Muhsin Ertuğrul (28 Şubat 1892, İstanbul - 29 Nisan 1979, İzmir), Türk tiyatro sanatçısı, yönetmen, oyuncu ve yapımcı.

Türk tiyatrosunun batılı anlamda kurucusu olarak kabul edilen Muhsin Ertuğrul, sinema alanında da Türkiye'de ilk önemli katkıları gerçekleştirmiş; 1922-1939 yılları arasında Türkiye'de film yapan tek kişi olmuştur.

Yaşam öyküsü
1892 yılında İstanbul'da doğdu. İlkokulu Tefeyyüz Mektebi'nde okuduktan sonra Topbaşı Rüştiyesi'nde, Mercan İdadisi'nde okudu. Tefeyyüz Mektebi'nde okurken tiyatroya ilgi duydu ve aktör olmaya karar verdi. 1909'da Erenköy'deki Burhanettin Tiyatrosu'nda Arthur Conan Doyle'un Sherlock Holmes oyununda 'Bob' rolüyle ilk kez sahneye çıktı. Bu toplulukla birçok oyunda rol aldı. Ailesi, sahneye çıkmasına karşı çıktığı için baba evinden ayrıldı ve tiyatro eğitimi için 1911'de Paris'e gitti. Orada Comédie Française ve birçok Rus tiyatro topluluğunun oyununu izledi.

1912'de İstanbul'a dönünce yönetmen ve oyuncu olarak çalışmaya başladı. İlk kez Shakespeare'in Hamlet oyununu  sahneye koydu ve Hamlet rolünü oynadı. 1913'te Bursa'da Millet Tiyatrosu adıyla İsmail Galip Arcan, Behzad Butak ve Kemal Emin Bara ile kurduğu Yeni Turan Temsil Heyeti'nde çok sayıda yabancı oyunu sahneledi ve bu oyunlarda oynadı. Aynı yıl Şehzadebaşı'nda Ertuğrul Sineması'nı açtı. Burada film gösterileri yanı sıra Karanlık İçinde Buse, Fener Bekçileri gibi oyunlar da sunuldu. Sinemada film öncesi kısa gösteriler sundu.

1913 sonunda karıştığı bir siyasi olay nedeniyle sınır dışı edilince tekrar Fransa'ya gitti. Paris konservatuvarına tüm uğraşmalarına karşın giremedi, ancak oradaki tiyatrolar ve sinema stüdyolarında gözlemler yaptı; Jacques Copeau ve Andre Antoine'ın Odeon Tiyatrosu'ndaki çalışmalarını izledi.

I. Dünya Savaşı yılları

İstanbul'a döndüğünde  "Ertuğrul Muhsin ve Arkadaşları"  topluluğunu kuran sanatçı, 1914'te Darülbedayi Osmani adıyla kurulan (daha sonra İstanbul Şehir Tiyatroları adını alacak olan kurum) müzik ve tiyatro okulunun kuruluş çalışmalarında Reşat Rıdvan Bey ile André Antoine'a yardımcı oldu. Aynı yıl açılan sınavla Darülbedayi'ye öğrenci olarak giren sanatçı kısa süre sonra yardımcı öğretmen olarak atandı, 1915 yılında devamlı temsil kadrosuna atandı, çeşitli oyunlarda rol aldı. I. Dünya Savaşı başlayınca Darülbedayi, tiyatro okulu olmaktan çıkıp bir tiyatro topluluğuna dönüşmüştü. Bu sırada kurumdan izin alan Muhsin Ertuğrul Berlin'e gitti, sinema ve tiyatro incelemelerinde bulundu.

Berlin'e ilk gidişinde "Karanlıkta Işık" filminde rol alan Muhsin Ertuğrul, İstanbul'a dönüp Tahsin Nahit'in "Bir Çiçek İki Böcek" adlı uyarlamasını, H. Kistemaeckers'ten uyarladığı "Uçurum"u ve Halit Fahri Ozansoy'un "Baykuş" piyesini sahneledi (1917). Baykuş piyesinde başrolde ihtiyar bir köylüyü oynayan Ertuğrul, henüz 25 yaşındaydı. Kısa bir süre sonra tekrar Berlin'e gitti ve "Brenaien Düşesi" filminde ihtilalcı bir subay rolünü oynadı. Berlin'de kendi adına İstanbul Film adlı bir film şirketi kuran sanatçı, Üstat Film'in de ortağı ve yönetmeni oldu. "Samson", "Kara Lale Bayramı" ve "Şeytana Tapanlar" adlı filmleri çekti.

1918'de İstanbul'a döndü. Edebî Tiyatro Heyeti adında özel bir topluluk kurdu, Ramazan ayı boyunca temsiller verdiler. Kısa bir süre için Darülbedayi'de yeniden çalıştıysa da oyun  seçimindeki anlaşmazlıklar ve yönetimdeki karışıklıklar nedeniyle kurumdan ayrıldı.

Kemal Film

Muhsin Ertuğrul, 1921'de Darülbedayi'ye yönetmen olarak yeniden girdi. Ancak kurumda yönetim kurulunun ve diğer birimlerin sanatçılardan oluşması için girişimlerde bulununca kısa süre sonra arkadaşlarıyla birlikte işten çıkarıldı. Bu sırada sinema ile ilgilendi ve Türkiye'nin ilk özel film şirketi olan Kemal Film'in yerli film yapımına başlaması için yardımcı oldu. 1921-1924 yılları arasında bu şirket adına 6 film çekti. Türkiye'de çektiği ilk film, "İstanbul'da Bir Facia-i Aşk" oldu. Kemal Film için çektiği filmler arasında Türk Kurtuluş Savaşı'nın ilk belgesel filmi kabul edilen "Zafer Yolları" da vardır. Ayrıca Halide Edip Adıvar'ın aynı adı taşıyan romanından uyarladığı "Ateşten Gömlek (film, 1923) ", Türk Kurtuluş Savaşı'nı konu alan ilk film olarak sinema tarihine geçti. Bu filmde başrolü oynayan Neyyire Neyir ile evlendi.

Ferah Tiyatrosu

Sanatçı, 1924-1925 tiyatro sezonunda tekrar "Ertuğrul Muhsin ve Arkadaşları" adlı bir topluluk kurdu. Bu toplulukla İstanbul Şehzadebaşı'ndaki Ferah Tiyatrosu'nda çeşitli oyunlar sahneye koydu. Türkiye'de ilk defa öğrenciler için indirimli matineler bu dönemde düzenlendi, tiyatro bilgisi veren ücretsiz broşürler dağıtıldı. Tiyatroda yerli yazarlara, takım oyunculuğuna, iş bölümüne önem verilen örnek bir çalışma düzeni gerçekleştirildi. Muhsin Ertuğrul, parasızlık yüzünden 5 ay sonra kapanmak zorunda kalan toplulukla bu süre içinde 23 oyun sahneledi.

Sovyetler Birliği ve Nazım Hikmet

Muhsin Ertuğrul 1925 yılında tiyatrosu kapandıktan sonra Sovyetler Birliği'ne gitti, İstanbul'dan Sovyetler Birliği'ne dönerek Moskova'da tiyatro çalışmalarına başlamış olan  Nâzım Hikmet'e katıldı. Onun sayesinde sinema dünyasından pek çok kişi ile tanışma ve çalışma fırsatı buldu. "Tamilla" (1925), "Spartaküs" (1926), "Beş Dakika" (1926) filmlerini çekti. Ayrıca Moskova'da bütün tiyatrolara girme izni alarak Stanislavski, Nemiroviç-Dançenko, Aleksandır Yakovleviç Tayrov, Vsevolod Meyerhold, Ayzenştayn ve Sergey Mihayloviç Tretyakov'la tanıştı; çalışmalarına katıldı.

Darülbedayi'de Sanat Yönetmenliği

1927 Şubat'ında İstanbul'a dönen Muhsin Ertuğrul, Belediye Başkanı Muhittin Üstündağ'ın önerisiyle Darülbedayi'de sanat yönetmeni oldu. 1949'da Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğü'ne getirilinceye kadar sürdürdüğü çalışmalarla kuruma bir şehir tiyatrosu kimliği kazandırdı. Sahne çalışmalarını düzen altına alan yönetmelikler hazırladı ve uygulamaya koydu. 1928'de Darülbedayi sanatçılarıyla başarılı bir Kahire turnesi yaptı.

İpek Film

Muhsin Ertuğrul, 1928'de Türkiye'nin ikinci büyük yapım şirketi olan İpek Film'in kurulmasına öncülük etti. "Ankara Postası" adlı filmin büyük ticari başarı kazanmasının ardından İpek Film'de 1928-1941 arasında yönetmen olarak 20 film çekti. 10 yılı aşkın süre ile ülkenin tek film yapım şirketi olarak kalan şirket, çağdaş teknolojinin kullanımı için kendisine her türlü harcama yetkisini vermişti. Böylece Muhsin Ertuğrul, ilk sesli Türk filmlerini çekti; Mısır-Yunan iş birliğiyle 1931'de çekilen "İstanbul Sokaklarında" ve ertesi sene çektiği "Bir Millet Uyanıyor", ilk sesli Türk filmleri oldu.

Nijat Özön, Ertuğrul'un sinemayla ilişkisini şöyle aktarır: "Muhsin Ertuğrul 50. sanat yılında, sineması için 'Bilseydim daha iyisini yapmaya çalışırdım' der."

Tiyatro Meslek Okulu ve Darülbedayi Çocuk Tiyatrosu

1931'de belediyeye bağlı bir tiyatro meslek okulu açılmasına öncülük etti. 1933 yılında İstanbul'a çağrılan Viyana Müzik ve Tiyatro Akademisi Başkanı Joseph Marx, Belediye Konservatuvarının öncüsü sayılabilecek bu okulu yeni baştan düzenledi ve Muhsin Ertuğrul bu kurumda dersler verdi.

Muhsin Ertuğrul, Moskova'da çocuk tiyatrosu üstüne incelemeler yaptıktan sonra 1935-1936 sezonunda İstanbul Şehir Tiyatrosu'nda Türkiye'deki ilk düzenli çocuk oyunlarını başlattı. Darülbedayi Çocuk Tiyatrosu ilk oyun olarak M. Kemal Küçük'ün düzenlediği "Çocuklara İlk Tiyatro Dersi" adlı yapıtı, ikinci oyun olarak yine M. Kemal Küçük'ün "Gülmeyen Çocuk" adlı oyununu, üçüncü olarak Afif Obay'ın "Fatmacık" adlı oyununu sahneledi.

Tiyatro alanında verdiği hizmetler nedeniyle 1932'de Goethe Madalyası ile ödüllendirildi.

1936'da kurulan Ankara Devlet Konservatuvarı'nda tiyatro öğretmeni olarak göreve başladıysa da konservatuvarın kurucusu Carl Ebert ile anlaşmazlığa düşerek 1938'de bu görevden ayrıldı. 1941'de yeniden konservatuvarda ders vermeye başladı. Aynı yıl eşiyle birlikte Perde ve Sahne adlı bir dergi çıkarmaya başlayan Muhsin Ertuğrul, eşini 1943 yılında kaybetti.

Devlet Tiyatrosu'nun Kuruluşu

1947'de kurulmakta olan Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğünü yönetmek üzere Ankara Devlet Konservatuvarı Tatbikat Sahnesi'nin başına getirilen Muhsin Ertuğrul, artık sinemadan uzaklaşmaya ve tiyatro alanında çalışmalarını yoğunlaştırmaya başladı. Çeşitli aralıklarla Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğü ve İstanbul Şehir Tiyatroları Başrejisörlüğü görevini sürdürdü.

1947'de Ankara'da Küçük Tiyatro, 1948'de Büyük Tiyatro'''yu kurdu. "Bir Komiser Geldi" oyunundaki müfettiş rolüyle oyuncu olarak son kez sahnede görünen sanatçı, 1950'de Büyük Tiyatro'da balo yapılmasına karşı çıkınca Demokrat Parti iktidarının tepkisini çekti ve görevinden istifa etti. Sanatçı o yıl, Handan Ertuğrul ile ikinci evliliğini yaptı.

Devlet Tiyatrosu'ndan istifasının ardından Yapı Kredi Bankası'nın çağrısı üzerine İstanbul'a gitti; Küçük Sahne'yi kurup genç sanatçılarla oyunlar yönetti. 1953 yılında Türk sinemasının ilk renkli filmlerinden biri olan "Halıcı Kız"ı çekti. Büyük başarısızlıkla sonuçlanan bu film, Muhsin Ertuğrul'un son sinema çalışması oldu. 1954'te ikinci kez Devlet Tiyatrosu genel müdürlüğüne getirilince Küçük Tiyatro ve Oda Tiyatrosunu açtı (1955). İzmir ve Bursa'da Devlet Tiyatrosu, Adana'da şehir tiyatrosu açılmasında emeği geçti (1957). 1958'de görevinden alındı; İstanbul Şehir Tiyatrosu'na başyönetmen olarak atandı.

 İstanbul Şehir Tiyatrosu Başyönetmenliği

Muhsin Ertuğrul, 1958-1966 yıllarında İstanbul Şehir Tiyatrosu'ndaki başyönetmenlik görevini sürdürdü. Bu dönemde çoğu yurt dışında eğitim görmüş yeni kuşak tiyatrocularla yeni bir dönem başlattı; Üsküdar Tiyatrosu'nu ve Kadıköy Tiyatrosu'''nu açtı (1960-61); Rumelihisar temsillerini başlattı; Zeytinburnu Tiyatrosu'nu açtı (1965).  1964'te Türkiye'de ilk kez Brecht'in bir oyununu ve Shakespeare'in 400. doğum yıl dönümü nedeniyle beş sahnede beş Shakespeare oyununu sahneletti. Bu çalışmaları nedeniyle bazı eleştirilere hedef oldu. 1966'da İstanbul Belediye Meclisinin kararıyla başrejisörlük kadrosu kaldırıldı. Kamuoyunda, mecliste ve medyada büyük tepkilere yol açan "Muhsin Ertuğrul olayı", Türk tiyatrosuna indirilen bir darbe olarak yorumlandı.

Şehir Tiyatrosu'nda başyönetmenlik kadrosunun kaldırılmasıyla açıkta kalan Muhsin Ertuğrul, Federal Almanya ve İspanya'daki tiyatro eğitim yöntemlerini incelemeye gitti. 1967'de LCC Tiyatro Okulu'nda sahne dersleri, İstanbul Üniversitesi Gazetecilik Enstitüsü'nde tiyatro eleştirisi dersleri verdi.

23 Aralık - 12 Ocak 1970 arasında 60. sanat yılını büyük programlarla kutlayan Muhsin Ertuğrul'a, 23 Ekim 1971'de Kültür Bakanı Talât Halman'ın çabasıyla Cumhuriyet tarihinde ilk kez bir sanatçıya verilen Devlet Kültür Armağanı takdim edildi. 1974 yılında 82 yaşındaki Muhsin Ertuğrul, Şehir Tiyatroları Genel Sanat Yönetmenliğine atandı. Semt tiyatrosu, öğle tiyatrosu, gezici tiyatro gibi çeşitli uygulamalarla yeni bir tiyatro seferberliği başlattı;  Gültepe Tiyatrosunu ve Bayrampaşa Tiyatrosu'nu açtı (1974-75), Deneme Sahnesi'ni kurdurdu. Ne var ki iç çekişmeler üzerine 1976'da görevi bıraktı. Çeşitli gazete ve dergilerde yazılarını sürdürdü.

Ölümü

Çağdaş Türk tiyatrosunun temelini atan ve geliştiren Muhsin Ertuğrul'a 23 Nisan 1979'da Ege Üniversitesince fahri doktor payesi verildi. Sanatçı, unvanını almak ve sanat yaşamının 70. yıl kutlamalarına katılmak üzere gittiği İzmir'de 29 Nisan günü kalp krizi sonucu yaşamını yitirdi. Cenazesi, İstanbul'da Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi.

Ödülleri

 1923: Türk sineması, ilk uluslararası ödülünü Muhsin Ertuğrul'un Nâzım Hikmet'le birlikte çektiği Leblebici Horhor Ağa adlı filmle kazandı. Film, 2. Venedik Film Festivali'nde Onur Madalyası ile ödüllendirildi.
 1932: Goethe Madalyası
 1971: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Kültür Armağanı

Filmografisi

Oyuncu olarak rol aldığı filmler

 1918: Beranien Düşesi / Berlin
 1922: Istırap / Samson
 1922: Boğaziçi Esrarı: Nur Baba / The Bosphorus Mystery
 1923: Ateşten Gömlek
 1923: Kız Kulesinde Bir Facia
 1928: Ankara Postası
 1940: Şehvet Kurbanı
 1943: Kıskanç

Yönetmenliğini yaptığı filmler
 1918: Kara Lale Bayramı
 1918: Şeytana Tapanlar
 1919: Samsun
 1922: İstanbul'da Bir Facia-i Aşk
 1922: İstanbul'da Izdırap
 1941: Kahveci Güzeli

Yapımcılığını üstlendiği filmler
 1919: Samsun
 1919: Otoritem boş
 1934: Aysel Bataklı Damın Kızı

Senaryo ve yönetmenliğini yaptığı filmler
 1922: Boğaziçi Esrarı
 1922: İstanbul'da Bir Facia-i Aşk
 1923: Kız Kulesi'nde Bir Facia
 1923: Ateşten Gömlek
 1923: Leblebici Horhor
 1924: Sözde Kızlar
 1928: Ankara Postası
 1929: Kaçakçılar
 1931: İstanbul Sokaklarında
 1932: Bir Millet Uyanıyor
 1933: Leblebici Horhor Ağa
 1934: Aysel Bataklı Damın Kızı
 1939: Bir Kavuk Devrildi
 1951: Evli mi Bekar mı
 1953: Halıcı Kız

Diğer önemli filmleri

Sanat Yönetmeni
 1923: Aysel Bataklı Damın Kızı

Kitapları
 1975: "İnsan ve Tiyatro Üzerine Gördüklerim" (anılar)
 1989: "Benden Sonra Tufan Olmasın: Muhsin Ertuğrul'un Anıları" (Haz: Özdemir Nutku, Efdal Sevinçli)

Ayrıca bakınız

 Afife Tiyatro Ödülleri Muhsin Ertuğrul Özel Ödülü

Afife Tiyatro Ödülleri kapsamında, ödüllerin başlatıldığı 1997 yılından bu yana verilmekte olan özel ödüldür. Muhsin Ertuğrul anısına koyulan bu ödül, her sene yaşamı boyunca tiyatro dalında başarılı çizgisini sürdürmüş ya da tiyatro sanatına katkıda bulunmuş kişi açıklamasıyla verilir. Diğer özel ödüllerde olduğu gibi, bu ödülde de adaylık açıklanmaz. Bunun yerine, seçici kurul o sene ödüle layık görülen kişiyi, tüm özel ödül sahipleri ve diğer kategorilerdeki adaylarla birlikte, ödül töreni öncesinde açıklar.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Muhsin Ertuğrul
 IMDb'de Muhsin Ertuğrul
 İstanbul Şehir Tiyatroları' nda Muhsin Ertuğrul
 Sinemalar.com'da Muhsin Ertuğrul
 SinemaTürk'te Muhsin Ertuğrul
 TSA'de Muhsin Ertuğrul

1892 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek oyuncular
Türk tiyatro yönetmenleri
Türk film yönetmenleri
Türk senaristler
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
İzmir'de kalp krizinden ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
1979 yılında ölenler
İstanbul Şehir Tiyatroları genel sanat yönetmenleri
Devlet Tiyatroları Genel Müdürleri

Muhsin Ertuğrul


An Cymbidium bicolor in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Cymbidium bicolor in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. b. bicolor
 C. b. pubescens

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cymbidium

Cymbidium bicolor


Patera cu figuri mitologice este un vas component al Tezaurului de la Pietroasa, care este datat în secolul al IV-lea e.n. și a fost descoperit în anul 1837 în județul Buzău, comuna Pietroasele, Dealul Istrița,  de către doi pietrari Ion Lemnaru și Stan Avram. Vasul este bogat ornamentat cu două frize, una de mici dimensiuni aflată în jurul statuetei din mijloc și friza principală care conține un basorelief cu 16 figuri realizate în tehnica au repousse. Statueta din centru a fost modelată în ronde-bosee și reprezintă o femeie ce stă pe un tron rotund, fără spetează, care ține un pahar tronconic cu ambele mâini. În jurul ei, pe friza mică sunt modelate în aceeași tehnică șapte figuri pastorale ce au fost sudate ca și statueta direct pe placa vasului. Patera cântărește 2102 grame și are un diametru de 26 cm.

Patera cu figuri mitologice este un obiect izolat de celelalte din punct de vedere stilistic. Ea își trage obârșia din caracterele stilistice greco-romane, cu toate că pe ea sunt figurate divinități de sorginte germanică alături de personaje din mitologia clasică. Chiar și zeitățile germanice au fost figurate în mod clasic, atât vestimentar, cât și anatomic. Compoziția frizei este una armonioasă și variația ipostazelor și atitudinilor se inspiră din cele mai bune tradiții ale artei clasice. Există și unele defecte cum este lipsa de proporții anatomice, capul statuetei fiind mult mai mare decât restul corpului, sau lipsei fineții trăsăturilor feței care dă impresia de imitație de tip barbar din modelele romane. Aceste defecte se reîntâlnesc, de altfel, în arta romană decadentă al cărui început a fost secolul al IV-lea e.n.

Subiectul basoreliefului de pe pateră, ca și alte amănunte cum sunt veșmintele personajului cu haină făcută din zale sau figurile de pe friza mică din jurul statuetei, animale după motive pastorale iraniene, induc ideea că patera a fost făcută în atelierele artistice nord-pontice. Arta realizată aici, nu era deosebită de cea din alte centre sudice greco-romane, ele intrând în aceeași categorie a decadenței artei clasice. Fiind în apropierea lumii barbare, aceste centre au fost receptive în preluarea curentele venite din Orient. Cum meșterii de aici executau și comenzi pentru șefii triburilor aflate în migrațiune, în acest caz de la Pietroasa au fost goții.

Origini
După cum a rezultat din interogatoriile ce au fost luate în anul 1838 celor care au descoperit tezaurul de la Pietroasa, a reieșit că aceștia au găsit un număr de 22 de obiecte, vase de aur, bijuterii și două inele cu inscripții. Când au fost descoperite, obiectele erau învelite într-o masă neagră de origine necunoscută, probabil un material organic ca pielea sau cârpa cu care au fost acoperite înainte de a fi îngropate. Din cele 22 de piese s-au recuperat doar 12 obiecte. Dintre toate, doar cinci au fost lucrate doar din aur: cana sau ibricul (oenochoe), platoul sau talerul cel mare, frânt în patru, patera sau sinia, cea cu decor în relief cu o statuetă ce ține un pahar în mâini, colanul cu inscripție cu rune gotice și colanul simplu. Celelalte șapte piese: patru fibule, două vase poligonale și un colan, au fost împodobite cu pietre prețioase. Se presupune că cele zece obiecte pierdute au fost patru colane din care două cu pietre prețioase, unul cu inscripție, o fibulă mică presupusă a fi pereche cu cea care s-a păstrat, o cană similară cu cana oenochoe, o pateră simplă nedecorată și două brățări cu pietre prețioase.

Cele 12 obiecte care au putut fi recuperate, au fost furate în anul 1875 de Dumitru Pantazescu-Popescu din Muzeul de Antichități al Palatului Universității din București. Ca urmare, colanul cu inscripție a fost tăiat cel puțin în patru bucăți de către argintarul Costache Constantinescu din București, caracterele runice înscrise fiind deteriorate până la a fi indescifrabile. Din fericire, Societatea Arundel a făcut la Londra, cu ceva vreme înaintea furtului, fotografii detaliate ale colanului, astfel încât astăzi, caracterele au putut fi reconstituite cu un grad relativ de exactitate.

Prin faptul că întreagul tezaur prezintă o calitate superioară a meșteșugului cu care au fost realizate obiectele care-l formează, cercetătorii sunt sceptici că acesta ar fi fost confecționat de populația indigenă. În anul 1879 când se înregistra una dintre primele lucrări privitoare la tezaur, Taylor a speculat ideea că obiectele ar fi o parte din câștigurile pe care goții le-au obținut ca urmare a incursiunilor pe care le făceau în provinciile romane Moesia și Tracia (perioada 238 - 251). Există și o altă teză timpurie pe care a propus-o Alexandru Odobescu în anul 1889, teorie pe care a preluat-o și Constantin C. Giurescu în anul 1976. Aceasta l-a identificat pe Athanaric, regele vizigoților ca proprietar de drept al tezaurului, fiind presupusă dobândirea lui în conflictul pe care Athanaric l-a avut în anul 369 cu Împăratul roman Valens. Catalogul Goldhelm din anul 1994, a adus ipoteza că obiectele componente ale tezaurului ar fi putut fi și cadouri pe care unii conducători germanici le-ar fi primit de la liderii romani.

Izvoarele documentare l-au identificat pe Athanaric ca "Judex potentissimus", conducătorul vizigoților, ca protagonist al evenimentelor ce s-au petrecut din cauza migrației hunilor. Cercetătorii au propus un scenariu care ar explica prezența Tezaurului de la Pietroasa pe Dealul Istrița. Scenariul a avut ca fundament câteva mențiuni pe care le-a făcut Ammianus Marcellinus în cartea sa intitulată Istoria Romană. Astfel, comoara a fost ascunsă la Pietroasa ca urmare a refugierii vizigoților lui Athanaric în Imperiul Roman, cel mai târziu în anul în care Athanaric ar fi ajuns la Constantinopol, adică anul 381.

Cum din studierea obiectelor componente, argumentele de ordin arheologic nu converg către o datare unitară a tuturor pieselor, deoarece fiecare din acestea indică, de fapt, o datare mai târzie, se ajunge la părerea că tezaurul a fost depus la Pietroasa undeva la mijlocul secolului al V-lea, adică în perioada de migrație a ostrogoților. Luate separat, fiecare piesă are în opinia datatorilor o altă perioadă a confecționării ei. Ca urmare, vasul oenochoe a fost datat la sfârșitul secolului al IV-lea sau la începutul celui de al V-lea, patera undeva în jurul anului 360, colanele, fibulele, vasele poligonale, cel mai probabil în prima jumătate a secolului al V-lea. Aspectul obiectelor comorii, care sunt expuse astăzi la Muzeul Național de Istorie a României, este rezultatul mai multor restaurări ca urmare a unor distrugeri repetate la care a fost supus tezaurul.

Patera cu figuri mitologice este un obiect izolat de celelalte din punct de vedere stilistic. Ea își trage obârșia din caracterele stilistice greco-romane, cu toate că pe ea sunt figurate divinități de sorginte germanică alături de personaje din mitologia clasică. Chiar și zeitățile germanice au fost figurate în mod clasic, atât vestimentar, cât și anatomic. Compoziția frizei este una armonioasă și variația ipostazelor și atitudinilor se inspiră din cele mai bune tradiții ale artei clasice. Există și unele defecte cum este lipsa de proporții anatomice, capul statuetei fiind mult mai mare decât restul corpului, sau lipsei fineții trăsăturilor feței care dă impresia de imitație de tip barbar din modelele romane. Aceste defecte se reîntâlnesc, de altfel, în arta romană decadentă al cărui început a fost secolul al IV-lea e.n.

Subiectul basoreliefului de pe pateră, ca și alte amănunte cum sunt veșmintele personajului cu haină făcută din zale sau figurile de pe friza mică din jurul statuetei, animale după motive pastorale iraniene, induc ideea că patera a fost făcută în atelierele artistice nord-pontice. Arta realizată aici, nu era deosebită de cea din alte centre sudice greco-romane, ele intrând în aceeași categorie a decadenței artei clasice. Fiind în apropierea lumii barbare, aceste centre au fost receptive în preluarea curentele venite din Orient. Cum meșterii de aici executau și comenzi pentru șefii triburilor aflate în migrațiune, în acest caz de la Pietroasa au fost goții.

Descriere

Patera este singurul obiect din Tezaurul de la Pietroasa care a avut cele mai puține deteriorări de-a lungul timpului. Ea are diametrul de 25.7 cm și o înălțime de 7.5 cm, având o formă concavă. Vasul de sprijină pe o bază inelară joasă, în centrul lui având o statuetă dispusă central, ea depășindu-i înălțimea cu 3.7 cm. În momentul descoperirii comorii, statueta a fost ruptă de la locul ei. Figurina a fost modelată în ronde-bosee și reprezintă o femeie ce stă pe un tron rotund, fără spetează. El este mărginit jos și sus de câte un brâu răsucit, ornamentat cu o coardă de viță de vie cu frunze și struguri. Statueta fiind fixată în centrul paterei, este împresurată de o friză îngustă. Figurile de pe friză și statueta au fost lucrate fiecare separat și au fost prinse de vas prin sudură. Restul decorului, aplicat pe o zonă lată între două brâuri răsucite, format dintr-un șir de figuri umane cu fel și fel de atitudini, a fost realizat prin tehnica ciocănirii în relief denumită au repousse. Între marginea vasului și brâul superior, se desfășoară un ornament îngust format din ghirlande de viță de vie și struguri, el fiind subliniat de două benzi, una perlată și una simplă. Pe ici pe colo, ciorchinii atârnă peste sau pe sub brâul răsucit, intrând în zona de figuri.

Figurile au fost amplasate cu multă artă, într-o distribuție continuă pe friza circulară. Ele au fost dispuse la distanțe relativ egale, trei dintre personaje șezând le despart pe celelalte aflate în picioare în trei grupe. Modul de repartizare, precum și variația gesturilor fiecărui personaj, face ca întreaga scenă să fie scutită de monotonia care ar reieși dintr-o simplă înșiruire. Astfel, lucrarea se remarcă prin armonie și o eleganță a compoziției ce amintește de cele mai bune tradiții ale artei greco-romane.

Figurile de pe friza paterei de la Pietroasa au fost pentru prima oară interpretate de Ch. Linas, care le-a identificat cu divinități din Walhalla germanică, toate fiind reunite la o procesiune în jurul lui Herta, Țărâna Mamă, sau a bătrânei Jordth, care s-ar identifica cu femeia de pe tronul din centrul vasului. Alexandru Odobescu a dat citate din precizările lui Linas, din textul publicat în anul 1868, în opera sa Le Trésor de Pétrossa, volumul al doilea din anul 1896. Odobescu și-a păstrat rezerve privitoare la precizia identificărilor lui Linas.

Pe friza cu figuri au repousse, există câțiva arbori ca elemente de peisaj, fapt care plasează scena desfășurată pe friză în mijlocul naturii, pădurea fiind o posibilitate care face legătura cu mențiunile lui Tacit, care a amintit că pădurile și dumbrăvile erau locurile tradiționale de închinare ale popoarelor germanice. Un pom de pe pateră, este înfățișat plin de fructe care par a fi exotice. Această constatare a generat opinia că artistul, realizator al paterei, a folosit modele de origine orientală.

Figurile de pe friza centrală

În poziția centrală, în fundul vasului, se află o statuetă a unei divinități feminine care șade pe un tron. Ea ține cu ambele mâini un vas tronconic. Zeitatea are o poziție dominantă față de toate figurile vasului, având de jur împrejurul tronului figuri realizate în relief pe friza mică, cea centrală. Femeia are o cămașă fără mâneci, lungă, legată în talie. Părul formează în jurul capului un rulou, este pieptănat cu cărare pe mijloc și are un coc pe spate. Există analogii în astfel de reprezentări din diferite epoci atât în ce privește gestica, cât și atitudinea. Divinitatea este un concept care provine din neolitic ca Mama Zeilor, Țărina Mamă sau Marea Zeiță, toate având legătură cu cultul abundenței și cel al rodirii.

În perioada clasică, a purtat diferite nume: Terra Mater la romani, Geea sau Ge la greci sau Cybele la frigieni. În lucrarea sa, Despre originea și țara germanilor, Tacit a precizat că unele triburi germanice se închinau Mamei zeilor, în limba latină Mater Deum și că, alte triburi o adorau pe Nerthus, Țărina Mamă. Ambele nume ale zeițelor se refereau de fapt, la divinitatea pământului. Este posibil ca personajul central al paterei de la Pietroasa să figureze o astfel de zeitate. În friza care o înconjoară la picioarele sale, se desfășoară o scenă cu șapte figuri: un om culcat, patru animale greu de identificat, probabil domestice, un leu și o panteră. O posibilă interpretare pe care au găsit-o cercetătorii ar fi că, zeița aflată pe tron, protejează liniștea și prosperitatea ciobanului și turma sa.

Figurile de pe friza principală
Cele șaisprezece personaje care se desfășoară circular, nu fac parte dintr-o acțiune gândită a fi comună și nici nu urmează vreo ordine prestabilită. Divinitatea asimilată cu Apollon, care este disproporționat de mare față de celelalte și care este încadrată de personaje în mișcare, este poziționată în fața statuetei centrale și zece divinități cu atitudini solemne se află în spate. O interpretare a compoziției ar fi că, zeii și acoliții lor se găsesc în jurul Țărinei Mame, celebrându-se astfel, o sărbătoare a belșugului și a fertilității. Slujitorii și adoratorii, cei figurați în mișcare, se află în procesiune și de aceea sunt purtători de patere, făclii și coșuri cu fructe. Printre ei se remarcă personajul îmbrăcat cu o haină din zale.

În toreutica din antichitate, există o mulțime de patere la care decorul a fost plasat în interiorul vasului. Cea de la Pietroasa este diferită de tot ce s-a descoperit în acest domeniu. Acest fapt se datorează formelor realizate din repertoriul greco-roman cu indicație spre mitologia popoarelor germanice. În apropierea Uralilor, în regiunea Perm, a fost descoperit un vas de argint care are un decor în relief similar. Au fost reprezentate pe acesta personaje mongolice și divinități, toate având la bază același repertoriu greco-roman.

În reprezentările de pe vasul de la Pietroasa, se pot vedea trăsături care sunt specifice artei clasice, în special modul de redare a anatomiei, veșmintelor și atitudinilor. Este de remarcat și motivul coardei de viță de vie care se derulează pe marginea paterei. Acest model a fost folosit adesea în arta plastică din perioada imperială romană, în principal pentru încadrarea scenelor ca friză. În perioada epocii în care sculptura romană intrase în declin, începând din secolul al IV-lea e.n., reprezentările unor figuri centrale pe astfel de vase sufereau de o nerespectare a proporțiilor, similare zeității centrale de pe patera de la Pietroasa, care are fruntea îngustă, capul prea mare în raport cu trupul și ochii holbați. Așa au fost și reliefele realizate pe Arcul de Triumf al lui Constantin de la Roma sau pe Arcul de Triumf al lui Galeriu de la Thesalonic. Caracterul păgân al personajelor de pe patera de la Pietroasa, relevă și o posibilă ipoteză care ar enunța faptul că execuția ei nu ar depăși acest secol, pentru că după decizia ca religia creștină să devină religie oficială a imperiului, chipurile zeităților păgâne nu au mai fost subiect de reprezentare în arta plastică.

Există amănunte care reies din friza de la picioarele statuetei centrale, cum sunt animalele carnivore sau cele ierbivore, care amintesc de tipurile și modelele folosite din repertoriul scito-sarmat, uzitat în atelierele aflate pe costa Mării Negre. Există cercetători care susțin ipoteza care spune că patera ar fi fost realizată la comanda unui șef de trib de origine germanică care stăpânea teritoriile Dunării de Jos. Cum, artistul ar fi fost străin de credințele germanice, ca și de obiceiurile acestora, a fost silit să execute comanda fără a cunoaște detaliile despre mitologia germanică, decât din auzite. De menționat este faptul că popoarele primitive din Europa, nu aveau obișnuința să-și reprezinte divinitățile în obiecte de artă plastică. Din acest motiv, aurarul paterei de la Pietroasa și-a raportat modelele la tipurile greco-romane, la care a adăugat mai multe sau mai puține amănunte care să facă diferența dintre caracterele lor specifice și cele ale zeităților clasice.

În tabelul care urmează sunt toate figurile de pe pateră redesenate de Henric Trenk în monografia lui Alexandru Odobescu, semnele de întrebare aparțin acestuia:

Extras din analiza lui Alexandru Odobescu
Patera de la Pietroasa este un vas rotund, farfurie, montat pe un picior foarte scurt. Ea are înălțimea de 11.2 cm, adâncimea de 7.5 cm și un diametru de 25.7 cm. Prin construcție, ea este formată din două plăci groase aplicate una peste cealaltă printr-un cordon de lipitură nesesizabil. Interiorul vasului are prevăzute personaje au repousse dispuse circular și ornamente în stilul greco-roman timpuriu. Decorul este format din ghirlande de viță de vie care înconjoară vasul între un șir circular de mărgele și un cerc care imită un fir gros răsucit. Frunze și ciorchini de struguri sunt figurați de jur-împrejurul ornamentului.

Note

Bibliografie

 .

 . PDF; Summary
 Alexandru Odobescu: Le trésor de Petrossa - tome deuxieme (pdf 17 MB) - accesat 27 noiembrie 2018
Ecaterina Dunăreanu-Vulpe: Tezaurul de la Pietroasa, București, Editura Meridiane, 1967, 54 p. + 18 f.
  mnir.ro: Tezaurul de la Pietroasa, accesat 3 decembrie 2018

Lectură suplimentară
Alexandru Odobescu: Le trésor de Petrossa - tome premier (pdf 17 MB) (1889) - accesat 27 noiembrie 2018
Alexandru Odobescu: Le trésor de Petrossa - deuxieme partie (pdf 69 MB) (1896) - accesat 27 noiembrie 2018
 Alexandru Odobescu: Le trésor de Petrossa - tome troisieme (pdf 4 MB) (1900) - accesat 27 noiembrie 2018

Legături externe

 clasate.cimec.ro: Patera cu personaje mitologice

Pietroasele
Județul Buzău

Patera (Tezaurul de la Pietroasa)


Thomas Turner (* 10. September 1821 in Richmond, Madison County, Kentucky; † 11. September 1900 in Mount Sterling, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1877 und 1881 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Thomas Turner besuchte zunächst die Richmond Academy und dann bis 1840 das Centre College in Danville. Nach einem anschließenden Jurastudium an der Transylvania Law School in Lexington und seiner 1842 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Richmond in diesem Beruf zu arbeiten. Von 1845 bis 1846 war er als Staatsanwalt tätig. Danach nahm er als einfacher Soldat am Mexikanisch-Amerikanischen Krieg teil. Im November 1854 zog Turner nach Mount Sterling, wo er als Rechtsanwalt praktizierte. Politisch war er Mitglied der Demokratischen Partei. Zwischen 1861 und 1863 war er Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1876 wurde Turner im neunten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1877 die Nachfolge des Republikaners John D. White antrat. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1878 konnte er bis zum 3. März 1881 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Bei den Wahlen des Jahres 1880 unterlag er seinem Vorgänger White, der damit auch sein Nachfolger im US-Repräsentantenhaus wurde. Nach seinem Ausscheiden aus dem Kongress zog sich Thomas Turner aus der Politik zurück. In den folgenden Jahren betätigte er sich wieder als Anwalt. Er starb im September 1900 in Mount Sterling.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1821
Gestorben 1900
Mann

Thomas Turner (Politiker)


Manden uden Ansigt er en spillefilm fra 1915 instrueret af Benjamin Christensen efter eget manuskript.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Spillefilm fra Danmark
Danske film fra 1910

Manden uden Ansigt


Konsolidasyon birden fazla anlam ifade etmektedir.

 Uluslararası borçlanma işlemlerinde, borçlu bankanın veya doğrudan doğruya borçlu olan devletin alacaklı olan kurum ya da devletle anlaşarak, borcun vadesinin daha ileri bir tarihe alınması işlemine verilen addır. Bu işlemdeki daha uzun vade, daha uzun faiz götürüsü anlamına gelir. Konsolidasyon kararı alan bir devlet, o an için bu borçların faizini dahi ödeyemeyecek durumdadır. İleriki yıllarda kendini düzeltip borçlarını kapatsa dahi, konsolidasyon işlemi, o ülkenin uluslararası kredi notunu ve prestijini düşürür.
 Aynı holdinge mensup olmak gibi aralarında bazı bağlar bulunan firmaların muhasebe tablolarının, borç ve alacak işlemlerinin birbirlerine mahsub edilmek suretiyle birleştirilerek ortak bir mali tablo ortaya çıkarma işlemidir.
 Konsolidasyon oturması, Geoteknikte ince taneli zeminlerin (silt, kil) sabit yükleme altında zamanla çökmesi, oturma yapmasıdır.
 Kısa vadeli borçların uzun vadeli hâle getirilmesidir.
 Bütçe ile alakalıdır.
 Tıpta tamamlanmış ve fayda görülmüş bir tedaviyi pekiştirmek için yapılan ilave tedavidir.

Kaynakça

Anlam ayrımı sayfaları

Konsolidasyon


Veleučilište u Karlovcu hrvatsko je visoko učilište.

Povijest
Za potrebe gospodarstva šezdesetih godina 20. st. u Karlovcu su osnovane Viša tehnička strojarska škola, Viša tehnološka škola kemijskog i kožarskog smjera, te Viša tehnička tekstilna škola u Dugoj Resi. U to vrijeme u Karlovcu također djeluju i Viša pedagoška škola i odjel Ekonomskog fakulteta u Zagrebu. Zbog povećanih potreba za stručnjacima tijekom godina osobito se razvijaju tehnički i tehnološki studiji (Viša tehnička strojarska škola u Karlovcu i Studij tekstilstva u Dugoj Resi).

Godine 1983. Viša tehnička strojarska škola pridružena je Fakultetu strojarstva i brodogradnje, Viša tehnička tekstilna škola Tekstilno-tehnološkom fakultetu, Viša tehnološka kemijska škola prestala je s radom, a kožarski dio studija nastavljen je pri Fakultetu kemijskog inženjerstva i tehnologije. Viša pedagoška škola i odjel Ekonomskog fakulteta također prestaju s radom.

Samostalno Veleučilište u Karlovcu osnovano je 16. travnja 1997. godine. Prvi rektor Veleučilišta bio je prof. dr. sc. Mirko Butković.

Ustroj
U akademskoj godini 2021./2022. na Veleučilištu je ukupno 1708 studenata upisanih na sve godine studija. 1313 studenata je na dodiplomskom, a 395 na diplomskom studiju.
Stručni studiji
 Lovstva i zaštita prirode
 Mehatronika
 Prehrambena tehnologija
 Sestrinstvo
 Sigurnost i zaštita
 Strojarstvo
 Tekstilstvo
 Ugostiteljstvo

Specijalistički diplomski stručni studiji
 Poslovno upravljanje
 Sigurnost i zaštita
 Strojarstvo

Izvori

 Osnivanje Veleučilišta u Karlovcu, www.vuka.hr, arhivirano 30. prosinca 2020. ,pristupljeno 20. prosinca 2021.
 Studij,, www.vuka.hr, arhivirano 30. prosinca 2020. ,pristupljeno 20. prosinca 2021.

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Veleučilište u Karlovcu , službeno mrežno mjesto
 Vodič za studente 2021./2022.

Visokoškolske ustanove u Hrvatskoj
Karlovac

Veleučilište u Karlovcu


Momar Lô, né le 24 décembre 1948 à Linguère, dans le Nord du Sénégal, est un instituteur, un écrivain et un syndicaliste sénégalais. Il milite à la Ligue démocratique/Mouvement pour le parti du travail ainsi qu'au Parti démocratique sénégalais.

Biographie

Jeunesse et éducation

Issu d'une famille monogame de neuf enfants, Momar Lô est le fils d'un menuisier travaillant pour l'administration coloniale à Linguère (Alé Lô) et d'une femme au foyer (Ngouille Ndiaye). Ngouille Guissé Lô, sœur ainée de Momar Lô, est la première de la fratrie à fréquenter l'école française, trois autres enfants de cette famille y vont. Dès ses trois ans, Momar Lô est formé à l' école coranique, il est élève de Baye Samba Diaw. Il fréquente, à l'âge de sept ans, l'école régionale de Linguère. En 1963, il est inscrit en classe de sixième au lycée de Saint-Louis, alors capitale du Sénégal. Le seul moyen de transport pour y parvenir est le train. En 1968, il va en classe de seconde, filière C (ancienne filière française dont le programme est principalement mathématique). En 1971, après l'obtention du baccalauréat, il étudie les mathématiques et la physique-chimie, à l'Université de Dakar. Il participe à des réunions syndicales étudiantes. Renvoyé en 1973, il commence en 1975 une formation d'instituteur.

Carrière d'instituteur

En tant que professeur des écoles, il est affecté loin de chez lui, à Saré Dembéyel (à 23 km de Dabo), où des mines se situent à proximité. Il enseigne en français, mais apprend aussi le mandingue et le poular. Il change d'école et devient directeur en 1995, où il encourage la scolarisation féminine (une quarantaine de filles est inscrite). Il se forme en informatique, son école, qui obtient une salle d'informatique en 2005-2006, est l'une des premières à bénéficier d'internet.

Militantisme politique

En 1988, il adhère au mouvement « Abdoo ci doy », qui soutient le président Abdou Diouf. Entre 1988 et 2000, Momar milite au  Parti Démocratique Sénégalais (PDS), section Linguère. En 2 000, il milite à la Ligue Démocratique/Mouvement pour le Parti du Travail mais, critiquant les dirigeants du parti, il est mis à l'écart (on ne l'informe plus des actualités du parti). Il démissionne et se retire de la vie politique, mais continue ses activités syndicales jusqu'à sa retraite. Il vit sous la colonisation française, la fédération du Mali et enfin le Sénégal. D'après Ndiouga Diagne, biographe sur le Maitron, il resta toujours fidèle à ses convictions personnelles, en dépit de ses oppositions contre des autorités locales et nationales
.

Prises de position

Momar Lô déclare, à l'occasion d'un entretien : .

Il caractérise l'engagement ainsi : .

Momar Lô évoque aussi une perte de valeurs de la société sénégalaise, par exemple l'arbre à palabres qui jouait un rôle éducatif et sous lequel tout adulte joue le rôle des parents.

Momar Lô prend une position que l'on pourrait qualifier de féministe, selon laquelle il faut désenchaîner les femmes par l'éducation.

Bibliographie

 Le Soleil, 15 janvier 2014.Abdarahmane N. (2016) « Doyen » Amady Aly Dieng (1932-2015), le transmetteur intégral
 Harmattan-Sénégal, Dakar, 2016, 225 p.
 Momar L. (2018) WAXI DOF BA, Ruba éditions, Dakar-Sénégal, 2018, 54 p.
 Momar N. (2014) « Éducation et Formation. Lutte contre l'« Analphabétisme des temps modernes »: l'ONFP et l'IEF ont formé 16 enseignants en Informatique, correspondant permanent à Linguère, Djoloffactu.com, le 15 janvier 2014, 2 p. Disponible sur Http: /djoloffactu.com/education-et-formation-formation-lutte-contre-lanalphabetisme-des-temps-modernes-lonfp-etlief-de-linguer/

Articles connexes

 Système éducatif au Sénégal

Notes et références

Naissance en décembre 1949

Momar Lô


María Elena "Lina" Romay (Brooklyn; 16 de enero de 1919 - Pasadena, 17 de diciembre de 2010) fue una actriz y cantante estadounidense de ascendencia mexicana.

Biografía
Fue hija de Porfirio Romay, que por aquel entonces trabajaba en el consulado de México en Los Ángeles (California, Estados Unidos). Apareció en imagen real en los dibujos animados "Señor Droopy" (1949).

Actuó durante un tiempo con Xavier Cugat antes de retirarse. Falleció a la edad de 91 años, el 17 de diciembre de 2010, de causas naturales en un hospital de Pasadena, California, Estados Unidos.

Filmografía
 1942: You Were Never Lovelier
 1944: Two Girls and a Sailor
 1944: Bathing Beauty
 1945: Week-End at the Waldorf
 1945: Adventure
1946: Los romances de Andy Hardy
 1947: This Time for Keeps
 1949: The Big Wheel
 1949: The Lady Takes a Sailor
 1953: The Man Behind the Gun
 1957: The Red Skelton Show

Referencias

Enlaces externos

 Los Angeles Times Movie Star Mystery Photo of Lina Romay

Músicos de jazz latino
Cantantes de jazz de Estados Unidos
Cantantes mexicano-estadounidenses
Músicos de California
Actrices de California
Actrices de cine de Estados Unidos
Fallecidos en Pasadena (California)

Lina Romay (cantante)


{{Jeroglífico|Jnumhotep| E10-W9-R4:X1*Q3   ẖnm-ḥtp| align = right}}
Jnumhotep II (Khnumhotep) fue hatia (alcalde) de Menat Jufu y nomarca de Orix durante el reinado de tres faraones de la duodécima dinastía: Amenemhat II, Sesostris II y Sesostris III.

Es más conocido por su tumba, bien conservada y ricamente decorada, hallada en Beni Hassan. En ella relata el recibimiento que hizo a Abisai, un patriarca asiático cuya caravana traía galena y gacelas. Este hecho está fechado en el sexto año del reinado de Sesostris II.

 Familia
Jnumhotep pertenecía a una familia de altos funcionarios, su abuelo Jnumhotep I y su padre Neheri también fueron alcaldes de Menat Jufu. Su madre era Beket, hija del anterior nomarca de Orix, de la que heredó el título. Estaba casado con dos mujeres, Jety y Tjat, y tuvo varios hijos, uno de los cuales (llamado también Jnumhotep) fue chaty con Sesostris III, y otro, Najt, hijo de Jeti fue nombrado nomarca del nomo del Chacal (el XVII del Alto Egipto), como heredero dede su abuelo materno.

Entre sus títulos menciona Príncipe heredero, Confidente del rey, Amado del dios, Gobernador de las Tierras Altas, y Sacerdote de Horus, y Sacerdote de Pajet, «a la herencia del padre de mi madre en Menat Jufu» ...

Fue Supervisor del desierto oriental''  desde el año 19 de Amenemhat II hasta, al menos, el año 6 de Sesostris II, cuando recibió a Abisai

Tumba

Su tumba, numerada BH 3, está excavada en la roca y es una de las más bellas de Beni Hassan. Tiene un pórtico de entrada sostenido por dos columnas y una única sala de 7,2 m de ancho por 2,1 m de profundidad, cuyo techo se sostiene con cuatro pilares y que tiene una pequeña capilla al fondo con una estatua del difunto. Excavadas bajo la capilla hay dos cámaras funerarias a las que se accede por un pozo. La capilla está totalmente pintada, y su decoración incluye los temas tradicionales de las tumbas del Imperio Antiguo y Medio, y algunas escenas originales.

En la parte inferior hay una inscripción biográfica, de las más largas del Imperio Medio, que ha sido transcrita por James Henry Breasted. Jnumhotep cuenta la historia de su familia, explicando los cargos que han ostentado, su propia administración del nomo, menciona a sus hijos y describe la construcción de su tumba nombrando al arquitecto, Baduet.

Sobre la inscripción hay varias escenas: En la pared este se ve a Jnumhotep mientras pesca y caza en los pantanos y sobre la puerta se representa la captura de aves con red. La pared norte lo muestra cazando en el desierto con sus subordinados, y en esta pared también está la escena más conocida de la tumba, la que muestra la llegada de la caravana asiática. Esta imagen ha sido tomada por algunos teólogos como prueba de la entrada de los Hebreos a Egipto, alrededor del año 1700 a.C. De hecho existe una fuerte liga entre este personaje y José (patriarca) En la pared sur lo vemos ante la mesa de sacrificios con ofrendas diversas.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Beni Hassan (galería fotográfica) (en francés)

Nomarcas del Antiguo Egipto
Sacerdotes del Antiguo Egipto

Jnumhotep II


Uçlu kalem veya basmalı kalem olarak adlandırılan; iç mekanizması prinç, alüminyum ve çelik gibi maddelerden imal edilen yazım gerecidir. Her biri belirli uç kalınlıklarına sahiptir. Kalem arkasından kendisine özgü olarak konulan uçların, konulduğu yerden bas-çek tekniği ile içerideki mekanizmasının çalışmasından dolayı basmalı kalem ismini almıştır.

Uç konulan kısım kalemin yazı kısmındaki uç kalınlığına göre değişiklik göstermektedir ve her biri sadece kendine özgü uçlar ile çalışmaktadır. Uç konulan kısımda genellikle bir kapak bulunur. Uç konduktan sonra kapak kapatılır ve bas-çek tekniği uygulanmaya başlanır. Bu sayede kalem içerisindeki yaylı mekanizma çalıştırılmış olur. Uç mekanizma içerisinde ilerleyerek kalemin yazım kısmına iletilir ve bu sayede yazım gerçekleştirme imkanına sahip olunur.

Genel olarak uç çapları 0.2-0.4mm, 0.5mm, 0.7mm, 0.9 mm ve 1.0mm olarak ayrılmaktadır. En çok kullanılan uç çapları 0.5mm ve 0.7mm'dir. 0.3mm uçlar genellikle teknik çizimlerde kullanılmaktadır. 0.9 ve 1.0mm'ler ise genel olarak uçlu versatil kalem ile yeni yazıma başlayan ve alışma sürecinde olanlar tarafından tercih edilmektedir. Daha nadir kullanılan 0.2-0.4mm aralığında uç kullanan kalemler daha az üretilmektedir ve bu kalemlere uygun uçlar bulmak daha zordur. Bu kalemler genellikle profesyoneller tarafından kullanılır.

Gelişlen teknoloji ile versatil kalemler de sürekli olarak geliştirilmiştir. Bu sayede bazılarının da uç konulan kısımlarında silgi bulunmaktadır. Kimisi çevirerek içeriden dışarıya çıkan, kimisi de direkt olarak kullanılmaktadır. Genel anlamda versatil kalem metal ve plastik parçalardan oluşmaktadır. Bu kalemin kalitesine göre değişiklik göstermektedir.

Özel Mekanizmalar
Bazı kalemler, farklı mekanizmalar kullanmaktadır.

Shaker
Bu mekanizma, kalem kullanıcısının kalemi tutuş açısının bozulmadan ucu çıkarmasını sağlayan bir mekanizmadır. Kalemi salladığınızda uç çıkaran bir mekanizmadır.

Çevirme
Bazı kalemler gövde bölgesindeki parçayı çevirerek ucu çıkarmanızı sağlar. Daha gelişmiş mekanizmalara sahip kalemler ise çevirdiğinizde ne kadar uç çıkacağını ayarlamanıza izin verebilir.

Otomatik
Bu mekanizma ise çıkmış uç miktarı azaldığında otomatik olarak uç çıkmasını sağlar. Auto kalem olarak geçer.

Uç Kırılmasına Dayanıklı Mekanizma
Bazı uçlu kalemler sahip oldukları uç koruma   mekanizması sayesinde uç kırmazlar.

Ucu körelmeyen kalemler
Bu kalem mekanizması kalemin ucu kağıda her dokunduğunda kalem ucunun dönmesini sağlar.Bu sayede kalemin ucu eşit şekilde aşınır ve yazı netliği bozulmaz.

Kaynakça

Ofis araç ve gereçleri
Kalemler
Yazma aletleri

Uçlu kalem


Københavns Rådhus har flere betydninger:
 Københavns Rådhus
 Københavns Rådhus (1479-1728)
 Københavns Rådhus (1728-1795)

Se også
 Rådhuspladsen
 Københavns Kommune

Københavns Rådhus (flertydig)


النقوش الحجرية  هي الرسوم التي نفذت بأزالة أجزاء من سطح الصخور بالحز أو الثقب أو البري أو الحفر. هذه النقوش منتشرة في أماكن كثيرة في العالم.

تاريخ النقوش الحجرية

ترجع أقدم النقوش الحجرية إلى العصر الحجري الحديث، في الفترة من 10000 إلى 12000 عام قبل الميلاد. وقد ظهرت بوادر لطرق الكتابة عن طريق الكتابة بالصور والنقوش أو بالرموز في الفترة من عام 7000 إلى 9000 قبل الميلاد. شاع استخدام النقوش الحجرية لفترات طويلة في بعض الحضارات، حتي بعد الاتصال بالمدنية الغربية في القرن العشرين. النقوش الحجرية موجودة ما عدا في قارة أنتاركتيكا، ولكن توجد بكثافة في أفريقيا وإسكندنافيا وسيبيريا وجنوب غرب أمريكا الشمالية وأستراليا.

هناك العديد من النظريات لتفسير وجود هذه النقوش، طبقا لمكان وزمان ونوع هذه الرسوم. بعض تلك النقوش أعتقد أنها رسمت بواسطة كائنات فضائية، حيث غلب الظن على أنها رموز أو خرائط أو وسائل للاتصال بكائنات فضائية. تُظهر هذه النقوش رسوم لقوافل أو تضاريس جغرافية كالأنهار، كما تظهر أحياناً أجهزة موسيقية كالأجاس الحجرية التي وجدت بالهند.

بعض النقوش تحتوي علي معاني حضارية ودينية عميقة للمجتمعات التي نقشتها، ولمن خلفهم من سلالاتهم في أغلب الأحوال. كما أن بعض تلك النقوش بها أشكال أو لغات غير مفهومة حتى الآن.

أما النقوش التي ترجع إلى العصر البرونزي في إسكندنافيا، تشير إلى بعض الحدود الإقليمية بين القبائل وأحيانا بعض المدلولات الدينية، كما تظهر الاختلاف بين اللغات والمعتقدات الدينية بين القبائل المتجاورة. بينما نقوش سيبيريا تبدو كما لو كانت جُمل بدائية مكتوبة، وإن كانت غير مفهومة للآن.

بعض الأبحاث لاحظت التشابه بين النقوش الحجرية في قارات مختلفة، في حين أنه من المتوقع أن يكون تأثر الشعوب بالشعوب المجاورة له مباشرة، وهو ما لم يجدوا له تفسير أيضاً. وإن كان يمكن تفسيرها على أن نوع من الهجرات الواسعة في تلك العصور السحيقة. ومن التفسيرات المثيرة للجدل، أن هناك إحدى النظريات ترجع سبب التشابه بين النقوش الحجرية عبر القارات إلي الجينات المتوارثة في العقل البشري. بينما ترجعها بعض النظريات، على أنها رسمت بواسطة كهنة أو سحرة في حالة لا وعي تحت تأثير مواد مخدرة طبيعية. وتعتمد النظرية الأخيرة على العلاقة بين الكهنة والرسومات الحجرية في صحراء كالهاري والتي تظهر الارتباط الشديد بين هذه الرسوم والمعتقدات الدينية في تلك المنطقة.

مواقع النقوش الحجرية

أفريقيا

 منطقة الأطلس الصحراوي في الجزائر
 منطقة طاسيلي ناجّر في الجزائر
 منطقة بدزار في الكاميرون
 منطقة لنجو في جنوب جمهورية أفريقيا الوسطى
 منطقة نيولا دوا بتشاد
 وادي نهر نياري في جمهورية الكونغو، 250 كم جنوب غرب برازافيل
 وادي نهر أوجوي بالجابون
 جبال أكاكوس بليبيا
 جبل العوينات بليبيا
 وادي درعة بالمغرب
 منطقة توفيلفونتين بناميبيا
 رسومات لزرافات في جبال الهواء في النيجر
 وادي الحمامات بقفط في مصر، فيها النقوش الوحيدة الملونة بالصحراء الغربية والتي تحتوي رسوم لقوارب ترجع إلي 4000 عام قبل الميلاد
 جزر دريكوب بجنوب أفريقيا
 شلالات نيامبويزي في زامبيا

أستراليا

 محمية كاكادو، منطقة أرينهم لاند، إقليم شمالي
 محمية موروجوجا (من محميات التراث العالمي الموثقة بواسطة اليونيسكو)، أستراليا الغربية
 نقوش صخرة سيدني، نيو ساوث ويلز

آسيا

 محمية جوبوستان، أذربيجان
 مناطق بجزر (تونج لنج، لانتاو، هونغ كونغ)، بالصين
 جبال يين، بمنغوليا الداخلية، الصين
 كهوف إيداكال، كيرلا، جنوب الهند
 منطقة بيروموكال، تاميل نادو، جنوب الهند
 حوض نهر شوميش، كازاخستان
 محمية تامجالي، كازاخستان
 نقوش بانجوداي، كوريا الجنوبية
 منطقة شولبون-آتا، قيرغيزستان
 منطقة عرش سليمان في وادي فرغانة بالقرب من مدينة أوش، قيرغيزستان
 نقوش في المناطق الشمالية، باكستان
 نقوش أونجونو، جزيرة ريزال، الفليبين

جزر المحيط الهادي

 نقوش جزيرة القيامة
 هاواي، بالأخص الجزيرة الكبرى

أمريكا الجنوبية

 محمية تالامبايا الوطنية، الأرجنتين
 منطقة كومبي مايو، بيرو
 نقوش بوشارو، بيرو
 منطقة حوض كورنتيجن الأثرية، سورينام
 منطقة كيكارا ديل أورينوكو، فنزويلا
 منطقة لاس شيلكاس، كومباربالا، تشيلي

أمريكا الوسطى

 منطقة دي لا فيجا، كوستاريكا
 نقوش أوميتيبي، نيكاراغوا

أمريكا الشمالية

 محمية آرشس الوطنية، يوتاه، الولايات المتحدة الأمريكية
 محمية وادي الموت الوطنية،كاليفورنيا، الولايات المتحدة الأمريكية
 متحف الديناصورات الوطني، كلورادو ويوتاه، الولايات المتحدة الأمريكية
 محمية تلال كولومبيا، واشنطن، الولايات المتحدة الأمريكية
 محمية منحدرات الخليج (cove palisades)، أوريغون، الولايات المتحدة الأمريكية
 محمية كانابوليس، كانساس، الولايات المتحدة الأمريكية
 منطقة لا بروفيدورا، كابوركا، المكسيك
 جزيرة سانت جون، الجزر العذراء الأمريكية
 نقوش شمال بيتربورو، أونتاريو، كندا

أوروبا

 بعض النقوش في مقاطعة دورهام ويوركشاير وديربيشاير، بإنجلترا
 نقوش منطقة هوينسيولي، هانكو، فنلندا
 محمية ميركانتور الوطنية، فرنسا
 متحف إيرشاير الريفي، شمال إيرشاير، اسكتلندا
 نقوش منطقة نيوجرانج، أيرلندا
 منطقة وادي كامونيكا في إيطاليا (من مناطق التراث العالمي الموثقة بواسطة اليونيسكو) والذي يحتوي على 350000 نقش أثري (أكبر مواقع أوروبا)
 نقوش منطقة (ألتا)، النرويج (منطقة تراث عالمي)
 نقوش في منطقة تانيس ومناطق أخرى بوسط النرويج
 نقوش منطقة جاليسيا، إسبانيا
 نقوش بالقرب من بحيرة أونيجا، روسيا
 نقوش في مناطق Västmanland وبراستاد، السويد
 نقوش القبر الملكي، السويد
 نقوش في كهفي كاجزمان وكوني، تركيا
 منطقة كاميانا موهيلا، أوكرانيا

انظر أيضا

 جيوغليف
 الحداثة السلوكية
 المقابر الجنائزية ونقوش الطاوز الصخرية

المراجع

نقوش ما قبل التاريخ
آثار الأمريكيين الأصليين
العصر الحجري
فنون صخرية

نقوش ما قبل التاريخ


L'édition féminine 2022 du tournoi de tennis du Canada se déroule du 8 au  à Toronto, sur dur en extérieur. Il s'agit du  en catégorie WTA 1000 de la saison 2022.

Faits marquants

Forfaits
  Ekaterina Alexandrova, remplacée par  Zheng Qinwen
  Sorana Cîrstea, remplacée par  Bianca Andreescu
  Danielle Collins, remplacée par  Shelby Rogers
  Aliaksandra Sasnovich, remplacée par  Caroline Garcia
  Alison Van Uytvanck, remplacée par  Mayar Sherif
  Shelby Rogers, remplacée par la qualifiée  Ajla Tomljanović
  Victoria Azarenka, remplacée par la qualifiée  Tereza Martincová

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes internationales du tennis autorisent les joueuses de Russie et de Biélorussie à participer aux tournois, mais pas sous le drapeau de leur pays, jusqu'à nouvel ordre.

Lauréates

En simple, la Roumaine Simona Halep remporte son  dans ce tournoi face à la Brésilienne Beatriz Haddad Maia sur le score de 6-3, 2-6, 6-3. Elle remporte ainsi son  WTA.

En double, la paire Américaine Coco Gauff / Jessica Pegula remporte le titre.

Primes et points

NB : Pour les têtes de série exemptées de , une élimination au  ne rapporte qu'un point WTA.

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau final

Premiers tours

Haut du tableau

Bas du tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau final

Premiers tours

Haut du tableau

Bas du tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis du Canada (ATP 2022)
 Tournoi de tennis du Canada
 Saison 2022 de la WTA

Liens externes
  Site officiel du tournoi

Navigation

Notes

WTA 2022
Canada
Tennis au Canada en 2022
Tennis en août 2022

Tournoi de tennis du Canada (WTA 2022)


Chloé Bouquet Valentini (Morteau, 19 de abril de 1995) é uma handebolista profissional francesa, campeã olímpica.

Carreira

Valentini conquistou a medalha de ouro com a Seleção Francesa de Handebol Feminino nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após derrotar a equipe do Comitê Olímpico Russo na final por 30–25.

Handebolistas olímpicos da França
Handebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Campeões olímpicos da França

Chloé Valentini


Et § 60-selskab er en virksomhed, der er oprettet i henhold til § 60 i kommunestyrelsesloven. Selskabet består for det meste kun af kommuner. Selskabet er typisk et I/S, men kan også ses som et A.m.b.a.-selskab.

Et § 60-selskab kan lovgivningsmæssigt ikke organiseres som kapitalselskab (A/S, ApS eller P/S). Selskabet skal have mindst to ejere (kaldet interessenter, hvis det er et I/S).

Et § 60-selskab er karakteriseret ved, at interessentkommunerne hæfter solidarisk, ubegrænset og direkte for § 60-selskabets forpligtelser. Selskabet er en "særkommune" og dermed omfattet af de samme regler som kommunerne, herunder kommunestyrelsesloven, kommunalfuldmagten, offentlighedsloven mv.

Et § 60-selskab får overdraget kompetence fra de deltagende kommuner, der fastlægges i selskabets vedtægter. Vedtægterne regulerer typisk også kommunernes indbyrdes forhold som ejere. Selskabet skal have sine vedtægter godkendt af Statsforvaltningen; det samme gælder for alle vedtægtsændringer, ophør samt udtræden.

§ 60-selskaberne bruges til at løfte en større opgave mellem flere kommuner, såsom fælles beredskaber, affaldsforbrændinger, naturgasforsyninger mm.

Kommunalpolitik i Danmark
Virksomhedsformer

§ 60-selskab


සංයුක්ත වීම හා අත්පත් කර ගැනිම
සංයුක්ත වීම හා අත්පත් කර ගැනිම තරඟකාරි නීතියයට අනුව බලන කල පෙරනොවූ විරූ ආකාරයට ආර්ථික ශක්තිය කිහිප දෙනෙකු අතර පත්වීමයි. මෙහිදී මුලික වශයෙන් අදහස් වන්නේ එක් සමාගමක  කොටස් තවත් සමාගමක් විසින් මිලදී ගැනීමයි. රජය විසින් ආර්ථික සංකේන්ද්‍රණය පාලනය කිරිමට හේතුන්ද ප්‍රමුඛත්නවයේ සිටිනා වෙළද සමාගම් විසින් එම ප්‍රමුඛත්වය අනිසි භාවිතය  වැලැක්වීමට යොදා ගන්නා හේතූන්මය. සංයුක්ත වීම හා අත්පත් කර ගැනීම පාලනයේ දී රජය ගැටලුවක් පැන නැගීමට පෙර ඊට පිළියම් යොදයි එනම් ප්‍රමුඛත්ව වෙලද සමාගම ඇති වීමට පෙර ඒවා වැලැක්වීමයි. ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ සංයුක්ත වීම පාලනය වන්නේ ක්ලේටන් පනත (Clayton Act) යටතේ වන අතර යුරෝලා සංගමයේ පාලනය වන්නේ සංයුක්ත රෙගුලාසි  134/2004 යටතේ ය.    (ECMR) තරගකාරී නීතියට අනුකූලව සංයුක්ත වීමට අදහස්කරන සමාගම් පළමුව ඊට අනුමැතිය අදාල රාජ්‍ය පරිපාලන ආයතනයෙන් ලබාගනු යුතු වේ.
වෙළද සමාගම් සංයුක්ත වීම පසුපස ඇති මුලික සිද්ධාන්ත  නම් සාපේක්ෂව ද්විපාර්ශ්විය ගිවිසුමකට වඩා විවෘත වෙලද පොලේ ගනුදෙනු පහසුකර ගැනිමයි.
කෙසේ වෙතත් වෙළද සමාගමේ වෙළද පල තුල තම බලය වැඩිකර ගැනීමට වෙර දරන අතර එය තම වාසියට හරවාගනී. ඒ අතර තම වෙළද භාගය  ඉහළ දමා ගැනිමට ද වෙර දරයි.  එලෙසම තමන් හා තරගකරන්නන්ගේ සංඛ්‍යාවද අඩුකර ගැනිම වැනි තම ගනුදෙනු කෙරෙහි සෘජු බල පෑමත් ඇතිකරන පාරිභෝගිකයා ලබන්නේ කුමක් ද යන්න පිළිබ්‍රදව වඩාත් සැලකිලිමත් වේ.

යුරෝපා සංගම් නීතියේ ප්‍රධාන ප්‍රතිපාදන වලින් බලාපොරොත්තු වන්නේ සංකේන්ද්‍රණය තුලින් වඩා ක්‍රියාශිලි තරගකාර්ත්වයකට ඉන් සැලකිය යුත්‍ර මට්ටමේ බාධාවන් ඇති කරයි ද  විශේෂයෙන් ම එහි ප්‍රතිඵලයන් එලස ඇතිවන  ප්‍රමුඛතාව ඇතිවිම හෝ තවදුරටත් එය ශක්තිමත් වන්නේ ද යන්නයි. ඊට අදාල එක්සත් ජනපද නීතියේ අන්තර්ගත වන්නේ ඒහා සමාන ම ප්‍රතිපාදන වේ.

තරගකාරීත්‍වයේ සැලකියයුතු මට්ටමේ අඩුවීමක් හෝ බාධාවන් වන්නේ කුමක් ද යන්න විධිමත් අධ්‍යාපනයකින් හදුනා ගත හැක. මෙලෙස අධ්‍යයනයන් මගින් ලැබෙන්නේ උපකල්ප මිස අවසාන නිගමනයන් කළ නොහැක.  Herfindhal – Hirschman දර්ශකය භාවිතයෙන් වෙළද පල තත්ත්වය ගණනය  හා සංකේන්ද්‍රණය පවතින්නේද යන්න හදුනාගත හැක. මෙවැනි ගනනයන්ගෙන් මිදී වෙලද පොල තුල තාක්ෂණික වමලම් භාවිතය පිළිබ්‍රද අවධානය යොමු කිරිම ඉතාමත් වැදගත් වේ.

ආර්ථික සබදතාවන් හරහා ඇතිවිය හැකි සාමුහික ප්‍රමුඛතාව තවත් වැදගත් ප්‍රශ්නයකි. එමගින් ඇතිවන නව වෙළද පොලවල් කූට ක්‍රියාකාරකම් සදහා තෝතැන්නක් වේ. වෙලද පල තොකරම් විනිවිද භාවයකින් යුක්ත වන්නේ ද යන්න දැන ගැනීම තුලින්  වඩාත් සංකේද්‍රිය ව්‍යහයක් පැවතීම මගින් වෙළද සමාගම් වඩා හොදින් එකිනෙකා හා සම්බන්ධ වී අනෙක් තරගකරැවන් බිය වැද්දීම ද තරගකරැවන් ගේ හා පාරිභෝගික ප්‍රතිචාර වලින් කොතරම් දුරට ආරක්ෂා විය හැකිද වෙළද පොලට අලුතින් එකක්වන සමාගම් හා ඒවාට මුහුණ දීමට සිදුවන ගැටලු මොනවාද යන්න පිළිබ්‍රද අවබෝධයන් ලබාගත් හැකි වේ.

අසාර්ථක හෝ බංකොලොත් විම හේතුවෙන් සමාගමන් පවරා ගැනීම සාධාරණිකරණය කළ හැකි හේතුවක් වන අතර එම නිසා තරගකාරි තත්ත්වය අඩුවේ. සිරස් ඒකාබද්ධ වීම පිළිබද වෙලදපලේ අවධානය යොමු වන්නේ අල්ප වශයෙනි. යුරොපා කොමිසම විසින් AOL/ Time warner සමාගම තම තරගකරැවන   Bertelsmann සමාගම හා බද්ධවීමටත් නිෂ්පාදන ගණනාවක් සමග සමාගම් සංයුක්ත විම හා එහි බල පැම පිළිබදවත් අවධානය යොමු කරන

සංයුක්ත වීම හා අත්පත් කර ගැනිම


A beam splitter or beamsplitter is an optical device that splits a beam of light into a transmitted and a reflected beam. It is a crucial part of many optical experimental and measurement systems, such as interferometers, also finding widespread application in fibre optic telecommunications.

Designs
In its most common form, a cube, a beam splitter is made from two triangular glass prisms which are glued together at their base using polyester, epoxy, or urethane-based adhesives. (Before these synthetic resins, natural ones were used, e.g. Canada balsam.) The thickness of the resin layer is adjusted such that (for a certain wavelength) half of the light incident through one "port" (i.e., face of the cube) is reflected and the other half is transmitted due to FTIR (Frustrated Total Internal Reflection). Polarizing beam splitters, such as the Wollaston prism, use birefringent materials to split light into two beams of orthogonal polarization states.

Another design is the use of a half-silvered mirror. This is composed of an optical substrate, which is often a sheet of glass or plastic, with a partially transparent thin coating of metal. The thin coating can be aluminium deposited from aluminium vapor using a physical vapor deposition method. The thickness of the deposit is controlled so that part (typically half) of the light, which is incident at a 45-degree angle and not absorbed by the coating or substrate material, is transmitted and the remainder is reflected. A very thin half-silvered mirror used in photography is often called a pellicle mirror. To reduce loss of light due to absorption by the reflective coating, so-called "Swiss-cheese" beam-splitter mirrors have been used. Originally, these were sheets of highly polished metal perforated with holes to obtain the desired ratio of reflection to transmission. Later, metal was sputtered onto glass so as to form a discontinuous coating, or small areas of a continuous coating were removed by chemical or mechanical action to produce a very literally "half-silvered" surface.

Instead of a metallic coating, a dichroic optical coating may be used. Depending on its characteristics, the ratio of reflection to transmission will vary as a function of the wavelength of the incident light. Dichroic mirrors are used in some ellipsoidal reflector spotlights to split off unwanted infrared (heat) radiation, and as output couplers in laser construction.

A third version of the beam splitter is a dichroic mirrored prism assembly which uses dichroic optical coatings to divide an incoming light beam into a number of spectrally distinct output beams.  Such a device was used in three-pickup-tube color television cameras and the three-strip Technicolor movie camera. It is currently used in modern three-CCD cameras. An optically similar system is used in reverse as a beam-combiner in three-LCD projectors, in which light from three separate monochrome LCD displays is combined into a single full-color image for projection.

Beam splitters with single-mode fiber for PON networks use the single-mode behavior to split the beam. The splitter is done by physically splicing two fibers "together" as an X.

Arrangements of mirrors or prisms used as camera attachments to photograph stereoscopic image pairs with one lens and one exposure are sometimes called "beam splitters", but that is a misnomer, as they are effectively a pair of periscopes redirecting rays of light which are already non-coincident. In some very uncommon attachments for stereoscopic photography, mirrors or prism blocks similar to beam splitters perform the opposite function, superimposing views of the subject from two different perspectives through color filters to allow the direct production of an anaglyph 3D image, or through rapidly alternating shutters to record sequential field 3D video.

Phase shift

Beam splitters are sometimes used to recombine beams of light, as in a Mach–Zehnder interferometer. In this case there are two incoming beams, and potentially two outgoing beams. But the amplitudes of the two outgoing beams are the sums of the (complex) amplitudes calculated from each of the incoming beams, and it may result that one of the two outgoing beams has amplitude zero. In order for energy to be conserved (see next section), there must be a phase shift in at least one of the outgoing beams. For example (see red arrows in picture on the right), if a polarized light wave in air hits a dielectric  surface such as glass, and the electric field of the light wave is in the plane of the surface, then the reflected wave will have a phase shift of π, while the transmitted wave will not have a phase shift; the blue arrow does not pick up a phase-shift, because it is reflected from a medium with a lower refractive index. The behavior is dictated by the Fresnel equations.
This does not apply to partial reflection by conductive (metallic) coatings, where other phase shifts occur in all paths (reflected and transmitted). In any case, the details of the phase shifts depend on the type and geometry of the beam splitter.

Classical lossless beam splitter
For beam splitters with two incoming beams, using a classical, lossless beam splitter with electric fields Ea and Eb each incident at one of the inputs, the two output fields Ec and Ed are linearly related to the inputs through

where the 2×2 element  is the beam-splitter transfer matrix and r and t are the reflectance and transmittance along a particular path through the beam splitter, that path being indicated by the subscripts. (The values depend on the polarization of the light.)

If the beam splitter removes no energy from the light beams, the total output energy can be equated with the total input energy, reading

Inserting the results from the transfer equation above with  produces

and similarly for then

When both  and  are non-zero, and using these two results we obtain

where "" indicates the complex conjugate. It is now easy to show that  where  is the identity, i.e. the beam-splitter transfer matrix is a unitary matrix.

Expanding, it can be written each r and t as a complex number having an amplitude and phase factor; for instance, . The phase factor accounts for possible shifts in phase of a beam as it reflects or transmits at that surface. Then is obtained

Further simplifying, the relationship becomes

which is true when  and the exponential term reduces to -1. Applying this new condition and squaring both sides, it becomes

where substitutions of the form  were made. This leads to the result

and similarly,

It follows that .

Having determined the constraints describing a lossless beam splitter, the initial expression can be rewritten as

Applying different values for the amplitudes and phases can account for many different forms of the beam splitter that can be seen widely used.

The transfer matrix appears to have 6 amplitude and phase parameters, but it also has 2 constraints:  and . To include the constraints and simplify to 4 independent parameters, we may write  (and from the constraint ), so that

where  is the phase difference between the transmitted beams and similarly for , and  is a global phase.
Lastly using the other constraint that  we define
so that ,  hence

A 50:50 beam splitter is produced when . The dielectric beam splitter above, for example, has

i.e. , while the "symmetric" beam splitter of Loudon  has

i.e. .

Use in experiments
Beam splitters have been used in both thought experiments and real-world experiments in the area of quantum theory and relativity theory and other fields of physics.  These include:
 The Fizeau experiment of 1851 to measure the speeds of light in water
 The Michelson–Morley experiment of 1887 to measure the effect of the (hypothetical) luminiferous aether on the speed of light
 The Hammar experiment of 1935 to refute Dayton Miller's claim of a positive result from repetitions of the Michelson-Morley experiment
 The Kennedy–Thorndike experiment of 1932 to test the independence of the speed of light and the velocity of the measuring apparatus
 Bell test experiments (from ca. 1972) to demonstrate consequences of quantum entanglement and exclude local hidden-variable theories
 Wheeler's delayed choice experiment of 1978, 1984 etc., to test what makes a photon behave as a wave or a particle and when it happens
 The FELIX experiment (proposed in 2000) to test the Penrose interpretation that quantum superposition depends on spacetime curvature
 The Mach–Zehnder interferometer, used in various experiments, including the Elitzur–Vaidman bomb tester involving interaction-free measurement; and in others in the area of quantum computation

Quantum mechanical description
In quantum mechanics, the electric fields are operators as explained by second quantization and Fock states.  Each electrical field operator can further be expressed in terms of modes representing the wave behavior and amplitude operators, which are typically represented by the dimensionless creation and annihilation operators. In this theory, the four ports of the beam splitter are represented by a photon number state  and the action of a creation operation is . The following is a simplified version of Ref. The relation between the classical field amplitudes , and  produced by the beam splitter is translated into the same relation of the corresponding quantum creation (or annihilation) operators , and , so that

where the transfer matrix is given in  classical lossless beam splitter section above:

Since  is unitary, , i.e.

This is equivalent to saying that if we start from the vacuum state  and add a photon in port a to produce

then the beam splitter creates a superposition on the outputs of

The probabilities for the photon to exit at ports c and d are therefore   and , as might be expected.

Likewise, for any input state

and the output is

Using the multi-binomial theorem, this can be written

where  and the  is a binomial coefficient and it is to be understood that the coefficient is zero if  etc.

The transmission/reflection coefficient factor in the last equation may be written in terms of the reduced parameters that ensure unitarity:

where it can be seen that if the beam splitter is 50:50 then  and the only factor that depends on j is the  term. This factor causes interesting interference cancellations. For example, if   and the beam splitter is 50:50, then

where the  term has cancelled. Therefore the output states always have even numbers of photons in each arm. A famous example of this is the Hong–Ou–Mandel effect, in which the input has ,  the output is always  or , i.e. the probability of output with a photon in each mode (a coincidence event) is zero. Note that this is true for all types of 50:50 beam splitter irrespective of the details of the phases, and the photons need only be indistinguishable. This contrasts with the classical result, in which equal output in both arms for equal inputs on a 50:50 beam splitter does appear for specific beam splitter phases (e.g. a symmetric beam splitter ), and for other phases where the output goes to one arm (e.g. the dielectric beam splitter ) the output is always in the same arm, not random in either arm as is the case here. From the  correspondence principle we might expect the  quantum results to tend to the classical one in the limits of large n, but the appearance of large numbers of indistinguishable photons at the input is a non-classical state that does not correspond to a classical field pattern, which instead produces a statistical mixture of different  known as Poissonian light.

Rigorous derivation is given in the Fearn–Loudon 1987 paper and extended in Ref  to include statistical mixtures with the density matrix.

Non-symmetric beam-splitter
In general, for a non-symmetric beam-splitter, namely a beam-splitter for which the transmission and reflection coefficients are not equal, one can define an angle  such that

where  and  are the reflection and transmission coefficients. Then the unitary operation associated with the beam-splitter is then

Application for quantum computing
In 2000 Knill, Laflamme and Milburn (KLM protocol) proved that it is possible to create a universal quantum computer solely with beam splitters, phase shifters, photodetectors and single photon sources. The states that form a qubit in this protocol are the one-photon states of two modes, i.e. the states |01⟩ and |10⟩ in the occupation number representation (Fock state) of two modes. Using these resources it is possible to implement any single qubit gate and 2-qubit probabilistic gates. The beam splitter is an essential component in this scheme since it is the only one that creates entanglement between the Fock states.

Similar settings exist for continuous-variable quantum information processing. In fact, it is possible to simulate arbitrary Gaussian (Bogoliubov) transformations of a quantum state of light by means of beam splitters, phase shifters and photodetectors, given two-mode squeezed vacuum states are available as a prior resource only (this setting hence shares certain similarities with a Gaussian counterpart of the KLM protocol). The building block of this simulation procedure is the fact that a beam splitter is equivalent to a squeezing transformation under partial time reversal.

Diffractive beam splitter

See also
Power dividers and directional couplers

References

Mirrors
Optical components
Microscopy

Beam splitter


Mr. Belvedere Rings the Bell é um filme de comédia estadunidense dirigido por Henry Koster e estrelado por Clifton Webb em seu terceiro e último papel como Lynn Belvedere.

Elenco

Filmes dos Estados Unidos de 1951
Filmes de comédia dos Estados Unidos
Filmes da 20th Century Studios
Filmes dirigidos por Henry Koster
Filmes em preto e branco
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes em língua inglesa

Mr. Belvedere Rings the Bell


An Luzula densiflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni H.Nordensk., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Elizabeth Edgar. An Luzula densiflora in nahilalakip ha genus nga Luzula, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Luzula

Luzula densiflora