er en japansk mangaserie skrevet og tegnet af Ototachibana. Den gik i magasinet B's-Log Comic fra 12. marts 2008 til 1. marts 2017 og blev sideløbende samlet og udgivet i 10 bind. En animeserie i 12 afsnit blev sendt i japansk tv fra 8. april til 1. juli 2016.

Plot
Efter hans mors død er drengen Chihiro Komiya efterladt uden familie og et sted at bo. Det ændrer sig imidlertid, da han møder sin onkel Madoka Takatori, en rig men excentrisk ung mand. Da Modaka bliver klar over, at Chihiro ikke har andre steder at være, beslutter han at den unge dreng kan bo hos ham. Men da Chihiro ser at hans onkels store palæ er fuldstændig rodet til og fyldt med affald, beslutter han sig for at ansætte sig selv som Madokas hushjælp. Til gengæld må han gå klædt i tjenestepigeuniform over sine shorts og bliver betalt med lommepenge hver måned.

Figurer
  - En grundskoleelev der begynder at arbejde som "tjenestepige" i sin rige onkels hus, efter at hans mor dør. Han har rengøringsvanvid, er en utrolig kok og kan være streng men kærende overfor sin onkel. Han er venlig men uafhængig og forholdsvis moden, efter at hans mor har lært ham, at dem der ikke arbejder ikke spiser. Han er temperamentsfuld og kan være stadig men mener det godt. Han er typen, der holder sig selv tilbage og ikke vil bede om det han ønsker, fordi han voksede op i fattigdom. Med tiden kommer han dog til at stole på og være afhængig af hans onkel.
  - Chihiros excentriske onkel der laver kostumer, og som tager sig af ham på betingelse af, at han gør rent i huset. Han har en tendens til at være doven, tager tingene og let og laver en masse rod, men han kærer sig om sin nevø og er en virkelig venlig person. Han elsker katte trods allergi men hader til gengæld hunde som følge af et traume fra barndommen. Han er ikke god til at håndtere fremmede og er ikke opdateret med populærkulturen, navnlig fordi han til at begynde med ikke har et fjernsyn. Han er ikke kræsen med hensyn til mad. Han bryder sig ikke om sin mor, Kazusa Takatori, på grund af en barndomstraume, men bliver klar over at der er mere end det i hende.
  - Madokas sekretær der har været sammen med ham siden barndommen, og som sørger for, at han får lavet sine kostumer og overholder tidsplanen. Han er seriøs men venlig og behandler Chihiro elskværdigt. Han elsker sushi og budding. Han bryder sig ikke om, at Madoka er excentrisk, og er dårlig til husarbejde. Han kommer fint ud af det med Chihiro, da de begge er seriøse, hårdtarbejdende, ret så modne og sørger for, at Madoka får gjort sit arbejde.
  - En ung, venlig og glad arving, der tidligere var forlovet med Madoka. Hun føler sig knyttet sig til sin far og spekulerer på, om hun burde gøre som han siger i stedet for at være egoistisk, men Chihiro opmuntrer hende til at følge sit hjerte. Hun er en utrolig kok men har en tendens til at rode, når hun laver mad, og er dårlig til at gøre rent. Hun er gode venner med Madoka og Chihiro og er forelsket i Keiichiro.
  - Chihiros bedste ven, der bekymrer sig Chihiro efter hans mors død. Han er en af seks børn i en familie, der er tømrere. Han er gode venner med Madoka, da hans familie har arbejdet som Madokas gartnere i mange år.
  - Det yngste medlem af idolgruppen Uchouten Boys. Han er ung, venlig og kan godt være lidt barnlig men bryder sig ikke om at se ud som et barn, fordi han er kort. Han beder Madoka om en ændring i sin tøjstil, fordi han ikke længere vil ligne et barn ved at gå i shorts. Men med lidt hjælp fra Chihiro og Madoka indser han, at han er skabt til at bruge shorts, da hans ben anses for at være attraktive, og at han ikke bør være bange for at vise dem frem. Han kan være glemsom og lidt klodset, men han er også kærende. Han drømmer om at blive en elskværdig gentleman som Madoka, uvidende om at dette kun er Madokas facade i forretningsøjemed og ikke hans sande personlighed.
  - Leder af idolgruppen Uchouten Boys. Han er høj med sort hår, flot og moden af alder. Han holder øje med Ryuuji som en bror og afgiver en skinnende aura. Han leger med Ryuujis hår, når han er stresset.
  - Medlem af idolgruppen Uchouten Boys. Han har en karakter som en prins, der dækker et voldsomt temperament, men han kærer sig også om de andre gruppemedlemmer.
  - Chihiros excentriske mor som han minder meget om. Hun brød med sin familie efter at hun vanærede sin far ved at få et barn med en mand, som han ikke ville lade hende gifte sig med. Manden døde kort efter Chihiro blev født. Chiyo levede et fattigt men lykkeligt liv med sin søn men døde at et hjerteanfald som følge af overarbejde. Hendes motto var "intet arbejde ingen mad" men var dog selv dårlig til at lave mad, undtagen tamagoyaki.
  - Chiyo og Madokas mor og Chihiros bedstemor. Madoka har dog svært ved at se, at der mere end det i hende. Hun bliver altid pinligt berørt, når Chihiro ser hende prøve at kæle med katten.
  - Chihiros klassekammerat og ven. Han har rødbrunt hår og orange øjne.
  - Chihiros klassekammerat og ven. Han har mørkebrunt hår, olivengrå øjne og bruger briller.
  - En pige fra Chihiros klasse, der er forelsket i ham. Hun har mørklilla hår, der som regel er holdt i en hestehale.
  - En af Yuuji Hinos søskende. En glad og energisk lille pige der holder af prinsesser. Hun bryder sig ikke om, at nogen blander sig i hendes ting, især hendes bror.

Manga
Mangaserien blev skrevet og tegnet af Ototachibana. Den begyndte i Enterbrains mangasin B's-Log Comic 12. marts 2008, hvor den gik indtil 1. marts 2017. Den blev sideløbende samlet og udgivet i 10 bind. Bind 6, der blev udgivet i april 2013, kom både i en almindelig udgave og i en eksklusiv udgave med en vedlagt drama-cd.

Anime
En animeserie baseret på mangaen blev annonceret i 32. udgave af B's-Log Comic fra august 2015. Serien blev sendt i 12 afsnit fra 8. april til 1. juli 2016 på TBS, CBC, Sun TV og BS-TBS. Serien blev produceret af 8-Bit med manuskript af Yoshiko Nakamura, instruktion af Yusuke Yamamoto og figurdesign af Kana Ishida. Introsangen er "Innocent promise" af Trustrick, mens slutsangen er  af Natsuki Hanae, Taku Yashiro og Kazutomi Yamamoto.

En spin-off-serie med titlen  fokuserer på den fiktive idolgruppe Uchouten Boys. Første afsnit blev sendt på Niconico 14. marts 2016 med efterfølgende regulære udsendelser fra 11. april 2016.

Stemmer
 Natsumi Fujiwara - Chihiro Komiya
 Nobunaga Shimazaki - Madoka Taketori
 Tomoaki Maeno - Keiichirou Shinozaki
 Natsuki Hanae- Ryuuji
 Taku Yashiro - Hayato
 Kazutomi Yamamoto - Ibuki
 Yui Makino - Miyako Ootori
 Mitsuki Saiga - Yuuji Hino
 Yukari Tamura - Chiyo Komiya
 Yoshiko Sakakibara - Kazusa Takatori
 Asuna Tomari - Yukito Amahara
 Kaede Hondo - Hiroshi Takei
 Mikako Izawa - Yuu Nomura
 Akiko Yajima - Hanako Hino

Afsnit

Noter

Eksterne henvisninger
 Shounen Maid  hos B's-Log Comic
 Officiel hjemmeside for animeserien

Shounen Maid


Edgar Sarton-Saretzki (* 10. Mai 1922 in Limburg an der Lahn; † 2. April 2017) war ein deutschstämmiger Journalist, Diplomat und Autor deutscher und kanadischer Staatsangehörigkeit.

Private und berufliche Entwicklung

Kindheit und Schulzeit
Sarton-Saretzki wurde als einziges Kind des Tenors und jüdischen Kantors Nathan Saretzki (1887–1944) und seiner Ehefrau Emmy (1890–1944) geboren. In Frankfurt am Main, wohin die junge Familie im Jahr seiner Geburt gezogen war, besuchte er die Holzhausenschule im Stadtteil Westend, bevor er 1932 zum humanistischen Lessing-Gymnasium wechselte. Dort war auch sein Vater bis zu diesem Jahr als Lehrer für jüdische Religion eingesetzt.

1933 wurde er für längere Zeit im Infektionsgebäude des Krankenhauses der Israelitischen Gemeinde in der Gagernstraße 36 wegen Diphtherie behandelt, die beinahe völlige Isolation war für ihn schwer zu ertragen.

Nach der Machtübernahme der Nationalsozialisten musste er 1934 in eine jüdische Schule wechseln. Bis zum Frühjahr 1939 besuchte er daher das liberale Philanthropin, eine Reform-Realschule der Jüdischen Gemeinde Frankfurts in der Hebelstraße 17.

Emigration und Internierung
Wenige Monate nach den Pogromen vom 9. November 1938, bei denen er in seinem direkten Wohnumfeld Zeuge physischer Gewalt wurde, gelangte er im April 1939 als Sechzehnjähriger ohne Begleitung über die Niederlande nach Großbritannien. Wegen der von den Nationalsozialisten betriebenen Ausgrenzung und Vertreibung im Deutschen Reich hatte er sich um eine Möglichkeit zur Flucht aus Deutschland bemüht. Als Schüler in Frankfurt am Main hatte er die Diskriminierung und Entrechtung des jüdischen Teils der deutschen Bevölkerung hautnah miterleben müssen. An der deutsch-niederländischen Grenze bei Emmerich wurde er von einem SS-Angehörigen kontrolliert, sein deutscher Pass wurde wortlos abgestempelt. Als er sich schon sicher im Nachbarland glaubte, drohte der niederländische Zugführer damit, ihn, den minderjährigen Juden, wieder über die Grenze zurück ins Deutsche Reich abzuschieben. In Arnheim traf er sich mit seiner Frankfurter Freundin Aenne, die zwischenzeitlich ein niederländisches Internat besuchte.

In der britischen Hauptstadt London musste er sich zunächst in einem verrufenen Viertel durchschlagen, wo er sich erstmals mit der Realität der britischen Klassengesellschaft konfrontiert sah. Dann aber bekam er durch die Vermittlung einer jüdischen Hilfsorganisation die Chance, als Trainee bei einer Tochterfirma von Marks & Spencer tätig zu werden, in einer Textilfabrik in Leicester. Dort war er der einzige "foreigner" (Ausländer) unter tausenden Beschäftigten. Die sich für ihn trotz der britischen Kriegserklärung vom 3. September 1939 gegenüber dem Deutschen Reich durch die Arbeitsmöglichkeit etwas normalisierende Lebenssituation kippte, als die deutsche Wehrmacht im Mai 1940 in Frankreich einfiel und die Briten die französische Armee an der Front aktiv unterstützten. Als feindlicher Ausländer wurde er ungeachtet seines Status als verfolgter Jude von den Briten als "prisoner of war" (POW = Kriegsgefangener) interniert und schließlich per Schiff über den Atlantik nach Kanada gebracht. Hinter Stacheldraht fand er dort einen Querschnitt der deutschen Gesellschaft wieder.

Berufliche Entwicklung

Im Internierungslager arbeitete er u. a. als Holzfäller und Transportarbeiter. Nach Kriegsende erhielt er 1946 die kanadische Staatsbürgerschaft sieben Jahre nach seiner Flucht aus Frankfurt. Er arbeitete als Hörfunk- und Fernsehjournalist und trat schließlich in den diplomatischen Dienst Kanadas ein. Als Europadirektor vertrat er die kanadische Provinz Alberta. Seine berufliche Karriere fand ihren Abschluss als Botschaftsrat für Investment an der Kanadischen Botschaft in der bundesdeutschen Hauptstadt Bonn. In Deutschland wurde er ein Gastredner an Hochschulen, etwa zu seinen Jugenderfahrungen im Deutschen Reich der 1930er Jahre oder über den kanadischen Kommunikationswissenschaftler Marshall McLuhan. Die Lehrredaktion des Instituts für Journalistik der Technischen Universität Dortmund fertigte ein Fernsehportrait von ihm.

Aufarbeitung
Sarton-Saretzki veröffentlichte schließlich 1998 ein autobiographisches Werk, das die ersten Jahre seiner Emigration von Frankfurt am Main über die Niederlande nach Großbritannien und Kanada beschreibt.

Nach einem Vortrag, den er 1997 bei einem Erzählcafe des Instituts für Stadtgeschichte im Philanthropin in Frankfurt hielt, meldeten sich die Kinder der ehemaligen Hausangestellten seiner Eltern bei ihm und übergaben ihm Notenbände, die der Vater aus der während der Pogrome vom 9. November 1938 brennenden Hauptsynagoge Frankfurts gerettet und ihnen vor seiner Deportation zur Aufbewahrung übergeben hatte. Dabei handelte es sich um Partituren namhafter jüdischer Komponisten und handschriftliche Anmerkungen zum synagogalen Ritus der liberalen jüdischen Liturgie. Deren Einzigartigkeit stellte sich rasch heraus, waren doch die meisten Unterlagen jener Zeit durch Nationalsozialismus und Kriegseinflüsse verloren gegangen. Im Jahr 2000 übergab Sarton-Saretzki die Noten und Notizen dem Europäischen Zentrum für jüdische Musik in Hannover, wo die Sammlung als Oberkantor-Nathan-Saretzki-Stiftung für die Forschung bewahrt wird, Listen der Dokumente befinden sich auch im Historischen Museum und im Institut für Stadtgeschichte von Frankfurt am Main.

Edgar Sarton-Saretzki lebte zuletzt in Frankfurt, in der Nähe zum letzten Wohnsitz seiner Eltern in der Lersnerstraße.

Stolpersteine
Im Jahr 2005 hielt er anlässlich der Verlegung des 100. Stolpersteines in Frankfurt am Main für seinen Vater Nathan, seine Mutter Emmy und seine Großmutter Rosa Ullmann eine kurze Ansprache, in der er seine persönlichen Erfahrungen von damals mit seinen heutigen Eindrücken vereinte.

Werk
 Beratende Funktion für den Dokumentarfilm "Memorandum" (1966) von Donald Brittain des kanadischen Fernsehens über den Auschwitz-Prozess in Frankfurt am Main
 Edgar Sarton Saretzki: Auf Sie haben wir gewartet... Hg. Ute Daub. CoCon-Verlag, Hanau 1997 ISBN 3-928100-55-6

Literatur. Archivalien
 Gabriele Toepser-Ziegert, Horst Pöttker (Hrsg.): Journalismus, der Geschichte schrieb. 60 Jahre Pressefreiheit in der Bundesrepublik Deutschland. In: Dortmunder Beiträge zur Zeitungsforschung, 65. De Gruyter Saur, Berlin 2010 ISBN 978-3-11-023507-4
 Europäisches Zentrum für Jüdische Musik, Hannover: Sammlung Oberkantor Nathan Saretzki (Notensammlung Saretzkis mit seinen handschriftlichen Aufzeichnungen)
 Historisches Museum Frankfurt, "Bibliothek der Alten": Von Sarton-Saretzki ausgestatteter Kasten mit zahlreichen autobiographischen Erinnerungen und Dokumenten auch zu Nathan Saretzki, u. a. eine Liste der aus der brennenden Hauptsynagoge geborgenen Noten und handschriftlichen Notizen und einen Mitschnitt der rekonstruierten letzten Weihestunde im Philanthropin
 Institut für Stadtgeschichte (Frankfurt am Main), S2, Sign. 17.164: Saretzki, Nathan

Weblinks
 Familiendaten Emmy, Nathan, Edgar Saretzki auf: uni-hamburg.de

Einzelnachweise

Journalist (Deutschland)
Autor
Kanadischer Diplomat
Person des Judentums (Frankfurt am Main)
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Deutscher Emigrant in Kanada
Deutscher
Kanadier
Geboren 1922
Gestorben 2017
Mann

Edgar Sarton-Saretzki


فيسيل كوبه  هو نادي كرة قدم ياباني تأسس سنة 1966 يقع في مدينة كوبه، محافظة هيوغو.

أهم اللاعبين الذين لعبوا للنادي خلال تاريخه
 ماثيو بينجلي
 فابيو سيمبليسيو
 بسمارك باريتو فاريا
 أوسياس
 ماتشادو روجر ماركيز
 باتريك مبوما
 خوليان استفيان فيليز
 بافل هورفاث
 إيفو أولي
 مايكل لاودروب
 بوديمير بوياسيتش
 توماس بيكل
 زياد التلمساني
 إلهان مانسيز
 أندريس إنييستا
 دافيد فيا

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

أندية الدوري الياباني
أندية كرة قدم أسست في 1966
أندية كرة قدم أسست في 1995
أندية كرة قدم في اليابان
تأسيسات سنة 1966 في اليابان
تأسيسات سنة 1995 في اليابان
راكوتن
فرق رياضية في كوبه

فيسيل كوبه


Internaționala Situaționistă (SI) a fost o organizație internațională a revoluționarilor sociali, alcătuită din artiști avangardiști, intelectuali și teoreticieni politici, proeminentă în Europa încă de la formarea sa în 1957 și până la dizolvarea sa în 1972.

Fundamentele intelectuale ale internaționalizării situaționiste au fost derivate în primul rând din marxismul antiautoritar și din mișcările de artă avangardiste de la începutul secolului al XX-lea, în special Dada și Suprarealismul .

În ansamblu, teoria situaționistă a reprezentat o încercare de a sintetiza  diversele domenii ale disciplinelor teoretice într-o critică modernă și cuprinzătoare a capitalismului avansat de la mijlocul secolului al XX-lea.   Situaționiștii au recunoscut că economia capitalistă s-a schimbat mult de la scrierile formative ale lui Marx, dar a susținut că analiza sa asupra modului capitalist de producție a rămas în esență corectă; ele au fost retușate și extinse pe mai multe concepte marxiste clasice, cum ar fi teoria sa a alienării.   În interpretarea lor extinsă a teoriei marxiste, situaționiștii au afirmat că mizeria alienării sociale și a fetișismului mărfii nu se mai limita la componentele fundamentale ale societății capitaliste, ci acum, în capitalismul avansat, se află răspândită în toate aspectele vieții și culturii.   Ei au respins ideea că succesele aparente ale capitalismului avansat - cum ar fi avansul tehnologic, creșterea veniturilor și creșterea timpului liber - ar putea depăși vreodată disfuncția socială și degradarea vieții cotidiene pe care aceleași succese le provoacă.

Teoria

Esențial pentru teoria situaționistă a fost conceptul de spectacol, o critică unificată a capitalismului avansat, a cărei preocupare principală a fost tendința ascendentă și progresivă spre exprimarea și medierea relațiilor sociale prin mărfuri.

Poziționiștii au considerat că trecerea de la expresia individuală prin experiențe direct trăite, sau îndeplinirea de la început a dorințelor autentice, la exprimarea individuală prin derivate, prin schimbul sau consumul de mărfuri sau prin alienarea pasivă de mâna a doua, afectarea calității vieții umane atât pentru persoane fizice, cât și pentru societate.

Un alt concept important al teoriei situaționiste a fost principalul mijloc de contracarare a spectacolului: construcția de situații, momente ale vieții construite în mod deliberat în scopul de a redeștepta și de a urmări dorințe autentice, de a trăi senzația de viață și aventură și de a elibera viața de zi cu zi.

Atunci când a fost formată prima oară internaționalizarea situaționistă, ea a avut un accent predominant artistic; accentul a fost pus pe concepte precum urbanismul unitar și psihogeografia .   Treptat, totuși, acea concentrare s-a mutat mai mult spre teoria revoluționară și politică.

Internaționalizarea situaționistă a atins punctul culminant al influenței sale creatoare în 1967 și 1968, prima marcând publicarea celor două texte cele mai importante ale mișcării situaționiste: Societatea Spectacolului de Guy Debord și Revoluția vieții de zi cu zi a lui Raoul Vaneigem. Critica din cele două texte, împreună cu alte publicații situaționale, s-a dovedit foarte influentă în modelarea ideilor ce au stat la baza insurecțiilor din mai 1968 din Franța; citate, fraze și sloganuri din texte și publicații situaționale au fost ubicue pe postere și graffiti în toată Franța în timpul revoltelor.

Etimologie și utilizare
Termenul "situaționist" se referă la construcția de situații, unul dintre primele concepte centrale ale Internaționalei Situațional; termenul se referă și la persoanele implicate în construcția de situații sau, mai restrâns, la membrii Internaționalei Situaționiste.

Teoria situaționistă consideră situația ca un instrument pentru eliberarea vieții de zi cu zi, o metodă de negare a înstrăinării omogene care însoțea spectacolul. Manifestul fondator al Internaționalei situaționiste, Raport asupra construcției situațiilor (1957), a definit construirea unor situații ca fiind "construcția concretă a ambianțelor momentane ale vieții și transformarea lor într-o calitate pasională superioară.  Publicația Internationale Situationniste nr. 1 (iunie 1958) definea situația construită ca fiind "un moment al vieții construit în mod concret și deliberat de organizarea colectivă a unei ambianțe unitare și a unui joc de evenimente".   Situaționiștii au susținut că societatea capitalistă avansată a produs dorințe false; literalmente în sensul publicității omniprezente și al glorificării acumulării de capital și, în general, în abstractizarea și reificarea experiențelor mai efemere ale vieții autentice în mărfuri. Direcția experimentală a activității situaționiste a constat în crearea unor medii temporare favorabile îndeplinirii dorințelor umane adevărate și autentice ca răspuns.

Internaționala Situaționistă s-a opus categoric utilizării termenului de situaționism, pe care Debord l-a numit un "termen fără sens", adăugând că "aici nu există nici un fel de situaționism, ceea ce ar însemna o doctrină pentru interpretarea condițiilor existente".   Situaționiștii au păstrat o opoziție filosofică față de toate ideologiile, concepându-le ca pe niște superstructuri abstracte, servind, în cele din urmă, doar pentru a justifica baza economică a unei societăți date; în consecință, au respins "situaționismul" ca un concept absurd și contradictoriu.   În Societatea Spectacolului , Debord a afirmat că ideologia a fost "voința abstractă a universalității și iluzia acesteia", care era "legitimată în societatea modernă prin abstractizarea universală și prin dictatura efectivă a iluziei".

Istoric

Origini (1945-1955)
Mișcarea situationistă își are originile într-o tendință de stânga din cadrul lettrismului,   o mișcare artistică și literară inițiată în anii 1940 la Paris și condusă de poetul și artistul francez de origine română Isidore Isou. Grupul a fost puternic influențat de mișcările avangardiste precedente precum dadaismul și suprarealismul, încercând să aplice teoriile critice bazate pe aceste concepte în toate domeniile artei și culturii, mai ales în poezie, film, pictura și teoria politică.

Printre  conceptele și inovațiile artistice dezvoltate de lettriști au fost lettria (la lettrie), o poezie care reflectă o formă pură, încă lipsită de orice conținut semantic, sinteze noi de scriere și artă vizuală identificate ca metafizică și hipergrafie, precum și noi tehnici creative în film. Viitorul situationist Guy Debord, care era la acel moment o figură importantă în mișcarea lettristă, a ajutat la dezvoltarea acestor noi tehnici de film, folosindu-le în filmul său lettrist Urlete pentru Sade (1952), precum și mai târziu în filmul său situațional Societatea Spectacolului 1972).

Până în 1950, o aripă mult mai tânără și mai de stânga a mișcării lettriste a început să se înfiripe. Acest grup a fost foarte activ în comiterea unor ultragii publice, cum ar fi Afacerea Notre-Dame: la Liturghia de Paști din catedrala Notre Dame de Paris, difuzată la televiziunea națională, în fața a zece mii de persoane, membrul lettrist și fostul dominican Michel Mourre, pozând în călugăr, "a stat înfața altarului și a citit un pamflet în care se proclama că Dumnezeu a murit".      André Breton  s-a declarat public solidar cu acțiunea într-o scrisoare care a dat naștere unei mari dezbateri în ziarul Le Combat.

În 1952, această aripă stângă a mișcării lettriste, care îl include pe Debord, s-a desprins din grupul lui Isidore Isou și a format Internationala Lettristă, un nou colectiv de artiști avangardiști și teoreticieni politici din Paris. Schisma a izbucnit în cele din urmă atunci când viitorii lettriști radicali au perturbat conferința de presă a lui Charlie Chaplin  pentru Limelight la Hôtel Ritz din Paris. Ei au distribuit o foaie polemică intitulată Nu mai vrem picioare moi!, care a concluzionat: "Lumina reflectoarelor a topit machiajul mimului presupus strălucitor. Tot ce vedem acum este un bătrân lugubru și mercenar. Du-te acasă, Mister Chaplin!"   Isou s-a supărat, opinia sa fiind că Chaplin merita respect ca unul dintre marii creatori ai artei cinematografice. Grupul separatist a considerat că activitatea lui Isou nu mai era relevantă, că și-a trăit traiul afirmând că "expresia cea mai urgentă a libertății este distrugerea idolilor, mai ales atunci când pretind că reprezintă libertatea", în acest caz, realizatorul de film Charlie Chaplin.

În această perioadă a Internaționalei Lettriste, au luat naștere multe dintre conceptele și ideile importante care aveau să fie ulterior integrate în teoria situaționistă. Persoanele din acest grup au construit în colaborare noul domeniu al psihogeografiei, pe care au definit-o drept "studiul efectelor specifice ale mediului geografic (organizat conștient sau nu) asupra emoțiilor și comportamentului indivizilor".     Debord a extins și mai mult conceptul de psihogeografie, prin teoria sa asupra a ceea ce el a numit la dérive (deriva), un tur neplanificat printr-un peisaj urban direcționat în întregime de sentimentele evocate în individ de împrejurimi, servind drept mijloc primar de cartografiere și investigare a psihogeografiei acestor diverse zone.

În această perioadă, Internaționala Lettristă a dezvoltat și tactica situaționistă numită détournement (deturnare), care prin refacerea sau re-contextualizarea unei opere de artă existente a căutat să-i schimbe în mod radical înțelesul cu unul revoluționar.

Formarea (1956-1957)
În 1956, Guy Debord, membru al Internaționalei Lettriste și Asger Jorn de la Mișcărea Internațională pentru un Bauhaus Imaginist, au reunit un grup de colective artistice pentru Primul Congres Mondial al Artiștilor Liberi de la Alba, Italia. Întâlnirea a constituit baza formării Internaționalei Situaționiste, declarată oficial în iulie 1957, la o întâlnire în localitatea Cosio.   Internaționala rezultată a fost o fuziune a acestor colective avangardiste extrem de mici: Internaționala Lettristă, Mișcarea Internațională pentru un Bauhaus imaginist  (oramură a COBRA ) și Asociația Psihogeografică din Londra (deși Anselm Jappe a susținut că grupul a pivotat în jurul lui Jorn și Debord în primii patru ani).   Ulterior, Internaționala Situaționistă a tras idei din alte grupuri, cum ar fi Socialisme ou Barbarie (Socialism sau Barbarie).
[ citare necesară ]
Cel mai proeminent membru al grupului, Guy Debord, a fost, în general, considerat liderul de facto al organizației și cel mai cunoscut teoretician al organizației. Printre alți membri, s-au numărat teoreticianul Raoul Vaneigem, pictorul olandez Constant Nieuwenhuys , scriitorul italo-scoțian Alexander Trocchi, artistul englez Ralph Rumney (membru unic al Asociației psihogeografice din Londra, Rumney a suferit expulzarea relativ curând după formare), artistul danez Asger Jorn (care, după despărțirea de SI, a fondat și Institutul Scandinav de Vandalism Comparativ), arhitectul și veteranul Revoluției Maghiare din 1956, Attila Kotanyi și scriitorul francez Michèle Bernstein. Debord și Bernstein mai târziu s-au și căsătorit.

În iunie 1957, Debord a scris Manifestul Internaționalei Situaționaliste, intitulat Raportul privind construcția situațiilor.  Acest manifest planifică o sistematică relecturare a operei lui Karl Marx, Das Kapital (Capitalul) și pledează pentru o revoluție culturală în țările occidentale .

Perioada artistică (1958-1962)

În primii câțiva ani ai înființării SI, grupurile artistice avangardiste au început să colaboreze cu SI și să se alăture organizației. Gruppe SPUR, un colectiv artistic german, a colaborat cu Internaționala Situaționistă pentru proiecte începând din 1959, continuând până când grupul a aderat oficial la SI în 1961. Rolul artiștilor în SI a avut o mare importanță, în special Asger Jorn, Constant Nieuwenhuys și Pinot Gallizio .

Asger Jorn, care a inventat situgrafia și situlogia, a avut rolul social de catalizator și lider de echipă în rândul membrilor SI între 1957 și 1961.   Guy Debord nu avea căldură și o persuasivitate personală pentru a atrage oameni de diferite naționalități și talente într-un parteneriat activ de lucru. Ca un tipic intelectual marxist, Debord, avea nevoie de un aliat care să poată gestiona egoismele și ciorovăielile membrilor.  Atunci când conducerea lui Jorn a fost retrasă în 1961, multe certuri înfiorătoare între diferitele secțiuni ale SI au explodat, ducând la excluderi multiple.

Prima separare majoră a fost excluderea din SI a Grupului SPUR, secțiunea germană, la 10 februarie 1962.   Multe dezacorduri diferite au dus la fractură, de exemplu: în cadrul celei de-a IV-a Conferințe de la Londra din decembrie 1960, într-o discuție despre natura politică a SI, membrii Grupului SPUR nu au fost de acord cu poziția fundamentală situaționistă de a conta pe un proletariat revoluționar ;  acuzația că activitățile lor s-au bazat pe o "neînțelegere sistematică a tezelor situaționiste";  înțelegerea că cel puțin un membru Gruppe SPUR, sculptorul Lothar Fischer și, eventual, restul grupului, nu înțelegeau, de fapt,  și / sau nu erau de acord cu ideile situaționiste, ci doar au folosit IS pentru a avea succes pe piața artei.

Excluderea a fost o recunoaștere a faptului că principiile, metodele și obiectivele Gruppe SPUR au fost în contrast semnificativ cu cele ale SI.    Această separare, totuși, nu a fost o declarație de ostilități, ca în alte cazuri de excluderi ale SI. La câteva luni după excludere, în contextul urmăririi penale împotriva grupului de către statul german, Debord și-a exprimat respectul față de Gruppe SPUR, numindu-l singurul grup important de artiști din Germania încă din timpu celui de-Al Doilea Război Mondial, și punându-l alături de avangardele din celorlalte țări.

Următoarea separare semnificativă a fost în 1962, în care "nashiștii", secțiunea scandinavă a SI condusă de Jørgen Nash, au fost excluși din organizație pentru lipsa de rigoare teoretică solicitată de secțiunea franco - belgiană a SI condusă de Guy Debord. Acest grup exclus s-ar fi declarat mai târziu cea de- a doua Internațională Situaționistă, bazându-și organizația în afara Suediei. Jurnalist Stewart Home, care i-a preferat pe "nashiști" și îl considera pe Debord un "mistic, un idealist, un dogmatic și un mincinos"  a scris că, în timp cea de a doua  Internațională Situaționistă contesta- separarea artei și politicii de viața de zi cu zi, Debord și așa-numitele "specto-situaționiști"  căutau să se concentreze exclusiv pe scopuri politice teoretice.

Perioada politică (1963-1968)
Până în acest punct, Internaționala Situaționistă a constat aproape exclusiv în secția franco-belgiană, condusă de Guy Debord și Raoul Vaneigem. Acești membri aveau o mult mai accentuată tendință spre teoria politică asupra aspectelor artistice ale SI. Schimbarea priorităților intelectuale în SI a dus la o mai mare concentrare asupra teoreticului, cum ar fi teoria spectacolului și analiza critică a marxismului, cheltuind mult mai puțin timp pe concepte artistice și tangibile, cum ar fi urbanismul unitar, deturnarea și situgrafia .

În această perioadă, SI a început să aibă o influență tot mai mare asupra studenților din Franța. Profitând de apatia colegilor lor, cinci "Pro-situs", studenți influențați de situaționiști, au infiltrat uniunea studențească a Universității din Strasbourg în noiembrie 1966 și au început să scandalizeze autoritățile.    Prima lor acțiune a fost să formeze o "societate de apreciere anarhistă " numită Societatea pentru Reabilitare a lui Karl Marx și a lui Ravachol; apoi și-au însușit fonduri ale Uniunii pentru a tipări manifeste "Întoarcerea Coloanei Durruti ", banda desenată détournée a lui André Bertrand. Apoi i-au invitat pe situaționiști să contribuie cu o critică a Universității din Strasbourg, rezultatul fiind broșura Despre sărăcia vieții studențești, scrisă de situaționistul tunisian Mustapha / Omar Khayati. Studenții au început imediat să tipărească 10.000 de copii ale broșurii, folosind fonduri universitare, și le-au distribuit în timpul unei ceremoniei începutului de an universitar.  Acest lucru a provocat imediat o furtună de proteste în presa locală, națională și internațională.

Mai 1968
Situaționiștii a jucat un rol preponderent în Revoltele din Mai 1968,  și într o oarecare măsură, perspectiva și ideile lor politice au alimentat  criza,    oferind fundamentarea teoretică.        În timp ce numărul membrilor SI a scăzut constant în ultimii câțiva ani, cei care au rămas au putut să-și îndeplinească rolurile revoluționare pe care le-au anticipat și pregătit cu răbdare.

Ideologii activi ("enragés" (turbați) și situaționiști) din spatele evenimentelor revoluționare de la Strasbourg, Nanterre și Paris, numărau doar una sau două duzini de persoane.

Acest lucru a fost recunoscut pe scară largă în diferite studii ale perioadei,       însă chestiunea încă larg deschisă interpretării este "cum și de ce s-a întâmplat acest lucru". Charles de Gaulle, în discursul televizat din 7 iunie 1968, a recunoscut că "această explozie a fost provocată de grupuri revoltate împotriva societății moderne de consum și a tehnicii, fie că este vorba de comunismul Estului, fie de capitalismul Vestului".

Situaționiștii au constituit, de asemenea, majoritatea în Comitetul Ocupației Sorbonnei. Un important eveniment care a condus la Mai 1968 a fost scandalul de la Strasbourg din decembrie 1966.  L' Union Nationale des Étudiants de France s-a declarat în favoarea tezelor SI și a reușit să folosească fonduri publice pentru a publica broșura lui Mustapha Khayati "Despre sărăcia vieții studențești".   Mii de exemplare ale broșurii au fost tipărite și au circulat, ajutând la popularizarea situaționiștilor în toată stânga mondială nestalinistă.

Citate din două cărți situaționiste cheie, Societatea Spectacolului (1967) a lui Debord și Despre sărăcia vieții studențești (1966) a lui Khayati, au fost scrise pe zidurile Parisului și în mai multe alte orașe din Franța.   Acest lucru a fost documentat în colecția de fotografii publicată în 1968 de Walter Lewino, L'imagination au pouvoir (Imaginația la putere).

Cei care ar fi urmărit punctul de vedere "artistic" al SI ar fi văzut evoluția SI ca fiind o organizație cam plictisitoare sau dogmatică. Cei care ar fi urmărit însă vederile ei politice ar fi văzut Revoltele din Mai 1968, ca un rezultat logic al abordării dialectice operate de SI: în timp ce distrugeau societatea de astăzi, ei căutau o societate revoluționară , care să întruchipeze tendințele pozitive ale dezvoltării capitaliste.  "Realizarea și suprimarea artei" este pur și simplu cea mai dezvoltată din multele suprimări dialectice pe care SI le-a căutat de-a lungul anilor.  Pentru Internaționala Situaționistă din 1968, triumful lumii sovietelor muncitorești ar aduce toate aceste suprimări.

Deși SI erau un grup foarte mic, ei erau experți auto-propagandiști, iar sloganurile lor apăreau zgâriate pe zidurile Parisului în timpul revoltei.  Membrul SI, René Viénet, în cartea Enragés et Situationistes dans le Mouvement de l'Occupation, France, mai 1968, povestește despre implicarea SI în grupul studențesc Enragés și ocuparea Sorbonnei .

Ocupările din 1968 au început la Universitatea din Nanterre și s-au extins la Sorbona. Poliția a încercat să ia înapoi Sorbona și s-a iscat imediat o revoltă. Ulterior, s-a declarat grevă generală cu participarea a până la 10 milioane de angajați. Inițial, SI a participat la ocuparea Sorbonei și a apărat baricadele în timpul revoltelor.  SI a distribuit apeluri pentru ocuparea de fabrici și formarea sovietelor muncitoreștisovietelor muncitorești , dar, deziluzionată de studenți, a părăsit universitatea pentru a înființa Consiliul pentru Menținerea Ocupațiilor (CMDO), care a distribuit cererile SI la scară mult mai largă. După terminarea mișcării, CMDO s-a desființat.

După 1968
În 1972, Gianfranco Sanguinetti și Guy Debord au rămas singurii doi membri ai SI. Lucrând cu Debord, în august 1975, Sanguinetti a scris o broșură intitulată Rapporto veridico sulle ultima oportunità di salvare il capitalismo in Italia (în ) , care (inspirat de Bruno Bauer ) pretindea a fi creația cinică a lui "Cenzor", un puternic industriaș.  Broșura susținea că clasa dominantă a Italiei a sprijinit Bombardamentul din Piazza Fontana și alte masacre ascunse, mascate sub pavilionul fals , al apărării statu-quo-ul capitalist de influența comunistă. Broșura a fost trimisă la 520 cele mai puternice persoane din Italia.  A fost primit ca sinceră, și politicieni autentici și puternici, industriași și jurnaliștii i-au lăudat conținutul. După retipărirea tractului sub formă de livret, Sanguinetti s-a dovedit a fi adevăratul autor. În urma scandalului care a urmat  și sub presiunea autorităților italiene, Sanguinetti a părăsit Italia în februarie 1976, dar și în Franța i s-a refuzat intrarea.
[ citare necesară ]
După publicarea în ultimul număr al revistei a unei analize a mai 1968, și descrierea revoltelor și strategiilor care vor trebui să fie adoptate în revoluții viitoare,  IS s-a dizolvat în 1972.

Concepte principale

Spectacolul și societatea
Spectacolul este o noțiune centrală în teoria situaționistă, dezvoltată de Guy Debord în cartea sa din 1967, The Society of the Spectacle (Societatea spectacolului).  În sensul său limitat, spectacolul înseamnă mijloacele de informare în masă, care sunt "cea mai strălucitoare manifestare superficială".   Debord a spus că societatea spectacolului a apărut la sfârșitul anilor 1920.

Critica spectacolului este o dezvoltare și aplicare a conceptelor de fetișism al mărfii, de reificarea și de alienarea ale lui Karl Marx  și a modului în care au fost ele reluate de György Lukács în 1923.  În societatea spectacolului, mărfurile guvernează muncitorii și consumatorii, în loc să fie guvernate de ei. Consumatorii sunt subiecți pasivi care contemplă spectacolul reificării.

Încă din 1958, în manifestul situaționist, Debord descria cultura oficială ca fiind un "joc trucat", în care puterile conservatoare interzic accesul ideilor subversive în discursul public. Astfel de idei mai întâi se trivializează și se sterilizează și apoi se integrează în siguranță în societatea principală, unde pot fi exploatate pentru a adăuga noi arome vechilor idei dominante.   Această tehnică a spectacolului este uneori numită recuperare, iar contra-tehnica este [./https://en.wikipedia.org/wiki/D%C3%A9tournement détournement].

[./https://en.wikipedia.org/wiki/D%C3%A9tournement Détournement] (Deturnarea)
Détournement este o tehnică dezvoltată în anii 1950 deInternationala Lettristă   și constă în "transformarea expresiilor sistemului capitalist împotriva lui înșiși"  cum ar fi transformarea lozincilor și a logosurilor împotriva agenților de publicitate sau a status quo-ului politic .   Détournement a fost folosită în mod proeminent pentru a crea glume politice subversive, o tactică influentă numită glumă situaționistă, care a fost refolosită de mișcarea punk la sfârșitul anilor 1970  și a inspirat mișcarea [./https://en.wikipedia.org/wiki/Culture_jamming Culture jamming] la sfârșitul anilor 1980.

Anticapitalism
Internaționala situaționistă, în cei 15 ani de la formarea sa în 1957 și până la dizolvarea ei în 1972, se caracterizează printr-o perspectivă marxistă și suprarealistă asupra esteticii și politicii,  fără separarea dintre cele două: arta și politica se confruntă împreună și în termeni revoluționari.   SI a analizat lumea modernă din punctul de vedere al vieții de zi cu zi.   Argumentele principale ale Internaționalei situaționiste au fost un atac asupra degradării capitaliste a vieții oamenilor    și modelele falsificate promovate de mass-media  la care situațiioniștii au răspuns cu experiențe alternative de viață .    Experiențele alternative de viață explorate de situatoționiști au fost: construcția de situații, urbanismul unitar, psihogeografia și uniunea de joc, libertatea și gândirea critică .

Referințe

Cultură underground
Socialism
Filozofie socială
Artă modernă
Teorie critică
Grupuri arhitecturale
Anticapitalism

Internaționala Situaționistă


Alkmaar, Kuzeybatı Hollanda'da, Noord Holland bölgesine (provincie) bağlı belediye (gemeente).Kuzey Denizine 10 km uzaklıktaki Kuzey Hollanda Kanalı üzerinde kurulmuş bir şehirdir. Alkmaar baştan sona bataklık ya da baştan sona deniz anlamına gelir.

Büyükbaş hayvan, süt ürünleri ve sebze pazarlanan bir merkez olan kent, aynı zamanda nisandan ekime kadar devam eden ve cuma günleri kurulan peynir pazarlarıyla da (Kaasmarkt) ünlü bir turizm merkezidir. Kentin en ünlü yapıtları Weighhouse (1582) ve St. Laurence Kilisesi'dir (1470 - 1520).AZ şehrin futbol takımıdır. Nüfus; 94,477 (2006).

Hollanda'daki şehirler
Kuzey Hollanda'daki belediyeler

Alkmaar


José Duarte Piteira Rica Silvestre Cordeiro (Lisboa, 23 de fevereiro de 1979), geralmente conhecido por Duarte Cordeiro, é um político português. Desde 30 de março de 2022, é o Ministro do Ambiente e da Ação Climática do XXIII Governo Constitucional de Portugal.

Biografia
É licenciado em Economia pelo Instituto Superior de Economia e Gestão da Universidade de Lisboa. É pós-graduado em Direção Empresarial pelo ISCTE – Instituto Universitário de Lisboa.

Entre fevereiro e outubro de 2019, foi Secretário de Estado Adjunto e dos Assuntos Parlamentares do XXI Governo Constitucional.

Entre 2019 e 2022, desempenhou as funções de Secretário de Estado dos Assuntos Parlamentares do XXII Governo Constitucional.

Foi Vice-Presidente da Câmara Municipal de Lisboa de abril de 2015 a fevereiro de 2019, com a tutela dos pelouros da Economia e Inovação, Smart Cities, Espaço Público, Desporto e Higiene Urbana, tendo iniciado funções de Vereador na Câmara Municipal de Lisboa em 2013.

Foi Deputado à Assembleia da República na XI e XII Legislatura, entre outubro de 2009 e outubro de 2013, integrando a Comissão Parlamentar de Economia.

Desempenhou funções de Vice-Presidente do Instituto Português da Juventude entre 2006 e 2008. Desempenhou igualmente funções de Adjunto do Secretário de Estado da Juventude e do Desporto entre 2005 e 2006.

Iniciou a sua vida profissional na multinacional Reckitt Benckiser, entre 2002 e 2004, onde desempenhou funções nos departamentos comercial e de marketing.

É Presidente da Federação da Área Urbana de Lisboa (FAUL) do PS desde 2018. Foi Secretário-Geral da JS entre 2008 e 2010.

Foi um dos principais apoiantes da segunda candidatura presidencial de Manuel Alegre, em 2011, exercendo as funções de diretor de campanha.

Foi igualmente diretor da campanha do PS nas eleições autárquicas de Lisboa em 2013, nas eleições legislativas de 2015 e agora nas eleições legislativas de 2022, integrando a lista de candidatos do PS a deputados pelo círculo de Lisboa em 4.º lugar.

Em março de 2022, foi nomeado Ministro do Ambiente e da Ação Climática do XXIII Governo Constitucional de Portugal, liderado por António Costa, sucedendo na pasta a João Pedro Matos Fernandes.

Ministros do Ambiente de Portugal
Economistas de Portugal
Políticos do Partido Socialista (Portugal)

Duarte Cordeiro


Mehmet Yaşar Büyükanıt (1 Eylül 1940, İstanbul - 21 Kasım 2019, İstanbul), Türk asker. Türk Silahlı Kuvvetlerinin 25. Genelkurmay Başkanı.

Eğitim ve askerlik kariyeri
1 Eylül 1940'ta İstanbul'un Eyüp ilçesinde doğdu. 1959 yılında Erzincan Askerî Lisesinden, 1961 yılında Kara Harp Okulundan mezun oldu. 1963 yılında Piyade Okulunu bitirdi. 1983-1986 yılları arasında Kuleli Askerî Lisesi Komutanlığı, 1986-1988 yılları arasında da Cumhurbaşkanlığı Muhafız Alayı Komutanlığı yaptı.

1988'de tuğgeneral rütbesine terfi ederek 2. Zırhlı Tugay komutanlığı ve AFSOUTH İstihbarat daire başkanlığı yaptı. 1992 yılında tümgeneral rütbesine terfi etti. Bu rütbede Genelkurmay Başkanlığı Genel Sekreterliği ve 3 yıl süreyle Kara Harp Okulu Komutanlığı görevlerini yürüttü. 1996 yılında korgeneral rütbesine terfi etti. 2000 yılında orgeneral rütbesine terfi etti. 2004 yılında Kara Kuvvetleri Komutanlığına atandı. Büyükanıt, eğer 2 gün erken doğsaydı bu görevinden emekli olacaktı ancak 1 Eylül doğumlu olduğu için 31 Temmuz 2006 tarihinde de Genelkurmay Başkanlığına atandı. 30 Ağustos 2008 tarihinde emekli oldu.

Politik tartışmalar
9 Kasım 2005 Şemdinli olayları sırasında olay mahallînde bomba ve silahlarla yakalanan astsubay Ali Kaya hakkında yaptığı "Tanırız kendisini, iyi çocuktur." şeklindeki beyanatıyla yargıyı etkilemeye çalıştığı öne sürüldü ve olay ile ilgili savcılık iddianamesinde "örgüt kurmak, sahte belge düzenlemek ve görevi kötüye kullanmak" iddialarıyla Genelkurmay tarafından hakkında soruşturma açılması istenildi. Genelkurmay Başkanlığı ise bir bildiri yayınlayarak Savcı Ferhat Sarıkaya'yı eleştirdi. Yaşar Büyükanıt 2009 yılında yayınlanan sunumunu Mehmet Ali Birand'ın üstlendiği 32. Gün programında sözlerinin çarpıtıldığını aslında Ali Kaya'nın yargılanmasından önce "Tanırım bunu iyi çocuktur ama bir suç işlemişse cezasını çeker. Bunu kestiniz mi anlam gidiyor tamamen." ve buna ek olarak "Bir meczubun ifadesine dayanarak. Hiçbir belge yok, ne alakası var çete kurmakla."  ve "Bir gazeteci arkadaşım iddianame yayınlanınca üzüntülerini bildirmek için aradı ben de ona üzülme biz dağda da bunlarla boğuştuk mahkemede de boğuşuruz avukat tutmaya bile ihtiyaç duymam çıkar kendimi savunurum" dedi.

Kendi döneminde, 2007 cumhurbaşkanlığı seçimleri öncesindeki Genelkurmay internet sitesinden yayınlanan bir bildiri nedeni ile uzun süre gündemde kalmış, açıklama, medya tarafından E-muhtıra olarak adlandırılmıştır. Emekli olduktan 8 ay sonra ilk kez 32.Gün programında verdiği 7 Mayıs 2009 tarihli röportajda, E-muhtırayı bizzat kaleme aldığını açıklamıştır. 4 Mayıs 2007 tarihinde Başbakan Recep Tayyip Erdoğan ile Dolmabahçe Sarayı'nda yaptıkları ikili görüşme, çeşitli iddialara neden olmuş, fakat her iki taraf da görüşülenlerin gizliliğini korumuştur.

WikiLeaks'in 29 Kasım 2010 tarihinde yayınladığı diplomatik belgelerin 22 Mart 2011'de yerel basında yer alan kısmına göre, Özkök'e karşı olan yedi general şöyle isimlendiriliyordu: Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Aytaç Yalman, Jandarma Genel Komutanı Orgeneral Şener Eruygur, 1. Ordu Komutanı Orgeneral Çetin Doğan, Ege Ordu Komutanı Orgeneral Hurşit Tolon, 2. Ordu Komutanı Orgeneral Fevzi Türkeri ve MGK Genel Sekreteri Orgeneral Tunçer Kılınç. Aynı belgede Büyükanıt'ın ise ikili oynadığı söyleniyordu.

Özel hayatı ve ölümü
17 Kasım 2019'da ölümüne kadar Filiz Büyükanıt'la evli olup bir kız çocukları vardı. İngilizce bilen Büyükanıt ayrıca Beykent TV'de, Kırmızı Çizgi adlı programı sunmuştur. Beykent Üniversitesi Stratejik Araştırmalar Merkezi (BÜSAM)'da danışman olarak çalışmıştır. Yaşar Büyükanıt İstanbul'da kalp yetmezliği tedavisi gördüğü bir hastanede 21 Kasım 2019'da 79 yaşında öldü. Cenazesi askerî törenin ardından Karacaahmet Mezarlığı'nda defnedildi.

Yaşar Büyükanıt, Fenerbahçe Spor Kulübü'nün 6040 sicil numaralı üyesiydi ve Fenerbahçe taraftarıydı. Ayrıca Diyarbakır'da 7. Kolordu Komutanı olarak bulunduğu sırada Diyarbakırspor'un maçlarına da giderdi.

Ayrıca bakınız
E-muhtıra

Kaynakça

1940 doğumlular
Eyüpsultan doğumlular
Erzincan Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Şeref Madalyası sahipleri
Beykent Üniversitesi
2019 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Piyade subaylar

Yaşar Büyükanıt


Jacopo Trulla, né le  à Vicence (Italie) est un joueur de rugby à XV international italien. Il joue aux postes d'arrière ou d'ailier. Il joue actuellement avec la franchise des Zebres en United Rugby Championship.

Biographie

Jacopo Trulla représente d'abord Calvisano à partir de la saison 2019-2020, avant d'être recruté par les Zebres pour les derniers matchs de la saison 2019-2020 et pour la saison 2020-2021.

En 2019 et 2020, Trulla a été convoqué en équipe d'Italie des moins de 20 ans pour le tournoi des Six nations de la catégorie.

Depuis , il évolue également pour l'équipe d'Italie senior. Il dispute le Tournoi des Six Nations 2021 en tant que titulaire à l'arrière.

Non-utilisé lors des tests de , il est convoqué par Alessandro Troncon pour jouer avec l'Italie A. Il s'illustre en inscrivant un essai contre l'Uruguay.

Notes et références

Liens externes

Joueur international italien de rugby à XV
Joueur du Rugby Calvisano
Joueur du Zebre Parma
Arrière (rugby à XV)
Ailier (rugby à XV)
Naissance en juillet 2000
Naissance à Vicence

Jacopo Trulla


David George Philip Cholmondeley, VII marqués de Cholmondeley, KCVO, DL (n. 27 de junio de 1960) es actual titular del marquesado, así como antiguo gran oficial de Estado británico.

Titulado por cortesía vizconde Malpas y desde 1968 conde de Rocksavage, en 1990 se convirtió en miembro de la Cámara de los Lores y en lord gran chambelán hereditario del Reino Unido.

Vida personal

Descendiente directo de Robert Walpole (1676-1745), inaugural primer ministro de Gran Bretaña y también de las familias Rothschild y Sassoon entre otras.

Al igual que numerosos miembros de su familia, David Cholmondeley estudió en el colegio Eton antes de asistir a la Sorbona.

Su padre, el VI marqués, tuvo junto a su esposa la marquesa Lavinia Leslie (f. 2016) otras tres hijas: Rose Cholmondeley, Margot (casada con Tony Huston) y Caroline (casada con el barón Rodolphe d'Erlanger).

Carrera

Industria del cine

Conocido como David Rocksavage director de cine, apareció con un pequeño papel en el filme de Eric Rohmer de 1987, 4 aventures de Reinette et Mirabelle.

En el 1995 dirigió la adaptación cinematográfica de la novela de Truman Capote Otras voces, otros ámbitos y en el 2007, The Wreck, protagonizada por Jean Simmons y James Wilby; la película se rodó en Norfolk.

Su nombre artístico derivaba de su título nobiliario de conde de Rocksavage.

Carrera política

El año 1990 se convirtió en marqués de Cholmondeley tras la muerte del VI marqués.

El 1992 Lord Cholmondeley fue elegido teniente adjunto del condado de Norfolk.

Tierras y propiedades

Houghton Hall en Norfolk y el Castillo de Cholmondeley en Cheshire son las sedes de la familia.

De acuerdo con Sunday Times Rich List, el marqués está considerado uno de los aristocráticos más ricos. Posee un patrimonio aproximado de £60m, atribuidos principalmente a las propiedades heredadas.

Su Houghton Hall en Norfolk es la residencia de los marqueses de Cholmondeley que tiene algunos de sus salones abiertos al público. La sede ancestral de la familia es el castillo de Cholmondeley  en el condado de Cheshire, rodeado de 7500 acres (30 km²) cerca de Malpas.

Posición en la corte

En 1974, el joven Cholmondeley, de catorce años (entonces conocido conde de Rocksavage), fue paje de honor de la reina Isabel.

Las atribuciones del cargo de lord-gran-chambelán fueron heredadas por descendencia divida. Este honor hereditario entró a la familia Cholmondeley a través del matrimonio del primer marqués con Georgiana Bertie, hija del general Peregrine Bertie, III duque de Ancaster y Kesteven. El segundo, cuarto, quinto, sexto y séptimo titular del marquesado han ocupado este cargo real.

Cholmondeley comenzó a actuar como lord-gran-chambelán hereditario de la reina Isabel en 1990. En las listas del 2007 de honores por el cumpleaños de la reina  Cholmondeley fue nombrado KCVO por sus 17 años de servicios reales.

Referencias

Enlaces externos
 www.parliament.uk
 www.cholmondeleycastle.com

Alumnado de la Universidad de París IV París-Sorbonne
Rothschild
Nobleza de Reino Unido
Caballeros comendadores de la Real Orden Victoriana
Miembros de la Cámara de los Lores
Empresarios de Reino Unido
Marqueses

David Cholmondeley


Santa Cruz Portekiz'de Coimbra belediyesine bağlı olan, 5,46 km2 yüzölçümüne sahip, 6.868 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Coimbra'nın bucakları

Santa Cruz (Coimbra)


Minot puede referirse a:

Topónimos
 Minot, población y comuna francesa en el departamento de Côte-d'Or, región de Borgoña;
 Minot, ciudad en el condado de Ward, estado estadounidense de Dakota del Norte;
 Minot AFB, lugar designado por el censo en el condado de Ward, estado estadounidense de Dakota del Norte;
 Minot, pueblo en el condado de Androscoggin, estado estadounidense de Maine.

Patronímicos
 Charles Sedgwick Minot (1852-1914), biólogo estadounidense.
 Jean-Louis Toussaint Minot (1772-1837), general francés durante la Revolución Francesa y el Primer Imperio.
 Susan Minot (1956-), escritora estadounidense.

Minot (desambiguación)


Belém is the capital city of the Brazilian state of Pará.

Belem or Belém may also refer to:

Places
Brazil
 Belém, Alagoas
 Belém, Paraíba
 Belém (district of São Paulo)

Cape Verde
 Belém, Santiago
 Belém, São Nicolau

Portugal
 Belém (Lisbon)
 Giesteira (or Bairro de Belém), a neighbourhood of Póvoa de Varzim

People

 Belém (footballer) – Matheus José Belém de Souza, Brazilian football defender.

Other uses
 Belem (ship), a French three-masted barque
 Belém Tower, a fortified tower located in the Belém district of Lisbon, Portugal
 Belem Prison, a disused prison in Mexico City

See also
 Belemites
 Belén (disambiguation)
 Bethlehem

Belem (disambiguation)


La bahía de Nuadibú, también conocida como bahía de Lévrier o Dajlet Nuadibú (Baie du Lévrier en francés, bahía del Galgo en las cartas náuticas españolas del ), se encuentra situada en la costa atlántica de Mauritania. Cierran la bahía el cabo Blanco al oeste y el cabo Sainte-Anne al este.

Descripción
Es uno de los mayores puertos naturales de la costa atlántica de África y el único relevante de Mauritania. Lo forma la península de cabo Blanco (también conocida como Ras Nuadibú), que se extiende de norte a sur durante unos 50 km, creando una bahía de unos 43 km de largo y 32 de ancho en el punto más amplio.

A sus condiciones geográficas, la bahía de Nuadibú une unas condiciones marítimas muy favorables, dada la ausencia de corrientes significativas. También las condiciones climatológicas favorecen su uso como puerto al encontrarse al abrigo de los vientos y de las tormentas. El único factor desfavorable es la escasa profundidad del mar en la mayor parte de la bahía, lo que ha requerido frecuentes drenajes de los canales de navegación.

Importancia económica
La bahía de Nuadibú constituye el área económica y comercial más importante de Mauritania. Es la base de la industria pesquera mauritana, así como la vía por la que se exporta del país el mineral de hierro procedente de las minas de Zuérate, que llega al puerto minero de Point Central (situado al sur de Nuadibú) por un ferrocarril, el único de Mauritania, que recorre 650 km desde las minas al puerto.

Enlaces externos

Golfos y bahías de África del océano Atlántico
Bahías de Mauritania

Bahía de Nuadibú


Das Chemag-Haus ist ein Bürogebäude an der Ecke von Senckenberganlage (Hausnummern 10–12) und Westendstraße (Hausnummer 106) im Stadtteil Westend von Frankfurt am Main. Es entstand Anfang der 1950er Jahre im Stil der Nachkriegsmoderne und steht als einer seiner bedeutendsten erhaltenen Vertreter unter Denkmalschutz.

Geschichte
Das Grundstück an der Ecke von Senckenberganlage und Westendstraße war bereits vor dem Zweiten Weltkrieg bebaut, ein 1947 veröffentlichter Kriegsschädenplan weist diese Bebauung als schwer beschädigt aus.

Anfang der 1950er Jahre beschloss die in Kassel ansässige Wintershall Holding GmbH, der heute größte deutsche Erdöl- und Erdgasproduzent, auf dem Gelände ein neues Verwaltungsgebäude für seine Tochterfirmen Chemag und Nitag zu errichten. Den Entwurf für den Neubau lieferte der Frankfurter Architekt Ernst Balser, das Gebäude für 250 Mitarbeiter konnte 1952 nach nur einjähriger Bauzeit eröffnet werden. Bemerkenswert war die kostensparende Verwendung der Fundamente der Vorgängerbebauung.

Bereits die 1986 erstmals veröffentlichte Denkmaltopographie von Frankfurt am Main wies das Gebäude als denkmalgeschützt aus. Damit gehört es zu den wenigen Frankfurter Bauten der Nachkriegszeit, die bereits so früh als Baudenkmale anerkannt waren.

Gegenwärtig (2022) dient das Gebäude als Geschäfts- und Verwaltungssitz mehrerer Unternehmen; Eigentümer ist die Gloram Real Estate.

Architektur
Den Grundriss des Gebäudes bilden zwei rechtwinklig zueinander und zugleich parallel zu den Straßen gestellte, rechteckige Trakte. Der südliche an der Westendstraße weist eine etwas geringere Länge als der nördliche auf und springt zugleich im Westen etwas gegenüber der Senckenberganlage zurück. In seiner nordwestlichen Ecke ist ein etwas höherer, nach Osten gerade, nach Westen halbrund abschließender Trakt eingestellt, der das Treppenhaus beinhaltet und den Versatz der beiden Haupttrakte optisch überbrückt.

Das gesamte Gebäude besitzt ein das Bodenniveau etwa um einen halben Meter überragendes Kellergeschoss, mit dem Erdgeschoss drei Vollgeschosse und ein Staffelgeschoss unter dem vorspringenden Flachdach. Die Fassaden sind bis auf die Nordseite des Nord- und die Ostseite des Südtraktes flächenhaft durchfenstert. Eine klassische Anordnung ist zugunsten eines großen, rechteckigen Feldes aufgegeben, in denen die einzelnen, tief eingeschnittenen und betont hochformatigen Fenster im Zusammenspiel mit den Gewänden ein strenges Raster bilden. Dabei stehen die Brüstungen, die etwa ein Drittel der Fensterfläche ausmachen, aus glänzendem, schwarzem Gussglas in starken Kontrast zu den ansonsten hellweiß verputzten Oberflächen des Gebäudes.

Von besonderer Gestaltung ist das Treppenhaus, das aufgrund des höher gelegenen Kellergeschosses und somit auch höher gelegenen Erdgeschosses von der Senckenberganlage her über eine Treppe erschlossen ist. Sie wird ab etwa halber Tiefe von Geländern der Bauzeit mit typischer Wellenornamentik begleitet. Über dem etwas aus dem Treppenhaus vorspringenden Haupteingang, der seinerseits eine leichte Kreisform beschreibt, befindet sich ein vorkragendes, von einer leichten Stahlkonstruktion getragenes Pultdach, das dadurch fast schwerelosen Charakter hat.

Die halbzylinderförmige Straßenseite des eigentlichen Treppenhauses ist ähnlich dem Chor einer Kirche durch hervortretende Stützen in mehrere über die gesamte Höhe ohne Unterbrechung vollverglaste Achsen zerschnitten. Sie geben den Blick auf das Innere frei, in dem eine frei um eine Lichtspindel geschwungene Wendeltreppe mit schlichtem, aber für die Bauzeit charakteristischem Geländer die einzelnen Geschosse erschließt.

Neben einem Wechsel in der Höhe der Fensterformate wird in den Fenstergewänden der Treppenhausverglasung abermals mit dem Kontrast von Schwarz und Weiß gespielt. Eine für die Erbauungszeit bedeutende Neuerung war, dass das verwendete Glas dem runden Grundriss des Gebäudes folgt, also tatsächlich gekrümmt gefertigt wurde.

Literatur
 Wilhelm Opatz und Deutscher Werkbund Hessen (Hrsg.): Frankfurt 1950–1959. Niggli-Verlag, 2014, ISBN 978-3-7212-0906-8
 Heinz Schomann, Volker Rödel, Heike Kaiser: Denkmaltopographie Stadt Frankfurt am Main. Überarbeitete 2. Auflage, limitierte Sonderauflage aus Anlass der 1200-Jahr-Feier der Stadt Frankfurt am Main. Societäts-Verlag, Frankfurt am Main 1994, ISBN 3-7973-0576-1 (Materialien zum Denkmalschutz in Frankfurt am Main 1), S. 378.

Weblinks

Einzelnachweise

Erbaut in den 1950er Jahren
Bauwerk der Moderne in Frankfurt am Main
Bürogebäude in Frankfurt am Main
Kulturdenkmal in Frankfurt-Westend
Bauwerk in Frankfurt-Westend

Chemag-Haus


Gaming ist der Name folgender Orte:
 Gaming, Marktgemeinde im Bezirk Scheibbs, Niederösterreich
 Gaming (Gemeinde Mölbling), Ortschaft der Gemeinde Mölbling, Bezirk Sankt Veit an der Glan, Kärnten, Südösterreich

Gaming steht für:
Gaming the System, geschicktes Ausnutzen der Regeln eines Systems, um aus dessen Schwächen einen Vorteil zu ziehen.
Das Spielen von Computerspielen.
 Gaming (Herrschaft), Grundherrschaft im Erzherzogtum Österreich unter der Enns

Siehe auch:

Gaming (Begriffsklärung)


باري باريس Barry Paris (ولد في 6 فبراير 1948) هو كاتب وصحفي أمريكي. من أشهر أعماله كتابته سير حياة لممثلين سينمائيين منهم لويز بروكس وجريتو جاربو وأودري هيبورن. كما أنه يكتب في النقد السينمائي لمجلة بيتسبورج بوست جازيت. حصل باريس على جوائز عدة لعمله الصحفي أو السينمائي. وهو حاليا منشغل بكتابة سيرة حياة فرانكلين بيرس الرئيس الرابع عشر للولايات المتحدة.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة كولومبيا
كتاب سيرة أمريكيون
كتاب من بيتسبرغ
كتاب وكاتبات أمريكيون
مواليد 1948
نقاد سينمائيون أمريكيون

باري باريس


Macornay este o comună franceză în Cantonul Lons-le-Saunier-Sud,  Arondismentul Lons-le-Saunier, departamentul Jura, în regiunea Bourgogne-Franche-Comté.

Geografie
Comunele învecinate sunt Lons-le-Saunier la nord, Montaigu la nord-est, Moiron la est, Bornay la sud-est, Geruge la sud-vest și Courbouzon la vest. Orașe mai mari sunt îndepărtate (stradal): Bourg-en-Bresse la 75 km, Macon la 90 km, Besançon la 104 km, Dijon la 113 km, Lyon la 149 km.

Teritoriul municipiului se întinde pe o suprafață de 459 de hectare la o altitudine de 250 până la 500 de metri de-a lungul râului Sorne. Două treimi din suprafața ariei protejate Mancy se află pe teritoriul Macornay. Viile de pe dealuri, odată cunoscute, au dispărut.

Scurt istoric
Macornay are o istorie foarte veche:

În anul 1181, localitatea a fost menționată pentru prima dată într-o bulă publicată de Papa Lucius al III-lea în care confirmă Macornay posesie a abației .

În 1443 a fost construită nava bisericii dedicată Nașterii Maicii Domnului și o capelă (în 1500 au mai fost ridicate două). La mijlocul secolului au locuit în sat 44 de familii, supuse Domnilor de Montmorot, dar în decembrie 1636 o epidemie de pestă a decimat populația evident.

De abia în 1737 a fost construit corul bisericii. Amvoanele bisericii sunt remarcate ca cele mai frumoase în tot departamentul (Panourile sale sunt sculptate în relief înalt, cu Isus Hristos, evangheliștii și un număr mare de motive din Noul Testament), iar în 1780 arhitectul Augustin Desvernois a renovat biserica în stil mare, extinzând fereastra de vest.

În ziua de 19 martie 1823, comuna Vaux-sous-Bornay a fost conectată la Macornay.

În ziua de 2 iulie 1854 s-a născut marele micolog Narcisse Théophile Patouillard.

În 1858 a fost construită o casă comună și o școală pentru băieți, iar șapte ani mai târziu s-a deschis o bibliotecă poluară. În același an au început lucrările de transformare ale turului bisericii cu patru late în unul octogonal și un an mai târziu a fost inaugurată o școală pentru fete. Arhitect pentru ambele proiecte a fost Louis Rousseau.

În ziua de 28 septembrie 1912 a fost deschis un oficiul poștal cu telefon public precum instalată o cutie de scrisori în fața casei comunale. Ultimele case au fost electrificate de abia în 1932.

Evoluția populației
Evoluția populației progresează foarte încet:

Arii protejate

Comuna are două arii protejate franceze:
 Rezervația naturală națională (RNN 110) Grotte de Gravelle (1992)
 Rezervația naturală regională (RNR 117) Côte de Mancy (2010) pe care o împarte cu orașul Lons-le-Saunier

Note

Legături externe
 Pagina oficială a comunei
 Grotte de Gravelle, imagini
 Côte de Mancy, imagini

Cantoane în Jura
Comune din Jura

Macornay


Ceftarolina (cu denumirea comercială Zinforo în Europa, comercializat sub formă de ceftarolină fosamil) este un antibiotic din clasa cefalosporinelor de generația a cincea, utilizat în tratamentul pneumoniilor comunitare dobândite și infecțiilor complicate cutanate și ale țesuturilor moi. Este activ și împotriva stafilococului auriu meticilino-rezistent (MRSA) și Pseudomonas aeruginosa.

Utilizări medicale

Reacții adverse

Note

Vezi și
 Cefepimă
 Cefpiromă
 Ceftobiprol

Cefalosporine

Tiadiazoli

Tiazoli
Oxime
Piridine

Ceftarolină


Sebastia(a)n Castellio, født Sébastien Châtillon, (født i 1515 i Saint-Martin-du-Frêne (Nantua), død 23. december 1563 i Basel) var en fransk humanist, teolog og pædagog.

Værker
 Biblia sacra latina, Basel, 1551
 Contra libellum Calvini, 1554
 De haereticis, an sint persequendi, Basel-1554
 La Bible translatée avec annotations, Basel 1555
 Conseil à la France désolée, 1562
 Arte dubitandi, 1562 (hans mesterværk)

Litteratur
 Stefan Zweig, Castellio gegen Calvin oder Ein Gewissen gegen die Gewalt (1936)

Kilder
Artikelen er oversat fra Wikipedia på nederlandsk
 Moltesen, L.

Eksterne links

  Kirchenlexikon
  Stefan Zweig om Castellio
  Musée virtuel du protestantismen français

Teologer fra Frankrig

Sebastian Castellio


Ariadna Șalari () a fost o prozatoare din Republica Moldova.

Biografie
A absolvit Institutul Politehnic din București (azi Universitatea Politehnica din București) în 1947 și  din Moscova în 1959.

A colaborat la revista "Flacăra" între 1947-1949, la București. A revenit în Moldova în 1953. A lucrat ca profesoară la o școală de cultură și a început activitatea literară prin scrierea povestirilor pentru copii. Mai târziu, a scris romane, printre care Valul lui Traian (1968), Tăceri răscolite (1982), Labirintul (1990).

A fost decorată cu Medalia "Meritul Civic" în 1996 și cu Ordinul "Gloria Muncii" în 1998.

Operă
Opera sa cuprinde:
Pionierii de la Măgura-Nouă (1953)
Se-ntâlnesc pământurile (1956)
Fofo este vigilent (1957)
Oameni și destine (1961)
Neastâmpăr (1961)
Povestea copăcelului (1962)
De-ale lumii (1964)
Ploaie cu covrigi (1965)
Valul lui Traian (1968)
De-a mijatca cu soarele (1971)
Printre oameni (1973)
Ștrengarii (1974)
Năzdrăvanii (1977)
Șoapta viorilor (1977)
Năsturel (1979)
Alerguș (1981)
Tăceri răscolite (1982)
Scrieri alese (1983)
Labirintul (1990)
Venetica (1998)

Aprecieri critice

Note

Bibliografie

Nașteri în 1923
Decese în 2016
Prozatori moldoveni
Femei din Republica Moldova
Decorați cu Ordinul Gloria Muncii al Republicii Moldova

Ariadna Șalari


O evento duplas mistas do badminton nos Jogos Europeus de 2015 foi disputado na Arena de Baku, em Baku, no Azerbaijão. A prova foi realizada entre os dias 22 a 28 de junho de 2015.

Calendário
Horário de verão do Azerbaijão (UTC+5).

Medalhistas

Cabeça-de-chave
Os cabeças-de-chaves para todos os eventos de badminton nos Jogos Europeus de 2015 foram anunciadas em 29 de maio.

Resultados
Os sorteios da fase de grupos foram realizados em 2 de junho.

Fases de grupos

 Grupo A

Fonte:

 Grupo B

Fonte:

 Grupo C

Fonte:

 Grupo D

Fonte:

Fase eliminatória

Eventos do badmínton nos Jogos Europeus de 2015

Badminton nos Jogos Europeus de 2015 - Duplas mistas


Aïssata Touré Diallo, née le 21 avril 1969 à Youwarou, est une femme politique malienne.

Carrière
Aïssata Touré Diallo est juriste de formation, diplômée de l'École nationale d'administration. Candidate perdante des élections législatives maliennes de 2007 dans la circonscription électorale de Youwarou sous les couleurs du Rassemblement pour le Mali, elle est élue députée à l'Assemblée nationale dans cette même circonscription aux élections législatives maliennes de 2013. Elle se représente sans étiquette aux élections législatives maliennes de 2020, mais n'est pas réélue.

Références

Député malien
Femme politique malienne
Personnalité du Rassemblement pour le Mali
Naissance en avril 1969
Naissance dans la région de Mopti

Aïssata Touré Diallo


A floating dock, floating pier or floating jetty is a platform or ramp supported by pontoons. It is usually joined to the shore with a gangway. The pier is usually held in place by vertical poles referred to as pilings, which are embedded in the seafloor or by anchored cables. Frequently used in marinas, this type of pier maintains a fixed vertical relationship to watercraft secured to it, independent of tidal, river or lake elevation. The angle of the gangway varies with the water level.

See also
In shipbuilding and ship operations the term floating dock refers to a floating dry dock.

Reference

Coastal construction

Floating dock (jetty)


ويلفريد فان موير، من مواليد 1 مارس 1945، لاعب كرة قدم بلجيكي سابق، ومدرب كرة قدم بلجيكي.

لعب مع منتخب بلجيكا لكرة القدم.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية بلجيكيون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص من بيفيرن
رياضيون من فلاندر الشرقية
لاعب دوري كرة القدم البلجيكي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو بيفيرين
لاعبو رويال أنتويرب
لاعبو ستاندارد لييج
لاعبو كأس العالم 1970
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم بلجيكيون
لاعبو كرة قدم من فلاندر الشرقية
لاعبو منتخب بلجيكا لكرة القدم
لاعبو نادي سينت ترويدن
مدربو كرة قدم بلجيكيون
مدربو منتخب بلجيكا لكرة القدم
مدربو نادي سينت ترويدن
مواليد 1945
مواليد في بيفيرن
وفيات 2021
وفيات بسبب نزف دماغي

ويلفريد فان موير


بياته إريكسن (بالنرويجية:Beate Eriksen) (مولودة في 19 أكتوبر 1960) هي ممثلة ومخرجة نرويجية.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
فنانون نرويجيون
مخرجات تلفزيون
مخرجو تلفزيون نرويجيون
معلمو مدارس نرويجيون
ممثلات تلفزيون نرويجيات
ممثلات مسرح نرويجيات
ممثلات نرويجيات في القرن 20
ممثلات نرويجيات في القرن 21
مواليد 1960
مواليد في أوسلو

بياته إريكسن


Bahar Yapar (d. 20 Şubat 1989, Gaziosmanpaşa, İstanbul), Boşnak asıllı millî kadın basketbolcudur.

Basketbola başladığı Oğuz Kaan Koleji Bayan Basketbol Takımı ile 2005 yılında Dünya Liselerarası Basketbol Şampiyonası'nda ikinci oldu. Daha sonra gittiği İstanbul Üniversitesi Kadın Basketbol Takımı'nda yıldızı parladıktan sonra Milli Takım'a seçildi. Genç Kadın Basketbol Milli Takımı'nın kaptanlığını da üstlenen Bahar Yapar, 2006 Aralık ayının son gününde Türkiye'nin ilk defa kazandığı Balkan Şampiyonası'nda emeği büyüktü.

Kariyeri boyunca Tarsus Belediyespor, Samsun Canik Belediye, Yakın Doğu Üniversitesi SK, Adana ASKİ SK, Becker 35 Albatros, Çukurova BK Mersin, Beşiktaş ve Emlak Konut SK takımlarında forma giymiştir.

1989 doğumlular
Bosnalı basketbolcular
Türk kadın basketbolcular
Yaşayan insanlar
İstanbul doğumlu basketbolcular

Bahar Yapar


حديقة قولدن قيت  حديقة تقع في سان فرانسيسكو، كاليفورنيا في الولايات المتحدة. تتألف من 4,1 كيلومتر مربع على شكل مستطيل وهي أكبر من سنترال بارك في نيويورك. يزورها 13 مليون زائر سنويا، بذالك تكون ثالث حديقة في عدد الزيارات في الولايات المتحدة (بعد سنترال بارك ولنكولن بارك في شيكاغو).

كانت قولدن قيت بارك في الأصل كثبان رملية جرفتها رياح المحيط من الشاطئ. وقد بداء الدكتور جون ماكلارين بزراعة الاعشب والاشجار والنباتات المختلفة فيها في عام 1890. الحديقة تحتوي الآن أكثر من مليون شجرة وأكثر من 10ألاف نبته من مجموعات وأنواع مختلفة.
في عطلة نهاية الأسبوع يبلغ عدد زوار حديقة قولدن قيت 75 ألف زائر في المتوسط. في الحديقة هناك الكثير لرؤيته والقيام به على سبيل المثال المتاحف والبساتين والرياضة والأنشطة. وهنا لائحة لبعض الأشياء التي قد تجذبك عند زيارتك للحديقة :

المتاحف في قولدن قيت بارك

 أكاديمية كاليفورنيا للعلوم"California Academy of Sciences"
 كونسرفاتوار الزهور"Conservatory of Flowers"
 حديقة شكسبير لزهور"Garden of Shakespeare's Flowers"
 حديقة الشاي الياباني"Japanese Tea Garden"
 متحف إم إتش دي يونغ"M.H. de Young Museum</small>

الرياضة والترفيه في قولدن قيت بارك
 الرماية
 كرة السلة
 ركوب الدراجات والتزلج
 صيد الأسماك
 الجولف يوجد 9 ثقب في ملعب الجولف
 كرة يد
 ملعب نادي كازر"Kezar Stadium"
 حديقة رياضة البولينج
 بيتانكو- لعبة البولينج فرنسية"Pètanque"
 بحيرة سبيكلس "Speckels "
 بحيرة تاسو، أكبر بحيرة في الحديقة"Stow Lake"
 كرة المضرب

المناظر والأنشطة في قولدن قيت بارك
 حديقة تذكار الايدز"AIDS Memorial Grove"
 الفنون والحرف
 شاليه الشاطئ وشاليه الحديقة
 الطيور
 الجاموس بادوك
 ملعب للأطفال
 مسكن جون مكلارين
 جناح موسيقى الكونكورس
 الأوبرا في حديقة
 حديقة الورود
 بوابات الماضي
 جزيرة رودودندرون "Rhododendron Island"
 التماثيل
 تل الفراولة "Strawberry Hill"

مراجع

السجل الوطني للأماكن التاريخية في سان فرانسيسكو
المناطق التاريخية في السجل الوطني للأماكن التاريخية في كاليفورنيا
إدارة سير المشاريع في كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1980
حدائق
صالات الموسيقى في منطقة خليج سان فرانسيسكو
متنزهات في السجل الوطني للأماكن التاريخية في كاليفورنيا
متنزهات في سان فرانسيسكو
متنزهات في منطقة خليج سان فرانسيسكو

حديقة غولدن غيت


Alegerea lui Chuck (engleză Chuck's Choice) este un serial de animație canadian făcut în flash și produs de DHX Media. În România, a fost difuzat pe canalul Megamax.

Dublajul în limba română
Dublajul a fost realizat de Studiourile BTI.

Richard Balint - Chuck
Ilinca Ghimbasan - Misha
Sebastian Lupu - UD
Anca Sigmirean - Ashley
Corinea Cernea - doamna Cho
Răzvan Vicoveanu - alte voci
Alexandru Rusu - Joey, alte voci
Sorin Ionescu - alte voci
Eugen Neag - Norm
Ion Ruscut - alte voci
Petre Ghimbasan - alte voci
Alina Leonte - Ellen, alte voci
Cosmin Petrut - alte voci

Traducerea: Estera Chelaru

Regia: Ion Ruscuț, Corina Cernea

Episoade

Desene animate
Seriale de animație

Alegerea lui Chuck


آيرن بايثون  تنفيذ لقواعد لغة البرمجة بايثون يستهدف إطار عمل دوت نت ومونو، أنشأه جيم هوغونن. صدرت النسخة 1.0 في 5 سبتمبر 2006. صدرت النسخة 2.0 في 10 ديستمبر 2008.

على الرغم من أن بعض أجزاء آيرن بايثون ولدها مولد كود مكتوب ببايثون، إلا أنه مكتوب بشكل كامل بلغة سي#.

مراجع

وصلات خارجية

برامج نسخ احتياطي مبرمجة بالسي شارب
برمجيات 2006
برمجيات تستخدم رخصة أباتشي
لغات برمجة .نت
مكتبات بايثون

آيرن بايثون


تشمل مواد بناء هذه الخامات بصفة أساسية كالآتي:
 خامات مواد البناء وهي تشمل خمسة مجموعات رئيسية:

 مجموعة الأحجار الصلبة (جيرية – رملية – دولوميتية – جرانيت – رخام..الخ): وتستخدم النوعيات المناسبة منها من حيث الخواص الطبيعية والتركيب الكيميائي في صناعة الأسمنت والجير والدبش والطوب ورصف الطرق والتكسيات المعمارية وأحجار البناء بالإضافة إلى الصناعات الكيميائية.
 مجموعة المعادن الطينية والطفلات: وتستخدم في إنتاج الأسمنت والطوب الطفلي والصناعات الحرارية.
 مجموعة الرمال والزلط: وتستخدم في عمل الخرسانات الأسمنتية وصناعة الأسمنت ورصف الطرق وصناعة المرشحات.
 مجموع الجبس: وتستخدم في صناعة الأسمنت وتكسيه الحوائط.
 البازلت: ويستخدم في رصف الطرق وبعض أنواعه في صناعة الصوف الصخري.
 الرمال البيضاء (رمال الزجاج):
 وهي تستخدم أساساً في صناعات الزجاج والسيراميك.
 استغلال هذه الخامات يتم من خلال المحافظات المختلفة.

مواد بناء مأخوذة من التربة
وسائل تثبيت

مواد بناء


ركضة الفقمة هي مهارة من مهارات المناورة في كرة القدم، يقوم فيها اللاعب بضرب الكرة برأسه ضربات قصيرة متقطعة وهو يركض، مراوغا للاعبي الخصم. و عادةً يتعرض من يقوم بركضة الفقمة للخشونة من لاعبي الخصم.
تعد ركضة الفقمة من المهارات الصعبة في كرة القدم، و يقوم بها اللاعب البرازيلي كيرلون، و هو يقول أنه تعلم هذه الحركة من والده. تتطلب هذه الحركة سرعة و دقة بالتنفيذ.

أنظر أيضًا
 خدعة
 مناورة أفعوانية
 رابونا
 جسر

مراجع

تكتيكات كرة القدم
مصطلحات كرة القدم
مهارات كرة القدم

ركضة الفقمة


Kup Zagrebačkog nogometnog saveza za sezonu 2013./14. je igran od rujna 2013. do svibnja 2014. godine.  U kupu nastupaju klubovi s područja Grada Zagreba, a pobjednik i finalist natjecanja natjecanja su stekli pravo nastupa u pretkolu Hrvatskog kupa u sezoni 2014./15.
Kup je osvojio Lučko, pobijedivši u završnici  Ponikve iz Zagreba.

Sudionici
U natjecanju je sudjelovao 51 klub, prikazani prema pripadnosti ligama u sezoni 2013./14.

Rezultati

1. kolo
Igrano 4. rujna 2013.

2. kolo
Igrano 18. rujna 2013.

3. kolo
Igrano 2. i 16. listopada 2013.

4. kolo
Igrano 16. i 23. listopada 2013.

5. kolo
Igrano 11. i 12. ožujka 2014.

Četvrtzavršnica
Igrano 9. travnja 2014.

Poluzavršnica
Igrano 13. i 14. svibnja 2014.

Završnica
Igrano 21. svibnja 2014.

Poveznice
 Zagrebački nogometni savez
 Kup Zagrebačkog nogometnog saveza

Izvori

 nk-maksimir.hr, Kup ZNS-a 2013./14., pristupljeno 11. rujna 2017.

2013-14
Zagreb-kup

Kup Zagrebačkog nogometnog saveza 2013./14.


Michael Kratz (født d. 3. Februar 1972 i Rødovre) er en dansk sanger, sangskriver, trommeslager og guitarist.

Før sin solokarriere var Michael Kratz trommeslager for en lang række danske solister og bands. Her i blandt: Birthe Kjær, Kandis, Kjeld & Hilda, The Donkeys, Dario Campeotto, Bjørn Tidmand, Jodle Birge, Richard Ragnvald, Kirsten & Søren, Dorthe Kollo, Bjørn Hansen, Tommy Seebach m.fl.

Michael Kratz er også forsanger og guitarist i bandet Hula Hula (2018-nu).

Privatliv
Michael Kratz er oprindeligt uddannet maskinsnedker. Han blev gift med Ulla Kratz i 1998. Sammen har de tvillingerne Katrine Kratz og Oliver Kratz.

Musikalsk karriere

1980 - 2012
Michael Kratz startede sin musikalske karriere i 1980, hvor han blev optaget, som det første medlem, i Vildbjerg Garden. Han var medlem af Vildbjerg Garden frem til 1985.

I 1985 dannede Michael Kratz (trommer) sammen med Brian Lauridsen (vokal), Rehne Bank (bas), Allan Ringgaard (keyboards), Henrik Bank (keyboards) og Janus Bechmann (guitar) (senere og nuværende guitarist hos Ester Brohus) bandet Way Up. Way Up blev opløst i 1992, umiddelbart efter bandet havde vundet en pladekontrakt i en talent konkurrence. Pladen blev aldrig realiseret.

Efter Way Up kom Michael med i et nyetableret band "Main Event" som bestod af Axl Møbius (guitar), Rene Bager Hansen (guitar) og Jan Nielsen (bas). Stilen var fusion og symfonisk instrumental rock. Bandet vandt nogle talent konkurrencer og varmede, ved en enkelt lejlighed, op for Kim Larsen. Main Event stoppede efter bassisten, Jan Nielsen, blev dræbt i en trafikulykke.

I 1996 medvirkede Michael Kratz på Jann Guldhammer's album Debut. En dansksproget WestCoast plade, indspillet i Hot Sound på Fyn og udgivet af Joker Records.

Michael Kratz medvirkede også på musikvideoen til "Du Gør Mig Skør". Musikvideo fra Jann Guldhammers Debut CD. Udgivet på Joker Records i 1996 med tilladelse fra Ruffmix Music. Original titel "Talkin to myself", oversat til dansk af Bjarne Lisby. Oprindelig udgivet af Michael Ruff i 1994. Videoen er produceret af Sten Andersen på TV49 i Odense i 1996.

Fra 1999-2003 var Michael Kratz fast trommeslager for Birthe Kjær.

I 2004 kom Michael Kratz med i Kandis, som trommeslager. Han stoppede i bandet i 2012.

I 2005 deltog Michael Kratz, sammen med resten af Kandis i Dansk Melodi Grand Prix, med sangen "Lonnie Fra Berlin". Det var året, hvor Jakob Sveistrup vandt med "Jeg Tænder På Dig".

2012 - nu
I 2011 fik Michael Kratz sin første pladekontrakt, som solo artist. Det var Sony Denmark, der udgav debut pladen Cross That Line den 26. marts 2012. Efter udgivelsen af Cross That Line blev Michael Kratz, af anmeldere, sammenlignet med artister om Bruce Springsteen, Toto og John Mellencamp. Cross That Line blev indspillet i KOMO studiet i Herning og produceret af Kasper Viinberg og Ole Viinberg.

Kratz spillede en række koncerter på den efterfølgende Cross That Line Tour med Michael Kratz & The Lonely Soldiers, ligesom han optrådte på flere TV shows med sange fra albummet.

I 2012 - 2013 spillede Michael Kratz en række koncerter i Tyskland med Tony Liotta.

I 2014 skrev og indspillede Michael This Town Is Lost Without You, hvor Steve Lukather (TOTO) og David Garfield medvirkede på henholdsvis guitar og keyboards.

Samarbejdet med David Garfield fortsatte på We All Live In This Nation, hvor Michael Landau også medvirkede på guitar. We All Live In This Nation udkom som single i 2016.

i 2016 tog Kratz til London og indspillede to af sine sange med Duran Duran guitaristen Dom Brown. Med sig havde han sin mangeårige producer, Kasper Viinberg, som er medskribent på et par af sangene til albummet "Live Your Life", som udkommer i marts 2018.

I februar 2017 optog DK4 en koncert med Kratz, som siden er blevet sendt flere gange på TV kanalen. Se DK4 omtale her.
Koncerten blev optaget på Fermaten i Herning. Udover optagelserne til TV, blev koncerten også optaget med CD udgivelse for øje. Et dobbelt live album forventes udgivet i løbet af 2018, med titlen "Live Your Life Live". Udover Michael bestod bandet af: Kasper Viinberg, Tony Liotta, Lasse Baggenæs, Martin Granum, Henrik Lynbech (På Slaget 12) og Claus Naur Reher-Langberg.

Michael Kratz blev i oktober 2017 signet af det Italienske pladeselskab Art Of Melody Music / Burning Minds Music Group og det Japanske pladeselskab AnderStein Music. Art Of Melody Music udgiver albummet "Live Your Life" i Europa i marts 2018 og AnderStein Music udgiver en Japansk udgave af albummet i Japan, i april 2018.

Den 26. oktober 2017 udgav Kratz sangen "Der' Brug For Dig", som han skrev sammen med Lonnie Kjer, i forbindelse med Knæk Cancer 2017. Sangen blev sunget af Ida Lohmann. De optrådte med sangen til et lokalt Knæk Cancer arrangement "Vildbjerg Knækker Cancer".

Diskografi

Solo
 Cross That Line (2012)
 Live Your Life (2018)

Med Kandis
 Kandis Live (2004)
 Kandis 11 (2005)
 Kandis Gold 2 (2006)
 Kandis 12 - (2007)
 Kandis Live 2 (2008)
 Kandis 13 (2010)
 Kandis – De bedste Julehilsner (2010)
 Kandis 14 (2012)

Singler/EP'er
 Need You To Be Mine – Fan edition – 10. Marts 2012 (Sony Music)
 Hypnotized – 10. Maj 2012 (Hypnotized Records)
 If This Is Christmas – 10. December 2012 (Hypnotized Records)
 Need You To Be Mine – Indonesien – 19. Marts 2013 (Hypnotized Records)
 Cross That Line – Indonesien – 7. Maj 2013 (Hypnotized Records)
 Missing EP – 1. November 2013 (Hypnotized Records)
 This Town Is Lost Without You – 10. Februar 2015 (Hypnotized Records)
 We All Live In This Nation – 2. November 2016 (Hypnotized Records)
 Lying – 25. Maj 2017 (Hypnotized Records)
 Rock That Line EP – 15. Juni 2017 (Hypnotized Records)
 Live Your Life – 29. Juni 2017 (Hypnotized Records)
 Never Take Us Alive – 27. Juli 2017 (Hypnotized Records)
 What Did I ..? – 14. September 2017 (Hypnotized Records)
 Der' Brug For Dig - 26. Oktober 2017 (Hypnotized Records)

Referencer

Eksterne henvisninger

 Vildbjergs Springsteen er klar med debut, AOH, 22. marts 2012
 Kandis er en pengemaskine, BT, 2. april 2012
 Anmeldelse: Kratz slipper sit indre vilddyr løs, BT, 2. april 2012
 American WestCoast på jysk , DMF, 23. oktober 2013
 Interview, Sessiondays.com, 2. februar 2015
 - Jeg har spillet for Birthe Kjær, Jodle Birge ... dem alle, mja.dk, 17. marts 2016
 Michael Kratz har store musiknavne med på sit nye album, AOH, 22. januar 2017
 Michael Kratz skal sælge i Japan, AOH, 24. maj 2017
 En måned mere til Michael Kratz, AOH, 5. september 2017
 AUTHENTICALLY MICHAEL KRATZ! , Daily Duranie, 18. september 2017
 DEAL WITH ART OF MELODY MUSIC, artofmelodymusic.com, 5. oktober 2017

Kandis
Trommeslagere fra Danmark
Sangere fra Danmark
Sangskrivere fra Danmark
Guitarister fra Danmark

Michael Kratz


Jormundgand je debitantski studijski album norveškog black/viking metal sastava Helheim. Album je 1995. godine objavila diskografska kuća Solistitium Records.

O albumu
Album je nazvan prema svjetskoj zmiji iz nordijske mitologije.

Jormundgand je bio objavljen u dvjema inačicama - u CD inačici, koja sadrži bonus pjesmu "Galder" te vinilnoj inačici koja nosi drugačiju naslovnicu.

Norveška diskografska kuća Karisma Records ponovno je objavila album 2006. i 2011. godine.

Popis pjesama

Osoblje

Helheim
Vanargandr – vokali, bas-gitara
Hrimgrimnir – vokali, gitara, naslovnica, logotip
Hrymr – bubnjevi, udaraljke, klavijature, programiranje
Dodatni glazbenici
Knut "Futhark" – drombulje
Thomas – truba
Mailin – vokali

Ostalo osoblje
Mats Andersen – fotografija
Pytten – produkcija, miksanje, inženjer zvuka

Izvori

Albumi iz 1995.
Albumi sastava Helheim

Jormundgand


est un adverbe d'origine latine signifiant « ainsi ».

Usage
En français et dans d'autres langues comme l'anglais, l'espagnol, l'italien, le portugais, le roumain ou le suédois,  est utilisé soit pour montrer que l'on cite, tels quels, un terme ou une phrase dont le sens peut paraître étrange ou surprendre le lecteur, du fait que l'auteur du texte a noté une erreur mais l'a transcrite littéralement pour rester fidèle à l'original.

Cet adverbe peut également vouloir dire que la citation a été recopiée en conservant la mise en forme.

Conformément à l'usage, le mot étant issu d'une langue étrangère (le latin en l'occurrence), on l'écrit en italique et entre crochets ou entre parenthèses , et on le souligne quand il est manuscrit. Les crochets servent à indiquer l'adjonction de sic par un auteur, un éditeur ou un commentateur dans le texte d'un autre, tandis que les parenthèses sont utilisées par un auteur dans son propre texte.

Références

Voir aussi

Lien externe

Locution ou expression latine

Sic


Socialisme démocratique (, abrégé en SD) est une coalition politique chilienne de centre-gauche, fondée en décembre 2021 par le Parti socialiste, le Parti pour la démocratie, le Parti radical et le  et la plateforme .

La coalition se crée lorsque les partis décident de quitter l'alliance du , en rupture avec la démocratie chrétienne (PDC) et décident de s'unir pour soutenir Gabriel Boric.

Historique

Contexte et formation

Le 20 décembre 2021, les quatre dirigeants des partis se réunissent au siège du Parti socialiste du Chili. Ils annoncent une coordination politique au sein du Congrès national de cette nouvelle coalition, avec 28 députés et 14 sénateurs afin de soutenir le futur gouvernement de Gabriel Boric.

Cette annonce et réunion au siège du Parti socialiste entraine de facto la rupture et la fin de la précédente coalition avec le Parti démocrate-chrétien, le , confirmé par le président du parti dans un communiqué.

Le 20 janvier 2022, à l'issue d'une réunion avec Gabriel Boric, les membres de la coalition confirment leur présence au sein du gouvernement, évoquant de nombreux portefeuilles pour leurs partis, sans autres détails.

Le lendemain à 9h, lors  de l'annonce de son gouvernement, Gabriel Boric, président élu, nomme au sein de son gouvernement 4 ministres issus de la coalition (avec 2 ministres du PS, 1 ministre du PPD, 1 ministre du  et 1 ministre du PR).

Les partis membres de la coalition sont nommés au portefeuille de la Défense nationale, du Développement social et de la Famille, des Travaux publics, du Logement et de l'urbanisme, et des Mines.

Composition

Notes et références

Chili
Coalition de partis au Chili
Parti politique socialiste ou social-démocrate en Amérique

Socialisme démocratique (Chili)


El Tritón del Atlántico (Charonia variegata) es una especie marina de caracol depredador, de la familia Ranellidae

Algunos autores la consideran una subespecie de Charonia tritonis, C. tritonis variegata.

Descripción
El tamaño de la concha varía entre 100 mm y 374 mm. La longitud máxima registrada cáscara es 374 mm Esta concha cónica tiene una alargada y puntiaguda torre sin botones, pero algo más rechonchos que la aguja del Pacífico Charonia tritonis. Los verticilos inferiores están hinchados de forma desigual, con una várice y abultamiento sobre la sutura. La sutura desciende en una espiral irregular. El callo parietal está alineado con un borde estrecho, oscuro interior, cubierto de nervaduras como pliegues espaciados regularmente marrón. El labio externo es ondulado pero proyecta menos y dientes de unos diez pares de costillas como los dientes superpuestos sobre las manchas cuadradas, de color marrón oscuro. El color de la concha tiene tonos crema, amarillento y moteado con manchas marrones. El interior de la gran apertura es de color naranja rosado, el interior es de color blanco.

La especie es muy variable y no tiene ninguna subespecie geográfica conocida.

Las larvas veliger tienen un período de desarrollo pelágicos de más de tres meses, a la deriva en las corrientes trans-atlántica. Estas larvas son más grandes conocidos de cualquier Cymatiidae en el Atlántico, con la cáscara de cumplir los 5 mm cuando están completamente desarrolladas.

Distribución
Esta especie tiene una distribución amplia. Se ha encontrado en las aguas del en el océano Atlántico, costas de Carolina del Norte a largo del mar Caribe y el golfo de México, costas de Brasil, Cabo Verde, Islas Canarias, mar Mediterráneo, Norte de África occidental, Tanzania.

Hábitat
La profundidad mínima registrada es de 0,3 m. La profundidad máxima registrada es de 110 m.

Referencias

Bibliografía
 Lamarck, J. B. de. 1816. Tableau encyclopédique et méthodique des trois règnes de la Nature. Paris, page(s): pl. 421, Liste, p. 5
 Rios, E. C. 1970. Coastal brazilian seashell. Museu Oceanografico de Rio Grande. Rio Grande. 255p.
 Altena, C. O. 1975. The marine mollusca of Suriname (Dutch Guiana) Holocene and recent. III Gastropoda and Cephalopoda. Zool. Verh. 139:1-104.
 Gibson Smith. J. 1976. A new taxon the genus Charonia (Mollusca: Gastropoda) fron the Pliocenof Venezuela. Asoc. Venez. Geol.  Min. Patrol., Bol. Inf. 19(1):1-17.
 Jong. K. M. De. & H. E. Coomans. 1988. Marine gastropods fron Curacao, Aruba and Bonaire. Studies of the Fauna of Curacao and other Caribeean Islands. 47:1-261
 Rolán E., 2005. Malacological Fauna From The Cape Verde Archipelago. Part 1, Polyplacophora and Gastropoda
 Rosenberg, G., F. Moretzsohn, and E. F. García. 2009. Gastropoda (Mollusca) of the Gulf of Mexico, Pp. 579–699 in Felder, D.L. and D.K. Camp (eds.), Gulf of Mexico–Origins, Waters, and Biota. Biodiversity. Texas A&M Press, College Station, Texas

Enlaces externos

 Néstor E. Ardila E., Gabriel R. Navas S. y Javier O. Reyes F. Editores 2002 Libro Rojo de invertebrados marinos de Colombia

Vídeos
 Youtube: Charonia variegata
 Youtube: Tritón alimentándose

Ranellidae
Moluscos del océano Atlántico
Moluscos del mar Caribe
Moluscos del mar Mediterráneo
Taxones descritos por Jean-Baptiste Lamarck
Animales descritos en 1816
Taxones con nombres de la mitología clásica

Charonia variegata


Senedj Mısır'ın ikinci hanedanı zamanında 20 yıl hüküm süren firavundur.

MÖ 28. yüzyıl doğumlular
MÖ 28. yüzyılda ölenler
MÖ 28. yüzyıl liderleri
Mısır'ın İkinci Hanedanı Firavunları

Senedj


كنكارو تتبع مدينة جبلة في محافظة اللاذقية على الساحل السوري وتبعد عنها حوالي 18 كم وترتفع عن سطح البحر حوالي 200م وتطل على البحر في منظر أخاذ.
كنكارو بالسريانية تعني منزل الفلاح حيث كلمة قن تعني منزل وآكورو تعني فلاح.

ومن أعلامها الفقيه عيسى عمران والأديب محمد عبد الرحمن.

تشتهر كنكارو بزراعة التبغ والتين والزيتون وتتميز مع قرى مدينة جبلة بطريقة خاصة لاستخراج زيت الزيتون المسمى زيت خريج والذي تخضع فيه ثمار الزيتون لعملية سلق بالماء المغلي ومن ثم تجميع (تخمير)لبضعة أيام وبعدها تشميس ومن ثم عصر.

تتميز القرية بطبيعة جميلة وخاصة منطقة الوادي حيث تتفجر الينابيع من قلب الصخر وأهمها:عين الديريني والبركة.
تتوحد هذه الينابيع في مسيل لتشكل نهر موسمي هو نهرالقصب وتكثر الدوارات فيه مثل:دوار الدلبة والحرامي وسعيد ودوار القطاط وفيها طواحين قمح قديمة أثرية ما زالت أقنية الماء فيها واضحة بالإضافة لأشجار الجوز الجميلة.

ومن مناطقها-الرويسة - تحت الرعاش - جرن أبو قشة -الصومعة - الطي -المسيل - جورة الريحان -النطافة -الهردوب -السفحة -وادي زيدان - كرم الشيخ حمدان - العوزرانية - نبوعة الكروم - حجر العياطة - عين الديريني - الجريفات -الخريبية - عين السنديانة - مسيل البدر - رويسة الخموسة - حارة البلان - حرشة كشور - حارة نبيعة - كوارة الضبعة - عين الطحيلة - الشذريقة -عين المغارة.

 قرية كنكارو-القطيلبية << جبلة-اللاذقية-سورية >>

تجمعات محافظة اللاذقية السكانية

كنكارو


Advanced Linux Sound Architecture, sastavnica Linuxove jezgre
 Airline Stewardess Association, sindikat
 Australian Law Students' Association, australska organizacija studenata prava

ALSA


Francisco Benedito de Sousa Lancastre e Noronha ( - ) foi um nobre português do , filho de Lourenço José de Brotas Lancastre e Noronha e Maria Francisca de Sousa, Marquesa das Minas. Sucedeu aos pais como 6.º Marquês das Minas e 9.º conde do Prado. Morreu solteiro e sem descendência, sendo sucedido por seu irmão João Francisco Benedito de Sousa Lancastre e Noronha.

Condes do Prado
Marqueses das Minas


Paul Seitz ist der Name folgender Personen:

* Paul Seitz (Fußballspieler) (1897–1979), französischer Fußballspieler und -trainer
 Paul Seitz (Architekt) (1911–1989), deutscher Architekt
 Paul Seitz (Komponist) (* 1951), US-amerikanischer Komponist und Musikpädagoge

Paul Seitz


Kup Hrvatske u hokeju na travi za muškarce za 2008. godinu je igran u proljetnom dijelu sezone 2007./08. Kup je peti put zaredom osvojila "Mladost" iz Zagreba.

Rezultati

Unutrašnje poveznice
 Kup Hrvatske u hokeju na travi za muške
 Prvenstvo Hrvatske u hokeju na travi 2007./08.
 Dvoranski kup Hrvatske u hokeju 2007.

Vanjske poveznice
 hhs-chf..hr, Hrvatski hokejski savez

Izvori

 drive.google.com, HHS - download zone, Almanah, Almanah 2008-2009, pristupljeno 15. prosinca 2018.

2008

Kup Hrvatske u hokeju na travi za muškarce 2008.


فيلم مصري رومانسي أنتاج 1982 بطولة: عادل إمام، يسرا، سعيد صالح، وصفية العمري
وإخراج محمد عبد العزيز.

القصّة
يرتبط «كمال» و«نورا» بعلاقة حب قوية، ولكن والدها الجزار يرفض زواجهما بسبب الفروق الاجتماعية والحالة الاقتصادية السيئة لكمال ووالده «عبد الصمد»، ويقوم والد «نورا» بتلفيق قضية رشوة لعبد الصمد والد «كمال». من جانب آخر تقع «أنهار» جارة «كمال» في حبه، ولكنها تتزوج من «عبد الصمد» بعد سفر خطيبها «خميس» الذي خدعها وأوهمها بالزواج منها.

مساعد مخرج: عماد عبد العظيم

قصة وسيناريو: سمير عبد العظيم

بطولة الفيلم
 عادل إمام: كمال
 سعيد صالح: خميس
 يسرا: نورا حلاوة العنتابلي
 أحمد راتب: عزوز
 أحمد بدير: دنداني
 صفية العمري: أنهار السيد متولي
 توفيق الدقن: عبد الصمد أفندي
 صلاح نظمي: حلاوة بيه العنتابلي
 عماد محرم: شردة
 هانم محمد: عمّة أنهار
 قيس عبد الفتاح: هاني، صديق غني لكمال وخميس
 سوسن ربيع
 سميحة محمد
 سمير حجاج
 لوسي
 إبراهيم قدري: أحد المرضى
 مختار السيد
 بدرية عبد الجواد: الممرضة
 حسان اليماني
 سيد علام
 محسن الصفتي
 صالح الاسكندراني
 توفيق الكردي
 عبد المنعم النمر
 نادر نور الدين
 أمين عنتر

المراجع

روابط خارجية

أفلام أحمد راتب
أفلام مصرية إنتاج 1982
ع
ع
ع
ع
أفلام صفية العمري
أفلام أحمد بدير
أفلام عن أطباء
أفلام عن ممرضات
أفلام رومانسية مصرية
أفلام عن الزواج
أفلام رومانسية درامية 1982

على باب الوزير (فيلم)


Oliver Parker (Londres, 2 de junho de 1969) é um diretor, produtor e roteirista britânico. Ele escreveu e dirigiu o filme musical Mamma Mia! Here We Go Again, de 2018.

Início de vida
Parker nasceu em Londres, Inglaterra, e foi criado na vila de Radwinter, perto da cidade mercantil de Saffron Walden, em Essex.

Educação
Parker estudou na Dame Bradbury's School, uma escola independente em Saffron Waden em Essex, e no Clare College da Universidade de Cambridge, onde estudou inglês.

Carreira
Filmes que Parker dirigiu incluem Imagine Me & You (2005) e Now Is Good (2012). Ele escreveu o roteiro de Imagine Me & You, The Best Exotic Marigold Hotel (2011), The Second Best Exotic Marigold Hotel (2015) e A Boy Called Christmas (2021). Parker também escreveu e dirigiu a Mamma Mia! Lá Vamos Nós de Novo (2018) e Ticket to Paradise, previsto para ser lançado em outubro de 2022.

Vida pessoal
Ele se casou com a atriz Thandiwe Newton em 1998. Eles têm três filhos: Ripley, Booker Jombe e Nico Parker.

Filmografia

Ligações externas

Pessoas vivas
Nascidos em 1969
Roteiristas da Inglaterra
Naturais de Londres
Alunos do Clare College

Ol Parker


Le nerf auriculaire postérieur est une branche collatérale du nerf facial.

Trajet
Le nerf auriculaire postérieur est la première branche extracrânienne du nerf facial.

Le nerf auriculaire postérieur naît du nerf facial au-dessous du foramen stylo-mastoïdien. Il contourne le bord antérieur du muscle digastrique, se dirige vers le haut devant l'apophyse mastoïdienne.

Il est rejoint par le rameau auriculaire du nerf vague. Il s'anastomose avec la branche postérieure du grand nerf auriculaire et avec le nerf petit occipital.

En montant entre le méat acoustique externe et le processus mastoïdien, il se divise en deux branches :

 une branche auriculaire qui passe vers le muscle auriculaire postérieur et vers les muscles intrinsèques de la face crânienne du pavillon de l'oreille ;
 une branche occipitale qui passe en arrière le long de la ligne nuchale supérieure de l'os occipital jusqu'au muscle occipital.

Zone d'innervation
Le nerf auriculaire postérieur innerve le muscle auriculaire postérieur, les muscles intrinsèques du pavillon de l'oreille et le muscle occipital.

C'est un nerf sensitif du pavillon de l'oreille.

Aspect clinique

Test d'intégrité
Le nerf auriculaire postérieur peut être testé par la contraction du muscle occipital et un test de sensibilité du pavillon auriculaire.

Biopsie
Une biopsie du nerf auriculaire postérieur peut être le diagnostic de la lèpre.

Voir aussi

 artère auriculaire postérieure

Notes et références

Liens externes

auriculaire postérieur

Nerf auriculaire postérieur


آخر أيام الحب هو مسلسل عربي من بطولة العديد من نجوم الفن السوري والمصري من إخراج السوري وائل رمضان، تم بثه في رمضان عام 2009.

القصة
تدور أحداث المسلسل في إطار درامي رومانسي يجسد فترة إعلان الجمهورية العربية المتحدة (الوحدة بين مصر وسوريا) في الفترة 1958-1961 عن طريق قصة حب بين نورا فتاة فقيرة في اللاذقية ويوسف شاب مصري هناك.

مسلسلات تلفزيونية سورية بدأ عرضها في 2009
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 2009

آخر أيام الحب (مسلسل)


Heinrich Winkelhofer (* 2. September 1478 in Kempten; † 15. November 1526 in Hirsau bei Calw), bekannt auch unter der Namensform Winckelhofer, war ein politisch wirkender deutscher Rechtsgelehrter. Um 1506 bis 1513 war er einer der drei Richter des Schwäbischen Bundes. Er wurde Rektor der Universität Tübingen für die Amtszeit von Mai 1509 bis April 1510, spätestens von 1509 bis 1522 auch besoldeter Rechtsprofessor an der Juristenfakultät Tübingen. Danach war er bis zu seinem Tod 1526 württembergischer Kanzler im Dienst der österreichischen Regentschaft.

Leben

Heinrich Winkelhofer stammte aus einer wappenführenden Patrizierfamilie, die ihren Sitz in Ehingen im damals vorderösterreichischen Gebiet hatte, und wurde 1478 als Sohn des gleichnamigen Stadtschreibers in Kempten und Schwäbisch Hall und dessen Ehefrau Veronika Bomer geboren. Seine universitäre Ausbildung erhielt er seit 1494 in Tübingen. Am 12. Januar 1496 wurde er an der Artistenfakultät zum Bakkalar und am 16. August 1497 zum Magister promoviert. Sein nachfolgendes Rechtsstudium schloss er in Tübingen um 1506 ab, denn erst nach dieser Zeit führte er den Titel eines Doktors im kirchlichen und weltlichen Recht (doctor utriusque iuris). Er war 1506 und 1509 Beisitzer am württembergischen Hofgericht und 1506–1513 einer der drei Richter des Schwäbischen Bundes. Außerdem kam er zwischen 1508 und 1512 in den Rat Herzog Wilhelms IV. von Bayern. Für die einjährige Amtsperiode vom 1. Mai 1509 bis 30. April 1510 wurde er zum Rektor der Tübinger Universität gewählt. Spätestens seit dieser Zeit gehörte er bis 1522 auch zu den besoldeten Rechtsprofessoren dieser Universität.

Winkelhofer war am Versuch der Führungsschicht in der Württembergischen Landschaft beteiligt, ihre im Tübinger Vertrag von 1514 festgeschriebene Machtstellung gegenüber Herzog Ulrich von Württemberg zu festigen. Mit sieben weiteren Mitgliedern der Landschaft vertrat er Tübingen in jener Gesandtschaft, die der Landtag am 15. September 1516 mit dem Programm für einen württembergischen Regimentsrat zum Kaiser nach Augsburg gesandt hatte. Sie war mit der Empfehlung zurückgereist, die Forderungen Kaiser Maximilians I. hinsichtlich eines sechsjährigen Regierungsverzichts Herzog Ulrichs anzunehmen. Diese Empfehlung führte zur Entmachtung der österreichisch gesinnten Partei im Landtag durch die Hinrichtung einiger ihrer Führer. Winkelhofer blieb jedoch in Tübingen unbehelligt. Als im April 1519 das Heer des Schwäbischen Bundes vor Tübingen erschien, war Winkelhofer als bayerischer Rat bei den Übergabeverhandlungen der Stadt mit dem Truppenbefehlshaber Herzog Wilhelm IV. von Bayern beteiligt.

Nach der Übernahme Württembergs durch die Habsburger 1520 fand Winkelhofer eine politische Karriere zunächst 1520–1522 auf dem Weg der juristischen Beratung der Prälaten. Auf dem Reichstag zu Worms 1521 begegnet Winkelhofer als Vertreter der Prälaten in einem auch für die Veranschlagung der Matrikelbeiträge der einzelnen Reichsstände zuständigen interkurialen Kleinen Ausschuss sowie in einem Großen Ausschuss. Hier knüpfte er bereits intensivere Kontakte zu den Habsburgern. Spätestens Anfang Juni 1522 wurde er auf Vorschlag der württembergischen Landschaft von Erzherzog Ferdinand, dem späteren Kaiser, als Kanzler in Württemberg eingesetzt. Dabei konnte er sich die Rückkehrmöglichkeit auf sein am 28. Februar 1522 auf Lebenszeit verlängertes Lehramt in Tübingen vorbehalten.

Bereits einen Monat später, im Juli 1522, veranlasste ihn Ferdinand, in Wien als einer von elf Räten an Todesurteilen gegen zwei Adlige im Neustädter Gericht mitzuwirken. Bei seinen Verhandlungen 1525 mit den Landschaftsausschüssen sowie besonderen Beratungsausschüssen aus Prälaten und Landschaft über die Finanzierung der Kriegslasten im Bauernkrieg war Winkelhofer gezwungen, auch gegen die Interessen seiner früheren Klientel, der Prälaten, zu handeln.

Er starb am 15. November 1526, als er seinen Stiefsohn Abt Johann III. von Hirsau besuchte, einen Sohn aus der ersten Ehe seiner Frau Agnes Heller aus einer vermögenden Tübinger Familie. Die Hirsauer Grabplatte wurde 1881 von der Stadt Ehingen für ihre Stadtpfarrkirche erworben und restauriert. Winkelhofers Ehe mit Agnes Heller blieb kinderlos.

Literatur

 Karl Konrad Finke: Heinrich Winkelhofer (um 1481 bis 1526). In: Die Professoren der Tübinger Juristenfakultät (1477–1535) (= Tübinger Professorenkatalog, Bd. 1,2). Bearbeitet von Karl Konrad Finke. Jan Thorbecke, Ostfildern 2011, ISBN 978-3-7995-5452-7, S. 384–392.
 Karl Konrad Finke: Vom Kanzleischreiber zum Kanzler – Erste württembergische Kanzler bis 1520. In: Schwäbische Heimat, Jg. 63, 2012, S. 302–308, hier S. 307f. (mit Ergänzungen zu einem früher als bisher angenommenen Amtsantritt als Kanzler).

Einzelnachweise

Patrizier (Oberschicht)
Jurist im Mittelalter
Rektor (Eberhard Karls Universität Tübingen)
Hochschullehrer (Eberhard Karls Universität Tübingen)
Politiker (Altwürttemberg)
Rechtswissenschaftler (16. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1478
Gestorben 1526
Mann

Heinrich Winkelhofer