Skødshoved Strand ligger på vestsiden af Tved/Skødshoved-halvøen der er den vestlige del af Mols
Her ligger  et af de ældste sommerhusområder på Mols som  blev bygget omkring Skødshoved Bro, som tidligt i 1900-tallet blev anlagt med henblik på at drive passager- og fragtsejlads fra Aarhus til Mols. Passagersejladsen er nu ophørt og udtjente godsspor fører op til det gamle pakhus, som i dag er indrettet som havnekontor, for en nyere lystbådehavn fra 1981. Nord for havnen ligger pynten Skødshoved, der er det vestligste punkt på Mols. Mod syd begynder klinterne ved sydspidsen af Mols, Mols Hoved, og den  623 hektar store fredning omkring Isgård.

Referencer og kilder

 Om Skødshoved Strand på danmarksstrandguide.dk
 Om fredningen på fredninger.dk

Eksterne henvisninger

Mols
Lokaliteter i Syddjurs Kommune

Skødshoved Strand


السير جورج غابرييل ستوكس، البارونيت الأول، (13 أغسطس 1819 – 1 فبراير 1903) رئيس الجمعية الملكية بلندن وعالم رياضيات وفيزياء أنجلو-أيرلندي. ولد ستوكس في مقاطعة سليجو في أيرلندا، وقضى معظم حياته المهنية في جامعة كامبريدج، حيث شغل كرسي الأستاذية اللوكاسي للرياضيات من عام 1849 وحتى وفاته في عام 1903. بدوره كفيزيائي، كان لستوكس العديد من الإسهامات الأساسية في مجالات ميكانيكا الموائع، بما في ذلك معادلات نافييه-ستوكس، وفي علم البصريات الفيزيائية، بالإضافة لأعماله الجديرة بالذكر في الاستقطاب والفلوريّة. أما عن دوره بمجال الرياضيات، أطلق مبرهنته الشهيرة في علم التفاضل الشعاعي والتي تحمل اسمه «مبرهنة ستوكس» كما ساهم في وضع نظرية التوسعات المتقاربة. أوضح ستوكس بمساعدة الفيزيائي الألماني إرنست فيليكس إيمانويل هوب –سيلر لأول مرة وظيفة نقل الأكسجين للهيموغلوبين والتي أظهرت تغيرات في الألوان ناتجة عن تهوية محاليل الهيموغلوبين.

سيرة حياته

جورج ستوكس هو الابن الأصغر للكاهن غابرييل ستوكس، وهو رجل دين في كنيسة أيرلندا والذي كان كاهنًا في قرية سكرين، مقاطعة سليجو. إذ كان للمذهب البروتستانتي الإنجيلي الذي اعتنقه تأثيرًا كبيرًا على حياه ستوكس الابن المنزلية. بعد التحاقه بالمدارس المحلية في سكرين، دبلن، وبريستول، قُبل ستوكس في عام 1837 في كلية بيمبروك، جامعة كامبريدج. تخرج بعد أربع سنوات برتبة كبير المجادلين (وهي أعلى رتبة ممكن أن يحصل عليها طلاب الرياضيات في جامعة كامبريدج وتعتبر أكبر إنجاز فكري يمكن تحقيقه في بريطانيا) بالإضافة لكونه أول من يُمنح جائزة سميث العلمية، إذ كان لهذه الإنجازات دورًا كبيرًا في إكسابه الانتخابات العضوية في الكلية. اضطر ستوكس للاستقالة من العضوية وفقًا لقوانين الكلية، عندما تزوج في عام 1857. بعد مرور اثني عشر عامًا، وبموجب قوانين جديدة، أُعيد انتخابه مجددًا للعضوية حيث احتفظ بها حتى عام 1902، وفي اليوم الذي سبق عيد ميلاده الثالث والثمانين، انتُخب رئيسًا للكلية. لكن ستوكس لم يشغل هذا المنصب طويلًا، لأنه توفي في كامبريدج في 1 فبراير من العام التالي، ودُفن في مقبرة ميل رود.

مسيرته المهنية

عُين ستوكس في عام 1849، كأستاذ لوكاسي في علم الرياضيات بجامعة كامبريدج، وهو المنصب الذي شغله حتى وفاته في عام 1903. في 1 يونيو من عام 1899، احتُفل بيوبيل هذا التعيين في حفل رسمي حضره العديد من مندوبي الجامعات الأمريكية والأوروبية. حيث قلد مستشار الجامعة ستوكس ميدالية ذهبية تذكارية وقدم كل من هامو ثورنيكروفت ولورد كالفن بشكل رسمي تماثيل رخامية لستوكس إلى كلية بيمبروك وإلى الجامعة. ستوكس الذي أصبح بارونيت في عام 1889، خدم جامعته بتمثيلها بالبرلمان من عام 1887 وحتى عام 1892 كأحد العضوين الاثنين للدائرة الانتخابية عن جامعة كامبريدج. خلال جزء من الفترة ما بين عامي (1885-1890) شغل أيضًا منصب رئاسة الجمعية الملكية، حيث كان أحد الأمناء فيها منذ عام 1854. بما أنه كان أيضًا أستاذًا لوكاسيًا في هذه الفترة، فقد كان ستوكس أول شخص يشغل هذه المناصب الثلاثة في آنٍ واحد؛ يذكر أن نيوتن شغل المناصب الثلاثة ذاتها، وإن لم يكن في الوقت نفسه.

يُعد ستوكس الأقدم بين فلاسفة الطبيعة الثلاثة، جيمس كلارك ماكسويل ولورد كالفن هما الأخران، اللذين كانا السبب الرئيسي وراء شهرة مدرسة كامبريدج للفيزياء الرياضية وذلك في منتصف القرن التاسع عشر. بدأ ستوكس بأعماله الإبداعية في حوالي عام 1840، ومنذ ذلك التاريخ فصاعدًا كان لتألق جودة أعماله أهمية أكثر من حجمها الكبير. إذ يحوي فهرس الجمعية الملكية للأوراق العلمية عناوين أكثر من مائة مذكرة نشرها حتى عام 1883. اقتصر بعضها على الملاحظات الموجزة، والبعض الأخر يحوي بيانات قصيرة جدلية أو تصحيحية، لكن العديد منها عبارة عن أطروحات طويلة ومفصلة.

إسهاماته في العلوم

غطى ستوكس في مجال أعماله نطاقًا واسعًا من التحقيقات الفيزيائية، لكن كما أشار الفيزيائي الفرنسي ماري ألفريد كورنو في محاضرة ريدي التي ألقاها في عام 1899، (وهي موعد سنوي لإلقاء محاضرة عامة سُميت بهذا الاسم نسبةً للسير روبرت ريدي)، كان الجزء الأكبر منها متعلقًا بالأمواج والتحويلات التي فُرضت عليهم أثناء دراستهم للأوساط المختلفة.

ديناميكا الموائع

تناولت أولى أبحاث ستوكس المنشورة، والتي ظهرت في عامي 1842 و1843، الحركة المستقرة للسوائل غير القابلة للانضغاط وبعض حالات حركة السوائل. وتلاها في عام 1845 بحث يتعلق باحتكاك السوائل في الحركة وعن توازن وحركة الأجسام الصلبة المرنة، وبحث أخر نُشر في عام 1850 يتعلق بتأثير الاحتكاك الداخلي للسوائل على حركة البندولات. وقدم العديد من المساهمات في نظرية الصوت، تضمنت مناقشة تأثير الرياح على شدة الصوت. وتفسيرًا لكيفية تأثر الشدة بطبيعة الغاز الذي ينتج فيه الصوت. نقلت هذه التحقيقات معًا علم ديناميكا الموائع إلى موطئ جديد، وسهلت الطريق ليس فقط لتفسير العديد من الظواهر الطبيعية، مثل تعليق السُحب في الهواء، وانحسار الأمواج والتموجات في الماء، إنما أيضًا لحل المشكلات العلمية مثل تدفق المياه في القنوات والأنهار ومقاومة سطوح السفن.

حياته الشخصية

تزوج ستوكس في 4 يوليو من عام 1857 في كاتدرائية القديس بارك، أرماه، من ماري سوزانا روبنسون، وهي ابنة عالم الفلك القس توماس رومني روبنسون. ورزقوا بخمسة أطفال: أرثر رومني، الذي ورث البارونية عن والده؛ سوزانا إليزابيث، توفيت في طفولتها؛ إيزابيلا لوسي (السيدة لورانس هيمفري) ساهمت في مذكرات شخصية لوالدها بعنوان «مذكرات ومراسلات علمية للبارونيت الراحل جورج غابرييل ستوكس»؛ الدكتور ويليام جورج غابرييل، طبيب، رجل مضطرب انتحر في الثلاثين من عمره بينما كان يعاني من نوبات جنونية؛ ودورا سوزانا، التي توفيت أيضًا في طفولتها. انقرضت سلالته من الذكور وبالتالي بارونيته معها، إلا أنه نجا عبر سلالته من الإناث عن طريق حفيد حفيده وحفيدة حفيدته بالإضافة لثلاثة من أحفاد أحفاد أحفاده.

روابط خارجية

مراجع

أساتذة كلية بمبروك (جامعة كامبريدج)
أشخاص من مقاطعة سليجو
أعضاء أجانب في الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1886–92
أعضاء برلمان المملكة المتحدة في جامعة كامبريدج
أنجلو إيرلنديون في القرن 19
أنجلوأيرلنديون
أنجليكانيون أيرلنديون
حاصلون على وسام الاستحقاق (فئة مدنية)
حائزون على وسام كوبلاي
خريجو كلية بمبروك (كامبريج)
رياضياتيو القرن 19
رياضياتيون أيرلنديون
رياضياتيون أيرلنديون في القرن 19
رياضياتيون بريطانيون في القرن 19
رؤساء الجمعية الملكية
زملاء الجمعية الملكية
زملاء كلية بمبروك (كامبريج)
علماء الفيزياء البصرية
علماء ديناميكا الموائع
علماء مسيحيون
علماء من مقاطعة سليجو
فيزيائيون أيرلنديون
فيزيائيون أيرلنديون في القرن 19
فيزيائيون بريطانيون
لزوجة
مواليد 1819
مواليد في مقاطعة سليجو
وفيات 1903
وفيات في كامبريج

جورج جابرييل ستوكس


هذه قائمة ميداليات الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 1936 التي أقيمت في ألمانياوقد تحصلت ألمانيا على المركز الأول برصيد 33 ذهبية.

ملاحظات

المرجع
 International Olympic Committee – Berlin 1936 Medal Table

الألعاب الأولمبية الصيفية 1936
جداول ميداليات الألعاب الأولمبية الصيفية

قائمة ميداليات الألعاب الأولمبية الصيفية 1936


77870 MOTESS este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
77870 MOTESS este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Fountain Hills (Arizona) de Charles W. Juels și Paulo R. Holvorcem. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,87 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 17,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 77001-78000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

77870 MOTESS


Sphère Films est une société de distribution cinématographique québécoise basée à Montréal, créée en 2017 par Charles Tremblay sous le nom de MK2 | Mile End, elle prend le nom actuel lors de son acquisition en  par le groupe Sphère Média.

Charles Tremblay est le président de l'entreprise. Il siège également au comité exécutif de Sphère Média dont Bruno Dubé est le président et chef de direction.

Historique
À la suite de la fondation en 2006 de Métropole Films au Québec, Charles Tremblay crée en 2017, MK2 | Mile End, une compagnie canadienne de distribution de films d'auteurs nationaux et internationaux. L'entreprise, basée à Montréal, inaugure des bureaux à Toronto en 2021.

En , Sphère acquiert le distributeur de films MK2 | Mile End qui devient Sphère Films.

Sphère Média regroupe maintenant BGM, la maison de production cinématographique Go Films, Oasis Animation, Sienna Films, Sphère Média Distribution, l'agence de ventes internationales WaZabi Films, Sardine Productions et Sphère Films (anciennement MK2 | Mile End).

Distribution
Cette société souhaitait investir dans la distribution de films québécois, canadiens et étrangers au Québec et au Canada. Lors de son implantation, cette société explore brièvement la possibilité d'ouvrir de nouvelles salles à Montréal. Pour les compagnies de production québécoises, MK2 Mile End s'ajoute, en 2017, à la courte liste des distributeurs pouvant les accompagner dans la diffusion de leurs films.

Diffusion des cinématographies québécoises et internationales
En 2019, elle distribue le film Parasite du réalisateur sud-coréen Bong Joon-ho, récipiendaire de quatre Oscars, Il pleuvait des oiseaux de Louise Archambault et en 2020, Portrait de la jeune fille en feu de Céline Sciamma.

En , elle lance une plateforme de vidéo sur demande pour l'ensemble du public canadien (en français et en anglais).

La réouverture des cinémas au Québec au début de l'été 2021 amène le distributeur à programmer les sorties des films Kaamelott:Premier volet d'Alexandre Astier en  et en , du long métrage très attendu Maria Chapdelaine du réalisateur québécois Sébastien Pilote.

En , elle annonce aussi que le film Les Olympiades de Jacques Audiard, sélectionné en compétition officielle du  Festival de Cannes, fera sa première nord-américaine dans le cadre du festival international du film de Toronto. De même, les films Compétition officielle des réalisateurs argentins Mariano Cohn et Gaston Duprat et Julie (en 12 chapitres) du réalisateur danois Joachim Trier, récompensé du Prix d'interprétation féminine (Renate Reinsve) au Festival de Cannes, et The Electrical Life of Louis Wain de Will Sharpe mettant en vedette Benedict Cumberbatch seront à l'honneur à ce festival.

Filmographie sélectionnée

2017
 Une vie de Stéphane Brizé
 Patients de Grand Corps Malade et Mehdi Idir
 Cigarettes et Chocolat chaud de Sophie Reine
 Tanna de Bentley Dean et Martin Butler
 Monsieur & Madame Adelman de Nicolas Bedos
 De plus belle d'Anne-Gaelle Daval
 Paris pieds nus de Fiona Gordon et Dominique Abel
 Django d'Étienne Comar
 Boule & Bill 2 de Pascal Bourdiaux
 Sage Femme de Martin Provost
 Le Dernier Vice-Roi des Indes de Gurinder Chadha
 Et les mistrals gagnants d'Anne-Dauphine Julliand
 Ce qui nous lie de Cédric Klapish
 120 battements par minute de Robin Campillo, Grand Prix de Cannes
 Visages, villages d'Agnès Varda et JR
 Barbara de Mathieu Amalric
 L'Amant double de François Ozon
 Santa & Cie (Noel et Cie) d'Alain Chabat
 Le Sens de la fête d'Éric Toledano et Olivier Nakache

2018
 Un profil pour deux de Stéphane Robelin
 La Confession de Nicolas Boukhrief
 Les Gardiennes de Xavier Beauvois
 Red Trees de Marina Willer

2019
 Mirai no Mirai de Mamoru Hosoda
 Pupille de Jeanne Herry
 Ramen Shop (La Saveur des rāmen), d'Eric Khoo
 Amanda de Mikhaël Hers
 Grâce à Dieu de François Ozon
 Mia et le Lion blanc de Gilles de Maistre
 Diane de Kent Jones
 Nous finirons ensemble de Guillaume Canet
 Honeyland de Ljubomir Stefanov et Tamara Kotevska
 Royal Corgi de Ben Stassen et Vincent Kesteloot
 Alice et le Maire de Nicolas Pariser
 La Belle Époque de Nicolas Bedos
 Il pleuvait des oiseaux de Louise Archambault
 Parasite de Bong Joon-ho, gagnant de 4 Oscars

2020
 Clemency, de Chinonye Chukwu
 Terra Willy d'Éric Tosti
 Abe de Fernando Grostein Andrade
 La bonne épouse de Martin Provost
 Radioactive de Marjane Satrapi
 Portrait de la jeune fille en feu de Céline Sciamma
 First Cow de Kelly Reichard

2021
 Some kind ok heaven de Lance Oppenheim
 Mrs Lowry & Son d'Adrian Noble
 La Chef d'orchestre (The Conductor) de Maria Peters
 Hors normes (The Specials) d'Olivier Nakache et Éric Toledano
 Bootlegger de Caroline Monnet
 Mass de Fran Kranz
 The Electrical Life of Louis Wain de Will Sharpe
 Maria Chapdelaine de Sébastien Pilote, première : 11 septembre 2021 (Festival international du film de Toronto, TIFF)
 Kaamelott : Premier Volet de Alexandre Astier
 Annette de Leos Carax
 Sous le ciel d'Alice de Chloé Mazlo
 De nos frères blessés (Faithfull) de Hélier Cisterne
 Le Discours de Laurent Tirard

2022
 Julie (en 12 chapitres) (Verdens verste menneske) de Joachim Trier.
 Le trésor du petit Nicolas de Julien Rappeneau.
 Tout s'est bien passé de François Ozon
 Mali Twist (Twist à Bamako) de Robert Guédiguian
 Trois Fois Rien de Nadège Loiseau.
 Les olympiades (Paris 13th District) de Jacques Audriard .
 La Fine Fleur (The Rosemaker) de Pierre Pinaud.
 Crimes of the Future de David Cronenberg
 Arsenault et Fils de Rafaël Ouellet.
 (Official Competition) Competencia oficial de Mariano Cohn et Gaston Duprat.
 Charlotte d'Eric Warin et Tahir Rana.
 Arthur Rambo de Laurent Cantet
 Pleasure (Jessica) de Ninja Thyberg

 The Innocents d'Eskil Vogt

 Les choses humaines d'Yvan Attal
 Nowhere Special (Un endroit comme un autre) de Uberto Pasolini
 Vous n'aurez pas ma haine de Kilian Riedhof
 Chien Blanc d'Anaïs Barbeau-Lavalette

 Falcon Lake de Charlotte Le Bon
 Call Jane de Phyllis Nagy
 Toupie et Binou de Dominique Jolin et Raymond Lebrun
 The Last Bus de Gillies MacKinnon
 The Wolf & The Lion de Gilles de Maistre

2023
 Frontières de Guy Édoin

Références

Liens externes

Société de distribution de films ayant son siège au Québec
Entreprise ayant son siège à Montréal

Sphère Films


Biserica reformată din Ercea este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Ercea, comuna Băla.

Ansamblul este format din două monumente:
 Biserica reformată ()
 Turn-clopotniță din lemn ()

Localitatea
Ercea (în ) este un sat în comuna Băla din județul Mureș, Transilvania, România. Prima atestare documentară este din anul 1397.

Biserica
Biserica medievală a satului a fost construită la mijlocul secolului al XV-lea. La sfârșitul anilor 1700, biserica a fost reconstruită, s-a refăcut acoperișul și s-a ridicat un portic pe latura sudică. Ultima renovare a avut loc în 1924. La est de biserică se află o clopotniță de lemn construită în secolul al XVIII-lea.

Nava are un tavan vopsit, datat din 1772. În interior se mai remarcă piesele de mobilier sculptat, de factură barocă, realizate de Balogh Mihály.

Note

Vezi și
 Ercea, Mureș

Legături externe
 Monumente istorice din România-Fișă și localizare de monument
 Fișă de monument

Imagini din exterior

Monumente istorice din județul Mureș
Biserici reformate din România
Biserici din județul Mureș
Biserici din secolul al XV-lea din România

Biserica reformată din Ercea


Afton may refer to:

Places

Canada
 Afton River (Nova Scotia)
 Afton, Nova Scotia
 Afton, Prince Edward Island
 Afton Station, Nova Scotia

United Kingdom
 River Afton, Ayrshire, Scotland
 Glen Afton, Ayrshire, Scotland
 Afton Reservoir, Ayrshire, Scotland
 Afton, Isle of Wight

United States
Afton, Glenn County, California
Afton, San Bernardino County, California
Afton, Delaware
Afton, Georgia
Afton, Iowa
Afton, Louisiana
Affton, Missouri
Afton, Michigan
Afton, Charlevoix County, Michigan, ghost town
Afton, Minnesota
Afton, Nevada
Afton, New Jersey
Afton, New Mexico
Afton (town), New York
Afton (village), New York
Afton, Ohio
Afton, Oklahoma
Afton, Tennessee
Afton, Texas
Afton, Virginia
Afton, Wisconsin
Afton, West Virginia
Afton, Wyoming
Afton Center, Illinois
Afton Run, North Carolina
Afton Township, Arkansas
Afton Township, Iowa
Afton Township, DeKalb County, Illinois
Afton Township, Sedgwick County, Kansas
Afton Township, North Dakota
Afton Township, Brookings County, South Dakota
Afton Township, Sanborn County, South Dakota
Afton State Park, Minnesota

Given name
Afton Williamson, American actress (born 1984)
Afton Cooper, fictional character from the television series Dallas
William Afton, fictional character and antagonist of the Five Nights at Freddy's game series

Businesses
Afton Chemical, American petroleum additives manufacturer

Afton


Teodor Zăbavă () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

Adjutantul stagiar av. Teodor Zăbavă a fost decorat cu Ordinul Virtutea Aeronautică de război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (4 noiembrie 1941) pentru că este un "coechipier de nădejde în orice patrulă. Luptător aerian temerar. Are 76 ieșiri pe front cu două victorii aeriene (una în aer și două la sol prin incendiere)" și clasa Cavaler (1 iulie 1942) pentru că, alături de adj. stag. av. Florian Budu, "fac[e] parte din patrula care a înscris cea mai frumoasă și victorioasă pagină a aeronauticei în războiul contra bolșevismului. Având inițiativa atacului, au atacat o formație de 20 avioane inamice Rata, izbutind să doboare 6 din ele fără nicio pierdere".

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (4 noiembrie 1941)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de război cu spade, clasa Cavaler (1 iulie 1942)

Note

Nașteri în secolul al XX-lea
Decese în 1944
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică
Oameni uciși în Al Doilea Război Mondial

Teodor Zăbavă


Indexierungsbreite bezeichnet die Anzahl der vergebenen Schlagwörter oder Deskriptoren zur Abdeckung des fachlichen Inhalts bei der Indexierung eines Dokuments.

Die DIN 31 623, Teil 1, Abschnitt 5 definiert Bewertungskriterien für Indexierungsergebnisse so (Zitate aus der Norm):

"Die Indexierungsbreite gibt bezogen auf den fachlichen Inhalt eines Dokuments den Grad der Erschließung an; sie kommt in erster Annäherung in der Anzahl der vergebenen Deskriptoren oder Notationen zum Ausdruck."

Die Indexierungsbreite gilt im Information Retrieval als Indikator für den zu erwartenden Recall bei einer Recherche. Mit zunehmender Indexierungsbreite steigt der Recall einer Recherche, während mit zunehmender Indexierungstiefe eine höhere Precision einer Recherche zu erwarten ist.

Siehe auch
 Indexierung
 Indexierungskonsistenz

Literatur
 Lewandowski, Dirk: Web Information Retrieval: Technologien zur Informationssuche im Internet. – Frankfurt am Main: DGI, 2005 (DGI-Schrift Informationswissenschaft; 7). – ISBN 3-925474-55-2
 Nohr, Holger: Grundlagen der automatischen Indexierung : Ein Lehrbuch. – 3., überarb. Aufl. – Berlin: Logos Verlag, 2005. ISBN 3-8325-0121-5
 Stock, Wolfgang: Information Retrieval: Informationen suchen und finden. – München; Wien: Oldenbourg, 2007.
 Siegmüller, Renate: Verfahren der automatischen Indexierung in bibliotheksbezogenen Anwendungen. – Berlin: Institut für Bibliotheks- und Informationswissenschaft der Humboldt-Universität zu Berlin, 2007. – 106 S. (Berliner Handreichungen zur Bibliotheks- und Informationswissenschaft; Heft 214)

Weblinks
 TU Berlin - Verfahren der automatischen Indexierung in bibliotheksbezogenen Anwendungen (PDF; 3,2 MB)
 Help-Design - Schnell gefunden: Der Index als Informationenfinder (PDF; 882 kB)

Einzelnachweis

Indexierung
Dokumentationssprache

Indexierungsbreite


=== හැඳින්වීම - Introduction ===
ලංකා ප්‍රදීපය සමාජ සේවා සංවිධානය, Ceylon Beacon Social Serivce Organizaiton (CBSS Organization) පොදු ජනයාගේ අවශ්‍යතාවයන් දකිමින්, සියලු පොදු ජනයාගේ හිත සුව පිණිස, අපක්ෂපාතී සමාජ සේවයන්හි නිරත වීම පදනම් කොටගෙන 2013 පෙබරිවාරි මස 12 වන දින, අසිත ධනංජය මහතාගේ සහයෝගයෙන් (සිංහල ගුරු)  නාවලපිටිය නගරයේදී ආරම්භ කරන කරන ලදී.
Ceylon Beacon Social Service Organization is started for service to humen by understanding their needs and hearing to their hearts without politics and taking a side. CBSS Organization is started in 12th February 2013 at Nawalapitiya (Sri Lanka).

=== කාර්ය මණ්ඩලය (ආරම්භයේ පටන්) - Our staff (from the begin) ===
01. ගරු සභාපති (Chairman) - උමේෂ් කස්තුරිආරච්චි මයා (Mr. Umesh Kasthuriarachchi)
02. ගරු ලේකම් (Secretary) - සුලක්කනා සෙව්වන්දි මෙනවිය (Miss Sulakkanna Sewwandi)
03. ගරු  භාණ්ඩාගාරික (Treasurer) - එරන්දිත් ප්‍රේමතිකලක මයා (Mr. Erandith Premathilaka
04. උප සභාපති (V.C.) - පී. ඩබ්. ජේ. මධුසංක මයා (Mr. P.W.J. Madhusanka)
05. උප ලේකම් (V.S.) - දර්ශන ප්‍රේමරත්න මයා (Mr. Darshana Premarathne)
06. නීති උපදේශක (Law Adviser) - දර්ශන නයනානන්ද මයා (Mr. Darshana Nayanananda)
07. කළමනාකරණ උපදේශක (Management Adviser) - ගාමිණි සමරතුංග මයා (Mr. Gamini Samarathunga)
08. සංවිධායක උපදේශක - (Organizing Adviser) අසිත ධනංජය ගමගේ මයා (Mr. Asitha Dhananjaya Gamage)

දුරකථන (Telephone) : (94) 54 56 88 512
ඊ මේල් (Email) : email@example.com

ලංකා ප්‍රදීපය සමාජ සේවා සංවිධානය


İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanları, Osmanlı ve Türkiye Cumhuriyeti dönemlerinde, İstanbul şehrinin yönetiminden en üst düzeyde sorumlu görevde bulunmuşların listesi.

Osmanlı Dönemi
Osmanlı döneminde İstanbul'un yerel yönetimi İstanbul'un fethinden Tanzimat Fermanına kadar geçen zaman içinde kadıların sorumluluğundaydı. Hızırbey Çelebi'den başlamak üzere kent yönetiminde 422 kadı görev aldı. Tanzimat döneminde yeni bir yapılandırma gündeme geldi. 1855'te şehremaneti kuruldu. İlk şehremini unvanını Pepe Salih Paşa aldı. 13 Temmuz 1855'ten 4 Kasım 1855'e kadar görev yaptı. I. Meşrutiyet'e kadar uzanan Tanzimat döneminde İstanbul yerel yönetimi 2'si ihtisap ağası, 18'i şehremini olmak üzere toplam 20 yönetici gördü.

I. Meşrutiyet'ten (1876) II. Meşrutiyet'e (1908) kadar bu makamda 10 şehremini bulundu. II. Meşrutiyet'ten Cumhuriyetin ilanı'na kadar da 23 şehremini başa geçti.

Osmanlı Dönemi (Şehreminiler)

Cumhuriyet Dönemi
Cumhuriyet ilan edildiğinde İstanbul'da yerel yönetici olarak Haydar Bey (Yuluğ) görev yapıyordu. Valilikle İstanbul kent hizmetlerini birleştiren 1930 tarihli Belediye Kanunu ile şehremaneti son buldu ve şehremini tabiri de tarihe karıştı. 14 Ekim 1930'da yerel seçimler yapıldı. İstanbul Umumi Meclisi, Vali ve Belediye Başkanı Muhittin Üstündağ tarafından 6 Kasım 1930'da açıldı. 1 Mart 1956'da valilik ile belediye ayrıldı. Bu arada imar çalışmaları nedeniyle Belediye Meclisi tarafından 1 Haziran 1957 tarihinde Adnan Menderes'e ''İstanbul Fahri Belediye Reisi'' unvanı verildi. 11 Temmuz 1958 tarihinde İstanbul Belediye Meclisi'nde yapılan oylamada Kemal Aygün İstanbul belediye başkanlığına seçildi.

27 Mayıs 1960 sonrası şehrin yönetiminde bir süre istikrar sağlanamadı. 10 Haziran 1960 tarihli Bakanlar Kurulu kararı ile yeni seçimlere kadar belediye başkanlarının görevlerine son verilerek Belediye Kanununun 94. maddesi gereğince atama yoluyla başkanlar getirilmesi kararlaştırıldı. İstanbul'da üç yılda 7 kez belediye başkanı değişti. 1961 Anayasasına göre 27 Temmuz 1963 tarihinde çıkartılan yasa ile belediye başkanlarının seçiminde tek dereceli çoğunluk usulü getirildi. 17 Kasım 1963'te yerel seçimler yapıldı ve İstanbul'un seçimle belirlenen ilk belediye başkanı Haşim İşcan oldu.

3030 Sayılı Yasa ile başlayan Büyükşehir Belediyesi döneminin 26 Mart 1984 tarihinde yapılan ilk seçiminde Bedrettin Dalan Büyükşehir Belediye Başkanı olarak seçildi.

Ayrıca bakınız

 İstanbul Büyükşehir Belediyesi

Büyükşehir Belediye Başkanları
Türk listeleri
Türkiye'deki belediye başkanı listeleri

İstanbul belediye başkanları listesi


بيير سيسيل بوفيس دي شافان  كان رسّامًا فرنسيًا، ولد في 14 ديسمبر 1824 بليون، وتوفي في 24 أكتوبر 1898 بباريس، وهو يعتبر من الوجوه البارزة في المدرسة الرمزية.

معرض الصور

مراجع

وصلات خارجية

 Commercial Art Gallery Guide
 Pierre Puvis de Chavannes at artchive.com

أشخاص من ليون
خريجو مدرسة هنري الرابع
رسامون رمزيون فرنسيون
رسامون فرنسيون
رسامون فرنسيون في القرن 19
رسامون ورسامات فرنسيون
رمزية
فنانون ذكور فرنسيون في القرن 19
فنانون من ليون
فنانون من مكتبة بوسطن العامة
فنانون وفنانات فرنسيون
مواليد 1824
مواليد في ليون
وفيات 1898
وفيات في باريس

بيير سيسيل بوفيس دي شافان


La  est l'une des dix-neuf circonscriptions législatives que compte la préfecture d'Osaka au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La quatorzième circonscription de la préfecture d'Osaka correspond aux villes de Yao, Kashiwara, Habikino et Fujiidera.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Quatorzième circonscription de la préfecture d'Osaka


Rufford Old Hall est une propriété du National Trust à Rufford, dans le Lancashire, en Angleterre. Construit vers 1530 pour Sir Robert Hesketh, seul le Grand Hall survit de la structure d'origine . Une aile en briques de style jacobin est ajoutée en 1661, perpendiculairement à la Grande Salle, et une troisième aile est ajoutée dans les années 1820.

Rufford Old Hall est désigné par English Heritage comme un bâtiment classé Grade I. Le cottage, la remise et les écuries de la salle, à environ  à l'est, sont classés Grade II.

Histoire
Jusqu'en 1936, Rufford Old Hall est la propriété continue de la famille Hesketh, seigneurs du manoir de Rufford à partir du . Les Hesketh déménagent à Rufford New Hall en 1798. En 1846, Sir , épouse Lady Anna Maria Arabella Fermor, sœur et héritière de George Richard William Fermor,  et dernier comte de Pomfret. En 1936, Rufford Old Hall, avec sa collection d'armes et d'armures et de meubles en chêne du , est donné au National Trust par Thomas Fermor-Hesketh,  baron Hesketh.

Connexion shakespearienne
Il existe des preuves suggérant que Shakespeare a pu se produire dans la Grande Salle. Vers 1580, Shakespeare est envoyé, par son maître d'école de Stratford, pour être professeur adjoint dans la maison d'Alexander Hoghton à Lea Hall près de Preston, et le "wilim Shakeshaft nowe dwellynge with me", mentionné par Hoghton dans son testament, est presque certainement Shakespeare. Dans son testament, Hoghton, décédé en 1581, a légué à Sir Thomas Hesketh ses instruments de musique et ses "vêtements de jeu". Vers 1585, Shakespeare rejoint une compagnie de joueurs tenue par Lord Strange, fils de Lord Derby, probablement recommandé par Sir Thomas . Dans son livre de 1974, Lancashire Legends, Kathleen Eyre affirme que même si "ce n'est peut-être qu'un espoir sincère", il existe des preuves qu'un "William Shakeshaft" (une version commune du nom de Shakespeare) est un jeune membre de la "Hesketh Company of Players" vers 1585. La date coïncide avec l'absence de Shakespeare de Stratford-on-Avon à la suite d'un vol de cerfs dans les parcs voisins, en particulier celui de Sir Thomas Lucy de Charlecote .

Architecture

La maison-halle à pans de bois avec une grande salle, dans un modèle médiéval tardif qui continue à être utilisé à l'époque des Tudor, est construite pour Sir Robert Hesketh vers 1530. Le hall, qui forme l'aile sud, est sensiblement tel que construit,  long et  large, avec les bois assis sur un muret de pierre. La salle a un sol dallé. Il possède une cheminée en pierre, cinq travées et un toit en poutres martelées. Les cinq marteaux se terminent chacun, aux deux extrémités, par un ange en bois sculpté.

En 1661, une aile en briques rustiques de style jacobéen est construite perpendiculairement à la grande salle qui contraste avec les colombages médiévaux noirs et blancs. Cette aile est construite à partir de petites briques de deux pouces similaires à ,  et St Michael's Church à Much Hoole. L'aile ouest, qui abrite les appartements familiaux, a peut-être été détruite dans un incendie.

Dans les années 1820, une troisième aile est construite, formée à partir des bâtiments domestiques médiévaux, et une tour crénelée est construite pour joindre la Grande Salle à l'aile Charles II. En 1949, une chambre secrète, utilisée comme trou de prêtre au  siècle, est découverte au-dessus de la Grande Salle.

Agencements et installations

Un écran en bois sculpté sur pied en chêne des tourbières dans la Grande Salle date probablement d'entre 1530 et 1540. Il est décrit par Pevsner comme étant "d'une exubérance de décoration qui n'a d'égal nulle part ailleurs en Angleterre"  et est le seul exemple survivant connu de la première moitié du . Il se dresse à l'extrémité nord du grand hall, couvrant l'entrée des cuisines d'origine . Il a trois faîteaux en spirale, deux extérieurs sculptés dans des longueurs de bois simples sur les côtés de l'écran encadrant huit panneaux tracés. Sur la traverse supérieure se trouvent deux anges, un homme et une femme portant des écussons aux armes des familles Fitton et Banastre . Deux rails horizontaux sont encastrés dans les montants. Trois erreurs ont peut-être été incorporées par ses créateurs pour éviter une accusation d'hérésie, car une croyance contemporaine est que Dieu seul pouvait créer la perfection. Un panneau du côté du hall est à l'envers, du côté opposé un panneau a un motif différent et un ange a un doigt supplémentaire .

Sur l'escalier se trouve une peinture de Godfrey Kneller de Thomas Hesketh  qui est deuxième député de Preston en 1722 et qui reconstruit l'aile est dans les années 1720, avec sa femme Martha et son fils en 1723 . Le salon affiche une copie de la carte de 1577 du Lancashire par Christopher Saxton.

Jardins

Le gîte, la remise et les écuries à  est de la maison sont des bâtiments classés Grade II. Il y a des jardins et des pâturages à l'arrière et sur le côté du manoir et des bois à l'avant. La branche Rufford du Canal Leeds-Liverpool, achevée en 1781, passe très près du site du côté est. Une caractéristique des jardins est une paire d'écureuils topiaires.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Lancashire

Rufford Old Hall


Fanny Mesnard est une artiste multidisciplinaire française née Angoulême, elle vit et travaille à Québec.

Biographie
Elle est diplômée d'une licence en arts-plastiques de l'université Paris VIII en 2002, d'un master en arts-plastiques de l'université d'Aix-Marseille et d'un Diplôme national supérieur d'études plastiques de l'école supérieure d'arts et de design de Marseille-Méditerranée en 2004. En 2014 elle complète un Doctorat en étude et pratique des arts à l'Université du Québec à Montréal. Elle complète sa formation par un cours à l'école des métiers d'art de Québec en 2012 et un DEC en céramique complété en 2017 à la maison des métiers d'art de Québec.

Dans son parcours artistique, elle obtient à plusieurs reprises les bourses du Conseil des arts et des Lettres du Québec et du Conseil des arts du Canada, la bourse Première ovation, et des bourses d'excellence de l'université du Québec à Montréal.

Elle réalise plusieurs résidences artistiques au centre Sagamie et sera au cours de l'année 2022 en résidence au centre Nordic Artists' Center Dale à Bergen en Norvège.

Artiste pluridisciplinaire elle pratique la peinture, le dessin, l'estampe, la céramique, le textile et la vidéo.

Elle est membre de la table des arts visuels du Conseil de la culture des régions de Québec et Chaudière-Appalaches, et du centre VU.

Expositions (sélection)

Expositions individuelles
2012 :

 Faire le mort, Galerie Michel Guimont, Québec, QC, Canada.
 Roses flamants vs Grands méchants rouges, Morgan Bridge, Québec, QC, Canada.

2014 : IMAGO, Galerie du Passage de l'art, Marseille, France.

2017 : Secrets de Bestiaire, Galerie de la bibliothèque Gabrielle Roy, Québec, QC, Canada.

2018 : Le cabinet, Centre d'art actuel Regart, Lévis, QC, Canada.

2019 : Colis Suspect, AdMare, Îles-de-la-Madeleine, QC, Canada .

2021 : Ondes élastiques – Les faunes s'agitent encore dans l'épaisseur du bois, Maison des arts de Laval, Laval, QC, Canada.

2022 : Regarde dans les arbres pour démêler les nœuds des fées, L'Écart Art Actuel, Rouyn-Noranda, QC, Canada, commissaire Manon Tourigny.

Expositions collectives
2008 :

 26e Symposium International d'Art Contemporain de Baie-St-Paul, Baie-St-Paul, QC, Canada.
 « Puglia 2008 », Biennale des Jeunes créateurs de Méditerranée en Europe, Bari, Italie.
2014 :
 « Do norte ao norte : Amazonie nordique », Museu de Arte de Belém, Belém, Brésil.
 Mon autre, Alter Ego, avec Isabelle Demers et Amélie Laurence Fortin, Centre National d'Exposition de Jonquière, Jonquière, QC, Canada.
2015 :
 « Papier 15 », Foire d'art contemporain d'œuvres sur papier, Montréal, QC, Canada.
 « Magie des mains », Centre d'art actuel Regard, Lévis, QC, Canada.

2016 : Mon autre, Alter Ego, avec Isabelle Demers et Amélie Laurence Fortin, Centre d'art Jacques et Michel Auger, Victoriaville, QC, Canada.

2017 : 7e Foire d'art contemporain de Saint-Lambert, QC, Canada.

2018 :

 Foire en Art Actuel de Québec, Québec, QC, Canada, commissaire Marc-Antoine K. Phaneuf.
 Les heureux naufragés, avec Isabelle Demers, Passages Insolites, Québec, QC, Canada.
2019 :
 Temps réel – Tempo real, Maison de artistes visuels francophones, Winnipeg, MA, Canada.
 Souviens-toi que tu vas mourir, Manif d'art 9 – La biennale de Québec, Québec, QC, Canada.

2021 :

 « Anima », Maison de la culture Notre-Dame-de-Grâce, Montréal, QC, Canada.
 « Amalgame », Exposition bénéfice de Circa, Montréal, QC, Canada.
2022 :
 Rouyn-Noranda's symphony, avec Fito Conesa, Rouyn Noranda, QC, Canada.
 À la croisée des mythes, avec Rusdi Genest et Steven Orner, Galerie Bernard, Montréal, QC, Canada.

Notes et références

Artiste contemporain canadien
Naissance à Angoulême

Fanny Mesnard


Nullsoft Streaming Video (NSV) was a media container designed for streaming video content over the Internet. NSV was developed by Nullsoft, the makers of Winamp.

The NSV format is another example of streaming video formats, offered by various companies and media players. Windows Media, QuickTime File Format and RealMedia streams are just a few examples of these, and each have their benefits and shortcomings. NSV, by default configuration, used MP3 as its standard audio format, with VP3 as the video format. Various hacks and codec installations allowed NSV to use Ogg Vorbis for audio and later updates of the VP codecs for video.

One of the shortfalls of most streaming formats often comes from the difficulty in finding streams, or at least some form of directory service; and in some cases, none are readily available to the public at all. With Nullsoft's SHOUTcast service, a media streaming and directory system, the NSV format became popular, along with SHOUTcast's listings of Streaming Audio, which reach well into the thousands. The "Media Library" offers integrated listings of both audio and video streams, returned directly from the SHOUTcast service.

With Nullsoft's sale to Radionomy in 2014, NSV is no longer supported.

The freeware player VLC can be used to convert NSV files into standard video and audio formats like mp4 or mp3.

History

NSV was created in late 2002/early 2003 by Justin Frankel while working at Nullsoft.
Originally designed as a demonstration of the potential that newly developed streaming technology Ultravox could offer, it later became an accepted format for AOL streaming media, with many promotional videos available on both Winamp.com and the AOL website.

Players
Current media players that support the Nullsoft Video format are:

 GoodPlayer for iOS
 K-Multimedia Player
 MoboPlayer for Android
 MPlayer
 RealPlayer Plug-In - http://rnsv.hit.bg
 RockPlayer 1.x for Android (not RockPlayer2)
 VLC (with VP6 support since 0.8.6, can also convert)
 Winamp
 Xine
 mpv

External links
www.nullsoft.com  - Official Nullsoft Video Software Download Site
forums.winamp.com/forumdisplay.php?forumid=152 - Official Nullsoft Video Forum
https://web.archive.org/web/20070223003813/http://ultravox.aol.com/NSVFormat.rtf - NSV Format specification and documentation
Sourceforge.net Project Page: Nsv Lib - Unofficial Open Source - cross Platform, in development NSV Library in C++
Nullsoft (Streaming|S as in Soft) Video Last version of the Nullsoft NSV Video Format website, with specifications and samples

Digital container formats
Streaming television
AOL

Nullsoft Streaming Video


An Carex setifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gustav Kunze. An Carex setifolia in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. s. pungens
 C. s. setifolia

Mga kasarigan

Carex

Carex setifolia


Agrilus subcuneiformis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kurosawa, 1954.

Referências

subcuneiformis

Agrilus subcuneiformis


Le chemin de fer Kola-Nikel est une ligne ferroviaire de 206 kilomètres dans la région de Mourmansk en Russie, reliant la ville de Kola et la ville minière de Nikel et desservant 11 gares.

Actuellement ouverte uniquement au service de l'extraction minière du Nickel, elle était ouverte au trafic voyageur par le passé.

Histoire
La ligne a été achevée en 1968. Non électrifiée, elle comporte un embranchement vers  Pechenga.

Projets d'extension
Cette ligne anecdotique est appelée à prendre un nouvel essor dans le cadre des réflexions norvégiennes et finlandaises cherchant la prolongation des lignes existantes plus au nord et à leurs interconnexions, notamment en ce qui concerne la connexion de Kirkenes et son port au rail. La Finlande étudie les options existantes pour sa Ligne arctique et la Norvège fait de même pour sa ligne du Nord.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Voie ferrée de Mourmansk
 Histoire de la production du nickel

Liens externes
 l'elementarium

Ligne de chemin de fer en Russie
Transport dans l'oblast de Mourmansk

Chemin de fer Kola-Nikel


Sarracín de Aliste es una estación ferroviaria situada en el municipio español homónimo en la provincia de Zamora, comunidad autónoma de Castilla y León. Cuenta con servicios de Media Distancia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 61,307 de la línea férrea de ancho ibérico que une Zamora con La Coruña vía Orense a 871 metros de altitud. El tramo es de vía única y está sin electrificar. En dirección a Puebla de Sanabria, y tras superar Abejera se encuentra el tercer túnel de la línea, el de Abejera de 430,83 metros de longitud.

Historia
La voluntad de unir Madrid, vía Medina del Campo con Vigo por el camino más corto posible es antigua y apareció plasmada en algunos anteproyectos como el de 1864 (véase también: Compañía del Ferrocarril de Medina a Zamora y de Orense a Vigo). Sin embargo, el mismo descartaba dicha posibilidad al considerar que suponía "dificultades enormísimas" que superaban incluso "los de la bajada del puerto de Pajares en el ferrocarril de Asturias". Es por ello, que la estación no fue inaugurada hasta el 24 de septiembre de 1952 con la puesta en marcha del tramo Zamora – Puebla de Sanabria de la línea Zamora-La Coruña vía Orense. Su explotación inicial quedó a cargo de RENFE cuyo nacimiento se había producido en 1941.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

En el 2010 sus andenes fueron elevados y remodelados.

La estación
Como muchas de las estaciones de este tramo, la de Sarracín de Aliste es una clara muestra de arquitectura de montaña. El edificio para viajeros cuenta con dos pisos y tejados de pizarra de varias vertientes. El conjunto muestra amplios ventanales y unos porches cubiertos de pizarra tanto en la entrada como en la salida del recinto. Posee un andén lateral y otro central de buena anchura aunque sin protección al que acceden tres vías. Los cambios de andén se realizan a nivel.

El recinto se completa con un muelle de carga con báscula tanto interior como exterior, depósito de agua dotado de seis aguadas y apartadero para carga de ganado.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
Renfe presta servicios de Media Distancia gracias sus trenes Regional Exprés en el trayecto que une Valladolid con Puebla de Sanabria.

Véase también
 Estación de La Torre de Aliste-Pobladura
 Estación de Cabañas de Aliste

Referencias

Enlaces externos
 Media Distancia Castilla y León en la web de Renfe.

Sarracín de Aliste
Sarracín de Aliste
Sarracín de Aliste
Aliste
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1952
Estaciones de ferrocarril de Castilla y León inauguradas en el siglo XX
Riofrío de Aliste

Estación de Sarracín de Aliste


Tüytop ya da badminton, raket ve bir tür tüylü top'la oynanan tenis benzeri bir oyundur.

Kaz tüyünden yapılan bir top ve raketle oynanan bir oyun olan Badminton, badminton topu'nun file üzerinden rakip alana atılması ve geri dönmemesini sağlamak amacına dayanan bir spor dalıdır.

Tenis oyunları grubundan olması nedeniyle rakipler arasında bir net (file) bulunur. Dolayısıyla herkes kendine ayrılan sahada oynar, topu (tüytop) oldukça zararsızdır, böylece yaralanma veya sakatlanma riski en düşük etkinliklerdendir.

Tarihi
MÖ 5.yüzyılda Çinliler Badminton'un atası sayılan Ti Jian Zi adı verilen bir oyun oynarlarmış. Yine badmintona benzeyen bir oyun,19.yüzyıl ortalarında Hindistan'da poona adıyla oynanıyormuş. Birçok açıdan günümüz badmintonuna benzeyen bu oyunu gören İngiliz subaylar,1860 yıllarında bunu ülkelerine getirmişler. Beauford Dükü'nün kızları bu oyunu ilk defa Badminton Evi'nde oynamışlardır. Badminton ismi de bu salondan gelmektedir.

İlk kurallar
J.L. Baldwin isimli sporcu,bu sporun kurallarını ilk koyan kişidir. 1870'li yıllarda Hindistan'dan dönen İngiliz subayları, Badminton'u J.L. Baldwin'in koyduğu kurallara göre oynamaya başlamışlardır. Dört yıl gibi kısa sürede İngiltere'de ilk badminton kulübü kuruldu ve kuralları belirlenen oyun ülke geneline yayıldı. Daha sonra, çeşitli ülkelere yayılan badminton, 1934'te Uluslararası Badminton Federasyonu'nun kurulması ile yeni bir ivme kazanmıştır. 1934'ten beri özellikle Çin ve Endonezya bu oyunda hayli başarılı olmaktadırlar.

Kurallar

 Bu oyunda temel prensip topu karşı tarafa atarak puan almaktır,
 Yalnızca servis kullanan sporcu veya sporcular puan alabilir.
 Bu oyunun her seti 21 puandır,
 Bir set üzerinden 21 puan aracılığı ile 2 puan üzerinde olan taraf kazanmış olur.
 Badmintonda aradaki puan farkı 2 oluncaya kadar oyun devam edebilmektedir fakat skor 29-29 olduğunda 30. sayıyı alan taraf oyunu kazanacaktır.
 Oyuna başlama durumu hakemin yazı-tura atmasıyla gerçekleşmektedir.
 Yazı ve turayı kazanan taraf sahayı ya da topu seçme hakkına sahip olmaktadır.
 Başlangıç vuruşu esnasında, servis sırasında her iki ayak da yerde olması gerekiyor.
 Eğer top fileyi aşmaz ise, sahanın dışına çıkarsa ya da boy hizasını geçerse puan kaybı yaşanmaktadır.

Olimpiyatlar ve Badminton

Badminton, ilk kez 1972 Münih oyunlarında olimpiyat sahnesine gösteri sporu olarak çıkmıştır. Yine, 1988'de Seul'de bir kez daha denenen badminton, 1992'de Barselona'da esas spor olarak ilk kez oynanmıştır. Asya ülkelerinin yanı sıra Danimarka ve İngiltere'de bu oyunda en iyi olan ülkeler arasında yer almaktadır. Badminton esasında atası sayılan sporlardan çok farklılaşmamıştır. Denebilir ki, 1800'lerde nasıl oynanıyorsa, bugün de aşağı yukarı aynı şekilde oynanmaktadır.

Türkiye'de Badminton
31 Mayıs 1991'de Türkiye  Badminton Federasyonu kurulmuştur.104. üye olarak 3 Kasım 1991'de Uluslararası Badminton Federasyonu'na tam üye olmuştur. Türkiye'de ilk kez düzenlenen Badminton Ligi Tespit Müsabakaları 11 Bölgeden 24 takımın katılımı ile 4-7 Nisan 1994 tarihleri arasında Ankara'da gerçekleştirilmiştir. Üniversiteler 1. ve 2. Liginden başka, 10'u 1.Lig, 20'si Bölgesel lig olmak üzere toplam 30 kulübün mücadele ettiği deplasmanlı Badminton Ligi'ne 2000 yılında minikler ligi de dahil olmuştur.

Malzemeler
1 adet mantar ya da plastik bir başlığa takılı 14 ya da 16 tüyden oluşan, ağırlığı 4,73 g ile 5,50 g arasında değişen "kuş" adı verilen tüylü bir top, 2 adet raket ve esnek ayakkabılar (yaralanmaları engellemek için).

Badminton teorik olarak her yerde oynanabilir. Ancak rüzgâr alan yerlerde oynanamaz. Kapalı spor salonları çok uygundur. 6.10 m X 13.40 m ebatındaki kortla çok fazla yer işgal etmez.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Dünya Badminton Federasyonu
 Türkiye Badminton Federasyonu
 Badminton hukuku
 Badminton tarihi
 WorldBadminton.com
 Badminton Central
 Badders.com
 Badzine.info

Ayrıca bakınız
Akdeniz Oyunları'nda badminton
Yaz Olimpiyatları'nda badminton
Dünya Badminton Federasyonu
Türkiye Badminton Federasyonu
Speed badminton

Raket sporları
Yaz Olimpiyatları sporları

Badminton


Alexander Sergejewitsch Brattschikow (, engl. Transkription Aleksandr Bratchikov; * 21. Juli 1947 in Moskau) ist ein ehemaliger sowjetischer Sprinter.

Leben
Bei den Europäischen Hallenspielen gewann er 1967 in Prag Gold in der 4-mal-300-Meter-Staffel und Silber in der gemischten Staffel, 1968 in Madrid Silber über 400 m sowie Bronze in der 4-mal-364-Meter-Staffel und 1969 in Belgrad Silber in der 4-mal-390-Meter-Staffel.

Bei den Leichtathletik-Europameisterschaften 1969 in Athen wurde er Fünfter über 400 m und holte mit der sowjetischen Mannschaft Silber in der 4-mal-400-Meter-Staffel.

1970 siegte er bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Wien sowohl im Einzelwettbewerb über 400 m wie auch in der 4-mal-400-Meter-Staffel. Im Jahr darauf folgte bei den Hallen-EM in Sofia Bronze über 400 m und Silber in der 4-mal-400-Meter-Staffel. Bei den EM 1971 in Helsinki wurde er Siebter über 400 m.

1969 wurde er sowjetischer Meister über 200 m, 1969 und 1971 über 400 m.

Persönliche Bestzeiten
 400 m: 45,9 s, 18. September 1969, Athen
 Halle: 46,6 s, 15. März 1970, Wien

Einzelnachweise

Sprinter (Sowjetunion)
Sowjetbürger
Geboren 1947
Mann

Alexander Sergejewitsch Brattschikow


يتواجد داخل حرم الجامعة الأميركية في بيروت ثلاث متاحف هي:

 متحف الأثار (AUB Archaeological Museum).
 متحف التاريخ الطبيعي (Natural History Museum) ومتحف بوست الأعشاب (Post's Herbarium).
 متحف نباتات لبنان.

متحف الآثار
تأسس سنة 1868ويعتبر ثالث أقدم متحف أثري في الشرق الأوسط. يعرض العديد من ألأثار من لبنان والمناطق المحيطة به منذ بدء الخليقة وحتى فترة الفتوحات الإسلامية.

متحف التاريخ الطبيعي
يداء تجميع معروضات المتحف مع الأبحاث النباتية للبروفيسور جورج بوست عام 1850 ومنثم مع أبحاث الطيور التي قام بها البروفيسور فان دايك في 1870م. وكانا من مؤسسي الجامعة الأميركية. وتوقفت الأبحاث خلال الحرب الأهلية اللبنانية ثم عادت بعد نهايتها في 1990م. ويحتوي المعرض على 15,000 معروضة عن 1,200 صنف بيولوجي.

متحف نباتات لبنان
يتبع متحف نباتات لبنان لدائر الأحياء ويحتوي على العديد من الأصناف لنباتات لبنانية والبلاد المحيطة به.

المراجع

آثار لبنان
الجامعة الأمريكية في بيروت
متاحف تاريخ
متاحف لبنان

متاحف الجامعة الأميركية في بيروت


Peggle es un videojuego tipo puzle-casual, desarrollado por PopCap Games y publicado en febrero de 2007 para Windows. Tuvo versiones para múltiples plataformas como Mac OS X, iPod, Windows Mobile, Java ME, BREW, Nintendo DS, Xbox Live Arcade, iOS, PlayStation Network (para PS3 y más adelante para PSP), Zeebo y Android. El sucesor y último de la saga fue Peggle Nights, lanzada en septiembre de 2008.

El juego está basado en eliminar todas las fichas naranjas antes de que se te acaben las bolas. Al eliminar todas las fichas naranjas, el fiebrómetro del juego se llena, dando una fiebre extrema, donde dan puntos adicionales depende del hoyo de bonus en que caigas.

Modos de juegos

Aventura

En total hay 55 niveles, y 9 personajes bloqueados que irás desbloqueando pasando los niveles. El juego tiene 11 fases, y cada fase consta de 5 niveles y de un personaje distinto. En la última fase, puedes ya escoger cualquier personaje. Al ganar el modo aventura, ganas el trofeo de "Maestro Peggle".

Partida rápida

Juega a cualquier nivel desbloqueado con cualquier personaje desbloqueado.

Duelo

Juega a cualquier nivel desbloqueado contra un amigo o contra la PC. En este modo, si no eliminas al menos una ficha naranja en tu turno, se te descuenta el 25% de tu puntaje total en la partida.

Desafío

Este modo se desbloquea ganando el trofeo del modo Aventura. Consta de 75 desafíos con retos específicos algo complicados y puedes elegir cualquier personaje que quieras. Si ganas todos los desafíos, ganas el trofeo de "Gran Maestro Peggle".

Tipo de fichas

 Fichas azules: Son fichas normales que suman puntos.
 Fichas naranjas: Son indispensables para poder ganar la partida. Se deben eliminar todas estas fichas (25 fichas) antes de que se te acaben las bolas. Valen 10 veces más que las fichas azules.
 Fichas moradas: Aumentan la puntuación, dependiendo del estado del fiebrómetro. En cada turno, esta ficha cambia de lugar. Valen 50 veces más que las fichas azules.
 Fichas verdes: Solamente hay 2 de estas fichas en cada partida. Activan el poder del personaje, ya sea en el momento o en el próximo turno, dependiendo del personaje.

Fiebrómetro

Indica la cantidad de fichas naranjas que ya se eliminaron. Además indica a partir de donde multiplican los puntos que consigues por turno por 2, 3, 5 y hasta por 10.

Al eliminar todas las fichas naranjas, el fiebrómetro del juego se llena, dando una fiebre extrema, donde dan puntos adicionales depende del hoyo de bonus en que caigas (hay 5 hoyos, y los bonus pueden ser de 10.000, 50.000 o 100.000 puntos en el modo aventura y 5.000, 10.000 o de 25.000 puntos en el modo duelo).

También está la fiebre ultra extrema, que se da cuando eliminas todas las fichas de la partida (los hoyos de bonus son todos de 100.000 puntos).

Bolatrón

Indica la cantidad de bolas que te quedan en la partida. Debajo del indicador de las bolas, se encuentra otro indicador, donde suma la cantidad de puntos acumulados por turno por cada jugador.

Al llegar a 25.000 puntos en el bolatrón, obtienes una bola extra automáticamente. También si llegas a 75.000 o a 125.000 puntos, te dan bolas extras.

Bolas extras

Hay varias formas de obtener bolas extras, como alcanzando los 25.000, 75.000 o 125.000 puntos en el bolatrón, haciendo que la bola entre en el cubo de bola extra (modo aventura), con el poder de Warren en bola extra, o ganando con el lanzamiento de moneda, si es que no has tocado ninguna ficha (modo aventura).

Puntos de estilos

Algunos disparos de forma especial te dan puntajes extras de estilos, pero que no suman a tu bolatrón, sino directamente a tu puntuación total. Disparos que dan puntos de estilos pueden ser por ejemplo el tiro largo, ataque naranja, deslizamientos extremos, etc.

Cuando algún disparo se da con varios estilos, aparece Jimmy Relámpago, diciendo por ejemplo ¡Radical! o ¡Impresionante!.

Personajes

Al inicio del juego el único personaje que estará disponible es Bjorn. Cada personaje se puede desbloquear pasando los niveles del modo aventura. Cada personaje cuenta con diferentes poderes.

Enlaces externos

 Sitio oficial de PopCap Games
 Sitio oficial de Peggle (español)

Videojuegos para Windows
Videojuegos para Mac
Videojuegos para iPod
Videojuegos para Windows Mobile
Videojuegos para teléfonos móviles
Videojuegos para Nintendo DS
Videojuegos de Xbox 360 Live Arcade
Videojuegos para iOS
Videojuegos de PlayStation Network
Videojuegos para Zeebo
Videojuegos para Android
Videojuegos de lógica
Videojuegos de 2007
Videojuegos de PopCap Games
Videojuegos con personajes antropomórficos
Videojuegos de un solo jugador y de multijugador

Peggle


Nation යනු පොදු අනන්‍යතාවයක් ඇති, පොදු භාෂාවක්, මතවාදයක්, සංස්කෘතියක්, ඉතිහාසයක් සහ ඉලක්ක බෙදා හදා ගන්නා පිරිසකි .  ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් එකම මුතුන් මිත්තන්ගේ සම්භවයක් ඇති අය ලෙස සැලකේ.  "පූර්ණ බලමුලු ගැන්වූ හෝ ආයතනගත ජනවාර්ගික කණ්ඩායමක්" ලෙසද සඳහන් වේ.  සමහර ජාතීන් ජනවාර්ගික කණ්ඩායම්වලට සමාන ලෙස සලකනු ලැබේ ( ජනවාර්ගික ජාතිකවාදය සහ ජාතික රාජ්‍යය බලන්න) සහ සමහරක් සමාජ හා දේශපාලන ව්‍යවස්ථාපිත අනුබද්ධතාවයකට සමාන ලෙස සැලකේ ( සිවික් ජාතිකවාදය සහ බහු සංස්කෘතිකවාදය බලන්න).  ජාතියක් යනු ස්වාධීනත්වය, එකමුතුකම සහ පොදු අවශ්‍යතා පිළිබඳව දැනුවත් දේශපාලන සංස්කෘතික ප්‍රජාවක් ලෙසද අර්ථ දැක්වේ.  ජාත්‍යන්තර නීතියේ ජාතිය යනු ස්වෛරී රාජ්‍යයක් සඳහා වන යෙදුමයි.

ඇමරිකානු දේශපාලන පර්යේෂකයෙකු වන බෙන් ඇන්ඩර්සන් ජාතීන් " පරිකල්පිත ප්‍රජාවන් " ලෙස සංලක්ෂිත කරයි,  ඕස්ට්‍රේලියානු ශාස්ත්‍රාලිකයෙකු වන පෝල් ජේම්ස් (ශාස්ත්‍රීය) ඔවුන්ව "වියුක්ත ප්‍රජාවන්" ලෙස දකී.  ජාතිය යනු සංකල්පිත ප්‍රජාවක් වන්නේ එම රටේ සෑම පුද්ගලයෙකුම අන් අය සමඟ ඒකීයභාවයේ කොටසක ආත්මීය කොටසක් ලෙස තමන් අත්විඳින නමුත්, ද්‍රව්‍යමය තත්වයන් එකට රූප සහ සබඳතා පුළුල් කිරීම සඳහා පවතින අතර වෛෂයිකව පුද්ගල නොවන බවයි. එහි බොහෝ කොටසකට, ජාතියක සාමාජිකයන් එකිනෙකාට ආගන්තුකයන් වන අතර කිසිදා හමු නොවිය හැක.  එබැවින් " ආගන්තුකයන්ගේ ජාතියක්" යන වාක්‍ය ඛණ්ඩය ඇමරිකානු මාධ්‍යවේදී වැන්ස් පැකාර්ඩ් වැනි ලේඛකයින් විසින් භාවිතා කර ඇත. එබැවින් ජාතිය යනු අන්තර් ආත්මීයත්වයේ යථාර්ථය වන අතර එය පවතින්නේ තනිකරම මිනිසුන්ගේ සෙවණැලිවල මනසෙහි ය. ජාතිය නොපවතින බව අවසානයේ යමෙක් විශ්වාස කළත් ජාතිය තවමත් තර්ජනයට ලක් නොවනු ඇත, මන්ද ජාතිය යනු එක් පුද්ගලයෙකුගේ මනස තුළ පවතින ආත්මවාදයේ යථාර්ථයක් නොවන බැවිනි. ජාතිය නොපවතින බව විශ්වාස කරන මිනිසුන් සමූහයක් එහි වලංගුභාවය අවසන් කළහොත් පමණක් ජාතියට පැවැත්මක් නැත.

Nation


Walter Espig (* 14. August 1921 in Lauter/Sa.; † 19. Januar 1993 ebenda) war Fußballspieler in der DDR-Oberliga. In der höchsten Spielklasse des DDR-Fußballs spielte er in den 1950er Jahren für die Betriebssportgemeinschaften Empor Lauter und Motor Zwickau.

Sportliche Laufbahn
Die Saison 1949/50 wurde für die Fußballspieler der im westsächsischen Erzgebirge beheimateten SG Lauter zu einem Erfolgserlebnis. Die Spieler aus dem 8000 Einwohner zählenden Ort hatten in der sächsischen Fußballmeisterschaft Mannschaften aus Aue, Plauen, Zwickau und Chemnitz hinter sich gelassen und waren Meister der Weststaffel geworden. Zwar unterlag man in drei Finalspielen dem Ostmeister SG Dresden-Mickten, qualifizierte sich aber als Vizemeister für die neu geschaffene zweitklassige DS-Liga. Zu den erfolgreichen Spielern gehörte auch der 28-jährige Walter Espig.

Nach zwei Zweitligajahren stieg die Mannschaft, zunächst in BSG Freiheit Wismut und danach in BSG Empor umbenannt, 1952 in die DDR-Oberliga auf. Sowohl die BSG Empor Lauter wie auch Walter Espig fanden sich in der Erstklassigkeit ohne Weiteres zurecht. Die Mannschaft wurde unter 17 Oberligisten am Saisonende 10., Espig bestritt, hauptsächlich als halbrechter Stürmer spielend, 30 von 32 Punktspielen. Er erzielte 15 Meisterschaftstore und war damit nicht nur bester Lauterer Schütze, sondern platzierte sich auch in der Oberliga-Torschützenliste auf dem 5. Rang, noch vor Größen wie Günter Schröter (Dresden), Herbert Heinze (Zwickau) oder Johannes Schöne (Babelsberg). In der Saison 1953/54 wurde Espig in allen 28 Oberliga-Punktspielen eingesetzt, spielte zuerst als Angreifer auf halblinks, zum Saisonende auch als linker Läufer. Im Sommer 1954 begann Espig mit Empor lauter seine dritte Oberligaspielzeit. Bis Ende Oktober absolvierte er alle acht Meisterschaftsspiele, anfangs wieder im Mittelfeld, später als halbrechter Stürmer. Im Laufe des Oktobers wurde die Spieler der BSG Empor Lauter aufgefordert, sich dem neu gegründeten Sportklub Empor Rostock anzuschließen, der den Oberligaplatz der Lauterer übernehmen sollte. Neun Stammspieler folgten der Forderung und spielten ab November für den SC Empor Rostock. Die Spieler Hertzsch, Friedrich und Kapitän Espig, mit insgesamt 19 Meisterschaftstoren Lauterer Rekordschütze, verweigerten sich und schlossen sich dem benachbarten Oberligisten Motor Zwickau an.

Bei Motor Zwickau wurde Espig von Beginn der Oberliga-Rückrunde im Januar 1955 als Stürmer eingesetzt. Halbrechts oder halblinks spielend bestritt er elf der dreizehn Rückrundenspiele. In der im Herbst 1955 ausgetragenen Übergangsrunde zum künftigen Kalenderspieljahr wurde Espig durchgehend auf der halblinken Angriffsseite aufgeboten und fehlte nur in einem der dreizehn Begegnungen. Auf derselben Position bestritt er 1956 alle 26 Oberligaspiele. Das Gleiche wiederholte sich 1957 bis zum 20. Spieltag, danach fehlte Espig bis zum Saisonende bei vier Punktspielen. In der Saison 1958 wurde er bis zum 8. Spieltag nur noch in sechs Oberligapartien eingesetzt, davon nur eine über die volle Spieldauer. Danach war Espigs Oberligakarriere beendet, in der er zwischen 1952 und 1958 122 Oberligaspiele bestritten und dabei 30 Tore erzielt hatte. Der 37-Jährige kehrte nach Lauter zurück, wo er bei der unterklassigen BSG Motor seine Laufbahn als Fußballspieler abschloss.

Literatur
 Hanns Leske: Enzyklopädie des DDR-Fußballs. Verlag Die Werkstatt, Göttingen 2007, ISBN 978-3-89533-556-3.
 Andreas Baingo, Michael Horn: Die Geschichte der DDR-Oberliga. Verlag Die Werkstatt, Göttingen 2003, ISBN 3-89533-428-6.
 DDR-Sportzeitung Deutsches Sportecho. Jahrgänge 1952 bis 1958

Einzelnachweise

Fußballspieler (BSG Empor Lauter)
Fußballspieler (FSV Zwickau)
Fußballspieler (DDR)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1921
Gestorben 1993
Mann

Walter Espig


إقليم طرابلس أو  المفوضية العامة لإقليم طرابلس . تأسست في سنة 1937 في اطار مستعمرة ليبيا الإيطالية، وقسمت إلى 6 مقاطعات هي:
 طرابلس (المركز الإداري)
 الزاوية
 سوق الجمعة
 نالوت
 غريان

كانت معظم السكان من العرب وأقلية من الأمازيغ إضافة إلى مجموعة من السودانيين واليهود. في حين تركز تواجد الإيطاليين في طرابلس ليمثلوا نصف نسبتهم في الإقليم، في العام 1943 احتلته قوات الحلفاء أثناء الحرب العالمية الثانية.

تكون الإقليم جغرافيا من نصف مساحة إقليم طرابلس التاريخي تقريبا، حيث جاور من الجنوب المنطقة الجنوبية العسكرية ومن الشمال البحر المتوسط ومن الغرب مع تونس (فرنسا) ومن الشرق مع إقليم مصراتة.

ملاحظات ومراجع
Guida d'Italia del TCI, Possedimenti e colonie, Milano, 1929

طرابلس
ليبيا الإيطالية
ط

إقليم طرابلس (1937-43)


Portul Boulogne în lumina lunii sau Lumina lunii peste portul Boulogne este o pictură în ulei pe pânză din 1868 a pictorului francez Édouard Manet. Lucrarea se află acum în Musée d'Orsay.

Cercetările istorice și astronomice au demonstrat că a fost realizat cam la miezul nopții în noaptea de 3-4 august 1868 de pe o fereastră a Hôtel Folkestone de pe cheiul din Boulogne-sur-Mer în timpul unuia dintre sejururile obișnuite de vară ale artistului în acest oraș. Pictura arată o barcă de pescuit care se întoarce noaptea, supravegheată de soțiile pescarilor. Umbra și lumina ei aduc un omagiu lucrării lui Rembrandt.

Note

Picturi din 1868
Picturi realizate de Édouard Manet
Musée d'Orsay

Portul Boulogne în lumina lunii


Gara Mangalia este o gară care deservește municipiul Mangalia, județul Constanța, România.

Mangalia

Gara Mangalia


Ángela Altagracia Carrasco Rodríguez (Monte Cristi; 23 de janeiro de 1951), mais conhecida artisticamente como Ángela Carrasco, é uma cantora-compositora, atriz e professora de canto dominicana.

Antes de alcançar sucesso como cantora, Carrasco atuou como atriz em 1975, desempenhando o papel de María Magdalena na versão espanhola da ópera rock 'Jesus Christ Superstar', ao lado de Camilo Sesto, além de participar em várias produções musicais e programas de televisão espanhóis.

Em seus mais de 45 anos de carreira e com vários discos gravados, Ángela Carrasco ganhou diversos prêmios de música. Em 2009, foi homenageada com um Casandra Especial na XXV edição do Casandra Awards na República Dominicana, e em 2015 foi agraciada com o Prêmio de Excelência Musical no Latin Grammy Awards por suas notáveis contribuições artísticas.

Biografia
Carrasco nasceu em 23 de janeiro de 1951 em Monte Cristi, República Dominicana. Ela é filha de Blas de Jesús Carrasco Gómez, um guitarrista que fundou uma academia de música, e de Ángela Rodríguez, uma cantora que nunca pôde se apresentar devido às responsabilidades familiares. Ángela é a quarta de sete irmãos.

Aos sete anos, ela fez sua primeira incursão no mundo da publicidade, interpretando a música tema de um anúncio de bebida. Ela apareceu com seu pai em um auditório em seu país tocando uma música do compositor dominicano Salvador Sturla. Aos treze anos, junto com suas irmãs, começou a ensinar violão na Escola de Música Salvador Sturla, da qual seu pai era o diretor artístico e proprietário. Aos 15 anos, tornou-se apresentadora em um programa de televisão chamado 'Órbita' e se destacou no programa 'Cascada de Éxitos'. Durante esse período, ela teve uma participação ativa no mundo artístico dominicano e, mais tarde, conseguiu uma bolsa para estudar na Espanha.

Em 1972, ela viajou para Madrid, Espanha, para estudar decoração e design. Sua primeira oportunidade surgiu em 1974 no programa da TVE-1 ¡Senhoras e senhores!, na versão dirigida por Valerio Lazarov. Nesse programa, Carrasco começou como uma das três apresentadoras, junto com Norma Duval e Carmen Platero, e depois, meses mais tarde, foi promovida a apresentadora oficial, primeiro com Blanca Estrada e, posteriormente, com María José Cantudo, por pouco mais de um ano. Essa experiência, na qual teve a oportunidade de cantar e dançar em cada programa diante dos telespectadores espanhóis, quando eram realizadas todas as apresentações dos artistas convidados, serviu como trampolim para sua carreira no cinema e na televisão.

Em 1975, a oportunidade de ouro surgiu através da ópera rock 'Jesus Christ Superstar', onde ela interpretou o papel de María Magdalena ao lado de Camilo Sesto, depois que ele obteve os direitos para realizar a encenação e produção da obra em espanhol. O trabalho foi destaque em várias capas de revistas, ganhou prêmios e reconhecimento, alcançando o topo das paradas de popularidade, juntamente com o álbum de Camilo 'Jesus Christ Superstar', tanto na Espanha quanto na América Central e do Sul. Em agosto de 1976, Carrasco deixou a obra para se tornar mãe de seu primeiro filho, e a música "Não, não há mais ninguém" também começou a ser ouvida, resultando em um sucesso que alcançou recordes de vendas comparáveis aos de qualquer cantor masculino da época.

Meses depois, Carrasco e o produtor e compositor Camilo Sesto, que produziu e compôs a maioria dos sucessos de sua carreira, embarcaram em uma turnê que percorreu vários países da América, incluindo os Estados Unidos, onde sua apresentação no Madison Square Garden de Nova York, os tornou a dupla de língua espanhola mais famosa da época. Sesto produziu sucessos para ela, como "Meu amigo, conte comigo", "Mamma", "Quiéreme", "Quererte a ti", entre outros. Carrasco e Sesto mais tarde se tornaram a dupla por excelência da época, realizando pelo menos mais três turnês pela América juntos. Eles também voltaram a gravar juntos a música "Callados", que obteve estrondoso sucesso. Após isso, Sesto produziu e compôs mais cinco álbuns de sucesso para ela. Nesse mesmo ano, Carrasco retornou aos palcos com a peça My Fair Lady, na qual interpretou um papel em um teatro de Madrid.

Em 1981, gravou um álbum com Juan Carlos Calderón; o disco, intitulado 'Con Amor...', incluiu várias músicas, como "Cariño mío", com letra de Mariní Callejo. Posteriormente, gravou duas produções de Óscar Gómez, 'La Dama del Caribe', onde interpretou "Caribe" junto com o salsero Willy Chirino, e "La Candela", em dueto com a cantora Celia Cruz. Em fevereiro de 1981, Ángela Carrasco foi convidada para o prestigioso Festival de Viña del Mar, no Chile, onde se apresentou em dueto com Camilo Sesto. Nesse festival, também estiveram presentes figuras como José Luis Rodríguez, Julio Iglesias, K.C. e a Sunshine Band, Hernaldo e um jovem Miguel Bosé.

Em 1987, Carrasco decidiu se estabelecer nos Estados Unidos, onde alcançou sucesso, percorrendo grande parte da América Latina com resultados semelhantes e colaborando com outros artistas já estabelecidos no mundo do entretenimento da época. Com sua nova gravadora, ela lançou os álbuns 'Boca rosa' em 1989 e 'Esse homem é...' no mesmo ano. Em 1992, lançou 'Piel canela', pelo qual ganhou o prêmio Billboard e o prêmio Lo Nuestro como o melhor cantor tropical do ano.

Carrasco parou de gravar por 2 anos, mas retornou com uma produção discográfica que incluía músicas das décadas de 1940, 1950 e 1960 do cantor e compositor mexicano Juan Gabriel. A partir desse momento, nasceu uma grande amizade entre eles, e ambos decidiram gravar a música "Libro Abierto" em dueto.

Depois de três anos, ela decidiu retornar e, junto com o produtor venezuelano Miguel Sierralta Jr., gravou baladas românticas adaptadas ao gênero mexicano, com acompanhamento de mariachi. O álbum foi composto por 11 canções popularizadas por artistas consagrados, que foram regravadas por Carrasco neste popular gênero musical. Músicas como "A puro Dolor", do grupo Son By Four, 'Vivir lo Nuestro', do compositor e músico cubano Adalberto Álvarez, interpretadas originalmente por Adalberto Álvarez y su Son e regravadas por La India e Marc Anthony, e "I miss you, I forget you, I love you" de Ricky Martin, fazem parte do repertório deste álbum. Além disso, ela participou do reality show Gran Hermano VIP, onde sua permanência não foi tão longa.

Em Setembro de 2006, durante quatro dias, ela realizou o seu espetáculo 'A viva voz 30 años de Música''' no Teatro Rainha Victoria em Madrid, levando o espetáculo a vários teatros e salas da Espanha e da América.

Em 2010, ela foi jurado do programa 'Cante para mim', exibido na La 1 na Televisión Española.

De outubro de 2013 a março de 2014, Ángela Carrasco participou na terceira edição do programa de televisão 'Your Face Sounds to Me' na Antena 3, onde teve que realizar várias imitações de outras celebridades, ficando na última posição.

Em 2015, ela recebeu o Prêmio de Excelência Musical da Academia de Gravação do Grammy Latino, sendo aplaudida por seus colegas artistas latino-americanos.

Atualmente, atua como convidada com frequência no projeto mexicano 'Grandiosas', obtendo considerável sucesso junto com outros cantores famosos.

 Discografia
Antes de iniciar oficialmente sua carreira musical, Carrasco colaborou no álbum 'Jesus Christ Superstar', de Camilo Sesto, lançado em 1975.

 Alguns sucessos
 "Ahora o nunca"
 "Alguien como tú"
 "Boca rosa"
 "Callados" (junto a Camilo Sesto)
 "Cariño mío"
 "Dos cuerpos"
 "Es más que amor"
 "Ese hombre es..."
 "Libérate, libérame"
 "Lo quiero a morir"
 "Mi único amigo"
 "Mientras mi alma sienta"
 "No me puedo quejar"
 "No, no hay nadie más"
 "No quiero nada de ti"
 "Quererte a ti"
 "Quiéreme"
 "Si tú eres mi hombre" (versión en español de la canción "The power of love" de Jennifer Rush)
 "Sólo soy"
 "Suspiros"

 Televisão
Os programas de televisão em que Carrasco atuou ou participou estão listados abaixo:
 ¡Señoras y señores! (1973-1975), como apresentadora.
 Un, dos, tres... responda otra vez (1984-1985), como artista convidada e concursante.
 Gran Hermano VIP (2004), como concursante.
 Ahora caigo (2013), como convidada especial.
 Tu cara me suena (2013-2014), como concursante.

 Filmografia
 La discoteca del amor (1980)
 Las vacaciones del amor''  (1981)

Prêmios e reconhecimento
 Premiada com várias estatuetas no Prêmio Casandra, e foi reconhecido com um Casandra Especial durante o Prêmio Casandra 2009.
 Ela foi premiada nos prêmios Billboard e Lo Nuestro, respectivamente.
 Prêmio de excelência musical no Grammy Latino 2015 por suas contribuições artísticas.

Fora do show
Atualmente, ela dirige o ABC Estudio Center em Madri, nomeado em homenagem ao centro de seu pai, a Academia Blas Carrasco, onde busca formar novos artistas para o teatro musical.

Vida privada
Carrasco casou-se em 28 de fevereiro de 1973 em Santo Domingo, República Dominicana, com Ramón Ignacio Socías Báez, um economista. O casal tem dois filhos: Elvis Rafael, nascido em 1975, e Iron Bill, nascido em 1985.

Referências

Cantores da República Dominicana
Cantoras da República Dominicana

Ángela Carrasco


يوري فوينوف ، من مواليد 29 نوفمبر 1931، وتوفي في 22 أبريل 2003، لاعب كرة قدم سوفييتي سابق.

لعب مع منتخب الاتحاد السوفييتي لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سوفيت
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص من كوروليوف
أوكرانيون من أصل روسي
لاعبو الدوري السوفيتي الممتاز لكرة القدم
لاعبو دينامو كييف
لاعبو زينيت سانت بطرسبرغ
لاعبو كأس أمم أوروبا 1960
لاعبو كأس العالم 1958
فوينوف
لاعبو كرة قدم سوفيت
لاعبو منتخب الاتحاد السوفيتي لكرة القدم
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مدربو كرة قدم أوكرانيون
مدربو كرة قدم سوفيت
مدربو ميتاليسيت خاركيف
مدربو نادي شاختار دونيتسك
مدربو نادي فورسكلا بولتافا
مواليد 1931
مواليد في كوروليوف
وفيات 2003
وفيات في كييف

يوري فوينوف


An Gahnia novocaledonensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gerhard Benl. An Gahnia novocaledonensis in nahilalakip ha genus nga Gahnia, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha New Caledonia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gahnia

Gahnia novocaledonensis


Carl Jacobsens Vej er en gade i Valby i København, der går fra Sjælør Boulevard ved Vestre Kirkegård i øst til Gammel Køge Landevej i vest. Gaden er en blanding af ombyggede industribygninger fra begyndelsen af det 20. århundrede, byggeforeningshuse og moderne etageejendomme fra 2010'erne. Gaden er opkaldt efter bryggeren og mæcenen Carl Jacobsen.

Historie

Carl Jacobsens Vej udgør rygraden i et industriområde, der blev udviklet langs med nordsiden af Godsforbindelsesbanen ved København, der åbnede i 1909. Mange af fabrikkerne havde sidespor, der gav dem direkte adgang til jernbanenettet.

Der var planer om at erstatte mange af industribygningerne med moderne kontorer i 1980'erne, men planerne blev opgivet efter folkelig modstand. I stedet blev bygningerne ombygget til anden brug.

I 2001'erne udviklede Carl Jacobsens Vej sig til at blive et populært sted for kunstgallerier, men de fleste af dem flyttede tættere på indre By under Finanskrisen i 2009. I 2010'erne skete der omfattende byfornyelse langs Carl Jacobsens Vej med opførelse af mange nye etageejendomme.

Bygninger og beboere

På den nordlige side af Carl Jacobsens Vej ligger der et mindre kvarter af byggeforeningshuse, der blev opført af Frederiksberg Arbejderes Boligforening for medarbejdere på de nærliggende Carlsberg og Trekroner Bryggerier i 1902-1905. Kvarteret omfatter 26 dobbelthuse placeret ved Karensgade, Gerdasgade, Kløverbladsgade og Trekronergade. De blev tegnet af Ejner Blytmann og omfattede oprindeligt 104 boliger, der er blevet slået sammen til halvt så mange i forbindelse med en renovering.

Det store industrikompleks, der fortsætter nordpå langs med vestsiden af Kløverbladsgade, er det tidligere hovedkvarter for Dansk Pressefabrik fra 1923. Fabrikken producerede kapsler til både bryggerier og mejerier. Komplekset huser nu flere kreative virksomheder, herunder arkitektfirmaet Bjarke Ingels Group. Bygningen ejes af DADES.

Københavns Sukkerraffinaderis ejendom i nr. 25 fra 1913-1914 er nu kendt som Sukkertoppen. Dets Gründerzeit-bygninger blev tegnet af Arthur Wittmaack og blev ombygget til brug for Københavns Tekniske Skole af Kristian Isager i 1991. Et overdækket torv der går gennem fire etager forbinder de gamle og nye bygninger. Kunstneren Henning Dangaard-Sørensen har stået for udsmykningen af komplekset.

Nr. 29-37 husede tidligere Skandinavisk Henkel. Den gamle nybarokke hovedbygning med det store runde fronton blev oprindeligt opført for Skandinavisk Frøkompagni i 1918-1919 efter tegninger af Ole Falkentorp og F. Freese. Den er forbundet med en tidligere lagerbygning fra 1930 og en administrationsbygning fra 1938. Stedet husede Søfartsstyrelsen indtil styrelsen blev flyttet til Korsør i forbindelse med udflytningen af statslige arbejdspladser. Til højre står der en stor fireetagers fabriksbygning med en vandtårn i nordvest. Den benyttes stadig af Henkels datterselskab Ecolab.

Blandt de nye bygninger er en etageejendom i nr. 16 af Vilhelm Lauritzen i 2015.

Umiddelbart syd for gadens begyndelse ligger Sjælør Station på Køge Bugt-banen. Nabostationen Ny Ellebjerg ligger lidt syd for midten af gaden.

Noter

Eksterne henvisninger

Gader i København
Valby

Carl Jacobsens Vej


Nogometni klub Aluminij Kidričevo (normalt bare kendt som Aluminij Kidričevo) er en slovensk fodboldklub fra byen Kidričevo.

Klubben spiller i landets bedste liga, og har hjemmebane på Aluminij Športni Parke. Klubben blev grundlagt i 1946.

Historiske slutplaceringer

Prva liga og 2. liga

Nuværende trup
Pr. 25. april 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger
Klubbens officielle hjemmeside
Prvaliga
Soccerway

Fodboldklubber i Slovenien
Etableret i 1946

NK Aluminij


Carlos José Ochoa (Nirgua, 14 de diciembre de 1980) es un ciclista venezolano.

Típico escalador sudamericano, debutó como profesional en 2006 con el equipo LPR y luego de retornar a Venezuela regresó al profesionalismo con el equipo italiano Serramenti PVC Diquigiovanni-Androni Gioccatoli.

La Vuelta a Venezuela y la Vuelta Independencia Nacional (República Dominicana) ambas en 2008, son sus principales conquistas.

Palmarés
2003
 2º en el Campeonato de Venezuela Contrarreloj

2005
 1 etapa de la Vuelta Independencia Nacional

2008
 1 etapa del Tour de San Luis
 Vuelta Independencia Nacional, más 2 etapas
 Vuelta a Venezuela, más 1 etapa

2010
 2º en el Campeonato de Venezuela en Ruta

2013
 Vuelta a Venezuela

Resultados en Grandes Vueltas y Campeonatos del Mundo

-: no participaAb.: abandono

Equipos
 Team LPR (2006)
 Androni Giocattoli (2008-2014)
 Serramenti PVC Diquigiovanni-Androni Giocattoli (2008-2009)
 Androni Giocattoli-Serramenti PVC Diquigiovanni (2010)
 Androni Giocattoli-C.I.P.I. (2011)
 Androni Giocattoli (2012)
 Androni Giocattoli-Venezuela (2013-2014)

Referencias

Enlaces externos
 Ficha y palmarés completo en ''sitiodeciclismo.net
 Ficha en cqranking.com
 Ficha en ProCyclingStats

Ciclistas de Venezuela
Yaracuyanos

Carlos José Ochoa


Victoria (Latince: 'zafer') bir kadın adı (erkekler için, bkn. Victor).

Roma mitolojisinde, Victoria zafer tanrıça (bkn. Yunan tanrıça
Nike.

Victoria aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Kişiler

Önadı

 I. Victoria

 Victoria Beckham

 Victoria Camps
 Victoria Carbó (d. 1963),

 Victoria Crawford (d. 1986),
 Victoria Dunlap (d. 1989),
 Victoria Fuller (d. 1970),
 Victoria Jackson (d. 1959),
 Victoria Justice (d. 1993),
 Victoria Marshman,
 Victoria Palacios (d. 1977),
 Victoria Paris (d. 1960),
 Victoria Principal (d. 1950),
 Victoria Rowell (d. 1959),
 Victoria Silvstedt (d. 1974),
 Victoria Song (d. 1987),
 Tori Spelling (d. 1973),
 Victoria Stafford (2000–2009),
 Victoria Wood (d. 1953),
 Viktorija (d. 1958),
 Viktoria (d. 1970),
 Victoria, bkn. Lisa Marie Varon (d. 1971),
 Little Boots (d. 1984),
 Pixie Lott veya Victoria Louise Lott (d. 1991),

Kurgusal karakterler
 Victoria Newman Abbott, Yalan Rüzgârı karakteri.

 Victoria the White Cat Cats karakteri

 Victoria, Twilight karakteri

Soyadı
 Guadalupe Victoria (1786–1843),
 Manuel Victoria (ö. 1833),
 Tomás Luis de Victoria (1548–1611),

Yerler
 Victoria, Avustralya
 Victoria, Britanya Kolumbiyası

 Victoria (krater) (Mars)
 Victoria, Şili
 Victoria, Labuan
 Victoria, Gozo

 Victoria, Seyşeller

 Victoria, Tamaulipas,
 Victoria, Teksas,
 Victoria, Braşov,
 Victoria, Roxas, Oriental Mindoro,
 Victoria, Hong Kong
 Victoria, Virginia,

 Victoria Gölü
 Victoria Şelalesi

Ulaşım

Spor

Mitoloji
 Victoria (mitoloji)

Tarih
 I. Victoria
 Victoria devri

Kültür

 Victoria (roman), 1898 Knut Hamsun romanı
 Victoria (roman), 1993 Sami Michael romanı

Diğer

Victoria


Mahmutseydi, Antalya ilinin Alanya ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin tarihi Selçuklu Hanedanı zamanından gelmektedir. Alanya'nın en eski camisi burada bulunmaktadır. Yapım tarihi 1252 yılıdır.

Coğrafya
Antalya iline 157 km., Alanya ilçesine 19 km. uzaklıktadır.

Nüfus

Alanya'nın mahalleleri

Mahmutseydi, Alanya


Demon Hunter es el primer álbum de estudio del grupo estadounidense de metalcore Demon Hunter, lanzado en 2002.

Listado de canciones

Créditos
 Demon Hunter — Productor
 Brandon Ebel — Productor
 Troy Glessner — Master
 Tim Harmon — Batería
 Kris McCaddon — Fotografía
 J.R. McNeely — Mezcla
 Aaron Mlasko — Batería
 Tyson Paoletti — A&R
 Latif Tayour — Asistente

Véase también
 Demon Hunter

Referencias

Enlaces externos
 Demon Hunter

Álbumes de 2002
Álbumes de nu metal
Álbumes en inglés

Demon Hunter (álbum)


Aurel Martin () a fost un istoric literar, critic literar și traducător român.

Biografie
S-a născut la 15 mai 1926 în familia plutonierului major de jandarmi Teodor Martin și al soției sale, Ana (n. Bora). A absolvit cursurile Școlii Normale din Blaj în 1945, după care a lucrat un an ca învățător rural în județul Sălaj (1945-1946) și a urmat cursurile Facultății de Litere și Filosofie din cadrul Universității din Cluj (1946-1950), unde i-a avut ca profesori pe Dumitru Popovici, Ion Breazu, Iosif Pervain, Liviu Rusu ș.a. A lucrat un an ca redactor la Almanahul literar din Cluj (1950-1951), apoi a urmat cursurile Școlii de Literatură "Mihai Eminescu" din București (1951-1952).

A fost cooptat în învățământul superior, mai întâi ca preparator la Institutul de Istorie Literară și Folclor al Academiei Române (1952-1954), unde a lucrat sub îndrumarea lui George Călinescu, iar apoi ca lector la Institutul Pedagogic din București (1954-1958). A lucrat în paralel și în presă ca redactor la Viața militară (1952-1954), redactor-șef adjunct la Tînărul scriitor (1954-1957) și redactor la Luceafărul (1958).

Ca urmare a faptului că a contribuit involuntar la multiplicarea și difuzarea clandestină a unor poezii scrise de foști legionari, Aurel Martin a fost arestat în noaptea de 24 decembrie 1958. Era vorba de o antologie a poeților legionari apărută în străinătate și adusă în țară de la Paris de către scriitorul Demostene Botez. El comentase critic poeziile din acea antologie, la indicațiile partidului, în revistele Contemporanul și Tînărul scriitor. Cartea a fost împrumutată, cu acordul lui Demostene Botez (care nu a mai recunoscut acest lucru la anchetă), secretarului tehnic al unei reviste, iar acesta din urmă a multiplicat și difuzat clandestin câteva poeme. Aurel Martin a fost deținut timp de un și jumătate în celulele Ministerului de Interne de pe strada Uranus și a fost anchetat de Securitate. A fost judecat de Tribunalul Militar București pentru uneltire contra ordinii sociale, dar a fost achitat din lipsă de probe (sentința 44/15 februarie 1960).

Aurel Martin a revenit, după eliberare, în redacția revistelor Luceafărul (până în 1967) și Gazeta literară (1963-1967). În paralel, a lucrat ca redactor principal la Editura Politică (1963-1968), redactor-șef la Editura Enciclopedică (1968-1969) și director al Editurii Minerva (1969-1989). Este pensionat forțat de la Editura Minerva pentru că a permis apariția unor lucrări ce nu corespundeau cu ideologia partidului.

Activitatea literară
Aurel Martin a debutat publicistic cu critică literară în paginile ziarului Lupta Ardealului din Cluj (1949) și a publicat periodic în revistele Almanahul literar, Viața militară, Tînărul scriitor, Gazeta literară, Luceafărul, România literară, Viața Românească, Steaua, Tribuna etc. A desfășurat o bogată activitate de critic și istoric literar, publicând mai multe volume de analiză a operelor literare românești clasice și moderne, colaborând la coordonarea generală a Micului dicționar enciclopedic (1972; ed. II, 1979) și îngrijind și prefațând ediții variate din operele lui Barbu Ștefănescu Delavrancea (1954; 1957), Nicolae Filimon (1964), Dimitrie Bolintineanu (1965; 1972), Mihai Eminescu (1970; 1973; 1974; 1978; 1980; 1981), Tudor Arghezi (1977), Dumitru Popovici (1972), Mihu Dragomir (1965; 1967; 1974), Ștefana Velisar-Teodoreanu (1969), Eugen Jebeleanu (1981; 1985) ș.a. A obținut Premiul Uniunii Scriitorilor în 1974, pentru vol. Metonimii.

Opera
 Poeți contemporani, vol. I-II, București, 1967-1971;
 Romanian Literature, New York, 1972;
 Introducere în opera lui N. Filimon, București, 1973;
 Metonimii, București, 1974;
 Pro Patria, București, 1974;
 Acolade, București, 1977;
 Paranteze, București, 1981.

Traduceri
 Mihail Alekseev, Soldații, roman, vol. I-II, în colaborare cu Grigore Tatus, București, 1957;
 András Sütő, Dragoste, nu te pripi, comedie într-un act, București, 1961;
 László Gagyi, Cina de onoare, comedie într-un act, București, 1962;
 János Szász, Șase băieți și o fată, moment dramatic, București, 1962.

Note

Nașteri în 1926
Decese în 1993
Critici literari români
Traducători români

Aurel Martin


Katrin Brause, zeitweilige Künstlername Katrin Heichel (* 1972 in Leipzig) ist eine Malerin und Grafikerin. Sie zählt zu der jüngeren Generation der Neuen Leipziger Schule.

Leben
Katrin Brause wurde in Leipzig geboren und wuchs dort auf. Nach Schulbesuch und Lehrausbildung übte sie verschiedene Tätigkeiten aus. Unter anderem arbeitete sie bei einem Restaurator sowie in der Diakonie einer evangelisch-freikirchlichen Gemeinde. Ihre Tochter, die Schauspielerin Bérénice Brause, wurde im Jahr 1992 geboren. Im Jahr 2000 begann sie ein Malerei-/Grafikstudium an der Hochschule für Grafik und Buchkunst in Leipzig, ab 2002 in der Fachklasse von Arno Rink, das sie 2005 mit dem Diplom abschloss. Von 2005 bis 2008 war sie im Meisterschülerstudium bei Neo Rauch (postgraduales Studium), was sie im Jahr 2008 mit dem Titel Meisterschülerin beendete.

Als Künstlerin wurde Katrin Brause unter dem Namen Katrin Heichel bekannt, 2018 entschied sie sich ihren Geburtsnamen Brause wieder anzunehmen.

Katrin Brause lebt und arbeitet in Leipzig.

Werk
Die Arbeiten folgen Themenzyklen (zum Beispiel 'Votiv und Honig'), die inhaltlich überwiegend den Menschen mit seinen Befindlichkeiten und Selbstverständnis im Mittelpunkt haben. Sie verwendet dabei unter anderem Attribute der Ausdrucks- und Kommunikationsformen der abendländischen Kultur und deren Ikonographie.

Während sie in den früheren Arbeiten häufig das Selbstporträt als Projektionsfläche instrumentalisierte, ist das direkte Abbild des Menschen inzwischen dem Prinzip der "Anwesenheit trotz Abwesenheit" gewichen. So gilt ihr derzeitiges Interesse Hinterlassenschaften, wie Werkzeugen, Arbeitsspuren, Abgetragenem, Zurückgelassenem, Verlorenem. Die Arbeiten erzeugen auf diese Weise ein Porträt menschlicher Pläne und Verwerfungen.

Förderungen / Stipendien / Studienaufenthalte

 2007 Meisterschülerstipendium des Freistaates Sachsen
 2008 Nominierung für den Karl Schmidt-Rottluff Preis
 2009 Förderankauf der Kulturstiftung des Freistaates Sachsen
 2011 The International Studio and Curatorial Program New York City der Kulturstiftung des Freistaates Sachsen
 2013 Studienaufenthalt in Catania, Sizilien, Italien
 2014 Aufenthaltsstipendium des Beijing XZCH Cultural Development Co., Ltd, China

Einzelausstellungen

 2020 "Grund", Josef Filipp Galerie, Leipzig
 2018 "Heim. Ich gehe jetzt", Josef Filipp Galerie, Leipzig
 2016 "Nocturama", G2 Kunsthalle, Leipzig
 2014 "Die Nacht", Buehlers, Fürth
 2013 "Scheitern", Laden Für Nichts, Leipzig
 2012 "A Flamingo The Devil A Mountain Goat", Galerie Frank Schlag & Cie., Essen
 2011 "Pure Love", Thierry Goldberg Projects, NYC
 2010 "Bau", Laden Fuer Nichts via Schau Fenster, Berlin
 2010 "Votiv II", Galerie Frank Schlag & Cie., Essen
 2009 "Votiv", Galerie b2, Leipzig
 2008 "Honig", Galerie b2, Leipzig
 2007 "Borderland", Galerie Frank Schlag & Cie., Essen
 2006 "Neue Arbeiten", Galerie Rothamel, Frankfurt am Main
 2006 "Das Große Halali", Galerie b2, Leipzig
 2005 "Hengstparade", Galerie Frank Schlag & Cie., Essen
 2005 " Ende – Neu", Lindenfels, Westflügel, Leipzig

Gruppenausstellungen (Auswahl)

2019

 "Fremde Mächte. Malerei aus Leipzig", Museum Franz Gertsch, Burgdorf, CH

2016

 "Vom Allmächtigen zum Leibhaftigen" Religiöse Motive in der SØR Rusche Sammlung Oelde/Berlin,
 RELIGIO, Westfälisches Museum für religiöse Kultur, Telgte sowie Kunsthaus Apolda Avantgarde

2015
 "Die Bessere Hälfte" Malerinnen aus Leipzig, Kunsthalle der Sparkasse Leipzig
 "Gute Kunst? Wollen!" Sammlung SØR Rusche Oelde/Berlin Auf AEG, Nürnberg

2014
 "Western Painters", Studio Zhang Chun, Jinan / China
 "100plus / Drive The Chance", Hohlstrasse 100, Zürich, Schweiz

2013
 "summer mix", Thierry Goldberg Gallery, New York City
 "Tierstücke – der Sammlung SOR Rusche Oelde/Berlin" Museum Abtei Liesborn, Wadersloh

2012
 "In Bester Form", Highlights aus den Leipziger Galerien 2012, Kunsthalle der Sparkasse Leipzig
 "Stillstehende Sachen" aus der Sammlung SOR Rusche Niederländische Stilleben des 17. Jahrhunderts im Dialog mit zeitgenössischer Malerei, Museum Abtei Liesborn, Wadersloh

2011
Blickkontakte – Niederländische Portraits des 17. Jahrhunderts im Dialog mit Kunst der Gegenwart aus der Sammlung SØR Rusche, Anhaltische Gemäldegalerie, Dessau

2010
"The Black Door Files" Black Door Istanbul, Türkei
"Lebenslust und Totentanz" Olbricht Collection Essen / Berlin, Kunsthalle Krems, Österreich

2009
 "Menschenbilder 1620/2009 – Zeitgenössische Bildnisse begegnen alten niederländischen Portraits", Sammlung SØR Rusche, Museum Abtei Liesborn
 "EAST for the record", Sammlung der VNG, Galerie für Zeitgenössische Kunst, GfZK, Leipzig

2008
 "Die Sprache der Dinge" Sammlung SØR Rusche, Anhaltische Gemäldegalerie Dessau

2007
 "Rockers Island" Olbricht Collection, Museum Folkwang, Essen
 "Zurück zur Figur - Malerei der Gegenwart" Kunsthal Rotterdam, Niederlande

2006
 "Zurück zur Figur - Malerei der Gegenwart" Kunsthalle der Hypo-Kulturstiftung, München
 "Neue Deutsche Malerei: Leipziger Kunst, Sammlung VNG" Xawery Dunikowski Museum im Krolikarnia-Palais der Abteilung des Nationalmuseums Warschau, Polen

2005
 "Aspekte der Sammlung Olbricht" Museum Weserburg, Bremen
 "les grands spectacles" 120 Jahre Kunst und Massenkultur, Museum der Moderne Salzburg Mönchsberg, Österreich

2004
"Laden für Nichts – Plazasuite" Union-Gallery, London

Sammlungen
 Sammlung der Sparkasse Leipzig
 Olbricht Collection Essen / Berlin
 Sammlung VNG Art Leipzig
 Sammlung Deutsche Schule Prag
 Sammlung Museum Wiesbaden
 Cabinet des Estampes Genf
 Grafische Sammlung Museum der Bildenden Künste
 Leipzig, SØR Rusche Sammlung Oelde/Berlin
 Sammlung Hildebrand, Leipzig
 Sammlung Arario, Korea
 Sammlung des Beijing XZCH Cultural Development Co., Ltd, China

Literatur
Kataloge
 "VISITOR / A FLAMINGO THE DEVIL A MOUNTAIN GOAT, Katrin Heichel feat. Tobias Steinert" mit Texten von: Clemens Meyer, Nicola Trezzi und Susanne Altmann,; Hrsg.: Katrin Heichel, 2012
 Katrin Heichel (2009), Hrsg.: Galerie Frank Schag & Cie., Essen; ISBN 978-3-941100-93-0
 Katrin Heichel: Installation No. 2, Katrin Heichel (2007) (deutsch/englisch, Poster und 9 Farbabbildungen)
 Katrin Heichel, Malerei (2006), Hrsg.: Galerie Frank Schlag & Cie., Essen (deutsch/englisch, 20 Seiten mit 55 Farbabbildungen)
Ausstellungskataloge/Sammlungen
 ROCKERS ISLAND – olbricht collection (2007), Steidl Verlag Göttingen, Katalog zu der gleichnamigen Ausstellung im Museum Folkwang, Essen, ISBN 978-3-86521-551-2
 zurück zur figur – malerei der gegenwart (2006) Prestelverlag, Hrsg.: Hypo-Kulturstiftung München, Museum Franz Gertsch, Burgdorf, CH, Katalog zu der gleichnamigen Ausstellung in der Hypo-Kulturstiftung München sowie Museum Franz Gertsch, Burgdorf, Schweiz, ISBN 3-7913-6079-5
 SAMMLUNG ZEITGENÖSSISCHE MALEREI UND GRAFIK, Bestandskatalog, Verbundnetz Gas AG, 2006
 NEUE DEUTSCHE MALEREI – LEIPZIGER KUNST, Katalog zur Ausstellung, Verbundnetz Gas AG, Warschau 2006
 Les Grands Spectacles – 120 years of art and mass culture (2005), HATJE CANTZ Verlag, Hrsg.: Museum der Moderne Salzburg, Ostfildern-Ruit und Autoren, Katalog zu der gleichnamigen Ausstellung im Museum der Moderne Salzburg, Österreich, ISBN 3-7757-1656-4

Ausstellungs-Sammlungskataloge (Auswahl)
 "Das Obere des Körpers – Die Büste in der Kunst des 21. Jahrhunderts", Katalog zur gleichnamigen Ausstellung in der Galerie Frank Schlag & Cie. 2014, Hrsg.: Galerie Frank Schlag & Cie.
 "Wahrheiten"Werke aus der SØR Rusche Sammlung Oelde / Berlin", Katalog zur gleichnamigen Ausstellung im Bayer Kulturhaus, 2014, Leverkusen, Hrsg.: Bayer Kultur und Dr. Dr. Thomas Rusche, Text: Mark Gisbourne, 2014 Kerber Verlag, Bielefeld, ISBN 978-3-7356-0029-5
 "Eros und Thanatos" Katalog zur gleichnamigen Ausstellung der Sammlung SOR Rusche in der Werkschauhalle der Spinnerei, 2012, Leipzig, Text: Mark Gisbourne, Lubok Verlag, Leipzig,
 "Les Grands Spectacles – 120 years of art and mass culture", Katalog zu der gleichnamigen Ausstellung im Museum der Moderne Salzburg, Mönchsberg, Österreich, 2005, 2005, HATJE CANTZ Verlag, Hrsg.: Museum der Moderne Salzburg, Ostfildern-Ruit und Autoren, ISBN 3-7757-1656-4
 "zurück zur figur – malerei der gegenwart", Katalog zu der gleichnamigen Ausstellung in der Hypo-Kulturstiftung München sowie Museum Franz Gertsch, 2006, Hrsg.: Hypo-Kulturstiftung München, Museum Franz Gertsch, Burgdorf, Schweiz, ISBN 3-7913-6079-5
 Nocturama – Katrin Heichel, G2 Kunsthalle, Leipzig, Anka Ziefer (Hg.), MMKoehn Verlag Leipzig/Berlin 2016, ISBN 978-3-944903-26-2.

Weblinks
 Thierry Goldberg Galerie, New York
 Ranking bei Artfacts
 Website von Katrin Heichel

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Maler der Neuen Leipziger Schule
Deutscher
Geboren 1972
Frau

Katrin Heichel


10619 Ninigi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10619 Ninigi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Gekko de Tetsuo Kagawa și Takeshi Urata. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 7,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

10619 Ninigi


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 5. veljače  William Morris Davis, američki geograf, geolog, geomorfolog i meteorolog, često nazivan "ocem američke geografije" (* )

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Znanost u 1934.


Premiul Nebula este un premiu acordat în fiecare an de Science Fiction and Fantasy Writers of America (SFWA), pentru cea mai bună scriere științifico-fantastică sau fantezie (SF/F) publicată în Statele Unite în cursul anului precedent. Premiul Nebula pentru cea mai bună povestire se acordă pentru  cea mai bună scriere care îndeplinește condițiile de mai sus și care are mai puțin de 7.500 de cuvinte.

Câștigători și nominalizări
  *   Câștigători
  +   Nominalizări

Note explicative

Note

Vezi și
 Premiul Hugo pentru cea mai bună povestire

Premii literare pentru opere SF
Premiul Nebula


ආසියානු අමෙරිකානු අධ්‍යයන

ආසියානු අමෙරිකානු අධ්‍යයන යනු අමෙරිකාවේ වෙසෙන ආසියානු ඉතිහාසයක් හිමි ජනතාව පිළිබඳව කෙරෙන අධ්‍යාපනික ක්‍ෂේත‍්‍රයයි. මෙය අප‍්‍රිකානු අමෙරිකානු අධ්‍යයන ලතින් අමෙරිකානු අධ්‍යයන සහ අමෙරිකානු ආදිවාසී අධ්‍යයන ආදිය ඇතුලත් ජනවාර්ගික අධ්‍යයන ක්‍ෂේත‍්‍රයට සමීපත්වයක් දක්වයි. ආසියානු අමෙරිකානු අධ්‍යයන ආසියානු අමෙරිකානුවන් ගේ ඉතිහාසය සංස්කෘතිය දේශපාලනය අර්බුද හා අත්දැකීම් පිළිබඳ පුළුල් විග‍්‍රහයක යෙදෙයි. ආසියානු අමෙරිකානු අධ්‍යයනිකයෝ සමාජ විද්‍යාව ඉතිහාසය සාහිත්‍ය දේශපාලන විද්‍යාව හා  වැනි බොහෝ දෘෂ්ටි කෝන වලින් එන විවිධ විශ්ලේෂණ මෙවලම් තම අධ්‍යයන කටයුතු සඳහා භාවිත කරති. මෙය ආසියාවේ ජීවත්වන ආසියානුවන්ගේ ඉතිහාසය සංස්කෘතිය ආගම ආදිය අධ්‍යයනය කරන ආසියානු අධ්‍යයන ක්‍ෂේත‍්‍රයෙන් වෙනස් ව අමෙරිකාවේ වෙසෙන ආසියානුවන් පිළිබඳ ගවේෂණය කරයි.

ආසියානු අමෙරිකානු විද්යා ර්ථීන්ගේ ලයිස්තුව
ඩැනියෙලෝ බෙගෝනියා සැන් ෆරැා  න්සිස්කෝ පරාා  න්ත සරසවිය
 සුචෙන්ග් චැන් යූ සී එස් බී
 කැතරින් සෙනිසා චොයි බෙකර්ලි විශ්ව විද්යා්ලය
 වෙයි මින්ග් ඩාරියෝටිස් සැන් ෆරැ්  න්සිස්කෝ පරා්  න්ත සරසවිය
 යෙන් ලේ එස්පිරිචු යූ සී එස් ඞී
 ඇන්ජි ෆා සිටි කොලේජ් ඔෆ් සැන් ෆරැ්  න්සිස්කෝ
 ඩොරති ෆුජිටා රොනි අර්වින් සරසවිය
 එව්ලින් නකානෝ ග්ලෙන් බෙකර්ලි සරසවිය
 ඩොන් ගොන්සාලෙස් සැන් ෆරැර  න්සිස්කෝ පරා්  න්ත සරසවිය
 ඩැරල් වයි හමාමොටෝ ඬේවිස් සරසවිය
 බිල් ඔන්ග් හින්ග් ඬේවිස් සරසවිය
 යූජි ඉචිකෝයා ලොස් ඇන්ජලිස් විශ්ව විද්යාපලය
 එලේන් කිම් බෙකර්ලි සරසවිය
 ක්ලෙරි ජේ කිම් අර්වින් සරසවිය
 ඩැනියෙල් වයි කිම් බර්ව වුන් විශ්ව විද්යා‍ලය
 සුසෑන් කොෂි යූ අයි යූ සී
 හිම් මාර්ක් ලායි ස්වාධීන විද්යාවර්ථියෙකි
 රොබර්ට් ජී ලී බරවා වුන් විශ්ව විද්යා‍ලය
 කාරන් ලොන්ග් ඇරිසෝනා පරා්  න්ත සරසවිය
 වෙයි ලී ඇරිසෝනා පරාා  න්ත සරසවිය
 ජෝන් ලූ - අර්වින් සරසවිය
 ලීසා ලොව් යූ සී එස් ඞී
 මේරි ලූයි - යේල්
 ග්ලෙස් මිමුරා - අර්වින් සරසවිය
 මාර්ටින් මැනලැන්සන් යූ අයි යූ සී
 ගැරී ආර් මාර් - ස්ටෝනි බෲක් හි නිව් යෝර්ක් පරා්  න්ත සරසවිය
 ඩොන් නකනිෂි - ලොස් ඇන්ජලිස් විශ්ව විද්යා ලය
 මිමි නගුයෙන් - යූ අයි යූ සී
 වියෙට් එන්ගුයෙන් - යූ එස් සී
 ගැරී ඔකිරෝ - කොලොම්බියා විශ්ව විද්යාවලය
 ග්ලෙන් ඔමට්සු - නොත්රිජ් විශ්ව විද්යා‍ලය
 මයිකල් ඔමි - බෙකර්ලි සරසවිය
 රැුචල් පැරෙනස් - ඬේවිස් සරසවිය
 සෙලීන් පෙරේනාස්- ෂිමුසු සැන්ටා බාබරා සරසවිය
 ලැරී ෂිනිග්වා  - මේරිලන්ඞ් පාර්ක් කොලේජ් විශ්ව විද්යා ලය
 ස්ටැන්ලි සූ ඬේවිස් විශ්ව විද්යා ලය
 රොනල්ඞ් ටකාකි - බෙකර්ලි විශ්ව විද්යායලය
 ලින්ඩා ටිරකිාන්හ් වො - අර්වින් සරසවිය
 එරින් සී වොට් - ලෝන්ග් බීච් විශ්ව විද්යා ලය
 එල් ලින්ග් - චි වැන්ග් - බෙකර්ලි සරසවිය
 ෂෝන් වොන්ග් - වොෂින්ටන් සරසවිය
 ජූඩි යුන්ග් - සැන්ටා කෲස් විශ්ව විද්යාසලය

http://en.wikipedia.org/wiki/Asian_American_Studies#List_of_Asian_American_Scholars

ආසියානු අමෙරිකානු අධ්‍යයන

ආසියානු අමෙරිකානු අධ්‍යයන


Joachim Andersen er navnet på flere personer:
 Joachim Andersen (musiker) - dansk fløjtenist, dirigent og komponist (1847-1909)
 Joachim Andersen (fodboldspiller) - dansk fodboldspiller (Joachim Christian Andersen, født 1996)

Joachim Andersen


Rețelele infinitului (în , publicat și cu titlul The Webs of Everywhere) este un roman științifico-fantastic scris de John Brunner. A apărut prima dată la editura Bantam în iunie 1974 în seria A Frederik Pohl Selection.

Transmisia la distanță a materiei, temă abordată de John Brunner în romanul The Dreaming Earth (1963) i-a oferit autorului material interesant suficient pentru a inspira două încercări ulterioare de a continua publicarea unor lucrări de mare amploare, Rețelele infinitului (1974) și Infinitivul de la Go (1980).

Prezentare

Povestea are loc într-o lume postapocaliptică după un dezastru atomic, slab-populată, în care foarte puțini oameni au o soție.

În centrul cărții se află un dispozitiv denumit skelter care permite oricui să ajungă instantaneu în orice alt punct de pe planetă, cu condiția ca la destinație să se afle un alt dispozitiv skelter. Cel care vrea să ajungă la destinație trebuie să formeze un cod și să nu existe un privater, un dispozitiv care poate interzice accesul instrușilor.

În jurul acestor dispozitive skelter se țes foarte ușor diverse aventuri. Printre personajele romanului se află un poet orb capabil de performanțe extraordinare ale nevăzătorilor și Hans Dykstra care este obsedat la limita senilității de cucerirea unei adolescente.

Analiză critică
Voicu Bugariu afirmă că Rețelele infinitului este una din "cărțile scrise la repezeală de un virtuoz al narațiunii științifico-fantastice", un "autor capabil să obțină insolitări cu multă dexteritate".

Traduceri în limba română
 John Brunner - Rețelele infinitului, Editura Rao, noiembrie 1998. Traducător: Monica Ionescu. ISBN 9789739862660

Note

Legături externe

  Rețelele infinitului la SF Reviews.net

Romane din 1974
Romane de John Brunner
Romane științifico-fantastice
Romane britanice
1974 în științifico-fantastic

Rețelele infinitului


Jon M. Bridgman (July 10, 1930 – March 9, 2015) was an American historian and a professor emeritus of the University of Washington.

Bridgman, a graduate of Stanford University, and former USN gunnery officer on a destroyer, received his doctorate from Stanford University in 1961 and spent his entire teaching career at the University of Washington.  His particular area of expertise was modern European history.  He was the recipient of the university's Distinguished Teaching Award in 1973. His popularity as a speaker earned him a position lecturing to the annual meeting of the UW Alumni Association from 1987 to 2002, and the alumni have rewarded his retirement by donating funds to endow the Jon Bridgman Professorship in History at the University of Washington.

He taught classes on topics related to his own Past and Present Society, a club for students of history and Bridgman enthusiasts. As a historical writer, he published several works such as The Revolt of the Hereros (Perspectives on Southern Africa) and The End of the Holocaust: The Liberation of the Camps.

Selected publications
Bridgman, Jon. (1981). The Revolt of the Hereros. Berkeley: University of California Press.
Bridgman, Jon; Hutton Jones, Richard. (1990) The End of the Holocaust: The Liberation of the Camps. Areopagitica Press.

References

External links
An article on Bridgman's retirement and the creation of the endowed professorship
 An interview of Jon Bridgman on the topic of history.
A documentary narrated by Bridgman

American historians
Stanford University alumni
University of Washington faculty
1930 births
2015 deaths

Jon Bridgman


في التشخيص المخبري، عدوى الفيروسات تؤكد بأساليب متعددة تشمل:

 نمو الفيروس بالزرع الخلوي على عينة أخذت من مريض.
 اكتشاف أجسام مضادة لفيروس معين في الدم.
 اكتشاف مستضدات الفيروس.
 الكشف عن أحماض الفيروس النووية.
 رصد جسيمات الفيروس بواسطة المجهر الإلكتروني.
 تجربة التراص الدموي

مراجع

أمراض فيروسية
تشخيص طبي
تقنيات مخبرية

مختبر تشخيص العدوى الفيروسية


Eugene Black (* 2. Juli 1879 bei Blossom, Lamar County, Texas; † 22. Mai 1975 in Washington, D.C.) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1915 und 1929 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Eugene Black besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. In den Jahren 1898 bis 1900 unterrichtete er selbst als Lehrer im Lamar County. Außerdem war er bei der Poststelle in Blossom angestellt. Nach einem anschließenden Jurastudium an der Cumberland University in Lebanon (Tennessee) und seiner 1905 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Clarksville in diesem Beruf zu arbeiten. Außerdem war er im Einzelhandel tätig.

Politisch schloss sich Black der Demokratischen Partei an. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1914 wurde er im ersten Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington gewählt, wo er am 4. März 1915 die Nachfolge von Horace Worth Vaughan antrat. Nach sechs Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1929 sieben Legislaturperioden im Kongress absolvieren. In seine Zeit im Kongress fiel der Erste Weltkrieg. Außerdem wurden in den Jahren 1919 und 1920 der 18. und der 19. Verfassungszusatz ratifiziert.

Im Jahr 1928 wurde Eugene Black von seiner Partei nicht mehr zur Wiederwahl nominiert. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus arbeitete er von 1929 bis 1966 für das United States Board of Tax Appeals mit Sitz in der Bundeshauptstadt Washington. Dort ist er am 22. Mai 1975 im Alter von 95 Jahren verstorben.

Weblinks

 Biografie im Handbook of Texas

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1879
Gestorben 1975
Mann

Eugene Black (Politiker)


Grčik (ili Gorčik) je nenaseljeni hrvatski jadranski otočić. Nalazi se uz sjevernu obalu Korčule, u blizini Vele Luke.

Površina otočića iznosi 9810 m². Dužina obalne crte iznosi 381 m, a iz mora se uzdiže 7 m.

Izvori

Južnodalmatinski otoci

Grčik