Assassination attempts and plots on the president of the United States have been numerous, ranging from the early 19th century to the 2010s. On January 30, 1835, Andrew Jackson was the first president to experience an assassination attempt when Richard Lawrence twice tried to shoot the seventh president in the East Portico of the Capitol after Jackson left a funeral held in the House of Representatives Chamber. The attempt failed when both of Lawrence's pistols allegedly misfired.

Four sitting presidents have been killed: Abraham Lincoln (1865, by John Wilkes Booth), James A. Garfield (1881, by Charles J. Guiteau), William McKinley (1901, by Leon Czolgosz), and John F. Kennedy (1963, by Lee Harvey Oswald). Additionally, two presidents have been injured in attempted assassinations: former president Theodore Roosevelt (1912, by John Flammang Schrank) and Ronald Reagan (1981, by John Hinckley Jr.). In all of these cases, the attacker's weapon was a firearm. This article lists assassination attempts on former presidents and presidents-elect, but not on those who had not yet been elected president.

Many assassination attempts, both successful and unsuccessful, were motivated by a desire to change the policy of the American government. Not all such attacks, however, had political reasons. Many other attackers had questionable mental stability, and a few were judged legally insane. Historian James W. Clarke suggests that most assassination attempters have been sane and politically motivated, whereas the Department of Justice's legal manual claims that a large majority has been insane. Some assassins, especially mentally ill ones, acted solely on their own, whereas those pursuing political agendas have more often found supporting conspirators. Most assassination plotters were arrested and punished by execution or lengthy detainment in a prison or insane asylum.

Since the vice president, the successor of a removed president, usually shares the president's political party affiliation, the death of the president is unlikely to result in major policy changes. Possibly for that reason, political groups typically do not coordinate such attacks, even in times of partisan strife. Threats of violence against the president are often made for rhetorical or humorous effect without serious intent, while threatening the president of the United States has been a federal felony since 1917.

Presidents assassinated

Abraham Lincoln

The assassination of Abraham Lincoln, the 16th president of the United States, took place on Good Friday, April 14, 1865, at Ford's Theatre in Washington, D.C., at about 10:15 PM. The assassin, John Wilkes Booth, was a well-known actor and a Confederate sympathizer from Maryland; though he never joined the Confederate Army, he had contacts within the Confederate Secret Service. In 1864, Booth formulated a plan (very similar to one of Thomas N. Conrad previously authorized by the Confederacy) to kidnap Lincoln in exchange for the release of Confederate prisoners. After attending an April 11, 1865, speech in which Lincoln promoted voting rights for Black people, Booth decided to assassinate the president instead. Learning that the president would be attending Ford's Theatre, Booth formulated a plan with co-conspirators to assassinate Lincoln at the theater, as well as Vice President Andrew Johnson and Secretary of State William H. Seward at their homes. Lincoln attended the play Our American Cousin at Ford's Theatre. As the president sat in his state box in the balcony watching the play with his wife Mary and two guests, Major Henry Rathbone and his fiancée Clara Harris, Booth entered from behind. He aimed a .44-caliber Derringer pistol at the back of Lincoln's head and fired, mortally wounding him. Rathbone momentarily grappled with Booth, but Booth stabbed him and escaped. An unconscious Lincoln was examined by doctors and taken across the street to the Petersen House. After remaining in a coma for nine hours, Lincoln died at 7:22 AM on April 15.

As he died, his breathing grew quieter, his face more calm. According to some accounts, at his last drawn breath, on the morning after the assassination, he smiled broadly and then expired. Historians, particularly author Lee Davis, have emphasized Lincoln's peaceful appearance when and after he died: "It was the first time in four years, probably, that a peaceful expression crossed his face." Field wrote in a letter to The New York Times: "there was 'no apparent suffering, no convulsive action, no rattling of the throat...[only] a mere cessation of breathing'... I had never seen upon the President's face an expression more genial and pleasing." The president's secretary, John Hay, saw "a look of unspeakable peace came upon his worn features".

Beyond Lincoln's death, the plot failed: Seward was only wounded, and Johnson's would-be attacker did not follow through. After being on the run for 12 days, Booth was tracked down and found on April 26, 1865, by Union Army soldiers to a farm in Virginia, some  south of Washington. After refusing to surrender, Booth was fatally shot by Union cavalryman Boston Corbett. Four other conspirators were later hanged for their roles in the conspiracy.

James A. Garfield

The assassination of James A. Garfield, the 20th president of the United States, began at the Baltimore and Potomac Railroad Station in Washington, D.C., at 9:20 AM on Saturday, July 2, 1881, less than four months after he took office. As the president was arriving at the train station, writer and lawyer Charles J. Guiteau shot him twice with a .442 Webley British Bull Dog revolver; one bullet grazed the president's shoulder, and the other pierced his back. For the next eleven weeks, Garfield endured medical malpractice before dying on September 19, 1881, at 10:35 PM, of complications caused by iatrogenic infections, which were contracted by the doctors' relentless probing of his wound with unsterilized fingers and instruments. He had survived for a total of 79 days after being shot.

Guiteau was immediately arrested. After a highly publicized trial lasting from November 14, 1881, to January 25, 1882, he was found guilty and sentenced to death. A subsequent appeal was rejected, and he was executed by hanging on June 30, 1882, in the District of Columbia, two days before the first anniversary of the shooting. Guiteau was assessed during his trial and autopsy as mentally unbalanced or suffering from the effects of neurosyphilis. He claimed to have shot Garfield out of disappointment at being passed over for appointment as Ambassador to France. He attributed the president's victory in the election to a speech he wrote in support of Garfield.

William McKinley

The assassination of United States president William McKinley took place at 4:07 PM on Friday, September 6, 1901, at the Temple of Music in Buffalo, New York. McKinley, attending the Pan-American Exposition, was shot twice in the abdomen at close range by Leon Czolgosz, an anarchist, who was armed with a .32-caliber revolver that was concealed underneath a handkerchief. The first bullet ricocheted off either a button or an award medal on McKinley's jacket and lodged in his sleeve; the second shot pierced his stomach. Although McKinley initially appeared to be recovering, his condition rapidly declined due to gangrene setting in around his wounds and he died on September 14, 1901, at 2:15 AM.

Members of the crowd, started by James Benjamin Parker, subdued and captured Czolgosz. Afterward, the fourth Brigade, National Guard Signal Corps, and police intervened, beating Czolgosz so severely it was initially thought he might not live to stand trial. On September 24, after a two-day trial, in which the defendant refused to defend himself, Czolgosz was convicted and later sentenced to death. He was executed by the electric chair in Auburn Prison on October 29, 1901. Czolgosz's actions were politically motivated, although it remains unclear what outcome, if any, he believed the shooting would yield.

Following President McKinley's assassination, Congress directed the Secret Service to protect the president of the United States as part of its mandate.

John F. Kennedy

The assassination of United States president John F. Kennedy took place at 12:30 PM on Friday, November 22, 1963, in Dallas, Texas, during a presidential motorcade in Dealey Plaza. Kennedy was riding with his wife Jacqueline, Texas Governor John Connally, and Connally's wife Nellie when he was allegedly shot by former U.S. Marine and American defector Lee Harvey Oswald from the sixth floor of the Texas School Book Depository. He was shot once in the back, the bullet exiting via his throat, and once in the head. Governor Connally was seriously wounded, and bystander James Tague received a minor facial injury from a small piece of curbstone that had fragmented after it was struck by one of the bullets. The motorcade rushed to Parkland Memorial Hospital, where President Kennedy was pronounced dead at 1:00 PM. Oswald was arrested and charged by the Dallas Police Department for the assassination of Kennedy and for the murder of Dallas policeman J. D. Tippit, who was shot dead in a residential neighborhood in the Oak Cliff section of Dallas just hours later. On Sunday, November 24, while being transferred from the city jail to the county jail, Oswald was fatally shot in the basement of Dallas Police Department Headquarters by Dallas nightclub owner Jack Ruby. Ruby was convicted of Oswald's murder, even though it was later overturned on appeal. In 1967, Ruby died in prison while awaiting a new trial.

In September 1964, the Warren Commission concluded that Kennedy and Tippit were both killed by Oswald, that Oswald had acted entirely alone in both murders, and that Ruby had acted alone in killing Oswald. Nonetheless, polls conducted from 1966 to 2004 found that up to 80% of Americans surveyed have suspected that there was a plot or cover-up to kill President Kennedy. Conspiracy theories have persisted to the present day.

Presidents wounded

Theodore Roosevelt

Three-and-a-half years after he left office, Theodore Roosevelt ran in the 1912 presidential election as a member of the Progressive Party. While campaigning in Milwaukee, Wisconsin on October 14, 1912, John Flammang Schrank, a saloon-keeper from New York who had been stalking him for weeks, shot Roosevelt once in the chest with a .38-caliber Colt Police Positive Special. The 50-page text of his campaign speech titled "Progressive Cause Greater Than Any Individual", folded over twice in Roosevelt's breast pocket, and a metal glasses case slowed the bullet, saving his life. Schrank was immediately disarmed, captured, and might have been lynched had Roosevelt not shouted for Schrank to remain unharmed. Roosevelt assured the crowd he was all right, then ordered police to take charge of Schrank and to make sure no violence was done to him.

Roosevelt, as an experienced hunter and anatomist, correctly concluded that since he was not coughing blood, the bullet had not reached his lung, and he declined suggestions to go to the hospital immediately. Instead, he delivered his scheduled speech with blood seeping into his shirt. He spoke for 84 minutes before completing his speech and accepting medical attention. His opening comments to the gathered crowd were, "Ladies and gentlemen, I don't know whether you fully understand that I have just been shot, but it takes more than that to kill a Bull Moose." Afterwards, probes and an x-ray showed that the bullet had lodged in Roosevelt's chest muscle, but did not penetrate the pulmonary pleurae. Doctors concluded that it would be less dangerous to leave it in place than to attempt to remove it, and Roosevelt carried the bullet with him for the rest of his life. He spent two weeks recuperating before returning to the campaign trail. Despite his tenacity, Roosevelt ultimately lost his bid for reelection to the Democratic candidate Woodrow Wilson.

At Schrank's trial, the would-be assassin claimed that William McKinley had visited him in a dream and told him to avenge his assassination by killing Roosevelt. He was found legally insane and was institutionalized until his death in 1943.

Ronald Reagan

On March 30, 1981, as Ronald Reagan returned to his limousine after speaking at the Washington Hilton hotel, would-be assassin John Hinckley Jr. fired six gunshots toward him, striking him and three others. Reagan was seriously wounded by a bullet that ricocheted off the side of the presidential limousine and hit him in the left underarm, breaking a rib, puncturing a lung, and causing serious internal bleeding. Although "close to death" upon arrival at George Washington University Hospital, Reagan was stabilized in the emergency room, then underwent emergency exploratory surgery. He recovered and was released from the hospital on April 11. Besides Reagan, White House press secretary James Brady, Secret Service agent Tim McCarthy, and police officer Thomas Delahanty were also wounded. All three survived, but Brady suffered brain damage and was permanently disabled; Brady's death in 2014 was considered homicide because it was ultimately caused by this injury.

Hinckley was immediately arrested, and later said he had wanted to kill Reagan to impress actress Jodie Foster. He was deemed mentally ill and confined to an institution. Hinckley was released from institutional psychiatric care on September 10, 2016, 35 years after the incident and 12 years after Reagan's death from pneumonia complicated by Alzheimer's disease.

Assassination attempts and plots

Andrew Jackson

 January 30, 1835: Just outside the Capitol Building, a house painter named Richard Lawrence attempted to shoot President Andrew Jackson with two pistols, both of which misfired. Lawrence was apprehended after Jackson beat him severely with his cane. Lawrence was found not guilty by reason of insanity and confined to a mental institution until his death in 1861.

Abraham Lincoln
 February 23, 1861: President-elect Abraham Lincoln passed through Baltimore amid threats of the Baltimore Plot, an alleged conspiracy by Confederate sympathizers in Maryland to assassinate Lincoln en route to his inauguration, being carried out. Allan Pinkerton's National Detective Agency played a key role in protecting the president-elect by managing Lincoln's security throughout the journey. Although scholars debate whether the threat was real, Lincoln and his advisers took actions to ensure his safe passage through Baltimore.
 August 1864: A lone rifle shot fired by an unknown sniper missed Lincoln's head by inches (passing through his hat) as he rode in the late evening, unguarded, north from the White House  to the Soldiers' Home (his regular retreat where he would work and sleep before returning to the White House the following morning). Near 11:00 PM, Private John W. Nichols of the Pennsylvania 150th Volunteers, the sentry on duty at the gated entrance to the Soldiers' Home grounds, heard the rifle shot and moments later saw the president riding toward him "bareheaded". Lincoln described the matter to Ward Lamon, his old friend and loyal bodyguard.

William Howard Taft

 In 1909, William Howard Taft and Porfirio Díaz planned a summit in El Paso, Texas, and Ciudad Juárez, Chihuahua, a historic first meeting between a U.S. president and a Mexican president and also the first time an American president would cross the border into Mexico. Díaz requested the meeting to show U.S. support for his planned eighth run as president, and Taft agreed to support Díaz in order to protect the several billion dollars of American capital then invested in Mexico. Both sides agreed that the disputed Chamizal strip connecting El Paso to Ciudad Juárez would be considered neutral territory with no flags present during the summit, but the meeting focused attention on this territory and resulted in assassination threats and other serious security concerns. The Texas Rangers, 4,000 U.S. and Mexican troops, U.S. Secret Service agents, FBI agents, and U.S. Marshals were all called in to provide security. An additional 250 private security detail led by Frederick Russell Burnham, the celebrated scout, was hired by John Hays Hammond. Hammond was a close friend of Taft from Yale University and a former candidate for U.S. vice president in the 1908 presidential election who, along with his business partner Burnham, held considerable mining interests in Mexico. On October 16, the day of the summit, Burnham and Private C.R. Moore, a Texas Ranger, discovered 52-year-old Julius Bergerson holding a concealed palm pistol standing at the El Paso Chamber of Commerce building along the procession route. Burnham and Moore captured and disarmed Bergerson within only a few feet (around one meter) of Taft and Díaz.

Herbert Hoover
 On November 19, 1928, President-elect Hoover embarked on a ten-nation "goodwill tour" of Central and South America. While crossing the Andes Mountains from Chile, an assassination plot by Argentine anarchists was thwarted. The group was led by Severino Di Giovanni, who planned to blow up his train as it crossed the Argentinian central plain. The plotters had an itinerary but the bomber was arrested before he could place the explosives on the rails. Hoover professed unconcern, tearing off the front page of a newspaper that revealed the plot and explaining, "It's just as well that Lou shouldn't see it," referring to his wife. His complimentary remarks on Argentina were well received in both the host country and in the press.

Franklin D. Roosevelt

 On February 15, 1933, seventeen days before Roosevelt's first presidential inauguration, Giuseppe Zangara fired five shots at Roosevelt in Miami, Florida. Zangara's shots missed the president-elect, but Zangara did mortally wound Chicago Mayor Anton Cermak and injured four other people. Zangara pleaded guilty to the murder of Cermak and was executed in the electric chair on March 20, 1933. It has never been conclusively determined who was Zangara's target, but most assumed at first that he had been shooting at the president-elect. Another theory is that the attempt may have been ordered by the imprisoned Al Capone, and that Cermak, who had led a crackdown on the Chicago Outfit and Chicago organized crime more generally, was the true target.
 The Soviet NKVD claimed to have discovered a Nazi German Waffen-SS plan to assassinate Roosevelt, Winston Churchill, and Joseph Stalin at the Tehran Conference in 1943.

Harry S. Truman

 Mid-1947: During the Jewish insurgency in Palestine before the formation of the State of Israel, the Zionist Stern Gang was believed to have sent a number of letter bombs addressed to the president and high-ranking staff at the White House. The Secret Service had been alerted by British intelligence after similar letters had been sent to high-ranking British officials and the Gang claimed credit. The mail room of the White House intercepted the letters and the Secret Service defused them. At the time, the incident was not publicized. Truman's daughter Margaret Truman confirmed the incident in her biography of Truman published in 1972. It had earlier been told in a memoir by Ira R. T. Smith, who worked in the mail room.
 November 1, 1950: Two Puerto Rican pro-independence activists, Oscar Collazo and Griselio Torresola, attempted to kill President Truman at the Blair House, where Truman was living while the White House was undergoing major renovations. In the attack, Torresola injured White House policeman Joseph Downs and mortally wounded White House policeman Leslie Coffelt. Coffelt returned fire, killing Torresola with a shot to the head. Collazo wounded an officer before being shot in the stomach. Collazo survived with serious injuries. Officer Coffelt would die of his wounds 4 hours later in a hospital. Truman was not harmed, but he was placed at a huge risk. Collazo was convicted in a federal trial and received the death sentence. Truman commuted Collazo's death sentence to life in prison. In 1979, President Jimmy Carter further commuted Collazo's sentence to time served.

John F. Kennedy
 December 11, 1960: While vacationing in Palm Beach, Florida, President-elect John F. Kennedy was threatened by Richard Paul Pavlick, a 73-year-old former postal worker driven by hatred of Catholics. Pavlick intended to crash his dynamite-laden 1950 Buick into Kennedy's vehicle, but he changed his mind after seeing Kennedy's wife and daughter bid him goodbye. Pavlick was arrested three days later by the Secret Service after being stopped for a driving violation; police found the dynamite in his car and arrested him. On January 27, 1961, Pavlick was committed to the United States Public Health Service mental hospital in Springfield, Missouri, then was indicted for threatening Kennedy's life seven weeks later. Charges against Pavlick were dropped on December 2, 1963, ten days after Kennedy's assassination in Dallas. Judge Emett Clay Choate ruled that Pavlick was unable to distinguish between right and wrong in his actions, but kept him in the mental hospital. The federal government also dropped charges in August 1964, and Pavlick was eventually released from the New Hampshire State Hospital on December 13, 1966. He died in 1975 aged 88.

Richard Nixon
 April 13, 1972: Arthur Bremer carried a firearm to a motorcade in Ottawa, Canada, intending to shoot Nixon, but the president's car went by too fast for Bremer to get a good shot. The next day, Bremer thought he saw Nixon's car outside of the Centre Block, but it had disappeared by the time he could retrieve his gun from his hotel room. A few weeks later, he instead shot and seriously injured the governor of Alabama, George Wallace, who was paralyzed until his death in 1998. Three other people were unintentionally wounded. Bremer served 35 years in prison for the shooting of Governor Wallace.
 February 22, 1974: Samuel Byck planned to kill Nixon by crashing a commercial airliner into the White House. He hijacked a DC-9 at Baltimore-Washington International Airport after killing a Maryland Aviation Administration police officer, and was told that it could not take off with the wheel blocks still in place. After he shot both pilots (one later died), an officer named Charles 'Butch' Troyer shot Byck through the plane's door window. He survived long enough to kill himself by shooting.

Gerald Ford

 September 5, 1975: On the northern grounds of the California State Capitol, Lynette "Squeaky" Fromme, a follower of Charles Manson, drew a Colt M1911 .45-caliber pistol on Ford when he reached to shake her hand in a crowd. She had four cartridges in the pistol's magazine but none in the firing chamber, and as a result, the gun did not fire. She was quickly restrained by Secret Service agent Larry Buendorf. Fromme was sentenced to life in prison, but was released from custody on August 14, 2009 (two years and eight months after Ford's death in 2006).
 September 22, 1975: In San Francisco, California, only 17 days after Fromme's attempt, Sara Jane Moore fired a revolver at Ford from  away. A bystander, Oliver Sipple, grabbed Moore's arm and the shot missed Ford, striking a building wall and slightly injuring taxi driver John Ludwig. Moore was tried and convicted in federal court, and sentenced to prison for life. She was paroled from a federal prison on December 31, 2007, after serving more than 30 years—one year and five days after Ford's natural death.

Jimmy Carter
 May 5, 1979: Raymond Lee Harvey was an Ohio-born unemployed American drifter. He was arrested by the Secret Service after being found carrying a starter pistol with blank rounds, ten minutes before Carter was to give a speech at the Civic Center Mall in Los Angeles on May 5, 1979. Harvey had a history of mental illness, but police had to investigate his claim that he was part of a four-man operation to assassinate the president. According to Harvey, he fired seven blank rounds from the starter pistol on the hotel roof on the night of May 4 to test how much noise it would make. He claimed to have been with one of the plotters that night, whom he knew as "Julio". (This man was later identified as a 21-year-old illegal immigrant from Mexico, who gave the name Osvaldo Espinoza Ortiz.) At the time of his arrest, Harvey had eight spent rounds in his pocket, as well as 70 unspent blank rounds for the gun. Harvey was jailed on a $50,000 bond, given his transient status, and Ortiz was alternately reported as being held on a $100,000 bond as a material witness or held on a $50,000 bond being charged with burglary from a car. Charges against the pair were ultimately dismissed for a lack of evidence.
 John Hinckley Jr. came close to shooting Carter during his re-election campaign, but he lost his nerve. He would later attempt to kill President Ronald Reagan in March 1981.

George H. W. Bush

 April 13, 1993: According to Kuwaiti authorities, and an FBI investigation  fourteen Kuwaiti and Iraqi men believed to be working for Saddam Hussein smuggled bombs into Kuwait, planning to assassinate former President Bush by a car bomb during his visit to Kuwait University three months after he had left office in January 1993. The former president was on a visit to Kuwait in 1993 to commemorate the coalition's victory over Iraq in the Persian Gulf War when Kuwaiti officials claimed to have foiled an alleged assassination plot and arrested the suspects. At the time the former president was accompanied by his wife, two of his sons, former Secretary of State James A. Baker III, former Chief of Staff John Sununu, and former Treasury Secretary Nicholas Brady. Of the 17 people Kuwaiti authorities arrested, two suspects, Wali Abdelhadi Ghazali and Raad Abdel-Amir al-Assadi, retracted their confessions at the trial, claiming that they were coerced. A Kuwaiti court convicted all but one of the defendants. Then-president Bill Clinton responded by launching a cruise missile attack on an Iraqi intelligence building in the Mansour district of Baghdad. The plot was used as one of the justifications for the Iraq Resolution authorizing the 2003 U.S. invasion of the country. An analysis by the CIA's Counterterrorism Center concludes the assassination plot was likely fabricated by Kuwaiti authorities; however, at the time the FBI established that the plot had been directed by the Iraqi Intelligence Service (IIS), and The CIA had received information suggesting that Saddam Hussein had authorized the assassination attempt to get revenge against the U.S., to punish Kuwait for working with the U.S., and to keep other Arab states for intervening in Iraq any further. The day before the attack, on April 12, 1993, the then U.S. Ambassador to the U.N. and future 64th U.S. secretary of state, Madeleine Albright, went before the U.N. Security Council to present evidence of the Iraqi plot with the hope of gaining international support.

Bill Clinton

January 21, 1994: Ronald Gene Barbour, a retired military officer and freelance writer, plotted to kill Clinton while the president was jogging. Barbour returned to Florida a week later without having fired the shots at the president, who was on a state visit to Russia. Barbour was sentenced to five years in prison and was released in 1998.
September 12, 1994: Frank Eugene Corder flew a stolen single-engine Cessna 150 onto the White House lawn and crashed into a tree. Corder, a truck driver from Maryland who reportedly had alcohol problems, allegedly tried to hit the White House. He was killed in the crash and was the only fatality. The president and first family were not in residence at the time.
October 29, 1994: Francisco Martin Duran fired at least 29 shots with a 7.62×39mm Type 56 semi-automatic rifle at the White House from a fence overlooking the North Lawn, thinking that Clinton was among the men in dark suits standing there (Clinton was inside). Three tourists, Harry Rakosky, Ken Davis and Robert Haines, tackled Duran before he could injure anyone. Found to have a suicide note in his pocket, Duran was sentenced to 40 years in prison.
November 1994: Osama bin Laden recruited Ramzi Yousef, the mastermind of the 1993 World Trade Center bombing, to attempt to assassinate Clinton. However, Yousef decided that security would be too effective and decided to target Pope John Paul II instead.
November 24, 1996: During his visit to the Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC) forum in Manila, Clinton's motorcade was rerouted before it was to drive over a bridge. Secret Service officers had intercepted a message suggesting that an attack was imminent, and Lewis Merletti, the director of the Secret Service, ordered the motorcade to be re-routed. An intelligence team later discovered a bomb under the bridge. Subsequent U.S. investigation "revealed that [the plot] was masterminded by a Saudi terrorist living in Afghanistan named Osama bin Laden".
October 2018: A package containing a pipe bomb addressed to wife Hillary Clinton and sent to their home in Chappaqua, New York, was intercepted by the Secret Service. It was one of several mailed to other Democratic leaders in the same week, including former president Barack Obama. Bill Clinton was at the Chappaqua home when the package was intercepted, while Hillary was in Florida campaigning for Democrats in the 2018 midterm elections. Fingerprint DNA revealed that the package was sent by Florida resident Cesar Sayoc, who was captured two days after the package was intercepted. Prosecutors sought a life sentence for Sayoc, but the judge instead sentenced him to 20 years in prison.

George W. Bush

 May 10, 2005: While President Bush was giving a speech in the Freedom Square in Tbilisi, Georgia, Vladimir Arutyunian threw a live Soviet-made RGD-5 hand grenade toward the podium. The grenade had its pin pulled, but did not explode because a red tartan handkerchief was wrapped tightly around it, preventing the safety lever from detaching. After escaping that day, Arutyunian was arrested in July 2005. During his arrest, he killed an Interior Ministry agent. He was convicted in January 2006 and given a life sentence.
 May 24, 2022: Shihab Ahmed Shihab Shihab, an Iraqi citizen and resident of Columbus, Ohio, was arrested for involvement in a plot to assassinate President Bush based on information obtained from conversations he held with several undercover FBI informants. He was also accused of committing an immigration crime and planning to illegally smuggle Iraqi nationals into the U.S. from Mexico in order to assist with the plot. He additionally claimed to informants that he had direct connections to members of the former ISIS, including ones to former ISIS leader Abu Bakr Al-Baghdadi (before his death) and a former ISIS financial chief, the latter of whom he intended to launder money from into the U.S. via a Columbus car dealership. In February, Shihab and an informant traveled to the Bush home in Dallas, Texas and to the George W. Bush Institute to conduct surveillance. Shihab entered the country illegally in September 2020 with false identification. Shihab claimed to have worked with Iraqi terrorists to kill many American servicemen in Iraq from 2003 to 2006 following the invasion. He stated that the motivation behind the assassination plot was anger over the Iraq War.

Barack Obama

December 2008: A United States Marine, 20-year-old Kody Brittingham, wrote that he had taken an oath to "protect against all enemies, both foreign and domestic." In a signed "letter of intent," he identified President-elect Obama as a "domestic enemy" and the target of Brittingham's planned assassination plot. In June 2010, he was sentenced to 100 months in federal prison.
April 2009: A plot to assassinate Obama at the Alliance of Civilizations summit in Istanbul, Turkey, was discovered after a man of Syrian origins carrying forged Al Jazeera TV press credentials was found. The man confessed to the Turkish security services details of his plan to kill Obama with a knife. He alleged that he had three accomplices.
November 2011: 21-year-old Oscar Ramiro Ortega-Hernandez was influenced by conspiracy theories and fringe religious viewpoints to attempt to murder Obama. Having traveled from his native Idaho, he hit the White House with several rounds fired from a semi-automatic rifle. No one was injured, but a window was broken. He was sentenced to 25 years in prison.
2011–2012: The far-right terrorist group FEAR plotted to carry out a series of terror attacks which included assassinating Obama. The plot was foiled when four members of the group were arrested on murder charges and one, Michael Burnett, agreed to co-operate with authorities in return for a lighter sentence.
October 2012: A mentally ill man named Mitchell Kusick was arrested after confessing to his therapist that he intended to kill Obama with a shotgun at a campaign stop in Boulder, Colorado.
April 2013: Another attempt was made when a letter laced with ricin, a toxin, was sent to Obama.
October 2018: A package that contained a pipe bomb was sent to former President Obama at his home in Washington, D.C. The package was intercepted by the Secret Service.

Donald Trump

 September 6, 2017: Gregory Lee Leingang, a 42-year-old man from North Dakota, attempted to assassinate President Donald Trump in Mandan, North Dakota, while Trump was visiting the state to rally public support. Leingang stole a forklift from an oil refinery and drove toward the presidential motorcade. After the forklift became jammed within the refinery, he fled on foot and was arrested by the pursuing police. While interviewed in detention, he admitted his intent to murder the president by flipping the presidential limousine with the stolen forklift, to the surprise of authorities, who suspected he was merely stealing the vehicle for personal use. The man pled guilty to the attempted attack, stealing the forklift, related charges and several other unrelated crimes on the same day. Consequently, he was sentenced to 20 years in prison. His defense attorney noted a "serious psychiatric crisis". Leingang's choice of a forklift as a weapon was unique among presidential assassination attempts.
November 2017: A man affiliated with the Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL), whose name was not revealed, was arrested by the Philippine National Police in Rizal Park, Manila, for reportedly planning to assassinate Trump during the diplomatic ASEAN Summit. In the prior week to the failed killing, the Secret Service already suspected a planned assault on the president because of the general presence of ISIL in the Philippines and because of threats by many people against the president on social media. Before the landing of Trump's airplane, the Secret Service discovered a credible terrorist threat from a man who threatened to kill the president on social media, quickly tracking down and arresting the terrorist. The government disclosed the incident to the public after a year of silence in a television documentary.

Joe Biden
May 23, 2023: A St. Louis resident by the name of Sai Varshith Kandula, who was driving a rented box truck crashed his car in Washington D.C. hitting the barrier that separated the White House grounds to the public, shortly thereafter he was taken into custody by the United States Park Police and was found to have a Nazi flag in his truck, expressing admiration for the Third Reich and stated his intention to "kill the president" and said he wanted to "seize power".

Deaths rumored to have been assassinations

Zachary Taylor

On July 9, 1850, President Zachary Taylor died from an illness that was diagnosed as cholera morbus, which allegedly came after eating cherries and milk at a 4th of July celebration. Almost immediately after his death, rumors began to circulate that Taylor was poisoned by pro-slavery Southerners, and similar theories have persisted into the 21st century. In 1991 a neutron activation analysis conducted on samples of Taylor's remains found no evidence of poisonings due to insufficient levels of arsenic. Political scientist Michael Parenti questions the traditional explanation for Taylor's death. Relying on interviews and reports by forensic pathologists, he argues that the procedure used to test for arsenic poisoning was fundamentally flawed.

Warren G. Harding

In June 1923, President Warren G. Harding set out on a cross-country Voyage of Understanding, planning to meet with citizens and explain his policies. During this trip, he became the first president to visit Alaska, which was then a U.S. territory. Rumors of corruption in the Harding administration were beginning to circulate in Washington, D.C., by 1923, and Harding was profoundly shocked by a long message he received while in Alaska, apparently detailing illegal activities by his own cabinet that were allegedly unknown to him. At the end of July, while traveling south from Alaska through British Columbia, he developed what was thought to be a severe case of food poisoning. He gave the final speech of his life to a large crowd at the University of Washington Stadium (now Husky Stadium) at the University of Washington campus in Seattle, Washington. A scheduled speech in Portland, Oregon, was canceled. The president's train proceeded south to San Francisco. Upon arriving at the Palace Hotel, he developed pneumonia. Harding died in his hotel room of either a heart attack or a stroke at 7:35 PM on August 2, 1923. The formal announcement, printed in The New York Times of that day, stated: "A stroke of apoplexy was the cause of death." He had been ill exactly one week.

Naval physicians surmised that Harding had suffered a heart attack. The Hardings' personal medical advisor, homeopath and Surgeon General Charles E. Sawyer, disagreed with the diagnosis. His wife, Florence Harding, refused permission for an autopsy, which soon led to speculation that the president had been the victim of a plot, possibly carried out by his wife, as Harding apparently had been unfaithful to the first lady. Gaston B. Means, an amateur historian and gadfly, noted in his book The Strange Death of President Harding (1930) that the circumstances surrounding his death led to suspicions that he had been poisoned. A number of individuals attached to him, both personally and politically, would have welcomed Harding's death, as they would have been disgraced in association by Means' assertion of Harding's "imminent impeachment".

See also
Assassination of Robert F. Kennedy, Democratic presidential candidate, on June 5, 1968
Assassins, a musical about presidential assassins and assassination attempters
Attempted assassination of George Wallace, Democratic presidential candidate, on May 15, 1972
Attempted assassination of Thomas R. Marshall, vice president, on July 2, 1915
Curse of Tippecanoe, supposed pattern of certain presidents dying while in office
Kennedy curse
List of assassinated and executed heads of state and government
List of incidents of political violence in Washington, D.C.
List of White House security breaches

References

Bibliography

  Free at the Internet Archive: Volume 1 and Volume 2.

United States
Assassination attempts, U.S. Presidents
Presidential assassination attempts and plots
Assassination attempts
Assassination attempts

List of United States presidential assassination attempts and plots


Basatanya ist eine kleine Siedlung, die zur ungarischen Gemeinde Folyás gehört, die im Kreis Hajdúnánás im Komitat Hajdú-Bihar liegt.

Geografische Lage
Basatanya liegt knapp vier Kilometer nordwestlich der Gemeinde Folyás, gut fünf Kilometer südwestlich der Stadt Polgár, an dem Fluss Király-ér. Ungefähr drei Kilometer westlich der Siedlung fließt die Theiß.

Bekanntheit
Der Ort erreichte vor allem durch den Fund eines Gräberfeldes der Tiszapolgár-Kultur Berühmtheit und wird in dem Zusammenhang häufig als Tiszapolgár-Basatanya bezeichnet.

Einzelnachweise

Basatanya


විවිධ බල සීමා තුළ සහ විවිධාකාර බල ව්‍යුහයන් තුළ ක්‍රියාත්මක වන අපරාධ නීතිය නොහොත් දණ්ඩ නීතියේ පෙන්නුම් කරන පොදු හා සුවිශේෂ වූ ලක්ෂණයක් වනුයේ එම නීතිය අනුගමනය කිරීමට අසමත් වූ විට එවැනි නීති බලාත්මක කිරීම සඳහා ප්‍රබල දඩුවම් පැමිණවීමයි. අපරාධයක් සඳහා ලබාදෙන දඩුවම එම අපරාධයේ ස්වාභාවය සහ එම දඩුවම පැමිණවීමට යම් ව්‍යුහයකට පවරා ඇති බලය මත තීරණය වනු ලබයි.
එම දඩුවම විවිධාකාරයෙන් අපරාධය සිදුකරන තැනැත්තා මත පැමිණිවිය හැක. උදා: ලෙස මරණීය දණ්ඩනය, පෞද්ගලික නිදහස අහිමි කිරීම, රාජ්‍ය නිරීක්ෂණයට භාජනය වීම (පරිවාස භාරය සහ පොරොන්දු පිට ලබාදෙන නිදහස) සමහර අපරාධ ක්‍රියා (මනුෂ්‍ය ඝාතන) ලෝකයේ වූ විවිධ නීති පද්ධතීන් තුළ වෙනස් අර්ථ කථනයන් ලබා දී ඇත. එලෙසම එකම නීතිය තුළ කිසියම් වැරදි ක්‍රියාවක් අපරාධ ගණයට හෝ සිවිල් වැරැද්දකට නිශ්චිතවම වැටේ ද යන්න පැහැඳිලි ලෙස නිර්වචනය කර නොමැත. අපරාධ නීතිය ක්‍රියාත්මක කරනු ලබන්නේ යම් රටක ආණ්ඩුවක් වන අතර පෞද්ගලික පාර්ශවයන්ට එම රටේ සිවිල් නීතිය තම අයිතීන් තහවුරු කරගැනීමට ඉවහල් වේ.

ඉතිහාසය
අපරාධ නීතිය සහ අපරාධ නීතියේ ඉතිහාසය ලෝකයේ ප්‍රථම ශිෂ්ඨාචාරයන්ගෙන් ඇරඹේ.  අතීතයේ සුමේරියන් නම් ජන කාණ්ඩායම අපරාධ නීතියක් සිවිල් නීතියක් යනුවෙන් නීතියේ වර්ගීකරණයක් සිදු නොකෙරූහ. ඔවුන් පළමුම ලිඛිත නීති පද්ධතියක් සම්පාදනය කරන ලදහ. නියෝ සුමේරියානු  රජෙකු වූ ඌර් ලොව දැනට සොයාගෙන ඇති පැරණිම ලිඛිත නීති පද්ධතිය සම්පාදනය කරන ලද රජු වෙයි. මෙය නමින් ඌර් නම් විය. මෙවැනිම වැදගත්වූ තවත් නීති පද්ධතියක් හමුරාබි බැබිලෝනියන්වරු විසින් ඔවුන් ගේ නීතියේ කොටසක් ලෙස සම්පාදනය කරන ලදී. ඉහත පද්ධතීන් දෙකම සිවිල් වැරදි අපරාධ වැරදි වලින් (දණ්ඩ නීති) වෙන්කොට නොදක්වන ලදහ.

මේ හා සමාන වැදගත් කමකින් යුක්ත වූ ගයිස්ගේ විස්තරාත්මක නිගමනයන්ගෙන් (රෝම නීතියේ එන twelve tables ) මෙම සිවිල් සහ අපරාධ අංශයන් වෙන වෙනම විග්‍රහ කොට නොතිබිණි. උදා : ගතහොත් හොරකම /  furtum  දිලික්තයනක් ලෙස අර්ථ නිරූපණය කර ඇත. අන් අයෙකුව හිංසනයට ලක් කිරීම (assault) සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය යොදා ගෙන කරනු ලබන සොරකම් අනවසරයෙන් තම දේපල ට ඇතුල් වීම වශයෙන් සලකා ඇත. ඉහත අපරාධ සම්බන්ධයෙන් වූ නීති උල්ලංඝනය වූ විට පැන නගින නෛතික වගකීමෙන් නිදහස් විය හැක්කේ මුල්‍යමය වශයෙන් සිදු වූ අලාභ හානි වලට වන්දි ගෙවීමෙන්ය.

අපරාධ සහ සිවිල් කරුණු සම්බන්ධයෙන් නූතන වර්ගීකරණය පිළිබඳව මුල්ම සාක්ෂිය හමුවන්නේ එංගලන්තය නෝමන්වරුන් ගේ ආක්‍රමණයට භාජනය වූ අවධියේය. සුවිශේෂ සංකල්පයක් වූ අපරාධය සඳහා  වූ දඩුවම (යුරෝප‍ය සම්බන්ධයෙන් පමණක් සලකා බැලීමේ දී) මුලින්ම පැන නැගුනේ  පුරාණ ස්පාඤ්ඤ දර්ශනයක් Scolasticism (බලසම්පන්න අල්පොන්සු ඩී කස්‍ත්‍රා ) තුළය. මෙම සංකල්පයට අනුව (ආගමික ) දේවදඩුවම (Poena aeterna) මිනිසෙකු මත පමුණුවන ලද්දේ හුදෙක් ඔහුගේ අපරාධය වෙනුවෙන් මනසට දඩුවම් කිරීමට ය. මෙය මූලික නීතිය  (canou – law) හා සම්මිශ්‍රණය වී අවසානයේ දී ආගමික බලපෑමකින් තොර වූ අපරාධ නීතියක් නිර්මාණය වීමට බලපාන ලදී.

'යම් කිසි රාජ්‍යයක් යුක්තිය පසිදලීම (අධිකරණයක් හමුවේ දී)' සංකල්පය ඉදිරියට පැමිණෙන්නේ 18 වන සියවසේ දී යුරෝපා ජාතීන් පොලිස් සේවාවන් නඩත්තු කිරීමේ යෙදී සිටින විටය. එම මොහොතේ සිට අපරාධ නීතිය පමුණු වීම වඩාත් ක්‍රමානුකුලව විධිමත් යාන්ත්‍රනයන් ඔස්සේ සිදුවීම ආරම්භ විණි. මේ හේතුව නිසා අපරාධ නීතිය වෙනමම හේතුවක් ලෙස වර්ධනය වීමට මඟ පෑදිණි.

අපරාධ නීතිය සහ අපරාධයට ලබා දෙන දඬුවම
අපරාධ නීතිය අන් නීතිවලින් වෙනස් වනුයේ එය උල්ලංඝනය වීමකට භාජනය වූ විට අපරාධ නීතිය මඟින් අපරාධකරු මත පමුණුවන ලද ප්‍රතිඵලය ඉතා ප්‍රබල එකක් වන බැවිනි.  සෑම අපරාධයක් ම අපරාධය සම්පූර්ණ වීමට  අත්‍යවශ්‍ය වන සංඝටක වලින් නිර්මාණය වී ඇත. ශාරීරික හෝ කායික දඩුවම් කසපහර දීමෙන් හෝ වේවැල් පහර ලබාදීමෙන් පමුණුවිය හැකි වූවත් බොහෝ රටවල නීති පද්ධතීන් මෙවැනි ආකාරයේ දඩුවම් පැමිණවීම් නීති මඟින් වාරණය කොට ඇත. පුද්ගලයන් විවිධ අවස්ථා යටතේ (විවිධ පාලනයන්) සිරගත වීමට ලක් කල හැක. හුදෙකලාගත කිරීමකට මේ යටතේ පුද්ගලයෙකු භාජනය කල හැක. මෙවැනි සිරගත කිරීම් එක් දිනක සිට අවරුදු ගණන් දක්වා බලපැවැත්වෙන පරිදි පැමිණවිය හැක. (මෙවැනි  සිරගත කිරීම් පරිවාස නිලධාරීයෙකු යටතේ හෝ කොන්දේසි වලට යටත්ව සිදුකල හැක. මේ අවස්ථා වලදී අපරාධ නීති යටතේ චූදිතයාගේ දේපල සහ මුල්‍යමය සම්පත් රාජසන්තක කිරීමට හෝ අධිකරණ භාරයට ගත හැක.

මූලික අරමුණු 5 ක් අපරාධ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම තුළින් සපුරා ගැනීමට අපේක්ෂා කරයි. ඒවා මෙසේ නම් කල හැක.

Retribution, deterrence, incapacitation, rehabilitation and restitution  යන මේවා මත පනවා ඇති වටිනාකම් විවිධ නීති පද්ධතීන් තුළ විවිධාකාර අගයන් ගනී.

Retribution

'අපරාධකරුවන් කුමන ආකාරයකින් හෝ විඳවිය යුතුය.' මෙම සංකල්පයේ මූලික හරය එයයි. අපරාධකරුවන් ලබාගන්නා අයුතු වාසියන් හෝ අන් අයගේ අයිතීන් බුක්ති විදීමකට සිදුකරනු ලබන අනිසි බලපෑමක් පහකිරීම සඳහා ප්‍රති පිළිතුරක් ලෙස චූදිතයා මත ඒ හා සමාන වූ  අවාසියක් හෝ බලපෑමක් නීතිය මඟින් පනවනු ලබයි. මෙම ක්‍රමය "Ctalitariuism" යන සංකල්පය මත ඇති වූ බවට සමහරෙක්  මත පළ කරයි. Retribution යන්න ඉහත සංකල්පය මත පදනම් වූයේ පහත සඳහන් තර්කය තහවුරු කිරීම තුළිනි.

'මහජනයා තමන් මරණයට ලක්නොවී සිටීමට  නීතිය පිළිපදී. ව්‍යංගයෙන් කිවහොත් නීති කඩකරන මිනිසුන් ඉහත අයිතිය අත්හැරියා සේ සළකනු ලබයි.

Deterreuce

මෙහි ගැබ් වී ඇති මූලික හරය වනුයේ අපරාධකරුගේ අපරාධයට සරිලන  නියමාකාර දඩුවමකට ඔහු ලක්කිරීමය. උදා: ලෙස ගතහොත් මිනීමැරුමක් සිදුකල බවට ඔප්පු වීමේන් පසුව  එම මිනීමැරුම සිදුකරන ලද චූදිතයාට මරණ දණ්ඩනය  ලබාදීමයි. මෙම ක්‍රමය අනුගමනය කිරීමෙන් අපේක්ෂා කරනු ලබන්නේ වරක් අපරාධයක් කළ පුද්ගලයෙකු නැවත එම අපරාධයම කිරීම සඳහා ඇති ඉඩකඩ අහුරා අධෛර්යමත් කිරීමය. මීට අමතරව අනිකුත් පුද්ගලයන් අනාගතයේ දී එවැනි අපරාධ සිදු කිරීම වළක්වාලීමට අනුබලයක් මෙයින් ලබා දේ.

Incapacitation

මේ හරහා මූලිකව අපේක්ෂා කරනු ලබන්නේ සහ සිදුකරනු ලබන්නේ සමාජයේ යහ පැවැත්මට බාධා පමුණුවන අපරාධකරුවන් පොදු යි. අන් විදියකින් පැවසුවහොත් ඔවුන් සිරදඩුවමකට භාජනය කිරීමයි.

මරණීය දණ්ඩණය සහ පිටුවහල් කිරීම මඟින් මෙවැනි අදහසක් සපුරා ගැනීමට අපේක්ෂා කරයි.

Rehabilitation

මෙමඟින් අපේක්ෂා කරනු ලබන්නේ අපරාධයක් සිදුකරනු ලබන තැනැත්තෙකු සමාජයට වග කියන යහපත් පුරවැසියකු බවට පත්කිරීමය. මෙම ක්‍රමය හරහා අපරාධකරුට තමන් කරන ලද වැරදි ක්‍රියාවේ අනිසි අහිතකර සමාජ බලපෑම අවබෝධකර දී ඔහු එවැනි වැරදි ක්‍රියා කිරීමෙන් වළක්වා ගැනීමය.

Restitution

මෙමඟින් අපරාධයට ලක්වූ තැනැත්තාට වන්දි ලබාදීමට හෝ අපරාධය සිදු වීමට ප්‍රථම තමන් සිටි ස්ථානයේ නැවත පිහිටුවාලීම සිදුකරනු ලබයි. උදා:  ලෙස යම් කෙනෙකු (A) තව කෙනෙකුගේ (B) මුදල් සාවද්‍ය ලෙස පරිහරණය කර ඇති බවට ඔප්පු වුවහොත් මුලින් කී  තැනැත්තා   (A) අනෙකාට (B) එලෙස සාවද්‍ය ලෙස අපහරණය කරන ලද මුදල ගෙවීමට නීති පද්ධතියක් තුළ ප්‍රතිපාදන (නෛතික) සපයා ඇත. මෙම සංකල්පය ඉහතින් සඳහන් කරන ලද සංකල්ප හා එකිනෙක බැදී පවතී.

තෝරා ගත් අපරාධ නීති කිහිපයක්

බොහෝ නීති බලපවත්වනු ලබන්නේ දඬුවම් ලබාදෙන බවට තර්ජනය කිරීම වන අතර ඒවායේ තැනින් තැනට බොහෝ වෙනස් වේ. අපරාධ නීතිය ඉතා විශාල ක්ෂේත්‍රයක් වන අතර එය සම්පූර්නයෙන් ම හැදෑරීම ඉතා දුෂ්කර කාර්යයකි.

මූලිකාංග
සාමාන්‍යයෙන් අපරාධ නීතිය නුසුදුසු අන්දමින් ක්‍රියා කිරීම තහනම් කරනු ලබයි. මෙසේ අපරාධයක් ඔප්පු කිරීම ට යම් ක්‍රියාවක් සිදුකළ බවට ඔප්පු කළ යුතුය. විශාරදයන් මෙය හඳුන්වන්නේ වරදකාරී හෙවත් සාවද්‍ය ක්‍රියාව (actus reus) ලෙසය. සමහර අපරාධ විශේෂයෙන්ම වර්තමාන යාමක වරද තව දුරටත් අවශ්‍යය නොවන අතර ඒවා යථාර්ථ ආධීනතාව ලෙස හඳුන්වයි. නමුත් අපරාධයකට වරද කරු කිරීමෙන් ඉතා බරපතල ප්‍රතිවිපාක ඇති කරන නිසා පොදු

නීතියේ දී විනිසුරුතුමන්ලා අපරාධය සඳහා චේතනාවක් (සාවද්‍යය චේතනාවක්) තිබුනේ දැ යි සොයා බලනු ලැබේ. සාවද්‍යය ක්‍රියාව සහ සාවද්‍යය චේතනාව දෙකම අත්‍යාවශ්‍යය වන විට දී මෙම මූලිකාංග ද්විත්වයම එකම මොහොතේ තිබිය යුතු අතර ඒවා වෙන වෙනම සිදු වීම ප්‍රමාණවත් නොවේය යන්න විනිසුරු තීරණය විය.

සාවද්‍ය ක්‍රියාව

සාවද්‍ය ක්‍රියාව අපරාධයක් සිදු කිරීමේ භෞතික මූලිකාංගය වන අතර එය ක්‍රියාවක්්, ක්‍රියාවක් සිදු කිරීමේ තර්ජනයකින් හෝ ක්‍රියාවක් සිදු කිරීම පැහැර හැරීමක් මඟින් සිිදු වූ දෙයක් විය හැකිය. උදා ං විසින් ඹ ට පහර දීම හෝ දෙමාපියන් විසින් දරුවාට අහාර ලබා නොදීම වැනි ක්‍රියාවන් අපරාධයක සාවද්‍ය ක්‍රියාව විය හැකිය.
සාවද්‍ය ක්‍රියාව යම් ක්‍රියාවක් සිදු කිරීමට නොහැකි වීම හේතුවෙන් නම් ඒ වෙනුවෙන් යුතුකමක් තිබිය යුතුය. යුතුකමක් ස්වෙච්ඡාවෙන් බාරගත් ගිවිසුමකින් වුව ද තමන් විසින් ම භයානක තත්වයක් නිර්මාණය කර ගැනීමෙන් ද ඇති විය හැකිය.  සාවද්‍ය ක්‍රියාව සංසාධනය නොමැති වීමෙන් ශුන්‍යය කල හැකිය. සංසාධනය අපරාධයට ලක් වූ තැනැත්තා ගේ අනතුරට භාජනය විය හැකි තත්වය නිසා බිඳ නොවැටේ. කෙසේ වෙතත් මෙය බිඳ වැටීම තුන්වන පාර්ශ්වයක මැදිහත් විම නිසා, අපරාධයට ලක් වූ තැනැත්තා ගේ ම හැසිරීම නිසා හෝ බලාපොරොත්තු විය නොහැකි ක්‍රියාවක් නිසා සිදූ විය හැකිය. වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලබා දීමේ දී සිදු වන අත් වැරදීමක් එම අත් වැරදීම නිසාවෙන්ම මරණය සිදු වුණි නම් දාමයේ බිඳීමක් සිදු නොවේ.

සාවද්‍යය චේතනාව
සාවද්‍යය චේතනාව යනු යම් වැරදි සහගත ක්‍රියාවක් සිදු කිරීම සඳහා ඇතිවන චේතනාවයි. චේතනාව අපරාධ නීතියේ දී පුද්ගලයාගේ පෙළඹවීමෙන් වෙන්ව පවතී.
විතත්තිකරු ක්‍රියාව අනතුරු දායක එකක් බව දැන සිටිය ද එය කෙසේ හෝ කිරීමට අදහස් කරන විට දී අවම වශයෙන් සාවද්‍යය චේතනාවේ එළිපතත් තේ සිටියි. මෙය අනවධානයයි. j නම් පුද්ගලයෙක් ගෙදර ඇති මුදල් ගැනීමට බිත්තියක් ළඟ සිට ගෑස් මාපකයක් කඩා දමා එසේ කාන්දු වන ගෑස් අසල් වැසියාගේ නිවසට ගියහොත් ගිනි ගන්නා බව දැනගෙන සිටීම නිසා ඔහු විෂවීම සඳහා වගකිව යුතු වේ.

යථාර්ථ ආධීනතාව
යථාර්ථ ආධීනතාව විත්තිකරුගේ පැත්තෙන් සිදු කරන ලද හානියට හේතුව ලෙස විස්තර කල හැක. සෑම අපරාධයකටම නරක චේතනාවක් තිබීම අනිවාර්්‍යය නොවන අතර වැරදිකරු වීම සඳහා අවශ්‍යය කරුණු ඌණ විය හැක. විත්තිකරු හිතාමතාම හෝ සාහසික ලෙස ක්‍රියා කල බවට වඩා නොසැලකිලිමත්ව ක්‍රියා කල බව පෙන්වීම පමණක් සෑහේ.  යථාර්ථ ආධීනතා අපරාධ ව්‍යවස්ථා මඟින් නිර්මිත අපරාධ වන අතර එය යථාර්ථ ආධීනතා අපරාධයක් බව එහි පැහැදිලිව සඳහන් නොවීම නොපැහැදිලි ආකාරයට කෙටුම්පත්කරණයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසය.

මරණීය අපරාධ
මිනී මැරීම පුළුල්ව අර්ථ දක්වා ඇති ආකාරයට නීති විරෝධී අයුරින් ඝාතනය සිදු කිරීමයි. නීති විරෝධී අයුරින් ඝාතනය සිදු කිරීම අපරාධ නීතියේ දී බොහෝ විට ඉලක්කය වන ක්‍රියාවයි. බොහෝ අධිකරණ වල මිනීමැරුම නමැති අපරාධය එහි කෘර කම අනුව විවිධ ශ්‍රේණි වලට බෙදා දක්වා ඇත.  ද්වේෂය මිනීමැරීම සඳහා අත්‍යාවශ්‍යය අංගයකි. ද්වේෂය නොමැති විට සාධාරණ පෙළඹවීමක් හෝ හීන දරා ගැනීමේ හැකියාවක් නිසා සිදුවන මිනීමැරීම මිනිමැරීමේ අඩු ප්‍රභේදයක් වේ. නිරුත්සාහක මනුෂ්‍යය ඝාතනය සාපරාධී චේතනාවකින් තොරව අනවධානයෙන් සිදුවන ඝාතනයක් ලෙස හැඳින්වේ.

පුද්ගලික අපරාධ
බොහෝ අපරාධ නීති සංග්‍රහයන් සිරුරේ භෞතික සම්පූර්ණත්වය ආරක්ෂා කරනු ලබයි.  අනඩ්තේට්ටම් කිරීම සාම්ප්‍රදායිකව හඳුනාගන්නා පරිදි නීති විරෝධී අයුරින් අතපත ගෑම දිනපතා සිදු කරන පහර දීම් සහ හැල හැප්පීම් සෙනඟක් මධ්‍යයේ සිටීම නිසා නිශ්ශබ්දව අනුමත කිරීම මීට ඇතුළත් නොවේ. ඉතා ආසන්න අනඩතේට්ටම් කිරීමේ භයක් ඇති කිරීම පහර දීමක් වන අතර, එමඟින් සාපරාධී වගකීමක් ඇති විය හැකිය.  කැමැත්තෙන් තොරව සිදු වන සංසර්ගය හෙවත් ස්තී්‍ර දූෂණය අනඩ්තේට්ටම් කිරීමේ බරපතල අවස්ථාවකි.

දේපළ අපරාධ
දේපළ අපරාධ අපරාධ මඟින් අරක්ෂා කරනු ලබයි. අන්‍යයකුගේ නිශ්චල දේපළකට ඇතළු වීම නීති විරෝධී වේ. බොහෝ අපරාධ නීති සංග්‍රහයන් අපවර්තනය, මුඅල් වංචා කිරීම, සොරකම වැනි දේපළක වටිනාකම අහිමි කරන අපරාධ සඳහා දඬුවම් නියම කරනු ලබයි. මංකොල්ල කෑම යනු බලය යොදාගෙන සොලකම් කිරීමයි. ව්‍යාජ නියෝජනය, තොරතුරු හෙළි කිරීමට නොහැකි විම හෝ තනතුර අයථා භාවිතය මඟින් වංචා කිරීම එක්සත් රාජධානියේ 2006 වංචා පණත උල්ලංඝනය කිරීමකි

හවුල් අපරාධ
සමහර අපරාධ නීති සංග්‍රහයන් සාපරාධී ක්‍රියාවන් සිදු කිරීම සඳහා සම්බන්ධ වීම හෝ එවැනි ක්‍රියා සඳහා සඵල නොවූ උත්සහ කිරීම් ද අපරාධයන් ලෙස දක්වා ඇත. ආධාර දීම, අනුබල දීම, කුමන්ත්‍රණය කිරීම සහ තැත් කිරීම මීට උදාහරණයන් ය.

විත්තිවාචකය
අපරාධයක මූලිකාංග නිෂේධනය කල හැකි විත්තිවාචක ලෙස හඳුන්වන විඬිධ තත්වයන් පවතී. බොහෝ විට අපරාධය සම්පූර්ණයෙන් ම ඔප්පු කිරීමේ භාරය රජයට පැවරෙන අතර ඊට මෙම විත්තිවාචකයන් සම්බන්ධ නොමැති බව ඔප්පු කල යුතුය. වෙනත් වචන වලින් කියතොත්  විත්තිවාචකයන් සම්බන්ධ නොමැති විට අපරාධයේ මූලිකාංගක් ලෙස සලකනු ලැබේ. විත්තිවාචකයන් මඟින් භාගික වශයෙන් හෝ සම්පූර්ණයෙන් ම දඬුවමින් නිදහස් විය හැකිය.

සිහිවිකල්බව
සිහිවිකල්බව (ඔස්ටේ්‍රලියාව සහ කැනඩාව) ඕනෑම අපරාධයක් කිරීමේ අදහස නිෂේධනය කළ හැකි වුවත් ඊට අදාළ වන්නේ චේතනාව නමැත් අංගය අත්‍යාවශ්‍යය වන අපරාධයන් ට පමණි. නියම චශයෙන් සිහිවිකල්බව අර්ථ දැක්වීම සඳහා විවිධාකාරයේ රීතීන් සම්පාදනය කර ඇත. බොහෝ අවස්ථා වල දී ක්‍රියා කරන්නාට තමා වැරදි සහගත අයුරින් ක්‍රියා කරන බව අවබෝධ කර ගැනීමට නොහැකියාව හෝ ක්‍රියා කරන්නාට නීතියට අනුව කටයුතු කිරීමට ඇති නොහැකියාව යන අවස්ථා දෙකෙන් එක් අවස්ථාවක් වේ. යම් විත්තිකරුවකු සිහිවිකල් බව හේතුවෙන් නිර්දෝෂ බව ප්‍රකාශ කරන ලද විට නිරන්තරයෙන් ම ප්‍රතිඵලය වන්නේ එම පීද්ගලයාව මානසික රෝහලකට යොමුකර වීම යි.

ස්වයංක්‍රියතාවය
ස්වයංක්‍රියතාවය යනු මනසේ පාලනයකින් තොරව හෝ විඥානයකින් තොරව ක්‍රියා කිරීමයි. කෙනෙකු කම්පනය හේතුවෙන් ඇතිවන ආතතියේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස හෝ විශාල මී මැසි රංචුවකගේ ප්‍රහාරයකට ලක් වීම වැනි සිතින් මවා ගත් තත්වයක් නීසා හදිසියේ අසනීප තත්වයකට පත්ව ස්වයංකී්‍රයව වශී වූ තත්වයකට පත් වීමයි. ස්වයංකී්‍රයතාව ඇති වීමට නම් ඉච්චානුගත පාලනය සම්පූර්ණයෙන් ම නැති වී යා යුතුය. අධික ලෙස රිය පැදවීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අසම්පූර්ණ ලෙස විඥානය නැති වී යාම මෙයට ඇතුළත් නොවේ.

මත්වීම
මත්වීම සමහර අවස්ථාවල දී සමහර අපරාධ සඳහා පමණක් අදාළ වන විශේෂිත සාවද්‍යය චේතනාව නිෂේධනය කිරීමට හැකිවේ. එවැනි විශේෂිත චේතනාවක් නොමැති වීම මිනි මැරුමක් සාවද්‍යය මනුෂ්‍යය ඝාතනයක් බවට පත්වීමට හැකියාව ඇත.  ඉච්චානුගත මත්වීම නිතරම මූලික චේතනාව ඇති කරනු ලබයි. උදා සාවද්‍යය මනුෂ්‍යය ඝාතන චේතනාව. අනෙක් අතට අනිච්චානුගත මත්වීම උදාහරණයක් ලෙස මත්පැන් නිසා ඇතිවන තත්වය මූලික චේතනාවක් අතිව කරන ලද්දක් බවට නිගමනය නොකෙරේ.

අත් වැරදීම
අත්වැරදීම් සිදු වීම සමහර විටක දී විත්තිවාචකයක් විය හැකි එම අත් වැරදීම කරුණුමය මෙන්ම සැබෑ එකක් විය යුතුය. පොලිස් නිලධරියෙකුට පහර දීමේ චෝදනාව සැබෑ අත්වැරදීමක් ලෙස නිෂේධනය කල හැකි වන්නේ ඔහුට පහර දුන් පුද්ගලයා නිලධාරියෙකු නොව අපරාධකරුවෙක් ලෙස සිතා පහර දුන් විටය.

ආත්මාරක්ෂාව
ආත්මාරක්ෂාව යනු සාමාන්‍යයෙන් තමා අරක්ෂා වීම සඳහා ගනු ලබන සාධාරණීකරණය කළ හැකි ක්‍රියාවන්ය. ආත්මාරක්ෂාව සඳහා සිදු කරන ක්‍රියාවන් කිසිවිටෙකත් අපරාධයන් නොවේ. ඒ සඳහා දඬුවම් පනවනු නොලැබේ. මෙසේ ගනු ලබන ආරක්ෂක ක්‍රියා මාර්ගයන් ඇතිවන තර්ජනයන් ට සමානුපාතික විය යුතුය. මරණීය නොවන තර්ජනයකට ගිනිඅවියක් භාවිත කිරීම මීට දිය හැකි හොඳම උදාහරණයයි.

බලකිරීම
බලකිරීම නිසා කෙනෙකු නීති විරෝධී අන්දමින් ක්‍රියා කළ හැකිය. බල කිරීම බෙහෝ අවස්ථාවලදී විත්තිවාචකයක් වුවත් මිනි මැරුම්, නිනි මැරීමට තැත් මිරීම, මිනි මැරීමට සහය වීම සහ සමහර රටවල් වල නම් දේශද්‍රෝහී වීම වැනි දරුණු අපරාධ සඳහා විත්තිවාචකයක නොවේ. බලකිරීම ඉතා ආසන්න ලෙස මරණීය තර්ජනය හෝ බරපතල ලෙස තුවාල සිදුකිරීමේ තර්ජනය  දරා ගත නොහැකි ආකාරයට විත්තිකරුගේ මනස තුල ක්‍රියාකාරී විය යුතුය.
විත්තිකරුට එල්ල වූ තර්ජනයට මධෘස්ථ පුද්ගලයෙක් ඊට වෙනස් ප්‍රතික්‍රියාවක් දක්වන්නේ නම් විත්තිවාචකයක් නොමැතී බවට සධාරණව විශ්වාස කළ යුතුය. වයස, ගර්භනී බව, ශාරීරික දුබලතාව, මානසික රෝගී බව, ලිංගිකතාව, මේ සඳහා මිනුම් දඬු වුවත් මූලික දැනුවත්බව එසේ නොසලකනු ලැබේ.

මෙහි දී විත්තිකරුට ගැලවී පලා යාමට යාමට කිසිදු මඟක් නොමැති විය යුතුය. බල කිරීම, මුදල් නැවත ගෙවීමට තර්ජනය කිරීම නිසා එම මුදල පියවිමට බැංකුවක් කොල්ල කෑමට යොමු වීම නොව  කිසියම් ක්‍රියාවක් කිරීමට අණ කිරීමක් විය යුතුය. කෙනෙකු තමාම තර්ජනයකට ලක විය හැකි තත්වයකට පත් වුවහොත් බල කිරීම විත්තිවාචකයක් ලෙස ගත නොහැකිය.

අන්තර් ජාතික නීතිය

හේග්හි පිහිටි අන්තර් ජාතික අපරාධ නඩු අධිකරණය යනු මහජන අන්තර්ජාතික නීතිය යොදවමින් ඉතාමත් දරුණු ගනයේ සහ  අතිශයින්ම සාහසික වූ (ලෝකයේ හි වෙසෙන සියලුම ජාතීන් සහ රාජ්‍යයන්ට බලපාන) අපරාධ සහ අපරාධ ක්‍රියා සම්බන්ධයෙන් විස්තරාත්මකව හා විශ්ලේෂණාත්මක කටයුතු කරයි. නූතන අන්තර්ජාතික අපරාධ නීතියේ මුලාශ්‍රය ලෙස නියුරන්බර්ග් නඩු (පශ්චාත් දෙවන ලෝක යුධ සමය තුළ) සැලකිල්ලට ගත හැකිය. මෙම නඩුවලදී නාසිවාදය පැතිර වූ නායකයන්ට මිනිස් සංහාර සහ යුද්ධය යන කරුණු පදනම් කරගෙන දඩුවම්  ලබාදෙන ලදී. වර්‍ෂ 1998 දී Rome Statute යන  නීතිය යටතේ අන්තර්ජාතික අපරාධ අධිකරණය හේග් නග‍රයේ  ස්ථාපිත කරන ලදී. මෙය මූලිකවම වෙන්වුයේ විවිධ රාජ්‍යයන් වල නායකයන් සහ රාජ්‍ය නිලධාරීන්  විසින් මනුෂ්‍ය වර්‍ගයාට එරෙහිව කරන ලද අපරාධයන් සම්බන්ධයෙන් ඔවුනට දඩුවම් ලබාදීම සඳහා ය. එහෙත් ලොව සියලුම රටවල් මෙවැනි නඩුවලට සහභාගී වී නැත (සහභාගී වීමට සිය කැමැත්තද පළකර නැත) යේමනය, ලිබියාව, ඉරාකය, ඊශ්‍රායලය. සහ ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය මේවාට උදාහරණ වේ.

ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය

අමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ අපරාධ කරුවන්ට එරෙහිව නඩු ආරම්භ කරනු ලබන්නේ  විනිශ්චකාරවරයෙකු විසින් නිකුත් කරන පැමිණිල්ලක් මඟින් හෝ මහාජූරි සභාවක් මඟින් නිකුත් කරන චෝදනා පත්‍රයක් තුළිනි. ඇමෙරිකානූ ව්‍යවස්ථාවේ සිදුකරන ලද පස්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අනුව පෙඩරල් අධිකරණයකදී විභාග කෙරෙන දරුණු ගණයේ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් (Felonies) චෝදනා  පත්‍රයක් නිකුත් කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය වේ. එක් එක් ජනපද වල භාවිතයේ පවතින විවිධ ක්‍රමවල විවිධත්වය මත අත්‍යාවශ්‍ය කරුණක් ලෙස  අපරාධ නඩුවක් ගොනුකිරීමේ දී මෙම පෙඩරල් අවශ්‍යතාවය බලපාන්නේ නැත. උදා: ලෙස ගතහොත් කනෙටිකට්, පෙන්සිල්වේනියා  සහ වොෂින්ටනය යන ජනපද  සහ කොලොම්බියාව  'මහා ජූරි සභාවක් මඟින් ඉදරිපත් කරන චෝදනා පත්‍රය පිළිපදින්නේ නැත. හයවන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මඟින් අපරාධ නඩුවක චූදිතයෙකුගේ නඩුවක් වඩාත් ඉක්මණින් සහ මහජනයා  ඉදිරියේ විභාග කිරීමට ඇති අයිතිය ආරක්ෂා කර ඇත. මෙය ප්‍රාන්ත සහ පෙඩරල්  අධිකරණ දෙවර්ගයටම බලපායි. මීට අමතරව  අපක්ෂපාතී ජුරි සභාවක් ඉදිරියේ අපරාධය සම්බන්ධයෙන් වූ නඩුව ඇසීමට ද, (ජනපද සහ දිස්ත්‍රීක් යන දෙකේදීම ) තමන්ට විරුද්ධව ඇති නඩුවේ  ස්වාභාවය සහ චෝදනාවට ලක්වීමට හේතුව දැනගැනීමට ද, තමන්ට විරුද්ධව සාක්ෂි දෙන සාක්ෂිකරුවන් තමන් ඉදිරියට  ගෙන ඒමට ද, අනිවාර්ය ක්‍රියාවලියක් හරහා තමන්ගේ වාසිය සඳහා සාක්ෂිකරුවන් සපයා ගැනීමට ද සහ නීතිඥවරයෙකුගේ සහය ලබාගැනීමට ද අයිතියක් ඇත.

රාජ්‍යයක අයිතීන් සුරැකීම සඳහා පෙනීසිටිනු ලබන්නේ නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව‍ට සම්බන්ධ නීතිඥයෙකි. චූදිතයෙකුට තනිවම තමාගේ නිතීඥයා ලෙස කටයුතු කළ හැකිය. (අවශ්‍යනම්)ය.
බොහෝ අමෙරිකානූ නීති විද්‍යාලවල මූලික මූලාශ්‍රය (අපරාධ නීතිය සම්බන්ධයෙන්) පදනම් වී ඇත්තේ නූතන දණ්ඩ නීති සංග්‍රහය සහ ඇන්ග්ලෝ  ඇමෙරිකානූ පොදු නීතිය මත පදනම් වූ පර්යේෂණයක් මතය.  ඇමෙරිකාවේ සිදුවන අපරාධ විශ්වීය අපරාධ ලෙසද ලොව  පුරා නීති මඟින් තහනම් කර ඇත. (මිනී මැරුම් සහ ස්ත්‍රී දූෂණ) මේවා ඉදහිට මාලම් ඉන්සේ (Malum in se)   ලෙසද ව්‍යවහාර කෙරේ. මේ අතරේ දී අනිකුත් අපරාධ (සමාජයක සමාජීය දැක්ම සහ හොද නරක වෙන්කරන ආකාරය) වන මත් ද්‍රව්‍ය නිවාරණය සහ මත්පැන් සම්බන්ධ නීති Molum prohibitum ලෙස ව්‍යවහාර වේ.

ඉංග්‍රීසි අපරාධ නීතිය(එංගලන්තය)

එංගලන්තයේ අපරාධ නීතිය විවිධ මුලාශ්‍ර කීපයකින් පැන නැගී ඇත. අපරාධ සඳහා වූ විවිධ නිර්වචනයන් අධිකරණ තීරණ සහ දහස් ගණනක් වූ විවිධ නීති යුරෝපා හවුල තුළ පවතින සුපිරි නීති පද්ධති වල අන්තර්ගත වී ඇත. ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය මෙන් නොව මෙහි අපරාධ හෝ සිවිල් නීති ලෙස නීති ගතකොට නැති බැවින් අපරාධ නිර්වචනය කිරීමේ තනි ක්‍රමයක් වෙන්කොට හදුනා ගැනීම අපහසුය.

අපරාධ නීතිය
නීතිය

අපරාධ නීතිය


යොන්සන්-ගුන් (23 නොවැම්බර් 1476 – 20 නොවැම්බර් 1506, රාජ්‍ය. 1494–1506), හෙවත් යි යුං යන උපන් නාමයෙන් හැඳින්වෙන්නේ කොරියාවේ ජොසොන් රාජවංශයේ 10වන පාලකයායි. ඔහු සොංජොං රජුට දාව ඔහුගේ දෙවන බිරිඳ වූ යූන් ආර්යාවට උපන් වැඩිමහල් පුත්‍රයා විය. ජොසොන් රාජවංශයේ ක්‍රෑරම සහ අයහපත්ම රජු ලෙස සැලකෙන්නේ යොන්සන්ගුන් ය. සොන්බි වංශවතුන් වෙත දියත් කළ ලේ පිපාසිත විරේචන ද්විත්වයක් හේතුවෙන් ඔහු කුප්‍රකට වී ඇත. විවිධ පළාත්වලින් ගෙන්වා ගත් කාන්තාවන් දහසක් පමණ මාලිග විනෝදය සපයන්නියන් ලෙස යොදා ගත් ඔහු, සොංග්‍යුංග්වාන් අධ්‍යයන ශාලාව සිය පෞද්ගලික විනෝද භූමියක් බවට පත්කොට ගත්තේ ය. පසුව සිහසුනෙන් නෙරපන ලදුව යොන්සන්-ගුන්හට විහාර නාමයක් ප්‍රදානය නොකෙරිණි.

ඔහුගේ මවගේ දඬුවම
සොංජොං රජුගේ පළමු බිරිඳ වූ ගොංහ්යේ අගබිසවගේ මරණය තෙක් යොන්සන් කුමරුගේ මව වූ යූන් ආර්යාව හෙවත් බලයෙන් පහකළ යුන් අගබිසව රජුගේ උපබිසවක් ලෙස කටයුතු කළා ය. රජුට පුරුෂ උරුමකරුවකු නොවූ හෙයින්, රාජකීය අනුප්‍රාප්තිය සුරක්ෂිත කිරීමට දෙවන බිරිඳක් පත් කරගන්නා මෙන් උපදේශකවරු රජුට දැන්වූහ. රූමත් තැනැත්තියක වූ යුන් ආර්යාව 1476දී චාරිත්‍රානුකූලව විවාහ කරගැනිණි. මාස කිහිපයකට පසු ඇය සිය ප්‍රථම පුත්‍රයා වූ යි යුං හට උපත දුන් අතර, පසුකලෙක ඔහු යොන්සන් කුමරු නම් විය. මාලිගය තුළ විසූ සොංජොංගේ උපබිසෝවරුන් කෙරෙහි දැඩි ඊර්ෂ්‍යාවෙන් පෙළුණු මේ නව අගබිසව ඉන් එක් අයකුට 1477දී වස ලබාදුන්නා ය. 1479දී, එක් රාත්‍රියක ඇය සොංජොංගේ මුහුණ සූරා තුවාල කැලැල් ඇතිකළා ය. සිය තුවාලය වසන් කිරීමට රජු තැත්කළ ද, සොංජොංගේ මව වූ ඉන්සූ මහා බිසව සත්‍යය දැනගෙන යූන් ආර්යාව පිටුවහල් කරන්නට අණදුන්නා ය. බලයෙන් පහකළ යුන් අගබිසව සිය තනතුර යළි ප්‍රතිෂ්ඨාපනයට ප්‍රකට උත්සාහයන් කිහිපයක් දැරූ මුත්, අවසානයේ රාජ්‍ය නිලධාරීහු ඇයට වස ලබා දී මරණයට පත්කරන මෙන් පෙත්සම් යැවූහ. අවසානයේ ඇයට වස දී මරණයට පත්කෙරිණි.

ශෝධන ද්විත්වය
කිරුළහිමි කුමරු ක්‍ර‍මයෙන් වැඩුණු අතර 1494දී සොංජොං රජුගෙන් පසු ඔහු රජකමට පත් විය. සිය රාජ්‍ය සමයේ මුල්කාලයේ ඔහු ඥානාන්විත දක්ෂ පාලකයකු ලෙස කටයුතු කරමින් රාජ්‍ය ආරක්ෂාව සහතික කළ අතර, දුගී ජනයාට උපකාර කළේ ය. කෙසේනමුත් රජකමට පත්ව නොබෝ දිනකින්, ඔහු සිය ගුරුවරයකු වූ ජෝ සා-සෝ මරණයට පත්කිරීමත් සමග ඔහුගේ සැහැසි ගති ඉස්මතු වන්නට විය. සිය සැබෑ මවට සිදු වූ දෙය පිළිබඳ ක්‍රමයෙන් වටහාගත් ඔහු මරණාපරව ඇගේ පදවිය සහ තනතුරු ප්‍රතිෂ්ඨාපනයට උත්සාහ දැරී ය. සරිම් දේශපාලන පක්ෂයේ නිලධාරීහු සොංජොං රජුගේ කැමැත්තට විරුද්ධව ක්‍රියාකළ යොන්සන්ගුන්ගේ උත්සාහයන් කෙරෙහි විරුද්ධත්වය පලකළහ. ඔවුන් කෙරෙහි අප්‍රසාදය පලකළ යොන්සන්ගුන් එම නිලධාරීන්ව ඉවත් කිරීමට කල්පනා කළේ ය. 1498දී, කිම් ජොං-ජික්ගේ ශිෂ්‍යයකු වූ කිම් ඉල් සොන් විසින් 1455දී සේජෝ රජු‍ගේ සිහසුන පැහැර ගැනීම පිළිබඳ විවේචනාත්මක ඡේදයක් රාජකීය වාර්තාවට ඇතුළු කළේ ය. බොහෝ සරිම් නිලධාරීන්ට දඬුවම් පැමිණවීමට මෙය අවස්ථාවක් කොටගත් යොන්සන්ගුන් කිම් ඉල් සොන් ඇතුළු කිම් ජොං-ජික්ගේ අනුගාමිකයන්ට රාජද්‍රෝහී චෝදනා එල්ල‍කොට මරණ දඬුවම නියම කළේ ය. අනතුරුව කිම් ජොං-ජික්ගේ ශේෂයන් අංගච්ඡේදනය කරන ලදී. මෙය පළමු වියත් ශෝධනය (무오사화 戊午士禍) ලෙස හඳුන්වයි.

1504දී, ඉම් සො-හොං විසින් යොන්සන්ගුන්ට ඔහුගේ මවගේ මරණය සම්බන්ධ තොරතුරු හෙළිකළ අතර, ඇය විසින් වස පානය කළ පසු වමනය කළ රුධිරය සහිත රෙදි කඩක් ඔහු පෙන්වී ය. ඉන් මඳ කලකට පසු 1504 මාර්තු 20 දින, සිය මවගේ මරණයට දායක වූයේ යැයි පැවසුණු සිය පියාගේ උපබිසෝවරුන් දෙදෙනකු වූ ජොං සහ ඉයොම් ග්වයිඉන්වරියන් දෙදෙනකුට හිංසා කොට මරණයට පත්කරන ලදී. යොන්සන්ගුන්ගේ මිත්තණිය වූ මහා ඉන්සු රැජින හෙවත් සෝහ්යේ අගබිසව යොන්සන්ගුන් සමග ආරවුලක පැටලීමෙන් පසු මියගියා ය. සිය මවගේ දඬුවමට සහාය දුන් රාජ්‍ය නිලධාරීන් රැසකට දඬුවම් කළ රජු සිය මව මරණාපරව ජෙහොන් අගබිසව ලෙස නම්කළේ ය. එසේම ඔහු හන් මියොං-හොයිගේ සොහොන විවෘත කර එහි මෘතදේහයේ හිස වෙන්කිරීමට නියෝග කළේ ය. එපමණක් නොව එම සිදුවීම සිදු වූ සමයේ රාජ මාලිගයේ සිටි සුළු නිලධාරීන්ට පවා ඔහු දඬුවම් කළේ ය. මේ අතර, ඉම් සා-හොංට උසස්වීමක් පිරිනැමුණු අතර, ඔහුගේ හිත මිත්‍රාදීන්ට වැදගත් කාර්යාලවල තනතුරු සහ ත්‍යාග පිරිනැමිණි. මෙම සිදුවීම දෙවන වියත් ශෝධනය (갑자사화 甲子士禍) ලෙස හඳුන්වයි.

කතා කිරීමේ සහ ඉගෙනීමේ අයිතිය මැඬලීම
සොංග්යොංග්වාන් රාජකීය විශ්වවිද්‍යාලය මෙන්ම වොන්ගක්-සා විහාරය වසා දැමූ යොන්සන්ගුන් එම ස්ථාන සිය පෞද්ගලික විනෝද භූමිය කොටගත්තේ ය. අනතුරුව කොරියානු අර්ධද්වීපයේ විවිධ ප්‍රදේශවලින් ගෙන්වාගත් තරුණියන් සහ අශ්වයන් එහි රැස්කර තැබී ය. ඔහු එම ස්ථානයේ පෞද්ගලික වෛශ්‍යාගාරයක් ඉදිකිරීමට අදහස් කළේ ය. ඔහු අගනුවර විශාල ජනාවාස ප්‍රදේශයක් සහ එහි වූ ජනාවාස 20,000ක් සමග ඉවත් කර දැමූයේ දඩයම් භූමියක් ඉදිකිරීම සඳහායි. එසේම ඔහු මෙම ව්‍යාපෘතිවල සේවය කිරීමට බලෙන් මිනිසුන් බඳවා ගත්තේ ය. බොහෝ සාමාන්‍ය ජනයා හංගුල් බසින් රචිත දැන්වීම් ආධාරයෙන් රජුට අපහාස කළහ. මේ හේතුවෙන් කෝපයට පත් වූ යොන්සන්ගුන් හංගුල් භාවිතය තහනම් කළේ ය.

අමාත්‍යවරුන් රජුගේ ක්‍රියාකලාපයට විරෝධය දක්වන විට ඔහු සමීක්ෂක කාර්යාලය (රජුගේ අයෝග්‍ය ක්‍රියාමාර්ග සහ ප්‍රතිපත්ති විවේචනය සඳහා වූ) සහ හොංමූග්වන් (රජුට කොන්ෆියුසියානු ඉගැන්වීම් ආධාරයෙන් උපදෙස් සැපයූ පුස්තකාලය සහ පර්යේෂණ මධ්‍යස්ථානය) ආයතනය අවලංගු කළේ ය. ඔහු ඇමතිවරුනට ලාංඡනයක් පළඳන ලෙස නියෝග කළේ ය. එම ලාංඡනයේ සඳහන් වූයේ: "ආපදා ගෙනෙන ද්වාරයකි මුඛය; දිව යනු ගෙල සිඳින අසිපතකි. මුඛය වැසී දිව පත්ළෙහි ඇති කල සිරුර සාමයෙහි පවතීවි." (口是禍之門 舌是斬身刀 閉口深藏舌 安身處處牢) යනුවෙනි. රජුන් තිදෙනකු යටතේ සේවය කළ ප්‍රධාන පණ්ඩක කිම් චෝ-සුන්, යොන්සන්ගුන්ට ඔහුගේ ක්‍රම වෙනස් කරන ලෙස අයැද සිටි අවස්ථාවේ, යොන්සන්ගුන් ඔහුට හීවලින් විද මරණයට පත්කළ අතර, ඔහුගේ බාහු කපා දැමී ය. මීට අමතරව යොන්සන්ගුන් හත්වන මට්ටම දක්වා ඔහුගේ ඥාතීන්ට දඬුවම් පැමිණවී ය. යොන්සන්ගුන් රාජකීය ලේකම්වරුන්ගෙන් මෙම දඬුවම යෝග්‍ය දැයි විමසූ විට ඔවුන් එයට විරුද්ධව කිසිවක් පැවසීමට තරම් නිර්භය වූයේ නැත. තමන් විසින් වත්කළ පානයක් විසිරීමට සැලැස්වීම හේතුවෙන් ඔහු චාරිත්‍ර අමාත්‍යවරයාව පිටුවහල් කළේ ය.

ඔහුගේ පියාගේ නිදහස් පාලන සමය හා සැසඳීමේ දී, අතිශය දරදඬු පාලනයක් වූ යොන්සන්ගුන්ගේ ආඥාදායක පාලනය හමුවේ ජනයා බියට පත් විය.

සිහසුනෙන් නෙරපීම
1506දී, එනම් යොන්සන් රජුගේ 12වන වර්ෂයේ දී, නිලධාරීන් කණ්ඩායමක් විසින් – විශේෂයෙන්ම පාක් වොන්-ජොං, සොං හුයි-ආන්, යූ සූන්-ජොං සහ හොං ග්යොං-ජු මෙම ආඥාදායක පාලකයාට එරෙහිව සැලැස්මක් දියත් කරන ලදී. ඔවුහු 1506 සැප්තැම්බර් 2 දින කුමන්ත්‍රණයක් දියත් කොට රජුව සිහසුනෙන් නෙරපා ඔහුගේ අර්ධ-සොයුරු ජින්සොං ප්‍රධාන කුමරුන්ව සිහසුනට පත්කළහ. අනතුරුව යොන්සන් රජුව, කුමාර තනතුර දක්වා පහත හෙළන ලදී. අනතුරුව ඔහුව ගංහ්වාදෝ දිවයිනට පිටුවහල් කෙරුණු අතර, එම වර්ෂයේම සති කිහිපයකට පසු ඔහු මියගියේ ය. යොන්සන්ගුන්ගේ සැහැසි පාලනයට අනුබල දුන් අතිශය රූමත් ජං නොක්-සු උපබිසවගේ හිස ගසා දැමුණු අතර, යොන්සන්ගුන්ගේ ළදරු පුතුන්ව ද මරා දමන ලදී.

පවුල
 පියා: සොංජොං රජු (성종)
 මව: හමන් යුන් වංශයේ ජෙහොන් අගබිසව (제헌왕후 윤씨)
 බිසෝවරුන්:
 ෂින් වංශයේ මුන්සොං වල්ලභ කුමරිය (거창군부인 신씨, 1472–1537)
 බලයෙන් පහකළ අනුප්‍රාප්තික කුමරු (폐세자)
 ප්‍රධාන කුමාර චංන්‍යොං (창녕대군)
 දොන්සු කුමරිය (돈수옹주)
 ජෝ වංශයේ බලයෙන් පහකළ රාජකීය වංශවත් බිසව (폐빈 조씨)
 ජොන් සුක්-යොං (숙용 전씨)
 කිම් සුක්-වොන් (숙원 김씨)
 ලී සුක්-උයි (숙의 이씨)
 යංප්යොං කුමරු (양평군)
 යි දොන්-සූ කුමරු (왕자 이돈수)
 දියණියක්
 සුක්-යොං, ජං නොක්-සු (숙용 장녹수, ?–1506)
 දියණියක්
 වූ සුක්-යොං (숙용 우씨)
දරුවන් නැත

ඔහුගේ ප්‍රශංසාත්මක මරණාපර නාමය
 කොරියාවේ මහා හොන්චොන් හොංදෝ ග්යුංමුන් විමු රජ
 헌천홍도경문위무대왕
 憲天弘道經文緯武大王

මාධ්‍ය තුළ
ඔහු සහ ඔහුගේ ප්‍රියතම උපබිසව වූ ජං නොක්-සු වටා ගෙතුණු, ජං නොක්-සු නැමැති රූපවාහිනී කතාමාලාව තුළ ඔහුගේ චරිතය දක්නට ලැබෙයි. ජං නොක්-සු කොරියානු ඉතිහාසයේ වඩාත් කුප්‍රකට රූමතියන් අතුරින් අයකු යැයි සැලකේ. යොන්සන්ගුන් බලයෙන් පහකළ පසු ඇගේ හිස ගසා දැමෙයි.
වුමන් ඔෆ් ද වර්ල්ඩ් (මෙහි ප්‍රධාන චරිතය ඔහුගේ අර්ධ සොයුරාගේ තෙවන බිසව සහ ඇගේ 2වන නෑනණ්ඩියයි) නැමැති කතාමාලාවේ පළමු කතාංගයේ පළමු දර්ශනයන්හි යොන්සන් කුමරුට එරෙහි කුමන්ත්‍රණය දැකගත හැක. මෙහි ඔහුව නිරූපණය කොට ඇත්තේ නොමග ගිය, වියරු රජකු ලෙසයි. ඇතැම් අවස්ථාවන්හි ඔහු සිහිමඳව බිම ඇදවැටෙනු ද නිරූපිත ය.
දේ ජං ගුම් නැමැති රූපවාහිනී කතාමාලාව තුළ කොරියාවේ සිටි දුෂ්ටම රජු ලෙස ඔහුව දක්වා ඇත.
2005දී විකාශය වූ චිත්‍රපටයක් වන කිං ඇන්ඩ් ද ක්ලවුන් තුළ යොන්සන්ගුන් වෙනස්ම අයුරකින් නිරූපිත ය. (ඇතැම්විට හැඟීම් රජකු ලෙසත්, බොළඳ රජමාලිග විකටයකු ලෙසත් නිරූපිත ය) මෙහි බලයෙන් පහකළ යුන් අගබිසවගේ කතාව ද අන්තර්ගත වන අතර, එහි වැන්දඹු ඉන්සු රැජින සහ යුන් රැජිනගේ සැමියාගේ ඊර්ෂ්‍යාකාර උපබිසෝවරුන් දෙදෙනකුගේ කුමන්ත්‍රණයකට ඇය මැදි වන අයුරු නිරූපිත ය.
ඔහුගේ චරිතය 2008 රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ද කිං ඇන්ඩ් අයිහි අවසන් කතාංග තුළ ද ඔහුගේ චරිතය දක්නට ඇත.
2011 රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ ක්වීන් ඉන්සූහි අවසන් කතාංග 5 තුළ යොන්සන්ගුන් දක්නට ලැබෙයි.
2015 චිත්‍රපටයක් වූ ද ට්‍රෙච්රස් තුළ ද ඔහු නිරූපිත ය.

මේවාත් බලන්න
කොරියාවේ රජවරුන්ගේ ලැයිස්තුව
කොරියාවේ ඉතිහාසය
ජොසොන් රාජවංශය

සටහන්

මූලාශ්‍ර

1476 උපත්
1506 මරණ
ජෝසුන් පාලකයින්
15වන සියවසේ කොරියානු රජවරුන්
16වන සියවසේ කොරියානු රාජ්‍යත්වය

ජෝසුන්හි යොන්සන්ගුන් රජ


Turbe u Turali-begovoj mahali u Tuzli nalazio se u blizini Turali-begove džamije.

Predaja o nastanku
Po jednoj predaji to je grob dobrog čovjeka (evlije) Abdurahmana efendije, a po drugoj je ovdje pokopan majstor koji je gradio Turali-begovu džamiju. Po ovoj pripovijesti majstor je dao pogubiti Turali-beg jer je majstor svojevoljno promijenio plan gradnje, a Turali-beg je dao sagraditi džamiju poput Ali-pašine u Sarajevu. Majstor je bio optužen kod Turali-bega i ubijen. Divota džamije nagnala je Turali-bega naložiti podići turbe tom majstoru.

Građa
Turbe je od tesanog kamena, osmerokutna krova na kojem je alem pri vrhu. Turbe je dimenzija 2 x 2 metra. Na turbetu su dva visoka prozora koji gledaju ka glavnoj ulici i jednim željeznim vratima.

Izvori

Građevine u Tuzli

Turbe u Turali-begovoj mahali, Tuzla


Manon Brunet () este o scrimeră franceză specializată pe sabie, laureată cu argint la Campionatul European din 2014 și la Campionatul Mondial din același an.

Carieră
S-a apucat de scrimă la vârsta de opt ani din cadrul clubului "Sabre au Clair" de la Rillieux-la-Pape, în periferia orașului Lyon, sub conducerea lui Carlos Bravo. În 2012 s-a transferat la Centrul de pregătire de juniori de la Orléans, sub îndrumarea lui Franck Berthier, și a început să participe la competiții internaționale de seniori.

În sezonul 2013-2014, la vârsta de 18 ani, s-a alăturat lotului național francez, cu care a cucerit medalia de argint la Campionatul European de la Strasbourg și la Campionatul Mondial de la Kazan. La individual, a ajuns în sferturile de finală la CE, unde a fost învinsă de rusoaica Ekaterina Diacenko. Astfel a fost cea mai bine clasată franceză din competiția.

În sezonul următor a câștigat prima sa medalie la o etapă de Cupa Mondială cu un bronz la Caracas. A fost laureată cu argint la Campionatul Mondial din 2015 pentru juniori de la Tașkent, după ce a pierdut în finală cu conaționala sa Caroline Quéroli.

Note

Legături externe
  Prezentare  la Confederația Europeană de Scrimă

Scrimeri francezi
Sabreri
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Manon Brunet


Ursul de Argint pentru cel mai bun actor este un premiu acordat la Festivalul Internațional de Film de la Berlin pentru cel mai bun actor.

Premii

Legături externe

 Berlinale website

Premii cinematografice pentru cel mai bun actor
Actor 01


José Antonio Hernández Sayagués (Salamanca, 31 de julio de 1952) es un actor y director de teatro español.

Biografía
Su trayectoria artística es muy amplia. Comienza en 1972 como alumno de la Cátedra Juan del Enzina de la Universidad de Salamanca dirigida por el dramaturgo José María Martín Recuerda. Compagina sus estudios, con el trabajo en la ciudad y las clases nocturnas.
En 1975 funda el grupo de teatro Garufa, que años más tarde convertido en Compañía, perviviendo durante treinta años. En todo este tiempo Sayagués ha dirigido e interpretado más de 25 montajes que ha paseado por Salamanca, Castilla y León y otras muchas ciudades españolas.
Entre sus maestros podemos citar nombres tan conocidos como Adolfo Marsillach, José Gabriel Antuñano, Helena Pimenta, el director polaco Kristyan Lupa, Anatoly Vasiliev, director y fundador de la Escuela de Arte dramático de Moscú, el actor y director polaco Jaroslaw Bielski, José Carlos Plaza, José Sanchis Sinisterra, Jesús Cracio, Juan Antonio Hormigón, Carlos Vides, Luis de Tavira y el director de escena estonio, Lembit Peterson.
Sus primeras intervenciones en el cine fueron posibles gracias al director salmantino Chema de la Peña, trabajando después con Pilar Miró, Eduardo Casanova, y Alberto Bodega, entre otros.
El reconocimiento entre el público nacional le llegó con el personaje de Pelayo Gómez en la serie Amar en tiempos revueltos, con el que continúa actualmente en la secuela Amar es para siempre.

También ha publicado un libro titulado Los dichos de Pelayo, cuyo título hace referencia a dichos populares o de la infancia del actor además de palabras (como "Mamerto", que le dice a Marcelino Gómez), además de imágenes con los actores de Amar es para siempre. Este libro es una recopilación de frases y palabras dichas en el "Bar el Asturiano".

Filmografía

Televisión

Series

Tv Movies
 20-N: Los últimos días de Franco, como el Arzobispo de Zaragoza. TV movie (2008)
 Especial Amar en tiempos revueltos: ¿Quién mató a Hipólito Roldán?, como Pelayo Gómez Toledo (2009)
 Especial Amar en tiempos revueltos: La muerte a escena, como Pelayo Gómez Toledo (2011)
 Se7en, como Lionel Logue. TV movie (2011)

Largometrajes
 Tu nombre envenena mis sueños, como el mayordomo. Dir. Pilar Miró (1996)
 Shacky Carmine, reparto. Dir. Chema de la Peña (1999)

Cortometrajes
 Lourdes de segunda mano, como Alcaide. Dir. Chema de la Peña (1995)

Teatro
 La Regenta
 El estado de sitio. De Albert Camus
 La rosa de papel. De Ramón del Valle-Inclán
 Los hijos de Saturno. De Fernando Marín Iniesta
 Dos pisadas en el tiempo. De Fernando Marín Iniesta
 Irene y el Domador de Estatuas. De Fernando Marín Iniesta
 Señor Quijote mío. De Gilberto Guerrero
 Los encantos de la culpa. De Calderón de la Barca
 El estudiante de Salamanca. De Espronceda
 Los mozos de Monleón, adaptación de un romance anónimo
 La Virgen de la Peña. De Tirso de Molina
 Soñar Gabriel y Galán. De Daniel Pérez
 Cátaro Colón. De Enrique Miralles
 Soñando Cervantes. De José Fernando Delgado IV Centenario de la Muerte de Miguel de Cervantes.

Libros
 Los dichos de Pelayo (2014)

Referencias

Enlaces externos

Actores de la provincia de Salamanca
Alumnado de la Universidad de Salamanca en el siglo XX
Nacidos en Salamanca

José Antonio Sayagués


Fort Tenedos was a large earth-walled fort constructed on the Zulu side of the Tugela River in January 1879, opposite Fort Pearson, to support the British at the start of the Anglo-Zulu War.

Construction
On 2 December 1878 Captain W. R. C. Wynne embarked in command of the 2nd Field Company of the Royal Engineers for Natal, part of the small number of reinforcements sent to the colony ahead of the Anglo-Zulu War of 1879. The company joined the first column under Colonel Charles Knight Pearson at the mouth of the Tugela River on 12 January and the following day crossed the river with them. In the presence of the Zulu, Wynne with his company of Royal Engineers, assisted by the line, laid out and built Fort Tenedos on the left (Zulu) bank of the Lower Tugela. The earthwork fort, large enough to shelter the entire column and a quantity of stores, was completed between 13 and 17 January. It was named Fort Tenedos after the British warship , anchored off the mouth of the Tugela. Her crew formed part of the Naval Brigade.

Defences
The fort's armament consisted of two guns from the Royal Artillery, two 7-pounder guns with the Naval Brigade, and a Gatling gun. Local British units consisted of the 91st Highlanders, Natal Hussars, the Durban Mounted Rifles, Alexandra Mounted Rifles, Stanger Mounted Rifles, and the Victorian Mounted Rifles. There were also some 2,200 Natal Natives formed into two battalions of the 2nd Regiment, Natal Native Contingent, and a company of Durnford's Natal Native Pioneer Corps. These men were recruited from local African tribes hostile to the Zulus.

References

Sources
 Laband, John (2009). Historical Dictionary of the Zulu Wars. The Scarecrow Press, Inc. .

 The Illustrated London News. No. 2073.—Vol. LXXIV. 8 March 1879. p. 219.
Attribution:

Further reading

 Laband, J. P. C. (June 1983). "British Fieldworks of the Zulu Campaign of 1879, with Special Reference to Fort Eshowe". Military History Journal, 6(3). The South African Military History Society.
 "Fort Tenedos". 1879zuluwar.com. Retrieved 30 November 2022.

Forts of the Anglo-Zulu War
Tugela River
History of KwaZulu-Natal
Former military installations
Tenedos

Fort Tenedos


Pamela, 16. yüzyıl İngiliz şairi Sir Philip Sidney'in konusu eski Yunan'da geçen manzum bir hikâyesi için uydurduğu, 17. yüzyılda bir başka İngiliz yazarı olan Samuel Richardson'ın Pamela romanının yayınlanmasından itibaren (1741), herhangi bir anlamı olmamasına rağmen uluslararası rağbet kazanmış bir kadın ismidir. İngiltere ve ABD'de özellikle yaygındır.

İngiliz romanları
1741 kitapları

Pamela (roman)


Las Cortes generales catalanas de San Cugat del Vallés y Tortosa de 1419 fueron convocadas por el rey Alfonso V el Magnánimo el 21 de marzo de 1419, casi tres años después de heredar la corona de Aragón por la muerte de su padre Fernando I de Antequera el 2 de abril de 1416.

El clima político previo era bastante tenso con el monarca. La protesta hecha a su padre en las anteriores Cortes de Montblanc (1414) por las incorporaciones de miembros castellanos a la corte real, no había sido corregida y el nuevo rey Alfonso, en su nombramiento, en 1416, había manifestado un estilo autoritario al dirigirse en el Parlamento de Barcelona en castellano. El arzobispo de Tarragona, en nombre de los estamentos presentes, le respondió "si vis Amaris, ama" (si quieres ser amado, ama), invitándole claramente a interesarse por Cataluña si quería tener un trato recíproco. Posteriormente, la nobleza catalana creó, en 1418, la Junta de Molins de Rei, una liga de ciudades, villas y varones encabezada por el consejero de Barcelona Ramon Desplà y el conde Roger Bernardo I de Pallars Sobirá, para hacer frente a los movimientos castellanos de la corte.

En julio de 1419 se nombraron los nuevos diputados a la Generalidad, encabezada por Joan Desgarrigues como Presidente.

En enero de 1420 las cortes se trasladaron a Tortosa, donde se entregan al rey los primeros 40 000 florines del donativo acordado. La comisión de agravios revisó la legislación para asegurar un mayor carácter pactista, presentó trece constituciones para ser aprobadas, pero no se avanzó y se produjo una ruptura. El rey, con el donativo recibido y la flota preparada, suspendió las cortes el 10 de mayo y embarcó en el puerto de los Alfaques en dirección a Cerdeña.

Las campañas mediterráneas acabarían con la conquista de Nápoles, donde Alfonso fijaría su residencia.

Bibliografía
Historia de la Generalidad de Cataluña y sus Presidentes. Barcelona: Enciclopèdia Catalana, 2003. ISBN 84-412-0884-0

Cortes de Tarragona
Cortes de San Cugat del Vallés
España en 1419
Historia de Cataluña: siglo XV
Política en los años 1410

Cortes de San Cugat-Tortosa (1419)


{{Infobox Navire
  | nom               = USS Adept (AFDL-23)
  | image             =USS Adept (AFD-23).jpg
  | alt               =
  | taille image      =
  | légende           =USS Adept
  | type              = Cale sèche flottante auxiliaire
  | classe            = Classe AFD-1()
  | gréement          =
  | flotte            =
  | commanditaire     =
  | architecte        =
  | constructeur      =	The Auchter Company
  | chantier          =Jacksonville
  | lancement         = 1943
  | armé              =
  | voyage inaugural  =
  | commission        =
  | statut            = décommissionné en 1947recommissionné en Toujours en activité
  | commandant        =
  | équipage          =
  | longueur          =
  | largeur           =
  | tirant d'eau      = (inondé)
  | tirant d'air      =
  | déplacement       =
  | propulsion         = aucun
  | capacité          =
  | équipements       =
  | aéronefs          =
  | blindage =
  | armement =aucun
  | électronique      =
  | propriétaire      =
  | armateur          =
  | affréteur         =
  | port d'attache    = Actuel : Port Arthur
  | latitude  =29.885
  | longitude =-93.94
  | géolocalisation   =Texas
}}

L USS Adept (AFD-23, puis AFDL-23), est une petite cale sèche flottante auxiliaire de classe AFDL-1 construite en 1943 et exploitée par l'US Navy durant la Seconde guerre mondiale.

 Description
La construction d'une cale sèche flottante en acier à une section construite à Jacksonville (Floride), par George D. Auchter Co. et avait commencé à la fin de 1943 et s'était achevée en décembre 1944.

La petite cale sèche flottante auxiliaire, non automotrice, a ensuite été remorquée jusqu'à la baie de Chesapeake pour le service à la base navale de Curtis Bay de l'United States Coast Guard à Baltimore, où elle a commencé à amarrer de petits navires de combat navals jusqu'aux  destroyers d'escorte pour des opérations de carénage.
[[File:USS Brunswick (ATS-3) towing the Adept (AFDL23) - 2.jpg|thumb|left|220px|USS Brunswick remorquant l'AFDL-23 (1992)]]
Redésignée AFDL-23 le 1er août 1946, elle est déplacée à Hawaï dans les 18 mois qui suivent immédiatement la fin de la guerre. Le 1er janvier 1947, l'AFDL-23 a été désarmé avec la flotte de réserve du Pacifique à Pearl Harbor.

Après près de deux décennies d'inactivité, l' AFDL-23 a été remis en service en décembre 1965 pour soutenir les efforts de l'US Navy au Sud-Vietnam pendant la guerre du Vietnam. Elle a servi dans les bases avancées de la flotte du Pacifique. Tout en poursuivant son travail, l' AFDL-23 a été nommée Adepte le 7 juin 1979.

Le 24 février 1992, l' a remorqué Adept hors de la base navale de Subic Bay pour la base navale de Guam.

Actuellement
À l'automne 2004, l' a remorqué Adept au Gulf Copper Ship Repair, à Aransas Pass au Texas, du 1er au 5 octobre. En 2019, elle a commencé sa remise à niveau au Dock 4 de Port Arthur au Texas.

Décoration
   American Campaign Medal
   Asiatic-Pacific Campaign Medal
   World War II Victory Medal
  National Defense Service Medal

Voir aussi

Notes et références

Liens externes
 USS Adept (AFDL-23) - Site NavSource.Online
 Floating Docks (AFDB, AFDM, AFDL, ARD, ARDM, YFD) - Shipbuilder Site

Liens connexes
 Liste des navires auxiliaires de l'United States Navy
 Base navale de Subic Bay
 Base navale de Guam

Auxiliary Floating Drydock de l'US Navy
Bateau lancé en 1944
Navire construit en Floride
Bateau de l'US Navy de la guerre du Viêt Nam

USS Adept (AFDL-23)


An Trichocentrum purpureum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley ngan Heinrich Gustav Reichenbach. An Trichocentrum purpureum in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Guyana. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichocentrum

Trichocentrum purpureum


Saint-Pol-sur-Ternoise (, literally Saint-Pol on Ternoise; ; Picard: Saint-Po-su-Térnoèse) is a commune in the Pas-de-Calais department in northern France. It is the seat of the canton of Saint-Pol-sur-Ternoise. The population of the town is 4,870 (2020).

History
The county of Saint-Pol-sur-Ternoise, usually referred to as just Saint-Pol, was originally a stronghold of the Counts of Flanders and was established as a county in the late 9th century. When the county passed out of the family of the Flemish counts, it remained subject to the Count of Flanders as his vassals until 1180. It became subject to France, then Artois (1237–1329), then France again until it ceased to exist as a county and was annexed to France in 1702.

Saint-Pol was first controlled by the Flemish counts, then by the family known as Campdavaine from early in the 11th century. In 1205 the county passed to the seigneurs of Châtillon through marriage, and remained with this dynasty until 1360 when it passed to the Luxembourg dynasty. Around 1487 the county passed to the Capetian-Bourbon-Vendôme dynasty through marriage, then to the Longueville-Neuchâtel dynasty from around 1563. In 1702 it came under direct rule of France.

In the Middle Ages, several of the Counts of Saint-Pol were active in the Crusades.

On 7 November 1920, the remains of four unidentifiable, fallen British soldiers disinterred from the battlefields at Aisne, Arras, the Somme and Ypres were brought to the town's chapel. There, Brigadier-General Louis John Wyatt of the North Staffordshire Regiment, aided by Lieutenant-Colonel EAS Gell, selected one to be carried to Westminster Abbey to be re-buried in the Tomb of the Unknown Warrior. The remaining three bodies were removed and reburied in the military cemetery  at Wyatt's headquarters at St Pol.

Population

Notable people

Saint-Pol-sur-Ternoise was the birthplace of Marie de St Pol (c1303-1377), foundress of Pembroke College, Cambridge.

Saint-Pol-sur-Ternoise was the birthplace of Pierre Repp (1909–1986), humorist and actor.

Saint-Pol-sur-Ternoise was the birthplace of Martial Joseph Armand Herman (1749-1795), a politician of the French Revolution, and temporary French Foreign Minister.

Nicolas Aubriot, footballer

See also
Counts of Saint-Pol
Communes of the Pas-de-Calais department

References

Communes of Pas-de-Calais

County of Artois

Saint-Pol-sur-Ternoise


الزائدة أو المزيد حرف معنى (مرفيم) يلصق بالكلمة فيسمى باللاصقة أو يزاد داخلها فيسمى بالداخلة، لتركيب كلمة أخرى منها. في الحالة الأولى تسمى الكلمة بالسالمة، وفي الثانية بالمكسرة. مثال هتين الحالتين الجمع السالم للمذكر والمؤنث والجمع المكسر.

أنواع الزيادة

حروف الزيادة
حروف الزيادات العربية عشرة مجموعة في جملة «اليوم تنساه». ومنها الزوائد الأربع للفعل المضارع وهي المجموعة في لفظة «أنيت».

انظر أيضا
 علامة
 شبه زائدة
 زائدة تصغير
 ضمير متصل
 حرف مزيد
 فعل مزيد

حواش

مراجع
 Delapan Jenis Afiks; Analisis Afiks Bahasa Arab, Bahasa Indonesia, dan Bahasa Inggris
 Marianne Kilani-Schoch, Wolfgang U. Dressler,

زوائد
مصطلحات لغويات
وحدات كلماتية

زائدة (لغة)


Dion (lat. Dioon), rod cikada iz porodice Zamiaceae. Pripada mu 16 priznatih vrsta

Vrste
 Dioon angustifolium Miq.
 Dioon argenteum T.J.Greg., Chemnick, Salas-Mor. & Vovides
 Dioon califanoi De Luca & Sabato
 Dioon caputoi De Luca, Sabato & Vázq.Torres
 Dioon edule Lindl.
 Dioon holmgrenii De Luca, Sabato & Vázq.Torres
 Dioon merolae De Luca, Sabato & Vázq.Torres
 Dioon pectinatum Mast.
 Dioon planifolium Salas-Mor., Chemnick & T.J.Greg.
 Dioon purpusii Rose
 Dioon rzedowskii De Luca, A.Moretti, Sabato & Vázq.Torres
 Dioon sonorense (De Luca, Sabato & Vázq.Torres) Chemnick, T.J.Greg. & Salas-Mor.
 Dioon spinulosum Dyer ex Eichl.
 Dioon stevensonii Nic.-Mor. & Vovides
 Dioon tomasellii De Luca, Sabato & Vázq.Torres
 Dioon vovidesii Gut.Ortega & Pérez-Farr.

Vanjske poveznice

Izvori

Kijakovke

Dion


Atalaya salicifolia es una especie de árbol perteneciente a la familia de las sapindáceas. Es nativa de Australia.

Descripción
Es un pequeño árbol que alcanza un tamaño de 10 m de altura, los nuevos brotes finamente pubescentes. Las hojas generalmente paripinnadas, de 8-20 cm de largo. Las hojas adultas con 1-3 pares de folíolos, son  ± angostas, oblongas, de 4-12 cm de largo, 5-30 mm de ancho, ápice obtuso a agudo, el raquis y el pecíolo alado, folíolos 3-9, ± lineares, de 10-20 cm de largo, 5-45 mm de ancho; pecíolo de 15-50 mm de largo, peciólulos 1-5 mm de largo. Las inflorescencias en panículas de 5-25 cm de largo. Cáliz 2-3 mm de largo. Pétalos 5, de 6-7 mm de largo. El fruto en forma de sámara de 25-35 mm de largo, con alas glabras, encorvadas.

Distribución y hábitat
Se encuentra en el norte del bosque seco de la R. Clarence, no común. Hay un registro  del norte de Warialda en Nueva Gales del Sur.

Taxonomía
Atalaya salicifolia fue descrita por (DC.) Blume y publicado en Rumphia 3: 186, en el año 1847.
Sinonimia
 Atalaya australis (A.Rich.) F.Muell.
 Atalaya salicifolia var. intermedia C.A.Gardner
 Atalaya virens C.T.White
 Cupania salicifolia Decne.
 Sapindus salicifolius DC. basónimo
 Thouinia australis A.Rich.

Referencias

Enlaces externos

 https://web.archive.org/web/20120316135954/http://keys.trin.org.au:8080/key-server/data/0e0f0504-0103-430d-8004-060d07080d04/media/Html/taxon/Atalaya_salicifolia.htm

salicifolia

Atalaya salicifolia


'Conrad Ferdinand Meyer' est un cultivar de rosier obtenu en 1893 en Allemagne par le Dr Franz Hermann Müller, baptisé et introduit au commerce en 1899 par la maison Otto Prœbel, de Zurich. Il rend hommage au poète suisse Conrad Ferdinand Meyer (1825-1898). Ce grand rosier est issu d'un croisement  ['Gloire de Dijon' (Jacotot, rosier Noisette, 1850) × 'Duc de Rohan' (Lévêque, hybride remontant, 1861)] × 'Germanica' (Müller, hybride de Rosa rugosa, 1886).

Description
Cet hybride de Rosa rugosa tétraploïde présente un buisson vigoureux à port érigé pouvant atteindre 160 cm et même près de 300 cm dans des conditions très favorables. Ses rameaux sont fort épineux. Ses grosses fleurs (10-12 cm) sont doubles et pleines en forme de coupe. Elles sont de couleur rose aux reflets argentés, rappelant 'La France' (Guillot, 1867), et très parfumées. Elles fleurissent en petits bouquets. La floraison est remontante de mai à début novembre.

Ce rosier supporte des températures hivernales à -15° C.

Ses fleurs tiennent très bien en vase. Cette variété a constamment été choisie depuis sa création pour sa grande rusticité et pour la grâce de ses fleurs.

On peut admirer 'Conrad Ferdinand Meyer' à la roseraie du Val-de-Marne de L'Haÿ-les-Roses, près de Paris.

Descendance
L'on compte dans sa descendance 'Charles Rennie Mackintosh' (Austin, 1988), issu de ['Chaucer' (Austin, 1970) × 'Conrad Ferdinand Meyer'] × 'Mary Rose' (Austin, 1983) ; et aussi 'Charlotte' (Austin, 1994), issu de ['Chaucer' × 'Conrad Ferdinand Meyer'] × 'Graham Thomas' (Austin, 1983).

Notes et références

Bibliographie
François Joyaux, Nouvelle Encyclopédie des roses anciennes, éd. Ulmer, 2015, p. 294
Cochet, Journal des roses, n° 8, août 1901, pp. 116-117

Voir aussi
Cultivars de roses portant des noms de célébrités

Cultivar de rosier
Hybride de Rosa rugosa

Conrad Ferdinand Meyer (rose)


هدنة موسكو هي هدنة وقعتها فنلندا والاتحاد السوفيتي في 19 سبتمبر 1944 لإنهاء حرب الاستمرار. وتختلف عن معاهدة سلام موسكو في عام 1940 والتي أنهت حرب الشتاء بين الدولتين سابقاً أما معاهدة السلام النهائية بين الطرفين فقد وُقِعت بباريس عام 1947.

شروط السلام
تتشابه شروط السلام مع ما تم الاتفاق عليه مسبقاً في معاهدة موسكو للسلام حيث اجٌبرت فنلندا على التنازل عن أجزاء من كاريليا وسالا بالإضافة إلي جزر معينة بخليج فنلندا كما سلمت المعاهدة الجديدة منطقة بيتسامو للاتحاد السوفيتي وتم إجبار فنلندا على تأجير منطقة بورككالا للاتحاد السوفيتي لمدة 50 سنة إلا أنه في النهاية استعادت فنلندا المنطقة عام 1956.

كما كان من ضمن الشروط دفع فنلندا 300,000,000 كتعويضات حرب للاتحاد السوفيتي وإضفاء الشرعية على الأحزاب الشيوعية وحظر المنظمات التي يعتبرها الاتحاد السوفيتي فاشية وأجبرت المعاهدة فنلندا على طرد القوات الألمانية من أراضيها مما أدي إلى قيام حرب لبلاند.

مراجع

روسيا في 1944
فنلندا في 1944
أحداث سبتمبر 1944
أحداث في موسكو
معاهدات أبرمت في 1944
العلاقات السوفيتية الفنلندية
حرب الاستمرار
موسكو في عقد 1940
فنلندا 1939-1945
معاهدات الاتحاد السوفيتي
معاهدات سلام
معاهدات سلام الاتحاد السوفيتي
معاهدات سلام فنلندا
معاهدات في الحرب العالمية الثانية
معاهدات دخلت حيز التنفيذ في 1944
موسكو في 1944

هدنة موسكو


Żelki (deutsch Groß Silkow) ist ein Dorf der Gemeinde Kobylnica im Powiat Słupski (Stolper Kreis) der polnischen Woiwodschaft Pommern. Es ist Teil des Schulzenamtes Żelkówko.

Geographische Lage
Żelki liegt in Hinterpommern, etwa 15 Kilometer südlich von Słupsk (Stolp), 12 Kilometer südsüdöstlich von Kobylnica (Kublitz) und 102 Kilometer westlich der regionalen Metropole Danzig.

Geschichte
Ursprünglich hatten die Dörfer Groß Silkow und Klein Silkow zu einem einzigen Gutsbezirk gehört, den die Familien Wobeser und Zitzewitz gemeinsam in Besitz hatten. Andere Formen des Gutsnamens sind Szellekow, Selkow und Syllekow. Die beiden Besitzer-Familien waren miteinander verwandt. Im Jahr 1337 wird Martin von Wobeser genannt. 1687 kamen beide Teile des Guts an die Familie Wobeser, unter der das Gesamtgut dann bis 1810 vereinigt blieb. Groß Silkow war als Zeilendorf angelegt worden. Um 1784 gab es in Groß Silkow ein Vorwerk, sieben Bauern, zwei Kossäten, einen Schulmeister und insgesamt 18 Haushaltungen. Das Gut lag damals zur einen Hälfte im Kreis Stolp und zur anderen Hälfte im Kreis Rummelsburg. 1925 standen in Groß Silkow 29 Wohnhäuser. 1939 wurden in Groß Silkow 231 Einwohner gezählt, die auf 50 Haushaltungen verteilt waren. Als letzter Gutsbesitzer in Groß Silkow wird 1938 Werner Krüger genannt.

Vor Ende des Zweiten Weltkriegs war Groß Silkow Amtssitz des Amtsbezirks Groß Silkow im Landkreis Stolp, Regierungsbezirk Köslin, der Provinz Pommern. Die Gemeindefläche betrug 950 Hektar.

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs fiel die Region am 7. März 1945 in die Hand der Roten Armee. Bald danach wurde Groß Silkow unter polnische Verwaltung gestellt. Groß Silkow wurde umbenannt in Żelki. Die deutschen Einwohner wurden vertrieben. Das Gut wurde verstaatlicht, blieb aber bis 1952 in sowjetischer Hand. 1952 wurde es ein Staatlicher Landwirtschaftsbetrieb (Państwowe Gospodarstwo Rolne) und 1970 dem Landwirtschaftsbetrieb in Kwakowo zugeordnet. Zu Beginn der 1990er Jahre wurde der Betrieb eingestellt.

Später wurden in der BRD 78 und in der DDR 58 aus Groß Silkow vertriebene Dorfbewohner ermittelt.

Im Jahr 2009 hatte Żelki 53 Einwohner.

Persönlichkeiten
 Walter Neumann-Silkow (1894–1941), deutscher Offizier, zuletzt Generalleutnant im Zweiten Weltkrieg.

Literatur
 Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 550–552 (Ortsbeschreibung Groß Silkow; PDF)
 Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. Teil II, Band 2, Stettin 1784, S. 1005, Nr. 133 und S. 809, Nr. 63

Weblinks
 Informationen über das Dorf (polnisch)
 Dr. Friedrich-Karl Schraepler und Stolper Heimatkreise e. V.: Ausführliche Ortsbeschreibung
 Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft: Der Wohnort Groß Silkow im ehemaligen Landkreis Stolp (2011).

Einzelnachweise

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Kobylnica

Żelki


Early general elections were held in Fiji between 17 and 24 September 1977. They followed elections in March which resulted in a hung parliament and no party able to gain a majority. The new election resulted in a landslide win for the Alliance Party (Fiji) led by Prime Minister Kamisese Mara, which won 36 seats out of 52. It was aided by a split in the main opposition, the National Federation Party (NFP) and a decline in support for the Fijian Nationalist Party.

Background
The March elections had seen the NFP win 26 seats, the Alliance 24, the Fijian Nationalist Party one and an independent one.

With divisions apparent in the NFP, Governor-General George Cakobau asked Alliance Party leader and incumbent Prime Minister Kamisese Mara to form a government, claiming that Mara was able to command a majority. However, in June the Alliance Party attempted to pass a motion of confidence in the government but lost as the sole Fijian Nationalist Party MP voted against. At the end of June Cakobau dissolved parliament, resulting in fresh elections being held.

Prior to the elections, the NFP openly split in two, with the faction of leader Sidiq Koya and a rival NFP group running against each other in 24 seats. Koya's faction was symbolised by a dove, with the rival faction using a hibiscus flower

In August Fijian Nationalist Party leader Sakeasi Butadroka was given a six month jail sentence for inciting racial hatred.

Results
Koya lost his seat to a rival NFP candidate Jai Ram Reddy. Sole independent MP Osea Gavidi was narrowly re-elected, with five Alliance MPs being elected unopposed.

Aftermath
Following the elections, Mara appointed a twelve-member cabinet. Jai Ram Reddy became Leader of the Opposition.

Bill Clark later became Minister of Lands and Minerals and Sakiasi Waqanivavalagi became Minister of Youth and Sport.

In a cabinet reshuffle in January 1981, Clark became Minister of Energy, David Toganivalu became Minister of Commerce and Industry, Mohammed Ramzan became Minister of Health, Tomasi Vakatora became Minister of Labour, Industry Relations and Immigration, Ted Beddoes became Minister of Tourism, transport and Civil Aviation and Waqanivavalagi added Lands and Mineral Resources to his Youth and Sport portfolio.

See also
List of members of the Parliament of Fiji (1977–1982)

References

Notes

1977 09
General
Fiji
Fiji
Fiji

September 1977 Fijian general election


Angela Malestein (født 31. januar 1993 i Spakenburg, Holland) er en kvindelig hollandsk håndboldspiller som spiller højre fløj for ungarske Ferencváros TC og det Hollands kvindehåndboldlandshold.

Malestein har deltaget ved EM 2010 i Danmark/Norge, VM 2011 i Brasilien, og VM 2015 i Danmark. Hun deltog også under Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro, hvor Holland opnåede en fjerdeplads, efter bronzenederlag til . I 2016 vandt hun sin første EM-sølvmedalje ved EM 2016 i Sverige. Året efter ved VM i Tyskland, vandt Holland for første gang VM-bronze og selvsamme resultat opnåede holdet det efterfølgende år ved EM 2018 i Frankrig. Efter at have været kort skadet i september 2019, deltog Polman også ved VM 2019 i Japan, med den nye hollandske landstræner, franske Emmanuel Mayonnade. Holdet leverede det største resultat hidtil i hollandsk håndboldhistorie, da man havde kvalificeret sig til VM-finalen, hvor man slog  med 30-29.

Kilder

Referencer

Håndboldspillere fra Nederlandene
Håndboldspillere fra SG BBM Bietigheim

Angela Malestein


Higher education in Pakistan is the systematic process of students continuing their education beyond secondary school, learned societies and two-year colleges. The governance of higher education is maintained under the Higher Education Commission (Pakistan) (HEC) which oversees the financial funding, research outputs and teaching quality in the country. In Pakistan, the higher education system includes the public, private and military universities accredited by the HEC. Since independence, new universities have expanded throughout the country with support provided by the University Grants Commission (UGC), which had been an autonomous institution of recognizing universities until 2002 when it was preceded by the Higher Education Commission. Pakistan produces about 445,000 university graduates and 10,000 computer science graduates annually. Following public and private higher education institutions are active in the country:

Islamabad

Balochistan

Khyber Pakhtunkhwa

Punjab

Sindh

Azad Kashmir

Gilgit-Baltistan

Gallery

See also
Education in Pakistan
Rankings of universities in Pakistan
List of educational boards in Pakistan
List of engineering universities and colleges in Pakistan
List of Law schools in Pakistan
List of computing schools in Pakistan
List of business schools in Pakistan
List of pharmacy schools in Pakistan
List of medical schools in Pakistan
Pakistan Academy of Sciences

References

Universities
Pakistan

Pakistan

List of universities in Pakistan


Canal Cocina é um canal de televisão por assinatura espanhol, de propriedade da AMC Networks International Southern Europe. O canal é dedicado exclusivamente à culinária, mostrando a preparação de vários pratos por diferentes chefs ou restaurates espanhóis e estrangeiros.

História
Em 1º de abril de 1998, o Canal Cocina iniciou suas transmissões na Vía Digital, que o canal apresentou dias após sua estreia, em 22 de abril de 1998.

O canal estava na plataforma de IPTV da Movistar, Movistar TV, desde os testes que foram realizados em 2002 em toda a Espanha para testar o serviço.

Em 1 de julho de 2002, o canal foi incluído no pacote de televisão Euskaltel.

O canal também foi incorporado ao Digital+ desde a sua criação, com a fusão da Vía Digital (onde anteriormente transmitia) e o Canal Satélite Digital.

Em 1º de agosto de 2005, o Canal Cocina chegou à oferta do canal Telecable.

Em junho de 2017, o canal começou a transmitir em tecnologia 4K UHD.

Conteúdo
A oferta do canal é diversificada e vai da cozinha tradicional à cozinha em miniatura, passando por reportagens sobre temas como o queijo ou a vinificação .

Canais de televisão fundados em 1998
Canais de televisão da Espanha

Canal Cocina


Duroc kan henvise til:

Duroc-svin, en ældre svinerace fra USA
Duroc (Métro de Paris), en station på Métro de Paris' linje 10 og linje 13
Géraud Duroc, duc de Frioul, en fransk general

Duroc


Amphiclée, en , est une petite ville et un ancien dème du district régional de Phthiotide, en Grèce-Centrale. Depuis 2010, le dème est fusionné au sein du dème d'Amphiclée-Élatée.

Selon le recensement de 2011, la population de la ville compte  tandis que celle du dème s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Centrale
Ancien dème en Grèce
Ville en Grèce-Centrale

Amphiclée