Oštrina vida je sposobnost oka da razabire fine detalje i da jasno vidi dvije odvojene točke. Označava se kvantitavno mjerenjem sposobnosti oka da uoči sliku u fokusu na određenoj udaljenosti. Standardna definicija normalne oštrine vida (20/20 ili 6/6) jest sposobnost oka da jasno vidi i razluči dvije točke odvojene kutom od jedne lučne minute. Vidna se oštrina najčešće mjeri Snellenovim optotipom, najprije na desnom, potom na lijevom oku.

Vidni kut (minimum separabile)
Najmanji kut pod kojim prosječno oko vidi dvije točke kao odvojene iznosi 1' (jednu lučnu minutu) i naziva se minimum separabile. Taj kut je fiziološki zadat veličinom čunjića u makuli. Da bi se dvije točke vidjele kao odvojene, moraju podražiti svaka barem po jedan čunjić između kojih je barem jedan nepodraženi čunjić.

Vidne tablice (optotip)

Na osnovu kuta od 1' izrađene su tablice za ispitivanje vidne oštrine ili optotipi. Na optotipu je 10 redova slova, najveća su na vrhu, a prema dnu sve manja. Slova su konstruirana tako da su upisana u kvadrat od 5 x 5 kvadratića, i da gledana s udaljenosti upisane uz slovo, upadaju u oko pod kutom od 5', kako bi podraže 5 x 5 čunjića.

Vidna oštrina se izračunava po formuli:

V=d/D
U kojoj je:
 V = vidna oštrina
 d = udaljenost s koje se vrši ispitivanje
 D = udaljenost s koje normalno oko još raspoznaje slovo zadane veličine

Izrazi 20/20 i 6/6 dobiveni su od objekata standardizirane veličine koje "osoba normalnog vida" vidi na određenoj udaljenosti. Na primjer, ako osoba na udaljenosti od 6 metara vidi predmet koji se i normalno može vidjeti na udaljenosti od 6 metara, onda je oštrina vida te osobe 6/6. Ako osoba na 6 metara vidi predmet koji normalna osoba vidi na 12 metara, onda je oštrina vida te osobe 6/12. Primjerice, ako osoba ima problema s uočavanjem predmeta na većoj udaljenosti,  i tek na 6 metara vidi ono što osoba normalna vida vidi na 60 metara, onda je vid te osobe 6/60. Izraz 20/20 češće se upotrebljava u SAD i označava udaljenost u stopama.

Mjerenje vidne oštrine

Kod ispitivanja vida u bolesničkom krevetu koristi se Jaegerov optotip za čitanje na blizinu. Nemamo li optotipa, poslužit će i novine - čitanje novinskog teksta odgovara vidnoj oštrini od oko 0,5.

Izvori

Vanjske poveznice
 Optotip: Vidna tabla za testiranje vida

Oftalmologija
Dijagnostički postupci

Oštrina vida


حصل أول حادث جوي لطائرات مدنية في 7 أبريل 1922 فوق مدينة بيكاردي بفرنسا. وقد تم اصطدام طائرتين ثنائية الجناح تحملان الركاب إحداهما فرنسية والأخرى بريطانية.

البداية
بعد انتهاء فترة الحرب العالمية الأولى، قل الطلب على الطائرات العسكرية بشكل حاد، لذلك اتجهت الكثير من الدول كفرنسا وبريطانيا لإنشاء مصانع طيران مدني، ففي البداية تم تحويل تصاميم الطائرات العسكرية للأغراض المحلية.

أما أول طائرة مصممة للأغراض المدنية بعد الحرب العالمية الأولى فكانت (de Havilland DH.18A) إحدى تلك الطائرات كانت مملوكة لوزارة الطيران - وتسجيلها G-EAWO - وقد تم تحويلها إلى شركة ديملر المحدودة لتشغيلها في خط كرويدون جنوب لندن - باريس حتى يتم تسليم 3 طائرات من (de Havilland DH.34) كانت ديملر ثد طلبتهم. وقد تم البدء بتشغيل الخط في تاريخ 2 أبريل 1922.

أما الطائرة الفرنسية فقد كانت تملكها شركة (CGEA) Compagnie des Grands Express Aériens وكانت تشغل طائرة Farman Goliath (وقد كانت عسكرية قبل تحويلها إلى مدنية)، تسجيل طائرة هو F-GEAD وتطير بشكل يومي على خط لابورجيه - كرويدون.

الرحلة
بتاريخ 7 أبريل 1922، وبعد أربعة أيام من بدء عمليات تشغيل ديملر لطائرة DH.18A، اقلعت الطائرة المنكوبة ذات التسجيل G-EAWO من كرويدون محملة بالبريد ومتجهة لباريس وعلى متنها الطيار ومساعده، بينما الطائرة الفرنسية Goliath ذات التسجيل F-GEAD وعلى متنها الطيار ومعه ثلاث ركاب بالإضافة إلى الميكانيكي. الركاب الثلاث كانوا أمريكي وزوجته وفرنسي.

وخلال المسار الطبيعي للطائرتين خلال الضباب ورذاذ المطر وعلى ارتفاع 150 مترا، اصطدمت الطائرة الإنجليزية بالفرنسية بالقرب من بيكاردي بفرنسا حوالي 110 كم شمال باريس. جميع الأشخاص البالغ عددهم 7 قد ماتوا جراء حادث الاصطدام.

الطقس كان ضبابي والرؤية ضعيفة جدا. وارتطمت الطائرتان فجأة وجها لوجه خلال الضباب، ولم يكن لأحدهما الفرصة للهروب من المواجهة. وخلال الارتطام فقدت الطائرة الإنجليزية الجناح والذيل وهوت بسرعة، بينما تماسكت الطائرة الفرنسية حتى سقطت بعد دقائق من الاصطدام، وقد كان جميع الركاب قد ماتوا بنفس الوقت ماعدا مساعد الطيار الذي كانت حالته حرجة وقد نقل إلى القرية المجاورة، ولكنه توفي بعد ذلك متأثرا بجراحه.

انظر أيضا

 قائمة حوادث الطائرات المدنية.

المصادر

فرنسا في 1922
تصادمات في الجو
حوادث طيران في فرنسا
حوادث طيران في 1922
كوارث في فرنسا 1922

أول حادث جوي لطائرة مدنية


Papuk - 91 bila je značajnija pobjeda HV-a u Domovinskom ratu. Vodila se od 28. studenoga 1991. do 3. siječnja 1992., kada je zbog potpisivanja Sarajevskog sporazuma morala biti prekinuta. Ovom bitkom je oslobođen velik dio zapadne Slavonije i spriječen je naum odsijecanja Slavonije.

HV je pokazala da postaje respektabilna vojna sila, a Srbi su shvatili da im pomoć JNA ne jamči pobjedu. Neki izvori akciju Papuk 91 nazivaju Strijela, a neki sve ove akcije uvrštavaju u akciju Orkan 91.

Stanje prije bitke
Ratne 1991. godine Hrvatska su vojska i policija u zapadnoj Slavoniji, nakon početnog defenzivnog djelovanja, krenule u oslobodilačke operacije radi izbacivanja srpskih snaga južno od Save. Najopsežnija operacija s tim ciljem pokrenuta je krajem studenog 1991. godine, poznata pod imenom Papuk-91. Okupirano područje papučkoga dijela zapadne Slavonije obuhvaćalo je dijelove tadašnjih općina Virovitica, Daruvar, Podravska Slatina, Orahovica, Požega i Pakrac. Pod srpskom kontrolom bili su uglavnom brdski dijelovi tih općina, a povezivala
ih je planina Papuk. Uz planinska obilježja, to područje bilo je obraslo gustom šumom, što je srpskim pobunjenicima uvelike olakšavalo njegovu kontrolu. Pobunjenici su izravno ugrožavali komunikacije Daruvar – Suhopolje, Sirač – Voćin, Pakrac – Požega, Kamenska – Voćin – Mikeluš i Velika – Ćeralije – Podravska Slatina. Uz navedene prometnice, srpsko je topništvo ugrožavalo Podravsku magistralu na potezu Virovitica – Našice te željezničku prugu na potezu Koprivnica – Virovitica – Podravska Slatina – Našice. Prohodnost Podravske magistrale tada je bila ključna za Republiku Hrvatsku s obzirom na to da je posavski cestovni i željeznički smjer na potezu Novska – Nova Gradiška bio okupiran, tako da je jedina veza između ostatka
Hrvatske i istočne Slavonije bila Podravska magistrala. To je bio jedan od glavnih razloga za pokretanje operacije Papuk-91.

Hrvatske snage
Operaciju je pripremalo Zapovjedništvo ZP Bjelovar – "Pakrac", zapovjednik Brigadir Miroslav Jerzečić
 104. brigada – Varaždin, zapovjednici Ivan Rukljić i Vjeran Rožić
 3/117. brigade – Križevci, zapovjednik Zvonko Beljo
 123. brigada – Požega, zapovjednik Miljenko Crnjac
 125. brigada – Novska
 127. brigada – Virovitica, zapovjednik Đuro Dečak
 132. brigada – Našice-Orahovica, zapovjednik Slavko Barić
 136. brigada – Slatina, zapovjednik Josip Černi
 Protudiverzantska satnija ZNG – Bjelovar, zapovjednik Željko Cepanec

Srbi i JNA

Priprema operacije
Na sastanku održanom u Podravskoj Slatini, 23. studenog 1991. godine održao se je sastanak Zapovjedništva Operativne zone Bjelovar. Na sastanku su prisustvovali Đuro Dečak, zapovjednik 127. brigade HV-a, Josip Černi, zapovjednik 136. brigade HV-a Slatina, Miljenko Crnjac, zapovjednik 123. brigade HV-a, Miroslav Jezerčić, zapovjednik Druge OZ Bjelovar te inspektor Glavnog stožera Hrvatske vojske, Martin Špegelj. Na tom sastanku donesena je odluka o oslobađanju Papuka, a koja bi se počela provoditi od 28. studenog 1991. godine. Dana, 28. studenog 1991. godine, u stožer Operativne grupe Posavina došao je zamjenik načelnika Glavnog stožera Hrvatske vojske Petar Stipetić i zapovjednik Operativne zone Bjelovar Miroslav Jerzečić zbog koordinacije djelovanja postrojbi OZ Bjelovar s postrojbama Operativne grupe Posavina. Naime, tog dana počela je operacija Papuk-91 s ciljem oslobađanja velikog dijela zapadne Slavonije od Papuka prema Pakracu. Na sastanku je dogovoreno da se "u duhu prethodno planiranih akcija i instrukcija generala Stipetića u narednim danima" krene u realizaciju planiranih akcija. Istovremeno napadno djelovanje je odgovaralo i Operativnoj grupi Posavina i Operativnoj zoni Bjelovar zbog razvlačenja srpskih postrojbi na cijelom zapadnoslavonskom bojištu.

Tijek operacije

U operaciji Orada sudjelovale su snage HV-a i MUP-a, ali u oslobađanju samog grada Lipika broj hrvatskih snaga (HV i MUP) bio je nešto više od 300.
Akcijom združenih snaga hrvatske vojske i postrojbi MUP-a od 5. do 8. prosinca 1991. oslobođena su naselja Lipik, Dobrovac, Kukunjevac kao i još neka sela u bližoj okolici.
Ova akcija pada u red najvažnijih bitaka i hrvatskih pobjeda te ratne 91. U suvremenoj hrvatskoj povijesti ostat će zapisana kao akcija u kojoj je oslobođen Lipik – prvi oslobođeni grad u Domovinskom ratu. Operaciju Orada mora se promatrati u sklopu šire operacije HV zvane Papuk 91 i Orkan 91. odnosno protuudara hrvatskih snaga koji je započeo operacijom Otkos 10 na širem zapadnoslavonskom području.

Zaustavljanje operacije

Gubici

Epilog
U operaciji "Papuk-91" oslobođeno je 110 naselja površine 1230 km2. 205 Oslobođeno je 26 naselja u daruvarskoj općini, 17 naselja u općini Podravska Slatina, 7 naselja u jugozapadnom dijelu općine Orahovica, 23 sela u istočnom dijelu općine Požega, 25 naselja u općini Pakrac te rubni dijelovi južnog dijela općine Virovitica. Osim toga, Podravska magistrala je otvorena za promet kao i prometnica od Daruvara do Suhopolja, od Daruvara do Podravske Slatine, od Huma do Mikleuša, od Voćina do Kamenske te od Pakraca do Požege. Prilikom oslobađanja okupiranog područja, poginulo je oko 142 pripadnika HV-a te hrvatske policije.206 Prilikom operacije "Papuk-91." snage HV-a došle su u posjed većeg broja oružja i vojne tehnike te su pokazale veliki napredak u vojnoj strategiji i koordinaciji prilikom ostvarivanja svojih ciljeva.

Izvori

 Davor Marijan, Domovinski rat, Despot Infinity, Hrvatski institut za povijest, Zagreb 2016.
 Natko Martinić Jerčić, Operacija Papuk-91. (oslobađanje šireg papučkog područja u jesen i zimu 1991./1992. godine), Radovi Zavoda za znanstvenoistraživački i umjetnički rad u Bjelovaru, Vol.8, ožujak 2015., Hrčak, hrcak.srce.hr

Vanjske poveznice
snimka operacije
JNA i pobunjeni Srbi najteži su poraz doživjeli u zapadnoj Slavoniji  , Dani ponosa - HRT. Snage Hrvatske vojske u zapadnoj Slavoniji svojim uspješno provedenom napadnim operacijama "ORKAN – 91", "OTKOS -10" i "PAPUK - 91" u jesen i zimu 1991.godine oslobodile su 2.320 km² ili 79% okupiranog teritorija Zapadne Slavonije.
Petar Horvatić28. studenoga 1991. akcija Papuk '91 – kako je oslobođena Zapadna Slavonija, narod.hr, 28. studenoga 2016.
Zadnjim akcijama 3.siječnja 1992. godine završena vojna operacija "PAPUK 91", Požega.eu, 2. siječnja 2016. slika:
Vesna Milković: Spomen na 16. i 17. prosinca 1991. godine: 'Pali' su Gornji Vrhovci i Zvečevo , Pleter Portal, 15. prosinca 2015. slika:
Natko Martinić Jerčić: Operacija Papuk-91. (oslobađanje šireg papučkog područja u jesen i zimu 1991./1992. godine), Radovi Zavoda za znanstvenoistraživački i umjetnički rad u Bjelovaru, br.8 ožujka 2015., Hrčak

Papuk - 91

Operacija Papuk '91.


Der Jaguar ist die größte Katze des amerikanischen Kontinents. Die Nutzung des Jaguarfells zu Kleidungs- und Schmuckzwecken ist bereits für die Zeit vor dem Eintreffen der Europäer bekannt. Als Handelsartikel der Neuzeit war es hochpreisig, hat aber, auch als die Mode gefleckte Pelze begünstigte, keine wesentliche Rolle gespielt. Dies lag nicht daran, dass der Jaguar weniger attraktiv ist als der in Asien und Afrika beheimatete Leopard. Der Fellanfall war sehr gering, durch seine scheue Lebensweise ist der Jaguar nur schwer zu jagen und die Felle waren, nicht nur durch die Jagd, sondern vor allem durch Bissstellen, häufig so sehr beschädigt, dass sie für die Verarbeitung zu Pelzbekleidung nicht zu gebrauchen waren. Es war zudem schwierig, aus den wenigen angefallenen, davon nutzbaren Fellen eine für ein Kleidungsstück ausreichende Stückzahl zueinander passender Felle zusammenzubekommen.

Der Jaguar ist heute absolut geschützt. Er ist zwar nicht akut vom Aussterben bedroht, ist aber trotzdem einer ständig wachsenden Gefährdung ausgesetzt, so dass ein Rückgang der Bestände festzustellen ist. Von der Weltnaturschutzunion (IUCN) wird der Jaguar als "gering gefährdet" ("Near Threatenend") eingestuft.
Schutzstatus
 Felis onca, Höchstschutz gemäß dem Washingtoner Artenschutzübereinkommen Anhang I; nach EG-Verordnung 750/2013 Anhang A und streng geschützt nach dem Bundesnaturschutzgesetz.
 Detaillierte Schutzdaten: Erstlistung seit dem 20. Juni 1976. Besonders geschützt nach dem Bundesnaturschutzgesetz seit dem 31. August 1980.

Vorkommen
Der Jaguar lebt in Amerika von Texas und Louisiana (USA) bis zur Provinz Entre Ríos in Nordost-Argentinien. Am stärksten verbreitet ist er in den gemäßigten Zonen Südamerikas, vor allem längs der Ströme Paraná, Paraguay und Uruguay. Um 1840 reichte sein Lebensraum noch bis zur Magellanstraße.

Die kleinsten Felle kamen aus dem Honduras (Zentralamerika), Felle aus Guyana-Venezuela sind sehr groß. Die größten stammten aus dem brasilianischen Mato Grosso.

Einige Varietäten des Jaguars wurden aufgrund der abweichenden Fellfarbe und -zeichnung in ihren jeweiligen Verbreitungsgebieten als eigene zoologische Arten beschrieben, spätere genetische Analysen konnten dies nicht bestätigen. Ohnehin ist die Zeichnung im Allgemeinen sehr unregelmäßig und es fanden sich selten mehrere übereinstimmend gezeichnete Felle.
 Der Yukatan-Jaguar lebt im südwestlichen Yukatan und im nördlichen Guatemala.
 Der Panama-Jaguar, in Mittelamerika und Kolumbien. Laut Brass (1911) wurden in Brasilien zwei Arten unterschieden, Onca pinado mit der gewöhnlichen Zeichnung und Onca canguen mit dicht aneinander gereihten Flecken, die kleine unvollkommene Kreise bilden. Für Nordbrasilien erwähnt er eine schwarze Abart des Jaguars, Schwärzlinge können jedoch im gesamten Verbreitungsgebiet auftreten.
 Der Peru-Jaguar, in Ecuador, Peru und Bolivien.
 Der Amazonas-Jaguar, in den Waldgebieten des Orinoko- und Amazonasbeckens.
 Der Parana-Jaguar im südöstlichen Südamerika.
 Der Arizona-Jaguar ist kleiner im Körper; markant in der Zeichnung. Diese nördlichste, vom Südosten der USA bis Nordwestmexiko verbreitete Untersorte, galt weitgehend als ausgestorben, ist aber wohl noch in geringem Umfang vorhanden.

Fell
Der Jaguar ist – neben dem Puma, der jedoch zoologisch noch zu den Kleinkatzen gezählt wird – die einzige Großkatze Amerikas und die drittgrößte Raubkatze der Welt, nach dem Tiger und dem Löwen. Die Kopfrumpflänge reicht von 112 bis 180 Zentimeter, die Schwanzlänge beträgt 60 bis 70 Zentimeter. Weibliche Tiere sind etwa ein Fünftel kleiner als männliche. Der Rauchwarenhändler Emil Brass will sogar Felle gesehen haben, die 2,50 Meter lang waren, ohne den Schwanz (Felle können allerdings durch die Lederzügigkeit etwas größer sein als die am Tier gemessene Länge).
Behaarung
Die Behaarung ist kurz, flach, grob und glänzend, schwach im Wuchs und an der Körperunterseite etwas langhaariger. Der Haarwechsel erstreckt sich über das ganze Jahr, zwischen Sommer- und Winterfell besteht kein wesentlicher Unterschied.
Färbung
Die Grundfärbung des südamerikanischen Jaguars ist rotgelb – im Rücken dunkler, zu den Seiten hin heller; Bauch, Kehle und Brust sind weiß. Felle von Tieren aus Regenwäldern sind dunkler als die aus Savannenregionen; männliche Tiere sind etwas dunkler als weibliche.
Zeichnung

Der Körper ist völlig bedeckt mit vorwiegend dichtstehenden schwarzen Flecken und Fleckenmustern verschiedener Form (Rosetten, kranzförmig). Die Zeichnung ist sehr variabel, häufig unterscheidet sich sogar die linke von der rechten Fellhälfte. Auch bei den gelegentlich vorkommenden schwarzen Jaguaren ist die Fleckenzeichnung bei günstigem Lichteinfall zu erkennen. Albinos oder teilweise ungefärbte Tiere wurden aus Paraguay gemeldet. Die Ohren sind klein und rund und auf der Rückseite schwarz, mit einem hellen, manchmal weißen Fleck, wie er auch beim Tiger zu finden ist.

Kopf, Läufe und Unterseite haben kleinere, volle Flecken, die an der Unterseite etwas dichter stehen, dort sind sie mit 5 bis 7 ½ Zentimeter Durchmesser auch etwas größer als im Rücken. Im Nacken und Rücken bis weit in die Seiten sind die Flecken fast gleichmäßig netzartig verteilt, mit nur kleinen Zwischenräumen der Grundfarbe. Die Rückenlinie (Grotzen) besteht aus mehreren nebeneinander verlaufenden Reihen rosettenähnlicher und voller Flecken; auch ist die Tönung dunkler. Die dunkle Tönung beginnt bereits am Oberkopf und erstreckt sich in voller Breite über den Nacken bis an die Oberbeine der Vorderläufe und weiter bis in den Schwanz hinein. Die hintere Rückenpartie (Pumpf) und Schwanz hat Flecken und Fleckenmuster, der Schwanz auch Querbinden und Ringe.

Unterschied Jaguar-Leopard

Der Jaguar ist größer und gedrungener als der Leopard, hat jedoch einen wesentlich kürzeren Schwanz. Die Ringflecke sind größer als beim Leoparden. Die Rosetten haben in der Mitte, im Gegensatz zum Leoparden, einen oder zwei schwarze Punkte (Füllflecken). Die Grundfarbe ist oft rötlicher.

Manche Jaguarfelle unterscheiden sich trotzdem kaum von den Fellen der Leoparden, das gilt besonders für afrikanische Leoparden.

Handel, Geschichte
Im Jahr 1486 eroberte der Aztekenherrscher Ahuitzotl die Region Soconusco, aus welcher schon vorher (bereits verarbeitete?) Jaguarfelle als äußerst kostbare Handelswaren nach Tenochtitlán gelangt waren. Im dichtbesiedelten zentralmexikanischen Hochland waren Jaguare zu dieser Zeit wahrscheinlich bereits weitgehend ausgestorben. Jaguarkrieger (auf Nahuatl: Ocēlōtl) waren Mitglieder der aztekischen Armee. Sie agierten als Eliteeinheiten und waren wahrscheinlich sogar Berufssoldaten. Sie wurden als aktive Kämpfer auf dem Schlachtfeld eingesetzt. Zu erkennen war diese Kriegergruppe an ihrem aufwendigen Schmuck und ihrer Kleidung – in der Regel kleideten sie sich mit einem Jaguarfell, das in vielen Fällen aus mehreren Teilstücken zusammengenäht war, in anderen Fällen wohl lediglich als Schulterüberwurf getragen wurde; hinzu kam manchmal eine Halskette aus Raubtierzähnen.

Der Codex Dresdensis ist eine der drei erhaltenen und mit Sicherheit authentischen Handschriften der Maya. Er ist etwa 800 Jahre alt und mit Schriftzeichen, Bildern und Zahlenzeichen beschrieben. Aufgrund des Inhalts ist anzunehmen, dass es sich um ein Handbuch von Kalenderpriestern gehandelt hat. Dieses besteht aus 39 doppelseitig beschriebenen Blättern, die ursprünglich als Leporello gefaltet und zum Schutz möglicherweise mit jaguarfellüberzogenen Holzdeckeln versehen waren.

Der Völkerkundler Claude Lévi-Strauss berichtete vom brasilianischen Stamm der Bororo aus den 1930er Jahren, dass jedes Mal wenn ein Mitglied starb, ein möglichst großes Wild erlegt wurde, möglichst ein Jaguar, dessen Fell, Krallen und Zähne die Sühne der Natur als Wiedergutmachung an der Gesellschaft für den von ihr verschuldeten Tod bildeten. Auch benutzten diese Eingeborenen ein altes Jaguarfell für die Totentänze. Bei den Tugaré trug der wichtigste Teilnehmer des Totentanzes, der, der die Seele des Verstorbenen verkörperte, einen riesigen Kopfschmuck und eine Schleppe aus Jaguarfell, die von einem Pagen getragen wurde. Bei den Nambikwara erlebte er einen Kriegstanz, bei dem die Männer mit besonders prächtigen Schmuck angetan waren, mit rot bemalten Strohquasten und Helmen aus Jaguarfell.

Felle schwarzer brasilianischer Jaguare wurden um 1900 im Land selbst sehr hoch bezahlt. Überhaupt erzielten die verhältnismäßig seltenen Jaguarfelle in Südamerika meist bessere Preise als in Europa. Teils wurden sie dort als Zimmerschmuck verwendet, zum anderen wurden sie von Touristen und Schiffskapitänen käuflich erworben.

Etwa ab 1900 bis Ende des 20. Jahrhunderts kamen in der westlichen Pelzmode gefleckte Katzenfelle vor. Die Hauptbejagung des Jaguars fand in den 1930er bis 1960er Jahren statt. Ein Kürschnerfachbuch erwähnt 1937 über die Verwertung: "Wegen des schweren Leders nur selten zu Autopelzwerk; allermeist zu Vorlegern, Teppichen, Wandbehängen". Eine besondere Beachtung in der Mode fanden diese auffälligen Pelze, besonders das Ozelotfell, nach dem Zweiten Weltkrieg auch in der Bundesrepublik. Dies führte schnell zu einer Bedrohung dieser Tierarten, insbesondere der weniger häufigen Großkatzen. Im Jahr 1976 erfolgte deshalb die endgültige Inschutzstellung des Jaguars. Für nahezu alle Arten Wildkatzenfelle besteht seit etwa dieser Zeit ebenfalls ein Handelsverbot, zumindest erhebliche Handelsbeschränkungen.

Jaguarfelle wurden wie Leopardenfelle zu Pelzen mit "sportlichem Charakter" verarbeitet. Da es von beiden Arten schwierig war, ausreichende Mantelsortimente zu erhalten, wurden manchmal beide Arten zusammensortiert und gemeinsam als Leopardenfelle angeboten.

Die Felle werden vom Jäger offen, nicht rund abgezogen, angeliefert.

Verarbeitung

Die Verarbeitung des Jaguarfells zu Bekleidung entsprach der des Leopardenfells. Seit der Inschutzstellung findet die Verwertung der trotzdem anfallenden Felle nur noch in der Art von Jagdtrophäen, als Vorleger und Wandschmuck statt.

Im Jahr 1965 wurde der Fellverbrauch für eine für einen Jaguarmantel ausreichende Felltafel mit 4 bis 6 Fellen angegeben (sogenanntes Mantel-"Body"). Zugrundegelegt wurde eine Tafel mit einer Länge von 112 Zentimetern und einer durchschnittlichen Breite von 150 Zentimetern und einem zusätzlichen Ärmelteil. Das entspricht etwa einem Fellmaterial für einen leicht ausgestellten Mantel der Konfektionsgröße 46 des Jahres 2014. Die Höchst- und Mindest-Fellzahlen können sich durch die unterschiedlichen Größen der Geschlechter der Tiere, die Altersstufen sowie deren Herkunft ergeben. Je nach Pelzart wirken sich die drei Faktoren unterschiedlich stark aus.

Der Haltbarkeitskoeffizient für Jaguarfell-Kleidung wird mit 50 bis 60 Prozent angegeben; die Reparatur- und Umgestaltungsmöglichkeit wird wegen der Fellzeichnung als "schwierig" eingestuft.

Veredlung anderer Fellarten mit Jaguarmuster
In Zeiten, in den gefleckte Fellarten gefragt waren, aber auch wenn Raubkatzenmuster in der Textilmode aktuell sind, werden von der Pelzveredlungsindustrie vor allem preisgünstige Fellarten entsprechend eingefärbt und bedruckt. Hierfür kommen vor allem Kalbfelle, Zickelfelle, Lammfelle und Kanin infrage, aber auch Konfektion aus bedrucktem Nerzfell war beispielsweise in den Kollektionen der Saison 1969/70 stark vertreten. Die korrekte Handelsbezeichnung hierfür ist jeweils Jaguarkalb, Jaguarzickel, Jaguarlamm usw.

Zahlen, Fakten
 1531 brachte die Fregatte "La Pélerine" unter Kapitän John Duperret 3000 Leopardenfelle (= Jaguarfelle), dreihundert Affen und 600 Papageien "die bereits einige Worte französisch sprachen" nach Frankreich.
 Anfang des 19. Jahrhunderts kamen, nach Alexander von Humboldt, jährlich etwa 2000 Jaguarfelle nach Europa.
 Um 1900 betrug die Gesamtproduktion von Jaguarfellen in Südamerika jährlich 300 Stück (fälschlich als Leopard bezeichnet).
 Vor 1934 betrug der Wert eines Jaguarfells ein Drittel bis die Hälfte eines Leopardenfells.
 1968 betrug der Rohfell-Anfall 13.560 Felle, ein Jahr später,
 1969 betrug der Rohfell-Anfall 9831 Felle. Sämtliche Felle wurden in die USA geliefert. Zahlen über den Gesamtanfall dieser oder späterer Jahre lagen nicht vor (Stand 1988). Doch wurden die Anlieferungen 1988 als bedeutend zurückgegangen eingeschätzt.

Anmerkung

Belege

Siehe auch

 Weitere Pelzarten
 Pelz
 Kürschner

Pelzart

Jaguarfell


Die Sothrieth ist ein 8,2 Kilometer langer Bach in der Südheide (Niedersachsen).

Quelle und Verlauf
Sie bildet sich in einem Teichgebiet nordwestlich von Unterlüß und fließt, weitgehend in naturbelassenem feuchtem Waldgebiet, in nordwestlicher Richtung an dem Gehöft Altensothrieth vorbei. Hier wurde der Bach früher mal umgeleitet, um einigen Fischteichen Wasser zu liefern. Diese sind allerdings schon lange verlandet. Es hat sich teilweise ein natürlicher, sumpfiger Bruchwald gebildet. Danach durchschneidet die Sothrieth das ehemalige Kieselgur-Abbaugebiet bei Oberohe und Neuohe, fließt durch die zur Gemeinde Faßberg gehörenden Ortschaften Niederohe und Gerdehaus und vereinigt sich südlich von Faßberg mit der Schmarbeck zum Landwehrbach, der nach 2,8 km nördlich von Müden in die Örtze mündet.

Die seltene Sumpf-Calla (Calla palustris), die auf der Roten Liste der Farn- und Blütenpflanzen in der Kategorie 3 (gefährdet) eingestuft ist, wächst im Uferbereich des Baches.

Geschichte

1892 wurde im Rahmen der Feldbahnübung Uelzen–Celle eine Bahntrasse in einer Länge von rund 70 km  für eine Schmalspurbahn von Uelzen über Weesen nach Celle gebaut. Der Zweck der Übung war, zu erkunden, wie man im Kriegsfall Material mit einer Schmalspurbahn schnellstmöglich an die Front transportieren kann. Man wählte gerade diese Strecke, weil sie wenige Hindernisse aufwies und die Heidegegend abgeschieden lag. Anlässlich dieser Übung wurde eine Holzbrücke über die Sothrieth gebaut.

Gewässergüte
Zwischen Altensothrieth und Gerdehaus (hier liegt ein Campingplatz am Ufer (z. Zt. geschlossen)) und am Zusammenfluss mit der Schmarbeck (hier ist das Faßberger Klärwerk) hat die Sothrieth nur die Gewässergüte Klasse II–III (kritisch belastet). Ansonsten hat der Bach die Güteklasse II (mäßig belastet).

Archäologischer Fund
Auf einer Anhöhe in Ufernähe des Baches wurde im Januar 1900 beim Anlegen einer Sandgrube ein Brandgrab, das sogenannte "Reitergrab von Hankenbostel", entdeckt.

Einzelnachweise

Weblinks

Naturpark Südheide

Sothrieth


LUSCGC Alert (WMEC-127) était un patrouilleur moyen de l'United States Coast Guard et était le quatrième à porter ce nom . Le navire a été lancé le 30 novembre 1926, mis en service le 27 janvier 1927 et mis hors service le 10 janvier 1969, pour être ensuite converti en navire-musée.

Le navire est actuellement situé à Portland en Oregon, et est en cours de restauration.

Alors qu'il était amarré à Hayden Island, sur le Columbia, le navire faisait partie d'un campement de sans-abri en pleine croissance, nommé les "Pirates of the Columbia", en raison d'activités criminelles le long du front de mer. Le navire a été fortement endommagé par des graffitis et dépouillé de pièces. En décembre 2020, le campement a été démantelé et le quai du navire supprimé. Le 1er novembre 2021, l'Alert a été signalé comme ayant coulé dans la rivière, par une source locale. Aucune cause n'a été déterminée.

Notes et références

Navire de l'United States Coast Guard
Bateau lancé en 1926
Navire construit à Camden (New Jersey)
Navire musée en Oregon
Portland (Oregon)

USCGC Alert (WMEC-127)


Ars antiqua (latinski: stara vještina, stari nauk) je od početka 20. stoljeća oznaka za razdoblje u povijesti glazbe koje obuhvaća vrijeme približno od 1240. do 1320. godine. Pojam se javlja oko 1320. u raspravama Philippa de Vitryja i Jakoba iz Liègea kao protupojam novoj epohi glazbene povijesti 14. stoljeća, koja se zove ars nova: »Regnat nova (ars) exulat antiqua« (»Vlada nova vještina, stara je propala«), ističe oko 1330. Jakob iz Liègea. To je razdoblje afirmacije i kodifikacije tzv. menzuralne notacije (sustav trajanja pojedinih notnih vrijednosti, ligature i pauze) 13. stoljeća, koju je u svojem traktatu »Umjetnost menzuralnog pjeva« razradio Franko iz Kölna. U razdoblju koje se naziva ars antiqua razvijaju se novi višeglasni vokalni oblici kao što su cantilena, conductus, hoquetus, rondellus i rota, a središnji je i glavni oblik motet. Najznačajniji rukopisni glazbeni izvori skladbi iz razdoblja ars antiqua tri su zbirke kodeksa (Montpellier, Bamberg, Las Huelgas). Među skladateljima, teoretičarima i autorima rasprava o ars antiqua najeminentniji su Johannes de Garlandia (»O mjerljivoj glazbi«, oko 1240.), Franko iz Kölna, Hieronymus de Moravia, Anonim IV. (»O menzuralnoj notaciji i diskantu« – »De mensuris et discantu«), Adam de la Halle, Petrus de Cruce, Walter Odington (»Suma spekulacije o glazbi«).

Izvori

Glazba
Glazbena teorija
Srednjovjekovna glazba

Ars antiqua


Vladimir Nikolaevič Andrejev (Andreev) (translitera al cirílico Владимир Николаевич Андреев) (1907-1987) fue un botánico, y briólogo ruso, realizando extensas expediciones de historia natural hacia distintas regiones del Imperio Ruso. Duplicados de sus especímenes se conservan en el Herbario de la Academia de Ciencias de Moldova

Algunas publicaciones
 . 1935. Rastitel'nost' i prirodnye raiony vostochnoi chasti Bol'shezemel'skoi tundry. [Regiones de vegetación natural y de la parte oriental de la tundra Bol'shezemel'skaya]. Trudy Polarnoi Komissii 22: 1-97 [en ruso]
 1932. Tipy tundr zapada Bol'shoi Zemli [Tipos de tundra de Zemlya al oeste de Bolshaya]. Trudy Botanicheskogo Muzeya Akademii Nauk SSSR 25: 121-268 [en ruso]
 1931. Rastitel'nost' tundry Severnogo Kanina (Geobotanicheskoye izucheniye olen'ikh pastbishch) [Vegetación de la tundra del norte de la península de Kanin (Investigación Geobotánica de las pasturas del reno)], pp. 5-85. En: V. N. Andrejev, A. A. Dedov & Th. V. Sambuk. Olen'i Pastbishcha Severnogo Kraya (Issledovanie tundry kak pastbishcha). Arkhangelsk. [en ruso

 Eponimia
Líquenes
 (Parmeliaceae) Cetraria andrejevii'' Oxner

Referencias

Escritores en ruso
Botánicos de Rusia del siglo XX
Briólogos de Rusia

Vladímir Andréyev (botánico)


Aceasta este o listă de actori argentinieni.

A
Alfredo Alcón
Norma Aleandro
Héctor Alterio
Federico Amador
Carolina Ardohain
Pablo Alarcón
Brenda Asnicar

B
Florencia Bertotti
Michel Brown
Lola Berthet
Alexis Bledel
Camila Bordonaba

C
Oswaldo Cabrera
Itatí Cantoral
Segundo Cernadas
Grecia Colmenares
Linda Cristal

D
Ricardo Darín
Andréa Del Boca

E
Mariana Espósito

F
Thelma Fardin
Catherine Fullop

G
Analía Gadé
Julián Gil
Susana Giménez
Araceli González

H
Laura Hidalgo
Olivia Hussey

I
Imperio Argentina

L
Fernando Lamas
Mercedes Lambre
Mirtha Legrand
Luisana Lopilato
Federico Luppi
Saúl Lisazo

M
Mía Maestro
Marilú Marini
Niní Marshall
Roxana Martínez
Claribel Medina
Tita Merello
Osvaldo Miranda
Juana Molina

O
Natalia Oreiro

P
Horacio Pancheri
Eva Perón
Lola Ponce

R
Diego Ramos
Alejandro Rey
Miguel Angel Rodriguez
Benjamin Rojas

S
Osvaldo Sabatini

T
Lolita Torres

V
Natalia Verbeke

Z
Valentina Zenere

Note

Vezi și
 Listă de regizori argentinieni

argentinieni
Actori
 Listă
Cinematografia argentiniană

Listă de actori argentinieni


Københavns Film & Teaterskole (KFTS), indtil foråret 2014 Holbergs Film + Teaterskole er en privat 3-årig skuespillerskole beliggende på Nørrebro i København i det tidligere Dansens Hus.

Historie
Skolen blev grundlagt i 1995 af den russiskfødte skuespiller Galina Brenaa. Den blev hurtig den største uafhængige teaterskole i Norden.

Skolen blev fra 1998 til 2013 ledet af instruktør og dramatiker Carl van Webber. Skolens vartegn blev method acting og intens skuespiltræning til film og TV.

Skolens rektor er fra 2013 den engelsk/australske instruktør og performer Stuart Lynch. Fokus på skolen er blandt andet method acting samt Meisner-teknik og Uta Hagen.

Lærere
Blandt skolens lærere kan nævnes Charlotte Munck, Lars Bom, Andrea Vagn Jensen, Simone Lykke og Anja Owe.

Kendte tidligere elever
Tidligere elever er blandt andre Vicki Berlin, Morten Rose, Simon Sears, Laura Bach, Mads Lisby og Joachim Jepsen.

Noter

Eksterne henvisninger
 Københavns Film & Teaterskoles websted

Film & Teaterskole
Etableret i 1995

Københavns Film & Teaterskole


Sir William Jardine, 7th Baronet of Applegarth FRS FRSE FLS FSA (23 February 1800 – 21 November 1874) was a Scottish naturalist. He is known for his editing of a long series of natural history books, The Naturalist's Library.

Life and work

Jardine was born on 23 February 1800 at 28 North Hanover Street in Edinburgh, the son of Sir Alexander Jardine, 6th baronet of Applegarth and his wife, Jane Maule. He was educated in both York and Edinburgh then studied medicine at Edinburgh University.

From 1817 to 1821 he lodged with Rev Dr Andrew Grant at James Square, an arrangement made by his father. Grant was minister of St Andrew's Church on George Street.

In his early years, aged only 25, he was elected a fellow of the Royal Society of Edinburgh his proposer being Sir David Brewster.

He was a co-founder of the Berwickshire Naturalists' Club, and contributed to the founding of the Ray Society. He was "keenly addicted to field-sports, and a master equally of the rod and the gun". While ornithology was his main passion, he also studied ichthyology, botany and geology. His book on fossil burrows and traces, the Ichnology of Annandale, included fossils from his ancestral estate. He was the first to coin the term ichnology, and this was the first book written on the subject. His private natural history museum and library are said to have been the finest in Britain.

Jardine made natural history available to all levels of Victorian society by editing the hugely popular forty volumes of The Naturalist's Library (1833–1843) issued and published by his brother in law, the Edinburgh printer and engraver, William Home Lizars. The series was divided into four main sections: Ornithology (14 volumes), Mammalia (13 volumes), Entomology (7 volumes), and Ichthyology (6 volumes); each prepared by a leading naturalist. James Duncan wrote the insect volumes. The artists responsible for the illustrations included Edward Lear. The work was published in Edinburgh by W. H. Lizars. The frontispiece is a portrait of Pierre André Latreille.

His other publications included an edition of Gilbert White's Natural History of Selborne which re-established White's reputation, Illustrations of Ornithology (1825–1843), and an affordable edition of Alexander Wilson's Birds of America.

Jardine described of a number of bird species, alone or in conjunction with his friend Prideaux John Selby. He died on 21 November 1874 in Sandown, Isle of Wight.

Family and descendants
He was married to Jane Home Lizars, and through her was brother-in-law to John Lizars FRSE and William Home Lizars.
After Lady Jardine's death he married the daughter of the Rev. William Samuel Symonds, the well-known geologist.

Jardine's daughter, Catherine Dorcas Maule Jardine, married Hugh Edwin Strickland and produced many of the illustrations for Illustrations of Ornithology (identifiable by her initials, CDMS).

The Olympic rower Sir Matthew Pinsent is a direct descendant of Jardine.

Bibliography
Jardine wrote many books and edited the series and wrote many of the books for The Naturalist's Library. The books are listed below by publication date with those of The Naturalist's Library under a separate heading.

1825 to 1843, Illustrations of Ornithology, written with Prideaux John Selby in four volumes:
Volume I
Volume II
Volume III
Volume IV
1848, Contributions to Ornithology for 1848: Vols. I and II
1850, Contributions to Ornithology for 1850: Vols. III and IV
1851, The Natural History of Selborne, by Gilbert White with additions, supplementary notes a short biography of Reverend Gilbert White by Jardine
1853, Contributions to Ornithology for 1852: Vol. V
1858, Memoirs of Hugh Edwin Strickland, M.A.

The Naturalist's Library
Jardine edited the series of books that were published a part of The Naturalist's Library, and include (in the order in which they were published):
1833, Ornithology: Humming Birds: Part I, by Jardine with a memoir of Carl Linnaeus
1833, The Natural History of Monkeys, by Jardine with a memoir of Comte de Buffon
1833, Ichthyology: British Fishes: Part II, by Robert Hamilton with a memoir of Alexander von Humboldt
undated, Ornithology: Humming Birds: Part II, by Jardine with a memoir of Thomas Pennant
1834, Mammalia: Vol. II: The Felinae, by Jardine with a memoir of Georges Cuvier
1834, The Natural History of Gallinaceous Birds: Vol. I, by Jardine with a memoir of Aristotle
1835, The Natural History of Fishes of the Perch Family, by Jardine with a memoir of Joseph Banks
1835, Entomology: Vol. III: British Butterflies, by James Duncan with a memoir of Abraham Gottlob Werner
1836, The Natural History of Parrots, by Prideaux J. Selby with plates by Edward Lear and a memoir of Thomas Bewick
1836, Mammalia: Vol. V: Pachyderms, by Jardine with a memoir of Hans Sloane
1836, The Natural History of British Moths, Sphinxes, &c., by James Duncan with a memoir of Maria Sibylla Merian
1837, The Natural History of the Ordinary Cetacea or Whales, by Jardine with a memoir of Bernard Germain de Lacépède
1837, The Natural History of Foreign Butterflies, by James Duncan with a memoir of Jean-Baptiste Lamarck
1837, The Natural History of the Birds of Western Africa, by William Swainson with a memoir of François Levaillant
1838, The Natural History of the Birds of Great Britain and Ireland: Part I: Birds of Prey, by Jardine with a memoir of Robert Sibbald
1838, The Natural Arrangement and Relations of the Family of Flycatchers or Muscicapidae, by William Swainson with a memoir of Albrecht von Haller
1838, A History of British Quadrupeds, by William MacGillivray with a memoir of Ulisse Aldrovandi
1839, The Natural History of the Amphibious Carnivora, Including the Walrus and Seals, Also of the Herbivorous Cetacea, &c., by Robert Hamilton with a memoir of François Péron
1839,  The Natural History of Dogs: Canidae or Genus Canis of Authors: Including Also the Genera Hyaena and Proteles: Vol. I, by Chas. Hamilton Smith with a memoir of Peter Simon Pallas
1840, The Natural History of Dogs: Canidae or Genus Canis of Authors: Including Also the Genera Hyaena and Proteles: Vol. II, by Chas. Hamilton Smith with a memoir of Félix de Azara
1840, Introduction to Entomology, by James Duncan with memoirs of Jan Swammerdam and Charles De Geer
1841, The Natural History of Marsupialia or Pouched Animals, by G. R. Waterhouse with a memoir of John Barclay
1841, The Natural History of Horses: The Equidae or Genus Equus of Authors, by Chas. Hamilton Smith with a memoir of Conrad Gessner
1841, The Natural History of the Fishes of Guiana: Part I, by Robert H. Schomburgk
1841, The Natural History of Exotic Moths, by James Duncan with a memoir of Pierre André Latreille
1842, The Natural History of the Birds of Great Britain and Ireland: Part III: Rasores and Grallatores, by Jardine with a memoir of John Walker
1842, An Introduction to the Mammalia, by Charles Hamilton Smith with a memoir of Dru Drury
1843,  Ichthyology: Fishes, Particularly Their Structure and Economical Uses, by J. S. Bushnan with a memoir of Hippolito Salviani
1843, The Natural History of the Fishes of Guiana: Part II, by Robert H. Schomburgk with a memoir of Johann Ludwig Burckhardt
1844,  The Natural History of Game-Birds, by Jardine with a memoir of Stamford Raffles
1852, The Natural History of Beetles, by James Duncan with a memoir of John Ray
undated, Ornithology: Pigeons, by Prideaux John Selby with a memoir of Pliny the Elder
1859, Entomology: Bees, by Jardine with a memoir of François Huber
1860, Ichthyology: British Fishes: Part I, by Robert Hamilton with a memoir of Guillaume Rondelet
1860, Ornithology: Birds of Great Britain and Ireland: Part IV, by Jardine with a memoir of Alexander Wilson
1862, Ornithology: Birds of Western Africa: Part I, by W. Swainson with a memoir of James Bruce
1864, The Natural History of the Nectariniadae, or Sun-Birds, by Jardine with a memoir of Francis Willughby
1866, Mammalia: Deer, Antelopes, Camels, &c., by Jardine with a memoir of Petrus Camper
1866, Mammalia: Goats, Sheep, Oxen, &c., by Jardine with a memoir of John Hunter
1866, Ornithology: Parrots, by Prideaux John Selby with a memoir of Thomas Bewick
1866, Ornithology: Birds of Great Britain and Ireland: Part II, by Jardine with a memoir of William Smellie

Later supplements include the following titles: The Natural History of Man, Humming Birds Volume 3 and a single volume that collated the memoirs of "great naturalists".

See also
:Category:Taxa named by Sir William Jardine
Jardine baronets

References

External links

 Obituary in Nature, Vol. 11, 74–76, 26 November 1874
 Obituary in Osbert Salvin (Editor), Ibis, Quarterly Journal of Ornithology, Vol. V, page 522, 1875

 "Sir William Jardine" lithograph by Thomas Herbert Maguire, printed by M & N Hanhart c. 1851 at the National Portrait Gallery
 Jardine, William (1833) The Natural History of Humming-Birds, Vol. 1 - digital facsimile from the Linda Hall Library

1800 births
1874 deaths
Alumni of the University of Edinburgh
Baronets in the Baronetage of Nova Scotia
Fellows of the Royal Society
Writers from Edinburgh
Scottish ornithologists
Scottish naturalists
Scientists from Edinburgh
Fellows of the Linnean Society of London
Fellows of the Society of Antiquaries of London
Fellows of the Royal Society of Edinburgh

Sir William Jardine, 7th Baronet


Pindsvin (Erinaceidae) er en familie af pattedyr med omkring 25 nulevende arter, der er hjemmehørende i Europa, Afrika og Asien. Familien deles i to underfamilier, hvis arter er helt forskellige af udseende, de egentlige pindsvin (Erinaceinae) og rottepindsvin (Galericinae). I Danmark og resten af Vesteuropa er arten pindsvin (Erinaceus europaeus) almindelig.

Konvergent udvikling har udviklet pigge hos andre pattedyr, der ikke tilhører familien Erinaceidae. Myrepindsvin lægger æg og tilhører kloakdyrene, mens hulepindsvin er gnavere.

Kilder og eksterne henvisninger

Pindsvin

Pindsvin (familie)


الدانوب الأزرق أو (An der schönen blauen Donau) هي مقطوعة موسيقية من نوع فالس من تأليف يوهان شتراوس الابن عام 1866 وتم عرضها لأول مرة في 13 فبراير 1867.

مراجع

أعمال في 1867
أعمال موسيقية
أعمال يوهان شتراوس الابن
أغاني عن أنهار
الدانوب
مؤلفات موسيقية في سلم ري الكبير
مؤلفات موسيقية من عام 1866
مؤلفات موسيقية وضعت في فيينا
أغان عن النمسا

الدانوب الأزرق


باور بلي  وهي مجموعة من التكنولوجيا تحت اسم واحد موجودة في العديد من وحدات العرض المرئي التابعة لشركة إيه تي أي ومن هذه الوحدات موبيليتي ريدون وإماجن. وإن هذه التكنلوجية مخصصة لتخفيض كمية استهلاك الطاقة الكهرائية لوحدات العرض المرئي, خصة في نطاق الحواسيب المحمولة.

وحدة معالجة الرسوميات
منتجات شركة إي أم دي
إي تي آي تيكنولوجيز

إيه تي أي باور بلي


Boston Çay Partisi (İngilizce: Boston Tea Party), Amerika'daki kolonistlerin Büyük Britanya'dan gelen yüksek vergili çayı ve Büyük Britanya'yı protesto etmek için 16 Aralık 1773'te Boston Limanı'nda İngiliz gemilerindeki tonlarca çayı Kızılderili kılığına girerek denize dökme eylemidir. Bu eylem Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nı çıkartan kıvılcımlardan birisi olacaktır.

Eylem bir bütün olarak şiddet içermiyordu ve sembolik bir karaktere sahipti. İngiliz kanunları bakımından, parlamentoda temsilci bulundurmadıkları için Kuzey Amerikalı yerleşimcileri diğer Britanya vatandaşları gibi doğrudan vergilendirmek mümkün olmuyordu. İngiliz egemenler de bu maddi kayıplarını Townshend Yasaları gibi yasalarla çay ve şeker gibi günlük tüketim mallarındaki vergileri büyük oranda artırmak suretiyle telafi etmeye çalışıyorlardı.

Boston Çay Partisi'nin ardından Britanya mallarına ve Britanyalı sömürgecilere karşı bir dizi daha boykot ve protesto eylemi gerçekleştirildi. Büyük Britanya bunun üzerine giderek daha sert politikalar izlemeye başladı; denize dökülen çayların parasının ödenmesine kadar Boston Limanı'nın kapanmasından yeni ve daha ağır vergilerin konmasına kadar bir dizi tedbire başvurdu. Amerikalı yerleşimciler ise özgürlüklerinin giderek kısıtlanması karşısında 1774 yılının Eylül ve Ekim aylarında Philadelphia'da topladıkları I. Kıta Kongresi'nde bir ordunun kurulması ve İngilizlere karşı ticari yaptırımlara gidilmesi kararları alındı.

Bütün bu çatışmaların ardından İngiliz sömürgeciliğine karşı genel bir isyan ve 1775-76 Amerikan Bağımsızlık Savaşı başladı.

Günümüzde ise Çay Partisi, Amerika Birleşik Devletleri'nde Başkan Barack Obama'nın değişim vaatlerinin gerçekleşmemesi karşısında yükselişe geçen muhafazakâr/sağcı bir hareketin adıdır.

Çay Partisi
Amerika Birleşik Devletleri'nin bağımsızlık tarihi
On Üç Koloni tarihi
Çay Partisi
1773'te Massachusetts
1773'te On Üç Koloni
18. yüzyılda ayaklanmalar

Boston Çay Partisi


Warrenpoint () is a small port town and civil parish in County Down, Northern Ireland. It sits at the head of Carlingford Lough, south of Newry, and is separated from the Republic of Ireland by a narrow strait. The town is beside the village of Rostrevor and is overlooked by the Mournes and Cooley Mountains. Warrenpoint sprang up within the townland of Ringmackilroy (), and is locally nicknamed "The Point", which also represents the town's full name in Irish, An Pointe".

Warrenpoint is known for its scenic location, the Maiden of Mourne festival, the Blues on the Bay music festival, the passenger ferry service between Warrenpoint and Omeath and the nearby Narrow Water Castle. Warrenpoint Port is second in terms of tonnage handled by ports in Northern Ireland. It had a population of 9,091 at the 2021 Census.

 History

The area of Warrenpoint was formerly known as Rinn Mhic Giolla Ruaidh ("McIlroy's point"), anglicised Ringmackilroy, which is still the name of the townland in which it sits. Earlier, it was also known as Portyneil, which may come from Port Uí Néill ("O'Neill's port") or Port an Aoil ("port of the lime").

The earliest reference to the settlement of Warrenpoint is in 1744. It is believed to come from the English surname Waring. It is reported that By 1750 there were only two houses in the village, "with a few huts for the occasional residence of the fishermen during the oyster season". In the following fifty years, however, its scenic setting and coastal location seem to have hastened its swift growth and by 1837 it had 462 houses.

Fairs were held once a month and a market every Friday. In the mid-19th century, Newry merchants obtained a government grant to create a tidal dock at the village, as prior to 1850 ships of above 150 tonnes could not get further up the lough than Narrow Water.

A railway connection opened on 9 May 1849, increasing Warrenpoint's popularity as a holiday destination. and Warrenpoint became popular as a resort town. Thousands flocked to the resort every year, where most took the passenger ferry to Omeath in County Louth. The Warrenpoint railway station closed in January 1965. The Ferry remains in operation but only in the summer months from May to September.

A bandstand in the town park provided concerts and a saltwater swimming pool was built in 1908. The baths were opened by Captain Roger Hall on Whit Monday, 8 June in that year, but they are now closed to the public.

On 6 February 1921, during the Irish War of Independence, the Irish Republican Army ambushed an Ulster Special Constabulary (USC) patrol in Warrenpoint. The ambush took place on Seaview Road and one USC constable was killed.

During World War II, on 15 July 1944 two Royal Air Force aircraft (an Airspeed Oxford (LX 598) and a Miles Martinet (MS626) from No. 290 Squadron RAF) were taking part in a civil defence demonstration at Warrenpoint. In misty conditions the planes collided, the pilots only having seen each other at the last minute. The resultant explosion killed all on board, and pieces of the planes fell onto Church Street, Duke Street and Queen Street and into Carlingford Lough. The bodies of the airmen were recovered and taken to the mortuary in Newry.

On 27 August 1979, during "the Troubles", the Provisional Irish Republican Army (IRA) ambushed a British Army convoy at nearby Narrow Water Castle. Eighteen soldiers were killed in what became known as the Warrenpoint ambush – the British Army's greatest loss-of-life in a single incident during the conflict.

On 12 April 1989, Joanne Reilly was killed by the IRA in a van bomb attack on Warrenpoint Royal Ulster Constabulary base. Inadequate warning was given.

 Places of interest
Today a small but modern passenger ferry service operates out of Warrenpoint to the village of Omeath in County Louth. The trip takes about fifteen minutes. Other cruises include trips to Narrow Water Castle, Ross Monument  in the neighbouring town Rostrevor and Bay & Harbour Cruises.

Two small inland lakes, the "Mill Dam" and the "Waterworks" offer a variety of fishing opportunities. A permit is needed to fish these lakes, which are located about 1 mile from the town centre.

Warrenpoint Promenade was used as a backdrop for Bundoran in the film The Butcher Boy'', especially the exterior of the Star of the Sea Convent and the Edwardian swimming baths.

The Bridal Loanan is one of the biggest cul-de-sac's in the world and the largest in Europe. It also has the Magennis Investiture Stone at its peak.

Education
St Dallan's Primary School, a Catholic primary school of about 700 pupils, was opened in September 2000 by the then Education Minister Martin McGuinness. Formed from the merger of the Star of the Sea and St. Peters Primary Schools, it was built on the site of the former St. Peters Primary School.

Other schools in the area include Dromore Road Primary School and St Mark's High School.

Demography

2021 Census
On Census Day (21 March 2021) the usually resident population of Warrenpoint/Burren was 9,091. Of these:

 86.3% belong to or were brought up Catholic and 8.1% belong to or were brought up in a 'Protestant and other (non-Catholic) Christian (including Christian related)'.
 9.4% indicated that they had a British national identity, 64.3% had an Irish national identity and 24.6% had a Northern Irish national identity.

2011 Census
On Census Day (27 March 2011) the usually resident population of Warrenpoint/Burren was 8,732 accounting for 0.48% of the NI total. Of these:
 99.19% were from the white (including Irish Traveller) ethnic group
 87.72% belong to or were brought up Catholic and 9.57% belong to or were brought up in a 'Protestant and other (non-Catholic) Christian (including Christian related)'
 13.80% indicated that they had a British national identity, 56.33% had an Irish national identity and 29.74% had a Northern Irish national identity.

Notable residents
 George Gardiner (1821-1891) - recipient of the Victoria Cross
 Thomas Caulfield Irwin (1823-1892) - poet, writer, and classical scholar; born in Warrenpoint
 Forrest Reid (1875-1947) - writer and literary critic; died in Warrenpoint
 Denis Donoghue (1928-2021) - literary critic; brought up in Warrenpoint
 Carmel Hanna (born 1946) - Social Democratic and Labour Party politician
 Clodagh Rodgers (born 1947) - singer; born in Warrenpoint
 Vedran Smailović (born 1956) - Bosnian cellist, lives in Warrenpoint
 Cathal McCabe (born 1963) - poet; grew up in Warrenpoint

Civil parish of Warrenpoint
The civil parish contains the town of Warrenpoint.
The civil parish contains the following townlands: Dromore, Narrow Water, Ringmackilroy.

See also
List of localities in Northern Ireland by population
List of civil parishes of County Down
Warrenpoint GAA
Warrenpoint and Rostrevor Tramway
Warrenpoint Town F.C.

References

External links

 Warrenpoint area photos and stories from the past and present
 Warrenpoint Harbour
 Warrenpoint Local Tourism Website

Towns in County Down
Ports and harbours of Northern Ireland
Port cities and towns in Northern Ireland
Aviation accidents and incidents locations in Northern Ireland

Warrenpoint


Dittersdorf ist ein Ortsteil der Stadt Saalfeld/Saale im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt in Thüringen.

Geografie
Dittersdorf liegt am Rande einer bei 580 Meter über NN liegenden Hochfläche in einer Talzunge eingebettet und mit Wiesen und Weiden umgeben im Thüringer Schiefergebirge nahe und über Schwarzburg. Die leicht kupierte Gemarkung ist umwaldet. Die Kreisstraße 133 verbindet das Dorf mit den auf dem Hochplateau liegenden Nachbarorten und zur Landesstraße 1112, die durch das nördlich liegende Schwarzatal führt.

Geschichte
1411 wurde das Bergdorf erstmals urkundlich genannt.
Dittersdorf ist wegen seiner Lage ein beliebtes Wanderziel. Das Jagdschloss Eberstein ist ebenfalls ein Anziehungspunkt. Es war fürstlich und wird jetzt von Unterstützern des Schlosses gepflegt und genutzt. Bis 1918 gehörte der Ort zur Oberherrschaft des Fürstentums Schwarzburg-Rudolstadt.

Von 1991 bis 1996 gehörte Dittersdorf der Verwaltungsgemeinschaft Saalfelder Höhe an. Mit Auflösung dieser am 1. Januar 1997 wurde es Ortsteil der Einheitsgemeinde Saalfelder Höhe. Diese wurde am 6. Juli 2018 nach Saalfeld eingemeindet.

Weblinks

Einzelnachweise

Geographie (Saalfeld/Saale)
Ort im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Saalfeld-Rudolstadt)
Ersterwähnung 1411
Gemeindeauflösung 1997

Dittersdorf (Saalfeld)


Julia Argentina Perié (n. Posadas, 3 de marzo de 1956). Es actualmente parlamentaria del Mercosur del Frente para la Victoria, elegida en octubre de 2015 en Argentina. Fue diputada nacional por Misiones en el período 2007—2011, siendo reelecta en las elecciones legislativas de octubre de 2011, para el período 2011—2015 por el Frente para la Victoria.

Primeros años
Es hija de Zulema Esquivel y Francisco Perié. En su ciudad natal realizó los estudios primarios en la Escuela n°4 "Fraternidad".  Se recibió de Perito Mercantil en la escuela de Comercio n°1 en el año 1973.

De adolescente en los años 1973 y 1974 abrazó la militancia social y política a través de la Unión de Estudiantes Secundarios y de la Juventud Peronista.

Exilio por dictadura
En el año 1975 durante el gobierno de Isabel Martínez de Perón encarcelan a sus tres hermanos, Juan Domingo, Hugo Rubén, y Francisco Aníbal y a principios de 1977, a su sobrino Jorge Hertman.

El 22 de junio de 1977 viaja a España donde comienza un exilio que durará cinco años y medio, hasta diciembre de 1982.

Vida política
Desde su regreso definitivo a Posadas en diciembre de 1982 sigue militando en las líneas del peronismo.

En el 2000 ocupa el cargo de Directora General de Patrimonio Cultural y Museos de la provincia de Misiones, desde donde impulsa programas culturales entre otras la creación en Caraguatay del Museo en homenaje al Che Guevara.

En el año 2007 en las elecciones legislativas nacionales se presenta con la lista del Frente para la Victoria, y logra incorporarse como diputada nacional por Misiones.

En el año 2011, se vuelve a presentar como candidata a diputada nacional en la lista del Frente para la Victoria, obteniendo nuevamente una banca como legisladora en la  Cámara Baja, donde prestó juramento el 6 de diciembre de 2011.

En el año 2015, se presenta en la lista nacional de parlamentarios del Mercosur, elegidos por primera vez por voto popular en Argentina, y accede a una banca por el Frente para la Victoria

Vida personal
Durante su exilio en España conoce a Mario Eduardo Esper con quien se casa. En el año 1979 en Madrid, nace Mario Vicente y en el año 1981, en México, Gustavo Emiliano, sus hijos mayores. En el año 1987, nace su tercer hijo, Carlos Felipe. Actualmente tiene dos nietas, hijas de Mario Vicente: Victoria y Mariana.

Véase también
 Diputados nacionales de Argentina entre 2007 y 2009
 Diputados nacionales de Argentina entre 2009 y 2011

Referencias

Enlaces externos

 Cámara de Diputados de la Nación.
 Sitio web personal: Julia Argentina Perié, diputada nacional.

Posadeños
Políticas de Argentina
Diputados del Congreso de la Nación Argentina por Misiones
Políticos del Frente para la Victoria
Políticos del Partido Justicialista
Parlamentarios del Mercosur por Argentina

Julia Perié


NGC 5926 est une galaxie spirale située dans la constellation du Serpent. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . Elle a été découverte par l'astronome américain Lewis Swift en 1884.

NGC 5926 présente une large raie HI et c'est une galaxie dont le noyau brille dans le domaine de l'ultraviolet. Elle est inscrite dans le catalogue de Markarian sous la cote Mrk 853 (MK 853).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5926 sur le site du professeur C. Seligman

5926
Constellation du Serpent
Galaxie spirale
Galaxie de Markarian
Objet céleste découvert en 1884
Objet céleste découvert par Lewis Swift

NGC 5926


Bağdat Demiryolu (, Rapor işareti: CIOB) ya da Konya - Bağdat demiryolu, Osmanlı İmparatorluğu'nda Konya'dan Bağdat'a ulaşmak üzere 1903 yılında yapımına başlanan 1597 km. uzunluğundaki demiryolu hattıdır. Demiryolu hattının uzunluğu İstanbul - Konya arasındaki Osmanlı Anadolu Demiryolları ve diğer bağlı hatlarla beraber 3205 km.'ye ulaşmaktadır. Zamanının en büyük altyapı projelerinden biri olan demiryolu hattının inşası on yıllar sürmüştür. I. Dünya Savaşı'nın başında bile hattın tamamlanabilmesi için 960 km. gerekmekteydi. Demiryolu hattının Bağdat'a uzanan kesimi ancak 1930'ların sonunda tamamlanabilmiş ve İstanbul'dan Bağdat'a ilk tren 1940'ta yola çıkmıştır. 1940'tan Irak'ın işgali'nin başladığı 2003 yılına kadar Türkiye - Suriye - Irak arasında kesintisiz bir şekilde tren işletmeciliği yapılmıştır. Irak'ın işgaliyle birlikte özellikle Irak'ta tren işletmeciliği sekteye uğramıştır. 2000'li yılların sonlarında üç ülke arasında tren işletmeciliği yeniden başlamış ancak 2011'de Suriye İç Savaşı'nın patlak vermesiyle yeniden durmuştur.

Bağdat Demiryolu'nun inşası ve işletilmesi, 1903'te 99 seneliğine Alman sermayeli Anadolu Osmanlı Demiryolu Şirketi'ne verilmiştir. Şirket, bu imtiyazı aldıktan sonra ismini Bağdat Demiryolu Osmanlı Şirketi olarak değiştirmiştir. Şirket, demiryolunu bölüm bölüm yapacaktı. 1903'te demiryolunun ilk bölümü olan Konya-Ereğli arasındaki hattın inşasına başlamıştır.

Demiryolunun (özellikle de Almanya tarafından) inşa edilmesi İngiltere'yi ve Rusya'yı oldukça rahatsız etmişti. Başlangıçta projenin İstanbul – Ankara – Sivas – Diyarbakır – Bağdat güzergahında inşa edilmesi planlanmıştı. Ancak Ruslar planlanan hattın kendi sınırlarına (o yıllarda Kars, Rus toprağıydı) yakın olması ve olası bir Osmanlı müdahalesini kolaylaştıracağı için hattın inşa edilmesini istemiyordu. Aynı şekilde İngilizler de Hindistan'daki sömürge varlığına ve Mısır – Hindistan arasındaki deniz ticaretine zarar vereceği için hattın inşa edilmesini istemiyordu. Rusya'nın baskıları sonucu güzergâh İstanbul - Eskişehir - Konya - Adana -  Halep - Bağdat olarak değiştirildi. Ancak demiryolu hâlâ İngiliz sömürge toprakları için bir tehlike oluşturmaktaydı. İngilizler, Basra Körfezi'ne kadar ulaşması planlanan demiryolunu engellemek için çok uğraştı. Demiryolu, Osmanlı bakımından I. Dünya Savaşı'nın temel sebeplerinden biri oldu.

İstanbul'da Sultanahmet Meydanı'nda bulunan Alman Çeşmesi, Bağdat Demiryolu'nun yapımının Alman firmalarına verilmesi üzerine Alman İmparatoru II. Wilhelm tarafından hediye edilmiştir.

Günümüzde Bağdat demiryolu, Türkiye, Suriye ve Irak arasında paylaşılmıştır. Demiryolu hattının Çobanbey - Nusaybin arasındaki kesimi bugün Türkiye - Suriye sınırının büyük bir kısmını teşkil etmektedir. Türkiye sınırları tarafında kalan bu kesim, Suriye'nin bağımsızlığını kazanmasından sonra Türkiye'nin demiryolu ağının kalanıyla bağlantısı kesilmiştir. Bağlantıyı yeniden sağlamak için 1953 - 1960 yılları arasında Narlı-Karkamış demiryolu hattı inşa edilmiştir. Günümüzde Bağdat demiryolunun orijinal güzergahının İstanbul - Konya - İslahiye kesimi aktif olup kalan kesimleri Suriye İç Savaşı ve 2017'ye kadar Irak İç Savaşı nedeniyle kapalıdır. Irak iç savaşının bitmesinin ardından demiryolunun Irak sınırları içinde kalan kesiminin yenileme çalışmaları devam etmektedir.

Ayrıca bakınız
 Osmanlı-Alman İlişkileri'nin Gelişimi ve Bağdat Demiryolu'nun Yapımı - Dr. Mustafa Albayrak (ODTÜ Tarih Bölümü)

Kaynakça

Suriye'deki demiryolu hatları
Irak'taki demiryolu hatları
II. Abdülhamid
20. yüzyılda kurulan demiryolu şirketleri
Eski demiryolu şirketleri

Bağdat Demiryolu


Grupa E este una din cele 9 grupe UEFA din calificările pentru Campionatul Mondial de Fotbal 2018. Din această grupă fac parte: , , , ,  și .

Tragerea la sorți pentru prima fază (faza grupelor), a avut loc pe 25 iulie 2015, la Palatul Konstinovsky din orașul Sankt Petersburg, Rusia.

Câstigatorii de grupe se vor califica direct pentru Campionatul Mondial de Fotbal 2018. Cele mai bune echipe de pe locul doi se vor califica în play-off.

Clasament

Meciurile
Meciurile au fost confirmate de UEFA la 26 iulie 2015, în ziua următoare extragerii.

Marcatorii
Au fost marcate 70 goluri în 30 meciuri.

6 goluri
 Andriy Yarmolenko

5 goluri
 Mario Mandžukić
 Cenk Tosun

4 goluri
 Gylfi Sigurðsson

3 goluri
 Alfreð Finnbogason
 Artem Kravets

2 goluri

 Marcelo Brozović
 Nikola Kalinić
 Andrej Kramarić
 Paulus Arajuuri
 Joel Pohjanpalo
 Teemu Pukki
 Kári Árnason
 Jóhann Berg Guðmundsson
 Hakan Çalhanoğlu
 Volkan Șen
 Ozan Tufan
 Burak Yılmaz

1 gol

 Matej Mitrović
 Ivan Perišić
 Ivan Rakitić
 Domagoj Vida
 Robin Lod
 Alexander Ring
 Pyry Soiri
 Birkir Bjarnason
 Hörður Björgvin Magnússon
 Björn Bergmann Sigurðarson
 Ragnar Sigurðsson
 Valon Berisha
 Atdhe Nuhiu
 Amir Rrahmani
 Cengiz Ünder
 Artem Besyedin
 Yevhen Konoplyanka
 Ruslan Rotan

1 autogol

 Leart Paqarada (Jucând contra Ucrainei)
 Ömer Toprak (Jucând contra Islandei)

Note

Referințe

Campionatul Mondial de Fotbal 2018

Calificările pentru Campionatul Mondial de Fotbal 2018 (UEFA) – Grupa I


An Elymus shouliangiae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Lian Bing Cai, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Shou Liang Chen och Guang Hua Zhu. An Elymus shouliangiae in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Tibet. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elymus

Elymus shouliangiae


La gare d'Hebraica–Rebouças est une gare ferroviaire appartenant à la ligne 9–Émeraude, exploitée par ViaMobilidade. Il est situé dans le district de Pinheiros dans la ville brésilienne de São Paulo. La station est située près du Shopping Eldorado et du club A Hebraica de São Paulo.

Situation ferroviaire

Histoire
La gare a été construite par la CPTM et inaugurée le 14 juin 2000.

Le 20 avril 2021, il a été accordé au consortium ViaMobilidade, composé des sociétés CCR et RUASinvest, avec la concession d'exploiter la ligne pendant trente ans. Le contrat de concession a été signé et le transfert de la ligne a été réalisé le 27 janvier 2022.

Service des voyageurs

Accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité
 Shopping Eldorado
 A Hebraica

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes
 Page officielle de la CPTM
 Gare d'Hebraica–Rebouças sur le site de la CPTM
 Gare d'Hebraica–Rebouças sur le site gares ferroviaires du Brésil

Ligne 9-Émeraude
Gare mise en service en 2000

Gare d'Hebraica-Rebouças


Among animals which produce eggs, the yolk (; also known as the vitellus) is the nutrient-bearing portion of the egg whose primary function is to supply food for the development of the embryo.  Some types of egg contain no yolk, for example because they are laid in situations where the food supply is sufficient (such as in the body of the host of a parasitoid) or because the embryo develops in the parent's body, which supplies the food, usually through a placenta.  Reproductive systems in which the mother's body supplies the embryo directly are said to be matrotrophic; those in which the embryo is supplied by yolk are said to be lecithotrophic.  In many species, such as all birds, and most reptiles and insects, the yolk takes the form of a special storage organ constructed in the reproductive tract of the mother.  In many other animals, especially very small species such as some fish and invertebrates, the yolk material is not in a special organ, but inside the egg cell.

As stored food, yolks are often rich in vitamins, minerals, lipids and proteins.  The proteins function partly as food in their own right, and partly in regulating the storage and supply of the other nutrients.  For example, in some species the amount of yolk in an egg cell affects the developmental processes that follow fertilization.

The yolk is not living cell material like protoplasm, but largely passive material, that is to say deutoplasm.  The food material and associated control structures are supplied during oogenesis.  Some of the material is stored more or less in the form in which the maternal body supplied it, partly as processed by dedicated non-germ tissues in the egg, while part of the biosynthetic processing into its final form happens in the oocyte itself.

Apart from animals, other organisms, like algae, especially in the oogamous, can also accumulate resources in their female gametes.  In gymnosperms, the remains of the female gametophyte serve also as food supply, and in flowering plants, the endosperm.

Chicken egg yolk
In avian eggs, the yolk usually is a hue of yellow in color. It is spherical and is suspended in the egg white (known alternatively as albumen or glair/glaire) by one or two spiral bands of tissue called the chalazae.

The yolk mass, together with the ovum proper (after fertilization, the embryo) are enclosed by the vitelline membrane, whose structure is different from a cell membrane.  The yolk is mostly extracellular to the oolemma, being not accumulated inside the cytoplasm of the egg cell (as occurs in frogs), contrary to the claim that the avian ovum (in strict sense) and its yolk are a single giant cell.

After the fertilization, the cleavage of the embryo leads to the formation of the germinal disc.

As food, the chicken egg yolk is a major source of vitamins and minerals.  It contains all of the egg's fat and cholesterol, and nearly half of the protein.
If left intact when an egg is fried, the yellow yolk surrounded by a flat blob of egg white creates a distinctive "sunny-side up" form. Mixing the two components together before cooking results in a yellow (from pale yellow to almost orange, depending on the breed of hen) mass, as in omelets and scrambled eggs.

Uses
 The developing embryo inside the egg uses the yolk as sustenance.
 It is at times separated from the egg white for cooking, and is frequently employed as an emulsifier, and is used in mayonnaise, custard, hollandaise sauce, crème brûlée, avgolemono and ovos moles.
 It is used in painting as a component of traditional egg-tempera.
 It is used in the production of egg yolk agar plate medium, useful in testing for the presence of Clostridium perfringens.
 Egg yolk contains an antibody called antiglobulin (IgY).  The antibody transfers from the laying hen to the egg yolk by passive immunity to protect both embryo and hatchling from microorganism invasion.
 Egg yolk can be used to make liqueurs such as Advocaat or eggnog.
 Egg yolk is used to extract egg oil which has various cosmetic, nutritional, and medicinal uses.

Composition of chicken egg yolk

The yolk makes up about 33% of the liquid weight of the egg; it contains about , three times the energy content of the egg white, mostly due to its fat content.

All of the fat-soluble vitamins (A, D, E and K) are found in the egg yolk.  Egg yolk is one of the few foods naturally containing vitamin D.

The composition (by weight) of the most prevalent fatty acids in egg yolk typically is:
 Unsaturated fatty acids:
 Oleic acid, 47%
 Linoleic acid, 16%
 Palmitoleic acid, 5%
 Linolenic acid, 2%
 Saturated fatty acids:
 Palmitic acid, 23%
 Stearic acid, 4%
 Myristic acid, 1%

Egg yolk is a source of lecithin, as well as egg oil, for cosmetic and pharmaceutical applications. Based on weight, egg yolk contains about 9% lecithin.

The yellow color is due to lutein and zeaxanthin, which are yellow or orange carotenoids known as xanthophylls.

Yolk proteins
The different yolk's proteins have distinct roles. Phosvitins are important in sequestering calcium, iron, and other cations for the developing embryo. Phosvitins are one of the most phosphorylated (10%) proteins in nature; the high concentration of phosphate groups provides efficient metal-binding sites in clusters. Lipovitellins are involved in lipid and metal storage, and contain a heterogeneous mixture of about 16% (w/w) noncovalently bound lipid, most being phospholipid. Lipovitellin-1 contains two chains, LV1N and LV1C.

Yolk vitamins and minerals
Yolks hold more than 90% of the calcium, iron, phosphorus, zinc, thiamine, vitamin B6, folate, vitamin B12, and pantothenic acid of the egg. In addition, yolks cover all of the fat-soluble vitamins: A, D, E, and K in the egg, as well as all of the essential fatty acids.

A single yolk from a large egg contains roughly 22 mg of calcium, 66 mg of phosphorus, 9.5 micrograms of selenium, and 19 mg of potassium, according to the USDA.

Double-yolk eggs

Double-yolk eggs occur when ovulation occurs too rapidly, or when one yolk becomes joined with another yolk. These eggs may be the result of a young hen's reproductive cycle not yet being synchronized.

Double-yolked eggs seldom lead to successful hatchlings without human intervention, as the chicks interfere with each other's hatching process and do not survive.

Higher-order yolks are rare, though hens are known to occasionally lay even triple-yolk eggs.

Yolkless eggs

Eggs without yolks are known as "dwarf" or "wind" eggs, or the archaic term "cock egg". Such an egg is most often a pullet's first effort, produced before her laying mechanism is fully ready. Mature hens rarely lay a yolkless egg, but sometimes a piece of reproductive tissue breaks away and passes down the tube. Such a scrap of tissue may stimulate the egg-producing glands to react as though it were a yolk and wrap it in albumen, membranes, and a shell as it travels through the egg tube. This is usually what causes an egg to contain a small particle of grayish tissue instead of a yolk.

Since these eggs contain no yolk, and therefore cannot hatch, they were traditionally believed to have been laid by roosters. This type of egg occurs in many varieties of fowl and has been found in chickens, both standard and bantams, guineas, and coturnix quail.

Yolk color

The color of an egg yolk is directly influenced by the makeup of the chicken feed. Egg yolk color is generally more yellow when given a feed containing a large component of yellow, fat-soluble pigments, such as the carotenes in dark green plant material, for example alfalfa. Although much emphasis is put onto the color of the egg yolk, it does not reliably reflect the nutritional value of an egg. For example, some of the natural pigments that produce a rich yolk color are xanthophylls without much nutritional value, rather than the carotenoids that act as provitamin A in the body. Also, a diet rich in vitamin A itself, but without A-provitamins or xanthophylls, can produce practically colourless yolks that are just as nutritious as any richly colored yolks.

Yolks, particularly from free-range eggs, can be of a wide range of colors, ranging from nearly white, through yellow and orange, to practically red, or even olive green, depending on the pigments in their feed. Feeding fowl large amounts of capsicum peppers, for example, tends to result in red or deep orange yolks. This has nothing to do with adding colors such as cochineal to eggs in cooking.

In fish
All bony fish, some sharks and rays have yolk sacs at some stage of development, with all oviparous fish retaining the sac after hatching. Lamniform sharks are ovoviviparous, in that their eggs hatch in utero; in addition to eating unfertilized eggs, unborn sharks participate in intrauterine-cannibalism: stronger pups consume their weaker womb-mates.

See also
 Vitellogenesis

References

External links

 Anatomy of an Egg from the Exploratorium
 Making egg tempera from the Society of Tempera Painters

Eggs

Yolk


Riječ frajer dolazi od njemačke riječi Freier (čit. frajer) koja pak dolazi od njemačke riječi frei (čit. fraj) što znači 'slobodan'. Frajer znači 'slobodni muškarac' to jest 'muškarac koji nema djevojku ili ženu'.

Takvi muškarci, koji nemaju partnericu, obično se nastoje isticati u društvu i pokazivati svoje vrline ili razgovornim rječnikom rečeno "prave se važni" kako bi pridobili naklonjenost djevojaka.

Izraz pravi frajer označava frajera koji se ponaša upravo onako kako se to od frajera očekuje. To jest nastoji se pokazati bolji od ostalih muškaraca pred djevojkama.

Riječ frajer u hrvatski jezik ušla je iz govora Nijemaca koji su bili u kontaktu s Hrvatima u doba prije Prvog svjetskog rata. Riječ freier u današnjem nedijalektalno obilježenom njemačkom govoru uglavnom označava korisnika usluga prostitutki, jer se polazi od pretpostavke da ako neki muškarac koristi usluge prostitutki vjerojatno nema partnericu.

Pogrešno je muškarca koji se ponaša frajerski, ali je u vezi ili braku nazivati frajerom.

Ženska verzija riječi frajer je frajla te označava djevojku koja nije u vezi pa se od nje očekuje da svojim ponašanjem pokušava pridobiti naklonjenost muškaraca to jest prikazati se boljom od drugih djevojaka. Frajla koja se ponaša onako kako se to od nje očekuje naziva se prava frajla.

Frajer


William Wilfred Cobey Jr. (born May 13, 1939) is an American politician. A member of the Republican Party, he served one term in the United States House of Representatives for North Carolina's 4th congressional district from 1985 to 1987.

Biography
Cobey was born in Washington, D.C. and reared in the suburb of University Park in Prince George's County, Maryland. His father, William W. Cobey, Sr., was the athletic director for the University of Maryland from 1956 to 1969. Cobey is a graduate of Emory University in Atlanta, Georgia, where he received a Bachelor of Arts in Chemistry. Cobey also earned an M.B.A. in Marketing from the Wharton School at the University of Pennsylvania in Philadelphia and an M.Ed. from the University of Pittsburgh.

Early career
Cobey originally worked as a bank administrative assistant and then as a chemical salesman. In 1968, he became, like his father, an athletic administrator. From 1976 to 1980, he was athletic director at the University of North Carolina at Chapel Hill. In the early 1980s, he was the president of his own corporation, Cobey & Associates.

Congress
In 1980, Cobey was the Republican nominee for North Carolina Lieutenant Governor. In 1984, he was elected to represent North Carolina's 4th congressional district in the U.S. Congress. However, he was defeated in a bid for re-election in 1986 by the Democrat David Price.

Later career
After serving in Congress, Cobey joined the administration of North Carolina Governor James G. Martin, first as Deputy Secretary of Transportation and then as Secretary of the Department of Environment, Health and Natural Resources. After serving as town manager of Morrisville, North Carolina, he did government relations consulting for Capitol Link, Inc.

Cobey served two terms (1999–2003) as the voluntary chairman of the North Carolina Republican Party. He replaced Sam Currin. Under Cobey's leadership, the state party purchased a new headquarters building. He was succeeded by Ferrell Blount as party chair.

Cobey was one of the leading candidates for the Republican gubernatorial nomination to challenge Democratic Governor Mike Easley in the 2004 election. In July 2003, Cobey received the endorsement of former North Carolina Senator Jesse Helms in the Republican primary contest. Rarely had Helms endorsed any candidate in primaries, other than Ronald W. Reagan for the 1976 presidential nomination. In the July 2004 Republican primary, Cobey ran a strong third with 26.7% of the vote (97,461 votes), lagging behind nominee Patrick Ballantine (30.3% and 110,726 votes) and Richard Vinroot (29.9% and 109,217 votes).

In 2007-2008, Cobey was the North Carolina campaign chairman for defeated presidential candidate Mike Huckabee, the former governor of Arkansas.

From 2005-2012, Cobey was a presidential-appointee to the Metropolitan Washington Airports Authority Board of Directions, which governs Reagan National and Dulles Airports. He is a former chairman of the board at Trinity School of Durham and Chapel Hill, a former board chairman of the Jesse Helms Foundation, and a former president of the Chapel Hill-Carrboro YMCA. From 2013-2018, he was chairman of the North Carolina State Board of Education, a board member for the NC Center for the Advancement of Teaching (NCCAT), a member of the NC Education Workforce Innovation Commission, and a member of the governor's education cabinet.

Personal life
Cobey resides in Chapel Hill, North Carolina with his wife, Nancy. They have two children and five grandchildren.

References

External links

OurCampaigns.com

|-

|-

|-

1939 births
Living people
North Carolina Tar Heels athletic directors
State cabinet secretaries of North Carolina
Wharton School of the University of Pennsylvania alumni
University of Pittsburgh alumni
Jesse Helms
People from Chapel Hill, North Carolina
People from University Park, Maryland
Politicians from Washington, D.C.
Republican Party members of the United States House of Representatives from North Carolina
Emory University alumni
People from Morrisville, North Carolina
Members of Congress who became lobbyists

Bill Cobey


O Grupo de Binza () foi um ginger group ativo dentro do governo da República do Congo (atual República Democrática do Congo) no início da década de 1960. Liderada pelo general Joseph-Désiré Mobutu, a camarilha desempenhou um papel importante na direção da política estatal, especialmente durante o mandato do primeiro-ministro Cyrille Adoula, e contou com o apoio secreto do governo dos Estados Unidos.

Histórico e etimologia
Binza era um subúrbio de Léopoldville que se desenvolveu após a Segunda Guerra Mundial como um bairro para brancos de classe alta. Na década de 1960, a área não era mais segregada, mas seus aluguéis caros e a falta de serviço de transporte público limitavam a maioria de seus residentes congoleses a políticos e funcionários públicos de destaque. O grupo de Binza ganhou o nome deste subúrbio, já que muitos de seus membros mantinham residências dentro dele e se reuniam lá.

História
O grupo de Binza foi criado em setembro de 1960 e emergiu como a facção política proeminente na política congolesa no final de 1961. Entre seus principais membros estavam Mobutu, que comandava o exército; Victor Nendaka, diretor da Sûreté Nationale; Justin Marie Bomboko, um frequente ministro das Relações Exteriores; Albert Ndele, presidente do Banco Nacional do Congo; e Damien Kandolo, secretário do Ministério do Interior. O político Cléophas Kamitatu descreveu-o como uma "associação de amigos de Mobutu". Etnicamente e regionalmente diverso em termos de membros, exerceu influência através de seu controle das principais instituições governamentais. Gozou do apoio da Agência Central de Inteligência dos Estados Unidos, que orientou Larry Devlin a fornecer aconselhamento e financiamento. A existência do grupo não era amplamente conhecida até meados de 1962.

O Grupo de Binza estava geralmente insatisfeito com a liderança de Joseph Kasa-Vubu como presidente do Congo e com a natureza indisciplinada do Parlamento. Adoula foi frequentemente apoiado e contatado com o grupo de Binza, mas não era um de seus membros. Ele incluiu sua contribuição em todas as ações governamentais importantes.

Com a possibilidade das eleições nacionais se aproximando em um futuro próximo, no início de 1963, membros do grupo de Binza e outras figuras do governo central tentaram organizar novos partidos políticos que pudessem vencer essas disputas e, esperançosamente, garantir sua posição no poder. Apesar de recursos e energia significativos serem dedicados a esses projetos, esses esforços não conseguiram cultivar bases ativas de apoio entre os líderes provinciais e o público. A influência do grupo de Binza no governo diminuiu enquanto Moïse Tshombe foi primeiro-ministro, mas ajudou a orquestrar sua destituição do poder.

Após sua ascensão ao poder em 1965, Mobutu eliminou progressivamente o grupo de Binza em favor de um método de governo personalizado e autoritário. Alguns de seus membros foram nomeados embaixadores e enviados ao exterior, principalmente para evitar que representassem uma ameaça política ao regime. Outros foram posteriormente presos e acusados de atividades subversivas.

Obras citadas

Notas

Crise do Congo

Grupo de Binza


Kira Borisovna Shingareva (en , Kira Borissovna Chingareva), née le  à Moscou (URSS) et morte le , est une géographe russe spécialisée dans la cartographie des territoires extra-terrestres. Ses travaux permettent la cartographie de la face cachée de la Lune ainsi que de très nombreuses planètes (Mars, Vénus, Mercure) et lunes du système solaire, dont notamment Phobos. Elle œuvre au sein de l'Union astronomique internationale pour la mise en place d'un système de nomenclature planétaire. En reconnaissance de ses travaux, l'astéroïde  et le cratère lunaire Kira portent son nom.

Biographie
Kira Shingareva naît à Moscou en 1938 dans une famille d'intellectuels : son père est ingénieur chimiste, professeur et directeur du département de cartographie. C'est sur les conseils de ce dernier qu'elle étudie les mathématiques mais elle manque d'un point les examens finaux. Elle se tourne donc vers l' (MIIGAiK) dont le cursus d'astronomie comprend des mathématiques. En 1959, Kira Shingareva est diplômée d'astronomie et de géodésie du MIIGAiK. Admise en 1961 à l'université technique de Dresde, alors sous contrôle soviétique, elle y soutient son doctorat en 1974. Entre 1976 et 1978, Kira Shingareva obtient un deuxième diplôme d'économie à la Faculté des relations internationales de l'université d'État Lomonossov de Moscou. En 1992, elle est docteresse ès sciences.

Activités administratives
Elle occupe jusqu'en 1977 le poste de scientifique principal au laboratoire de planétologie comparée de l'Institut de recherche spatiale de l'Académie des sciences avant de rejoindre le département d'économie et de commerce du MIIGAiK. Malgré la pénurie des financements due à l'échec de la sonde Mars 96 en 1996, elle assure par sa bonne gestion la continuité des recherches du laboratoire. Elle contribue également à la création du , le MexLab, en 2010. Ce laboratoire, créé sur le modèle du MIIGAiK, accueille de jeunes chercheurs sans lieu de travail. Il devient rapidement l'un des principaux centres internationaux de science planétaire de Russie.

Travaux
« Si l'on prononce les mots planète et carte ensemble, Kira Borisovna Shingareva est la figure de proue » écrit Russkij Reporter en 2010. Dans un contexte d'exploration spatiale, que la culture russe favorise, Kira Shingareva contribue à la géographie extra-terrestre du système solaire, alors . Elle cartographie la Lune, notamment sa face cachée, Mars, Vénus et Phobos (dont elle réalise également le globe) pour le programme spatial russe et sélectionne les sites d'atterrissage des premières sondes lunaires. Elle réalise de nombreux travaux sur la géographie extra-terrestre, une de ses dernières réalisation étant un catalogue des cratères sur Phobos et une analyse de leur répartition à l'aide des SIG.

Première cartographie de la face cachée de la Lune

À partir de la fin des années 1960, les travaux Kira Shingareva portent sur la nomenclature des noms de lieux extra-terrestres, malgré les réticences de ses collègues masculins. Il s'agit notamment de dénommer les nouvelle structures identifiées sur la surface lunaire, ce qu'elle fait avec le linguiste N. B Lavrova. En 1967, elle propose à l'Union astronomique internationale (UAI) une nouvelle nomenclature de la face cachée de la Lune, une première à l'époque. Réalisée sur neuf feuilles avec une résolution de , elle est complétée par le premier globe de la Lune représentant 95 % de la surface lunaire à une résolution de .

Apport à la toponymie extra-terrestre
En raison de la présence de 45 % de toponymes russes, la carte fait l'objet de blocages des États-Unis, qui recommandent que les caractéristiques topographiques soient numérotées. Cette présentation lance la restructuration du système de nomenclature planétaire et la production de cartes multilingues. La connaissance de l'anglais et de l'allemand par Kira Shingarevalui lui ouvre une carrière internationale dans la toponymie. Vice-présidente de la Commission de toponymie spatiale de l'Académie des sciences de Russie, co-présidente puis présidente du groupe de travail sur la cartographie planétaire de l'UAI, elle estime que les choix des toponymes planétaires doivent passer de l'UAI à une commission interdisciplinaire de l'ONU. Dans le cadre de la commission, elle s'occupe de la réalisation de cartes multilingues des planètes et de leurs lunes et d'un glossaire sur la cartographie planétaire.

Publication de l'Atlas des planètes terrestres et de leurs lunes

Avec ses collègues, elle publie l'Atlas des planètes terrestres et de leurs lunes en 1992, fruit d'un travail de . L'ouvrage souhaite, grâce à la cartographie, diffuser à un large public national et international leurs découvertes sur les planètes. Il est suivi par la série Cartes multilingues des planètes terrestres et de leurs lunes qui comporte notamment des cartes de Mercure et Déimos. Une version est déclinée pour les scolaires, Atlas du système solaire publié en 2005. Avec Géographie des territoires extraterrestres, sorti en 2009 et dont Kira Shingareva est co-autrice, ces ouvrages sont alors la base de l'enseignement de la planétologie en Russie.

Hommages et distinctions
Kira Shingareva est membre honoraire de l'Association cartographique internationale de 2007 jusqu'à sa mort. L'astéroïde de la ceinture principale  porte son nom. En reconnaissance de ses remarquables contributions, le cratère lunaire Kira porte son prénom, présent de ses collègues américains.

Publications
Kira Shingareva est l'autrice de plus de 200 publications.

Livres

Articles scientifiques

Bibliographie

Voir aussi

 Mary Adela Blagg
 Helen Kerfoot

Références

Liens externes

Géographe soviétique
Géographe russe du XXe siècle
Géographe russe du XXIe siècle
Cartographe russe
Cartographe soviétique
Femme géographe
Naissance en janvier 1938
Naissance à Moscou
Décès en septembre 2013
Étudiant de l'université technique de Dresde
Étudiant de l'université d'État de Moscou
Décès à 75 ans
Éponyme d'un objet céleste

Kira Shingareva


Statele Unite ale Americii au participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 - 21 august 2016, cu o delegație de 555 de sportivi care a concurat la 30 de sporturi. S-au aflat pe primul loc în clasamentul pe medalii. Cu un total de 121 de medalii, Statele Unite au avut cea mai bună performanță la o ediție olimpică organizată în afara teritoriului lor.

Medaliați

Medalii după sport

Multipli medaliați

Natație

(*) A participat doar în calificări.

Scrimă

Masculin

 Feminin

Note

Referințe
 Stalele Unite la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Statele Unite la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Statele Unite ale Americii la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Pintara es un género de lepidópteros ditrisios de la subfamilia Pyrginae  dentro de la familia Hesperiidae.

Especies
Pintara bowringi
Pintara capiloides
Pintara pinwilli
Pintara tabrica

Referencias

Natural History Museum Lepidoptera genus database

Enlaces externos

 http://www.tolweb.org/Pintara/95346

Tagiadini

Pintara


مدينة بنما (بالإسبانية: Ciudad de Panamá، بالإنجليزية: Panama City) هي عاصمة جمهورية بنما وأكبر مدنها. تتمركز على ضفاف خليج بنما في المحيط الهادي شرق قناة بنما. يبلغ عدد سكانها 880,691، وبلغ مجموع عدد سكان تجمعها الحضري 1,440,381.

مدينة بنما هي المركز السياسي والإداري والثقافي للبلاد ورمز الحداثة وفن طهي الطعام والتجارة. المدينة القديمة مصنفة كموقع للتراث العالمي. اختيرت لتكون عاصمة الثقافة الأمريكية لعام 2003.

تاريخ

تاسست المدينة في 15 اغسطس 1519 بمائة نسمة فقط وتعتبر أول مدينة دائمة في المحيط الهادي.
في غضون سنة من تأسيسها، أصبحت المدينة نقطة انطلاق لاستكشاف وغزو البيرو ونقطة عبور للذهب والفضة وتوجهه إلى إسبانيا. في 1671، القرصان هنري مورغان، بمساعدة من عصابة من 1,400 رجل، هاجم ونهب المدينة، التي دمرتها النيران في وقت لاحق، ولا تزال المدينة قائمة وتمثل منطقة سياحيه شعبية معروفة باسم مدينة لوس انجلوس بيخا بنما (المدينة القديمة). وقد أعيد بناؤها في عام 1673 في موقع جديد نحو 5 أميال إلى الجنوب الغربي من المدينة الأصلية. هذا الموقع هو المعروفة بهِ الآن باسم كاسكو بيخو (الربع القديم) من المدينة.

في أواخر عقد السبعينات وخلال عقد الثمانينات أصبحت بنما مركزا مصرفيا دوليا، مما جعلها مركز غسل الاموال غير المرغوب بها دوليا. وفي عام 1989 بعد ما يقرب عام من التوتر بين الولايات المتحدة وبنما، أمر الرئيس جورج بوش الأب غزو بنما والإطاحة بزعيمها، الجنرال مانويل نورييغا. ونتيجة لذلك دمر جزء من الشوريجو Chorrillo، وهو حي يتألف في معظمه من الخشب القديم يعود تاريخه إلى عقد التسعينات، حيث دمرته النيران. وتساعد الولايات المتحدة الآن في تمويل بناء عمارات سكنية كبيرة لتحل محل الأماكن المدمرة.

جغرافيا
تقع بنما بين المحيط الهادئ والغابة الإستوائية في الجزء الشمالي من بنما. تمتد الحديقة الطبيعية الحضرية من مدينة بنما وصولا إلى قناة بنما٬ تحتوي طيورا فريدة من نوعها وحيوانات أخرى٬ مثل تابيرات٬ أسد الجبال وكيامن.

اقتصاد

مدينة بنما تجمع ما مجموعه 79 من المصارف، اثنين منهم وطنية. وتفتخر المدينة بكونها تجذب سياح، وهو أن يتوقفوا عن الوجهات الأخرى المجاورة في البلد، وكذلك هي مقصد سياحي في حد ذاته. والمدينة هي أيضا مسؤولة عن إنتاج نحو 55 في المئة من الناتج المحلي الاجمالي للبلد. ذلك لأن معظم الأعمال التجارية تقع في المدينة ومنطقة تجمعها الحضري.

أنظمة الاتصالات متطورة للغاية، هي من بين الأكثر موثوقية في أمريكا الوسطى. استخدام شبكة الإنترنت على نطاق واسع في بنما بسبب الدخل المرتفع.

البنية الأساسية

في مدينة بنما حاليا أكثر من 110 من المشاريع الشاهقة التي يجري تشييدها، 127 مع المباني الشاهقة بنيت بالفعل. وهو يتولى حاليا الرتبة الخامسة والستين في العالم في المباني الأكثر ارتفاعا.

تنقسم المدينة إلى اربع جهات:
 بنما مترو.
 بنما استي.
 بنما ويستي.

فن العمارة
بنما الحي القديم (Casco Viejo) يمثل دوراً مهماً في عديد أنواع فن العمارة٬ من النمط المعماري الإسباني إلى الفرنسي والأنتيلي

معرض صور

مراجع

أماكن ساحلية مأهولة في بنما
أماكن مأهولة أسست في 1519
أماكن مأهولة في محافظة بنما
تأسيسات سنة 1519 في أمريكا الشمالية
عاصمة أمريكا الوسطى
الإمبراطورية الإسبانية في عقد 1510
عواصم أمريكا الشمالية
غولف في بنما
محافظة بنما
مدينة بنما
مواقع التراث العالمي في بنما

بنما (مدينة)


Eleleis limpopo est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce se rencontre en Afrique du Sud au Limpopo, au Gauteng et au Mpumalanga et en Zambie dans la province méridionale.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Rodrigues et Rheims en 2020.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, Limpopo.

Publication originale
 Rodrigues & Rheims, 2020 : « An overview of the African genera of Prodidominae spiders: descriptions and remarks (Araneae: Gnaphosidae). » Zootaxa, , .

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)

Eleleis limpopo


Volodîmîr Parasiuk (n. 9 iulie 1987, Maidan, Raionul Jovkva, Regiunea Liov, ) este un activist al Euromaidan, participant în Războiul din Donbas și deputat.

Biografie

După ce termină liceul, a studiat la Politehnica din Liov , apoi la facultățile de electronică și economie din cadrul Universității din Liov , fără a finaliza niciodată una dintre ele. A lucrat într-o firmă de construcții, mai târziu s-a ocupat de desfășurarea propriei afaceri locale (instalare de ferestre)  .

El a devenit unul dintre activiștii protestelor Euromaidan din anii 2013-2014 îndreptate împotriva președintelui Viktor Ianukovici. El a câștigat o recunoaștere și o popularitate pe scară largă  cu discursul său privind independența, stabilit pe scenă pe 21 februarie 2014. Discursul liderilor de opoziție care prezintă rezultatele negocierilor cu președintele, care a fost de acord cu alegerile anticipate din decembrie aceluiași an, a fost întrerupt. Volodîmîr Parasiuk a preluat microfonul și apoi a dat un discurs emoțional. Acesta a acuzat liderii politici ai protestelor care "storc mâna unui criminal", ca apoi să-i pună președintelui Viktor Ianukovici un ultimatum, să demisioneze până la ora 10:00 în ziua următoare, în caz contrar atacă cu arma palatul prezidențial. [4] . Discursul a fost primit cu entuziasm și autorul acesteia prin susținerea protestelor de către mass-media a fost salutat ca un erou, care a contribuit la accelerarea adoptării prin decizia lui Viktor Ianukovici să părăsească Kievul

După izbucnirea conflictului din estul Ucrainei a aderat la Batalionul "Dnipro-1", creat în cadrul subunitățlor speciale privind aplicarea legislației în Ucraina.

Apoi a luat parte la alegerile parlamentare anticipate ca un candidat independent. Ca urmare a votului din 26 octombrie 2014, el a obținut mandatul unui membru al Radei Supreme cu unul dintre cele mai bune rezultate individuale din țară .

Note

Nașteri în 1987
Nașteri pe 9 iulie
Politicieni ucraineni
Euromaidan
Ucraineni în viață

Volodîmîr Parasiuk


ريي كوغيميا (釘宮理恵 كوغيميا ريي) هي مؤدية أصوات يابانية ولدت في 30 مايو 1979 في كوماموتو.

أدوارها في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 غينتاما - كاغورا
 غينتاما' - كاغورا
 غينتاما゜ - كاغورا
 غينتاما. - كاغورا
 شاكوغان نو شانا - شانا
 شاكوغان نو شانا II - شانا
 شاكوغان نو شانا III(فاينل) - شانا
 خادم الصفر - لويز
 خادم الصفر: فارس القمرين - لويز
 خادم الصفر: رقصة الأميرات - لويز
 خادم الصفر F - لويز
 هاياتي نو غوتوكو! - ناغي سانزينين
 هاياتي نو غوتوكو!! - ناغي سانزينين
 هاياتي نو غوتوكو! CAN'T TAKE MY EYES OFF YOU - ناغي سانزينين
 هاياتي نو غوتوكو! Cuties - ناغي سانزينين
 تورادورا! - تايغا آيساكا
 خيميائي الفولاذ - ألفونس إلريك، كاثرين إيل آرمسترونغ
 خيميائي الفولاذ: فل ميتال ألكيميست - ألفونس إلريك، شاو ميه، كاثرين إيل آرمسترونغ
 أويدو روكيت - شونبي
 البدلة المتنقلة جاندام 00 - نينا ترينيتي
 ناباري نو أو - ميهارو روكوجو
 لاينباريل الحديدي - إيزونا إندو
 بوسو رينكين - فيكتوريا
 روزاريو + فامباير - ميزوري شيرايوكي
 روزاريو + فامباير CAPU2 - ميزوري شيرايوكي
 بليتش - كارين كوروساكي، نيمو كوروتسوتشي، ليلي
 هيرويك إيج - ميل
 تلة زهرية الفوة - يوهي كاتاغيري
 لافليس - كويا ساكاغامي
 غوست هنت - ماساكو هارا
 كوينز بليد: المحاربة المتجولة - ميلونا، رانا
 كوينز بليد: وريثة العرش - ميلونا، رانا
 كوينز بليد: ريبيليون - ميلونا
 أسطول الزجاج - رالف
 فايري تايل - هابي
 إيدينز زيرو - هابي
 ساكي - يوكي كاتاوكا
 ساكي: أتشيغا - يوكي كاتاوكا
 ساكي: البطولة الوطنية - يوكي كاتاوكا
 شوغو كارا!! دوكي - يوا ساكوراي
 عندما تبكي النوارس - شانون
 باسكواش! - فلورا سكايبلوم
 كيشين تايسن جيجانتيك فورميولا - إيلينور كلاين
 دانس إن ذا فامباير باند - هيستيريكا
 غاش بيل الذهبي - تيو
 أوكامي-سان و رفاقها السبعة - ميمي أوسامي
 إندكس معينة خاصة بالسحر II - آنيزي سانكتيس
 إندكس معينة خاصة بالسحر III - آنيزي سانكتيس
 دراغون كرايسس! - روز
 فريزينغ - كاثي لوكهارت
 فريزينغ فايبريشن - كاثي لوكهارت
 أريا الرصاصة القرمزية - أريا هولمز كانزاكي
 أريا الرصاصة القرمزية AA - أريا هولمز كانزاكي
 الأرجوحة الطائرة - رينا
 بيرسونا 4 ذي أنيميشن - ريسي كوجيكاوا
 بيرسونا 4 ذا غولدن أنيميشن - ريسي كوجيكاوا
 أختي لا يمكن لها أن تكون بهذه الظرافة. - كاناتا كوروسو
 مهما فكرت في الموضوع, إنعدام شهرتي هو خطأكم أنتم! - كي-تشان
 هياكّا ريوران SAMURAI GIRLS - سانادا يوكيمورا
 هياكّا ريوران SAMURAI BRIDE - سانادا يوكيمورا
 نوراغامي - نورا
 نوراغامي ARAGOTO - نورا
 كيوسوغيغا - كوتو
 مغامرة جوجو الغريبة: ستارداست كروسيدرز - آن
 طوكيو غول - جوزو سوزويا
 طوكيو غول √A - جوزو سوزويا
 طوكيو غول:re - جوزو سوزويا
 سأتحول إلى فتاة تسريحة الذيلين! - ستروبيري توين
 وورلد تريغر - كيريي كونامي
 خليلة (مؤقتة) - ماتسوري كاغامي
 آيدولماستر - إيوري ميناسي
 سيليكتور إنفكتد ويكروس - أوليث
 سيليكتور سبريد ويكروس - أوليث
 ترينيتي سفن - سورا
 يوريكوما أراشي - ميرون
 وورلد بريك السيف المقدس - آرلين هايبري
 بانتشلاين - ميكا دايهاتسو
 جبهة حاجز الدم - وايت، بلاك/ملك اليأس
 بوكيمون - بيغي
 بوكيمون إكس/واي - هايدي
 دانغانرونبا 3: نهاية أكاديمية قمة الأمل - دايساكو بانداي
 إلدلايف - دولو
 ون بيس - شوغر
 شينوبي نوبوناغا - نيني
 شينوبي نوبوناغا: إيسي وكانيغاساكي - نيني
 شينوبي نوبوناغا: أنيغاوا وإيشياما - نيني
 زيتاي كارين تشيلدرين - موموتارو، ميو تسوكوشي
 ذي أنليميتد: كيوسكي هيوبو - موموتارو
 لاف لايف! سنشاين!! - والدة تشيكا تاكامي
 تيلز أوف زيستيريا ذا كروس - شقيق فيلفيت
 أسوماتسو-سان - شاولين
 فيت/كاليد لاينر بريزما إليا دراي!! - بياتريس فلاورتشايلد
 كادو و الجواب الصحيح - كاناتا شيناوا
 نو غيم نو لايف - تيت
 غارو: فانيشينغ لاين - صوفي
 بلاد الأحجار الكريمة - أليكساندرايت
 هاندا-كن - كاسومي هيراياما
 دارلينغ إن ذا فرانكس - 001
 بنانا فيش - جينيفر
 سمر تايم ريندا - شيوري كوباواكاوا.

أنمي الإنترنت
 هيتاليا Axis Powers - ليختنشتاين

أوفا أنمي
 المعلم الساحر نيغيما!: عالم آخر - تسوكويومي
 شاكوغان نو شانا S - شانا
 نيموزين - ميمي
 كوينز بليد: المحاربات الجميلات - ميلونا
 سينت سيا: ذا لوست كانفاس - فانتاسوس
 مونتو - سوزومي إينامورا

أفلام أنمي
 شاكوغان نو شانا - شانا
 فيلم خيميائي الفولاذ: محتل شامبالا - ألفونس إلريك
 فيلم خيميائي الفولاذ: نجم ميلوس المقدس - ألفونس إلريك
 فيلم بليتش: ميموريز أوف نوبودي - كارين كوروساكي
 فيلم بليتش: ذا داياموند داست ريبيليون هيورينمارو آخر - كارين كوروساكي
 فيلم بليتش: فيد تو بلاك, أنادي اسمك - نيمو كوروتسوتشي
 فيلم بليتش: فصل الجحيم - كارين كوروساكي
 إينازوما إليفن: هجوم الجيش الأقوى أوغر - تورامارو أوتسونوميا
 فيلم البدلة المتنقلة جاندام 00: آ ويكينينغ أوف ذا تريلبليزر - مينا كارماين
 هيتاليا: الشاشة الفضية Paint it, White - ليختنشتاين
 فايري تايل: حارسة العنقاء - هابي
 آيدولماستر موفي: إلى الجانب البرّاق - إيوري ميناسي
 النفي من الفردوس - أنجيلا بالزاك
 عالم العجائب الرائع - أليس
 سلسلة أفلام بوكيمون
 فيلم بوكيمون: زوروارك سيد الأوهام - سيليبي
 فيلم بوكيمون: هوبا و صراع الأزمنة - هوبا المقيد
 أميرة القيلولة - جوي
 سيليكتور دستراكتد ويكروس - أوليث
 أربيجيو الفولاذ الأزرق: آرس نوفا Cadenza - موساشي
 هاياتي نو غوتوكو! HEAVEN IS A PLACE ON EARTH - ناغي سانزينين
 فيلم غينتاما: الترجمة الجديدة, فصل بينيزاكورا - كاغورا
 فيلم غينتاما: الخاتمة, يوروزويا للأبد - كاغورا
 فيلم ترينيتي سفن: «إترنيتي لايبراري» و «ألكيميك غيرل» - سورا
 فيلم ترينيتي سفن: «هيفنز لايبراري» و «كريمزون لورد» - سورا
 نو غيم نو لايف زيرو - تيت
 باتمان النينجا - هارلي كوين

أدوارها في ألعاب الفيديو
 بيرسونا 4 - ريسي كوجيكاوا
 بيرسونا 4 غولدن - ريسي كوجيكاوا
 بيرسونا 4 أرينا - ريسي كوجيكاوا
 بيرسونا 4 أرينا ألتيماكس - ريسي كوجيكاوا
 بيرسونا Q شادو أوف ذا لابيرينث - ريسي كوجيكاوا
 بيرسونا 4 دانسينغ أول نايت - ريسي كوجيكاوا
 فاينل فانتسي IV DS - بالوم، بوروم
 تيلز أوف سيمفونيا: دون أوف ذا نيو وورلد - مارتا لوالدي
 تيلز أوف ذا وورلد: ريف يونايتيا - مارتا لوالدي
 تيلز أوف بيرسيريا - لافيسيت كرو
 آيدولماستر - إيوري ميناسي
 آيدولماستر لايف فور يو! - إيوري ميناسي
 آيدولماستر SP - إيوري ميناسي
 آيدولماستر ديرلي ستارز - إيوري ميناسي
 آيدولماستر 2 - إيوري ميناسي
 آيدولماستر شايني فيستا - إيوري ميناسي
 آيدولماستر ون فور أول - إيوري ميناسي
 آيدولماستر سندريلا جيرلز - إيوري ميناسي
 آيدولماستر ميليون لايف! - إيوري ميناسي
 دينغيكي غاكوين آر بي جي: كروس أوف فينوس - شانا
 خليلة (مؤقتة) - ماتسوري كاغامي
 أسوراز راث - ميثرا
 جاي-ستارز فيكتوري فيرسيس - كاغورا
 زيرو إسكيب: فيرتشوز لاست ريوارد - كوارك
 دراغون كويست هيروز: ذا وورلد تريز وو آند ذا بلايت بيلو - هيليكس
 ياكوزا كيوامي - هاروكا ساوامورا
 بليد آركوس فروم شاينينغ - ميلتي
 نيتروبلس بلاسترز: هيروينز إنفينيت ديول - أنجيلا بالزاك

أدوارها في الدبلجة اليابانية
 أسعد فتاة في العالم - روبي
 الطريق الثوري - جينيفر ويلر
 تيد - تيد (أيام الطفولة)
 رجال ذو بزات سوداء 3 - جيمس داريل إدواردز الثالث
 مباريات الجوع - بريمروز إيفردين

وصلات خارجية

مراجع

 ويكيبيديا اليابانية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كوماموتو (كوماموتو)
مغنون يابانيون في القرن 21
مغنيات بوب يابانيات
مغنيات يابانيات في القرن 21
مغنيات يابانيات
ممثلات أداء صوتي من محافظة أوساكا
ممثلات أداء صوتي من محافظة كوماموتو
ممثلات أداء صوتي يابانيات
ممثلات ألعاب فيديو يابانيات
مواليد 1971
مواليد 1979
مواليد في كوماموتو (كوماموتو)

ريي كوغيميا


Olaylar
 Tiberius, İmparator Augustus'un yönlendirmesiyle quaestor olarak politikaya girdi ve yasalar tarafından belirlenmiş beş yıllık süreden önce praetor ve konsül olarak seçilme hakkı kazandı.

Doğumlar

Ölümler

MÖ 24