, une plaque de marbre fait mémoire de 28 paroissiens morts pour la France.

En 1986, l'Église de Chambéry-Aix et l'Eglise des Vallées fusionnent pour former l'Église réformée de Savoie. En 2017, le bâtiment dans lequel est intégré le temple est revendu par la municipalité à un promoteur immobilier pour le lotir, mais les protestants conservent l'usage de la salle de culte.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

 André DARRACQ, , Arts et mémoire, 2002, n° 22, p. 29-35

Articles connexes
 Protestantisme en France
 Temple protestant de Vichy, dans une autre ville thermale
 Temple protestant de Grasse, financé par la reine Victoria

Liens externes

Temple protestant en Auvergne-Rhône-Alpes
Aix-les-Bains

Temple protestant d'Aix-les-Bains


Frontis de Périgord o Frontis de Périgueux (en francés, Front de Périgueux, siendo Frontis una españolización de Front) es el legendario evangelizador francés del Périgord en el , primer obispo de Périgueux y santo patrón de la región.

Otra leyenda, que no coincide en el tiempo, dice que llegó a asistir a las exequias de Santa Marta, donde perdió un guante, motivo por el que, a veces, se le representa con él y como discípulo de San Pedro, le llevó a extender sus enseñanzas.

Hagiografía
Sus reliquias descansaron hasta 1575 en la Catedral de Saint-Front en Périgueux. En ese año, los hugonotes se apoderaron de ellas y las transportaron al castillo de Tiregand en Creysse (Dordoña), para luego tirarlas al río Dordoña.

Culto en España

En Zamora se erigió, a comienzos del , una iglesia románica de hospital o albergue de peregrinos que fundó Aldovino, un monje natural del Périgord, perteneciente al grupo de francos que ayudó a repoblar la ciudad, con la advocación de San Frontis. Es la única del país que tiene tal advocación.

Referencias

Véase también
 Elías de Perigueux, noveno obispo de la silla Segobricensis et Sanctae Mariae de Albarrazino, pontificó en la segunda mitad del siglo XIV (1357-1363).
 Hélie de Talleyrand-Périgord (1301-1364), cardenal francés en la corte pontificia de Aviñón, contemporáneo de Elías de Perigueux, hijo de Elías VII, conde de Périgueux.

Enlaces externos

Santos de la Iglesia ortodoxa
Santos católicos
Santos de Francia
Obispos del siglo III
Obispos santos de Francia
Santos cristianos de la Antigua Roma del siglo III

Frontón de Périgeux


La Carretera de Nebraska 71, y abreviada NE 71 (en inglés: Nebraska Highway 71) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nebraska. La carretera inicia en el Sur desde la  sur de Kimball hacia el Norte en la  noroeste de Crawford. La carretera tiene una longitud de 269,4 km (167.40 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera de Nebraska 71 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Cruces
La Carretera de Nebraska 71 es atravesada principalmente por la  sur de Kimball en Kimball noreste de Harrisburg sureste de Scottsbluff este de Scottsbluff oeste de Hemingford en Crawford.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de NDOR

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nebraska

Carretera de Nebraska 71


Andreas von Gredler (* 1. Oktober 1802 in Hippach, Tirol; † 27. Februar 1870 in Wien) war österreichischer Jurist, Politiker und Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung; er war vor allem in Wien tätig.

Leben
Andreas Gredler studierte in den 1820er Jahren die Rechtswissenschaften in Innsbruck und Wien. Währenddessen wurde er 1823 Mitglied der Burschenschaft Libera Germania Innsbruck. In Wien wurde er zum Dr. iur. promoviert.

Von 1835 bis 1865 war er als Hof- und Gerichtsadvokat und Wechselnotar in Wien tätig. Seit dem Jahr 1844 war er Mitglied des Juridisch-Politischen Lesevereins.

Im Revolutionsjahr 1848 wurde er für den Wahlkreis Tirol und Vorarlberg (2. Unterinntal, Schwaz) in die Frankfurter Nationalversammlung gewählt. Er blieb dort fraktionslos. 1848/49 war er Angehöriger des Konstituierenden Reichstages in Österreich. Von 1865 bis 1870 war er Abgeordneter im Tiroler Landtag.

Ab 1850 saß er im Verwaltungsrat der Österreichischen Creditanstalt in Wien und wurde dafür 1869 in den Adelsstand erhoben.

Ehrungen
 1851 Ehrenbürger von Innsbruck
 Im Jahr 1897 wurde in Wien-Leopoldstadt (2. Bezirk) die Gredlerstraße nach ihm benannt.

Literatur
 Peter Kaupp: Burschenschafter in der Paulskirche. Broschüre der Gesellschaft für burschenschaftliche Geschichtsforschung, 1999.
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 2: F–H. Winter, Heidelberg 1999, ISBN 3-8253-0809-X, S. 173–174.

Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Ehrenbürger von Innsbruck
Deutscher
Geboren 1802
Gestorben 1870
Mann

Andreas von Gredler


පින්වත්ත යනු පානදුර නගරයේ පිහිටා ඇති ගමකි. එය විශේෂ වන්නේ එහි තුල පිහිටා ඇති "මීගහ කෝවිල" නැමති කෝවිල නිසාය. වාර්ෂිකව අප්‍රේල් මස මුල් සතියේ විශේෂ උත්සවයක් කෝවිල තුල පවත්වන බැවින් විශාල ජනකායක් ඒ සඳහා සහභාගී වේ. පානදුර සිට කිලෝමීටර 2 පමණ දුරින් පින්වත්ත පිහිටා ඇත.

ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ

පින්වත්ත


Tom Mandl (* 31. Juli 1978 in Passau; eigentlich Thomas Mandl) ist ein deutscher Schlagersänger und Schauspieler.

Leben und Karriere
Noch während seiner Schulzeit nahm Tom Mandl Saxophon-, Klarinetten- und Akkordeon-Unterricht. Nach der Schule absolvierte er eine Ausbildung als Polizeibeamter und war später im Personenschutz tätig. Ob seiner Leidenschaft für die Bühne nahm er Schauspiel- und Gesangsunterricht. Noch während seiner Schauspielausbildung übernahm er kleinere Rollen in Fernsehfilmen. Nach Abschluss seiner Ausbildung wurde er im Jahre 2006 festes Ensemble-Mitglied des Chiemgauer Volkstheaters. Während der Dreharbeiten zur Fernseh-Produktion Der Silvesterknaller wurde Mandl von dem Musik-Manager Joachim Hendel (u. a. Patrick Lindner) entdeckt. Dieser nahm ihn langfristig bei EPOS unter Vertrag und brachte ihn zum Münchner Plattenlabel Ariola (SONY Music). Mandl ist der Autor des Volksstücks Auf Opa ist Verlass (Erstausstrahlung im Bayerischen Fernsehen am 31. Oktober 2010).

Tom Mandl ist Schirmherr der ALZheimer-ETHik e.V. Von September 2011 bis Dezember 2013 war er Schirmherr der Alzheimer Gesellschaft München e.V.

Silvester 2013 hatte Tom Mandl in der "großen Silvester-Show" erstmals einen Auftritt in einer TV-Show des tschechischen und slowakischen TV-Musiksenders Slagr TV. Seine erste CD-Veröffentlichung Amore mio konnte sich mehrere Monate in der Chartspitze dieser beiden Länder halten.

Filmografie

Fernsehproduktionen
 2004: Der Bulle von Tölz: Wenn die Masken fallen
 2004: 21 Liebesbriefe, Regie: Nina Grosse
 2004: Freunde... (Social Spot zum Thema Alkohol), Regie: Juni Thalmann
 2005: Der Alte (Folge: Die Farbe des Todes), Regie: Helmut Ashley
 2005: Scheinwelt, Regie: Wolfgang Weigl
 2005: München 7 (Folge 10), Regie: Franz Xaver Bogner
 2005: Der Bulle von Tölz: Der Weihnachtsmann ist tot
 2006: Lotta in Love (Telenovela)
 2006: Luginsland – Die im Herzen barfuß sind, Regie: Connie Walther
 2006: Liebe, Babys und ein großes Herz (Fernsehserie, ZDF), Regie: John Delbridge
 2007: Zur Sache Lena, Regie: Bernd Fischerauer
 2007: Der Kaiser von Schexing (Fernsehserie, Bayerisches Fernsehen), Regie: Franz-Xaver Bogner
 2008: Männer lügen nicht, Regie: Bettina Woernle
 2009–2010: Kanal fatal (Comedy-Reihe), Regie: Georg Weber
 2010: Die Rosenheim-Cops (Folge: Die kalte Gräfin), Regie: Jörg Schneider
 2011: Tatort: Gestern war kein Tag, Regie: Christian Görlitz
 2014: Carglass Werbespot

TV-Musikshows
 2010: Das Adventsfest der 100.000 Lichter
 2011: ZDF Fernsehgarten
 2011: Wernesgrüner Musikatenschenke
 2014: Immer wieder Sonntags

Chiemgauer Volkstheater (Fernsehproduktionen)
 2006: Der Gocklkriag
 2006: Ein ganz geheimes Staatsgeheimnis
 2006: Die Würtschl-Wally
 2006: 50 Minuten Verspätung
 2007: Vier Väter zuviel
 2007: Jagdfieber
 2007: Silvesterstar
 2007: Hochzeit auf Raten
 2007: Fischers feiern Fasching
 2008: Mama macht mobil
 2008: O'zapft is
 2008: Und des am Heiligen Abend
 2008: Einmal Rentner, immer Rentner
 2009: A ganz normale Familie
 2009: Ein unvergesslicher Wahlkampf
 2009: Der Diplom Bauernhof
 2009: Der Silvesterknaller
 2009: Der Vatertagsausflug
 2009: Die Jungfernwallfahrt
 2010: Der Schippedupfer
 2010: Wieder dahoam
 2010: Explosive Landwirtschaft
 2010: Weihnachten im Polizeirevier
 2011: Der ledige Hof
 2011: Texas Tom
 2011: Hüttengaudi
 2012: Denkbar ungünstig
 2012: Grenzfeuer
 2012: Ahoi am Chiemsee
 2012: Vorsicht bissiger Hund
 2013: Da war doch noch was
 2013: Hypnose am Bauernhof
 2013: Spekulanten Quartett (Rolle Peter Fronius)
 2014: Gockelkriag am Moserhof (April)
 2014: Villa Serano (Rolle Tom Kaiser)
 2014: Opas dritter Frühling
 2015: Die Insel-Hupfer
 2015: Da Opa, da Babba und i
 2015: Endlich wieder Weihnachten
 2015: Der Wettkampf
 2016: Der Kartlbauer
 2016: Der Landgendarm
 2017: Voll guat drauf
 2017: Gspenstermacher
 2017: Zoff im Puff
 2018: Ein guter Rutsch

Diskografie
Von Mandl sind mehrere CDs erschienen.

Alben
 2010: Und alles aus Liebe zu dir – Ariola
 2013: Das höchste der Gefühle – Telamo 2013
 2014: Amore mio (Tschechien und Slowakei) – Ceska Muziká
 2014: Herzlichst Tom Mandl (Tschechien und Slowakei) – Ceska Muziká
 2017: Ich bin ein Mann zum Küssen – Telamo + Ceska Muziká

Singles
 2010: Und alles aus Liebe zu dir – (Ariola) – Promo
 2010: Frieden fängt im Herzen an – (Ariola) – Promo
 2010: Der erste Schnee (Ariola) – Promo
 2011: Bleib, bleib, bleib (Ariola) – Promo
 2011: Liebeswahnsinn pur (Ariola) – Promo
 2011: In einer eigenen Welt (Ariola) – Promo
 2012: Du bist so jung wie deine Träume – (Ariola) – Promo
 2013: Ein Lächeln für den Augenblick – Telamo 2013
 2013: Amore mio – Telamo 2013
 2013: Tanzen durch den Sommerregen – Telamo 2013
 2013: Ich tu's für Dich – Telamo 2013
 2014: Wir sind die Größten – Telamo
 2014: Wenn der Sommer kommt dt. Version von In the Summertime – Telamo
 2014: Tanz mit mir heut Nacht (mit dem Duo Alfonz und Marian – Duo Jamaha) – Telamo
 2016: Die Piraten küssen besser - Telamo
 2017: Lüg mich an, die Wahrheit tut so weh – Telamo
 2017: Amore Mio (Edwin & Louis-Remix) – Telamo
 2017: Ich bin ein Mann zum Küssen – Telamo

Tourneen
 2010: Hitparaden-Stürmer
 2010: Weihnachtszeit - schöne Zeit
 2011/12/13: Melodien fürs Herz
 2012/13: Die Töchter Josephs (Chiemgauer Volkstheater)
 2014/15: Hugo's Heldentat (Chiemgauer Volkstheater)
 2015: Ruku Hore Dám Schlager-Tournee in Tschechien und der Slowakei
 2016, 2017, 2018: Chiemgauer Volkstheater unterwegs: Der Kartlbauer

Auszeichnungen
 2014: Schlager Trophy für 1. Platz in der Superhitparade "Schlager-Rallye"
 2014: GORAL (Ehrenbürger) in Pieniny/Slowakei
 2014: smago! Award "Award für Völkerverbindung"
 2014: Gold für das Album "Amore Mio"
 2015: Šlágr Jednička 2014 Publikumspreis als erfolgreichster Schlagersänger in Tschechien und in der Slowakei im Jahre 2014
 2016: Erfolgreichster Schlagersänger im Jahr 2015 in Tschechien und der Slowakei
 2016: Erfolgreichster ausländischer Schlagersänger im Jahr 2015 in Tschechien und der Slowakei

Autor
 2010: Auf Opa ist Verlass

Weblinks

 Offizielle Homepage

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Schlagersänger
Deutscher
Person (Passau)
Geboren 1978
Mann

Tom Mandl


L'église Saint-Géraud de Saint-Cirgues est située dans le bourg de Saint-Cirgues dans le département du Lot, en France.

Histoire
L'église actuelle de Saint-Cirgues a été construite vers 1855 sur l'emplacement du château fort qui était en ruines depuis le XVIe siècle.

La tradition locale dit que vers 1855 les paysans de la paroisse s'étaient réunis quelques dimanches de suite avec leurs bœufs et leur char pour charger les pierres de l'ancienne église, celle-ci étant en très mauvais état depuis un demi-siècle au moins et les monter sur la place du bourg.

C'était un prieuré dépendant de l'abbaye Saint-Géraud d'Aurillac. Il était situé sur l'emplacement du cimetière actuel. L'extension du cimetière de l'autre côté de la route de Lasfargues retrouve en effet l'emplacement de l'ancien cimetière, que les documents précisent être situé du côté nord de l' église.

Le récit de la vie de saint Géraud écrit par Odon, abbé de Cluny, quelque vingt-cinq ans après la mort de Géraud (vendredi 13 octobre 909), nous apprend que le bon Comte descendait à pied tous les jours de son château en haut du village à son prieuré église, y assister à deux messes.

Il est fort probable que saint Géraud, comte d'Aurillac et fondateur de l'abbaye d'Aurillac, aurait richement doté son prieuré de Saint-Cirgues, vu que ce fut ici a son château qu'il préférait résider vers la fin de sa vie.

On peut se faire une idée de l'ancienne église romane : elle avait deux chapelles et que ses vases sacrés, calices, patène, ciboire, ostentatoire et porte-Dieu étaient en argent.

Des détails intéressants se trouvent dans le verbal de visite de l'église le 3 octobre 1803 par le curé de Gorses, Calmette, le délégué de l'évêque de Cahors :  (archives diocésaines).

Le même délégué de l'évêque fit une autre visite de St Cirgues le 6 octobre 1819 : .

Une vingtaine d'années plus tard, vu l'état dangereux de l'édifice, l'évêque Jean-Jacques David Bardou a permis la célébration des saints offices dans une grange : celle de Lasfargues, la plus proche ou celle du Cammay ou, d'après une longue tradition, la messe a été célébrée pendant la révolution française. Dans un décret de 1851, l'évêque précise sans ambages qu'il avait accordé ce permis-là à titre provisoire seulement. Il s'y réfère au net désir des paroissiens de Saint-Cirgues d'avoir une nouvelle église mais il constate qu'ils rechignent à fournir les fonds nécessaires. Donc il décrète une date limite pour qu'ils fournissent et fixe les sanctions en cas de refus d'obéissance (document Bardou, archives diocésaines).

Semble-t-il que le notaire Laborie de Larigaldie qui était à l'époque propriétaire de la maison voisine de l'ancienne église dans laquelle il recevait ses clients le dimanche, se disputait avec le notaire Mage de Lantuejoul le site de la nouvelle église. Celui-là sur le site même de l'ancienne. Les mobiles de chacun paraissent assez clairs. Lors de sa visite pastorale de Saint-Cirgues le  juillet 1855, l'évêque Bardou, dans son rapport s'exprime avec quelque satisfaction au sujet de  la nouvelle église qu'il avait trouvé.

Le mobilier d'art
L'abbé Lugan a fait restaurer deux tabernacles en noyer, dont l'un a droite de l'autel est de style Art populaire et remonte environ au XVIe siècle. Celui situé a gauche est de style Renaissance  et se situe entre le  et le  siècle.

Liste des prêtres de Saint-Cirgues
 1461 : Guillaume d'Arcimoles
 1529 : Jean Paramelle
 1573 : Jean de Paramelle
 1611 : Jean Barsal
 1664 : Étienne Dufau
 1673 : Hugues Conde
 1695 : Antoine Cantauzel
 1711 : ... Rieu
 1746 : Pierre Teullie
 1776 : Antoine Lagerbe
 1819 : ... Revel
 1846 : Jean Destruel
 1860 : Jean-Pierre Cros
 1875 : Jean-Félix Souiry
 1902 : ... Bras
 1906 : ... Roussilhe
 1916 : Jean-Eugène Lauvie
 1920 : Raymond Vinxe
 1931 : ... Jauliac
 1948 : René Lugan
 1978 : Noël Lacam (chapellain de la chapelle Notre-Dame de Verdale)

Articles connexes
 Liste des églises du Lot

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Saint-Cirgues
Saint-Cirgues

Église Saint-Géraud de Saint-Cirgues


Amt Horst-Herzhorn er et amt i det nordlige Tyskland, beliggende i den sydlige del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten. Administrationen er beliggende i byen Horst.

Amtet grænser mod nord op til Amt Krempermarsch, mod øst og syd til Kreis Pinneberg og mod vest til byen Glückstadt samt floden Elben.

Kommuner i amtet

Historie
I 1889 blev der i den preussiske provins Slesvig-Holsten grundlagt amtsforvaltninger. De enkelte kommuner kunne oprette et selvstændigt amt eller slutte sig sammen med nabokommunerne i en fælles amtsforvaltning. Således dannedes i 1889 seks amter i det nuværende Amts Horst-Herzhorns område. Efter adskillige omlægninger dannedes det nuværende amt i 2008.

Eksterne kilder og henvisninger

 Amt Horst-Herzhorn

Horst-Herzhorn

Amt Horst-Herzhorn


() a fost un regizor de film iugoslav de origine muntenegreană. Este cel mai cunoscut ca membru al Școlii de Filme de Animație de la Zagreb (Zagrebačka škola crtanog filma).

Filmografie
Scurtmetraje de animație
 Krava na mjesecu (Vaca pe Lună, 1959)
 Ersatz (Surogat, 1961) - Premiul Oscar pentru cel mai bun scurt metraj de animație
 Igra (Jocul, 1964)
Lungmetraje
 Sedmi kontinent (Al șaptelea continent, 1966, film fantastic pentru copii)
 Akcija Stadion (Operation Stadium, 1977, film de acțiune)
 Vizitatorii din galaxia Arkana  (1981), unul dintre primele filme științifico-fantastice croate

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de regizori iugoslavi

Nașteri în 1927
Decese în 1998
Regizori iugoslaviRegizori croați

Dušan Vukotić


Ludwig Friedrich von Schmidt (* 24. Januar 1764 in Königsbach bei Pforzheim; † 5. Juli 1857 in München) war ein deutscher evangelischer Theologe.

Leben

Ludwig Friedrich von Schmidt wurde als Sohn des protestantischen Pfarrers Georg Wilhelm Schmidt geboren, der in Königsbach im badischen Oberamt Pforzheim, später in Vörstetten als Landpfarrer eingesetzt war. Bis zu seinem 15. Lebensjahr wurde Ludwig Friedrich von seinem Vater unterrichtet; nach dreijährigem Besuch der Exemtenklasse am Karlsruher Gymnasium wandte er sich 1782 dem Studium der Theologie an der Universität Jena zu, das er 1784 abschloss. Nachdem er in der Folge Vikarsdienst bei seinem Vater geleistet hatte, wurde er 1785 zum Pfarrer in Leisel, ein Jahr später in Brombach und 1790 in Birkenfeld bestellt.

Ludwig Friedrich Schmidt, der durch seine Predigten in Birkenfeld die Aufmerksamkeit des im benachbarten Kurort Hambach weilenden badischen Erbprinzen Karl Ludwig gewonnen hatte, wurde infolgedessen 1792 als Hofdiakon und Garnisonsprediger an die Hofkirche nach Karlsruhe berufen. Nach der Vermählung der Tochter Erbprinz Karl Ludwigs, Prinzessin Karoline, der späteren Kurfürstin und Königin von Bayern, mit dem verwitweten Herzog Max Joseph folgte er ihr 1799 als Hof- und Kabinettsprediger nach München. Schmidt, der damit als erster in Altbayern zugelassener evangelischer Geistlicher eingesetzt war, hielt dort im gleichen Jahr seinen ersten evangelischen Gottesdienst ab.

Im Jahr 1808 wurde Schmidt, dem in München die Betreuung einer kleinen, aber stetig wachsenden evangelischen Gemeinde oblag, zum ersten außerordentlichen Oberkirchenrat bestellt. Von 1818 bis zum Tod des Königs Max Joseph 1825 fungierte er schließlich als Ministerialrat im Innenministerium, zuständig für evangelische Kirchenangelegenheiten. 1820 wurde er zum Ritter des Zivilverdienstordens der Bayerischen Krone ernannt und damit in den persönlichen Adelsstand erhoben. 1826 trat v. Schmidt von seinem Staatsamt als Ministerialrat in den Ruhestand, um im Jahr darauf der verwitweten Königin Karoline, unverändert in der Funktion des Kabinettspredigers, nach Würzburg an ihren Witwensitz zu folgen. Dort wurde er 1827 von der philosophischen Fakultät der Universität Würzburg mit dem Doktordiplom ausgezeichnet. Die theologische Doktorwürde hatte ihm bereits 1809 die Universität Jena verliehen.

Ludwig Friedrich von Schmidt, der sich nach dem Tod Königin Karolines 1841 endgültig von der Öffentlichkeit zurückzog, verstarb im Sommer 1857 im hohen Alter von 93 Jahren in München.

Literatur

 Adolph von Schaden (Hrsg.): Gelehrtes München im Jahre 1834. München 1834 (Eintrag zu L. F. v. Schmidt)
 Walther Killy und Rudolf Vierhaus (Hrsg.): Deutsche Biographische Enzyklopädie. Band 9, K.G. Saur Verlag GmbH & Co. KG, München, 1996, ISBN 3-598-23163-6. Seite 15.
 Ernst Gillmann: Ludwig Friedrich Schmidt (1764–1857). Der "Kabinettsprediger" der bayerischen Königin – seine frühen Lehrjahre im Birkenfelder Land, in: Monatshefte für Evangelische Kirchengeschichte des Rheinlandes 53 (2004) 519–530.

Lutherischer Theologe (18. Jahrhundert)
Lutherischer Theologe (19. Jahrhundert)
Politiker (Bayern)
Träger des Verdienstordens der Bayerischen Krone (Ritter)
Deutscher
Geboren 1764
Gestorben 1857
Mann
Karoline von Baden

Ludwig Friedrich von Schmidt


Akutan (en aleutiano: Akutanax) es una isla en el archipiélago de Fox de las islas Aleutianas, en el este del estado estadounidense de Alaska. La isla es de aproximadamente 30 km de longitud. Contiene el volcán Monte Akutan, que tuvo una erupción de lava importante en 1979. La superficie terrestre es de 334 kilómetros cuadrados, y la población de la isla es de 713 personas (según el censo 2000), todos en la ciudad de Akutan, cerca del extremo oriental de la isla.

Akutan es un nombre aleutiano registrado por el Capitán  P. K. Krenitzin y M. Levashev  en 1768 y escrito por James Cook en 1785. Este nombre puede provenir de la palabra local "Hakuta", que, de acuerdo con R.H Geoghegan, quiere decir "me equivoqué".

El Zero de Akutan, un avión Zero japonés, fue denominado como la isla después de que se estrellara allí en junio de 1942, durante la Segunda Guerra Mundial, y fuese recuperado por el ejército de Estados Unidos.

Véase también
 Geografía de Estados Unidos
 Geografía de América del Norte

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Alaska

Isla Akutan


فيروس الكريات الحمر الرئيسية الصغير 1، يُشار إليه باسم فيروس ب19 ، أو الفيروس الصغير ب19، أو فيروس الكريات الحمر ب19 في بعض الأحيان، أول فيروس بشري معروف (والوحيد حتى 2005) من فصيلة الفيروسات الصغيرة، جنس الفيروسات الحمراء الصغيرة؛ يبلغ قطره 23-26 نانومتر فقط. اشتُق الاسم من اللاتينية، وتعني كلمة بارفوم الشيء الصغير، ما يعكس حقيقة أن ب19 يصنف من أصغر فيروسات الدي إن إيه. يشتهر فيروس ب19 بإمراضيته لدى الأطفال؛ ويمكن أن يؤثر على البالغين أيضًا. يعتبر السبب التقليدي لطفح الطفولة المسمى بالمرض الخامس أو الحمامى العدوائية أو «متلازمة الخد المصفوع».

اكتُشف الفيروس صدفةً عام 1975 من قبل عالمة الفيروسات الأسترالية إيفون كوسارت. اكتسب اسم ب19 لأنه اكتُشف في الأنبوب ب19 ضمن سلسلة كبيرة من صفائح المعايرة الدقيقة.

انتقاله
ينتشر الفيروس أساسًا عن طريق الرذاذ التنفسي للمصاب؛ ولكن، أُبلغ عن حالات من الانتقال عن طريق الدم. يبلغ خطر الإصابة الثانوية للأشخاص المعرضين للفيروس داخل المنزل حوالي 50٪، ونحو نصف هذه النسبة للمخالطين في الفصول الدراسية.

العدوى
تبدأ الأعراض بعد ستة أيام من التعرض للفيروس (بين 4 و28 يومًا، بمتوسط 16 إلى 17 يومًا) وتستمر حوالي أسبوع. ينقل المرضى ذوي المناعة الطبيعية العدوى قبل أن تظهر عليهم الأعراض، لكن يرجح أن ظهور الأعراض يُوقِف العدوى. يعد الأفراد الحاملون للأجسام المضادة للغلوبيولين المناعي ج لفيروس ب19 محميين من العدوى المتكررة عمومًا، ولكن يمكن أن تحدث العدوى مجددًا في عدد قليل من الحالات. يعد نحو نصف البالغين منيعين ضد ب19 بسبب عدوى سابقة.

علم الأوبئة
تُلاحظ زيادة كبيرة في عدد الحالات كل ثلاث إلى أربع سنوات؛ وكانت سنة 1998 آخر سنة وبائية لهذا الفيروس. يتفشى الفيروس في دور الحضانة والمدارس على وجه الخصوص.

تحدث العدوى بالفيروس الصغير ب19 لدى البشر فقط. لا يتأثر البشر بالفيروسات الصغيرة الخاصة بالقطط والكلاب. لا يوجد لقاح متاح للفيروس الصغير ب19، على الرغم من المحاولات المبذولة لتطويره.

العلاج
في الوقت الحالي، لا تتوافر علاجات تستهدف الفيروس الصغير ب19 استهدافًا مباشرًا. اعتُبر العلاج بالغلوبيولين المناعي الوريدي (آي في آي جي) بديلًا شائعًا، إذ مكّن الأطباء من تطبيقه دون إيقاف أدوية العلاج الكيميائي مثل ميل-أيه إس سي تي. بالإضافة إلى ذلك، يُحدث العلاج آثارًا جانبية نادرة، إذ حدثت اختلاطات لدى 4 مرضى فقط من أصل 133 مريضًا (عانى اثنان منهم من أذية حادة في الكليتين وأُصيب اثنان آخران بالوذمة الرئوية)، وذلك على الرغم من وجود سوابق زرع أعضاء لدى 69 مريضًا منهم وإصابة 39 آخرين بفيروس نقص المناعة المكتسبة. أحدث هذا العلاج تحسنًا كبيرًا مقارنة بالعلاج بالريتوكسيماب. ثبت أن الجسم المضاد أحادي النسيلة ضد بروتين سي دي 20 يسبب التهاب كبد حاد، وقلة الخلايا المتعادلة بسبب تنشيطه الفيروس الصغير ب19، أو تعزيز العدوى الموجودة. مع ذلك، من المهم ملاحظة أن العلاج بالغلوبيولين المناعي الوريدي ليس مثاليًا، إذ يعاني 34٪ من المرضى المعالجين به من الانتكاس بعد 4 أشهر.

التلقيح
حتى عام 2017، لم يتوافر لقاح بشري معتمد ضد الفيروس الصغير ب19.

مراجع

أمراض فيروسية
حالات جلدية مرتبطة بفيروسات
طب الأطفال
فيروسات أحادية سلسلة دي إن أيه

فيروس صغير ب19


أبو المحاسن جمال الدين يوسف بن الأمير سيف الدين تغري بردي الأتابكي اليشبقاوي الظاهري. (ولد بالقاهرة سنة 813 هـ / 1410م - توفى بالقاهرة سنة 874 هـ / 1470م) (وتغري بردي محرفة من تنكري يردي، ويردي بالتركية تعني عطا الله). مؤرخ مصري كان أبوه من كبار أمراء المماليك في عهد السلطان الظاهر سيف الدين برقوق وابنه الناصر فرج بن برقوق. تتلمذ علمياً ودينياً على أيدي كبار مشايخ عصره أمثال زوج أخته قاضي القضاة جلال الدين البلقيني، وابن حجر العسقلاني، وبدر الدين العيني، وابن ظهيرة وابن عربشاه. ثم لازم مجلس شيخ المؤرخين تقي الدين المقريزي فتعلم منه حب التاريخ والتأريخ. وبذلك انتمى ابن تغري إلى طبقة الأمراء وأرباب الدولة وتتلمذ على أيدي العلماء واهل العمائم.

كان ابن تغري يعيش في سعة كاملة مما جعله قادراً على الاستغناء عن العمل للكسب. فتعلم الفروسية وبرع فيها كما تعلم الفقه والموسيقى والشعر، وكان يتقن اللغتين العربية والتركية. ومع ذلك فقد استهوته دراسة التاريخ، وساعده تفرغه، وصلاته بالبلاط السلطاني (توالى عليه في عصره عشرة سلاطين) وكبار الأمراء وأرباب السياسة على الاطلاع على المعلومات مما جعله يصبح من كبار المؤرخين.

كتب ابن تغري اثني عشر مؤلفاً في التاريخ. كان أول كتبه «المنهل الصافي والمستوفي بعد الوافي» وفيه سجل تراجم أعيان عصره. اما أهم مؤلفاته واشهرها واضخمها فهو كتابه النجوم الزاهرة في ملوك مصر والقاهرة وهو سرد لتاريخ مصر منذ الفتح الإسلامي إلى عصره (انتهى فيه إلى 870هـ / 1467م). وبالرغم من أن ابن تغري ذكر في مقدمة كتابه أنه كتبه دون طلب من ملك أو سلطان، إلا أنه ذكر في نهايته أنه ألفه من أجل صديقه الأمير محمد بن السلطان جمق، والذي كان ابن تغري يتوقع أن يصل إلى تخت السلطنة فيختم الكتاب بعهده، إلا أن الأمير محمد وافته المنية قبل ذلك (توفي سنة 847هـ). انتهج ابن تغري في هذا الكتاب منهجاً مخالفاً لمنهج أستاذه المقريزي، فقد جعل لكل عهد من عهود السلاطين فصلاً خاصاً، ثم ذكر السنين وحوادثها تباعاً داخل الفصل حتى إذا توفى الحاكم جعل له ترجمة منفصلة، ثم أعقب ذلك بترتيب سنوات العهد ترتيباً عددياً، وذكر وفيات كل منها في فصل واحد مع ذكر بعض الحوادث ضمن التراجم. وقد توسع ابن تغري في التاريخ الفاطمي. أما الجزء الخاص بعصره فقد اتخذ شكل السجل اليومي من عهد الناصر فرج تقريباً إلى عهد السلطان الأشرف قايتباي. وقد اعتنى ابن تغري بنهر النيل في كتابه وأحصى تقلباته وأحواله منذ الفتح الإسلامي إلى عصره. كما اهتم بالنشاط العمراني في مصر خلال العصور. ويعد تسجيل التاريخ الحضاري مع التاريخ السياسى إحدى ميزات ابن تغري.

طبع كتاب «النجوم الزاهرة في ملوك مصر والقاهرة» (16 مجلد) بالقاهرة في نحو أربعين سنة من سنة 1930م إلى سنة 1972م. كما نشرت أقسام منه عن طريق بعض المستشرقين الغربيين.

مؤلفاته
 المنهل الصافي والمستوفي بعد الوافي: تراجم عن أعيان عصره.ابتدأ ابن تغري فيه من أوائل دولة المماليك البحرية بترجمة السلطان عز الدين أيبك إلى عصره، واتبع منهجاً يعتمد على الترتيب الأبجدي. ويضم الكتاب نحو 3000 ترجمة لسلاطين وأمراء وعلماء ووجهاء ومشاهير وحتى مغنيين. توجد نسخ لهذا الكتاب في القاهرة وإسطنبول وفيينا ودار الكتب الوطنية في باريس.
 الدليل الشافي على المنهل الصافي: مختصر لكتاب المنهل الصافي والمستوفي بعد الوافي. ولا ينقص من التراجم واحدة ولكن الاختصار شديد. هناك مخطوط لهذا الكتاب في إسطنبول: مخطوط قرة حلبي رقم 266 في 138 ورقة.
 حوادث الدهور في مدى الأيام والشهور: تذييل لكتاب المقريزي السلوك لمعرفة دول الملوك. انتهى فيه ابن تغري بحوادث سنة 860هـ / 1456م.
 النجوم الزاهرة في ملوك مصر والقاهرة: أشهر وأهم وأكبر كتب ابن تغري. فيه سرد تاريخ مصر منذ الفتح الإسلامي في سنة 20 هـ حتى سنة 872هـ قبيل وفاته. بالرغم من أنه نص في مقدمته أنه كتبه دون طلب من ملك أو سلطان، إلا أنه ذكر في أخره أنه ألفه من أجل صديقه الأمير محمد بن السلطان جمق، والذي كان ابن تغري يتوقع بلوغه تخت السلطنة بعد أبيه لكن المنية وافته قبل ذلك في سنة 847هـ / 1443م
 الأنوار الظاهرة والكواكب الباهرة من النجوم الزاهرة: ملخص لكتاب النجوم الزاهرة في ملوك مصر والقاهرة. وهناك نسختان لهذا الكتاب في سراي أحمد الثالث بإسطنبول.
 مولد اللطافة فيمن ولى السلطنة والخلافة: عن تاريخ الخلفاء والسلاطين إلى آخر أيام الملك المنصور عثمان بن الظاهر جمق. ومنه مخطوطات في إسطنبول. وقد طبع هذا الكتاب بـكمبردج - إنجلترا سنة 1792م.
 البحر الزاخر في علم الأوائل والأواخر: كتاب في التاريخ العام منذ أدم إلى حتى عصر ابن تغري. وفيه مباحث هامة حول خطط مصر، ومنه مجلد مخطوط في دار الكتب الوطنية بباريس (رقم 1551). وكان منه مخطوط ضخم في العراق اشترته دار الكتب في مصر.
 نزهة الرأي في التاريخ: تاريخ مفصل على السنين والشهور والأيام في نحو عشر مجلدات. يوجد له مخطوط في أكسفورد - إنجلترا.
 منشأ اللطافة في من ولي الخلافة.
 البشارة في تكميل الإشارة: تذييل للذهبي من سنة 700هـ إلى سنة 870هـ.
 حلية الصفات في اختلاف الأسماء والصناعات : مجموعة أدبية تاريخية معظمها شعر.
 الأنوار الظاهرة في الكواكب الطاهرة.
 نزهة الألباب في اختلاف الأسماء والألقاب.
 الانتصار للغة التتار.

ولابن تغري أيضاً كتاب في الرياضة والموسيقى.

المصادر والمراجع

 المقريزى: السلوك لمعرفة دول الملوك، دار الكتب، القاهرة 1996.
 الموسوعة الثقافية، فرانكلين للطباعة والنشر نيويورك - القاهرة 1972.

وصلات خارجية

أشخاص مصريون في القرن 15
كتاب العصور الوسطى
كتاب القرن 15
كتاب سيرة في القرن 15
كتاب عرب في القرن 15
كتاب مسلمون
مسلمون في القرن 15
مصريون من أصل تركي
مواليد 1402
مواليد 1410
مواليد 1411
مواليد 812 هـ
مواليد 813 هـ
مواليد في القاهرة
موسوعيون مسلمون
مؤرخو العصور الوسطى
مؤرخو القرن 15
مؤرخون أتراك
مؤرخون مسلمون
مؤرخون مسلمون مصريون
مؤرخون مصريون
مؤرخون مصريون في القرن 15
وفيات 1470
وفيات 874 هـ
وفيات في القاهرة
مؤرخون من مماليك مصر

ابن تغري


Türkiye Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu (ya da kısaca DİSK), 13 Şubat 1967 tarihinde Türk-İş'ten ayrılan Maden-İş, Lastik-İş, Basın-İş ve bağımsız Gıda-İş, Türk Maden-İş (Zonguldak) sendikaları ve onların genel başkanları olan Kemal Türkler, Rıza Kuas, İbrahim Güzelce, Mehmet Alpdündar ve Kemal Nebioğlu tarafından kurulan işçi sendikaları konfederasyonudur. 12 Eylül Askeri Darbesi ile kapatılmasının ardından 19 Ocak 1992 tarihinde yeniden kurulmuştur. DİSK, bağımsız bir sınıf ve kitle örgütüdür.

Mevcut başkanı Arzu Çerkezoğlu'dur. Genel merkezi Şişli, İstanbul'da bulunmaktadır.

DİSK, Avrupa Sendikalar Konfederasyonu ve Uluslararası Sendikalar Konfederasyonu üyesidir.

Tarihçe

1961-1967: Türkiye İşçi Partisi ve sendikal mücadele

1967-1971: DİSK'in kuruluşu
Maden-İş, Lastik-İş ve Basın-İş sendikaları, 12 Şubat 1967'de yaptıkları olağanüstü kongrede, Türk-İş'ten ayrılma ve konfederasyonlaşma kararı aldılar. 13 Şubat 1967'de Bağımsız Gıda-İş ve merkezi Zonguldak'ta bulunan Türk Maden-İş'in de katılımı ile DİSK kuruldu. Bu tarihte kendilerine verilen temsil yetkisiyle İstanbul Valiliğine giden dilekçe sahibi 5 kişi; Maden-İş Genel Başkanı Kemal Türkler, Lastik-İş Genel Başkanı ve TİP Ankara Milletvekili Rıza Kuas, Basın-İş Genel Başkanı İbrahim Güzelce, Gıda-İş Genel Başkanı ve TİP Tekirdağ Milletvekili Kemal Nebioğlu ile T. Maden-İş (Zonguldak) Genel Başkanı Mehmet Alpdündar'dı. Aynı gün İstanbul Çemberlitaş'taki Şafak Sineması'nda yapılan ilk genel kurulda Kemal Türkler yeni konfederasyonun genel başkanlığına seçildi.

Genel Kurulu 15 Haziran'da Bank-Sen-İş Kongre Salonu'nda toplanan Türkiye Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu'nun kurucu Yürütme Kurulu Kemal Türkler'in Genel Başkanlığında İbrahim Güzelce (Genel Sekreter), Kemal Ayav, Macit Karabulut ve Şinasi Şengün'den oluştu ve Rıza Kuas, Kemal Nebioğlu, Mehmet Alpdündar, Şinasi Kaya ve Ehliiman Tuncer ise kurucu Yönetim Kurulu üyesi seçildiler.

Kuruluşun hemen ardından 24 Haziran 1967 tarihinde yürürlükte olan İş Kanunu'nu protesto etmek için Ankara'da Tandoğan Meydanı'nda tarafından bir miting düzenlenmiş, bu DİSK'in ilk kitlesel eylemi olmuştur. Aynı dönemde İstanbul'da bulunan Gevriyeloğlu Mensucat fabrikasında çalışan Tekstil üyesi işçiler uyuşmazlık üzerine greve çıkmış, grev 29 Ağustos'ta anlaşmayla kaldırılmıştır.

1968 yılında 24-25 Şubat tarihlerinde DİSK 2. Genel Kurulu Türkiye Öğretmenler Sendikası (TÖS) salonunda toplanmıştır. Aynı tarihlerde, Zonguldak'ın Kozlu ve Üzülmez bölgelerindeki 25.000 işçi toplu sözleşmelerden sonuç alınamaması üzerine 6 ve 7 Şubattan itibaren iş bırakmaktaydı. Yürüyüşlerin ve güvenlik güçleriyle çatışmalardan yaşandığı eylemlerde 13 polis yaralandı, bir başkomiser kayboldu. Olaylar sonrasında köyüne dönmekte olan iki maden işçisi öldürüldü. 21 Şubat'ta imzalanan toplu sözleşme ile eylemler sona erdi.

1969 yılında Singer fabrikasında çalışan 520 DİSK - T. Maden-İş üyesi işçi sendika seçme özgürlüğünü savunmak, işten çıkarmaları protesto etmek ve haftalık çalışma süresinin 48 saate indirilmesi için 11 Ocak'ta iş yerini işgal etti ve aynı yıl içerisinde Türkiye'de ilk kez bir sinemada grev ilan edildi. Yeni Sinema'da çalışan ve OLEYİS üyesi on dokuz işçi 11 Ocak'ta greve başladı. Grev 26 Ocak'a kadar sürdürüldü. 13 Haziran 1969 tarihinde Çorum, Alpagut linyit işletmesinde çalışan maden işçileri ücretlerini alamadıkları için ocakların işletilmesine el koydu ve 1 Ağustos 1969'da Türk Demir Döküm fabrikasında çalışan 2300 T. Maden-İş üyesi işçi toplu sözleşme görüşmelerinin sürüncemede bırakılması nedeniyle fabrikayı işgal etti. 19 Ağustos'ta Koç Holding ile T. Maden-İş arasında bir protokol imzalandı.

13-15 Haziran 1970 tarihlerinde DİSK 3. Genel Kurulu Yeşilköy'de, Çınar Oteli salonunda toplandı. Bu dönemde, hükûmetin Türk-İş'in de desteğiyle 274 ve 275 sayılı yasaları değiştirerek ve sendika seçme özgürlüğünü ortadan kaldırarak sendikal tekel yaratmayı ve DİSK'i fiilen etkisiz kılmayı hedeflemesi üzerine işçiler sendikalarına ve özgürlüklerine getirilen bu kısıtlama nedeniyle 15-16 Haziran'da İstanbul sokaklarını işgal ettiler. Tarihe 15-16 Haziran Olayları olarak geçen gelişmelerde DİSK'in çağrısıyla işçiler fabrikalarda üretimleri durdurmuş ve kent merkezlerinde toplanarak eyleme geçmiştir. Türkiye tarihinde ilk defa gösteriler sebebiyle Haliç Köprüsü açılarak iki ayrı işçi grubunun birleşmesi önlenmeye çalışılmış, boğaz'da vapur ve motor ulaşımı kesilmiştir. 16 Haziran'da İstanbul Kadıköy Meydanı'nda işçilerin üzerine polis tarafından ateş açılması sonucu Mutlu Akü Fabrikası'dan Yaşar Yıldırım, Vinleks'ten Mustafa Bayram ve Cevizli Tekel Fabrikası'ndan Mehmet Gıdak adlı işçilerle birlikte bir esnaf ve bir de polis yaşamını yitirdi, yüzlerce işçi yaralanmıştır. 15 Haziran günü, 115 iş yeri ve yaklaşık 75 bin işçiyle başlayıp, 16 Haziran günü 168 fabrika ve 150 bine yakın işçi ile devam eden 15-16 Haziran Olayları, sanayi işçilerinin yoğun olarak bulundukları İstanbul ve Kocaeli bölgelerinde etkili oldu. Olaylar ancak 1.Ordu Komutanlığı'na davet edilen DİSK yöneticilerinin çağrısı ile son bulmuştur.

DİSK, 1967-1971 tarihleri arasında aktif bir biçimde Türkiye İşçi Partisi desteklemiş ve parti ile sendika arasında karşılıklı bir etkileşim gelişmişti. DİSK kurucularından Kemal Nebioğlu ve Rıza Kuas 1965 seçimlerinde TİP milletvekili olarak TBMM'ye girmiş, 1968'de DİSK ve Maden-İş Başkanvekili Şinasi Kaya TİP'ten İstanbul Belediye Başkanı adayı olmuş, Rıza Kuas 1969'da yeniden milletvekili seçilmişti. DİSK 1969 genel seçimlerinde ve ara seçimlerde TİP'e oy verilmesi çağrısında bulunmuştu. 1971 yılına gelindiğinde ise sosyalist hareket içindeki bölünmeler ve Türkiye İşçi Partisi içerisinde yaşanan ayrışmalar DİSK'i de etkilemiş, güç kaybeden TİP'in özellikle 1971'deki son kongresinden sonra DİSK ile ilişkileri çoğunlukla sona ermiş ve üzerindeki etkisi yavaş yavaş ortadan kalkmıştı. Bu dönemde DİSK, 12 Mart 1971 tarihinde askeri kuvvetlerin bir muhtıra vererek hükûmetin istifaya zorlandığı askerî müdahaleye karşı bir tavır geliştirmemiş, aksine yayınladığı bildiriyle 12 Mart Muhtırası'nı desteklediğini açıklamış ve Türk Silahlı Kuvvetlerinin yanında olduğunu belirtmiştir.

1971-1980 dönemi
12 Mart 1971 Muhtırasıyla başlayan süreçte sürmekte olan Sıkıyönetimden dolayı bütün grev, direniş ve toplantıları yasaklanmış ve izne tabi kılınmıştı. DİSK büyük ölçüde sessizliğe çekilmiş, ve bu durum ancak 14 Ekim 1973'te yapılan milletvekili ve senato seçimlerinde Cumhuriyet Halk Partisi'nin galip çıkması ile beraber tersine dönmeye başlamıştır.

DİSK'in 4. Genel Kurulu 12-13 Şubat 1973 tarihlerinde Şişli'de, Nis Düğün Salonu'nda toplanmış ve Genel Kurul'da toplu sözleşme yetkisinin alınmasında en geçerli ve en kısa yolun "Referandum" olduğu savunulmuştur. Bu dönemde DİSK, sosyal demokrat bir söylem geliştirmek iddiasında olan Cumhuriyet Halk Partisi'nin etkisi altına girmiştir. DİSK Yönetim Kurulu'nun 8 ve 12 Eylül 1973 tarihlerinde  yaptığı iki toplantı sonucunda 14 Ekim 1973'te yapılacak olan milletvekili ve senato seçimlerinde tüm işçileri Cumhuriyet Halk Partisi'ne oy vermeye çağırmış ve gerekçelerini şu şekilde açıklamıştır:

DİSK, CHP'ye oy verme çağrısını 9 Aralık 1973'te yapılan mahalli seçimlerde de tekrarlamıştır. Aynı dönemde 13 Şubat 1974'te kutlanan DİSK'in 7. kuruluş yıldönümüne Başbakan Bülent Ecevit kutlama mesajı göndermiştir. Seçimlerde önemli bir başarı elde eden CHP, 25 Ocak 1974'te MSP ile koalisyon hükûmeti kurmasının ardından Sıkıyönetim büyük ölçüde kaldırılmış, bu da sendikal mücadelede bir canlanmayı beraberinde getirmiştir. 1974 yılında gerçekleşen grev sayısı bir önceki yılın iki katına çıkmış, bu grevlerin büyük bir kısmı DİSK'e bağlı sendikalar tarafından gerçekleştirilmiştir. DİSK'in gösterdiği mücadele çizgisi birçok işçinin DİSK'e katılımını hızlandırmış ve bu da birçok gerilimin ortaya çıkmasına sebep olmuştur Örneğin, 11 Mart 1974'te Ülker işçilerinin Türk-İş'e bağlı Tekgıda-İş'ten topluca istifa ederek DİSK/Gıda-İş'e üye olmalarıyla ile birlikte olaylar meydana gelmiş, işverenin Gıda-İş'i tanımadığını açıklaması üzerine işçiler 17 Eylül'de fabrikada üretimi durdurmuşlardır. Ayrıca bu dönemde, DİSK Kıbrıs Barış Harekatı'nı yayınladığı bildiri ile desteklemiş, işçileri devletin Savaş Fonuna birer brüt yevmiye ile katılmaya çağıran bir kampanya açmış ve Genel Başkan Kemal Türkler ve T. Maden-İş Genel Başkan Vekili Şinasi Kaya Ekim ayı içinde bir dizi ziyaret gerçekleştirerek Avrupalı sendikacılara Kıbrıs'a yapılan çıkarmanın gerekçesini anlatmışlardır.

1975 yılı ve gerçekleşen 5.Kongre DİSK açısından önemli dönüm noktalarından biri olmuştur ve 12 Eylül'e kadar sürecek olan ikinci yükseliş dönemi olarak adlandırabilecek döneme girmiştir. DİSK'in 5. Genel Kurulu 21-24 Mayıs 1975 tarihlerinde Tepebaşı'ndaki Kazablanka Düğün Salonu'da toplanmıştır. DİSK bu genel kuruluna ilk kez Sovyetler Birliği Sendikalar Merkezi'nden ve Fransız Komünist Partisi'nin denetimi altındaki Genel Emek Konfederasyonu'ndan (CGT) delegasyonlar katılmıştır ve genel kurul sonunda, DİSK yönetimi büyük ölçüde Türkiye Komünist Partisi'ne bağlı kişilere geçmiştir. Türkiye Komünist Partisi, özellikle Türkiye'den Partizan grubunun (Veysi Sarısözen, Nabi Yağcı ve arkadaşları) 1972 yılında TKP'ye katılması sonrasında 1973 yılında bir atılım sürecine girmiş ve 1 Ocak 1974 tarihinde Atılım Dergisi yayımlanmaya başlanmıştı. Bu yıllarda DİSK'in en önemli sendikası olan Maden-İş'te Partizan grubundan uzmanlar çalışmaktaydı ve bu kişilerin de çabalarıyla Maden-İş yönetiminde Kemal Türkler ve Şinasi Kaya dışındakiler değiştirilmişti. Bu durum, DİSK Genel Kurulu'na yansımış, özellikle TİP, TSİP ile DİSK yöneticileri arasında özellikle Cumhuriyet Halk Partisi'ne verilen destek konusunda çıkan tartışmaların dolayı, TİP'lilerin DİSK yönetimi tarafından tamamen tasfiye edilmesinin ardından TKP kadroları DİSK yönetime gelmeyi başarmıştı. TİP'in ve DİSK'in kuruluşlarında yer almış ve Almanya'da çalıştığı süre içinde TKP ile ilişkisini geliştirmiş sendikacı İbrahim Güzelce genel sekreterliğe seçilmiş, o yıllarda Türkiye Komünist Partisi'nin en üst düzey yöneticilerinden biri olan Aydın Meriç de DİSK Genel Sekreter Yardımcısı olmuştu. Böylelikle, temel amaç olarak işçi sınıfında içinde örgütlenmeyi ve işçi sınıfını siyasal mücadelenin öncüsü haline getirmeyi benimseyen Türkiye Komünist Partisi 1977 yılında yapılacak 6.Genel Kurul'a kadar faaliyetlerini DİSK aracılığıyla yürütme fırsatını elde etmiştir.

Aynı zamanda bu dönemde DİSK için siyasal amaçlı yaygın kitle eylemlerini gündeme gelmiş ve sendikal hareketlerde ciddi bir yükseliş gerçekleşmiştir. Fakat 1. Milliyetçi Cephe (MC) hükûmetinin kurulmasının ardından DİSK üzerindeki siyasi baskılar da artmıştır. 17 Ocak 1975'te İstanbul'da Beko Teknik'te Maden-İş'e geçmek isteyen, 15 Martta İstanbul'da Northern Electric fabrikasında yine Maden-İş'e üye olmak için direniş yapan işçilere polis saldırmış, Genel-İş üyesi 6000 ve Sosyal-İş üyesi 5000 işçinin SSK iş yerlerindeki grevleri gibi pek çok greve  mahkeme ya da sıkıyönetim kararları ile izin verilmemiş, Konya'da Maden-İş'e üye olmak isteyen Seydişehir Alüminyum işçilerinin üzerine 26 Aralık 1975'te ateş açılmıştır. Artan baskılara karşı, DİSK 6 Eylül'de İzmir, 20 Eylül'de İstanbul'da Demokratik Hak ve Özgürlükler İçin Mücadele Mitingleri mitinglerini düzenlenmiş, çeşitli demokratik kitle örgütleri tarafından da desteklenen bu mitinglere on binlerce işçi katılmıştır.

1976 yılının Şubat ayında çeşitli yazarlar ve sanatçıların katılımı ile DİSK'in 9.kuruluş yıl dönümü kutlanmış, Genel Başkan Kemal Türkler DİSK'in mücadelesini şu sözleri ile açıklamıştır:

Aynı yıl, 1 Mayıs Türkiye'de ilk defa Taksim Meydanı'nda DİSK'in organize ettiği gösteriler ile kutlandı. Yine aynı dönemde, DİSK/Yeni Haber-İş'in örgütlü olduğu İstanbul Telefon Başmüdürlüğüne bağlı beş şantiye, taşıtlar amirliği ve Ümraniye PTT fabrikası işçileri 11 Mart'ta, Yeraltı Maden-İş'in örgütlü olduğu Yeni Çeltek Kömür ve Madencilik AŞ iş yerinde çalışan 980 işçi 5 Mayıs'ta greve başlamış, Bursa Tofaş Fabrikası işçisi, DİSK/T. Maden-İş üyesi Muammer Çetinbaş öldürülmüş, DİSK/Barder-İş Genel Başkanı Kenan Budak 2 Kasım'da uğradığı silahlı bir saldırıda yaralanmıştır. Öte yandan, Anayasa Mahkemesinin 11 Ekim 1975'te iptal ettiği Devlet Güvenlik Mahkemeleri Yasasının Milliyetçi Cephe iktidarı tarafından bir yıl içinde yeniden yasalaştırılmak istenmesi üzerine DİSK bu durumu sıkıyönetimsiz sıkıyönetim olarak değerlendirerek, Türkiye genelinde Genel Yas ilan etti ve DGM'ye Hayır!, MC'ye Hayır sloganları ile kitlesel eylemler örgütledi.

1973 genel seçimlerinde olduğu gibi, 21 Şubat 1977'deki genel seçimlerinde de DİSK, Cumhuriyet Halk Partisi'ni destekleyeceğini açıkladı. Konuya ilişkin yapılan açıklamada "DİSK, hem demokratik bir ortamdan yana, hem de hükümeti kurmaya en yakın parti olduğu için 1977 Genel Seçimlerinde CHP'yi destekleme kararı almıştır" denildi. O yıl, 1 Mayıs'ın gösterileri yine DİSK tarafından yine Taksim Meydan'ında organize edilmiş, fakat nereden geldiği ve kim tarafından açıldığı belli olmayan silahlı saldırı sonucunda 37 kişi hayatını kaybetmiş, 136 kişi ise yaralanmıştır.

DİSK Genel Başkanı Kemal Türkler'in 28 Temmuz 1977'de iktidarda bulunan 2. Milliyetçi Cephe hükûmeti ve politikalarına karşı Ulusal Demokratik Cephe (UDC) kurulması için çağrı yapmış, yayınlanan çağrı mesajında şu görüşleri dile getirmiştir:

Fakat bu çağrı ve Kemal Türkler, özellikle Cumhuriyet Halk Partisi'ne yakın sendika yöneticileri tarafından ağır bir şekilde eleştirilmiş ve sonrasında DİSK'te yönetim düzeyinde ayrılığa neden olmuştur. DİSK Yürütme Kurulu "4'ler", "3'ler" olarak ikiye ayrılmış ve yeni bir genel sekreter Yönetim Kurulunca atanmıştır. Yaşanan tartışmalar Cumhuriyet Halk Partisi'ne yakın Abdullah Baştürk'ün öncülük ettiği üyelerce TKP kadrolarına karşı başlatılmış, olağanüstü genel kurul kararı alınmıştır. DİSK 6. Genel Kurulu 22-27 Aralık 1977 tarihlerinde Harbiye Şehir Tiyatrosu Salonu'nda toplanmış, Abdullah Baştürk'ün DİSK Genel Başkanlığına, daha önce Kemal Türkler ile hareket etmesine rağmen Fehmi Işıklar DİSK Genel Sekreterliğine seçilmiştir. Genel kurul sonucunda TKP'li kadroları etkinliği büyük ölçüde DİSK'te sona ermiştir ve bir süre sonra Kemal Türkler disiplinsizlik suçu ile ihraç edilmiştir.

Bu yönetim değişikliği sendikanın yürüttüğü mücadelede çok büyük bir değişikliğe sebep olmamış, 1978-1980 yılları arasında DİSK ve ona bağlı sendikaların grevleri,mitingleri sürmüştür. 19-26 Aralık 1978 tarihlerinde meydana gelen Maraş Katliamı'na karşı 5 Ocak 1979 "Faşizmi Lanetleme Eylemleri"ni düzenlemiştir. 1 Mayıs 1979 kutlamalarında dönemin Bülent Ecevit'in Cumhuriyet Halk Partisi hükümetinin yasaklamasına rağmen DİSK yine de Taksim Meydanı için çağrı yapmış , bunun üzerine DİSK Genel Merkezi polis tarafından basılmış ve 1 Mayıs afişlerine ve gazetelerine el konmuştur. Aynı gün DİSK genel başkanı Abdullah Baştürk ve Yürütme Kurulu üyeleri gözaltına alınmıştır. Yaşananlar rağmen, DİSK CHP'ye önceki seçimlerde verdiği destek 14 Ekim 1979 tarihinde gerçekleşen ara seçimlerde de sürmüş, DİSK yaptığı açıklama ile MHP, CGP, AP ve MSP'nin mutlaka yenilmesi ve geri itilmesi gerektiğini vurgulamış, faşizme karşı mücadelede önemli görevler yapabileceğini öne sürdüğü CHP'ye oy verilerek desteklenmesini istemiştir.

1980 yılında ise Tariş ve Antbirlik direnişleri DİSK'in dahil olduğu en önemli gelişmelerdir. Bu yıl 1 Mayıs gösterileri sıkıyönetim tarafından yasaklanmasına rağmen, DİSK üyeleri birçok ilde gösteriler düzenlemiştir 30 Nisan ve onu izleyen günlerde başta DİSK Yürütme Kurulu üyeleri olmak üzere değişik illerde 515 DİSK üyesi gözaltına alınmıştır. Ardından, 25-30 Haziran tarihlerinde DİSK 7. Genel Kurulu, İstanbul Harbiye Şehir Tiyatrosu Salonu'nda toplanmıştır.

12 Eylül 1980 tarihinde Türk Silahlı Kuvvetlerinin yönetime el koymasının ardından İstanbul Sıkıyönetim Komutanlığı, 14 Eylül'de yayınladığı 4 No'lu bildiri ile DİSK yöneticilerini "Güvence" için teslim olmaya çağırmış, Millî Güvenlik Konseyi, 18 Eylül'de yayınlanan 8 No'lu kararı ile DİSK'in taşınır ve taşınmaz mal varlıklarına el koyduğunu açıklamıştır ve 11 Kasım'da DİSK üyesi sendikaların yönetimine Sıkıyönetim Komutanlarınca belirlenen kayyımlar atanmıştır. 7 Aralık'tan itibaren 2364 sayılı Yasa ile tüm sendika üyelerini kapsayan Yüksek Hakem Kurulu uygulamasına geçilmiş, 12 Eylül'de gözaltına alınan altmış yedi DİSK yöneticisi tutuklanmıştır. DİSK hakkında 78 kişinin idamının istendiği 1477 sanıklı bir dava açılmıştır.

12 Eylül sonrası ve yeniden kuruluş

2000'ler

Genel Başkanlar
 Kemal Türkler (1967-1977)
 Abdullah Baştürk (1977-1992)
 Kemal Nebioğlu (1992-1994)
 Rıdvan Budak (1994-2000)
 Süleyman Çelebi (2000-2012)
 Erol Ekici (2012-2013)
 Kani Beko (2013-2018)
 Arzu Çerkezoğlu (2018-günümüz)

Üye Sendikalar

Ödüller
 Sosyal Demokrasi Vakfı İnsan Hakları Demokrasi Barış ve Dayanışma Ödülü (2009)

Dış bağlantılar

DİSK TARİHİ Kitabı

Kaynakça

1967'de Türkiye'de kurulan oluşumlar
1967'de kurulan kuruluşlar


Olaylar

Doğumlar
 Theodora, VIII. Konstantinos'un kızı, Bizans imparatoriçesi (ö. 1056)

Ölümler
 20 Ağustos - XIV. İoannes, papa

984


Palmedrossel () er en spurvefugl, der lever på Hispaniola. Palmedrosselen er nationalfugl i den Dominikanske Republik.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Drossel
Fugle fra Caribien

Palmedrossel


Numan Seymen, 1887 yılında İskilip'te eski adı Temenna Mahallesi'nde dünyaya geldi. Çanakkale savaşı gazisi.

1910 yılında Zahide Çay ile evlendi. 1911 yılında oğlu Hasan dünyaya geldi. 1913 yılında kızı Hacer doğdu. 1915 yılında İstanbul'da vatani görevini yapmakta iken, Çanakkale kara savaşları için Taburu ile birlikte cepheye sevkedildi. Aynı yıl Haziran ayında sol elinin avucuna isabet eden şarapnel parçası ile yaralandı ve önce cephe gerisinde daha sonra da İstanbul Haydarpaşa hastahanesine sevk edildi.

O zamanki imkânlar dahilinde yapılan operasyon sonunda savaş gazisi olarak memleketine
hava değişimine gönderildi sonrasında da terhis edildi. Rahmetli'nin kendi ifadesi ile anlattığı, imkânsızlıklar içerisinde İstanbul'dan önce Ankara'ya Sarıkışla Askeri birliğine kadar gelebilmiş, burada bir müddet istirahatten sonra memleketi İskilip'e ulaşmıştır. Bir süre yakınlarının yardımı ile geçimini temin ettikten sonra, Semerciler Arastası'nda daha sonra sahibi olacağı dükkânı açarak, Askerlik öncesi uğraştığı marangozluk mesleğine ait takımlarla Çeyiz Sandığı ve Doğrama işleri yapmaya başladı.

Bu arada Hafızlığının verdiği avantajla İskilip Meydan Camii'nde kadrolu imam olarak 1945 yılında emekli olana kadar görev yapmıştır. 1935 yılında Çanakkale ve Türk Kurtuluş Savaşı'na katılanlara verilmek üzere TBMM'den bir Madalya ve Gazilik maaşı Kanunu çıkar. Madalya yerine isteyene arazi de verilmektedir. Kendisi arazi tercih etmiştir ve Ankara Hüseyin Gazi tepesi eteklerinde Solfasol Köyü'ne bağlı ekilebilir tarla tapusu ile Gazilik Maaşı'na layık görülmüştür. 1951 yılında, 64 yaşında ölmüştür.

1887 doğumlular
İskilip doğumlular
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
1951 yılında ölenler

Lömen Hoca


Agardhinula, monotipski rod crvenih algi zasada smješten u  Rhodymeniales incertae sedis, dio reda Rhodymeniales.

Jedina je vrsta morska alga A. browneae .

Sinonimi
 Diplocystis browneae (J.Agardh) J.Agardh
 Callophyllis browneae J.Agardh 1885, bazionim

Izvori

Rhodymeniales

Agardhinula


România a fost a doua țară care a recunoscut independența Azerbaijanului, pe 11 decembrie 1991. Relațiile diplomatice au fost stabilite pe 19 iunie 1992.

La 28-30 septembrie 2009, a fost semnată "Declarația privind stabilirea unui parteneriat strategic între România și Republica Azerbaidjan", cu ocazia vizitei oficiale în România a E.S. Ilham Aliyev, președintele Republicii Azerbaijan. Documentul are următoarele obiective:

 consolidarea dialogului politic,
 cooperare energetică, cooperare economică și în investiții,
 cooperare pe probleme de securitate,
 cooperare în cadrul organizațiilor internaționale, precum și în domeniul culturii.

Note

Azerbaidjan

Relațiile dintre România și Azerbaidjan


دانييل بارينبويم  (ولد في 15 نوفمبر، 1942) هو عازف بيانو، وقائد أوركسترا. يعيش دانييل بارينبويم في برلين، ويحمل جنسيات كلاُ من الأرجنتين، وإسرائيل، وإسبانيا، كما يحمل جواز سفر مستصدر من السلطة الفلسطينية. ولد بارينبويم في بيونس آيرس في الأرجنتين. قام والداه وكانا عازفين مرموقين للبيانو بإعطائه دروساً في البيانو وهو في الخامسة ثم رحلت أسرته إلى فلسطين المحتلة عام 1952م ضمن حملات تهجير اليهود إلى فلسطين. وظهر لأول مرة كعازف للبيانو في بيونس آيرس وهو في التاسعة كما قاد أول فرقة موسيقية في حيفا بفلسطين المحتلة عام 1957. واختير لقيادة حفلة رأس السنة الموسيقية في فيينا مرتين الأولى في عام 2009 والثانية عام 2014 .
أسس بارينبويم أوركيسترا الديوان الغربي الشرقي باللإشتراك مع الكاتب الفلسطيني الأصل أمريكي الجنسية إدوارد سعيد.
و عين سنة 2007 رسول السلام التابع للأمم المتحدة.

انظر أيضا
 ميري بن آري
 سول غابيتا

روابط خارجية

المراجع

أرجنتينيون من أصل يهودي روسي
أرجنتينيون مهاجرون إلى إسرائيل
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أصل إسرائيلي
أعلام إسرائيليون من أصل يهودي أرجنتيني
إسرائيليون متجنسون
إسرائيليون مغتربون في ألمانيا
إسرائيليون مغتربون في إيطاليا
إسرائيليون من أصل يهودي أرجنتيني
إسرائيليون من أصل يهودي روسي
حاصلون على جائزة بريميم إمبريال
حاصلون على وسام جوقة الشرف من رتبة ضابط عظيم
حاصلون على وسام جوقة الشرف من رتبة قائد
حائزون على جائزة غرامي
حائزون على جائزة وولف في الفنون
رسل الأمم المتحدة للسلام
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
عازفو بيانو كلاسيكيون أرجنتينيون
عازفو بيانو كلاسيكيون إسرائيليون
عازفو بيانو كلاسيكيون ذكور
عازفو بيانو كلاسيكيون في القرن 20
عازفو بيانو كلاسيكيون في القرن 21
عازفو بيانو كلاسيكيون يهود
عملية السلام الإسرائيلية الفلسطينية
فلسطينيون متجنسون
قادة فرق موسيقية أرجنتينيون
قادة فرق موسيقية إسرائيليون
قادة فرق موسيقية ذكور
قادة فرق موسيقية في القرن 20
قادة فرق موسيقية في القرن 21
قادة فرق موسيقية نمساويون في القرن 20
قادة فرق موسيقية نمساويون في القرن 21
مواليد 1361 هـ
مواليد 1942
مواليد في بوينس آيرس
موسيقيون أرجنتينيون في القرن 20
موسيقيون أرجنتينيون في القرن 21
موسيقيون إسبان
موسيقيون إسرائيليون
موسيقيون حائزون على درجة فارس
موسيقيون ذكور في القرن 20
موسيقيون ذكور في القرن 21
موسيقيون كلاسيكيون أطفال
موسيقيون من بوينس آيرس
موسيقى كلاسيكية في إسرائيل
يهود أرجنتينيون
يهود إسرائيليون
يهود فلسطينيون
يهود في فلسطين

دانييل بارينبويم